Αυγούστου 16, 2018

Ψυχολογία

Ίσως μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις στη ζωή είναι να ακούς το ξεκαρδιστικό γέλιο των μικρών παιδιών. Τα παιδιά γελούν χωρίς να τους νοιάζει και με έναν δικό τους κώδικα προτρέπουν το ένα το άλλο να γελάσουν και να ξαναγελάσουν.

Από ένα σημείο και πέρα δεν ξέρουν γιατί γελούν, γελούν για το γέλιο και την εφορία που αυτό τους δημιουργεί. Τα μικρά παιδιά γελούν πολύ περισσότερο από τους μεγαλύτερους. Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά γελούν περίπου 400 φορές, ενώ οι ενήλικες μόλις 17 φορές την ημέρα.

Ο άνθρωπος γελά πριν ακόμα μιλήσει, είναι ένας ενστικτώδης μηχανισμός.

Το γέλιο έχει σημαντικά οφέλη τόσο σε ψυχολογικό, σωματικό και κοινωνικό επίπεδο.

Σύμφωνα με έρευνες το γέλιο μειώνει τις ορμόνες του στρες, όπως η κορτιζόλη και η αδρεναλίνη και αυξάνει τις ορμόνες της χαράς και της ευχαρίστησης, όπως οι ενδορφίνες.
Το γέλιο μας χαλαρώνει, μας ενεργοποιεί, ενισχύει το ανοσοποιητικό μας σύστημα, δυναμώνει την καρδιά, μας κάνει πιο ανθεκτικούς στις ιώσεις και μειώνει τον πόνο. Είναι το καλύτερο δωρεάν φάρμακο και χωρίς παρενέργειες.
Οι δυσκολίες της καθημερινότητας μπορεί να μας καταβάλλουν ψυχολογικά. Το γέλιο απαλύνει την διάθεση, μας ανακουφίζει και μας βοηθά να έχουμε μια πιο θετική και αισιόδοξη ματιά στα πράγματα. Το να γελάμε σε δύσκολες καταστάσεις, δε σημαίνει ότι τις αγνοούμε, αλλά ότι μπορούμε να πάρουμε έστω λίγο απόσταση από αυτές και να τις αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά. Αν επιμένουμε να βλέπουμε μόνο την αρνητική πλευρά, δεν μπορούμε εύκολα να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Αν τα δούμε με μια πιο θετική ματιά, θα μπορέσουμε να βρούμε εναλλακτικές, πιο βοηθητικές λύσεις. Το γέλιο μας βοηθά να έχουμε μια πιο θετική ματιά.
Όταν εστιάζουμε μόνο στα προβλήματα και παίρνουμε τα πάντα πολύ σοβαρά σιγά σιγά βουλιάζουμε. Το γέλιο έρχεται σαν αντίβαρο από την άλλη για να φέρει μια ισορροπία.
Όταν γελάμε γινόμαστε πιο ελκυστικοί και συμπαθείς στους άλλους. Όλοι θέλουν να βρίσκονται κοντά σε ένα άνθρωπο που γελά. Έτσι το γέλιο μας βοηθά να γνωρίσουμε καινούριους ανθρώπους και να ενισχύσουμε τις σχέσεις.

Διαβάστε ένα αστείο βιβλίο, δείτε ένα αστείο βίντεο ή μια κωμωδία. Το γέλιο είναι μεταδοτικό, πολλαπλασιάζεται όταν γελάμε παρέα με άλλους.

Όταν γελάμε με άλλους μαζί νιώθουμε την ενότητα. Έρευνες δείχνουν ότι σε ομαδικές δραστηριότητες στις οποίες ενσωματώθηκαν και ασκήσεις γέλιου ή χρησιμοποιήθηκε το χιούμορ, οι συμμετέχοντες ανέφεραν ότι συμμετείχαν περισσότερο, ένιωσαν μεγαλύτερη ευχαρίστηση και μπόρεσαν να ολοκληρώσουν πιο εύκολα τις δραστηριότητες.
Το γέλιο είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, όταν γελάμε με κάτι που λέει ο συνομιλητής μας τον ενισχύουμε να συνεχίσει, είναι σαν να λέμε «μ' αρέσει αυτό που λες συνέχισε».
Το γέλιο είναι μέρος του φλερτ. Συνήθως οι γυναίκες γελούν περισσότερο και οι άντρες δέχονται το γέλιο των γυναικών. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, θετικής ανταπόκρισης.
Το γέλιο μας γυμνάζει και μας χαρίζει ομορφιά. Υποστηρίζεται ότι χρησιμοποιούμε λιγότερους μύες όταν γελάμε, από ότι όταν κατσουφιάζουμε και έτσι κάνουμε λιγότερες ρυτίδες. Κατά την διάρκεια του γέλιου οι μύες του στομάχου συστέλλονται και διαστέλλονται, είναι κατά κάποιο τρόπο σαν να κάνουμε κοιλιακούς («με τόσο γέλιο, πόνεσε το στομάχι μου, έκανα κοιλιακούς»). Λέγεται ότι κάθε 10 λεπτά γέλιου, καίμε περίπου 40 θερμίδες.
Το γέλιο βοήθα στη μάθηση και την μνήμη. Έρευνες δείχνουν ότι όταν μαθαίνουμε κάτι γελώντας, τείνουμε να το μαθαίνουμε και να το θυμόμαστε ευκολότερα.

Μαρία Kαραπατσιά

Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Πηγή: huffingtonpost.gr

Ψυχολογία

Περί τύχης και συγκυρίας. Του Γιώργου Παπακωνσταντή

Κανείς φιλόσοφος και κανείς επιστήμονας όσο και αν έχουν προσπαθήσει δεν έχει καταφέρει να ανακαλύψει τους νόμους της συγκυρίας. Γιατί δηλαδή συμβαίνει αυτό τη συγκεκριμένη στιγμή κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες και δεν συμβαίνει το άλλο; Πως προκαλούνται οι τυχαίες καταστάσεις στη ζωή, κάτω από τυχαία διαμορφωμένες συνθήκες;

Όλοι μας έχουμε επιθυμία να μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον και μάλιστα η «βιομηχανία» της μελλοντολογίας, ανθεί είτε μέσα από αστρολογικές προβλέψεις, είτε μέσα από διάφορες άλλες διαδικασίες όπως κάρτες ΤΑΡΩ, κλπ, με αποτέλεσμα αρκετοί επιτήδειοι να θησαυρίζουν. Όμως τελικά η ζωή έχει ανατροπές, έχει αλλαγές, οι οποίες άλλοτε έρχονται εντελώς στα ξαφνικά, και άλλες λες και είναι προδιαγεγραμμένες από καιρό, απλά δεν μπορούσαμε να αποκρυπτογραφήσουμε τα μηνύματα.

Έτσι, συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ή να προβλέψουμε, άλλωστε σε σχέση με τη διαμόρφωση των συγκυριών, ειδικά σε ότι έχει να κάνει με εκείνες οι οποίες επηρεάζονται από συμπεριφορές ανθρώπων, πολλοί επιστήμονες έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και αρκετοί παραδέχονται ότι υπάρχουν πολλές δυνάμεις κρυμμένες στην ανθρώπινη υπόσταση, ή και στη φύση τις οποίες δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει.

Η Φράση του Κοέλιο, που λέει ότι όταν επιθυμείς κάτι έντονα συνωμοτεί το σύμπαν για να συμβεί, όχι μόνο αρέσει σε πολλούς αλλά στοιχειώνει και πολλούς, θεωρώντας, ότι όντως υπάρχουν δυνάμεις στη φύση, γύρω μας, άγνωστες, ανεξέλεγκτες που διαμορφώνουν τις θετικές ή τις αρνητικές συγκυρίες για μας.

Σίγουρα το μάτι, η γρουσουζιά, η κακογλωσσιά, η έκφραση αρνητικής ενέργειας, εφόσον γινόμαστε γνώστες τους, μας επηρεάζουν ψυχολογικά, όμως υπάρχουν πράγματι τέτοιες αρνητικές ή και θετικές δυνάμεις γύρω μας;

Ήξεραν κάτι οι παλιοί όταν ήθελαν καλότυχο να κάνει το ποδαρικό ή πίστευαν ότι έπρεπε να είναι μακριά από ανθρώπους που…μάτιαζαν; Ή πρόκειται απλά για δεισιδαιμονίες με τις οποίες κάλυπταν τις ανασφάλειές τους;

Σίγουρα η σύγχρονη επιστήμη αποδεικνύει το δεύτερο, αλλά είναι η ίδια επιστήμη που μιλάει για την ανθρώπινη αύρα, που μιλάει για την ηλεκτρομαγνητική επίδραση μεταξύ των ανθρώπων και που ψάχνει να βρει νόμους που διέπουν τις συγκυρίες…

Στην ιστορία, τα τυχαία γεγονότα, έχουν συμβάλλει στη διαμόρφωση του σύγχρονου κόσμου. Τι θα είχε συμβεί αν όταν ο τούρκος ηγεμόνας Βαγιαζήτ πολιορκούσε τη Βιέννη και ήταν έτοιμος να την καταλάβει, δεν πάθαινε ποδάγρα και εγκατέλειπε;

Τι θα είχε συμβεί αν δεν έβρεχε καταρρακτωδώς στο Βατερλώ όπου την πάτησε ο Ναπολέοντας; Τι θα είχε συμβεί αν ο Βασιλιάς των Ελλήνων Αλέξανδρος δεν πέθαινε από δάγκωμα Μαϊμούς και δεν αναλάμβανε ο Κωνσταντίνος;

Ιστορικά ερωτήματα που τα διαμόρφωσε η τύχη και η συγκυρία, που όμως παρόμοια συμβαίνουν καθημερινά στο μικρόκοσμό μας και διαμορφώνουν τη ζωή μας…Όλοι μας θα θέλαμε να τα αναλύσουμε και να τα προβλέψουμε, όμως αυτή ακριβώς είναι η αξία της ζωής, κανείς μας δεν ξέρει τι έχει κατά νου στις συγκυρίες που μας επιφυλάσσει

Σίγουρα όμως αν πιστέψουμε σ αυτήν, αν αφεθούμε στις ρυθμίσεις και στα ενδεχόμενά της ανοιχτοί, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς εκ των προτέρων προγραμματισμούς που μπορούν να ανατρέπονται κάθε στιγμή, μπορούμε να ζήσουμε στο σενάριο και στην παράσταση που μας επιφυλάσσει, ακολουθώντας τα μηνύματα της και διαμορφώνοντας τις δικές μας συγκυρίες!

 

Ψυχολογία

Η Frida Kahlo (6 Ιουλίου 1907 – 13 Ιουλίου 1954) ήταν Μεξικάνα ζωγράφος, γνωστή κυρίως για τις συγκλονιστικές της αυτοπροσωπογραφίες. Στα 18 της χρόνια, η Φρίντα τραυματίζεται βαριά σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, όταν το λεωφορείο στο οποίο επέβαινε, συγκρούεται με ένα τραμ. Ήταν κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας ανάρρωσής της που ξεκίνησε να ζωγραφίζει, αν και αυτή δεν ήταν η πρώτη μορφή τέχνης που είχε δημιουργήσει.

Οι πίνακές της αναμιγνύουν τον πόνο και τα βάσανά της με τα ζωντανά, έντονα χρώματα και τα μοτίβα της Μεξικάνικης ποπ κουλτούρας εκείνης της εποχής. Η ζωή δεν ήταν καθόλου εύκολη για τη Φρίντα. Στην ηλικία των 6 ετών αρρώστησε από πολιομυελίτιδα, μία πάθηση που είχε ως αποτέλεσμα το ένα της πόδι να είναι μικρότερο, λεπτότερο και ημιπαράλυτο.

Γι’ αυτό το λόγο, υπήρξε θύμα bullying για πολλά χρόνια, κάτι που την απομόνωσε. Μετά το ατύχημα, υπέφερε από αφόρητους πόνους στη σπονδυλική στήλη και στη λεκάνη. Ο τραυματισμός της ήταν πολύ σοβαρός και χρειάστηκε πάνω από 30 εγχειρήσεις. Επιπλέον, το κλίμα στο πατρικό της σπίτι ήταν ψυχρό, σκληρό και θλιβερό, όπως εκείνη είχε περιγράψει. Η σχέση της με τον Ριβέρα, αναγνωρισμένο τότε ζωγράφο, ήταν θυελλώδης και περιελάμβανε και μια αποβολή που ταλαιπώρησε ακόμα περισσότερο την υγεία της.

Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να μετουσιώσει τον απίστευτο πόνο που βίωσε σε ομορφιά και αστείρευτο ταλέντο. Το πάθος της ξεχωρίζει σε κάθε έναν από τους διάσημους πίνακές της, καθιστώντας τη μια από τις σημαντικότερες και πιο αναγνωρισμένες καλλιτέχνιδες σε όλο τον κόσμο. Δεν είναι μόνο οι πίνακές της που μας εμπνέουν, αλλά και τα πολύτιμα λόγια της, που δείχνουν πώς κατάφερε να μετατρέψει τον πόνο σε τέχνη και πάθος για ζωή.
12 αποφθέγματα της Frida Kahlo

1. «Πόδια, τι τα χρειάζομαι, εφόσον έχω φτερά για να πετάξω;»

2. «Στο τέλος της ημέρας, μπορούμε να αντέξουμε πολλά περισσότερα απ’ ο,τι νομίζουμε ότι μπορούμε»

3. «Είμαι η μούσα του εαυτού μου. Εγώ είμαι το θέμα που γνωρίζω καλύτερα. Το θέμα που θέλω να γνωρίζω καλύτερα. Γι’ αυτό ζωγραφίζω αυτοπροσωπογραφίες»

4. «Τίποτα δεν είναι απόλυτο. Όλα αλλάζουν, κινούνται, τα πάντα περιστρέφονται, τα πάντα πετούν και φεύγουν μακριά»

5. «Αγάπα κάποιον που να σε κοιτά σαν να είσαι κάτι το μαγικό»

6. «Αυτό που δεν με σκοτώνει, με θρέφει»

7. «Ζωγραφίζω λουλούδια που δεν θα πεθάνουν ποτέ»

8. «Τίποτε δεν αξίζει περισσότερο από το γέλιο. Είναι δύναμη το να μπορείς να γελάς, να αφήνεις τον εαυτό σου να νιώθει ελαφρύς. Η τραγωδία είναι το πιο γελοίο πράγμα»

9. «Αξίζεις τα καλύτερα, γιατί είσαι ένας από τους λίγους ανθρώπους που σε αυτό τον μίζερο κόσμο συνεχίζουν να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και αυτό είναι το μόνο που μετράει στ’ αλήθεια»

10. «Ο πόνος, η χαρά και ο θάνατος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια διαδικασία για την ύπαρξη. Η επαναστατική πάλη σε αυτή τη διαδικασία είναι μια πόρτα ανοιχτή για την ευφυΐα»

11. «Μόνο ένα βουνό μπορεί να γνωρίζει τον πυρήνα ενός άλλου βουνού»

12. «Συνήθιζα να πιστεύω ότι ήμουν ο πιο παράξενος άνθρωπος στον κόσμο, αλλά ύστερα σκέφτηκα ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στον κόσμο, πρέπει να υπάρχει κάποιος σαν κι εμένα που να νιώθει περίεργος και ατελής με τους ίδιους τρόπους που το νιώθω κι εγώ. Φανταζόμουν εκείνη τη γυναίκα και φαντάζομαι ότι πρέπει να είναι εκεί έξω, σκεπτόμενη εμένα επίσης. Ελπίζω αν είσαι εκεί έξω και διαβάζεις αυτό, να ξέρεις ότι ναι, είναι αλήθεια πως είμαι εδώ και είμαι το ίδιο περίεργη με εσένα»

 http://enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Ήταν μια φορά ένας ορειβάτης και επιχειρούσε μια πολύ δύσκολη αναρρίχηση σε ένα βουνό με έντονη χιονόπτωση. Πέρασε τη νύχτα μαζί με άλλους στο καταφύγιο. Το πρωί το χιόνι έχει σκεπάσει για τα καλά το βουνό, πράγμα που κάνει την αναρρίχηση ακόμη πιο δύσκολη. Δεν θέλει, όμως, να γυρίσει πίσω, κι έτσι, όπως μπορεί, με μεγάλη προσπάθεια και θάρρος, συνεχίζει την αναρρίχηση, συνεχίζει να σκαρφαλώνει στο απόκρημνο βουνό. Μέχρι που κάποια στιγμή, ίσως από κακό υπολογισμό, ίσως γιατί η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη, πάει να στερεώσει στον πάσσαλο το σχοινί ασφαλείας και του γλιστράει ο γάντζος. Ο ορειβάτης γκρεμίζεται… αρχίζει να κατρακυλάει στο βουνό χτυπώντας άγρια στα βράχια ενώ το χιόνι πέφτει πυκνό…

Από μπροστά του βλέπει να περνάει όλη του η ζωή. Κλείνει τα μάτια περιμένοντας το χειρότερο, και ξαφνικά, νιώθει στο πρόσωπο του ένα χτύπημα από σχοινί. Χωρίς καθόλου να σκεφτεί, πιάνεται από το σχοινί με μια ενστικτώδη κίνηση. Ποιος ξέρει… Το σχοινί αυτό μπορεί να έμεινε εκεί κρεμασμένο από κάποιον πάσσαλο… κι αν είναι έτσι, θα μπορέσει να τον κρατήσει και να σταματήσει την πτώση του.

Κοιτάζει προς τα πάνω, αλλά το μόνο που βλέπει είναι η χιονοθύελλα και το πυκνό χιόνι που πέφτει πάνω τον. Τα δευτερόλεπτα μοιάζουν αιώνες σ’ αυτό το κατρακύλισμα που γίνεται όλο και πιο γρήγορο και μοιάζει να μην τελειώνει… Ξαφνικά, το σχοινί τινάζεται και νιώθει αντίσταση. Ο ορειβάτης δεν βλέπει τίποτε, ξέρει όμως ότι προς το παρόν έχει σωθεί. Το χιόνι πέφτει ασταμάτητα, κι αυτός εκεί, δεμένος με το σχοινί, μέσα στο φοβερό κρύο, κρεμασμένος από ένα κομμάτι λινάρι, που τον κρατάει για να μην τσακιστεί πέφτοντας στη χαράδρα ανάμεσα στα βουνά.

Προσπαθεί να δει τι υπάρχει γύρω του, αλλά μάταια’ δεν ξεχωρίζει τίποτε. Φωνάζει δυο-τρεις φορές, αλλά καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τον ακούσει κανείς. Η πιθανότητα να σωθεί είναι απειροελάχιστη. Και να δουν ότι λείπει, δεν θα μπορέσει κανείς ν’ ανέβει να ψάξει γι’ αυτόν πριν σταματήσει η χιονοθύελλα, αλλά και τότε ακόμη, πώς να ξέρουν ότι βρίσκεται κρεμασμένος στο γκρεμό;

Αντιλαμβάνεται πως αν δεν κάνει κάτι γρήγορα, αυτό θα είναι το τέλος του.

Όμως, τι να κάνει;

Θα μπορούσε ίσως να σκαρφαλώσει προς τα πάνω και να προσπαθήσει να φτάσει στο καταφύγιο, αμέσως όμως καταλαβαίνει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Ξαφνικά… ακούει μια φωνή από μέσα τον που τον λέει «λύσου!» Μπορεί να είναι η φωνή του Θεού, ή η φωνή της εσωτερικής τον σοφίας, μπορεί όμως να είναι κάποιο κακό πνεύμα, ή παραίσθηση… ακούει πάντως τη φωνή να επιμένει «λύσου, λύσου!»

Σκέφτεται πως αν λυθεί αυτή τη στιγμή σίγουρα θα σκοτωθεί. Θα είναι ένας τρόπος για να τελειώσει το μαρτύριο του. Μπαίνει στον πειρασμό να επιλέξει το θάνατο για να σταματήσει να υποφέρει. Σαν απάντηση όμως στη φωνή δένεται ακόμη πιο σφιχτά. Και η φωνή επιμένει «λνσον!…

Μη βασανίζεσαι άλλο, δεν έχει νόημα τόσος πόνος… λνσον!» Εκείνος, όμως, δένεται ακόμη πιο σφιχτά, ενώ πολύ αποφασιστικά λέει μέσα τον πως καμία φωνή δεν πρόκειται να τον πείσει να αφήσει αυτό που χωρίς αμφιβολία του έχει σώσει τη ζωή. Η σύγκρουση αυτή συνεχίζεται για ώρες, ο ορειβάτης όμως εξακολουθεί να είναι δεμένος μ αυτό που νομίζει πως είναι η μοναδική του δυνατότητα για να σωθεί.

Ο μύθος λέει ότι την άλλη μέρα η ομάδα διάσωσης βρήκε τον ορειβάτη μισοπεθαμένο. Η ζωή τον κρεμόταν από μια κλωστή. Ακόμα λίγα λεπτά, και ο ορειβάτης θα είχε πεθάνει από το κρύο, παγωμένος, και, παραδόξως, δεμένος με το σχοινί του… σε απόσταση λιγότερο από ένα μέτρο από το έδαφος.

Λέω, λοιπόν, ότι, καμιά φορά, το να μην εγκαταλείπεις κάτι είναι θάνατος.

Κάποιες φορές, ζωή είναι να παρατάς αυτό που κάποτε σ’ έσωσε.

Να αφήνεις πίσω τα πράγματα που μαζί τους είσαι δεμένος σφιχτά, επειδή νομίζεις ότι αν τα κρατήσεις θα σε σώσουν από την κατάρρευση.

Όλοι έχουμε αυτήν την τάση να δενόμαστε σφιχτά με ιδέες, πρόσωπα και καταστάσεις. Δενόμαστε με ανθρώπους, με χώρους, με τόπους γνωστούς, γιατί είμαστε βέβαιοι πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σώσει. Πιστεύουμε στο «γνώριμο κακό», όπως λέει ένα γνωστό γνωμικό.

Και παρόλο που από διαίσθηση καταλαβαίνουμε ότι το δέσιμο σημαίνει θάνατο, συνεχίζουμε να μένουμε αγκιστρωμένοι σ’ αυτό που πια δεν μας χρειάζεται, σ’ αυτό που δεν υπάρχει πια, τρέμοντας τις φανταστικές συνέπειες αν αποδεσμευτούμε.

Χόρχε Μπουκάι – Ο Δρόμος των Δακρύων – Εκδόσεις OPERA

http://enallaktikidrasi.com

 

Ψυχολογία

Η φροντίδα του εαυτού είναι αρκετά δύσκολη και όχι πάντα ωραία.

Επιβάλλει ένα ξεσκαρτάρισμα με οικονομικά χρέη, μια πρωινή ρουτίνα, ένα μαγείρεμα υγιεινού γεύματος, γυμναστική, ενδοσκόπηση, πράγματα που ζορίζουν και δεν μας κάνουν να τρέχουμε μακριά από τα προβλήματα, σε αντίθεση με τρόπους που προβάλλουν την απόσπαση προσοχής ως λύση.

Μας λέει να κάνουμε πράγματα δύσκολα και επίπονα. Όπως το να ιδρώσουμε από την μια προπόνηση στην άλλη ή να διακόψουμε σχέσεις με τοξικούς ανθρώπους ή να βρούμε δεύτερη δουλειά για να αποταμιεύουμε ή να καταλάβουμε τον τρόπο να αποδεχτούμε τον εαυτό μας έτσι ώστε να μην εξαντλούμαστε συνεχώς στο πως θα καταφέρουμε να κάνουμε τα πάντα, να είμαστε τα πάντα, όλη την ώρα μέχρι να χρειαστεί να κάνουμε αναγκαστικά παρατεταμένα διαλείμματα από την ζωή για να εκτελέσουμε «βασικά» πράγματα όπως είναι να ρίξουμε λίγο λάδι στην μπανιέρα, να διαβάσουμε Marie Claire, να απενεργοποιήσουμε το κινητό όλη την μέρα.

Ένας κόσμος όπου η φροντίδα του εαυτού είναι τόσο φλέγον θέμα, είναι ένας κόσμος άρρωστος. Η ενασχόληση με τον εαυτό μας δεν πρέπει να είναι κάτι που θα προσφύγουμε επειδή είμαστε τόσο εξαντλημένοι που χρειαζόμαστε κάποια ανακούφιση από την δική μας αμείλικτη εσωτερική πίεση.

Η πραγματική φροντίδα του εαυτού δεν είναι ένα χαλαρωτικό μπάνιο με αιθέρια έλαια και κέικ σοκολάτας. Είναι η επιλογή να οικοδομήσουμε μια ζωή από την οποία δεν θα χρειαζόμαστε κάθε τόσο διαλείμματα και παρατεταμένες αποδράσεις. Και για αυτό χρειάζεται να κάνουμε πράγματα που μας είναι λιγότερο επιθυμητά.

Σημαίνει να ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις απογοητεύσεις, να εξετάζουμε τις αποτυχίες και να επαναπροσδιορίζουμε. Δεν ικανοποιεί τις άμεσες επιθυμίες μας. Χρειάζεται να μάθουμε να αφήνουμε αυτό που μας βαραίνει να φύγει. Να επιλέγουμε κάτι νέο. Να απογοητεύουμε μερικούς ανθρώπους και να κάνουμε θυσίες για άλλους. Να ζούμε με τρόπο που κάποιοι δεν θα επέλεγαν και δεν θα μπορούσαν να ζήσουν.

Καλεί τον εαυτό μας να είναι φυσιολογικός- αυθεντικός. Κοινός. Συνηθισμένος.

Είναι το να έχουμε πολλές φορές μια βρώμικη κουζίνα και να αποφασίζουμε πως ο κύριος στόχος στη ζωή μας δεν είναι να αποκτήσουμε κοιλιακούς και αμέτρητους, «ψεύτικους» φίλους. Αποφασίζει πόσο άγχος προέρχεται από την μη πραγματοποίηση κρυμμένων δυνατοτήτων και πόσο από τον τρόπο που έχουμε γαλουχηθεί να σκεφτόμαστε χωρίς να ξέρουμε καν τι μας συμβαίνει.

Η πράξη της περιποίησης και φροντίδας του εαυτού έχει γίνει ακόμη ένα πράγμα που οι γυναίκες οφείλουν να κάνουν καλά.

Χρησιμοποιείτε το σωστό φίλτρο για να φωτογραφίσετε το αψεγάδιαστο acai μπολ; Είναι το σαπούνι που βάζετε στο σώμα σας απο βιολογικά ξεχωριστά υλικά ή είναι προΐον μαζικής παραγωγής; Και πως μπορούμε να περιορίσουμε την αναπόφευκτη καπιταλιστική παλίρροια που μετατρέπει κάτι τόσο απλό όπως η φροντίδα του εαυτού σε ένα πράγμα που πρέπει να αγοράσουμε και να πουλήσουμε;

Με αυτά όλα παλεύω καθώς παραγγέλνω πίτσα Dominos, φορώντας φόρμα με πρόσχημα ότι είναι για το καλό του εαυτού μου.

Αν διαπιστώσετε ότι ενδίδετε τακτικά σε τέτοιου είδους καταναλωτική «φροντίδα», αυτό συμβαίνει επειδή αποσυνδέεστε από την ουσιαστική περιποίηση του εαυτού, που λίγο έχει να κάνει με τις μικρές απολαύσεις αλλά πολύ με την ανατροφή μέσα από επιλογές που στοχεύουν σε μια μακρά ευεξία και ψυχική υγεία.

Είναι όταν παύει η ταραχώδης ζωή να λειτουργεί ως δικαιολογία για αυτο-σαμποτάζ, με την μορφή αφρόλουτρου και αναβλητικότητας. Είναι να μάθουμε πως να σταματάμε να «διορθώνουμε» συνεχώς τον εαυτό μας και να αρχίσουμε να προσπαθούμε να τον φροντίσουμε πραγματικά. Και ίσως έτσι να διαπιστώσουμε ότι φροντίζοντας με στοργή και τρυφερότητα εμάς, πολλά από τα αρχικά μας προβλήματα διορθώνονται.

Σημαίνει να είσαι ο ήρωας της ζωής σου, όχι το θύμα. Σημαίνει να επαναπροσδιορίσεις την καθημερινότητα σου έτσι ώστε να μην χρειάζεται κάθε λίγο να αναρρώνεις από αυτήν. Η επιλογή μιας ζωής που δεν δείχνει πάντα ωραία αλλά είναι ωραία. Το να παραμερίζεις κάποιους στόχους για να ενδιαφερθείς για τους δικούς σου ανθρώπους. Είναι το να είσαι ειλικρινής ακόμα και αν αυτό δεν θα αρέσει πολλούς. Είναι η κάλυψη των δικών σου αναγκών ώστε να μην ανησυχείς ή να εξαρτάσαι από τρίτα άτομα.

Είναι το να γίνεις το πρόσωπο που ξέρεις πως θέλεις και μπορείς να είσαι. Κάποιος που ξέρει ότι το μασαζ, τα αιθέρια έλαια και το κέικ σοκολάτα είναι τρόποι να απολαύσει τη ζωή, όχι να ξεφύγει από αυτή.

Το κείμενο αποτελεί απόδοση του άρθρου This is what »Self-Care» means, Because is not all Salt, Bath and Chocolate Cake που δημοσιεύτηκε στο Thought Catalog

https://ampa.lifo.gr

Ψυχολογία

Τι συμβαίνει και οι πιο έξυπνοι, οι πιο ταλαντούχοι, οι πιο έμπειροι αποτυγχάνουν την ώρα της κρίσεως; Σκέφτομαι, άρα υπάρχω. Ή μήπως όχι; Η υπερβολική σκέψη μπορεί να σκοτώσει όχι μόνο τη σωματική απόδοση, αλλά και την ψυχική έμπνευση.

Ήταν το πέμπτο σετ του ημιτελικού στο περσινό αμερικανικό Open. Μετά από τέσσερις ώρες επικού τένις, ο Roger Federer χρειαζόταν ακόμη έναν πόντο για να δει τον νεαρό αμφισβητία του, Novak Djokovic να βγαίνει από τη μέση. Ενώ ο Φέντερερ ετοιμαζόταν για ακόμη ένα εξαιρετικό σερβίς, το πλήθος παραληρούσε με ανυπομονησία.

Στο απέναντι τέρμα, ο Ντζόκοβιτς έκανε έναν τέτοιο μορφασμό σαν απλώς να ετοιμαζόταν να αποδεχθεί τη μοίρα του. Ο Φέντερερ "σέρβιρε" γρήγορα και με βάθος στα δεξιά του Τζόκοβιτς. Δευτερόλεπτα αργότερα συνέλαβε τον εαυτό του να εκπλήσσεται από αυτό που συνέβαινε, χωρίς καν να το καταλάβει, μέσα στο γήπεδο. Ο Τζόκοβιτς του είχε επιστρέψει το σερβίς με μία χοντροειδέστατη απόκρουση, ωστόσο τέτοιας θανατηφόρας ακρίβειας που ο Φέντερερ δεν θα μπορούσε να προβλέψει. Αυτή η απερίσκεπτη, για την ακρίβεια χωρίς δεύτερη σκέψη απόκρουση ενθουσίασε το πλήθος, ενώ έκανε τον John McEnroe να μιλά για ένα από τα μεγαλύτερα στιγμιότυπα όλων των εποχών...

Η ανικανότητα του Federer να κερδίσει τα Grand Slams των τελευταίων δύο χρόνων δεν οφείλεται σε γήρας ή σε κάποιου είδους φυσική παρακμή. Πρόκειται για μια νέα διανοητική κυρίως αδυναμία, που αναδύεται σε κρίσιμες στιγμές στη ζωή των ανθρώπων. Το να κάνεις κάτι χωρίς καμία σκέψη είναι η ικανότητα του να εφαρμόζεις όσα έμαθες χρόνια πριν, την κρίσιμη στιγμή, με τη διαφορά ότι αφαιρείς τον εαυτό σου από την εξίσωση. Η αποτελεσματικότητα αυτής της ικανότητας δεν εντοπίζεται μόνο στον κόσμο των σπορ. Ηθοποιοί και μουσικοί ξέρουν πώς είναι να λειτουργεί κανείς έτσι και με σιγουριά λένε ότι οι καλύτερες δουλειές τους προέκυψαν όταν βρίσκονταν σε ένα είδος έκστασης και όχι όταν είχαν καεί από τη σκέψη.

Στη γλώσσα του αθλητισμού γίνεται λόγος για «πνιγμό». Όπως λένε οι επιστήμονες, πρόκειται για αυτό που μας συμβαίνει όταν σκεφτόμαστε πολύ, παραπάνω απ' όσο πρέπει. Όταν ένας ποδοσφαιριστής χάνει ένα πέναλτι ή ένας παίκτης γκολφ αποτυγχάνει να στείλει το μπαλάκι του στην τρύπα, αυτό συμβαίνει γιατί σκέφτεται τόσο σκληρά που τελικά χάνει τη φυσική χαλαρότητα που απαιτείται για να πετύχει τον στόχο του.

Στην περίπτωση του Φέντερερ αυτή η αναστάτωση ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι αντιλήφθηκε ότι ο αντίπαλός του αντλούσε δύναμη από κάπου που εκείνος, ο μεγαλύτερος τενίστας όλων των εποχών, αδυνατούσε να φτάσει: από το να μη σκέφτεται. Καθόλου. Τίποτα. Το να κάνεις κάτι χωρίς καμία σκέψη είναι η ικανότητα του να εφαρμόζεις όσα έμαθες χρόνια πριν, την κρίσιμη στιγμή, με τη διαφορά ότι αφαιρείς τον εαυτό σου από την εξίσωση. Η αποτελεσματικότητα αυτής της ικανότητας δεν εντοπίζεται μόνο στον κόσμο των σπορ. Ηθοποιοί και μουσικοί ξέρουν πώς είναι να λειτουργεί κανείς έτσι και με σιγουριά λένε ότι οι καλύτερες δουλειές τους προέκυψαν όταν βρίσκονταν σε ένα είδος έκστασης και όχι όταν είχαν καεί από τη σκέψη. Η υπερβολική σκέψη μπορεί να σκοτώσει όχι μόνο τη σωματική απόδοση, αλλά και την ψυχική έμπνευση.

Ένα βασικό παράδοξο της ανθρώπινης ψυχολογίας είναι ότι η πολλή σκέψη μπορεί τελικά να μας κάνει κακό. Όταν ακολουθούμε επακριβώς τη σκέψη μας, πρακτικά χάνουμε τα ερείσματα μας, καθώς η εσωτερική φωνή εντός μας μας "πνίγει" την κοινή λογική. Μια μελέτη σχετικά με τη συμπεριφορά των καταναλωτών αποκάλυψε ότι όσο λιγότερες πληροφορίες είχαν οι καταναλωτές για μια μάρκα μαρμελάδας, τόσο καλύτερη ήταν η επιλογή τους στο ράφι του σούπερ-μάρκετ. Μόλις τους παρέχονταν λίγες περισσότερες λεπτομέρειες για τα συστατικά, τότε κατέληγαν να έχουν στο καρότσι τους μια μάρκα μαρμελάδας που τελικά δεν τους άρεσε καθόλου.

Επιτρέποντας στον εαυτό μας να αφουγκραστεί τα καλύτερα των ενστίκτων του, μπορούμε να αξιοποιήσουμε ένα είδος καταπιεσμένης σοφίας. Ο ψυχολόγος Gerd Gigerenzer υποστηρίζει ότι μεγάλο μέρος της συμπεριφοράς μας βασίζεται σε απατηλά εξεζητημένους κανόνες ή σε ένα είδος προγραμματισμού. Ένα ρομπότ προγραμματισμένο να κυνηγάει μια μπάλα μπαίνει στη διαδικασία υπολογισμού μιας σειράς πολύπλοκων εξισώσεων για την παρακολούθηση της τροχιάς της μπάλας. Αλλά οι παίκτες του μπέιζμπολ όλο αυτό το κάνουν με ενστικτώδη τρόπο, ακολουθώντας μερικούς απλούς κανόνες: τρέχουν στη σωστή κατεύθυνση και ρυθμίζουν την ταχύτητά τους έτσι ώστε να διατηρήσουν μια σταθερή γωνία μεταξύ ματιού και μπάλας.

Για να παίρνεις τις σωστές αποφάσεις σε έναν πολύπλοκο κόσμο, λέει ο Gigerenzer, πρέπει να έχεις την ικανότητα να αγνοείς τις (περιττές) πληροφορίες. Την άποψη του επιβεβαιώνει το πείραμα που εκπόνησαν ερευνητές του Columbia Business School της Νέας Υόρκης όταν ζήτησαν από διάφορους ανθρώπους να προβλέψουν την έκβαση καταστάσεων διάφορων τομέων: από την πολιτική μέχρι τον καιρό ή τον νικητή του "American Idol". Πολύ σύντομα, διαπίστωσαν ότι εκείνοι που είχαν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα συναισθήματά τους, προέβησαν σε καλύτερες προβλέψεις από όσους δεν το έκαναν...

Το μόνο που απαιτούσε το πείραμα ήταν να υπάρχει στοιχειώδης γνώση γύρω από αυτούς τους τομείς. Αυτό το τελευταίο είναι ζωτικής σημασίας. Το να μη σκέφτεσαι πολύ δεν είναι το ίδιο με το αγνοείς κάτι ή να αδιαφορείς γι' αυτό. Δεν μπορείτε να ξεχάσετε, αν δεν έχετε ήδη σκεφτεί. Ο Τζόκοβιτς ήταν σε θέση να κάνει την απόκρουση που έκανε, γιατί είχε κάνει το ίδιο πράγμα σε χιλιάδες παραλλαγές, σε άπειρους αγώνες, είχε πρακτικά εξασκηθεί σε αυτό. Οι λυρικές ρίμες του Dylan προέρχονται από χρόνια εμβάπτισης του σε λαϊκά τραγούδια, στη γαλλική ποίηση και στην ανάγνωση αμερικανικών θρύλων της λογοτεχνίας. Το ασυνείδητο των μεγάλων καλλιτεχνών, των αθλητών, όσων καταπιάνονται με κάτι για χρόνια, είναι σαν τα πυκνά τροπικά δάση, που από καιρού εις καιρόν στέλνουν σπόρους έμπνευσης.

Όσο υψηλότερο το ζητούμενο και ο στόχος, τόσο η υπερβολική σκέψη καταντά πρόβλημα. Στο πεδίο των υψηλών επιδόσεων είναι οι ηλικιωμένοι και οι πιο επιτυχημένοι που είναι πιο επιρρεπείς στην αποτυχία, επειδή απαιτούν πολλά από τον εαυτό τους. Σκεφτείτε έναν τενόρο στη Σκάλα του Μιλάνου, το απώτατο σημείο της καταξίωσης του, να προβληματίζεται για την τεχνική του. Ή τον Φέντερερ σε κάθε σερβίς του πλέον να αισθάνεται σαν να στέκεται στον γκρεμό της ίδιας του της τεράστιας φήμης..

Γιατί συχνά αισθανόμαστε ότι δεν αξίζουμε; Πριν από λίγο καιρό, ο καθηγητής του Στάνφορντ, Claude Steele, μελετώντας τις επιδράσεις του άγχους στην απόδοση των φοιτητών στις ακαδημαϊκές εξετάσεις, έκανε το εξής πείραμα. Σε μια ομάδα φοιτητών που αποτελούνταν από Αφρο-Αμερικανούς και Καυκάσιους τους έβαλε ένα τεστ, με το οποίο τους είπε ότι θα μετρήσει την πνευματική τους ικανότητα. Οι Αφρο-Αμερικανοί εμφανίστηκαν χειρότεροι από τους Καυκάσιους. Στη συνέχεια, ο Steele έθεσε το ίδιο τεστ μια άλλη ομάδα φοιτητών, λέγοντας ότι πρόκειται απλώς για μια προπαρασκευαστική άσκηση. Οι Αφρο-αμερικανοί τα πήγαν έξοχα.

Ο ίδιος αποδίδει την αποτυχία των Αφρο-αμερικανών της πρώτης ομάδας στο γεγονός ότι αισθάνονταν ακόμη πιο υπεύθυνοι για την εθνοτική ταυτότητα που εκπροσωπούσαν, άρα κάηκαν με το να σκέφτονται περισσότερο απ' όσο έπρεπε για να αποδείξουν ότι αξίζουν. Πώς μαθαίνουμε λοιπόν να μη σκεφτόμαστε τόσο πολύ; Ο Μπομπ Ντίλαν πιστεύει ότι η δημιουργική παρόρμηση πρέπει να μας προστατεύει από την υπερανάλυση: «Με την πάροδο του χρόνου γίνεστε πιο έξυπνοι και αυτό μπορεί να μετατραπεί σε εμπόδιο... Πρέπει να προγραμματίσετε το μυαλό σας να μην σκέφτεται τόσο πολύ». Ο Flann O'Brien συμπληρώνει ότι η μόνη αξιόπιστη θεραπεία για την υπερβολική σκέψη φαίνεται να είναι η απόλαυση του να κάνεις αυτό που αγαπάς.

Αυτό για το οποίο παραπονιούνται τόσο οι καλλιτέχνες, όσο και οι αθλητές, ότι κάποτε δηλαδή ξεχνούν γιατί ξεκίνησαν αρχικά να αγαπούν αυτό που κάνουν - και φυσικά γι' αυτό ευθύνεται η υπερβολική σκέψη για το άγχος της πρωτιάς. Τι έκανε ο Τζόκοβιτς; Απλώς χάρηκε αυτό που έπραττε εκείνη τη στιγμή. Και φυσικά του βγήκε, λειτούργησε, του έδωσε τη νίκη. Ας το έχουμε αυτό κατά νου κάθε φορά που προβληματιζόμαστε, τηγανίζουμε το μυαλό μας, αναλύοντας κάθε πτυχή της δουλειάς μας και τελικά χάνουμε όλη τη χαρά...

Με στοιχεία από 1843magazine.com

Πηγή: www.lifo.gr

Ψυχολογία

"Σκέψου όλους αυτούς τους λόγους που σε κάνουν να νιώθεις ευγνωμοσύνη - όλοι έχουν πολλούς - και ξέχασε τις ατυχίες του παρελθόντος. Όλοι είχαν μερικές".

    Thomas Oppong

Η ενσυναίσθηση έχει να κάνει με το να παρατηρείς και να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι καθετί που συμβαίνει γύρω σου. Αυτή η ικανότητα έχει μεγάλα οφέλη για το μυαλό σου, γιατί σε βοηθάει να σκέφτεσαι λογικά και ψύχραιμα.

Όταν σταματάς να είσαι προσκολλημένος στο παρελθόν ή να σκέφτεσαι το μέλλον, μπορείς να είσαι περισσότερο “παρών” στην καθημερινότητα και να μην αφήνεις τις στιγμές να σε προσπερνούν.

Αν αφιερώνεις 5 λεπτά την ημέρα για να κάνεις διαλογισμό, μαθαίνεις να αντιδράς λιγότερο και να δίνεις μεγαλύτερη προσοχή στο παρόν. Από αυτά τα 5 λεπτά, εξαρτάται η ικανότητά σου να λαμβάνεις καλύτερες αποφάσεις καθώς και η βελτίωση των σχέσεων με τα άτομα που συναναστρέφεσαι.

    Ακόμα και μερικές βαθιές αναπνοές κατά την διάρκεια της ημέρας μπορούν να σε ωφελήσουν και να σε βοηθήσουν να ανταπεξέλθεις σε κάθε δύσκολη κατάσταση.

Οι περισσότεροι θεωρούν ότι το πρωί είναι η καλύτερη ώρα της ημέρας για να κάνουν διαλογισμό. Εσύ όμως μπορείς να επιλέξεις την ώρα που λειτουργεί καλύτερα για εσένα. Αυτήν που θα σε βοηθήσει να σκεφτείς πολύ καλά τις επιλογές σου και να σταματήσεις να αντιδράς παρορμητικά.

Μάθε να είσαι περισσότερο παρών

Στον γεμάτο πληροφορίες κόσμο του σήμερα είναι πολύ σημαντικό και απαραίτητο για την προσωπική και πνευματική σου ευεξία να αφιερώνεις λίγα λεπτά καθημερινά για να κάνεις διαλογισμό.

Ακόμα και μερικές βαθιές αναπνοές κατά την διάρκεια της ημέρας μπορούν να σε ωφελήσουν και να σε βοηθήσουν να ανταπεξέλθεις σε κάθε δύσκολη κατάσταση. Η αναπνοή δεν είναι το μόνο είδος άσκησης που μπορείς να κάνεις προκειμένου να βοηθήσεις το μυαλό σου να χαλαρώσει. Προσπάθησε να παρατηρείς, να ακούς και να εκτιμάς.

Το να αφιερώνεις λίγα λεπτά την ημέρα για να κάνεις ένα είδος ανασκόπησης, θα σε βοηθήσει να αλλάξεις την σχέση σου με τον εαυτό σου, τους γύρω σου αλλά και την δουλειά σου. Θα σε κάνει να είσαι περισσότερο παρών, να είσαι καλύτερος και περισσότερο συγκεντρωμένος στη δουλειά σου. Και μακροπρόθεσμα θα σε βοηθήσει να κοιμάσαι καλύτερα, να αποβάλεις κάθε είδους στρες και να έχεις περισσότερη ενέργεια.

Φτιάξε ένα ημερολόγιο αισιοδοξίας

Αφιέρωνε 2 λεπτά την ημέρα για να γράψεις 2 καλά πράγματα που σου συνέβησαν τις τελευταίες 24 ώρες. Γράψε όλα όσα σε κάνουν να νιώθεις τυχερός, αλλά και τον λόγο που σε κάνουν να νιώθεις έτσι.

Συνέχισε να το κάνεις για τις επόμενες 3 εβδομάδες. Αυτό θα εκπαιδεύσει το μυαλό σου να αναζητά διαρκώς κάτι για το οποίο αισθάνεται ευγνωμοσύνη. Και όταν το βρίσκει, σου δίνει τη δυνατότητα να είσαι ακόμα περισσότερο αισιόδοξος.

Ο ψυχολόγος και ερευνητής του Harvard Shawn Achor, εξηγεί ότι το να εστιάζεις σε καθετί θετικό, δεν έχει να κάνει μόνο με το να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο, αλλά να αλλάξεις ριζικά τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τα πράγματα. Μία θετική στάση ζωής θα σε βοηθήσει να είσαι περισσότερο παραγωγικός, αποτελεσματικός και επιτυχημένος. Και στη δουλειά και τη ζωή σου.

Καλλιέργησε την ευγνωμοσύνη σου

Όσο άσχημα και αν φαίνονται όλα, σχεδόν πάντα υπάρχει κάτι θετικό. Μάθε λοιπόν να εστιάζεις σε αυτό. Αναρωτήσου τι είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις ευγνώμων σήμερα; Φτιάξε λίστες ευγνωμοσύνης, σημείωνοντας όλα εκείνα για τα οποία αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη. Πρόσεξε όμως - μην γράφεις κάθε ημέρα τα ίδια.

Η ευγνωμοσύνη θα σε βοηθήσει να εστιάζεις στα θετικά, παρά στα αρνητικά σε κάθε τομέα της ζωής σου, καθώς σου προσφέρει ψυχικά και ψυχολογικά οφέλη και σε κάνει πιο ευτυχισμένο.

Εκπαίδευσε το μυαλό σου να αναζητά το καλό. Είναι ο πιο απλός, εύκολος να αποτελεσματικός τρόπος να βελτιώσεις την ευεξία σου. Η ζωή σου είναι δική σου και μόνο εσύ μπορείς να τη διαχειριστείς και να τη ζήσεις στο έπακρο.


Thomas Oppong

Ο Thomas Oppong είναι αρθρογράφος της HuffPost και του Business Insider

.thriveglobal.gr.

Ψυχολογία

Είναι δυνατόν να «νιώσουμε» τις επιθυμίες κάποιου, να καταλάβουμε την στενοχώρια ή την χαρά του, να «δούμε » τον κίνδυνο που μπορει να αντιμετωπίζει, χωρίς να μιλήσουμε μαζί του, ακόμη κι αν βρίσκεται εκατοντάδες μίλια μακρυά μας; Η απάντηση είναι «ναι», αρκεί να αγαπιόμαστε δυνατά και αληθινά.

Ο Rupert Sheldrake – βιολόγος που ερευνά πειραματικά τα «ανεξήγητα» φαινόμενα»-μιλώντας στο pyles.tv, εξηγεί:

«Η τηλεπάθεια εξαρτάται από τους στενούς κοινωνικούς δεσμούς. Τα σκυλιά γνωρίζουν πότε επιστρέφουν οι ιδιοκτήτες τους στο σπίτι, αλλά δεν κάνουν το ίδιο με κάποιον ξένο, τον γείτονα παραδείγματος χάρη


Στην περίπτωση της τηλεφωνικής τηλεπάθειας έχουμε παρατηρήσει οτι συμβαίνει εντονότερα μεταξύ ανθρώπων που είναι στενά συνδεδεμένοι μεταξύ τους , όπως μάνα – παιδί, εραστής – ερωμένη, παιδικοί φίλοι κλπ. Συμβαίνει σπανιότερα ανάμεσα σε ξένους εκτός αν έχουμε να κάνουμε με κάποιο άτομο που έχει έντονο τηλεπαθητικό χάρισμα.

Η τηλεπάθεια μεταξύ μητέρας και νεογέννητου!

«Η τηλεπάθεια βασίζεται κατά μεγάλο βαθμό στη δύναμη του δεσμού. Εξαρτάται από το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων. Έχω πράγματοποιήσει μια έρευνα τηλεπάθειας μεταξύ μητέρας και μωρού.

Διαπίστωσα οτι πολλές μητέρες γνωρίζουν αν τους χρειάζεται το μωρό τους ακόμη και από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά. Εκείνες μάλιστα που θηλάζουν, όταν βρίσκονται μακριά από τα μωρά τους, κάποιες στιγμές παρατηρούν οτι παράγεται γάλα από τις θηλές τους ! Την ίδια στιγμή εαν τηλεφωνήσουν στο σπίτι τους , ενημερώνονται ότι το μωρό τους κλαίει ή είναι ανήσυχο. Πιστεύω οτι το σώμα της μητέρας εκείνη τη στιγμή ανταποκρίνεται τηλεπαθητικά στο κάλεσμα του μωρού ακόμα και όταν είναι χιλιόμετρα μακριά. »

Η τηλεπάθεια μεταξύ των ερωτευμένων!

Η τηλεπάθεια μεταξύ των ερωτευμένων ανθρώπων αποτελεί ένα ακόμη πεδίο έρευνας. Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι μπορούμε να «νιώσουμε» τι ακριβώς σκέφτεται για εμάς ο άλλος , μόνο όταν έχουμε περάσει στο στάδιο της βαθιάς και ουσιαστικής αγάπης. Ανθρωποι που έχουν έντονο συναισθηματικό δέσιμο μπορούν να «λάβουν» τηλεπαθητικά μήνυμα από τον αγαπημένο τους ακόμη και από μεγάλη απόσταση. Εχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις όπου ο ένας από τους δύο κινδυνεύει, ή περνάει μια δυσκολία και ο άλλος την λαμβάνει ως σήμα στονμ εγκεφαλό του.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν ξέρουμε να «διαβάσουμε » τα σήματα αυτά και τα ερμηνεύουμε άλλοτε ως «κακό προαίσθημα», άλλοτε ως «σφίξιμο στο στομάχι», ενώ στην παραγματικότητα είναι μια τηλεπαθητική επαφή με τον ανθρωπό μας.

Τα πράγματα είναι διαφορετικά όταν πρόκειται για εραστές που βρίσκονται στην φάση της έντονης σωματικής έλξης. Εκεί το ζωώδες ερωτικό ένστικτο δεν επιτρέπει καμμία άλλη επικοινωνία πέρα της σωματικής. Η τηλεπάθεια είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει αφού απαιτεί μια βαθιά και αληθινή ψυχική και πνευματική επικοινωνια. Έτσι είναι πιθανότερο να λάβουμε τηλεπαθητικά μια σκέψη από έναν παιδικό μας φίλο που έχουμε καιρό να συναντήσουμε , αλλά αγαπάμε ουσιαστικά , παρά από τον άνθρωπο με τον οποίο νιώθουμε τρελά ερωτευμένοι και εξαρτημένοι σεξουαλικά από αυτόν!

 

newsbomb.gr via pyles.tv

Ψυχολογία

Όταν κλείνουμε την πόρτα σε μια δυσάρεστη κατάσταση, δεν το κάνουμε από αλαζονεία, ούτε από δειλία. Το κάνουμε διότι αυτό που παίρνουμε δεν είναι ισάξιο με αυτό που προσφέρουμε, διότι έχουμε ανάγκη να πάρουμε παραπάνω πράγματα, διότι οι γρίφοι, οι ελπίδες και τα όνειρα μάς κούρασαν. Είναι εκείνη η στιγμή που περνάμε τα σύνορα του φόβου, η ώρα να αναζητήσουμε άλλες πόρτες και να τις ανοίξουμε.

Ως αποτέλεσμα, ακόμη κι όταν ακούμε συχνά τη φράση όταν μία πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει, υπάρχουν κάποιες αποχρώσεις που πρέπει να αντιληφθούμε. Αυτό το νέο σύμπαν ευκαιριών δεν προκύπτει με μαγικό τρόπο. Πρέπει εμείς να το αναζητήσουμε, να προσελκύσουμε τις ευκαιρίες και να τις αξιοποιήσουμε μέσα από συγκεκριμένους εσωτερικούς μηχανισμούς.

“Αλίμονο, η πόρτα της ευτυχίας δεν ανοίγει προς τα μέσα, δεν έχει νόημα να πέσουμε με δύναμη πάνω της, να την παραβιάσουμε. Ανοίγει προς τα έξω. Δεν έχει να κάνει με το μέσα μας.”

–Sören Kierkegaard–

Όλοι μας κάποιες στιγμές υποφέρουμε από εκείνη την ανόητη συνήθεια να ρυθμίζουμε το σύμπαν μας πάνω σε αυτή τη συχνότητα: τη συχνότητα της οδύνης, της προσκόλλησης σε ό,τι έχουμε χάσει, της ανάμνησης της αποτυχίας και της πίκρας των άπειρων απογοητεύσεων και ματαιώσεων που έχουμε βιώσει. Με κάποιον τρόπο και κρύβοντας μέσα μας εκείνη την άβυσσο των σύνθετων συναισθημάτων, κρατάμε πολλές πόρτες ανοιχτές με την επιγραφή «εάν ποτέ…».

Ωστόσο, ίσως χρειαστεί να σταματήσουμε για να νιώσουμε κάτι: τον αέρα που περνά μέσα από αυτές τις μισάνοιχτες πόρτες. Είναι ένας άνεμος παγωμένος που μεταφέρει τη μυρωδιά ενός χρόνου νεκρωμένου, δάκρυα που έχουν στεγνώσει, όνειρα που δεν εκπληρώθηκαν, κι από εκεί πολλές φορές έρχεται η ηχώ κάποιας φωνής που κάποτε μας έκανε να πονέσουμε.

Πρέπει να τις κλείσουμε, για να βρούμε την ισορροπία μας και τη συναισθηματική μας υγεία.

Η πόρτα που δεν τολμάμε να κλείσουμε.


Πριν μιλήσουμε για το σύμπαν που ανοίγει πίσω από τις άπειρες πόρτες που έχουν το όνομά μας, ας δούμε αυτές που δεν έχουμε ακόμη κλείσει. Τι σημαίνει, πράγματι, ότι κλείνουμε έναν κύκλο, ότι καλύψαμε όλα τα επίπεδα, ότι αποχωρούμε από μια δουλειά, ότι βάζουμε ένα τέλος σε μια σχέση;

Κατά αρχάς, αυτό σημαίνει ότι ξέρουμε να απορρίπτουμε και η απόρριψη είναι κάτι για το οποίο δεν είμαστε ποτέ προετοιμασμένοι. Η ίδια η κοινωνία, όπως και η παιδεία που έχουμε λάβει, μας έχουν πείσει ότι μπορούμε να έχουμε τα πάντα χωρίς να απορρίπτουμε τίποτα.

Ωστόσο, εάν σκεφτούμε για λίγο αυτή τη γενναία πράξη, θα καταλάβουμε ότι το ίδιο το γεγονός της ωριμότητας, της ενηλικίωσης και της απόκτησης μιας συγκεκριμένης ποιότητας ζωής συνεπάγεται ότι πρέπει να μάθουμε να κλείνουμε τις πόρτες, όλες εκείνες τις πόρτες απ΄ όπου περνάει εκείνος ο παγωμένος άνεμος.

Η ίδια η ζωή μας υποχρεώνει να παίρνουμε συνεχώς αποφάσεις. Κι αυτό, διότι για να αποκτήσουμε την ευτυχία, δεν πρέπει να το ξεχνάμε, πρέπει να παίρνουμε αποφάσεις. Οπότε, εάν τολμήσουμε να διασχίσουμε τα όρια και να κλείσουμε αυτές τις πόρτες που μας κάνουν να υποφέρουμε, όλα αυτά που μας εξαντλούν και μας εξουθενώνουν, αντιλαμβανόμαστε ότι έτσι απορρίπτουμε από πριν την ίδια μας την ευτυχία.

Διότι η ευτυχία είναι ανεκτίμητη, αλλά έχει κανόνες και ένας από αυτούς είναι η τόλμη του θάρρους. Στο τέλος, η ύπαρξη είναι η υποχρέωση να προχωρήσουμε μπροστά, να κάνουμε βήματα, καθώς η καρδιά μας ανοίγει σε νέες ευκαιρίες, ενώ θα πρέπει να είμαστε συνεπείς, γεμάτοι θάρρος.

Κάναμε ένα βήμα παραπάνω. Ωραία, και τώρα τι κάνουμε;
Είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν μας μέσα από άρρητες λέξεις τη στιγμή που μας παρουσιάστηκε μια ευκαιρία κι εμείς την απορρίψαμε τυφλωμένοι από δειλία. Οι χαμένες ευκαιρίες και τα αναπάντητα «γιατί» μας βαραίνουν. Πόσες φορές στρέψαμε το βλέμμα μας προς το παρελθόν που επηρεάζει το παρόν μας, χωρίς να αντιληφθούμε ότι αυτό δεν είναι ούτε φυσιολογικό, ούτε υγιές.

«Όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη πόρτα ανοίγει∙ εμείς όμως συνεχίζουμε να έχουμε στραμμένο το βλέμμα στην κλειστή πόρτα, χωρίς να μπορούμε να δούμε εκείνη την πόρτα που μόλις άνοιξε και μας περιμένει να τη διαβούμε».

–Helen Keller–

Κανείς δεν μπορεί να «ζήσει» ταυτόχρονα σε δύο μέρη. Είτε πιο μπροστά, είτε πιο πίσω, αυτός ο όμορφος «σελιδοδείκτης» παραμένει κολλημένος στο πιο οδυνηρό κεφάλαιο ενός βιβλίου και δεν μας αφήνει να αδράξουμε την ευκαιρία και να ανακαλύψουμε πώς να ολοκληρώσουμε αυτή την ιστορία: τη δική μας ιστορία. Δεν είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε. Είναι απαραίτητο να κλείσουμε την πόρτα σε αυτό, να γυρίσουμε σελίδα, να γίνουμε εκείνος που πραγματικά είμαστε και όχι αυτό που οι άλλοι αποφάσισαν σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες.

Δεν είναι καθόλου απλό να τραβήξουμε μια γραμμή και να σβήσουμε τα πάντα. Διότι, όχι μόνο αφήνουμε πίσω μας αυτό που μας έκανε δυστυχισμένους, αλλά μερικές φορές είμαστε υποχρεωμένοι να αρνηθούμε ορισμένα πράγματα που μας διαμόρφωσαν σε αυτό που είμαστε, που ήταν δικά μας και μας έδιναν μια αίσθηση ασφάλειας.

Ας δούμε αναλυτικά ποιες στρατηγικές πρέπει να ακολουθήσουμε:

Ας αναπτύξουμε την προσωπική μας ευθύνη μέσα από έναν εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας: ας αναρωτηθούμε αυτό που μας κρατά πίσω, αυτό που μας συγκρατεί και μας εμποδίζει να κάνουμε το άλμα και να κλείσουμε την πόρτα. Ας ορίσουμε τους φόβους μας, ας τους δώσουμε ένα όνομα προσπαθώντας να τους εξορθολογίσουμε. Ας αναρωτηθούμε κατά πόσον αυτό που είμαστε τώρα θα μας κάνει ευτυχισμένους και στο μέλλον.

Ας δούμε ποια είναι τα δυνατά μας σημεία: έχουμε προσόντα, ας τα ενεργοποιήσουμε, όπως και κάθε επιτυχία μας. Έτσι, ας θυμηθούμε ότι δυνατά σημεία είναι και οι άνθρωποι που μας στηρίζουν και μας αγαπούν πραγματικά.

Ας οργανώσουμε ένα σχέδιο για το προσεχές μας μέλλον: ας οραματιστούμε πού θα θέλαμε να είμαστε σε έξη μήνες, κι ας πλημμυρίσουμε τον εαυτό μας με αυτή τη θετική αίσθηση αυτής της εικόνας, ας αφήσουμε τον δροσερό αέρα της ανανέωσης να περάσει στην καρδιά μας.
Ας προχωρήσουμε γκρεμίζοντας κάθε περιορισμό: ας αφήσουμε πίσω μας τα εμπόδια για να αλαφρύνουμε την καρδιά μας, με ένα πνεύμα ειρηνικό και τα μάτια μας ανοιχτά. Ας περπατήσουμε χωρίς μίσος, χωρίς δυσαρέσκεια, χωρίς τα βάρη που φορτώνουν την καρδιά μας και την πλάτη μας και μας αρρωσταίνουν συναισθηματικά, εγκλωβίζοντας μας στη φυλακή του εαυτού μας.

Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κοιτάξουμε γύρω μας, γεμάτοι νέες εικόνες. Είμαστε άλλο ένα αστέρι μέσα στα άλλα αστέρια του σύμπαντος, αναζητώντας θαυμαστές ευκαιρίες. Τώρα, τις νιώθετε να σας χαϊδεύουν το πρόσωπο, όπως ένα δροσερό, αναζωογονητικό καλοκαιρινό αεράκι;

Κείμενο – Απόδοση, Λ.Τ.

http://share24.gr

Ψυχολογία

Όταν μας πιάνουν τα «ψυχοσωµατικά» µας... Μαρτίνα Αθανασίου

Ο όρος ψυχοσωματική διαταραχή χρησιμοποιείται κυρίως με τον ακόλουθο ορισμό: μια σωματική ασθένεια που πιστεύεται ότι προκαλείται, ή επιδεινώνεται, από ψυχικούς παράγοντες. Μερικές σωματικές ασθένειες που επιδεινώνονται συνήθως από παράγοντες ψυχικής υγείας είναι η ψωρίαση, το έκζεμα, το έλκος στομάχου, η υψηλή πίεση του αίματος, οι καρδιακές παθήσεις και το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου. Έχετε αναπτύξει κάποια σωματικά συμπτώματα και έχετε επισκεφτεί 10 διαφορετικούς γιατρούς. Κανένας γιατρός όμως δε βρίσκει κάτι λάθος με την υγεία σας.

Η φράση «πρέπει να είναι ψυχολογικό» επαναλαμβάνεται συχνά μέσα στο γραφείο, ενώ η συνταγογράφηση διαφόρων αγχολυτικών και αντικαταθλιπτικών φαρμάκων της αγοράς πάει και έρχεται. Τα χάπια φαίνεται να βοηθούν άμεσα την κατάσταση και έτσι ο ασθενής ανακουφίζεται.

Αναρωτιέμαι όμως, αν ο ασθενής γνωρίζει ότι κάποια στιγμή που θα πρέπει να σταματήσει τα χάπια – καθώς η χρήση τους εφ’ όρου ζωής προξενεί πολλά προβλήματα υγείας – τα όποια ψυχοσωματικά συμπτώματα θα επιστρέψουν, μόνο που αυτή τη φορά θα έχουν αποκτήσει χειρότερη μορφή, καθώς θα έχουν καταπιεστεί για μήνες, ή και χρόνια. Αυτό μάλιστα αποτελεί το καλύτερο σενάριο, καθώς πολλές φορές όταν αγνοούμε κάποιο ψυχοσωματικό σύμπτωμα που έχει μεγάλη ένταση για αρκετό καιρό, το σώμα βρίσκει άλλους τρόπους να τραβήξει την προσοχή μας, αναπτύσσοντας έτσι σοβαρότερα προβλήματα υγείας.

Γιατί αναπτύσσουμε ψυχοσωματικά συμπτώματα; Οι άνθρωποι τείνουν να αντιμετωπίζουν τα ψυχοσωματικά συμπτώματα σαν ένα κακό που τους βρήκε, το οποίο ανυπομονούν να τινάξουν από πάνω τους επιστρέφοντας έτσι στις παλιές τους συνήθειες.

Αυτός όμως ο τρόπος σκέψης μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση δραματικά. Αντίθετα από την κοινή αντίληψη, τα ψυχοσωματικά συμπτώματα αναπτύσσονται ως άμυνα του οργανισμού μας ενάντια σε εμάς, και όχι για να μας τιμωρήσουν ή επειδή το σώμα μας και οι δυνάμεις μας αποφάσισαν να μας εγκαταλείψουν. Γιατί το σώμα μας αμύνεται σε εμάς; Γιατί είναι σοφό.

Οι καθημερινές μας συνήθειες και απαιτήσεις, μπορούν να κάνουν την πραγματικότητα μας αρκετά επιβλαβή για το σώμα μας. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος ο οποίος έχει πολύ άγχος, έχει δημιουργήσει συνθήκες στη ζωή του οι οποίες τον κρατούν μόνιμα σε μια κατάσταση φόβου. Ο φόβος αυτός βιώνεται και αποθηκεύεται στο σώμα σε καθημερινή βάση, μέχρι που το σώμα αναζητά έναν τρόπο εκτόνωσης.

Μπορεί αυτός ο τρόπος να είναι η ξαφνική ανάγκη για παραπάνω ύπνο, αλλαγές στην όρεξη, μόνιμη κούραση, δυσκολία συγκέντρωσης, τάση για πολυλογία κλπ. Ο άνθρωπος όμως, είναι εκπαιδευμένος να θυμώνει με το σώμα του όταν αυτό δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες που έχει εκείνος για να βγάλει τις δραστηριότητες της ημέρας του, και έτσι πιέζει το σώμα μόνιμα να ξεπεράσει τα όρια του – αντί να το φροντίσει.

Καθώς αυτό λοιπόν επαναλαμβάνεται, κάποια στιγμή το σώμα δεν έχει άλλη λύση από το να «ξεράσει» ότι κρατάει μέσα του με βίαιο πλέον τρόπο, χωρίς πια να ζητήσει την άδεια του ατόμου. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος που έχει το σώμα ώστε να αποφορτιστεί από όλα αυτά τα συναισθήματα που αναγκάζεται να καταπιέσει διαρκώς.

Είναι η μόνη του προστασία ενάντια σε εμάς και τις σκληρές μας απαιτήσεις, ή την αδυναμία μας να το φροντίσουμε επαρκώς, ώστε να μην αρρωστήσει σοβαρά.

Σε αυτό λοιπόν το στάδιο, μερικά από τα συμπτώματα που μπορεί να εκφράσει ένα σώμα είναι: κρίσεις άγχους/πανικού, δερματικά (ψωρίαση, λεύκη), έντονη τριχόπτωση, ανισορροπία του θυρεοειδούς, εντερικά προβλήματα, θέματα με την καρδιά και την πίεση, πόνοι στο σώμα δίχως βιολογικά αίτια, προβλήματα πέψης κλπ.

Εδώ λοιπόν καλούμαστε, αντί να θυμώσουμε με τον εαυτό μας και το σώμα μας που παλεύει με νύχια και με δόντια να μας κρατήσει σώφρονες, να το ακούσουμε και να στραφούμε στα αίτια αυτού του ξεσπάσματος, ώστε να αποκαταστήσουμε την ψυχική μας ισορροπία και κατ’ επέκταση, το σώμα μας.

Πηγή: enallaktikidrasi

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin