Ιουνίου 21, 2018

Ψυχολογία

Τα συναισθήματα από τη φύση τους συμβαίνουν στο παρόν. Χρωματίζουν το τώρα και καθοδηγούν τη δράση του ατόμου προς άμεσα εφικτούς στόχους. Πολλές είναι οι ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις που έχουν οριοθετηθεί γύρω από τη σημαντικότητα του να ζει το άτομο στο Εδώ και Τώρα. Οι επικριτές από την άλλη υποστηρίζουν, ότι το να ζει κανείς στο παρόν δεν είναι υγιές. Λένε, ότι μια τέτοια στάση οδηγεί σε μια ζωή γεμάτη παρορμήσεις και ότι, όταν το άτομο καθοδηγείται από τα συναισθήματα στο τώρα, θα το διακατέχει άγνοια των συνεπειών στο μέλλον. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφοροποίηση ανάμεσα στο Ζω-στο-τώρα και στο Ζω-για-το-τώρα.

Το Ζω-στο-τώρα είναι υγιές και απαιτεί αυξημένη επαγρύπνηση. Οι άνθρωποι που ζουν στο παρόν έχουν συνείδηση του περιβάλλοντος που τους περιβάλλει αλλά και των δικών τους συναισθηματικών αντιδράσεων σε αυτό. Για παράδειγμα συνειδητοποιούν τη χαρά μέσα τους, όταν ένα αγαπημένο πρόσωπο τους χαμογελά. Ή σε μια στιγμή βαθύ αναστεναγμού αντιλαμβάνονται, ότι κάτι δύσκολο τους βαραίνει. Το άτομο αισθάνεται πιο εναρμονισμένο με τον εσωτερικό του κόσμο, όταν το σημείο αναφοράς του είναι το Εδώ και Τώρα, καθώς αυτό λειτουργεί σαν πυξίδα.

Το Ζω-για-το-τώρα είναι ισοδύναμο με την ασυλλόγιστη παρορμητικότητα. Οι άνθρωποι που ζουν για τη στιγμή κάνουν ό,τι νιώθουν να τους βγαίνει αβίαστα και χωρίς πολύ σκέψη. Έτσι όμως αδυνατούν να υπολογίσουν πιθανές συνέπειες. Εδώ το συναίσθημα λειτουργεί ανεξέλεγκτα και γίνεται εχθρός της κατάκτησης στόχων και της αυτοπραγμάτωσης.

Παρελθόν και Μέλλον

Παρόλο που τα συναισθήματα έχουν τη βάση τους στο παρόν, βρίσκονται υπό την επήρεια του παρελθόντος και επηρεάζουν με τη σειρά τους αντίστοιχα το μέλλον. Το παρελθόν εξακολουθεί να ζει στο παρόν διαμορφώνοντας στο άτομο τον τρόπο που βιώνει τα γεγονότα στο σήμερα. Οι άνθρωποι αντιδρούν και αλληλεπιδρούν στο σήμερα έχοντας τις εσωτερικές άγκυρες τους στη προσωπικό ιστορικό των συναισθημάτων που τους συνοδεύει. Το να θυμάται κανείς συμβάντα από το παρελθόν γεννά συναισθήματα.

Ό,τι έχει μάθει το άτομο από την παιδική ηλικία μέχρι και την ενηλικίωση έχει αποθηκευθεί στη συναισθηματική μνήμη. Απρόσμενα συναισθήματα που ξεπηδάνε στο σήμερα -άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε δυσάρεστα- μπορεί να έρχονται από το παρελθόν.

Για παράδειγμα μια αίσθηση λύπης μπορεί να κυριαρχήσει, όταν κάποιος θυμηθεί μέσα από μια φωτογραφία τον γονιό που έχει πεθάνει. Αυτές οι “εισβολές” συνήθως συμβαίνουν ανεξέλεγκτα. Τέτοια συναισθήματα είναι συχνά η πηγή συναισθηματικών διαταραχών.

Στην ψυχοθεραπευτική δουλειά χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις να γίνει ο διαχωρισμός ανάμεσα στα άλυτα συναισθήματα που αφορούν γεγονότα του παρελθόντος και στις συναισθηματικές αντιδράσεις σε τωρινές καταστάσεις.

Οι άνθρωποι πολλές φορές αντιδρούν σε καταστάσεις του σήμερα με συναισθήματα που αφορούν καταστάσεις του παρελθόντος. Έτσι για παράδειγμα η παραμελημένη σύντροφος αντιδρά με εκείνο το θυμό στον σύντροφο της που της δημιουργεί ακόμη ο πατέρας της, επειδή όταν ήταν η ίδια παιδί δεν είχε κοντά της τον πατέρα της.

Η προσμονή των μελλοντικών συμβάντων δημιουργεί επίσης συναισθήματα στο σήμερα, κυρίως ανησυχία και έγνοια. Εδώ υπάρχει η διαφορά σε σχέση με τα συναισθήματα που έρχονται από το παρελθόν, ότι ακόμη τίποτα δεν έχει συμβεί και όμως το άτομο νιώθει πράγματα για το μέλει γενέσθαι.

Είναι δύσκολη η διαχείριση τέτοιων συναισθημάτων, καθώς αφορούν γεγονότα τα οποία μπορεί μεν να συμβούν, αλλά προς το παρόν δε συμβαίνουν. Π.χ. ο γονιός ανησυχεί, ότι το παιδί του δεν θα καταφέρει να ζήσει μόνο του σε δικό του σπίτι.

Μπαίνει έτσι σε μια λαίλαπα συναισθημάτων ανησυχίας με την υπόθεση και μόνο, ότι το παιδί είναι ανίκανο να τα καταφέρει. Έχουμε λοιπόν πραγματικές συναισθηματικές αντιδράσεις σε μελλοντικές σκηνές που παίζονται σε ένα φαντασιακό θέατρο στο μυαλό του ατόμου.

Το να σκέφτεται και να φαντάζεται κανείς τι μέλει γενέσθαι είναι ωστόσο απαραίτητο, καθώς βοηθάει το άτομο να σκεφτεί πώς θα μπορούσε να αντιδράσει σε μια μελλοντική συνθήκη και να πάρει ανάλογες αποφάσεις στο σήμερα.

Χρησιμοποιώντας αυτή τη δεξιότητα μπορεί να έχει μια “δοκιμαστική” συναισθηματική εμπειρία στο τώρα. Αν κάποιος π.χ. φαντάζεται πώς θα είναι η ζωή του χωρίς τον/τη σύντροφο, μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της απουσίας και αυτό με τη σειρά του να τον κάνει να ξανασκεφτεί, αν θέλει πραγματικά να χωρίσει.

Αναφερόμαστε σε μια υγιή κατάσταση, όταν το άτομο φαντάζεται τις συναισθηματικές του αντιδράσεις σε μελλοντικά γεγονότα και αυτό τον βοηθά να προγραμματίσει καλύτερα τη δράση του στο σήμερα.

Μη υγιής είναι η κατάσταση, όπου το άτομο βασανίζεται για μελλοντικά γεγονότα και συμπεριφέρεται σα να συμβαίνουν τώρα. Για παράδειγμα θρηνεί ήδη ένα αγαπημένο πρόσωπο που βρίσκεται κοντά στο θάνατο, ενώ ακόμη δεν έχει πεθάνει. Έτσι χάνει τις λιγοστές στιγμές που το έχει ακόμη κοντά του, καθώς με το μυαλό και το συναίσθημα βρίσκεται ήδη στο βαρύ συναίσθημα του πένθους.

Είναι σημαντικό να γίνεται η διάκριση ανάμεσα στα συναισθήματα που βιώνονται και αποτελούν αντίδραση σε τωρινές καταστάσεις και στα συναισθήματα που βιώνονται και αποτελούν αντίδραση σε μελλοντικά σενάρια. Το κάθε ένα εξυπηρετεί διαφορετικό σκοπό στην πορεία της ζωής.

Παρελθόν Παρόν Μέλλον – ο συγκερασμός

Τα συναισθήματα κουβαλάνε τη μνήμη του παρελθόντος, μεταλλάσσονται και εκφράζονται στις τωρινές καταστάσεις και διαμορφώνουν τον εσωτερικό κόσμο του ατόμου για το μέλλον. Το άτομο που του συμπεριφέρθηκαν καλά ως παιδί αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ένα ασφαλές μέρος και αισθάνεται θετικά. Το άτομο που στερήθηκε συναισθηματικά καθώς μεγάλωνε χτίζει μέσα του μια αίσθηση ενός κόσμου επικίνδυνου, αισθάνεται τους άλλους αδιάφορους και βιώνει έναν φοβικό εαυτό. Σε ανάλογες ράγες θα κινηθεί και σε συνθήκες που θα προκύψουν στο μέλλον.

Η συναισθηματική μνήμη ενεργοποιείται, όταν νιώθει κανείς πράγματα και ανθρώπους γύρω του. Αυτή η σοφία των συναισθημάτων που έχουν αποθηκευθεί στο σώμα αποτελεί πυξίδα για ό,τι βιώνεται στο παρόν και ότι είναι να βιωθεί στο μέλλον.

*Πηγή: Leslie S. Greenberg, Emotion-focused therapy: coaching clients to work through their feelings, American Psychological Association


parallaximag.gr

Ψυχολογία

Η επιλογή ντυσίματος φανερώνει πάρα πολλά πράγματα τόσο για τον χαρακτήρα ενός ατόμου, όσο και για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται μια συγκεκριμένη στιγμή.

Το περιοδικό Time, στην ηλεκτρονική του έκδοση, παρουσιάζει πέντε ενδιαφέρουσες «ερμηνείες» που προέρχονται από ψυχολογική έρευνα:

Διαφορετικά ρούχα σημαίνουν διαφορετικά πράγματα για εσάς: Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι το κόκκινο χρώμα έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα. Το κόκκινο σημαίνει... σεξ και οι άνδρες φαίνεται να αντιμετωπίζουν με διαφορετικό μάτι μια γυναίκα που φοράει το εν λόγω χρώμα. Η μελέτη, πάντως, προσφέρει και ένα ακόμη παρανοϊκό συμπέρασμα, καθώς αναφέρει ότι το κόκκινο... βοηθάει όσους κάνουν ωτοστοπ να πετύχουν τον στόχο τους.
Το να ντύνεστε νεανικά σας κάνει πιο υγιείς. Τα γυαλικά σας κάνουν να δείχνετε εξυπνότεροι, αλλά λιγότερο ελκυστικοί. Αναφορικά με τις σελέμπριτις ο τρόπος με τον οποίο ντύνονται φανερώνει πόσο καιρό θα κρατήσει ο γάμος της.
Προτιμάτε ρούχα από... μάρκες επειδή σας κάνει να δείχνετε πως ανήκετε σε υψηλά κοινωνικά στρώματα και αυτό θα ωθήσει τους υπόλοιπους να σας συμπεριφερθούν καλύτερα.
Τα σκούρα ρούχα δείχνουν νευρικότητα. Το τυπικό ντύσιμο δείχνει ευσυνειδησία. Το «αντισυμβατικό» δείχνει πως είστε ανοιχτοί στα πάντα. Το μπούστο και τα ακριβά ρούχα δείχνουν για τις γυναίκες ναρκισσισμό.
Εμπιστεύεστε τους γιατρούς περισσότερο όταν φορούν λευκή ρόμπα. Συμπαθείτε τους μουσικούς όταν ντύνονται με τον τρόπο τον οποίο προτιμάτε.


iefimerida.gr 

Ψυχολογία

Κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς, τη στιγμή που, με τον πιο στερεότυπο και απαρέγκλιτο προγραμματισμό, ο κόσμος όλος, γιορτάζει με ενθουσιασμό και με την ευχή “χρόνια πολλά” το π έ ρ α σ μ α του χρόνου.

Προσθέτοντας μια μονάδα σ΄ αυτόν τον αριθμό, θα χρειαστεί, στη συνεχεία να προσθέσουμε άλλο ένα κεράκι στην τούρτα των προσεχών μας γενεθλίων, για να οριοθετήσουμε την απόσταση του προσωπικού μας “τώρα” από τη στιγμή της πρώτης μας αναπνοής. Και μένουμε όλοι με την απλοϊκή εντύπωση ότι, έτσι καταφέρνουμε να μ ε τ ρ ά μ ε πραγματικά τον χ ρ ο ν ο. καταφέρνουμε δηλαδή να τον τακτοποιούμε, καλοδιπλωμένο και στρωτό, μέσα στα σύμβολα που ονομάσαμε αριθμούς. Του δώσαμε σταθερά και απαραβίαστα όρια, τα οποία, μόνο κάθε τέσσερα χρόνια-εκεί στο τέλος του “κουτσού” Φεβρουάριου-επεκτείνονται για πολύ λίγο.

Αυτά τα όρια τα ονομάσαμε δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, ημέρες εβδομάδες, μήνες και χρόνια, και έχομε την ανόητη πεποίθηση ότι το υπέροχο ανθρώπινο μυαλό βρήκε τον τρόπο, με τα όρια αυτά, να μετρήσει το θ α ύ μ α που ονομάζεται ζωή.

Μετριέται όμως άραγε έτσι η ζωή; Μπορεί να προσδιοριστεί με αριθμούς το μέγεθος της στιγμής που μια μανά παίρνει για πρώτη φορά στο στήθος της το νεογέννητο μωρό της;

Μπορεί άραγε να μετρηθεί η αληθινή δ ι α ρ κ ε ι α του χρόνου που περνά κάποιος έξω από ένα χειρουργείο όπου χαροπαλεύει ένας αγαπημένος;

Υπάρχει τρόπος να υπολογιστούν αληθινά, με οποιοδήποτε αριθμητικό μέτρο, οι ώρες της αγρυπνίας που ζει κάποιος, όταν βασανίζεται από τύψεις για μια φρικτή πράξη του,ή κάποιος που περιμένει την ετυμηγορία μιας καθοριστικής για τη ζωή του ιατρικής εξετάσεως; είναι δυνατόν να μετρήσει κανείς πόσο κρατάει ο βουβός λυγμός στο στήθος ενός γονιού που σπαράζει επειδή έχασε το μονάκριβο παιδί του;

Η μήπως χωράει μέσα σε χ ρ ο ν ι κ ά ό ρ ι α , η χαρά που μας έδωσε μια ουσιαστική δική μας βοήθεια σε κάποιον που την είχε πραγματικά ανάγκη ή η χαρά από μια επιτυχία μας που έρχεται μετά από πολύ μόχθο και ένταση; και οι στιγμές στην αγκαλιά του αγαπημένου προσώπου, με το συναίσθημα να καθαγιάζει τη μυσταγωγία του έρωτα, να έχουν άραγε τη διάρκεια μιας αστραπής ή ενός τραγουδιού μιας συνεχούς, μυστικής και μαγικής παλίρροιας;

Για την γυναίκα, ειδικότερα, ο χρόνος έχει σταθμούς υποχρεωτικούς και καθοριστικούς για τη ζωή της. Ο χρόνος που την αφορά άμεσα, σημαδεύεται και σφραγίζεται άλλοτε από πραγματικά και πολυσήμαντα γεγονότα, άλλοτε από αντικείμενα, κι άλλοτε από αντιφεγγίσματα μνήμης, που ακυρώνουν αυτήν την ίδια την έννοια και την οροθετημένη διάσταση του.

Η μέρα που με φόβο καταλαβαίνει ότι έγινε η αιματηρή αρχή της ζωής της ως γυναίκας, το δειλινό που με τρελό καρδιοχτύπι πρωτοσυναντιέται με τον έρωτα, η στιγμή που δονείται από την πρώτη κραυγή του δικού της παιδιού, δεν έχουν “χρόνο”, ο οποίος να μπορεί να μετρηθεί, επειδή έχουν ζωή διαρκή και ασπαίρουσα μέσα της.

Μια κούνια ξεχασμένη σ’ ένα πατάρι, ένα ξεραμένο γιασεμί μέσα στα κιτρινισμένα φύλλα ενός λευκώματος ή τα στέφανα που φυλάει ευλαβικά μέσα στο παλιό εικονοστάσι, μπορεί να είναι για τη γυναίκα αμάραντα ξόρκια του χρόνου που, αν και περνά, ούτε μετριέται, ούτε μετράει. Θα μπορούσε ακόμα να πει κανείς ότι, για τη γυναίκα, ο χρόνος εκτός από διάρκεια, μοιάζει να έχει και β α ρ ό ς.

Ζυγίζει γι’ αυτήν πολύ η πρώτη άσπρη τρίχα στον κρόταφο της, όπως και η πρώτη ρυτίδα. Αλλά ζυγίζουν, χίλιες φορές πιο πολύ- και πως άραγε να μετρηθούν;- αυτές που διακρίνει σιωπηλή στο μέχρι χθες ολοφάνερο πρόσωπο του παιδιού της. Και είναι σχεδόν ασήκωτος ο ρυθμικός ήχος του ρολογιού που μετράει τις ώρες, μέσα σ’ ένα σιωπηλό σπίτι, που άδειασε από την απουσία του συντρόφου μιας ολόκληρης ζωής.

Όμως και πέρα από τα στενά προσωπικά όρια, είναι αδύνατον να προσδιορίσουμε με ποιο μέτρο χρόνου μπορούν να υπολογιστούν στιγμές όπως αυτήν που έζησε ολόκληρη η ανθρωπότητα, στις 6 Αυγούστου του 1945, την ημέρα που φύτρωσε το μανιτάρι του ολέθρου στη Χιροσίμα και ο κόσμος συνειδητοποίησε, για πρώτη φορά, την ασύλληπτη καταστροφική του δύναμη.

Και μπορεί άραγε να οριστεί η αληθινή διάρκεια του δευτερόλεπτου που, στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, έφερε στην καρδιά της υπερδύναμης του κόσμου το πυρ της κολάσεως; Αλλά και σε τι μέτρα χρονικά μπορεί να χωρέσει η ώρα που φέρνει μια σωτηρία για τον άνθρωπο ανακάλυψη, όπως αυτήν του χημικού στοιχείου που ονομάσθηκε Ράδιον από την Μαρία Κιουρί ή αυτήν που σημαίνει την ολοκλήρωση ενός μνημειώδους για την ανθρωπότητα και την ανθρωπιά μας έργου τέχνης και πολιτισμού, όπως είναι ο Παρθενώνας;

Και πως είναι δυνατόν να έχουν την ίδια π ρ α γ μ α τ ι κ ή διάρκεια τα χρόνια που περνούν χωρίς καμιά ουσιαστική προσφορά και χωρίς καμιά σημαντική σε νόημα πράξη, με εκείνα που γέμισαν από δημιουργία και συναρπαστικό πραγματικό έργο; Μπορεί τέλος, να εξισωθούν και να συμψηφιστούν χρονικά, οι περίοδοι που πέρασαν με χαμόγελο και ειρήνη, με τις άλλες, τις ζοφερές, εκείνες που στάζουν αίμα και δάκρυα, μόνο και μόνο επειδή έχουν όλες τις ίδιες τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες στα χρόνια που τις καλύπτουν;

Πως μ ε τ ρ ι έ τ α ι λοιπόν η ζωή;

Ασφαλώς όχι με αριθμούς χρόνων και κεριών. Μετριέται όμως σίγουρα με το π ε ρ ι ε χ ό μ ε ν ο της.

Αυτό που, σαν ιερή παλίμψηστο γράφουν ή σαν πλουμιστό πρόσφορο ζυμώνουν και πλάθουν, οι μικρές και μεγάλες χαρές, οι ευλογημένες ώρες αγάπης και γέλιου, άλλα και οι ώρες πίκρας και πόνου, που τις αγιάζει το μύρο της ψυχής.Μετριέται από τα όσα με κόπο, αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια επιτύχαμε, από τα όνειρα που επιδιώξαμε να πραγματοποιήσουμε και από τη ζωντανή ελπίδα, που μας κράτησε συντροφιά στην πορεία και μας στήριξε σε καιρούς δύσκολους.

Μετριέται από την καλοσύνη και την αγάπη που νοιώσαμε γύρω μας να μας ζεστάνει, αλλά και από αυτήν που εμείς προσφέραμε. Αυτήν που μας αξίωσε να απολαύσουμε την πολύτιμη ύπαρξη αγαπημένων προσώπων, φίλων ακριβών, και ανθρώπων με τους οποίους οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν σε ημέρες δοκιμασίας, γεμάτες όμως από ανθρωπιά.

Μετριέται με όσα, σε μήνες και τρυφερότητα, θα έχουμε αφήσει π ί σ ω μας, την ώρα της μεγάλης αποχώρησης, κι αυτά δεν έχουν βεβαίως καμία σχέση με αριθμούς και χρόνια.

Μ ε τ ρ ι έ τ α ι, τέλος με την ευλογία του να μπορούμε να βρίσκουμε και να χαιρόμαστε, κάθε στιγμή, ένα αληθινό ν ό η μ α υπάρξεως, που να δίνει τη μεγαλειώδη διάσταση της α π ε ρ α ν τ ο σ υ ν η ς και της μ υ σ τ ι κ ή ς συνέχειας σ’ αυτό το ασύλληπτο μυστήριο. Αυτό που με α-πορεία- ερώτηση και φτώχεια μαζί- ονομάσαμε απλά και απλοϊκά ζ ω η.

“Η ζωή που έχουν μπροστά τους μπορεί να γεμίσει με θαύματα”. Μπορεί η κάθε ανεπανάληπτη μέρα που ξημερώνει και γρήγορα χάνεται μέσα στο χρόνο, να παίρνει μια ατελείωτη διάρκεια μέσα μας και γύρω μας, αν δεν σπαταλιέται άκαρδα, αλλά γεμίζει με όσα πράγματα μένουν και μ ε τ ρ ο ύ ν.

Αυτά που, με την εμβέλεια τους, κάνουν τη συμβολή του καθενός στην έννοια άνθρωπος μοναδική κι ανεπανάληπτη. Έτσι και μόνο έτσι, αυτό το μυστήριο, που αποτελεί το υπερούσιο και υπέρτατο δώρο του Δημιουργού, υπερβαίνει πραγματικά όλα τα μέτρα και τα όρια.

Αλλιώς, με όποιον διαφορετικό τρόπο κι’ αν μετρηθεί, η ζωή θα καταλήξει πάντα στο να είναι ένα μίζερο και πεπερασμένο διάστημα, στενά οροθετημένο από μονοσήμαντους και άδειους από περιεχόμενο αριθμούς, οι οποίοι δεν θα μπορέσουν. π ο τ έ να κρύψουν ή να διασκεδάσουν τον φόβο ενός αμετάκλητου τέλους.

[ "Δια γυναικός πηγάζει.." Μερόπης Σπυροπούλου, Eκδ. των φίλων, 2004 ]

e-aftognosia.gr

Ψυχολογία

Το ποιος νομίζεις ότι είσαι είναι επίσης στενά συνδεδεμένο με το πώς θεωρείς ότι σου φέρονται οι άλλοι.

Πολλοί άνθρωποι παραπονιούνται ότι οι άλλοι δεν τους φέρονται αρκετά καλά. «Δε μου δείχνουν κανένα σεβασμό, προσοχή, αναγνώριση, παραδοχή», λένε.

«Με θεωρούν δεδομένο». Άλλοτε πάλι, υποψιάζονται κρυμμένα κίνητρα. «Οι άλλοι θέλουν να με χειραγωγήσουν, να με εκμεταλλευτούν. Κανείς δε μ’ αγαπάει».

Το ποιοι νομίζουν ότι είναι, είναι τούτο: «Είμαι ένας ενδεής μικρός που οι ανάγκες του δεν ικανοποιούνται». Αυτή η βασική εσφαλμένη αντίληψη για το ποιοι είναι δημιουργεί δυσλειτουργία σε όλες τους τις σχέσεις.

Πιστεύουν ότι δεν έχουν τίποτα να δώσουν και ότι ο κόσμος ή οι άλλοι άνθρωποι τους στερούν αυτό που χρειάζονται.

Ολόκληρη η πραγματικότητά τους βασίζεται σε μια πλανεμένη αίσθηση του ποιοι είναι.
Σαμποτάρει καταστάσεις, αμαυρώνει όλες τις σχέσεις. Αν η σκέψη της έλλειψης είτε πρόκειται για χρήματα, για αναγνώριση ή για αγάπη- έχει γίνει μέρος του ποιος νομίζεις πως είσαι, θα βιώνεις πάντα έλλειψη. Αντί να αναγνωρίζεις το καλό που υπάρχει ήδη μέσα σου, θα βιώνεις πάντα έλλειψη. Η αναγνώριση του καλού που υπάρχει ήδη στη ζωή σου είναι η βάση για κάθε αφθονία.

Η πραγματικότητα είναι: Ό,τι πιστεύεις ότι σου στερεί ο κόσμος, το στερείς εσύ από τον κόσμο. Το στερείς επειδή βαθιά μέσα σου πιστεύεις ότι είσαι μικρός και ότι δεν έχεις τίποτα να δώσεις.

Δοκίμασε αυτό για μια δυο βδομάδες και δες πώς αλλάζει την πραγματικότητά σου: Ό,τι πιστεύεις ότι σου στερούν οι άνθρωποι – έπαινο, εκτίμηση, βοήθεια, στοργική φροντίδα κ.λπ. – δίνε το σ’ αυτούς.

Δεν το έχεις;

Κάνε απλώς σαν να το έχεις.

Έπειτα, λίγο αργότερα από τότε που άρχισες να δίνεις, θα αρχίσεις να λαβαίνεις. Δεν μπορείς να λάβεις αυτό που δε δίνεις. Η εκροή καθορίζει την εισροή. Ό,τι νομίζεις ότι σου στερεί ο κόσμος το έχεις ήδη, αλλά, αν δεν του επιτρέψεις ν’ αρχίσει να ρέει προς τα έξω, δε θα ξέρεις καν ότι το έχεις. Αυτό περιλαμβάνει και την αφθονία.

Η πηγή κάθε αφθονίας δεν είναι έξω από σένα. Είναι μέρος του ποιος είσαι. Ωστόσο, ξεκίνα την παραδεχόμενος και αναγνωρίζοντας την αφθονία απέξω. Δες πόσο γεμάτη είναι η ζωή γύρω σου. Η ζεστασιά του ήλιου στην επιδερμίδα σου, η έκθεση υπέροχων λουλουδιών έξω από ένα ανθοπωλείο, το δάγκωμα ενός ζουμερού φρούτου, το άφθονο νερό που σε μουσκεύει πέφτοντας από τον ουρανό. Η πληρότητα της ζωής υπάρχει σε κάθε σου βήμα.

Η αναγνώριση αυτής της αφθονίας που είναι παντού τριγύρω σου αφυπνίζει την αφθονία που βρίσκεται σε νάρκη μέσα σου. Έπειτα άφησέ τη να κυλήσει προς τα έξω. Όταν χαμογελάς σ’ έναν άγνωστο, υπάρχει ήδη ένα μικρό ξεχείλισμα ενέργειας. Γίνεσαι δότης. Αναρωτήσου συχνά: «Τι μπορώ να δώσω εδώ; Πώς μπορώ να εξυπηρετήσω αυτό τον άνθρωπο, αυτή την κατάσταση;»

Δε χρειάζεται να κατέχεις κάτι για να νιώθεις ότι έχεις αφθονία, μολονότι, αν αισθάνεσαι συνεχώς ότι έχεις αφθονία, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα αρχίσουν να σου έρχονται πράγματα. Η αφθονία έρχεται μόνο σε όσους την έχουν ήδη.

Ακούγεται σχεδόν άδικο, αλλά, φυσικά, δεν είναι. Είναι ένας συμπαντικός νόμος.
Τόσο η αφθονία όσο και η ανεπάρκεια είναι εσωτερικές καταστάσεις που εκδηλώνονται ως πραγματικότητά σου. …

ECKHART TOLLE
A NEW EARTΗ

lovepeaceangelhapiness.blogspot.gr

 

Ψυχολογία

Αν και πολλά έχουν γραφτεί για την αυτοεκτίμηση και την καλλιέργειά της κατά την παιδική και εφηβική ηλικία, λίγα είναι γνωστά για τις ψυχολογικές διεργασίες που συντελούνται μετά την ηλικία των 40 ετών. Είναι γνωστή σε όλους η "κρίση ηλικίας", που ταλανίζει τους ανυποψίαστους μεσήλικες με τα συνοδευτικά καταθλιπτικά ή μεγαλομανιακά επεισόδια.

Όμως δεν έχει εξηγηθεί επαρκώς η φόρτιση, που συνοδεύει τη συνειδητοποίηση του περάσματος μιας διχοτομικής γραμμής, που χωρίζει τη ζωή στα δύο και την κατανόηση πως τα υπολειπόμενα χρόνια είναι στατιστικώς λιγότερα από αυτά, που προηγήθηκαν.

Η σειρά των αναμμένων κεριών του Καβάφη αυξάνεται εξαιρετικά γρήγορα και ο αναστοχασμός είναι απαραίτητος για την ομαλή προσαρμογή του ατόμου.

Δυστυχώς οι άνθρωποι που προσεγγίζουν το κρίσιμο αυτό μεταίχμιο πρέπει να αντιμετωπίσουν αρκετές σκληρές παραδοχές:

Υπάρχουν χιλιάδες συνάνθρωποι, που δεν κατάφεραν να προσεγγίσουν αυτή την ηλικία, και επομένως η δυνατότητα συνέχισης της ύπαρξής μας πρέπει να θεωρείται δώρο.

Ό,τι δεν έχει επιτευχθεί σε προηγούμενες ηλικίες, μπορεί να επαναληφθεί και να βιωθεί μόνο ως παρωδία. Κάθε εξελικτική περίοδος έχει τις δικές της ανάγκες και απαιτήσεις και η οπισθοδρόμηση για τη λύση καθηλώσεων και αγκυλώσεων του παρελθόντος, επιτυγχάνεται μόνο μέσω ψυχοθεραπείας.

Αν για παράδειγμα κάποιος δεν έχει ζήσει τους μεγάλους έρωτες κατά την εφηβεία και δεν έχει παραφρονήσει για την καρδιά μιας ή ενός ιδεατού συντρόφου, θα γελοιοποιηθεί, εάν το επιχειρήσει στα πενήντα.

Εάν δεν έχει επιτευχθεί η συμφιλίωση με τα φαντάσματα του παρελθόντος στα σαράντα, τα χρόνια που έπονται θα είναι οδυνηρά. Η συνέχιση της πορείας προϋποθέτει την εναργή ενατένιση των σχέσεων με τα πρόσωπα, που μας καθόρισαν κατά τα προηγούμενα στάδια, τη νοερή συνομιλία με αυτά, τον επαναπροσδιορισμό με καθαρή, απολογητική σκέψη των δεδομένων και τη συναισθηματική αποκατάστασή τους με αρωγό την εμπειρία και τον κριτικό λόγο.

Οι πράξεις του παρελθόντος δεν παραγράφονται, αλλά όσο υπάρχει η δυνατότητα, μπορούν να επαναδιαπραγματευθούν. Καθώς η ηλικία προχωρά, μειώνονται οι επιλογές, τα γνωστικά σχήματα γίνονται πιο άκαμπτα, και οι αυτοαξιολογήσεις δριμύτερες.

Οι πιθανότητες είναι πολωτικές: είτε αναμετρώντας τα πεπραγμένα, θεωρούμε ότι καλώς πολιτευθήκαμε και οδηγούμαστε ήρεμα προς την κορύφωση της ολοκλήρωσης, είτε διαπιστώνουμε ότι δράσαμε σαν να είμαστε κάποιοι άλλοι, οπότε η μέση ηλικία είναι η έσχατη ευκαιρία αλλαγής.

Μετά τα σαράντα οι κοινωνικοί ρόλοι έχουν παγιωθεί, η ταυτότητα του εγώ έχει σταθεροποιηθεί, οι σεξουαλικές επιλογές έχουν αποκτήσει ωριμότητα και η θέση στην κοινωνία έχει καθοριστεί. Συχνά, όμως, ανεξέλεγκτα γεγονότα αλλοιώνουν την αυτοαντίληψη και την κοσμοθεωρία γενικότερα: αρρώστιες αγαπημένων προσώπων, θάνατοι γονέων – για πολλούς η απώλεια της μητέρας ισοδυναμεί με την αναντικατάστατη έλλειψη του ανθρώπου, που περισσότερο από όλους τους είχε αγαπήσει- προβλήματα παιδιών, ξαφνικά διαζύγια, αποξένωση αγαπημένων φίλων κλπ.

Οι εσχατολογικές αυτές καταστάσεις είναι εκείνες, που καθορίζουν την αξία, που αποδίδουμε στον εαυτό, γιατί τελικά η αυτοεκτίμηση δεν είναι παρά η σχέση που έχουμε με το θάνατο.

Κατά τα χρόνια που ακολουθούν, το σώμα δεν θα έχει τις ίδιες βιολογικές δυνατότητες και η στωική αποδοχή αυτής της διαπίστωσης σε μια κοινωνία, που θέτει αξιακά πρότυπα ισχύος, ρώμης και επιθυμητής εξωτερικής εμφάνισης, είναι βασική.

Ο φόβος της επικείμενης γήρανσης συνδέεται με πλήθος ψυχολογικών προβλημάτων και κυρίως με την κατάθλιψη. Οι αλλαγές στον οργανισμό με την πάροδο της ηλικίας μπορούν να ταξινομηθούν σε μεταβολές στο γνωστικό τομέα, στην προσωπικότητα και στην προσαρμογή.

Όσον αφορά τον πρώτο, παρατηρείται αδυναμία πρόσκτησης νέας γνώσης, η οποία όμως δεν ισχύει, εφόσον τα καινούρια ερεθίσματα αναφέρονται σε δεξιότητες, που ήδη κατείχε το άτομο. Για παράδειγμα, μια νέα πληροφορία για το επάγγελμα αποθηκεύεται πολύ πιο άνετα σε σύγκριση με ένα εντελώς καινοφανές ερέθισμα.

Τελευταίες έρευνες έχουν αποδείξει ότι η απώλεια της μνήμης είναι επιλεκτική (τα άτομα ξεχνούν συμβάντα και πληροφορίες που δεν τους ενδιαφέρουν) και δεν αφορά τη μακροπρόθεσμη, αλλά τη βραχυπρόθεσμη μνήμη. Τα νέα γι' αυτούς ερεθίσματα πρέπει να παρουσιάζονται με ολοένα και πιο αργούς ρυθμούς, ενώ οι ασκήσεις απομνημόνευσης, το διάβασμα και η ενεργός συμμετοχή σε δραστηριότητες αποτρέπουν την εμφάνιση του φαινομένου.

Η απώλεια γνώσης είναι παθολογική κατάσταση και μπορεί να εμφανιστεί σε όλες τις ηλικίες, αλλά στους νέους αποδίδεται στο άγχος και την κούραση, ενώ στους μεγαλύτερους στην ηλικία.

Αν και τα σημάδια της γήρανσης είναι ευκόλως διαπιστώσιμα (ρυτίδες, φθίση, απώλεια μνημονικής ικανότητας, κούραση) τα αντίδωρα της ενηλικίωσης δεν εκτιμώνται με την ίδια άνεση: Αυξημένη κρίση, παγιωμένοι και τελειοποιημένοι νοητικοί χάρτες για εκατοντάδες ενδεχόμενα, αυτοματοποιημένοι και αποτελεσματικοί χειρισμοί πιθανοτήτων, ικανότητα πρόβλεψης των μελλοντικών δράσεων, αυξημένη συναισθηματική νοημοσύνη, βαθεία επεξεργασία των πληροφοριών, έλεγχος των ενορμήσεων, εξισορρόπηση των αμυνών, αρραγές οπλοστάσιο έναλλακτικού ρεπερτορίου συμπεριφορών, ρεαλιστικές προσδοκίες.

Η αυτοεκτίμηση εξαρτάται από την κοινωνική σύγκριση, από τη δυνατότητα ελέγχου των γεγονότων της ζωής και από την αυτοαξιολόγηση, τη διαφορά δηλαδή μεταξύ του ιδεατού και πραγματικού εαυτού. Επιπλέον, συσχετίζεται με την αποτελεσματικότητα και τη θέληση για ανάληψη ευθυνών.

Έρευνες δείχνουν ότι διατηρείται υψηλή μέχρι τα εξήντα, και μάλιστα ο ρυθμός αύξησής της είναι πολύ ταχύτερος από αυτόν των νεαρότερων ηλικιών. Κατά την τρίτη ηλικία η αυτοεκτίμηση πλήττεται, εξαιτίας παραγόντων, όπως η συνταξιοδότηση, τα προβλήματα υγείας, το σύνδρομο της άδειας φωλιάς, η απαξίωση των ηλικιωμένων από το κοινωνικό σύστημα.

Πάντως, αρκετοί ερευνητές πιστεύουν ότι η σημασία της υψηλής αυτοεκτίμησης έχει υπερεκτιμηθεί, δεδομένου ότι δεν συνδέεται πάντα με την ευτυχία και δεν παρουσιάζει σταθερότητα κατά τη διάρκεια του βίου.

Η προαναφερθείσα κοινωνική σύγκριση αναφέρεται στη βιολογική κατάσταση, την οικονομική άνεση, το κοινωνικό status, την απόκτηση παιδιών και τη δημιουργία σταθερής οικογένειας. Όλες οι έρευνες συγκλίνουν επίσης στη διαπίστωση ότι η ποσότητα και ποιότητα των κοινωνικών δικτύων και σχέσεων καθορίζουν το βαθμό της αυτοεκτίμησης.

Η μέση ηλικία είναι συνυφασμένη με την επιτυχία στους παραπάνω τομείς, με την κατάκτηση υψηλόβαθμων θέσεων, με τη διεύρυνση του κύκλου των γνωστών, με την επαγγελματική σταθερότητα και την οικογενειακή νηνεμία, με την εξασφάλιση πόρων για καλή υγειονομική περίθαλψη, με την ευχέρεια αποκόμισης ποικίλων εμπειριών, με τη δυνατότητα ταξιδιών και με την επέκταση των επιλογών σε χόμπυ και ενδιαφέρουσες ασχολίες.

Η κοινωνική σύγκριση έχει νόημα μόνο όταν αφορά άτομα παρόμοιας ηλικίας, επειδή διαφορετικά τα αποτελέσματα είναι εκ προοιμίου κίβδηλα. Δεν έχει νόημα για παράδειγμα η αντιπαραβολή των φυσικών ιδιοτήτων ενός δεκαοχτάρη με κάποιον στα πενήντα.

Η αυτοεκτίμηση των ατόμων άνω των σαράντα δεν συμβιβάζεται με υποκατάστατα ποιότητας. Απαιτεί τα δεδουλευμένα και αναιρεί τα ισχύοντα, αν δεν ικανοποιούν τα κριτήρια, τα οποία πια εκπορεύονται εκ των έσω και είναι πολύ πιο απαιτητικά σε σύγκριση με νεαρότερες ηλικίες.

Υπό τις σημερινές συνθήκες η αύξηση των διαζυγίων, οι μετασχηματισμοί της πυρηνικής οικογένειας, η ανεργία ατόμων μεγάλης ηλικίας, η οικονομική κρίση, τα ευδαιμονιστικά πρότυπα, η έκπτωση του κράτους πρόνοιας, η είσοδος στην εποχή της διακινδύνευσης, η περιρρέουσα αστάθεια, η ανενδοίαστη περιθωριοποίηση των μειονεκτούντων, η εξαθλίωση των οικονομικά αδυνάμων, επιδεινώνουν περισσότερο την αίσθηση ελέγχου, που είναι απαραίτητο συστατικό της αυτοεκτίμησης και θέτουν εν αμφιβόλω αξίες, που παλαιότερα αποτελούσαν εγγύηση για την εύρωστη αυτοεικόνα.

Οι διακύβευση και οι κλυδωνισμοί απαιτούν ευελιξία, προσαρμοστικότητα και διάθεση για ρίσκο, ιδιότητες που η κοινωνία απλόχερα αναγνωρίζει στους νέους και όχι σε άτομα, που κουβαλούν την ευθύνη κι άλλων μελών μιας οικογένειας.

Η εσωστρέφεια αυξάνεται, καθώς κάποιος οδεύει προς την τρίτη ηλικία, αλλά ταυτόχρονα μειώνεται ο νευρωτισμός. Σύμφωνα με τη θεωρία της απόσυρσης καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν αποστερούνται μεγάλου μέρους των κοινωνικών τους ρόλων, αλλά και η ίδια η κοινωνία τους περιθωριοποιεί (κυρίως για λόγους που σχετίζονται με την παραγωγή και την οικονομία).

Κοινωνικά αίτια αναγκάζουν τους ηλικιωμένους να αποδεχτούν ρόλους εξάρτησης (από την οικογένεια, την κρατική μέριμνα, το σύστημα πρόνοιας και περίθαλψης), που πολλές φορές είναι γενεσιουργοί παράγοντες κατάθλιψης.

Αν το ζητούμενο για τον άνθρωπο είναι η διασφάλιση της ευτυχίας-μιας φευγαλέας κατάστασης, κατά την οποία όλες οι εσωτερικές δυνάμεις και ανάγκες βρίσκονται σε ισορροπία-η αυτοεκτίμηση είναι απλά μία πρόφαση ή ένα δώρο της συγκυρίας, για να ξεφύγουμε από τη ναρκισσιστική και νευρωτική ενασχόληση με το εγώ.

Γιατί από την ηλικία των σαράντα και έπειτα όλοι πια γνωρίζουν, έχοντας επιβιώσει από συναισθηματικές μάχες και πολέμους ψυχικούς, ότι το μόνο αντίδοτο στην υπαρξιακή μοναξιά είναι η προσφορά προς την ανθρωπότητα και η αγάπη.

 

Ευστράτιος Παπάνης , Επίκουρος καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου

iatronet.gr

 

Ψυχολογία

Υπάρχει κάτι που πρέπει να κατανοηθεί σε βάθος. Κάτι πολύ σημαντικό! Η αγάπη φέρνει πάντα μοναχικότητα και η μοναχικότητα φέρνει πάντα αγάπη. Ποτέ δεν πάνε χώρια! Οι άνθρωποι όμως νομίζουν ακριβώς το αντίθετο, δεν κάνουν κανέναν διαχωρισμό ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο λέξεις, «ΜΟΝΑΞΙΑ» και «ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ». Η μοναξιά είναι αρνητική κατάσταση, σημαίνει πως διψάς για τον άλλο, πως είσαι βυθισμένος στα σκοτάδια της απόγνωσης, πως είσαι φοβισμένος, πως αισθάνεσαι παρατημένος, πως δε σε χρειάζεται κανείς. Η μοναξιά είναι πληγή! Η μοναχικότητα είναι λουλούδι!

Ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους μονάχους και εξ’ αιτίας της μοναξιάς τους κάνουν ένα σωρό ηλίθια πράγματα για να καλύψουν αυτήν την κενότητα. Το ρίχνουν στο φαγητό, στο αλκοόλ κάθονται επί ώρες μπροστά στην τηλεόραση καίγοντας τα μάτια τους … για να ξεχάσουν τον εαυτό τους. Είναι τρομακτικό! Νοιώθουν μόνοι, νοιώθουν ότι δεν έχουν τίποτε να κάνουν, πουθενά να πάνε, κανέναν να επικοινωνήσουν αφού η επικοινωνία έχει σταματήσει. Έχουν πάψει να μιλάνε μεταξύ τους. Το πολύ-πολύ να μιλάνε στον άλλον, αλλά ΟΧΙ με τον άλλον γιατί έχουν ξεχάσει πώς να πλησιάσουν τον άλλον. Οι άνθρωποι έχουν γίνει παράλληλες γραμμές που τρέχουν δίπλα- δίπλα, μα δεν συναντιούνται ποτέ, απλά τρέχουν δίπλα- δίπλα, ελπίζοντας πως κάποτε θα συναντηθούν, μα αυτό είναι απλά μια ελπίδα, μια αυταπάτη που κρατάει κατά κάποιον τρόπο τους ανθρώπους στο να συνεχίζουν. Είναι σα να πηγαίνεις στις χιλιάδες χιλιόμετρα παράλληλες γραμμές του τρένου να τις βλέπεις από μακριά και να νομίζεις ότι συναντιούνται μα όταν πλησιάζεις στο σημείο που νομίζεις ότι συναντιούνται θα δεις ότι στην πραγματικότητα η απόσταση ποτέ δε μικραίνει.

Ο κόσμος είναι πολύ μόνος! Η πληγή αιμορραγεί αδιάκοπα. Κρυβόμαστε με πολλούς τρόπους, με αποκτήματα, σπίτια, χρήματα μα η πληγή συνεχίζει να αιμορραγεί. Μπορεί να έχεις το μεγαλύτερο σπίτι και πάλι να είσαι τόσο μόνος όσο και στο μικρότερο καλύβι. Τα αποκτήματα δεν κάνουν τη διαφορά και δε μπορούν να αλλάξουν την εσωτερική μοναξιά σου. Και οι άνθρωποι συνεχίζουν να σχετίζονται ο ένας με τον άλλον, μόνο και μόνο επειδή είναι και δύο μόνοι. Μα επειδή είναι και οι δύο μόνοι, η σχέση δεν είναι εφικτή. Γιατί μια σχέση δεν μεγαλώνει μέσα από την ανάγκη. Όταν και ο ένας και ο άλλος έχουν ανάγκες, τότε θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν ο ένας τον άλλον. Τότε η σχέση θα βγαίνει μέσα από την εκμετάλλευση και όχι μέσα από την αγάπη. Θα είναι ένα είδος λύπης ζαχαρωμένης. Και εδώ βρίσκεται η παγίδα. Επιφανειακά μαζί, αλλά βαθιά μόνοι.

Η Μοναχικότητα είναι τελείως διαφορετική. Είναι θετική, είναι υγεία, είναι η χαρά του να είσαι ο εαυτός σου, του να έχεις το δικό σου χώρο. Μόνο η αγάπη σου δίνει το κουράγιο να είσαι μόνος, μόνο η αγάπη δημιουργεί τις προϋποθέσεις να είσαι μόνος, μόνο η αγάπη σε γεμίζει τόσο βαθιά ώστε να μην έχεις ανάγκη τον άλλον. Αγάπη και Μοναχικότητα είναι δύο πόλοι της ίδιας ενέργειας και είναι καλό να το καταλάβεις γιατί μερικές φορές συμβαίνει στα ζευγάρια να μη δίνουν ο ένας αρκετό χώρο στον άλλον ώστε να μπορούν να είναι και μόνοι. Μ’ αυτόν τον τρόπο η αγάπη τους θα έχει μια διαφορετική ποιότητα, θα φθάσει στην αποκορύφωσή της.

Μοναχικότητα σημαίνει πως κινείσαι προς τα μέσα, Αγάπη σημαίνει πως κινείσαι προς τα έξω. Μοναχικότητα είναι η εισπνοή, Αγάπη είναι η εκπνοή. Αν σταματήσεις τη μία από αυτές τις κατευθύνσεις τότε θα πεθάνεις. Είναι μια συνολική διαδικασία της αναπνοής και μ’ αυτόν τον τρόπο ζει η ψυχή σου. Γεμίζει με την μοναχικότητα ξεχειλίζει με την αγάπη. Κινήσου ανάμεσα στο έξω σου και στο μέσα σου. Το μήνυμά μου είναι πως δεν πρέπει να απαρνηθείς τίποτα. Το Όλο σου ανήκει! Δε θα ήθελα να γίνετε εσωστρεφείς, γιατί αυτοί αρρωσταίνουν, αδρανούν, πέφτουν σε λήθαργο. Αρχίζουν να ζουν πίσω από κλειστά παράθυρα, μέσα στη μιζέρια. Ούτε μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει μοναχικότητα. Το μόνο που ξέρουν είναι η μοναξιά. Αλλά και εκείνοι που ζουν μόνο με τον έξω κόσμο, οι εξωστρεφείς, και δε σκέφτονται ποτέ τον εσώτερό τους εαυτό, βρίσκονται στο άλλο άκρο. Ξέρουν κάτι από την αγάπη, μα η αγάπη τους δεν είναι τίποτε άλλο από πόθος ή ανάγκη. Η αγάπη τους είναι μια όμορφη λέξη. Χρειάζονται τον άλλον για να τον εκμεταλλευτούν, για να κυριαρχήσουν πάνω του. Κι όταν κυριαρχείς στον άλλον, τότε κι εκείνος κάνει το ίδιο.

Εκείνος που ζει μόνο προς τα έξω είναι φτωχός γιατί δεν έχει επίγνωση των εσωτερικών του θησαυρών. Εκείνος που ζει μόνο προς τα μέσα είναι επίσης φτωχός γιατί ποτέ δεν συνειδητοποιεί την ομορφιά της ύπαρξης του ήλιου, των αστεριών της φύσης. Ποτέ μη δημιουργείς καμία διαμάχη ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο. Να δημιουργείς μια σύνθεση απ’ αυτά τα δύο και θα έχεις ένα σπάνιο πλούτο.

OSHO

Ξάνθη Φιλοσοφείν

 

Ψυχολογία

Όλοι οι άνθρωποι βιώνουν τόσο αρνητικά όσο και θετικά συναισθήματα. Άλλωστε, η ζωή είναι γεμάτη αντιθέσεις. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ο χρόνος που αφιερώνει κανείς στα αρνητικά συναισθήματα και πόσο εύκολα επανέρχεται έπειτα από κάθε δυσκολία. Οι άνθρωποι που νιώθουν δυστυχισμένοι έχουν κοινά χαρακτηριστικά και τρόπο σκέψης. Διαβάστε παρακάτω ποιες είναι οι επτά βασικές συνήθειες των δυστυχισμένων ανθρώπων.

1. Η ζωή είναι δύσκολη

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι γνωρίζουν πολύ καλά ότι η ζωή έχει δυσκολίες και «παλεύουν» να ξεπεράσουν αυτές τις στιγμές με μία δόση περιέργειας για αυτά που συμβαίνουν και όχι θυματοποίησης. Αναλαμβάνουν ευθύνη για το χάος στο οποίο βρίσκονται και επικεντρώνονται στο να βγουν από αυτό το συντομότερο δυνατό. Είναι αποφασισμένοι να λύσουν το πρόβλημα και δεν αναλώνουν το χρόνο τους στο να γκρινιάζουν. Αντιθέτως, οι δυστυχισμένοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τους εαυτούς τους ως θύματα και μένουν τόσο προσκολλημένοι στο «δες τι μου συνέβη πάλι» που δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να το ξεπεράσει.

2. Δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους

Είναι σημαντικό για κάποιον να είναι διορατικός αλλά οι περισσότεροι ευτυχισμένοι άνθρωποι έχουν εμπιστοσύνη στο συνάνθρωπό τους. Πιστεύουν ότι υπάρχει καλό στους ανθρώπους και δεν θεωρούν ότι όλοι θέλουν να τους βλάψουν. Είναι «ανοιχτοί» και φιλικοί προς τους άλλους και τους αρέσει να γνωρίζουν καινούριους ανθρώπους δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ένα δίκτυο τριγύρω τους. Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι είναι επιφυλακτικοί με τους νέους ανθρώπους και πιστεύουν ότι δεν μπορούν να εμπιστεύονται ανθρώπους. Δυστυχώς, με αυτή τη συμπεριφορά τους κλείνουν την πόρτα σε οποιαδήποτε σύνδεση με τον έξω κόσμο και μειώνουν τις πιθανότητες να γνωρίσουν νέους ανθρώπους.

3. Όλα τα κακά του κόσμου

Είναι αλήθεια ότι συμβαίνουν πολλά δεινά σε αυτόν τον κόσμο, αλλά οι δυστυχισμένοι άνθρωποι τείνουν να παραβλέπουν τα καλά που συμβαίνουν και επικεντρώνονται μονάχα στα κακά. Είναι εκείνοι που συνεχώς παραπονιούνται και απαντούν σε καθετί καλό που συμβαίνει λέγοντας «ναι, αλλά».
Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι γνωρίζουν όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο αλλά βρίσκουν την ισορροπία ανάμεσα στην ανησυχία και στα καλά που συμβαίνουν. Ξέρουν τα προβλήματα που υπάρχουν αλλά ψάχνουν συνεχώς να εντοπίσουν τα θετικά. Δεν κλείνουν τα μάτια τους σε οτιδήποτε καλό και σωστό από φόβο μήπως χάσουν την προσοχή τους από τα αρνητικά.

4. Σύγκριση με άλλους και ζήλια

Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι νιώθουν σαν οι ευτυχισμένοι άνθρωποι να έχουν κλέψει την προσωπική τους χαρά και ευτυχία. Πιστεύουν ότι δεν υπάρχει αρκετό καλό εκεί έξω και συγκρίνουν συνεχώς τον εαυτό τους με τους ανθρώπους που έχουν γύρω τους, καλλιεργώντας τη ζήλια και τον φθόνο. Αντίθετα, οι ευτυχισμένοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την καλή τύχη ως ένδειξη για όλα όσα μπορούν να καταφέρουν. Ο καθένας τραβάει τον δικό του δρόμο και κανείς δεν μπορεί να «κλέψει» την τύχη του άλλου. Θεωρούν ότι οι άνθρωποι έχουν άπειρες δυνατότητες και δεν περιορίζουν τον εαυτό τους θεωρώντας ότι η καλή τύχη κάποιο μπορεί να επηρεάσει τη δική τους ευτυχία.

5.«Πρέπει να έχεις τον απόλυτο έλεγχο της ζωής σου»

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον απόλυτο έλεγχο και στο να πασχίζει κανείς να πετύχει τους στόχους του. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι κάνουν καθημερινά βήματα που θα τους φέρουν πιο κοντά στο σκοπό τους, αλλά γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να ελέγξουν όλα όσα θα φέρει η ζωή στο δρόμο τους. Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι προσπαθούν να διαχειρίζονται τα πάντα ώστε να μπορούν να προβλέψουν το αποτέλεσμα και καταρρέουν όταν συμβαίνουν πράγματα στη ζωή τους που τους βγάζουν εκτός πορείας. Στην αντιπέρα όχθη, οι χαρούμενοι άνθρωποι μπορούν να παραμένουν συγκεντρωμένοι και ταυτόχρονα να είναι ευέλικτοι σε περίπτωση που συμβεί κάτι αναπάντεχο. Το κλειδί είναι να είναι κανείς συγκεντρωμένος στο στόχο του, αφήνοντας περιθώρια για τα απρόσμενα της ζωής με μία εναλλακτική λύση.

6. Το μέλλον είναι γεμάτο φόβο και ανησυχία

Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι γεμίζουν το κεφάλι τους με φόβο και ανησυχία κάνοντας σκέψεις σχετικά με το τι μπορεί να πάει στραβά, ενώ οι ευτυχισμένοι άνθρωποι επιτρέπουν στον εαυτό τους να κάνει όνειρα και να σκέφτονται όλα όσα θέλουν να αποκτήσουν στη ζωή. Βιώνουν και αυτοί τον φόβο και την ανησυχία αλλά δεν αφήνουν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα να επηρεάσουν τον τρόπο που ζουν. Μόλις κάνουν μία αρνητική σκέψη αναρωτιούνται εάν μπορεί να γίνει κάτι για να αποτρέψουν τον φόβο και την ανησυχία να γίνει πραγματικότητα και το κάνουν. Και στην περίπτωση που δεν μπορεί αν γίνει κάτι αντιλαμβάνονται ότι δεν έχει νόημα να ανησυχούν υπερβολικά.

7. Συζητήσεις με κουτσομπολιά και παράπονα

Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι έχουν μία τάση να ζουν στο παρελθόν και αρέσκονται να συζητούν για όλα τα δεινά που τους συμβαίνουν. Όταν η πηγή παραπόνων στερέψει, ασχολούνται με το τι κάνουν οι άλλοι τους οποίους κουτσομπολεύουν.
Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι ζουν στο εδώ και τώρα και ονειρεύονται το μέλλον, έχοντας έκδηλη θετική ενέργεια. Είναι χαρούμενοι για τα πράγματα που καταπιάνονται, είναι ευγνώμονες για αυτά που έχουν και σκέφτονται όλες τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά τους.

Αυτό το άρθρο/blog βασίστηκε στο κείμενο 7 Habits of Chronically Unhappy People που δημοσιεύτηκε στην Huffington Post Αμερικής.

Από Κ. Νανοπούλου

Huffington

akappatou.gr

Ψυχολογία

Έχει χαρακτηριστεί ως νόσος του lifestyle, διαθέτει όμως και γενετικό υπόβαθρο. Ο κορυφαίος ειδικός Μπράιαν Λασκ μας εξηγεί τι προκαλεί τη νευρική ανορεξία, αλλά και πώς αυτή μπορεί να νικηθεί

Ενα καθ' όλα φυσιολογικό παιδί, συνήθως κορίτσι, μπαίνει στην εφηβεία. Και μαζί με το σώμα που αρχίζει να μεταμορφώνεται, οι γονείς παρατηρούν και μιαν άλλη μεταμόρφωση που έχει να κάνει με τη συμπεριφορά του παιδιού τους. Το μέχρι πρότινος χαρούμενο κορίτσι εμφανίζεται ολοένα και πιο αγχωμένο, ολοένα και πιο μπερδεμένο σε σχέση με τον εαυτό του. Καμία σημασία δεν έχουν οι φιλοφρονήσεις των φίλων και των αγαπημένων για την αναδυόμενη ομορφιά του. Εκείνο είναι πεπεισμένο ότι ποτέ δεν θα είναι όσο λεπτό θα έπρεπε και, λες και πασχίζει να αντιστρέψει τις αλλαγές που φέρνει η εφηβεία, βάζει στόχο να γίνει πολύ, μα πολύ λεπτό. Αφύσικα λεπτό. Και το χειρότερο: πετυχαίνει τον στόχο θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του, αλλά δεν φαίνεται να κατανοεί την κατάστασή του. Ούτε η δική του σωματική αδυναμία ούτε η απόγνωση των οικείων του είναι δυνατόν να το κάνουν να παραδεχθεί ότι έχει ξεπεράσει τα όρια. Πανικός...

Ο βρετανός ψυχίατρος Μπράιαν Λασκ είναι πρωτοπόρος στην έρευνα για τη νευρική ανορεξία

Ιστορίες όπως αυτή διαδραματίζονται ολοένα και συχνότερα σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Και ενώ ως πρόσφατα υπήρχε η αντίληψη ότι η νευρική ανορεξία δεν είναι παρά μια υποτιθέμενη ασθένεια της μόδας και του lifestyle, σήμερα γνωρίζουμε ότι πρόκειται για μια σοβαρή διαταραχή του εγκεφάλου και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Αναζητώντας να κατανοήσουμε τα τι και τα πώς της διαταραχής αυτής αλλά και να ζητήσουμε οδηγίες για γονείς και παιδιά που ζουν στον κυκεώνα της, το ΒΗΜΑScience μίλησε με τον κ. Μπράιαν Λασκ (Bryan Lask), ομότιμο καθηγητή Παιδικής και Εφηβικής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Ο βρετανός καθηγητής έχει αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη και στην αντιμετώπιση της νευρικής ανορεξίας.

Είναι η νευρική ανορεξία μια νόσος του lifestyle;

«Οχι! Η νευρική ανορεξία (anorexia nervosa) είναι μια γενετικά καθορισμένη διαταραχή του εγκεφάλου. Αυτό θα πει ότι υπάρχουν άτομα των οποίων το γενετικό προφίλ καθιστά τον εγκέφαλό τους περισσότερο ευαίσθητο στη συγκεκριμένη διαταραχή σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό».

Μας λέτε λοιπόν ότι τα γονίδια είναι αναγκαία συνθήκη για την εκδήλωση της νευρικής ανορεξίας. Είναι όμως και ικανή;

«Οχι και πάλι. Τα γονίδια τα οποία με τη δράση τους προσδίδουν ευαισθησία στον εγκέφαλο αποτελούν μεν την προϋπόθεση για την εκδήλωση της νόσου αλλά δεν αρκούν. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνουν τα γονίδια είναι να δημιουργούν το υπόστρωμα πάνω στο οποίο έρχονται να επιδράσουν οι άλλοι παράγοντες που πυροδοτούν την εκδήλωσή της. Και εδώ ο κοινωνικός παράγοντας είναι πολύ ισχυρός».

Τι εννοείτε;

«Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία προωθεί ενεργά τη λεπτή σιλουέτα ως ιδανικό. Τα παιδιά ακούνε από πολύ μικρά ότι το να είναι κανείς λεπτός είναι καλό και το να παχαίνει είναι κακό. Στη συνέχεια έρχεται η εφηβεία, η οποία είναι μια περίοδος δραματικών αλλαγών που δεν αφορούν μόνο την εμφάνιση αλλά και την ψυχολογία. Οι αλλαγές στο σώμα είναι ένας παράγοντας άγχους για τους εφήβους. Χρειάζεται χρόνος για να μπορέσουν να προσαρμοστούν. Την ίδια χρονική περίοδο οι ορμονικές αλλαγές επιδρούν στον εγκέφαλο ενεργοποιώντας τα γονίδια της ευαισθησίας στην ανορεξία. Σε αυτό το υπόστρωμα, αρκεί ένα τραυματικό γεγονός για να αρχίσει o φαύλος κύκλος που ενισχύει και συντηρεί τη διαταραχή. Σε αυτόν τον φαύλο κύκλο το πανταχού παρόν, επίμονο και ισχυρό μήνυμα μιας κοινωνίας που αποθεώνει τη λεπτή σιλουέτα παίζει κεντρικό ρόλο».

Απέτυχαν δηλαδή οι προσπάθειες που είχαν ξεκινήσει από τη βιομηχανία της μόδας για έμφαση σε κανονικά και όχι αποστεωμένα σώματα;

«Απολύτως! Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας το μήνυμα υπέρ της λεπτότητας που στέλνει η κοινωνία μας στα νέα κορίτσια έχει ενταθεί. Εκτός από τα κλασικά μέσα, όπως τα περιοδικά και η τηλεόραση, μεγάλο ρόλο σε αυτό έχουν παίξει και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και το photoshop. Η πίεση την οποία δέχονται αυτά τα ευαίσθητα παιδιά είναι αφόρητη και τα περιστατικά νευρικής ανορεξίας βαίνουν αυξανόμενα».

Αναφερθήκατε σε τραυματικά γεγονότα που πυροδοτούν την έναρξη της διαταραχής. Τι μπορεί να είναι αυτά;

«Οτιδήποτε! Οι ευαίσθητοι στην ανορεξία έφηβοι είναι στην πλειονότητά τους αγχωμένα παιδιά. Βιώνουν με δραματικό τρόπο καταστάσεις που σε άλλους συνομηλίκους τους δεν προκαλούν το ίδιο έντονο στρες. Ετσι ένας χωρισμός, μια αλλαγή σχολείου, μια πίεση για τα μαθήματα μπορεί να λειτουργήσουν σαν πυροδοτικοί μηχανισμοί για τη νευρική ανορεξία».

Πόσο σοβαρή διαταραχή είναι η νευρική ανορεξία;

«Είναι πάρα πολύ σοβαρή. Είναι μια ασθένεια που μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο νέα παιδιά. Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι ύστερα από πέντε χρόνια μόλις το 40%-50% των πασχόντων είναι θεραπευμένο».

Πού οφείλεται η αποτυχία μας να θεραπεύσουμε τη νευρική ανορεξία;

«Οι λόγοι είναι πολλοί και ποικίλοι. Πολλές φορές αποτυγχάνουμε να αναγνωρίσουμε εγκαίρως και σωστά τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά και όταν γίνει σωστά η διάγνωση δεν είμαστε αποτελεσματικοί στην αντιμετώπισή της, καθώς πρόκειται για μια ιδιαίτερα πολύπλοκη διαταραχή. Μια διαταραχή με πολλές εκφάνσεις και ως εκ τούτου απαιτούνται για τη θεραπεία της περισσότερα του ενός "φάρμακα", εκτός από τη χορήγηση φαγητού».

Τι εννοείτε; Πού έγκειται η πολυπλοκότητά της;

«Σε μια σειρά παράγοντες. Κατ' αρχάς πρόκειται για μια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από στρεβλώσεις και αντιθέσεις. Η κύρια στρέβλωση αφορά την εικόνα που έχει ο πάσχων για τον εαυτό του. Οι ασθενείς είναι εξαιρετικά λεπτοί αλλά θεωρούν τον εαυτό τους παχύ. Είναι πολύ σοβαρά άρρωστοι, αλλά θεωρούν ότι είναι απολύτως καλά. Πεινούν, αλλά είναι πεπεισμένοι ότι έχουν φουσκώσει με την πρώτη κιόλας μπουκιά. Είναι συνήθως πολύ επιτυχημένα παιδιά στα μαθήματα ή σε ό,τι άλλο κάνουν, αλλά έχουν πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. Θέλουν να γίνουν καλά, αλλά και δεν θέλουν να γίνουν καλά... Τελικώς αυτή η σοβαρότατη και επικίνδυνη για τη ζωή αρρώστια προσλαμβάνεται από τον ασθενή ως πλεονέκτημα, επειδή η λεπτή σιλουέτα είναι κάτι που το επιθυμεί διακαώς. Και όσο πιο πολύ λεπταίνει η σιλουέτα τόσο ο ασθενής αισθάνεται καλύτερα για αμιγώς βιοχημικούς λόγους».

Δηλαδή;

«Οπως είπαμε και προηγουμένως, τα παιδιά με νευρική ανορεξία είναι συνήθως άτομα με υψηλά επίπεδα στρες. Οι εξαντλητικές δίαιτες στις οποίες υποβάλλουν τον εαυτό τους έχουν σαν συνέπεια την πτώση των επιπέδων των νευροδιαβιβαστών που απαιτούνται για τη συντήρηση της αγχώδους διαταραχής. Ετσι, όσο πιο πολύ αδυνατίζουν τόσο μειώνεται το στρες που νιώθουν και τόσο πιο καλά αισθάνονται».

Με βάση αυτά που μόλις είπατε, θα περίμενε κανείς οι ασθενείς που βρίσκονται σε θεραπεία και αρχίζουν να παίρνουν βάρος να αισθάνονται χειρότερα και να καταλαμβάνονται εκ νέου από άγχος...

«Ακριβώς αυτό συμβαίνει! Και αυτό είναι ένας από τους λόγους που η πορεία προς την ίαση είναι μακρά. Τα πισωγυρίσματα είναι αναμενόμενα και πρέπει όλοι να είμαστε προετοιμασμένοι για αυτά».

Ποιοι είναι οι «όλοι» που θα πρέπει να προετοιμάζονται;

«Προφανώς η οικογένεια, αλλά και η ομάδα των θεραπευτών που ασχολούνται με τα παιδιά τα οποία πάσχουν από νευρική ανορεξία. Βλέπετε, δεν αρκεί ένας γιατρός για τη θεραπεία τους. Χρειάζεται μια ομάδα που θα αποτελείται από έναν ψυχίατρο, έναν παθολόγο και έναν διαιτολόγο, και όλοι αυτοί θα πρέπει να είναι σε αγαστή συνεργασία με την οικογένεια για να μπορέσει να δημιουργηθεί το υποστηρικτικό πλαίσιο που θα βοηθήσει τα παιδιά στον τιτάνιο αγώνα τον οποίο δίνουν».

Ενα παιδί δεν φτάνει από τη μια μέρα στην άλλη να κινδυνεύει η ζωή του από την ασιτία στην οποία υποβάλλεται από μόνο του. Υπάρχουν πρώιμες ενδείξεις της νόσου; Κάτι που θα πρέπει να προσέξουν οι γονείς για να υπάρξει μια έγκαιρη διάγνωση;

«Βεβαίως και υπάρχουν. Οποιοδήποτε παιδί που δεν είναι παχύσαρκο ή υπέρβαρο και αρχίζει συστηματική και εξαντλητική δίαιτα χρειάζεται προσοχή. Το μότο "είμαι χοντρή" που επαναλαμβάνεται συνεχώς και δεν περιγράφει την πραγματικότητα πρέπει να μας υποψιάσει. Ομοίως πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις η εμμονική ενασχόληση με τη γυμναστική. Στην πραγματικότητα, οποιαδήποτε αλλαγή η οποία δεν συνάδει με την προσωπικότητα του παιδιού χρήζει προσοχής από τους γονείς. Οι αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα των εφήβων είναι πηγή άγχους και συχνά ντροπής, αλλά η εμμονική ανησυχία για το σώμα τους και η συνεχής ενασχόληση με την εικόνα τους είναι ενδείξεις ότι τα όρια έχουν ξεπεραστεί».

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς όταν αντιληφθούν τέτοιου είδους συμπεριφορές;

«Κατ' αρχάς είναι σημαντικό να ειπωθεί ότι οι γονείς θα πρέπει να έχουν τις κεραίες τους όρθιες για να αντιληφθούν αυτές τις διαφορές. Πρέπει να ακούνε τα παιδιά τους, να ακούν τα λόγια που λένε και να "καταγράφουν" τις συμπεριφορές τους. Να δίνουν προσοχή στις σκέψεις, στα συναισθήματα και στις αλλαγές συμπεριφοράς των εφήβων παιδιών τους ώστε να μπορέσουν να διαγνώσουν τη σοβαρότητα του προβλήματος όσο το δυνατόν νωρίτερα».

Δεν θα μπορούσε ωστόσο, ακόμη και για τον ευαίσθητο γονέα που είναι κοντά στο παιδί του, να εκληφθεί αρχικά η αλλαγή στη συμπεριφορά σαν μία ακόμη φάση από αυτές που περνούν οι έφηβοι;

«Ασφαλώς και θα μπορούσε, αλλά δυστυχώς η νευρική ανορεξία δεν είναι φάση, είναι ασθένεια, και μάλιστα πολύ σοβαρή! Ακόμη και αν στην αρχή δεν αντιληφθεί κανείς τη σοβαρότητα της κατάστασης, σύντομα το πρόβλημα γίνεται εμφανές. Και γίνεται εμφανές όχι μόνο από τη δραματική απώλεια βάρους, αλλά και από το γεγονός ότι τα παιδιά "δεν παίρνουν από λόγια" σε ό,τι αφορά αυτό το θέμα. Μοιάζουν να έχουν χάσει την κοινή λογική».

Με βάση αυτή την περιγραφή, θεωρείτε περιττό εκ μέρους των γονέων να προσπαθήσουν να συνετίσουν το παιδί τους;

«Οπως διαπιστώνουν πολύ γρήγορα οι γονείς, οι κουβέντες γύρω από την ουσία του θέματος δεν οδηγούν πουθενά. Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι θα πρέπει να σταματήσουν να μιλούν στο παιδί τους. Το αντίθετο! Θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο δίπλα του. Αλλά θα πρέπει να μιλούν στα συναισθήματά του και όχι στις λέξεις του. Θα πρέπει να μάθουν να διαχωρίζουν πότε μιλάει το παιδί τους και πότε μιλάει η ασθένειά του. Θα είναι εκεί να παρηγορήσουν το πληγωμένο παιδί τους, αλλά δεν θα συνδιαλέγονται με τη διαταραχή».

Δεν ακούγεται και πολύ εύκολο όλο αυτό...

«Πράγματι, δεν είναι. Ενα από τα δυσκολότερα πράγματα που καλείται να φέρει σε πέρας η οικογένεια είναι να θυμάται συνεχώς ότι πρόκειται για νόσο της οποίας η θεραπεία δεν εξαρτάται από τη βούληση των πασχόντων. Οπως ακριβώς δεν μπορούμε να απαιτούμε από έναν ασθενή με καρκίνο ή με πνευμονία να θεραπευθεί διά της βούλησής του από την ασθένειά του, έτσι δεν μπορούμε να ζητούμε κάτι τέτοιο από τους πάσχοντες από νευρική ανορεξία. Δεν ωφελούν λοιπόν οι θυμοί ή οι ατέρμονες συζητήσεις με λογικά επιχειρήματα. Τα παιδιά δεν μπορούν μόνα τους να αντιμετωπίσουν την ασθένειά τους, χρειάζονται υποστηρικτικό πλαίσιο και σε αυτό το πλαίσιο ο περίγυρός τους είναι εξίσου σημαντικός με τους θεράποντες ιατρούς. Να αναφέρουμε εδώ ότι αν οι γονείς αισθάνονται πως χρειάζονται και εκείνοι ψυχολογική υποστήριξη και καθοδήγηση, δεν θα πρέπει να ντρέπονται να τη ζητήσουν. Η καλή συνεργασία γονέων και θεραπευτικής ομάδας αποβαίνει προς το καλό όλων, και κυρίως των ασθενών».

Συνοψίζοντας, υπάρχει μια συμβουλή που θα θέλατε να δώσετε στους γονείς;

«Η πολυπλοκότητα της διαταραχής σημαίνει ότι κάθε ασθενής είναι διαφορετικός και χρήζει διαφορετικής αντιμετώπισης. Στόχος μας είναι να βρούμε τι κινεί τον ασθενή και να σχεδιάσουμε την κατάλληλη για αυτόν θεραπεία, η οποία περιλαμβάνει πολλές προσεγγίσεις. Παραδείγματος χάριν, κάποιους τους βοηθούν οι τεχνικές χαλάρωσης και η γιόγκα, ενώ άλλους όχι, κάποια παιδιά έχουν ανάγκη να ταϊστούν και άλλα θέλουν να τρώνε μόνα τους, κάποια πρέπει να πάρουν φάρμακα και κάποια άλλα όχι. Ως προς την προσέγγιση λοιπόν, αυτή είναι βέβαιο πως θα ποικίλλει. Ανεξαρτήτως προσέγγισης όμως, αυτό που πρέπει να κάνουν οι γονείς είναι να εμφανίζουν ένα αδιάρρηκτο μέτωπο (όχι ο πατέρας να λέει κάτι και η μητέρα κάτι άλλο), αποφασισμένο να ακολουθήσει την όποια θεραπευτική προσέγγιση ευλαβικά, αλλά και αφοσιωμένο στο παιδί. Το παιδί πρέπει να παίρνει αγάπη, αγκαλιά και στοργή, αλλά να γνωρίζει ότι θα παίρνει και το φάρμακό του, έστω και αν αυτό είναι μόνο το φαγητό. Είπαμε, μιλάμε και συμπαραστεκόμαστε στο παιδί μας για να καθησυχάσουμε τις αγωνίες του και τους φόβους του, αλλά δεν μιλάμε στην ασθένειά του!».

Η νευρική ανορεξία είναι μια διαταραχή η οποία προβλημάτιζε για χρόνια τους ερευνητές. Αν και το πιο ορατό ίσως σημάδι της νόσου είναι η απίσχνανση των πασχόντων, αυτή δεν αποτελεί παρά την κορυφή του παγόβουνου. Στην πραγματικότητα η διαταραχή χαρακτηρίζεται από στρεβλή γνώση του εαυτού. Οι πάσχοντες έχουν διαστρεβλωμένη εικόνα για το σώμα τους, μια εμμονική ενασχόληση με τη λεπτή σιλουέτα, μια βεβαιότητα ότι οι ίδιοι είναι παχείς και δεν γνωρίζουν ότι είναι σοβαρά άρρωστοι (κατάσταση η οποία ονομάζεται ανοσογνωσία).

Είναι ακριβώς αυτή η στρεβλή εικόνα του εαυτού που οδηγεί τους πάσχοντες σε αποφυγή του φαγητού με τις γνωστές οδυνηρές συνέπειες, αλλά και σε εμμονικές συμπεριφορές, όπως συνεχείς ελέγχους του βάρους και των μελών του σώματός τους. Βαθμηδόν γίνονται όλο και πιο ευερέθιστοι, έχουν τάσεις απομόνωσης, αυξημένο στρες και συχνά κατάθλιψη.

Τόσο τα παραπάνω όσο και κάποια συνοδευτικά συμπτώματα, όπως οι διαταραχές της αίσθησης της γεύσης, η σχετική «ανοσία» στον πόνο, η ανικανότητα να συνδυάσουν συναισθήματα και σκέψεις, οι δυσκολίες να ανταποκριθούν σε κοινωνικούς ρόλους και ένα πλήθος αντιφατικών συμπεριφορών οδήγησαν τους ερευνητές σε ένα συμπέρασμα που άλλαξε την οπτική τους σχετικά με τη νευρική ανορεξία. Χωρίς να αμφισβητηθεί η πολύ καλά τεκμηριωμένη κοινωνική συνιστώσα της διαταραχής, ήταν φανερό ότι αυτή δεν αρκούσε για να εξηγηθούν όλες οι εκφάνσεις της. Μόνο μια δυσλειτουργία του εγκεφάλου θα μπορούσε να εξηγήσει κάτι τέτοιο.

Το αμέσως επόμενο ερώτημα βεβαίως ήταν «ποιας μορφής δυσλειτουργία και σε ποιο σημείο του εγκεφάλου;». Οπως απέδειξε μια πληθώρα μελετών στις οποίες χρησιμοποιήθηκαν απεικονιστικές τεχνικές, η δυσλειτουργία του εγκεφάλου είναι πρωτογενής στους πάσχοντες, αποτελεί δηλαδή την αιτία της απίσχνανσης και δεν είναι αποτέλεσμα αυτής. Ωστόσο, δεν ήταν εύκολο να προσδιοριστεί το σημείο του εγκεφάλου στο οποίο έχει την έδρα της η νευρική ανορεξία και τούτο επειδή κάθε επιμέρους σύμπτωμα εδράζει σε διαφορετική περιοχή του εγκεφάλου. Παραδείγματος χάριν, για τη στρεβλή εικόνα του σώματος ευθύνεται ο σωματο-αισθητηριακός φλοιός, για τα αυξημένα επίπεδα στρες η αμυγδαλή και για τις εμμονικές συμπεριφορές τα βασικά γάγγλια. Η πιθανότητα όλες αυτές οι περιοχές να μη λειτουργούν κανονικά είναι πολύ μικρή. Γι' αυτό και οι ερευνητές διερωτήθηκαν αν το πλήθος των διαφορετικών συμπτωμάτων μπορούσε να εξηγηθεί από την αποτυχία των διαφορετικών περιοχών να επικοινωνήσουν κανονικά. Πράγματι, η διερεύνηση της επικοινωνίας μεταξύ των διαφορετικών περιοχών του εγκεφάλου που ευθύνονται για τα επιμέρους συμπτώματα της νευρικής ανορεξίας τούς οδήγησε στην έδρα της νόσου. Πρόκειται για την έλικα του προσαγωγίου ή «νήσο του Ριλ» (insula), ένα κομβικό σημείο στον κροταφιαίο λοβό. Ελπίζεται ότι η περαιτέρω διερεύνηση των δυσλειτουργιών της έλικας του προσαγωγίου ίσως αποκαλύψει στο μέλλον στόχους για φαρμακευτική παρέμβαση.

Σουφλέρη Ιωάννα Α.

To Βήμα

akappatou.gr

Ψυχολογία

Η ηλικία των 30 αποτελεί ορόσημο στις ζωές όλων. Τα άτομα που πλησιάζουν τα 30, ιδίως οι γυναίκες, αγχώνονται για τα χρόνια που περνούν γρήγορα και για τις αλλαγές που παρουσιάζονται στην εμφάνιση αλλά και στον χαρακτήρα τους. Οι επιστήμονες όμως μέσα από έρευνες αποδεικνύουν πως ο ερχομός των 30 είναι μία θετική αναπόφευκτη αλλαγή που αν τη διαχειριστούμε σωστά, η δεκατία των 30 μπορεί αν αποτελέσει την πιο εποικοδομητική δεκατία σε πολλά επίπεδα.

1. Η αρχή και το τέλος της δεκαετίας των 30 συνήθως χαρακτηρίζεται από σημαντικές αλλαγές στη ζωή μας.

Εάν πρόκειται να κάνετε μια σημαντική αλλαγή στη σταδιοδρομία σας, να μετακινηθείτε σε μια νέα πόλη, να τρέξετε σε ένα μαραθώνιο, ή να χωρίσετε, είναι πιο πιθανό να το κάνετε όταν πλησιάζετε στα 30.

Εκείνοι που εισέρχονται ή εξέρχονται την συγκεκριμένη δεκαετία είναι πιθανό να κάνουν έναν «έλεγχος ζωής», δηλάδή να την αξιολογήσουν με σκοπό να την καλυτερεύσουν. Έχουμε την τάση να χρησιμοποιούμε τα τελευταία χρόνια της κάθε δεκαετίας ως ευκαιρία για να αξιολογήσουμε τη ζωή μας και να προχωρήσουμε σε αλλαγές καθώς αισθανόμαστε πως μπαίνουμε «σε μία νέα εποχή».

2. Όσοι πλησιάζουν τα 30 βρίσκονται στο απόγειο της σeξουαλικότητας τους.

Τι μπορείτε να ευχαριστηθείτε στα 30 σας; Πολύ καλό σeξ.

Για τις γυναίκες το βιολογικό ρολόι αρχίζει χτυπάει αντίστροφα μετά τα 30. Ίσως γι'αυτό οι γυναίκες στην συγκεκριμένη περίοδο της ζωής τους αποζητούν περισσότερο το σεξ. Οι ερευνητές υποθέτουν ότι οι γυναίκες βιώνουν αυξημένη σεξουαλική διάθεση και πως αυτή η συμπεριφορά είναι μία εξελικτική προσαρμογή που θα τους οδηγήσει να κρατήσουν την γονιμότητα τους.

Είτε είναι αυτός ο λόγος, είτε όχι, οι περισσότερες γυναίκες στα 30 δηλώνουν πιο σέξυ και πιο «ορεξάτες» από ποτέ, πιο πολύ και από όταν ήταν στα 20.

3. Τα καλύτερα έρχονται στα επαγγελματικά

Όσοι βρίσκονται στη δεκαετία των 20 συνήθως βρίσκονται σε μία κατάσταση που είτε θα τελειώνουν τις σπουδές τους, είτε διαλέγουν κάποιο εργασιακό μονοπάτι, είτε δουλεύουν για ώρες για να προχωρήσουν στη σταδιοδρομία τους.

Στα χρόνια όμως από τα 30 μέχρι τα 39 είναι πιο πιθανόν να συμβούν θετικές αλλαγές στη σταδιοδρομία. Σύμφωνα με μία ανάλυση του Payscale.com, η επαγγελματική κορύφωση των γυναικών ξεκινά στα 30 και εμφανίζεται στα 39.

Αν είστε καλλιτέχνης ή επιστήμονας, είναι πιο πιθανό να κάνετε τη μεγαλύτερη δημιουργική επανάσταση σας στα τέλη της δεκαετίας των 30, σύμφωνα με μια μελέτη του επιστημόνων και νικητών του βραβείου Νόμπελ. Μια μελέτη του 1977,διαπίστωσε ότι οι νικητές του Νόμπελ Φυσικής ήταν κατά μέσο όρο 36 ετών, ενώ οι νικητές του βραβείου χημείας ήταν κατά μέσο όρο 39 ετών.

4. Τα 30 φέρνουν τη μελαγχολία και το άγχος της μέσης ηλικίας

Κάθε δεκαετία έχει κρίση της, και η δεκαετία των 30 δεν αποτελεί εξαίρεση.

Η συγκεκριμένη κρίση είναι προκάτοχος της κρίσης της μέσης ηλικίας και «χτυπάει» τον οποονδήποτε από τα μέσα της δεκαετίας των 20 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας των 30. Σε γενικές γραμμές, αυτή η περίοδος της υπαρξιακής αγωνίας και προβληματισμού πυροδοτείται από τα συναισθήματα του να έχει κολλήσει κάποιος σε μια δουλειά ή μία σχέση που δεν λειτουργεί θετικά.

«Αυτό οδηγεί στην ανάγκη για αλλαγή, για διαφυγή άσχημων καταστάσεων και για επαναπροσδιορισμό της ζωής. Αυτό ακούγεται δύσκολο, αλλά σύμφωνα με την έρευνα του βρετανού ψυχολόγου Oliver Robinson to 80% των ερωτηθέντων θεωρούν θετική αυτή την εμπειρία στη ζωή τους»

«Η μελαγχολία αυτή οδηγεί σε μια αίσθηση εξωτερικά δείχνουμε κάτι άλλο από αυτό που αισθανόμαστε εσωτερικά. Αυτό προκαλεί ασυμφωνία της εξωτερικής συμπεριφοράς με τα εσωτερικά συναισθήματα».

5. Η αληθινή ευτυχία έρχεται τώρα!

Όταν λοιπόν σταματήσετε να ασχολείστε με την κρίση των 30, έρχεται η 'ωρα για την αληθινή ευτυχία! Μία έρευνα του 2012 αποκαλύπτει πως το 70% των Βρετανών δηλωνει πως δεν ήταν ποτέ ευτιχισμένοι πραγματικά πριν τα 33!

Ακόμα, περισσότεροι από τους μισούς είπαν πως η ζωή έχει πιο πολλή πλάκα στα 33. Μεγάλο ποσοστό επίσης ανέφερε περισσότερη αισιοδοξία και λιγότερο στρες

«Η ηλικία των 33 είναι η ηλικία που αποχωρεί η αφέλεια της παιδικής ηλικίας χωρίς να χαθεί ηενέργεια και ο ενθουσιασμός της νεότητας» λέει η ψυχολόγος Donna Dawson. «Σε αυτή την ηλικία η αθωότητας έχει χαθεί, αλλά η αίσθηση της πραγματικότητας είναι αναμεμειγμένη με μια ισχυρή αίσθηση της ελπίδας και μια υγιή πίστη στις δικά μας ταλέντα και ικανότητες».

Πηγή: huffingtonpost.gr

Ψυχολογία

Μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος. Αυτό θα πρέπει να έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους όσες γυναίκες αγαπούν τις γόβες, αλλά επιλέγουν κυρίως τα φλατ παπούτσια στην καθημερινότητά τους.

Μια νέα γαλλική επιστημονική έρευνα δείχνει ότι όσο πιο ψηλά παπούτσια φοράει μια γυναίκα, τόσο πιο πολύ έλκει τους άνδρες, οι οποίοι γίνονται έτσι πιο πρόθυμοι να την βοηθήσουν, να την προσέξουν και γενικότερα να της κάνουν τα χατήρια. Με άλλα λόγια, αν μια γυναίκα θέλει έναν άνδρα στα πόδια της, μάλλον θα πρέπει η ίδια να... ανυψωθεί μερικούς πόντους.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Νικολά Γκεγκέν του Πανεπιστημίου της Νότιας Βρετάνης, πραγματοποίησαν πειράματα σε πραγματικές συνθήκες για να διαπιστώσουν την επιρροή που ασκούν τα διαφορετικά είδη γυναικείων παπουτσιών στη συμπεριφορά των ανδρών.

Σε ένα από τα πειράματα, γυναίκες με παπούτσια χωρίς καθόλου τακούνι και άλλες με ψηλό τακούνι ζητούσαν από άνδρες να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο στο δρόμο.

Σε ένα άλλο πείραμα, οι ερευνητές έλεγξαν την προθυμία ανταπόκρισης των ανδρών, όταν από μια γυναίκα, που περπατούσε μπροστά τους και φορούσε παπούτσια είτε με ψηλά τακούνια είτε χωρίς τακούνια, έπεφτε κάτω ένα γάντι και ο άνδρας έσπευδε για να της το δώσει.

Σε ένα τρίτο πείραμα, που διεξήχθη σε μπαρ, μετρήθηκε πόσο γρήγορα οι άνδρες πλησίαζαν μια μόνη γυναίκα, αν αυτή φορούσε ψηλοτάκουνα ή όχι παπούτσια.

Όλα τα πειράματα έδειξαν το ίδιο ουσιαστικά πράγμα: ότι η προθυμία ενός άνδρα να βοηθήσει μια γυναίκα και γενικά να την προσέξει, αυξάνεται όσο αυξάνεται και το ύψος των τακουνιών της. Όμως τα ψηλοτάκουνα παπούτσια δεν είχαν καμία ανάλογη επίδραση (να τη βοηθήσουν, να την προσέξουν κ.λπ.) στις άλλες γυναίκες. Εν ολίγοις, μεταξύ τους οι γυναίκες δεν πέφτουν θύμα της γοητείας των ψηλών τακουνιών.

«Το μέγεθος των τακουνιών ασκεί ισχυρή επίδραση στη συμπεριφορά των ανδρών», δήλωσε ο Νικολά Γκεγκέν. Ερωτηματικό παραμένει -και θα μελετηθεί σε επόμενη έρευνα του ίδιου- κατά πόσο το μυστικό βρίσκεται στα ίδια τα τακούνια ή στον διαφορετικό τρόπο που λικνίζει το σώμα της μια γυναίκα όταν αφορά τέτοια ψηλά παπούτσια.

Επίσης, όπως είπε ο γάλλος ερευνητής, είναι πιθανό ότι επειδή οι άνδρες έχουν κατ' επανάληψη δει σε διαφημίσεις σέξι γυναίκες - μοντέλα να φοράνε ψηλοτάκουνα παπούτσια, έχουν πια την υποσυνείδητη τάση στο μυαλό τους να προσδίδουν -συχνά λανθασμένα- σεξουαλικές προθέσεις σε κάθε γυναίκα που φοράει τέτοια παπούτσια.

Εξάλλου, το να βοηθάει ένας άνδρας μια γυναίκα, μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι ένας εύσχημος και διακριτικός τρόπος για να έρθει σε επαφή μαζί της.


newsbeast.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin