Μαΐου 23, 2018

Ψυχολογία

Δεν είναι σπάνιες ή λίγες οι φορές που μέσω της θεραπείας, έχει διαπιστωθεί ότι τα ζευγάρια που δυσκολεύονται στις σχέσεις τους, συχνά καταλήγουν να επιλέγουν τη σιωπή ως μέσο διαχείρισης.

Μερικές φορές, είναι το ένα άτομο που καταφεύγει στη σιωπή ενώ μερικές φορές είναι και τα δύο. Σε κάθε περίπτωση, η σιωπή, η οποία δεν αποτελεί μια υγιής παύση ή ένα διάλειμμα για συλλογισμό, αφορά την απουσία της λεκτικής και συναισθηματικής οικειότητας. Αν δεν υπάρχει επικοινωνία στα πλαίσια μιας υψηλής αισθητηριακής αντίληψης ή της γλώσσας του σώματος, οι λέξεις είναι τα μόνα εργαλεία που έχει κανείς στη διάθεσή του για να επικοινωνήσει, πόσο μάλλον να επιλύσει τα προσωπικά του ζητήματα. Όταν καταφεύγει κανείς στη σιωπή, χάνεται η ουσία της σχέσης εφόσον όχι μόνο σαμποτάρει τη σανίδα σωτηρίας μιας υγιούς σχέσης αλλά ταυτόχρονα πνίγει τις ανάγκες έκφρασης του ατόμου.

Όταν μπορεί κανείς να εκφράσει αυτό που αισθάνεται, τη στιγμή που το αισθάνεται, υπάρχει πολύ μικρότερη πιθανότητα ότι θα επαναφέρει αυτό το συναίσθημα σε ένα δεύτερο χρόνο. Τα συναισθήματα που δεν εκφράζονται είναι πολύ πιθανό κάποια στιγμή να διηθηθούν και να υπερχειλίσουν με αποτέλεσμα να πάρουν δική τους ενέργεια και υπόσταση. Αυτό συχνά έχει ως αποτέλεσμα οι ακόλουθες ώρες σύγκρουσης ή οι ημέρες να έχουν μικρή σχέση με την αρχική συναισθηματική εμπλοκή. Όταν συμβεί αυτό υπάρχει μικρή πιθανότητα να έχει ισχύ, καθώς μπορεί να υπάρχει μικρή αντιστοιχία ανάμεσα στα πληγωμένα συναισθήματα του ατόμου και τη διατάραξη της στιγμής.

Εκφράζοντας στο άλλο άτομο το συναίσθημα θυμού και εξηγώντας το λόγο ύπαρξής του, πιθανότατα να εξασθενίσει η αντιδραστική κατάσταση του συναισθήματος του θυμού, αλλά και της συμπεριφοράς που συνδέεται με το συναίσθημα αυτό. Επιπρόσθετα, η μη λεκτικοποίηση και η καταστολή των συναισθημάτων του ατόμου, με την πάροδο του χρόνου, έχει ως αποτέλεσμα μια σημαντική δυσαρέσκεια και μια αντίστοιχη συμπεριφορά που θα μπορούσε κανείς να περιμένει. Όταν δεν μοιράζονται τα προβληματικά ή δυσάρεστα συναισθήματα, υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα ότι το άτομο θα ενεργήσει επάνω σε αυτά, με ποικίλους τρόπους οι οποίοι ενδεχομένως να μην σχετίζονται και μεταξύ τους. Σε αυτήν την περίπτωση, το ίδιο το άτομο γίνεται το πρόβλημα στα μάτια του άλλου. Έτσι λοιπόν τα άτομα εισέρχονται σε μια κατάσταση ατέρμονης σιωπής και πάλης.

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν σκέφτονται άτομα που ασκούν έλεγχο, έχουν συνήθως στο μυαλό τους εικόνες από άτομα που μιλάνε έντονα και δυνατά ή είναι επιθετικά. Μπορεί μάλιστα να φαίνεται να ασκούν εκφοβισμό για να ελέγχουν τους άλλους. Ωστόσο, είναι εμφανές το τι συμβαίνει. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις. Υπάρχει ασυνείδητα ένα πιο ύπουλο είδος ελέγχου, που όμως στηρίζεται στη σιωπή. Όταν δεν μοιράζεται κανείς τις σκέψεις του με τον άλλον, το κάνει γιατί ασυνείδητα με αυτόν τον τρόπο ελέγχει συχνά τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά του άλλου. Αν δεν γνωρίζει τι σκέπτεται, τότε δεν μπορεί ενδεχομένως και να απαντήσει. Κατά καιρούς, οι άνθρωποι που έχουν την τάση να ευχαριστήσουν τους άλλους ή να αποφύγουν την αντιπαράθεση παγιδεύονται σε αυτό το δίλημμα. Η τάση είναι να επιλέξουν τη σιωπή προκειμένου να διαταράξουν το άλλο άτομο.

Όταν προσφεύγει κανείς στη σιωπή, δημιουργεί έναν εσωτερικό μονόλογο, μέσα από τον οποίο συνήθως αποδίδει στον άλλον τη δική του προβολή για το πώς υποθέτει ότι θα απαντούσε το άλλο άτομο, εάν μοιραζόταν στην πραγματικότητα τις σκέψεις του μαζί του. Εν ολίγοις, παίζει ένα ολόκληρο σενάριο στο οποίο ο ρόλος του άλλου είναι προκαθορισμένος. Με αυτόν τον τρόπο, το άτομα εγκλωβίζονται σε μια κατάσταση στασιμότητας, όπου η επικοινωνία αναβάλλεται και η σχέση έχει ελάχιστες πιθανότητες να εξελιχθεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, συνήθως εξασθενεί και μαραίνεται. Δεν υπάρχει, εφόσον δεν δίνεται, καμία ευκαιρία για επίλυση των ζητημάτων, πόσο μάλλον για την ανάπτυξή της.

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, η σιωπή ίσως χρησιμοποιηθεί ως μια μορφή τιμωρίας του άλλου ατόμου. Με το να αποσύρεται όμως κανείς από τη σχέση με τον τρόπο αυτό, η σιωπή γίνεται ένα μέσο για το θυμό που εμποδίζει την ευκαιρία για επίλυση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η σιωπή χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της συμπεριφοράς του άλλου. Βάζει στο αθόρυβο τις σκέψεις και τα συναισθήματά του ατόμου και στερεί τη δυνατότητα χρήσης οποιουδήποτε αυθεντικού διαλόγου. Δεν υπάρχει δυνατότητα επίλυσης. Η σιωπή σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πλήρως μη-συμμετοχική.

Εκτός από τη δημιουργία ενός ανασταλτικού παράγοντα μιας υγιούς σχέσης, η σιωπή συχνά μπορεί να οδηγήσει στην απελπισία και την κατάθλιψη. Όχι με την έννοια του στοχαστικού προβληματισμού, αλλά μιας χρόνιας πάλης που συχνά καταλήγουν τα άτομα όσον αφορά την έκφραση των συναισθημάτων τους. Η σιωπή πνίγει την ανάσα της σχέσης. Η χειριστική σιωπή πνίγει την ψυχή σε αντίθεση με την έκφραση της φωνής ενός ατόμου που επιβεβαιώνει τη ζωή.

Το άτομο που καταλήγει στη σιωπή ενδεχομένως να ισχυριστεί ότι το άλλο άτομο “Δεν θα ακούσει πραγματικά” ή “Θα το ρίξει πίσω σε μένα και δεν θέλω έρθω σε αντιπαράθεση και διαμάχη.” Παρά το ότι αυτός ο τρόπος σκέψης μπορεί να είναι κατανοητός ως ένα βαθμό δεν παύει να είναι αυτο-τραυματικός. Το ίδιο το άτομο ακυρώνει τον εαυτό του όταν εμποδίζει τη δική του έκφραση και λεκτική επικοινωνία. Εντούτοις, δεν χρειάζεται να παραμείνει βυθισμένο σε αυτή την πάλη με τη σιωπή καθώς μπορεί να βελτιώσει τις πιθανότητές να ακουστεί πραγματικά σε τέτοιες καταστάσεις. Το να μάθει κανείς τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να ακουστεί αποτελεί μια επίκτητη δεξιότητα.

 

Μel Schwartz, L.C.S.W. M.Phil., The Art of Intimacy, the Pleasure of Passion..

psychologynow.g

Ψυχολογία

ΘΕΕ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ, εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, άκουσέ με! Εσύ, μοίρα γλυκιά που μας παραστέκεις, κι εσείς τρελά περιπλανώμενα πνεύματα, ακούστε με: Εγώ, ο πιο ατελής, κατοικώ ανάμεσα σε μια τέλεια φυλή.

ΕΓΩ, ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΧΑΟΣ, ΕΝΑ ΝΕΦΕΛΩΜΑ από συγκεχυμένα στοιχεία, περιφέρομαι ανάμεσα σε ολοκληρωμένους κόσμους, ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν τέλειους νόμους, απαρασάλευτη τάξη και συγκροτημένες σκέψεις.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΔΙΕΥΘΕΤΗΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ και τα οράματά τους είναι καταγραμμένα και αρχειοθετημένα. Θεέ μου, οι αρετές των ανθρώπων αυτών είναι μετρημένες, κι οι αμαρτίες τους ζυγιασμένες. Και τα απροσμέτρητα πράγματα που διαβαίνουν στο θαμπό ηλιοβασίλεμα, εκεί που δεν υπάρχει ούτε αμαρτία ούτε αρετή, είναι κι αυτά γραμμένα σε κατάστιχα.

ΕΔΩ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ σε εποχές συμπεριφοράς και κυβερνιούνται από άψογους, ακριβείς κανόνες. Να τρως, να πίνεις, να κοιμάσαι, να σκεπάζεις τη γύμνια σου, και τέλος να κουράζεσαι την πρεπούμενη ώρα. Να δουλεύεις, να παίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, κι ύστερα να πλαγιάζεις ώσπου το ρολόι να σημάνει την ώρα. Να σκέφτεσαι έτσι, να αισθάνεσαι τόσο, κι ύστερα -μόλις ένα καθορισμένο άστρο ανατείλει στον ορίζοντα- να σταματάς να σκέφτεσαι και να αισθάνεσαι.

ΝΑ ΛΗΣΤΕΥΕΙΣ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΣΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΩΝΤΑΣ, να προσφέρεις δώρα χειρονομώντας κομψά, να επαινείς, να κατηγορείς κεκαλυμμένα, να καταστρέφεις ψυχές με ένα σου λόγο, να καις τους ανθρώπους με μιαν ανάσα σου, κι ύστερα μόλις τελειώνει η δουλειά της μέρας να νίπτεις τας χείρας σου.

Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ, να ψυχαγωγείς τον καλύτερο εαυτό σου με προσχεδιασμένο τρόπο, να λατρεύεις τους θεούς όπως τους αξίζει, να μηχανορραφείς έντεχνα με τους δαίμονες, κι ύστερα να τα λησμονείς όλα, σαν να έχει πεθάνει η μνήμη σου.

ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΥΣΤΕΡΟΒΟΥΛΑ, ΝΑ ΣΤΟΧΑΖΕΣΑΙ ΜΕ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ,να είσαι ελαφρά ευτυχισμένος και να υποφέρεις αριστοκρατικά κι ύστερα ν’ αδειάζεις το ποτήρι ως την τελευταία σταγόνα, για να μπορείς να το γεμίσεις πάλι αύριο.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΘΕΕ ΜΟΥ, έχουν τέλεια προβλεφτεί, έχουν αποφασιστικά γεννηθεί, έχουν γαλουχηθεί με φροντίδα, κυβερνιούνται από κανόνες, καθοδηγούνται από τη λογική κι ύστερα -σύμφωνα με προκαθορισμένη μέθοδο- σφαγιάζονται και θάβονται. Κι ακόμα, οι σιωπηλοί τάφοι, που βρίσκονται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, είναι σημειωμένοι κι αριθμημένοι.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΕΛΕΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ένας κόσμος ολοκληρωμένης τελειότητας, ένας κόσμος τρανών θαυμάτων, το ωριμότερο φρούτο στου Θεού τον κήπο, η μεγαλοφυέστερη σκέψη στο σύμπαν. Αλλά γιατί Θεέ μου, πρέπει εγώ να βρίσκομαι εδώ; Εγώ, ένας άγουρος σπόρος ανεκπλήρωτου πάθους, μια καταιγίδα τρελή, εγώ, που δεν γυρεύω ούτε την ανατολή ούτε τη δύση, εγώ, ένα αλλοπαρμένο θραύσμα κάποιου πλανήτη που εξερράγη; Θεέ των χαμένων ψυχών, εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, γιατί βρίσκομαι εδώ;

Χαλίλ Γκιμπράν, απόσπασμα από το βιβλίο Ο Τρελos

enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Όλοι μας είμαστε απόγονοι «τεμαχισμένων» ανθρώπων (δηλαδή γονέων που μεγάλωσαν μέσα από μια διαστρεβλωμένη έννοια αγάπης από τους δικούς τους γονείς).

Κυρίως γι’ αυτό τον λόγο, μαθαίνουμε συνήθως ποιοί «είμαστε» μέσα από τον προβληματικό τρόπο που διαπραγματευόμαστε τις σχέσεις μας με τους άλλους, μέσα από τις συγκεχυμένες συναισθηματικές μας εκδηλώσεις και συμπεριφορές.

Βιώνουμε δηλαδή τελικά το «Εγώ» μας ως μια «ακατάστατη» και ανώριμη οντότητα που μοιάζει να είναι ατελής, τραυματισμένη, και διασπασμένη σε πολλά κομμάτια. Μια οντότητα που δεν είναι σε καμία περίπτωση ικανή να κουμαντάρει με επιτυχία το πλήθος των απαιτήσεων της καθημερινότητας των σχέσεων μας με τους άλλους.

Επειδή ακριβώς –και στον βαθμό που- ταυτιζόμαστε μ’ αυτήν την ελλειμματική ψυχική δομή (το «Εγώ»), πολύ συχνά βιώνουμε συναισθήματα κενού, ματαίωσης, απουσίας νοήματος, έντονο ψυχικό πόνο, επίπονες εσωτερικές συγκρούσεις, κι αναποφασιστικότητα.
Αυτή η βαθιά πεποίθηση της ψυχικής μας αδυναμίας συνήθως μας οδηγεί σε συναισθηματική ευαλωτότητα, σε κρίσεις ενοχής, οργής, κι επιθετικότητας, που, κατά περίπτωση, στρέφονται εναντίον των ατόμων με τα οποία σχετιζόμαστε, ή εναντίον αυτού που συνηθίζουμε να τον/ την αποκαλούμε «εαυτό» μας.

Εύλογα κάποιος θα μπορούσε να συμπαιράνει σ’αυτό το σημείο, ότι μια τέτοια ψυχική αναστάτωση έχει σαν λογικό επακόλουθο ο άνθρωπος που την βιώνει να μην μπορεί ούτε να δώσει , αλλά και ούτε να πάρει αγάπη.

Πράγματι, η ίδια η αίσθηση τις προσωπικής μας ανεπάρκειας –την οποία όπως είπαμε την βιώνουμε ως αποτέλεσμα της ταύτισής μας με ένα ελλειμματικό κι ανώριμο «Εγώ»- είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την αδυναμία μας να δεχτούμε την αγάπη, και στην συνέχεια να την προσφέρουμε στους άλλους!

Κι ο λόγος είναι ότι, κατ’αρχάς, η ίδια η παθολογική ψυχική κατασκευή (το «Εγώ»), με την οποία έχουμε ταυτιστεί, υπάρχει ως αποτέλεσμα της πλήρους, ή της μερικής απουσίας της αγάπης! Αυτό το παραμορφωμένο και –στην καλύτερη περίπτωση- ελλιπέστατο “κατασκευαστικό” υλικό, η μαμά και ο μπαμπάς το ονομάσανε «γονεϊκή αγάπη», μας το προσφέρανε, κι εμείς –ως παιδιά- το δεχτήκαμε επειδή το χρειαζόμασταν τότε κατεπειγόντως αφού σ’αυτό έπρεπε να στηρίξουμε την σωματική & ψυχική μας αυτο-οργάνωση.

Αυτό όμως που, στην πραγματικότητα, χρειαζόμασταν ως βρεφη και παιδιά, και φυσικά τώρα, ως ενήλικες, είναι αυτό που δεν λάβαμε ποτέ: την αγάπη στην αυτούσια, ανόθευτη μορφή της, όχι στην κακέκτυπη και κακοποιητική της διάσταση.

Κατά δεύτερο λόγο, η βιωμένη στη ζωή μας, και –γι’αυτό- αδιάσειστη πεποίθηση της ανεπάρκειας του «Εγώ» να αγαπήσει και να αγαπηθεί, ως δική μας ανεπάρκεια και αδυναμία, έχει ως αποτέλεσμα να μοιάζει στα μάτια μας οποιαδήποτε προθεση για προσφορά αγάπης, ως άκρως επίφοβη & απειλητική, αφού η «αγάπη» έχει βιωθεί, στην καλύτερη περίπτωση, ως «υπό όρους ανταλλαγή» (π.χ. θα σ’αγαπώ μόνο εάν μου κάνεις τα χατήρια, αν είσαι καλό παιδί, κ.ο.κ.), και, στην χειρότερη, ως επιθετική ενέργεια εναντίον μας (π.χ. θα φας ξύλο, πλήγωσες την μητέρα σου που σ’ αγαπάει τόσο πολύ…, κ.ο.κ).

Δηλαδή, ουσιαστικά γαλουχόμαστε από τα πρώτα μας κιόλας βήματα σ’αυτόν τον κόσμο στον «φόβο της αγάπης»…!

Υπό αυτήν την έννοια, τίποτα δεν μας τρομάζει περισσότερο από την πιθανότητα να αγαπηθούμε!…

Απ’ την μια, κανείς μας δεν θέλει να κακοποιηθεί, ή να χρησιμοποιηθεί στο πλαίσιο μια στενής σχέσης, με το πρόσχημα της «αγάπης». Κι απ’την άλλη πάλι, ταυτιζόμενοι με ένα τοσο ανεπαρκές «Εγώ», μας είναι πάρα πολύ δύσκολο στο βάθος της συνείδησής μας να δεχτούμε οτι αξίζουμε κάποιος να μας αγαπήσει γι’ αυτό που –νομίζουμε ότι- είμαστε.

Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης, M.Sc., Ph.D. - Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

 enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Ο Λέο Μπουσκάλια μέσα από το βιβλίο του «Να ζεις, ν’ αγαπάς, να μαθαίνεις» μας δίνει 10 λέξεις οδηγό για να μας συντροφεύουν στο ταξίδι της ζωής μας.

1. ΟΡΘΗ ΓΝΩΣΗ, για να μας δώσει τα απαραίτητα εργαλεία για το ταξίδι.

2. ΣΟΦΙΑ, για να χρησιμοποιήσουμε τη συσσωρευμένη γνώση του παρελθόντος με τρόπο που θα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε την παρουσία μας, το «τώρα».

3. ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ, για να δεχόμαστε τους άλλους που έχουν ίσως διαφορετικό τρόπο από το δικό μας, με λεπτότητα και κατανόηση, καθώς προχωράμε μαζί τους ή αναμεσά τους ή γύρω τους στο δρόμο της ζωής μας.

4. ΑΡΜΟΝΙΑ, για να μπορούμε να δεχόμαστε τη φυσική ροή της ζωής.

5. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ, για να συνειδητοποιήσουμε και να αναγνωρίσουμε νέες λύσεις και άγνωστα μονοπάτια στο δρόμο μας.

6. ΔΥΝΑΜΗ, για να αντισταθούμε στο φόβο και να προχωρήσουμε μπροστά, παρά την αβεβαιότητα, χωρίς εγγυήσεις ή πληρωμή.

7. ΓΑΛΗΝΗ, για να στεκόμαστε γερά στα πόδια μας.

8. ΧΑΡΑ, για να είμαστε πάντα γεμάτοι τραγούδια, γέλια και χορούς.

9. ΑΓΑΠΗ, ο σίγουρος οδηγός προς το υψηλότερο επίπεδο συνειδητότητας που είναι ικανός να φτάσει ο άνθρωπος.

10. ΕΝΟΤΗΤΑ, κι αυτό μας ξαναφέρνει εκεί απ’όπου ξεκινήσαμε, τη θέση όπου είμαστε ένα με τον εαυτό μας και με όλα τα άλλα πράγματα.

 

enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Τα facebook, instagram, twitter, pinterest είναι μερικά μόνο από τα κοινωνικά δίκτυα που έχουν μπει για τα καλά στη ζωή σας τα τελευταία χρόνια. Είναι χρήσιμα γιατί σας βοηθούν στην επικοινωνία, σας διασκεδάζουν, σας ψυχαγωγούν, σας ενημερώνουν, είναι εργαλείο για τη δουλειά σας και σας κάνουν να περνάτε καλά. Όμως, μήπως υπάρχουν φορές που το παρακάνετε; Μήπως έχετε επιλέξει να ζείτε μέσω αυτών;

Αγωνιάτε για ένα καλό post και τρελαίνεστε όταν δεν έχετε αποσπάσει αρκετά likes απ΄τους φίλους σας;

Μήπως αναγνωρίζετε κάποια απ΄τα παρακάτω σημάδια που αποδεικνύουν πως έχετε εθιστεί απ΄τα κοινωνικά δίκτυα;
Το πρώτο πράγμα που κάνετε όταν ξυπνάτε είναι να ελέγξετε τις ενημερώσεις σας.
Δεν μπορείτε να αποχωριστείτε το κινητό σας. Ακόμα, και στην τουαλέτα.,
Οι φίλοι σας ενημερώνονται για την προαγωγή σας, για το ότι χωρίσατε ή ότι γίνατε θείες μέσω tweet ή κάποιας σχετικής photo στο Instagram.

Kάνετε παντού check in.
Πρώτα φωτογραφίζετε, κι ανεβάζετε το φαγητό σας στο Instagram κι έπειτα τρώτε.
Είστε μανιακές με τις selfies. Ξέρετε πως να σταθείτε για να βγείτε σέξι, γλυκιά, αδύνατη, ψιλή…

Είστε ανοικτές στην ιδέα να χωρίσετε μέσω chat.
Αν παρουσιάζετε αρκετά απ΄τα παραπάνω σημάδια, τότε τα πράγματα είναι ανησυχητικά. Κλείστε το κινητό σας και απολαύστε τις μέρες ξεκούρασης και ανεμελιάς. Το έχετε ανάγκη! 

.jenny.gr

Ψυχολογία

Έρευνες έχουν δείξει ότι κατά την περίοδο του καλοκαιριού η πλειοψηφία των ανθρώπων δείχνει ένα πιο έντονο ενδιαφέρον για το σεξ. Παρατηρήθηκε ότι κατά τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο υπάρχει αυξημένη αναζήτηση για σεξ τόσο στην πραγματική ζωή (περισσότερη διάθεση για φλερτ και νέες γνωριμίες), όσο και στην καθημερινή ενασχόληση στο Διαδίκτυο (ερευνητές του πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια είδαν μια αύξηση στην αναζήτηση των λέξεων «σεξ» και «πορνό» κατά τους μήνες αυτούς που ξεπερνάει το +20% σε σχέση με τον υπόλοιπο χρόνο).

Το γιατί ακριβώς συμβαίνει αυτό δεν είναι απολύτως σαφές. Αλλά τα ευρήματα των ερευνών υποδεικνύουν κάποιους πολύ συγκεκριμένους παράγοντες που σίγουρα παίζουν βασικό ρόλο.

Ένας πρωταρχικός και σημαντικός παράγοντας είναι οτι οι περισσότεροι άνθρωποι κατά τους μήνες αυτούς διαθέτουν πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο από ότι τις υπόλοιπες περιόδους του χρόνου.

Ένας δεύτερος λόγος είναι οτι αυξάνεται την περίοδο αυτή η ανάγκη μας να συναναστραφούμε με πολύ περισσότερο κόσμο γενικά, να βρεθούμε σε παρέες και να διασκεδάσουμε, πράγμα που υποσυνείδητα αυξάνει και την σεξουαλική μας δραστηριότητα καθώς και την ανάγκη μας για αυτήν.
Ένας τρίτος λόγος είναι το ντύσιμό μας. Ξεφεύγοντας από τα βαριά ρούχα του χειμώνα ερχόμαστε πιο κοντά στην προσωπική μας φύση και αυτό οδηγεί στο να λειτουργούμε περισσότερο ή πιο εύκολα με το ενστικτώδες κομμάτι του εαυτού μας (στο οποίο περιλαμβάνεται και η γενετήσια ορμή).
Τέλος έχει παρατηρηθεί μια σαφής αλλαγή τον ορμονών αλλά και της ποιότητας του σπέρματος στον άνδρα που σχετίζεται άμεσα με τις αλλαγές στην συμπεριφορά μας και σίγουρα σχετίζονται οι ετήσιες αυτές διακυμάνσεις με την διάθεσή μας για σεξ.

(* Η έρευνα συνολικά κι αναλυτικά στο Archives of Sexual Behavior 7-2012)

Γράφει ο Μερσινιάς Θωμάς ,Κλινικός Ψυχολόγος MSc

blog.nowdoctor.gr

Ψυχολογία

O Charles Schulz είναι ο δημιουργός της σειράς κόμικς “Peanuts”. Το παρακάτω κουίζ αποκαλείται ως “Φιλοσοφία του Charles Schulz”, παρόλο που δεν το έγραψε ο ίδιος.

Σκεφτείτε τις πιο κάτω ερωτήσεις:
1. Ονομάστε τους 5 πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο.
2. Ονομάστε τους τελευταίους 5 νικητές των καλλιστείων Miss Κόσμος.
3. Ονομάστε 10 νικητές των βραβείων Nobel ή Pulitzer.
4. Ονομάστε τους τελευταίους 6 νικητές βραβείων Όσκαρ για τον τίτλο «καλύτερου ηθοποιού».
5. Ονομάστε τους νικητές του πρωταθλήματος baseball για την τελευταία δεκαετία.

Πώς τα πήγατε;
Το μήνυμα είναι πως κανείς μας δεν θυμάται κατά λέξη τους πρωταγωνιστές του χθες.
Οι πιο πάνω είναι οι καλύτεροι στον τομέα τους.
Αλλά το χειροκρότημα σβήνει.
Τα βραβεία ξεθωριάζουν.
Τα επιτεύγματα ξεχνιούνται.
Οι επευφημίες και τα πιστοποιητικά θάβονται με τους ιδιοκτήτες τους.

Διαβάστε, τώρα, το πιο κάτω κουίζ:
1. Ονομάστε μερικούς δασκάλους ή καθηγητές που σας σημάδεψαν κατά τη φοίτησή σας.
2. Ονομάστε 3 φίλους σας που σας βοήθησαν σε μια δύσκολη στιγμή.
3. Ονομάστε 5 ανθρώπους που σας δίδαξαν κάτι αξιόλογο.
4. Σκεφτείτε μερικούς ανθρώπους που σας έκαναν να αισθανθείτε σημαντικός και ιδιαίτερος.
5. Σκεφτείτε 5 ανθρώπους με τους οποίους απολαμβάνετε να περνάτε τον χρόνο σας.

Σας φάνηκε πιο εύκολο;
Οι άνθρωποι που κάνουν τη διαφορά στη ζωή μας δεν είναι αυτοί με τα περισσότερα πιστοποιητικά, τα πιο πολλά λεφτά ή τα περισσότερα βραβεία. Απλούστατα, είναι αυτοί που νοιάζονται περισσότερο για μας!


“Μην ανησυχείς που ο κόσμος έρχεται στο τέλος του σήμερα…
Στην Αυστραλία έχει ήδη ξημερώσει το αύριο!”

thessalonikiartsandculture

Ψυχολογία

Νέα έρευνα υποδεικνύει ότι η χαμένη αγάπη προκαλεί τις μεγαλύτερες τύψεις. Ερευνητές αναφέρουν ότι άνθρωποι έχουν ισχυρότερες τύψεις σχετικά με αποφάσεις που αφορούν αισθηματικές σχέσεις και οικογένεια παρά εργασία.

Οι κοινωνικές σχέσεις, υποδεικνύει ο καθηγητής, είναι το πιο σημαντικό συστατικό των τύψεων. Αποτυχημένοι γάμοι, προβληματικές αισθηματικές σχέσεις και χαμένος χρόνος με την οικογένεια μπορούν να προκαλέσουν τύψεις που διαρκούν μια ζωή, σημειώνουν οι ερευνητές στη διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού ‘Social Psychological and Personality Science.’

Οι τύψεις για τις κοινωνικές σχέσεις είναι έντονες επειδή απειλούν την ανάγκη ενός ανθρώπου να ανήκει, σημειώνουν οι ερευνητές. Η αίσθηση του να ανήκει κάποιος είναι κύρια παρόρμηση και συνδέεται ισχυρά με την ευεξία και την ψυχική υγεία, σημειώνουν οι ερευνητές.

Οι ερευνητές πραγματοποίησαν σειρά 5 ερευνών. Οι συμμετέχοντες ήταν από 108 έως 546 άνθρωποι. Ορισμένες εστίασαν σε φοιτητές και άλλες σε αντιπροσωπευτικό δείγμα ενηλίκων Αμερικανών. Οι έρευνες αφορούσαν τη βαθμολόγηση των τύψεων και τη σχέση τους με τον κοινωνικό αντίκτυπο των αποφάσεων.

Τα αποτελέσματα υπέδειξαν ότι η αγάπη ή άλλες κοινωνικές αποφάσεις όπως ο τερματισμός μιας σχέσης ή η απιστία είναι περισσότερο έντονες σε σχέση με αυτές που αφορούν την εργασία ή μη κοινωνικές αποφάσεις όπως παραίτηση ή τερματισμός σπουδών.

Οι ερευνητές κατέληξαν ότι η έρευνα δείχνει ότι ενώ οι τύψεις είναι πολύπλευρες με διάφορες συνέπειες, η κοινωνική τους επίπτωση είναι πολύ μεγάλη. Οι τύψεις μπορούν να προέλθουν από την αγάπη ή την εργασία αλλά αυτές που προκύπτουν από την πρώτη φαίνεται να είναι πιο δύσκολο να ξεπεραστούν. Η ανάγκη να ανήκει κάποιος δεν είναι μόνο κυρίαρχο ανθρώπινο κίνητρο αλλά σημαντικό συστατικό των τύψεων.

govastileto.gr

Ψυχολογία

Η ικανοποίηση για την απώλεια βάρους μπορεί να επιδεινώσει την ασθένεια.Δεν είναι λίγες οι φορές που οι άνθρωποι που πάσχουν από ανορεξία περηφανεύονται για τα κιλά που έχουν χάσει, μπαίνοντας σε ένα φαύλο κύκλο, σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν ερευνητές από το πανεπιστήμιο Rutgers στο Νιου Τζέρσεϊ.

Προηγούμενες μελέτες έχουν εστιάσει στα αρνητικά συναισθήματα, όπως η στεναχώρια ή ο θυμός, που μπορούν να επιδεινώσουν τη νευρική ανορεξία.

Τώρα, ερευνητές εκτιμούν ότι τα θετικά συναισθήματα μπορεί να παίζουν κι αυτά το ρόλο τους στην «τροφοδοσία» και ενίσχυση των διατροφικών διαταραχών.

Υποστηρίζουν ότι η σχέση ανάμεσα στα θετικά συναισθήματα, όπως η περηφάνια και η απώλεια βάρους, μετατρέπονται σε ένα φαύλο κύκλο, εξαιτίας του οποίου οι άνθρωποι που είναι ήδη αδύνατοι, συνεχίζουν να χάνουν βάρος.

Ο ερευνητής Edward Selby μελέτησε τη συναισθηματική κατάσταση 118 γυναικών ηλικίας 18-58 ετών, οι οποίες υποβλήθηκαν σε θεραπεία για νευρική ανορεξία για περίοδο άνω των δύο εβδομάδων.

Διαπίστωσε ότι οι συμμετέχουσες υπέφεραν από αρνητικά συναισθήματα, όμως βίωναν και θετικά συναισθήματα και κυρίως ένα αίσθημα υπερηφάνειας, όταν κατάφερναν να διατηρήσουν ή να ξεπεράσουν τους στόχους τους ως προς την απώλεια βάρους.

Όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα Daily Mail, η έρευνα δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Clinical Psychological Science και ανέφερε ότι οι γυναίκες που δυσκολεύονταν περισσότερο να καταλάβουν πώς να αναγνωρίζουν την επιρροή των θετικών συναισθημάτων επάνω τους, εμπλέκονταν πιο συχνά σε συμπεριφορές που σχετίζονταν με την ανορεξία.

Ανάμεσα σε αυτές περιλαμβάνονταν η πρόκληση εμετού, η χρήση καθαρτικών, ο περιορισμός των θερμίδων, η υπερβολική άσκηση και ο συνεχής έλεγχος του βάρους.

Ο καθηγητής υποστηρίζει ότι απαιτείται να γίνουν περαιτέρω μελέτες, προκειμένου να βρεθεί ένας τρόπος για την ανακατεύθυνση των θετικών συναισθημάτων -που συνδέονται με το αδυνάτισμα ή άλλες δραστηριότητες όπως η έντονη άσκηση- έτσι ώστε να προσδιοριστεί πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σε σχέση με τις διατροφικές διαταραχές.

akappatou.gr

Ψυχολογία

Μετά από μια ηλικία δυσκολεύεσαι να επενδύσεις σε καινούργιες φιλικές σχέσεις. Και όμως πάντα υπάρχει χρόνος για μοίρασμα

Η φιλία μετά τα 30 είναι σαν τον καλοκαιρινό εφηβικό έρωτα. Νομίζεις ότι είναι γρανιτένια αλλά διαλύεται με το πρώτο κύμα. Ισως γιατί μεγαλώνοντας αφήνεις το ενδιαφέρον σου για νέες φιλικές σχέσεις να ατροφήσει καθώς εστιάζεις όλο και περισσότερο στην καριέρα, στην οικογένεια ή στην καθημερινότητά σου. Οπως έγραφε πριν από καιρό ο Αλεξ Γουίλιαμς στους «New York Times» (σε ένα άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο «Φίλοι μιας κάποιας ηλικίας»), μετά από κάποια ηλικία απλά σταματάς να επενδύεις σε καινούργιους ανθρώπους και εγκαταλείπεσαι σιγά-σιγά σε έναν μεσήλικο φαταλισμό.

Σύμφωνα με τον αμερικανό κοινωνιολόγο Ερικ Κλάινενμπεργκ, δεν είναι τόσο η ηλικία που σε αποτρέπει από το να χτίσεις καινούργιους φιλικούς δεσμούς αλλά το «στάδιο ζωής» το οποίο διανύεις. Δεν είναι τυχαίο ότι οι παντρεμένοι με παιδιά εμφανίζονται πολύ πιο εσωστρεφείς. Δεν είναι μόνο η ναρκισσιστική «αυτάρκεια» της οικογενειακής ζωής (η οποία βέβαια μπορεί να καταρρεύσει εν μιά νυκτί με ένα διαζύγιο), είναι και η έλλειψη χρόνου, ενέργειας και γενικά «αυτοδιάθεσης» (δύσκολο για παράδειγμα να μιλάς μία ώρα στο τηλέφωνο με τον «κολλητό» σου για τα υπαρξιακά του αδιέξοδα όταν τρία ανήλικα αλαλάζουν στο φόντο).

Αντίθετα, οι singles, τονίζει ο Κλάινενμπεργκ, ήτοι η δημογραφική ομάδα που κατακλύζει ολοταχώς τον πλανήτη (σήμερα 32,7 εκατομμύρια ενήλικοι Αμερικανοί ζουν μόνοι), εμφανίζονται πολύ πιο ανοιχτοί στο να επενδύσουν σε καινούργιες διαπροσωπικές σχέσεις. Εχουν βέβαια και περισσότερες ευκαιρίες, όπως στο καλοκαιρινό «εργαστήρι» της γιόγκα στο Αγκίστρι ή μετά τη βραδινή video conference στο γραφείο.

Υπάρχουν βέβαια και οι ψηφιακοί κολλητοί (οι 864 φίλοι σου στο Facebook και οι 333 followers σου στο Τwitter) που σου δημιουργούν την αυταπάτη ότι το κοινωνικό σου δίκτυο διανθίζεται νυχθημερόν. Πάνω από όλα βέβαια είναι ο σκόπελος των παλαιών φίλων. Οι ψυχολόγοι αποφαίνονται ότι με την ηλικία τείνουμε να προσκολλώμαστε περισσότερο σε αυτούς αποκλείοντας τις νέες προοπτικές.

Οι παλιοί φίλοι τυγχάνουν καλύτερης μοίρας, πρωτίστως γιατί εξαγνίζονται στο πουργατόριο της μνήμης (ποιος θυμάται τώρα εφηβικές προδοσίες ή παγωμένα βλέμματα στο αμφιθέατρο;). Και γιατί πάντα έρχονται να σου συμπληρώσουν και μάλιστα με ανατριχιαστική λεπτομέρεια τα χαοτικά κενά από το παζλ της ζωής σου (προσωπικά έχω φίλες που μου παραδίδουν ατόφια ολόκληρα καλοκαίρια που για κάποιον μυστηριώδη λόγο έχω παντελώς ξεχάσει). Γιατί, τέλος, με τους παλιούς φίλους δεν χρειάζεται να εξηγείς ή να επαναδιαπραγματεύεσαι τις καινούργιες βερσιόν του εαυτού σου. Εκείνοι θυμούνται πάντα την παλιά, «καθάρια» εκδοχή σου, θυμούνται ότι ήσουν οξύθυμος και ότι λάτρευες το «She's a rainbow» των Stones. Δεν βλέπουν τα επιπλέον στρώματα ιζηματογενών πετρωμάτων που έχουν δημιουργηθεί στο μεσοδιάστημα, όλα αυτά που έχουν κατακαθήσει πάνω σου με τα χρόνια, τις ευθύνες, τις απώλειες.

Η φιλία θα μπορούσε τελικά να οριστεί, περισσότερο και από τη συγγένεια, ως «αμοιβαιότητα ύπαρξης».

Φίλοι είναι εκείνοι που συμμετέχουν εσώτερα ο ένας στην ύπαρξη του άλλου, που έχουν κοινές μνήμες και εμπειρίες, που έχουν κοινούς κώδικες, που κάποιο βράδυ εξομολογήθηκαν ο ένας στον άλλον αυτά που έκρυβαν τεχνηέντως από τον εαυτό τους, που αν μη τι άλλο θυμούνται ότι κάποτε μοιράστηκαν. Αντιγράφω από το νεοκυκλοφορηθέν βιβλίο «Τι είναι (και τι δεν είναι) η συγγένεια» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου) την εξήγηση που έδινε το 1977 ο αμερικανός ανθρωπολόγος Μακ Μάρσαλ στην προσφώνηση «ο αδελφός μου από την ίδια πιρόγα», η οποία χρησιμοποιείτο στα νησιά Τρουκ (σημερινά Τσουκ) της Μικρονησίας:

«Ο όρος αναφέρεται σε άντρες που μοιράστηκαν μια πιρόγα της οποίας έχασαν τον έλεγχο και η οποία παρασύρθηκε στη θάλασσα για πολλές μέρες και που στήριζαν ο ένας το πεσμένο ηθικό του άλλου και μοιράζονταν ακριβοδίκαια τη λιγοστή τροφή και το νερό που είχαν στη διάθεσή τους ώσπου να φτάσουν σε στεριά ή ώσπου να τους βρουν άλλοι στη θάλασσα. Γεννημένοι από την αμοιβαία βοήθεια σε αντίξοες συνθήκες, οι άντρες αυτοί ορκίζονται ότι θα αντιμετωπίζουν αιώνια ο ένας τον άλλον σαν αδελφό». Ισως ποτέ δεν είναι αργά να αποκτήσεις καινούργιους «αδελφούς από την πιρόγα». Αρκεί να δώσεις λίγο χώρο στο μοίρασμα.

Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 10 Αυγούστου 2014

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin