Αυγούστου 16, 2018

Ψυχολογία

 Θέλω να παγώσω το χρόνο. Να τον ξεσκίσω, να μη μείνει ρολόι άσπαστο πάνω στον πλανήτη. Μετά να κλείσω όλα τα παντζούρια, θα αφήσω μόνο μια χαραμάδα να μπαίνει λίγο το φως, ίσα ίσα για να αγγίζει το πρόσωπό σου όταν κοιμάσαι. Μετά θα ξαπλώσω δίπλα σου και θα κρατήσω την αναπνοή μου για να μη σε ξυπνήσω.

Θα σε κοιτάω κι έτσι κουρασμένος όπως θα είσαι, με μάτια βαριά και αναπνοή δύσκολη, θα σε σκεπάσω κι ας μου γκρινιάζεις ότι ζεσταίνεσαι. Θα παρατηρήσω κάθε λεπτομέρεια του προσώπου σου, θα αγαπήσω κάθε ατέλεια που εσύ δεν παρατήρησες ποτέ. Θα κοιμηθώ με την αναπνοή σου, θα συγχρονίσω το σώμα μου με το δικό σου για να νιώθω την κάθε σου κίνηση.

Θα με πάρεις αγκαλιά για να γκρινιάζω να μ’ αφήσεις ενώ σε θέλω ακόμα πιο κοντά μου. Θα με φιλάς μέσα στον ύπνο σου κι εγώ θα το περιμένω. Κι όταν ξυπνήσουμε, θα μαλώνουμε για το ποιος θα φτιάξει τον καφέ και στο τέλος πάντα εγώ θα κατευθυνθώ προς την κουζίνα. Εσύ φτιάχνεις άθλιο καφέ. Θα στρίψεις δυο τσιγάρα και θα βάλεις μουσική.

Εγώ δε θα μιλιέμαι γιατί είναι πρωί, θα έχω κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και θα μουρμουράω κάτι για τα απαίσια μαλλιά μου. Εσύ θα χαμογελάς και θα με κοροϊδεύεις, αλλά εγώ θα ξέρω πως έτσι σ’ αρέσουν τα μαλλιά μου. Εγώ καφέ ζεστό, εσύ κρύο μέχρι και στις βροχές του Σεπτέμβρη. Οι πρώτες γουλιές θα κατέβουν και θα αρχίσουμε να μιλάμε για θεούς και δαίμονες.

Θα μου μιλάς και θα υπάρχει πάντα κάτι που δε θα ξέρω για σένα κι ας λες ότι σε ξέρω τόσο. Που και που θα σιωπούμε και θα αιωρείται ένα σ’αγαπώ πάνω από τα κεφάλια μας. Θα κρατιέμαι για να μη σε πλησιάσω και τρομάξεις, μα εσύ θα το καταλαβαίνεις και θα έρχεσαι να στριμωχτούμε σε ένα μαξιλάρι κι ας μείνουν όλα τα άλλα έπιπλα κενά. Τα τσιγάρα θα γίνουν δέκα και τα δέκα είκοσι.

Ο καφές θα γίνει τσίπουρο, μα η θέση θα παραμείνει κοινή. Εγώ θα καρφώνομαι παραπάνω δευτερόλεπτα απ΄το κανονικό πάνω σου κι εσύ θα χαμογελάς γιατί θα ξέρεις. Τα τηλέφωνα θα είναι κλειστά και το ψυγείο άδειο κι εγώ δε θα φοράω κραγιόν και τακούνια, μα μια γκρι παλιά φόρμα. Κι εσύ θα μ΄αγαπάς γιατί είμαι έτσι, γιατί μαζί σου είμαι εγώ και αυτό σου φτάνει.

Κι εγώ θα ξέρω πως για λίγο, ζήσαμε οι δυο μας στο χώρο και το χρόνο και δεν μου έλειψε ούτε το οξυγόνο. Έχω την ανάσα σου για ζωή. Κι αν με πάρει ο ύπνος δίπλα σου, θα είναι γιατί θα περιμένω τον καφέ της επόμενης μέρας. Και το τηλέφωνο θα παραμείνει κλειστό. Όλος μου ο κόσμος, βρίσκεται σε ένα μαξιλάρι.


pillowfights.gr

Ψυχολογία

Μία ερώτηση που κλήθηκε να μας απαντήσει η Life Coach, Κατερίνα Ευστρατιάδου και να μας δώσει τις συμβουλές της για τα λάθη των σχέσεων.
Αγαπητή φίλη, θα ήθελα να σου κάνω μερικές ερωτήσεις. Να είσαι ανοικτή και ειλικρινής με τον εαυτό σου καθώς θα απαντάς…

Έχεις συναντήσει ποτέ κάποιον που φαινόταν ότι είναι ο ‘κος Τέλειος’ αλλά όταν τον γνώρισες καλύτερα, κατάλαβες ότι αυτός δεν αισθανόταν το ίδιο που αισθανόσουν κι εσύ για αυτόν, απλά περνούσε ωραία τον καιρό του μαζί σου; Μέσα στο μυαλουδάκι σου φανταζόσουν τι υπέροχος τύπος ήταν, και ότι, κάπου βαθιά μέσα σας μοιραζόσασταν αυτή την δυνατή «χημεία» που σας έδενε και σας έφερνε κάθε μέρα όλο και πιο κοντά. Αλλά για κάποιον μυστήριο λόγο, ο τύπος δεν το πήγαινε παρακάτω, δεν ήθελε να δεσμευτεί μαζί σου…

Άλλη ιστορία…

Έχεις ποτέ κοιμηθεί με έναν τύπο πολύ σύντομα μετά την γνωριμία σας, αλλά μόλις άρχισε η ιστορία ένιωθες αυτό το παράξενο – ξέρεις – αίσθημα στο στομάχι σου ότι χάνεσαι; Το ήξερες ότι ήταν λάθος, αλλά παρόλα αυτά το έκανες. Και ως δια μαγείας αυτό για το οποίο φοβόσουν απλά συνέβη. Εξαφανίστηκε χωρίς καμία εξήγηση. Ειλικρινά, σου συνέβη ποτέ αυτό; Φυσικά το χειρότερο από όλα δεν είναι ότι αυτό συνέβη, αλλά ότι ήξερες από την αρχή πως θα συμβεί… και παρόλα αυτά το έκανες.

Και για τέλος:

Τα έχεις φτιάξει με κάποιον για πολύ καιρό…. Μιλάω για έξι μήνες, ένα χρόνο ή περισσότερο…. Κι έφτασες στο σημείο όπου ήθελες να κάνεις την κουβέντα για…Κατάλαβες τί; Πού θα πάει η βαλίτσα; Πού θα πάει η σχέση σας; κτλ. Μόλις όμως ανέφερες το θέμα για μεγαλύτερη δέσμευση και τέτοια, άνοιξε τα μάτια του με έκπληξη και μετά έγινε απόμακρος και μετά σιγά σιγά άρχισε και να εξαφανίζεται μέχρι που είπε το τελικό αντίο. Εσύ προσπάθησες να τον πλησιάσεις, αλλά αυτός όλο και απομακρυνόταν περισσότερο μακριά σου.

Είμαι σίγουρη ότι όσο καιρό συνέβαινε αυτό οι φίλες σου θα έλεγαν κάτι σαν: «’Αστον τον…, ξέχασέ τον, δεν αξίζει» Ή ακόμη καλύτερα «δεν βλέπει ο βλάκας το λάθος που κάνει και τι χάνει, είσαι ότι καλύτερο του συνέβη». Αλλά «ο βλάκας» τελικά όχι μόνο δεν είδε το λάθος του αλλά ούτε που του λείπεις και λίγο.

Θέλεις να σου πω και το χειρότερο;

Δεν έχεις σταματήσει ούτε λεπτό που να μην σκέφτεσαι τι έγινε! Στην πραγματικότητα, κόλλησες. Και βάζω στοίχημα, ο λόγος που κόλλησες είναι γιατί ανησυχείς ότι κάτι φταίει με σένα, κάτι έκανες εσύ λάθος (και όχι ότι αυτός ήταν τελείως…Καταλάβατε;). Και μέχρι σήμερα έχεις ακόμη αυτό το αίσθημα ότι ίσως εσύ έκανες κάτι λάθος, και ότι προκάλεσες με την συμπεριφορά σου προβλήματα χωρίς να το καταλάβεις και αν ήξερες το σωστό, θα το έκανες σίγουρα, και έτσι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά σήμερα.

Λοιπόν, τα άσχημα νέα είναι ότι μάλλον έχεις δίκιο.

Το πιο πιθανό είναι ότι έβαλες και εσύ το χεράκι σου, και τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά εάν ήξερες πώς να χειριστείς μια τέτοια κατάσταση. Σίγουρα θα έκανες κάτι διαφορετικό, εάν ήξερες τι στην ευχή είναι αυτό, ώστε να χειριστείς διαφορετικά την κατάσταση!

Το Μυστικό για να βρείτε και να κρατήσετε τον κο Τέλειο.

Το βασικό πρόβλημα εδώ, και σ” ό,τι σου συνέβη είναι ότι, οι άνδρες είναι ένα είδος δύσκολο να το καταλάβεις. Και μόλις βρεις έναν καλό, δυστυχώς δεν έχει και «οδηγίες χρήσης». Επειδή λοιπόν οι φίλες σου σού είπαν ότι δεν έφταιγες εσύ ή ότι ήταν απλά ένας ακόμη «μ..κας» δεν σημαίνει ότι κατάλαβαν και το πρόβλημα ( ή ότι καταλαβαίνουν και τους άνδρες τελοσπάντων).

Ας το παραδεχτούμε κορίτσια.

Οι περισσότερες από εμάς δεν «καταλαβαίνουμε» τους άνδρες. Οι φίλες μας που προσπαθούν να μας παρηγορήσουν και να μας ανεβάσουν έχουν καλές προθέσεις. Απλά θέλουν να μας κάνουν να αισθανθούμε καλύτερα. Αυτό όμως που καταφέρνουν τελικά είναι να κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Προσπαθούν να ρίξουν όλο το βάρος σ” αυτόν, αντί να προσπαθήσουν να κάνουν εσάς να καταλάβετε πώς να κρατήσετε έναν καλό άνδρα.

Και η κατάσταση χειροτερεύει όταν γνωρίζετε πραγματικά έναν σπουδαίο τύπο, αλλά δεν ξέρετε τι να κάνετε για να τον γνωρίσετε καλύτερα και να τον κρατήσετε. Ας το παραδεχτούμε. Είναι δύσκολο να βρείς κάποιον πραγματικά καλό, αλλά όταν τον βρείς , δεν σε παίρνει να τον χάσεις γιατί έκανες ένα βλακώδες λάθος. Δεν σε παίρνει να πετάξεις έξι μήνες, ένα χρόνο ή και παραπάνω και να κινδυνεύεις να χάσεις μια πολύτιμη σχέση απλά και μόνο επειδή δεν ήξερες τι να κάνεις σε μια συγκεκριμένη στιγμή.

Λοιπόν σου έχω καλά νέα…

Υπάρχουν πράγματα που μπορείς να κάνεις, μπορείς να μάθεις πώς να καταλάβεις καλύτερα τους άνδρες και να τους κάνεις να σε καταλάβουν και αυτοί. Μπορείς να μάθεις τα λάθη που κάνεις από την αρχή της γνωριμίας σας, και να εντοπίσεις εάν είναι αυτός ο «κος τέλειος» ή είναι απλά «χάσιμο χρόνου». Πρέπει να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά, και χωρίς την πρεμούρα να τα φτιάξουμε με κάποιον απλά και μόνο για να έχουμε σχέση, και έτσι να θυσιάσουμε πολύ περισσότερα από ότι είμαστε έτοιμες.

Καλά μέχρις εδώ; Συνεχίστε να διαβάζετε λοιπόν!

Τα λάθη που κάνουμε οι γυναίκες προσπαθώντας να δημιουργήσουμε ή να κρατήσουμε μια σχέση.

1 Λάθος:

Βασίζεις την ερωτική σου ζωή στις «δυνατότητές» του

Γνωρίζεις γυναίκες που θα ήθελαν ο άνδρας με τον οποίο έχουν σχέση να τις συμπεριφερόταν διαφορετικά; Φυσικά και γνωρίζεις. Κι όπως κι εγώ, είμαι σίγουρη ότι έχεις φίλες που βγαίνουν με άνδρες οι οποίοι δεν έχουν τίποτα το ιδιαίτερο ή δεν τις φέρονται και πολύ καλά. Με κάποιο τρόπο αυτές οι γυναίκες έχουν πάντα μια δικαιολογία για τα κουσούρια του φίλου τους. Και φυσικά κάνουν το γνωστό και συνηθισμένο «στρουθοκαμηλίζουν»
Π.χ. ακούς συνέχεια για αυτόν και πόσο υπέροχος είναι, αλλά ποτέ δεν είναι παρών πουθενά, και ρωτάς την φίλη σου. “ Πού είναι ο Γιώργος?” « αχ σήμερα είχε πολύ δουλειά και δεν μπόρεσε να έρθει ή είναι πολύ κουρασμένος, ή ο Γιώργος βαριέται τα κοινωνικά και τέτοιου είδους δικαιολογίες» Μα τι συμβαίνει; Είναι βασικά πολύ απλό. Οι γυναίκες (και οι άντρες) δεν επιλέγουν τον άνδρα που θέλουν με βάση το πόσο “καλός” ή “ευχάριστος” είναι αυτός απέναντι τους στην καθημερινή ζωή. Οι γυναίκες επιλέγουν τους άντρες που επιλέγουν, γιατί νιώθουν μια ισχυρή έλξη γι’ αυτούς βαθιά μέσα τους, στα σωθικά τους. Αυτό που όλες μας ονομάζουμε «χημεία».

Και μάντεψε τι

Οι γυναίκες θυσιάζουν τα πάντα στον βωμό της «χημείας» ακόμη και την λογική και το προφανές, απλά και μόνο για να αισθάνονται ότι βρίσκονται σε μία περιοχή που ονομάζεται «σχέση» αλλά δεν έχει καμία «σχέση» με αυτό που αισθάνεται ό άνδρας. Κάποιες γυναίκες θα συνεχίσουν να ανέχονται έναν άντρα που δεν τις φέρεται καλά. Ακόμα και για μήνες ή χρόνια…

Αλλά γιατί να το κάνει αυτό μια γυναίκα;

Για να το θέσω απλά, οι γυναίκες μπερδεύουν την δυνατή έλξη που νιώθουν για έναν άντρα με μια πιο βαθιά “σύνδεση”. Όσες το κάνουν αυτό είναι καταδικασμένες να καταλήξουν σε αποτυχημένες σχέσεις με τους “λάθος” άντρες.

Πώς το ξέρω;

Επειδή το έχω δει εκατοντάδες φορές να συμβαίνει…Και επειδή ήμουν και εγώ σε αυτό το club στο παρελθόν. Όταν σκέφτομαι τις περασμένες μου σχέσεις συνειδητοποιώ ότι ήμουν τυφλή και δεν έβλεπα και πολλά. Πραγματικά εκπλήσσομαι που τώρα μιλάω με πελάτισσες και φίλες και δεν καταλαβαίνουν λέξη από ότι τους λέω, και συνεχίζουν να πιστεύουν ότι αν κάνουν κάτι άλλο ο καλός τους απλά θα αλλάξει.

Το μόνο πράγμα που βλέπουν σε αυτόν και το οποίο τις κάνει να μένουν μαζί του είναι η “δυνατότητα” που έχει να αλλάξει, να επικοινωνήσει και να μοιραστεί μαζί τους τα συναισθήματα του. Η δυνατότητα και πιθανότητα για κάτι καλύτερο και η δυνατότητα να αλλάξει και να γίνει καλύτερος εραστής, σύντροφος, οτιδήποτε…

Σκέφτονται μέσα τους «μόλις δει τι καλή που είμαι, πόσο ταιριάζουμε σίγουρα θα αλλάξει» και θα φερθεί καλύτερα και θα καταλάβει ότι είμαι η κατάλληλη για αυτόν. Η αλήθεια είναι ότι ένας άνδρας μπορεί να είναι απελπιστικά κακός σε αυτά τα πράγματα απλά και μόνο γιατί «δεν είναι σε καλή φάση» εκείνο το διάστημα. Και κάτι ακόμα πιο σημαντικό.

Δεν είναι καν σε μία φάση της ζωής του όπου ξέρει πώς να αναπτύξει μια πιο βαθιά σχέση ή πώς να είναι αφοσιωμένος σε αυτή και ούτε και ενδιαφέρεται να κάνει κάτι τέτοιο – με κανένα! Αλλά βαθιά μέσα τους οι γυναίκες πιστεύουν πως αν προσπαθήσουν σκληρά, αυτό αρκεί και θα αναπληρώσει αυτό που λείπει από την σχέση. Πιστεύουν πως θα μπορούσε να γίνει κάποιος άλλος μαζί τους… και ότι αυτό θα ήταν εύκολο και για τους δύο. Αυτό κι αν είναι μάχη χαμένη εκ των προτέρων… Όμως αν δεν δεχτείς ότι πολλές γυναίκες κάνουν κάτι τέτοιο και πως και εσύ θα μπορούσες να το κάνεις σε κάποιο βαθμό, ποτέ δεν θα έχεις με τους άντρες την επιτυχία που επιλέγεις και επιθυμείς.

2 Λάθος: Υποθέτεις ότι καταλαβαίνεις τους άντρες και την ψυχολογία τους

Οι άντρες είναι διαφορετικοί από τις γυναίκες. Πρέπει να αποδεχτείς αυτό το γεγονός και να το αντιμετωπίσεις. Όταν μια γυναίκα βλέπει έναν άντρα μπορεί πολύ γρήγορα να εντοπίσει συγκεκριμένα πράγματα που έχουν να κάνουν με το στυλ, τη γλώσσα του σώματος, το κοινωνικό status και τον χαρακτήρα. Όλα αυτά θα της πούνε πολλά για αυτόν.

Πολλές γυναίκες δεν συνειδητοποιούν αυτή τη διεργασία γιατί είναι κάτι πολύ απλό και φυσικό για αυτές. Ισχύει όμως το ίδιο και για τους άντρες; Όπως ήδη θα γνωρίζεις μάλλον, οι άντρες είναι γενικά πιο οπτικοί τύποι. Με αποτέλεσμα πολύ συχνά να μη καταλαβαίνουν την μη λεκτική επικοινωνία τόσο καλά όσο οι γυναίκες. Επίσης, τους λείπει η συναισθηματική επίγνωση και η ενόραση που έχουν οι γυναίκες.

Οι γυναίκες όμως δεν το θυμούνται αυτό συχνά. Τελικά οι άντρες έλκονται από τις γυναίκες με βάση μόνο την εμφάνιση; Ή συμβαίνει και κάτι άλλο; Λοιπόν, μετά από χρόνια εξέτασης αυτού του θέματος, και μετά από χιλιάδες συνομιλίες με άνδρες και γυναίκες, μπορώ να σου πω ότι ο “μηχανισμός έλξης” των ανδρών πυροδοτείται από άλλα πράγματα, διαφορετικά από την εμφάνιση.

Ειδικά όταν πρόκειται για μακροχρόνιες σχέσεις. Η εμφάνιση απλά τυχαίνει να είναι ο πιο άμεσος τρόπος… Αλλά δεν είναι και ο πιο δυνατός! Αν γνωρίζεις πώς να χρησιμοποιήσεις τη γλώσσα του σώματος και την επικοινωνία σωστά, μπορείς να κάνεις τους άντρες να νιώσουν για εσένα την ίδια δυνατή ερωτική έλξη που και εσύ νιώθεις όταν βλέπεις εκείνον τον ωραίο, sexy τύπο που πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίσεις. Αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι τυχαίο. Πρέπει να μάθεις να το κάνεις. Κάθε γυναίκα μπορεί να το μάθει…

3 Λάθος: Προσποιείσαι ότι είσαι κάποια για αυτόν

Με την επιθυμία να ευχαριστήσουν έναν άντρα, οι γυναίκες προσπαθούν συνεχώς να τραβήξουν την προσοχή του, ώστε να τον κάνουν να τις συμπαθήσει, να τις θέλει ή να τις ερωτευτεί.

Άλλη μια απαίσια ιδέα.

Πολλές γυναίκες κάνουν ασυνήθιστα πράγματα για να κερδίσουν την προσοχή ενός άντρα. Πιστεύουν λανθασμένα ότι αυτό, με κάποιο μαγικό τρόπο, θα τον κάνει δει τι μοναδική ευκαιρία είναι μια γυναίκα και θα θέλει να είναι μαζί της.

Λάθος.

Οι άντρες που πραγματικά θέλεις ποτέ δεν γοητεύονται από τον τύπο της γυναίκας που τους κολακεύει, κάνει παιχνιδάκια για στοργή ή παραπονιέται για να πάρει αυτό που θέλει. ποτέ.

Μη με παρεξηγήσεις.

Το να είσαι sexy για έναν άντρα ή να τον ενθαρρύνεις να μοιραστεί τα συναισθήματά του είναι κάτι καλό, αλλά πρέπει να είναι γνήσιο, ανιδιοτελές, και πάνω απ’ όλα στην κατάλληλη στιγμή.

Δεν χρειάζεται να φέρεσαι σαν “εύκολη” για να αρέσεις σε έναν άντρα, και ασφαλώς δεν χρειάζεται να φέρεσαι σαν να είναι αυτός κάποιο δώρο εξ ουρανού. Μια τέτοια συμπεριφορά λειτουργεί στην πραγματικότητα έτσι, ώστε ανεπαίσθητα, σε ένα επίπεδο του υποσυνείδητου, να χαμηλώνει το κοινωνικό σου status με έναν άντρα, κάτι το οποίο έχει να κάνει απόλυτα με το πώς σε βλέπει σαν γυναίκα.

Οπότε αν πιστεύεις ότι το να τον κάνεις να σε θέλει σημαίνει το να “παίζεις με τις αντρικές φαντασιώσεις” ήδη από την αρχή της σχέσης ή ακόμα και της γνωριμίας, τότε ξανασκέψου το…

Ποτέ δεν θα επιτύχεις ψάχνοντας για την έγκριση ενός άντρα και προσπαθώντας να βρεις το δρόμο για την καρδιά του όχι ως ο εαυτός σου αλλά μέσω του sex. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι ο πραγματικός μας εαυτός είναι η δύναμή μας, και αυτός που θα προσελκύσει τον σωστό άνδρα, με την σωστή συμπεριφορά, και τα σωστά αισθήματα για εμάς.

Η πιο άδικη θυσία που κάνουμε είναι η θυσία της προσωπικότητάς μας! Και αυτό απλά και μόνο γιατί θα δει ποιες πραγματικά είμαστε και θα είναι μαζί μας για αυτό τον λόγο και όχι για κάτι φανταστικό.

Μην ξεχνάτε ότι σύντομα οι μάσκες πέφτουν και όλα αποκαλύπτονται και αυτό σημαίνει ένα πράγμα αντίο!

jenny.gr

Ψυχολογία

Aπό το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού, που σκέφτεται με το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου και γράφει με το δεξί χέρι;…Ότι είναι εξυπνότεροι, ομορφότεροι και καλύτεροι στο σεξ απ” ό,τι οι δεξιόχειρες;

Τώρα μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτό το τελευταίο γεγονός αμφισβητείται έντονα από μια παγκόσμια συνωμοσία δεξιόχειρων, οι οποίοι έχουν φτιάξει έτσι τον κόσμο ώστε να εξυπηρετεί μόνο τις δικές τους ανάγκες .Μέχρι, όμως, να αποδειχτεί επιστημονικά πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει, μπορούμε να επικαλούμαστε έρευνες οι οποίες αποδεικνύουν επιστημονικότατα την υπεροχή και τις ιδιαιτερότητες του 10% του παγκόσμιου πληθυσμού –αν μη τι άλλο, για να γιορτάσουμε την Παγκόσμια Ημέρα Αριστεροχειρίας, που θεσπίστηκε για να μας θυμίζει ότι δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από τότε που ήταν “κακό» να πιάνεις το μολύβι με το αριστερό.

Σύμφωνα, λοιπόν, με έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί κατά καιρούς οι αριστερόχειρες:-

-Αναπτύσσουν καλύτερη τρισδιάστατη αντίληψη, και καταφέρνουν καλύτερα από τους δεξιόχειρες να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα.

- Προσαρμόζουν ταχύτερα την όρασή τους, και βλέπουν καλύτερα, κάτω από το νερό.

- Συνέρχονται πιο γρήγορα από εγκεφαλικά επεισόδια.

- Υποφέρουν περισσότερο από αϋπνίες

- Διαπρέπουν σε δημιουργικά επαγγέλματα –τα οποία έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιλέξουν, σε σχέση πάντα με τους δεξιόχειρες.

- Τρομάζουν ευκολότερα και υποφέρουν περισσότερο από το μετατραυματικό στρες.

- Έχουν τριπλάσιες πιθανότητες να γίνουν αλκοολικοί σε σχέση με τους δεξιόχειρες. Το δεξί κομμάτι του εγκεφάλου (το οποίο χρησιμοποιούν περισσότερο) έχει, για κάποιο λόγο που χρήζει περισσότερης έρευνας, μικρότερη ανοχή στο αλκοόλ απ” ό,τι το αριστερό.

- Είναι κατά 50% περισσότεροι άνδρες από τις γυναίκες.

- Ζουν κατά μέσο όρο εννέα χρόνια λιγότερο από τους δεξιόχειρες.

- Οι αριστερόχειρες απόφοιτοι πανεπιστημίων καταλήγουν κατά 26% πλουσιότεροι από τους δεξιόχειρες απόφοιτους.

Και μερικά ακόμη ενδιαφέροντα πράγματα που (στοίχημα) δεν ξέρατε:

- Έχει παρατηρηθεί η τάση στα δίδυμα αδέρφια ένα εκ των δύο να είναι αριστερόχειρας.

- Οι περισσότεροι αριστερόχειρες ζωγραφίζουν φιγούρες που κοιτάζουν προς τα δεξιά.

- Υπάρχουν 1.447 αγγλικές λέξεις που μπορούν να γραφτούν μόνο με το αριστερό χέρι σε ένα πληκτρολόγιο QWERTY. Μόλις 187 λέξεις μπορούν να γραφτούν μόνο με το δεξί.

- Τέσσερις εκ των πέντε σχεδιαστών του πρώτου Macintosh ήταν αριστερόχειρες.

- Ο Αριστοτέλης, ο Νίτσε, η Ζαν ντ” Αρκ, ο Αϊνστάιν, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Ιούλιος Καίσαρας, η Μαρί Κιουρί, ο Λιούις Κάρολ, ο Καρλομάγνος, ο Μπιλ Γκέιτς, ο Φραντς Κάφκα και ο Μαρκ Τουέιν ήταν όλοι αριστερόχειρες.

- Υπήρχαν αριστερόχειρες Νεάντερνταλ. Κι ήταν, κι αυτοί, μειοψηφία.

- Πρόσφατη έρευνα στη Δανία κατέληξε ότι οι αριστερόχειρες πολιτικοί έχουν αβαντάζ στα τηλεοπτικά debate, καθότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος τείνει να εκλαμβάνει τις χειρονομίες των δεξιών χεριών ως “καλές» κι εκείνες των αριστερών ως “κακές».

Η εικόνα που προβάλλει η τηλεόραση είναι στην ουσία αντεστραμμένη, οπότε οι αριστερόχειρες πολιτικοί καταλήγουν να λαμβάνουν περισσότερες ψήφους, πράγμα που αποδεικνύεται και από την μακριά λίστα των αριστερόχειρων προέδρων των ΗΠΑ.

biologikaorganikaproionta.com

Ψυχολογία

Μπέργκμαν με την αγωνία του πολέμου στον αέρα γύρω τους και τον έρωτα μετέωρο στη ματιά τους γραφόταν μια από τις κλασσικότερες στιγμές στην ιστορία του κινηματογράφου. Καζαμπλάνκα.

Οι δυο τους συμβόλιζαν όλους τους άντρες και όλες τις γυναίκες που ξαφνικά, εσπευσμένα και αθέλητα αναγκάστηκαν να αποχαιρετιστούν σπρωγμένοι από συνθήκες που δεν μπορούσαν να ελέγξουν. Την εμπειρία αυτή την έχει γευτεί σε άπειρες παραλλαγές ολόκληρη η ανθρωπότητα από τότε που πρωτάρχισε τα όρθια βήματά της.
Πάντα κάποιος φεύγει, κάτι αλλάζει, κάτι χάνεται ή κάτι αρχίζει και πάντα υπάρχει ένα αίτημα αποχαιρετισμού.

Συνήθως δεν το καλωσορίζουμε. Μάλλον το φοβόμαστε. Το συνδέουμε με το τέλος, με ένα είδος απώλειας. Όμως πέρα από την πρώτη βιαστική αντίδρασή μας, αν ξανακοιτάξουμε την εμπειρία του αποχαιρετισμού θα δούμε πως κανένα τέλος δεν έρχεται αζευγάρωτο. Συνοδεύεται πάντα από μια αρχή. Καμιά λήξη δεν έρχεται χωρίς να σηματοδοτεί ταυτόχρονα και μια έναρξη.

Εξάλλου υπάρχουν αποχαιρετισμοί που ευχαρίστως θα κάναμε. Στις ρυτίδες λ.χ. ή στα παραπανίσια κιλά, σε μια κακοποιητική σχέση, σε μια μελαγχολική περίοδο ή σε μια ανεπιθύμητη παρέα. Όλες μπορούμε να φτιάξουμε μια λίστα από πρόσωπα και καταστάσεις που πρόθυμα θα αποχαιρετούσαμε.

Αυτή λοιπόν είναι μια ευκαιρία να ξαναδούμε το θέμα του αποχωρισμού με νέα μάτια διακρίνοντας τις ευκαιρίες που κρύβονται πίσω του. Τότε θα ανακαλύψουμε πώς ο αποχαιρετισμός μπορεί από επίφοβος να γίνει τέχνη και τελετουργία που κρύβει μέσα της μια μαγική δύναμη απελευθέρωσης ακόμα και για εκείνους τους αποχωρισμούς που δεν επιθυμήσαμε. Αφού έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατον να τους αποφύγουμε στη ζωή μας, τουλάχιστον ας τους αντιμετωπίσουμε με τον πιο μαλακό και ήπιο τρόπο, με το λιγότερη δυνατή αντίσταση και την με μεγαλύτερη αίσθηση ανακούφισης.

Γιατί στην πραγματικότητα ο αποχαιρετισμός είναι μια πύλη. Μπορεί να μας βγάλει σε μια άλλη πραγματικότητα αν τη διαβούμε με το σωστό τρόπο.

Το Παιδί που Κλαίει:

Αν και μόνο η λέξη αποχωρισμός φαίνεται τρομακτική ψάχνοντας κάτω από την πρώτη ενστικτώδη αντίδρασή μας θα ανακαλύψουμε θαυμάσιες αναμνήσεις αποχωρισμού. Ή πολύ κοινές αφού στην πραγματικότητα ο αποχωρισμός είναι τόσο ενταγμένος στην καθημερινότητά μας ώστε δεν τον αντιλαμβανόμαστε παρά μόνο όταν κάνει πολύ θόρυβο γύρω από τον εαυτό του.

Η μέρα μας ξεκινάει καθώς αποχωριζόμαστε το κρεβάτι μας ,η «ιδιωτική ζωή» μας ξεκινά επίσης όταν αποχωριζόμαστε το απόγευμα την εργασία μας, η χαρά της ανταλλαγής και της σχέσης με τους άλλους αρχίζει τη στιγμή που αποχωριζόμαστε την απομόνωσή μας. Στ’ αλήθεια δεν υπάρχει κανένας αποχωρισμός που να μην έχει και τις θετικές πλευρές του. Όμως ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του τρόπο να νιώθει και να ερμηνεύει τα πράγματα. Η παιδική μας ηλικία και όσα νιώσαμε και βιώσαμε κατά τους πρώτους αποχωρισμούς από τη μητέρα διαμόρφωσαν με μυστικό και αθέατο τρόπο τη σχέση μας με την εμπειρία του αποχωρισμού. Αυτή είναι μια πολύ σημαντική πληροφορία αν καταφέρουμε να την ανιχνεύσουμε.

Μερικοί άνθρωποι τα πάνε πολύ καλά με τους αποχωρισμούς. Άλλοι καθόλου.

Κάποτε, σε κάποιο μεγάλο, διεθνές αεροδρόμιο είχα εντυπωσιαστεί με τον αριθμό των αποσκευών που είχε ένας επιβάτης. Ήταν ένας συμπαθητικός, καλοντυμένος άνδρας που αποχαιρετούσε με εμφανή στενοχώρια τη γυναίκα και τον μικρό γιο του. Έδειχνε στενοχωρημένος, το ίδιο και η γυναίκα του. Έμοιαζε σαν να επρόκειτο να λείψει για καιρό. Ο γιος του όμως δεν έδειχνε να συμμερίζεται τη θλίψη τους. Είχε κάποιο παιχνιδάκι στα χέρια και όλη του η προσοχή ήταν στραμμένη σ’ αυτό , σαν να μην αντιλαμβανόταν τίποτα από όσα συνέβαιναν γύρω του. Όταν αναγγέλθηκε η πτήση η μητέρα του τον προέτρεψε να αποχαιρετίσει τον πατέρα του. Ο μικρός δεν της έδωσε καμιά σημασία. Συνέχισε να παίζει αδιάφορα. Εκείνη επανέλαβε στενοχωρημένα «πες αντίο στον μπαμπά».

Και τότε ο μικρός βγήκε ξαφνικά από τη φαινομενική αδιαφορία του και χωρίς να σηκώσει καθόλου τα μάτια, όρμησε με το κεφάλι προτεταμένο σαν μικρό κριάρι και έπεσε με φόρα πάνω στον πατέρα του. Άρχισε να τον χτυπάει με τις μικρές γροθιές του και να φωνάζει βουτηγμένος στα δάκρυα «σε μισώ, σε μισώ».

Την ίδια στιγμή βούρκωσε και ο πατέρας. Τον πήρε στην αγκαλιά του αλλά ο γιος του συνέχιζε να τον χτυπάει κατακόκκινος από τα δάκρυα και το θυμό. Προδοσία. Εγκατάλειψη. Οργή.

Πιθανόν αυτού του τύπου ήταν οι ψυχικοί άνεμοι που φυσούσαν εκείνη τη στιγμή στον εσωτερικό κόσμο του παιδιού. Αν δεν βρει μεγαλώνοντας καλύτερους τρόπους να διαχειρίζεται καταστάσεις αποχωρισμού τότε η συμπεριφορά του θα είναι παρόμοια. Στην καλύτερη περίπτωση θα παριστάνει τον αδιάφορο ενώ μέσα του θα μαίνονται η οργή και ο πόνος. Στην χειρότερη μπορεί να έχει βίαια ξεσπάσματα. Θα είναι ένας μεγάλος άνδρας με αυτό το μικρό , έντρομο μπροστά στον αποχωρισμό, αγόρι μέσα του. Μια σημαντική μερίδα ψυχολόγων επιμένουν πως επαναλαμβάνουμε τα ίδια μοτίβα συμπεριφοράς όπως τότε που είμαστε παιδιά. Πάντα βέβαια υπάρχουν περιθώρια για αλλαγές εφόσον όμως συνειδητοποιήσουμε τον τρόπο που λειτουργούμε και αποφασίσουμε ότι δεν μας εξυπηρετεί πια.

Υπάρχουν ορισμένοι σταθμοί στη ζωή μας:, γέννηση, εφηβεία, αλλαγές σχολείου , μετακομίσεις, γάμοι, ασθένειες, χωρισμοί, αλλαγές εργασίας, απολύσεις, προσλήψεις, σημαντικές προαγωγές, θάνατοι, ξαφνικές καταστροφές ή ξαφνικές επιτυχίες. Όλες αυτές οι εμπειρίες , ευχάριστες ή δυσάρεστες, σηματοδοτούν κάθε φορά το τέλος μιας εποχής στη ζωή μας και την αρχή μιας άλλης. Οι περισσότεροι είμαστε απρόθυμοι γι αυτές. Οι αλλαγές έστω κι ευχάριστες μας αναστατώνουν. Μας βγάζουν από τη βολή μας.

Επειδή όμως είναι αναπόφευκτες οι άνθρωποι σε όλες τις εποχές ανέπτυξαν ιδιαίτερες τελετουργίες μετάβασης.
Στην αρχαία Ελλάδα για παράδειγμα οι νεαρές «άρκτοι» ήταν κορίτσια προεφηβικής ηλικίας που αφιερώνονταν για κάποια χρόνια στο ναό της Αρτέμιδας και εκπαιδεύονταν ουσιαστικά για τα κατοπινά τους καθήκοντα ως γυναίκες. Αντίστοιχα για τα αγόρια υπήρχαν διάφορες τελετουργίες μετάβασης από την παιδική στην εφηβική ηλικία κι από την εφηβική σ’ εκείνη του νεαρού άνδρα.

Η σοφία των λαών είχε ανακαλύψει τρόπους και τεχνικές που βοηθούσαν τους ανθρώπους να βιώνουν τις κάθε είδους μεγάλες μεταβολές με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα. Και στα πρόθυρα κάθε αλλαγής προέβλεπαν πάντα ένα τελετουργικό αποχαιρετισμού και ένα καλωσορίσματος.


Οι 4 Ερωτήσεις – Καθρέφτες:

Όμως το μυστικό της ήπιας μετάβασης στις νέες καταστάσεις στις οποίες μας καλεί η ζωή βρίσκεται στον συνειδητό αποχαιρετισμό της παλιάς. Ακόμα και τα πιο αγαπητά και επιθυμητά χρειάζεται για διάφορους λόγους να τα αποχαιρετάμε κάποτε. Αν δεν μπορούμε να το κάνουμε σωστά, αν δεν το αντέχουμε ή απλά αν δεν έχουμε μάθει να το κάνουμε δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά στη ζωή μας. Ένα κομμάτι του εαυτού μας καθηλώνεται και κοιτώντας προς το παρελθόν γίνεται σαν τη γυναίκα του Λωτ, απολιθώνεται.

Ο αποχαιρετισμός είναι μια τέχνη που δεν γνωρίζουν όλοι.

Γι αυτό μένουν προσκολλημένοι σε ληγμένες σχέσεις, περασμένες εμπειρίες και στιγμές ένδοξου παρελθόντος χάνοντας τις ευκαιρίες που φέρνει μαζί του το παρόν. Ίσως όμως δεν έχουμε καν συνειδητοποιήσει ότι μας συμβαίνει κάτι τέτοιο. Σκεφτείτε: πώς αντιδράτε στους αποχωρισμούς; Πώς αποχαιρετάτε φίλους ή αγαπημένους όταν πρόκειται να λείψουν για καιρό;

Πώς αποχαιρετήσατε το σχολείο, ένα σπίτι όπου ζήσατε πολλά χρόνια, μια γειτονιά που αλλάζετε, μια σχέση που τελειώνει , έναν κύκλο ζωής που έκλεισε, μια δουλειά που εγκαταλείπετε, μια συνήθεια που κόβετε;

Αν και εντελώς διαφορετικές, αν θυμηθείτε τον εαυτό σας σε όλες αυτές οι περιστάσεις θα ανακαλύψετε κάποια κοινά σημεία στις αντιδράσεις και τα συναισθήματά σας. Γι αυτό , η τέχνη του αποχαιρετισμού προϋποθέτει ως πρώτο βήμα τις ειλικρινείς απαντήσεις σε 4 ερωτήματα:

Πώς αντιμετώπισα τις διάφορες καταστάσεις απώλειας- αποχωρισμού στη ζωή μου;

Ποια συναισθήματα ήταν πιο ισχυρά στη διάρκεια της θλίψης εξ αιτίας αλλαγής ή της απώλειας;

Ποιος ή τι με βοήθησε να ξεπεράσω τη δύσκολη περίοδο;

Ποιος είναι ο πρωταρχικός τρόπος με τον οποίο αντιδρώ σε μια απώλεια;

Αν αφιερώσετε χρόνο για να απαντήσετε γραπτώς στα ερωτήματα αυτά ή ακόμα καλύτερα αν τα συζητήσετε από κοινού με κάποιο πρόσωπο που εμπιστεύεστε θα ανακαλύψετε σημαντικά στοιχεία για το βασικό τρόπο που αντιδράτε όταν βρίσκεστε μπροστά στην ανάγκη για έναν αποχαιρετισμό

. Όσο πιο λεπτομερείς είναι οι απαντήσεις σας τόσο περισσότερα στοιχεία θα σας δώσουν για τους τρόπους που σας βοήθησαν στο παρελθόν να κάνετε πιο εύκολη τη μετάβαση από την παλιά στη νέα πραγματικότητα

Όμως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι που η σοφία των λαών έχει συλλέξει μέσα στους αιώνες και που κάποτε διδάσκονταν παραδοσιακά από γενιά σε γενιά.
Στη σημερινή εποχή που τα όρια της μεγάλης οικογένειας και της μικρής κοινότητας έχουν διαρραγεί οι αρχαίες γνώσεις βρίσκουν το δρόμο τους ως εμάς μέσα από άλλους δρόμους όπως το φενγκ σούι που τονίζει μια πολύ βασική αρχή: αν θέλεις να προσκαλέσεις το καινούργιο στη ζωή σου, κάνε του χώρο αποχαιρετώντας κάτι παλιό και με κάποιο τρόπο ληγμένο.

Αυτή η αρχή ισχύει στα πάντα. Από τα τρόφιμα στο ράφι του ψυγείου έως τα ρούχα που έχουμε να φορέσουμε κάτι χρόνια αλλά αρνούμεθα να τα αποχωριστούμε. «Το πρώτο βήμα για την ανανέωση της γκαρνταρόμπας σας είναι να χαρίσετε τα αφόρετα για καιρό παλιά σας ρούχα. Θα δείτε τότε να απελευθερώνεται μια ενέργεια που διευκολύνει τη ροή καινούργιων αποκτημάτων προς τη ντουλάπα σας» συμβουλεύει ένας κινέζικος οδηγός φενγκ σούι.

Το να κάνουμε χώρο στο καινούργιο απομακρύνοντας το παλιό είναι ο καλύτερος τρόπος για να προσκαλέσουμε την ανανέωση στη ζωή μας.

Ωστόσο υπάρχει μια βασική λεπτομέρεια: ο αποχαιρετισμός. Ακόμα και με ένα αντικείμενο που χάλασε, έσπασε ή δεν το θέλουμε άλλο πια είχαμε δημιουργήσει ένα είδος «σχέσης».

Μας συνόδευσε κάποιο διάστημα στη ζωή μας και του οφείλουμε ένα συμβολικό ευχαριστώ για την παρουσία του. Αυτό είναι ένα ακόμα σημαντικό στάδιο στην τέχνη του αποχαιρετισμού και είναι αναγκαίο είτε αφορά μια σχέση που τελειώνει είτε ένα σπίτι που αλλάζουμε.

Η Τελετουργία του Αποχωρισμού: Οι στατιστικές αναφέρουν ότι η μετακόμιση είναι από τις πιο στρεσογόνες εμπειρίες στη ζωή μας. Μάλιστα όσο μεγαλύτερο διάστημα ζήσαμε σε ένα σπίτι κι όσο μεγαλύτερη ηλικία έχουμε τόσο πιο δύσκολη είναι αυτού του τύπου η εμπειρία μετάβασης. Κι όμως, μπορεί να γίνει εντυπωσιακά ευκολότερη αν υιοθετήσει κανείς μια τελετουργία αποχαιρετισμού.

Οι μεταφυσικές παραδόσεις λένε πως κολλάμε σε ορισμένα μέρη επειδή έχουμε δεσμεύσει ένα ποσοστό από την ενέργειά μας εκεί. Είναι λοιπόν σημαντικό να καλέσουμε την ενέργειά μας πίσω πριν αναχωρήσουμε. Μπορούμε να τριγυρίσουμε στο άδειο σπίτι από το οποίο φεύγουμε και να το ευχαριστήσουμε για τη στέγη και το καταφύγιο που μας πρόσφερε όσο το κατοικούσαμε.

Για το ότι ήταν μάρτυρας της χαράς και της λύπης μας, της πλήξης και της ενεργητικότητάς μας, για το ότι φιλοξένησε τον ήχο του γέλιου μας ή του αναστεναγμού μας , αντήχησε από τις φωνές του θυμού ή του ενθουσιασμού μας, σιώπησε στη σιωπή μας και αντιλάλησε στα τραγούδια ή στα κέφια των φίλων και των προσκεκλημένων μας. Ήταν ένα είδος συντρόφου. Κι έναν σύντροφο δεν τον αφήνεις και φεύγεις κλείνοντας την πόρτα πίσω σου. Τον ευχαριστείς, του επιστρέφεις την ενέργειά του, παίρνεις πίσω τη δική σου και τον αποχαιρετάς.

«Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο απελευθερωτικό ήταν να τριγυρίζω από δωμάτιο σε δωμάτιο λέγοντας δυνατά «σ’ ευχαριστώ για τη συμπαράστασή σου όλα αυτά τα χρόνια» στο νοικιασμένο σπίτι από όπου έφευγα. Μολονότι ήταν μια μετακόμιση που την έκανα με χαρά αφού θα πήγαινα στο δικό μου σπίτι ένιωσα σαν να αποχαιρετούσα ένα φίλο και κάνοντάς το ένιωσα ξαφνικά σαν να αποδεσμεύτηκα και να ελευθερώθηκα για να προχωρήσω πάρα κάτω

Και βέβαια, την πρώτη βραδιά που ήταν να κοιμηθώ στο καινούργιο σπίτι τριγύρισα πάλι σε όλα τα δωμάτια και το καλωσόρισα στη ζωή μου. Αν και μοιάζει το σπίτι να μας υποδέχεται εγώ ήξερα πως εμείς είμαστε που το προσκαλούμε στη ζωή μας» αυτά σχολίαζε μια φίλη μυημένη στην τέχνη του αποχαιρετισμού.

Κατά τον ίδιο τρόπο πολλές μεταφυσικές προσεγγίσεις επιμένουν πως πρέπει να «μιλάμε» και να αποχαιρετάμε ή να καλωσορίζουμε κάθε τι που μπαίνει ή βγαίνει από τη ζωή μας. Από ένα ζευγάρι παπούτσια μέχρι τη μοναξιά μας που αφήνουμε για μια νέα σχέση. Ή το καλοκαίρι που τελειώνει. Τη μέρα που πέρασε, την καινούργια που ξημερώνει.

Mία δίαιτα που αρχίζουμε ή μια συνήθεια που κόβουμε. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καλωσόρισμα που να μην συνεπάγεται ταυτόχρονα έναν αποχαιρετισμό και το αντίστροφο. Ο κανόνας μάλιστα είναι γενικός και δεν έχει εξαιρέσεις.

Κόβοντας για παράδειγμα το κάπνισμα οφείλουμε όχι μόνο καλωσορίζουμε μια νέα πιο υγιή περίοδο αλλά και να αποχαιρετίσουμε αυτόν τον σύντροφο που μας συνόδεψε με τον τρόπο του- καπνός ήταν καπνό μας έδινε- σε πολλές στιγμές της ζωής μας. Εύκολες και δύσκολες. Αποτέλεσε ένα μέρος της καθημερινότητάς μας για κάποιο διάστημα.

Τώρα δεν το χρειαζόμαστε πια και το αποχωριζόμαστε.

Αποχαιρετώντας το συνειδητά είναι σαν να κλείνουμε επίσημα τη σχέση μας μαζί του και να δημιουργούμε ένα είδος ισορροπίας. Αναγνωρίζοντας πως μαζί με τις βλαβερές συνέπειές του μας πρόσφερε κι ένα είδος ανακούφισης, απόλαυσης ή παρέας συνειδητοποιούμε και τα θετικά στοιχεία που είχε η σχέση μας μαζί του και τα οποία μπορούμε στη συνέχεια να αναζητήσουμε με άλλους τρόπους λιγότερο βλαβερούς.

Λένε για κάποιους σοφούς ότι αποδίδουν ευχαριστίες ακόμα και στις ασθένειες, όταν τις αποχαιρετούν θεραπευμένοι, γιατί μέσα από αυτές έμαθαν σημαντικά μαθήματα.
Αναπτύσσοντας την ικανότητα να βλέπει κανείς και το καλό ακόμα και σ’ αυτά που θεωρούνται δυσάρεστα συνειδητοποιεί πως τα πάντα είναι ευκαιρίες εξέλιξης.

Κύματα και Κύκλοι Ανάγκης και Ελευθερίας: Ο αποχαιρετισμός λοιπόν μετατρέπεται σε αληθινή τέχνη και είναι πλήρης όταν περιλαμβάνει κι ένα είδος αναγνώρισης κάποιου θετικού στοιχείου ακόμα και στις πιο δυσάρεστες περιστάσεις. Είναι στην πράξη το ουδέν κακόν αμιγές καλού. Αν ανατρέξουμε στην προσωπική ιστορία της εξέλιξής μας θα ανακαλύψουμε πως μερικά από τα σημαντικότερα βήματά μας τα κάναμε όταν πήραν τα ρούχα μας φωτιά.

Όταν δηλαδή ήρθαμε αντιμέτωπες με δυσάρεστες και επώδυνες εμπειρίες που σαν ξυπνητήρια μας ανάγκασαν να αναπτύξουμε ιδιότητες και δραστηριότητες που θα παρέμεναν ανενεργές. Μερικοί λένε πως το σύμπαν χρησιμοποιεί κάθε είδους αγγελιαφόρους για να μας στείλει τα μηνύματά του. Καμιά φορά βέβαια αναρωτιόμαστε τι είδους μήνυμα μεταφέρει ένας ανεπιθύμητος χωρισμός ή μια σημαντική απώλεια.

Τότε φαίνεται πραγματικά δύσκολο να ασκήσουμε την τέχνη του αποχαιρετισμού. Μερικά πράγματα , ανθρώπους και καταστάσεις είμαστε κάθε άλλο παρά πρόθυμοι να τα αποχαιρετίσουμε. Αντίθετα μας πονάει η έλλειψή τους, η απουσία τους από τη ζωή μας.
Υπάρχουν στιγμές που κατακλυζόμαστε από αυτή την έλλειψη και νιώθουμε ότι δεν θα καταφέρουμε να τα βγάλουμε πέρα. Εδώ υπάρχει μια εξαιρετικά σημαντική πληροφορία που είναι καλό να την ξέρουμε: οι κρίσεις έλλειψης αυτού που με το ζόρι αναγκαστήκαμε να αποχωριστούμε έρχονται σε κύματα. Δεν έχουν την ίδια οξύτητα όλες τις ώρες.

Είναι σαν τις ωδίνες του τοκετού έχουν μια περιοδικότητα. Δεινή καπνίστρια μια φίλη, πρόσθεσε τη δική της εμπειρία σ’ αυτό όταν αποφάσισε να κόψει το κάπνισμα. «Στην αρχή με έπιανε κρίση να καπνίσω κάθε δέκα λεπτά και διαρκούσε περίπου δύο. Ύστερα από μερικές μέρες η κρίση ερχόταν κάθε μισή ώρα, καθώς περνούσαν οι εβδομάδες έφτασα να επιθυμώ έντονα το τσιγάρο κάθε δυο τρεις ώρες και αυτό το διάστημα όλο και αραίωνε ενώ η κρίση διαρκούσε όλο και λιγότερο. Ήξερα πως αν αντέξω για ένα, ενάμιση λεπτό αυτή την πιεστική έλλειψη ύστερα θα ησύχαζα για μερικές ώρες. Είχα διαπιστώσει πως υπήρχε μια περιοδικότητα που όσο πήγαινε και αραίωναν οι κύκλοι της πιεστικής ανάγκης για τσιγάρο.»

Ένα είδος εσωτερικού ρυθμού υπάρχει στα πάντα. Από τον τρόπο που χτυπάει η καρδιά μας μέχρι τους κύκλους της αναπνοής μας. Αυτοί οι κύκλοι περιοδικότητας είναι παρόντες και στις κρίσεις πόνου εξαιτίας της απώλειας προσώπων, σχέσεων ή σημαντικών για μας καταστάσεων . Μπορεί να υπάρχει ένα γενικό υπόβαθρο θλίψης αλλά η οξύτητα του πόνου έρχεται σε κύματα. Και φεύγει. Και ξανάρχεται. Και σταδιακά όλο και γλυκαίνει, μαλακώνει και αραιώνει τη συχνότητα της επανεμφάνισής της. Με αυτόν τον τρόπο ο καιρός γίνεται γιατρός. Στο μεταξύ αν έχουμε πάρει την απόφαση να αποχαιρετήσουμε ό,τι ή όποιον έφυγε μπορούμε να κάνουμε ουσιαστικά βήματα προς την αποδοχή της κατάστασης. Αν το αρνηθούμε είναι σαν να αφήνουμε ανοιχτούς τους λογαριασμούς μας, άταφους τους νεκρούς και σαν να μην μπορούμε να τιμήσουμε αυτό που υπήρχε και έφυγε από τη ζωή μας.

Ο Καβάφης προτρέπει έτσι τον Αντώνιο να αποχαιρετίσει με αξιοπρέπεια την Αλεξάνδρεια που χάνει αλλά που την αξιώθηκε. Ο αποχαιρετισμός είναι αυτό ακριβώς, αποδοχή και αναγνώριση όσων ανταλλάχθηκαν. Κάνοντας τον απολογισμό μας, ευχαριστώντας για ό,τι πήραμε και δώσαμε είναι σαν να κλείνουμε συμβολικά αλλά κυρίως συνειδητά ένα κεφάλαιο της ζωής μας. Μόνο τότε μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά και να κάνουμε αποφασιστικά το βήμα μας στο παρόν ανοίγοντας τον εαυτό μας στα δώρα που φέρνει μαζί του.

- See more at: http://kissmygrass.gr/36006/%cf%80%ce%b5%cf%82-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bf-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%ce%b9%ce%bf-%ce%b4%cf%8d%cf%83%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%b7-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b7/#sthash.jWJXHQo9.dpuf

Ψυχολογία

Πόσο επικίνδυνη είναι η νέα τάση της αυτοφωτογράφισης ή όπως όλοι γνωρίζουμε των selfies; H ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας Αλεξάνδρα Καππάτου μας απαντά

Selfie, ήταν η λέξη της χρονιάς για το 2013 και όπως φαίνεται ήρθε για να μείνει. Ένα χρόνο μετά αποτελεί μια συνήθεια που έγινε μόδα, στα όρια της εμμονής που μερικές φορές ξεπερνιούνται. Είναι όμως επικίνδυνο για την ψυχική μας υγεία να βγάζουμε selfies;

Σύμφωνα με ψυχολόγους του Λονδίνου, η νέα τάση των selfies δείχνει ναρκισσισμό, εθισμό ενώ μπορεί να οδηγήσει προς ψυχικές ασθένειες ή ακόμα και την αυτοκτονία. Άλλοι πάλι ψυχολόγοι, υποστηρίζουν πως όσοι αυτοφωτογραφίζονται, ψάχνοντας την τέλεια λήψη ίσως πάσχουν από Διαταραχή Δυσμορφίας Σώματος (BDD).

Το NEWS 247 ήρθε σε επαφή με την ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο και συγγραφέα Αλεξάνδρα Καππάτου προκειμένου να μας διαφωτίσει για αυτή τη νέα τάση και τους κινδύνους που ελλοχεύει.

«Οι selfies είναι μια νέα μόδα, μια μανία που έχει κατακλύσει κυρίως τους έφηβους αλλά όχι μόνο αυτούς. Μπορεί να είναι και κάτι πιο μόνιμο από απλά μια μόδα, αλλά είναι πολύ νωρίς γενικά για να μιλήσουμε για μια διαταραχή. Δεν έχουμε ακόμα στοιχεία τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα», σημειώνει η κ. Καππάτου, προσθέτοντας ότι το φαινόμενο selfies ξεκινάει από εφήβους 12-16 ετών στο εξωτερικό, ενώ στη χώρα μας οι ηλικίες αιχμής φαίνεται ότι είναι 14-18 ετών.

«Συνήθως ξεκινάει για αστείο μέσα στη παρέα των φίλων.Σταδιακά έχει πάρει πλέον διαστάσεις "επιδημίας" εφόσον ο ένας έφηβος μιμείται τον άλλο. Αρχικά, οι έφηβοι που βγάζουν selfies το κάνουν από περιέργεια και για να δουν τι ανταπόκριση θα έχουν από τους φίλους τους. Όταν διαπιστώσουν ότι εισπράττουν επιβεβαίωση και αποδοχή τότε συνεχίζουν. Θέλουν να δείξουν ότι ανήκουν σε ένα σύνολο, ότι είναι αποδεκτοί ή ότι ξεχωρίζουν, πως είναι διαφορετικοί για αυτό και αρκετές φορές βγάζουν περίεργες και όχι σπάνια και προκλητικές φωτογραφίες», μας αναφέρει, ενώ τις δημοσιεύουν, κινδυνεύοντας να μπλέξουν με αγνώστους και να υποστούν cyberbullying.

«Ζούμε στην εποχή του Like. Όσα περισσότερα like "κερδίζει" κάποιος, τόσο πιο υπέροχοι είμαστε, μας αποδέχονται, μας επιβραβεύουν», τονίζει.
«Η εικόνα του σώματος και η εμφάνιση παίζουν καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της ταυτότητας και στην αυτοεκτίμηση του εφήβου. Τα παιδιά όπως είναι φυσικό επιθυμούν να αρέσουν.

Υπάρχουν έφηβοι που αισθάνονται ακατανίκητη την ανάγκη να αναρτούν συνέχεια selfies που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να γίνει καταναγκαστικός και ξεπερνάει πια τα όρια του αστείου» γιατί καταλήγει σε βασανισμό του εφήβου, προσθέτει. Αναφέρει πως πολλές φορές το κάνουν επίσης για να σαγηνεύσουν το άλλο φύλο, ή το αγόρι/ κορίτσι που τους αρέσει.

Παράλληλα αυτή η ναρκισσιστική ανάγκη και το κυνήγι της φαντασιωσικής τέλειας εμφάνισης όσων τραβάνε selfies σωρηδόν δείχνει τα βαθιά συναισθηματικά ελλείμματα, τα οποία δυστυχώς καλύπτονται για λίγο.

Δεν είμαι ενάντια στις selfies αρκεί να υπάρχει μέτρο. Να βγάζουμε selfies αλλά να τις κρατάμε για εμάς όχι για να τις κοινοποιούμε παντού», αναφέρει η κ.α Καππάτου.
Η ερμηνεία αυτού του νέου φαινομένου καθώς και οι πιθανές επιπτώσεις της κατάχρησης στον ψυχισμό τώρα μελετώνται και θα χρειαστούν ίσως κάποια χρόνια ακόμα για να μπορούμε να μιλήσουμε με σιγουριά», σημειώνει και τονίζει πως οι έφηβοι πρέπει να κατανοήσουν ότι είναι επικίνδυνο να αναρτούν συνέχεια προσωπικά στοιχεία στο διαδίκτυο και πόσο μάλλον σε προκλητικές πόζες.

Όπως μας αναφέρει, μια νεαρή κοπέλα είχε βγάλει κάποια προκλητική φωτογραφία στην οποία έγινε μοντάζ πολύ πειστικό με άσεμνα λόγια και εικόνα γυμνή που αναρτηθηκε στο διαδίκτυο από κάποιον από τους 1200 διαδικτυακούς φίλους της που στη πλειοψηφία τους ήταν άγνωστοι προς την ίδια με αποτέλεσμα να γίνει αντικείμενο χλευασμού των συμμαθητών της , να διαδοθεί και να νιώσει απόγνωση και ντροπή και να απειλεί πως θα αυτοκτονήσει. Φυσικά δεν είναι η μόνη περίπτωση.

Οι νέοι πρέπει να έχουν στο νου τους ότι δεν πρέπει να βλέπουν τις selfies ανταγωνιστικά, για το ποιος έβγαλε τη καλύτερη και ποιος πήρε τα περισσότερα like γιατί δεν είναι συνώνυμο της ευτυχίας στη ζωή, ούτε μέσον επιβεβαίωσης και ούτε αποτελούν εισιτήριο επιτυχίας στη ζωή», υπογραμμίζει.

Όσον αφορά τη Διαταραχή Δυσμορφίας Σώματος (BDD), η κα. Καππάτου αναφέρει πως παρουσιάζεται στην εφηβεία για διάφορους λόγους ωστόσο και δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα τη σύνδεσή της με τα selfie.

Τα περισσότερα παιδιά βγάζουν selfies με απώτερο σκοπό την αποδοχή και την ένταξη σε μια ομάδα .
Χαρακτηριστική περίπτωση ακραίων selfies είναι ο Βρετανός έφηβος Danny Bowman, ο οποίος έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, επειδή ήταν δυσαρεστημένος με την εμφάνισή του στην κάμερα.

Ο Danny έβγαζε ούτε λίγο ούτε πολύ 200 φωτογραφίες, ξοδεύοντας 10 ώρες την ημέρα, με σκοπό να βρει την τέλεια εικόνα για να προσελκύσει τα κορίτσια της ηλικίας του. Ο εθισμός του ξεκίνησε στην ηλικία των 15, γεγονός που τον οδήγησε στο να εγκαταλείψει το σχολείο του στο Newcastle, να χάσει υπερβολικό βάρος και να αποπειραθεί να αυτοκτονήσει μέσω υπερβολικής δόσης φαρμάκων.

Μάλιστα, μας αναφέρει ανάλογη περίπτωση στην οποία έφηβη έψαχνε φωτογραφίες ξένων celebrities και τις συνέκρινε με εκείνη. «Ρωτούσε με εμμονή περισσότερο από 50 φορές τη μέρα τους γονείς της αν ήταν καλύτερη από διάφορες σταρ και αν είναι πιο όμορφη. Αν δεν της απαντούσαν ή απαντούσαν αρνητικά έκανε το σπίτι άνω κάτω και έσπαγε πράγματα», αναφέρει η κα.Καππάτου. Αυτές είναι ειδικές περιπτώσεις που χρήζουν βοήθειας από ειδικούς ψυχικής υγείας..

Η τάση των selfies συνδέεται φυσικά και με την διάδοση και την εξοικείωση των παιδιών από νωρίς στη χρήση των έξυπνων κινητών τηλεφώνων και των κοινωνικών δικτύων.

Η πλειοψηφία των νέων και όχι μόνο όταν βγαίνει έξω ασχολείται συνέχεια με τα κινητά. Όσες περισσότερες ειδοποιήσεις έχει κανείς, τόσο πιο σημαντικός νιώθει ότι είναι, ότι έχει «ρεύμα». Αλλά την ουσία χωρίς να το ξέρει οδηγείται στην απομόνωση», καταλήγει.
Η κα Αλεξάνδρα Καππάτου είναι ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας και το τελευταίο της βιβλίο τιτλοφορείται Παιδιά στην εφηβεία , γονείς σε κρίση

news247.gr

akappatou.gr

Ψυχολογία

Μαμά όταν θα με υιοθετήσεις, το δέρμα σου θα γίνει σκούρο όπως το δικό μου; Η καρδιά μου σταμάτησε καθώς κοίταξα τα πανέμορφα καφέ μάτια του γιου μου, καθώς περίμενε μία απάντηση από μένα. Όλη η προετοιμασία του κόσμου δεν μπορούσε να με προετοιμάσει για το ότι έπρεπε να του πιάσω το χέρι και να προσπαθήσω να του εξηγήσω ότι όχι, δεν μοιάζουμε, αλλά είμαστε οικογένεια στην καρδιά. Ότι είμαι περήφανη που είμαι κι εγώ μέρος του πολιτισμού του.

Ότι είναι ξεχωριστός και υπέροχος και μοναδικός ακριβώς όπως είναι. Ο υπομονετικός πέρα από την ηλικία του τρίχρονος γιος μου, τότε με αγκάλιασε και είπε «Ήθελα να είμαι σαν τη μαμά μου. Είμαστε μαζί για πάντα και είμαι ο γιος σου.» Τον αγκάλιασα τόσο σφιχτά και δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκριά μου.
Κατάλαβα εκείνη τη στιγμή (και έζησα πολλές τέτοιες τεράστιες στιγμές τους τελευταίους 2 μήνες σαν νέα μαμά) ότι το μικρό μου αγόρι δε χρειαζόταν σπουδαίες εξηγήσεις από μένα.

Δε χρειαζόταν λόγους. Απλά χρειαζόταν σύνδεση και επιβεβαίωση αγάπης.
Υπάρχουν πολλές ευλογίες και προκλήσεις όταν έχεις διαφυλετική οικογένεια, αλλά το σημαντικό είναι να είσαι απόλυτα εντάξει εσύ με αυτό. Ο σύζυγός μου κι εγώ το είχαμε αποδεχτεί απόλυτα πριν να συναντήσουμε τα υπέροχα αγόρια μας. Παρ’ όλα αυτά δεν είχα σκεφτεί τη διαδικασία που θα πέρναγε το μυαλό και η καρδιά τους καθώς συνδέονταν εκείνα μαζί μας.

Έχουν περάσει δύο μήνες που είμαστε μαζί σαν οικογένεια. Ο μικρός μου ακόμα αστειεύεται ότι μοιάζω με τη Χιονάτη.
Ο 5χρονος λέει ότι του αρέσει όταν βάφω τα μαλλιά μου πιο σκούρα για να «μοιάζουμε». Αλλά καθώς συνδέονται – καθώς γελάνε, καθώς χαμογελάνε – αρχίζουν να δέχονται την αγάπη και να ξεκινούν τη διαδικασία σύνδεσης μαζί μας. Κάθε μέρα και οι δύο μου γιοι λένε στο σύζυγό μου και σε εμένα «είστε η οικογένειά μας». Η χαρά μου είναι να τους αγκαλιάσω κι εγώ και να τους πω: «Για πάντα γλυκά μου αγόρια. Είστε η δική μας οικογένεια.»

mikroimegaloi.gr

Ψυχολογία

Οι άνθρωποι συνήθως δρούμε με στόχους και αρχές που αντιπροσωπεύουν τα οράματα, την προσωπική μας στάση και φιλοσοφία ζωής. Αυτό σημαίνει ότι αφουγκραζόμαστε την αίσθηση της ευθύνης που μας αναλογεί σχετικά με τις επιλογές και τις πράξεις μας, γι αυτό και θέτουμε στόχους που μας φέρνουν εγγύτερα στην επιτυχή έκβαση αυτού που αναζητούμε.

Τι γίνεται όμως όταν οι ευθύνες ξεπερνούν τα όρια των αντοχών μας κι εμείς κρινόμαστε ως ανεπαρκείς σχετικά με ό, τι επιδιώκουμε;

Ή τι γίνεται όταν διαψεύδεται η αξία που έχουμε αποδώσει σε ένα στόχο, πρόσωπο ή συμβάν;

Είναι λογικό να βιώνουμε πολλές φορές το παράλογο τόσο σε σχέση με το περιβάλλον που μας πλαισιώνει όσο και σε σχέση με τον εαυτό μας. Η ζωή και οι πτυχές της δεν είναι λευκό ή μαύρο αλλά περιλαμβάνουν ποικιλία αποχρώσεων.

Είναι λογικό να διαψεύδονται πολλές από τις εντυπώσεις που σχηματίζουμε, διότι η ζωή και τα δεδομένα της δεν είναι μονοδιάστατα. Πως όμως πάμε παρακάτω;

Μια λύση είναι να διατηρούμε την επαφή με τις πραγματικές καθημερινές μας ανάγκες αποφεύγοντας τον αχανή εσωτερικό διάλογο με τις φοβίες και τις αναβολές.

Αρκεί να σταθούμε μια στιγμή, όταν νιώθουμε εξαντλημένοι, παραπονεμένοι, ματαιωμένοι, μπερδεμένοι, αποπροσανατολισμένοι, προδομένοι. Μια στιγμή είναι αρκετά διαφωτιστική αν την αξιοποιήσουμε αφουγκραζόμενοι τι συμβαίνει στο σώμα και την ψυχή μας.

Μια στιγμή αρκεί για να δώσει την απαιτούμενη καθαρότητα και γνώση, ώστε να τοποθετήσουμε έλλογα τον εαυτό μας στη σκακιέρα δράσης. Πως όμως θα εντοπίσουμε τη στιγμή και θα την οικειοποιηθούμε;

Η χαλάρωση, η εκτόνωση προϋποθέτουν την παύση και τα διαλείμματα κατά τη διάρκεια της μέρας. Αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να συνηθίσουμε τον εαυτό μας να βάζει «τελείες», δηλαδή να κάνει παύσεις στη ζωή του.

Οι «τελείες» αυτές μπορεί να είναι είτε σύντομες και καθημερινές, είτε -όταν τα δεδομένα το απαιτούν- οριστικές και αμετάθετες.

Αν π.χ. αντιμετωπίσουμε εξάντληση στο χώρο εργασίας μερικές βαθιές αναπνοές αρκούν για να μας ανατροφοδοτήσουν, όπως και το να ακούσουμε στο τηλέφωνο ένα αγαπημένο μας πρόσωπο. Η πλήρης απραξία για μερικά λεπτά ενδέχεται να έχει ευεργετικά αποτελέσματα πάνω μας.

Τι γίνεται όμως όταν το πρόβλημα δεν είναι η χαλάρωση και η εκτόνωση αλλά η αποδέσμευσή μας από κάτι το οποίο πια δεν μας εκφράζει όπως μια σχέση, μια επαγγελματική θέση, ο τόπος κατοικίας μας, η στάση μας απέναντι στα πράγματα;

Η στροφή προς κάτι νέο ακόμη κι όταν αυτό συνεπάγεται μόνο την εσωτερική μας αλλαγή και ωρίμανση απαιτεί την αποφασιστική επίγνωση του τέλους του παλιού και της αρχής του νέου.

Με μια «τελεία» προχωράμε παρακάτω και γράφουμε από την αρχή μια νέα ιστορία.

Με μια «τελεία» ο νους κερδίζει και το άτομο:

- Απαλλάσσεται από άσκοπα βάρη.

- Αποκτά συναίσθηση της δικής του δράσης, της δράσης των άλλων και της δικής του αντίδρασης.

- Εξοικονομεί ενέργεια ζωτικής σημασίας για τη δημιουργικότητα και εξέλιξή του.

- Προχωρεί με στόχους που το αντιπροσωπεύουν πληρέστερα.

- Συνειδητοποιεί τι το εκφράζει και τι όχι. Κάτι που είχε απολέσει με την ταχύτητα και τη βιασύνη.

- Βελτιώνεται η ποιότητα ζωής σε όλα τα επίπεδα.

- Ασκείται στον αυτοέλεγχο και την αυτοκυριαρχία.

- Γνωρίζει, κατανοεί τον εαυτό του αποκτώντας αυτογνωσία.

- Η αυτογνωσία δίνει τη δυνατότητα μιας ισορροπημένης και ενδεχομένως πιο ευτυχισμένης ζωής.

Συνεπώς, ας βάζουμε «τελείες» στη ζωή μας, μη φοβούμενοι την αβεβαιότητα του καινούριου.

Οι «τελείες» μας οδηγούν εγγύτερα στο «τέλος», δηλαδή στο σκοπό μας.

 

Σοφία Κακιά - Φιλόλογος - Ιστορικός της φιλοσοφίας

 e-psychology.gr

Ψυχολογία

Σταμάτα να είσαι ψευτο-καλούλης! Γίνε σκληρός, δηλαδή αληθινός, πρώτα με τον εαυτό σου. Συνεπής, υπεύθυνος, στοχευμένος, λιτός, φλογερός, άπληστος και μαζί ολιγαρκής.

Κάθε στιγμή ζωής είναι μια μάχη, μια απόφαση, μια γεμάτη νόημα επιλογή.

Μην υποτιμάς καμιά στιγμή, κανένα σου λόγο, καμιά σου σκέψη, κανέναν και τίποτα.

Ζύγισε τους ανθρώπους και τα πράγματα σαν να είναι ο θησαυρός σου.

Δεν υπάρχει καθόλου χρόνος και ενέργεια για πέταμα.

Κάθε σκέψη και πράξη σου σε προετοιμάζει για τον σκοπό της ζωής σου.

Μάθε να θέτεις συγκεκριμένους στόχους που ετοιμάζουν "άπιαστους" σκοπούς, δηλαδή σκοπούς που σε υπερβαίνουν, εσένα και τις δυνατότητές σου.

Μάθε να λες πολλά "όχι".

Το «όχι» σου να είναι «όχι».

Να γίνει δεύτερή σου φύση.

"Όχι" ασήμαντα και σημαντικά, ανώδυνα κι επώδυνα.

Στον εαυτό σου και στους άλλους.

Μάθε, μέσα από τα "όχι" σου, να μην λογαριάζεις ακριβά την γνώμη των άλλων.

Χτίσε με γερές πέτρες την γνώμη σου, ψήλωσε και δυνάμωσε το εγώ σου.

Τόσο, ώστε να θελήσεις ολόψυχα να το εγκαταλείψεις.

Όταν έρθει η στιγμή, να το παραδώσεις για τον ακριβό μαργαρίτη.

Ο δρόμος της ψυχής σου προς το Μεγάλο "ΝΑΙ", είναι στρωμένος με πολλά μικρά και μεγάλα "Όχι".

Αν θες πολλά, γίνε πολύς.

Αν θες λίγα, συνέχισε να σαι λίγος.

Πάντως, πάρε απόφαση.

 

Γρηγόρης Βασιλειάδης , M.Sc. Ph.D. Διδάκτωρ Ψυχολογίας Α.Π.Θ. Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

 aftognosia.gr

Ψυχολογία

Είμαι από τους ανθρώπους που εκτιμούν ιδιαιτέρως την ευγένεια. Απολαμβάνω τις καλημέρες, τα ευχαριστώ, τα παρακαλώ, τα "να ΄σαι καλά, κόρη μου". Χαμογελάω όταν βλέπω τους ανθρώπους να προσφέρουν τη θέση ή τη σειρά τους σε κάποιον άλλο, να ρωτάνε αν μπορούν να ανάψουν τσιγάρο, να βοηθάνε μια μαμά να περάσει το καρότσι με το μωρό ανάμεσα από τα αυτοκίνητα που της φράζουν τον δρόμο, αντί να ξεφυσάνε επειδή τους καθυστερεί. Δυστυχώς όμως όλες αυτές τις μικρές, όμορφες χειρονομίας και κουβέντες δεν τις συναντάω όσο συχνά θα ‘θελα.

Στην Ελλάδα, βλέπετε, την ευγένεια δεν την αγαπάμε. Την υποτιμάμε, την απαξιώνουμε, σχεδόν την απορρίπτουμε συνδέοντάς τη με την υποκρισία, το συμφέρον, τη δουλοπρέπεια. Κι έτσι, για ακόμα μία φορά, το αυτονόητο, μια καλή συμπεριφορά δηλαδή, αντί να είναι ο κανόνας είναι η εξαίρεση.

Δεν θα ισχυριστώ ότι ένας άνθρωπος με καλούς τρόπους είναι και ευγενική ψυχή ούτε όμως θα δεχτώ ότι αυτός που μοστράρει απλόχερα στους γύρω του την κακή του διάθεση είναι «αυθεντικός», όπως λένε κάποιοι προσπαθώντας να με πείσουν ότι η αγένεια είναι ένα κάποιο είδος (σαδιστικής;) ντομπροσύνης τύπου «νιώθω χάλια-φέρομαι στους γύρω μου χάλια».

(Και σε αυτό το σημείο να κάνω την εξής παρατήρηση: έχετε προσέξει με πόση χαρά σε χαιρετάνε οι ηλικιωμένοι σε κάτι ξεχασμένα χωριά στην άκρη της Ελλάδας, άνθρωποι που ζούνε μέσα σε ανείπωτες δυσκολίες. Αλλά δυσκολίες όχι αστεία, κι όμως σε κερνάνε καλημέρες με απίστευτη μεγαλοσύνη).

Ίσως έχω άδικο αλλά δεν θεωρώ αυθεντικότητα το να μιλάς απότομα στους ανθρώπους που εξυπηρετείς επειδή είσαι κακόκεφος και βασανισμένος από τη ζωή. Ούτε νομίζω ότι είναι δικαίωμά σου να μουγκρίζεις στους ανθρώπους που σε εξυπηρετούν ή δουλεύουν για εσένα, επειδή είσαι -ή νομίζεις ότι είσαι- ανώτερος.

Η ευγένεια δεν αφορά απλώς και μόνο τους τυπικούς κανόνες του Savoir Faire, αλλά την ανταλλαγή διάθεσης (ενέργειας, για τους εναλλακτικούς) που ειλικρινά θεωρώ ότι παίζει μεγάλο ρόλο, σχεδόν μαγικό, στην καθημερινότητά μας. Γιατί μη μου πείτε ότι η αγενής συμπεριφορά κάποιου δεν έχει τη δύναμη να σας χαλάσει τη μέρα;

Δεν είναι υποκρισία να σέβεσαι τον άλλον, γνωστό και άγνωστο, και να του φέρεσαι ευγενικά. Δεν είναι υποκρισία να πεις ένα καλησπέρα και να χαμογελάσεις τόσο δα στην ταμία στο σούπερ μάρκετ, να πεις και κάνα ευχαριστώ στον έρμο Πακιστανό που σου καθάρισε το τζάμι, αντί να του πετάξεις ένα κέρμα από το παράθυρο.

Δεν καταπιέζεις τον εαυτό σου με το να είσαι ευγενικός, ενώ δεν έχεις καμία απολύτως όρεξη, απλώς τον κάνεις λίγο στην άκρη για χάρη του άλλου. Ακόμα κι αν αυτός ο άλλος είναι ο κακότροπος και μουτρωμένος τύπος που ξεσπάει πάνω σου με όλη του την αυθεντικότητα… Γιατί αυτή είναι η πεμπτουσία της ευγένειας, η ανιδιοτελής γενναιοδωρία. Και αν δεν μπορούμε να είμαστε γενναιόδωροι με κάτι τόσο απλό κι εύκολο όπως οι τρόποι μας ε, διάολε, δεν έχουμε καμία ελπίδα…

protagon.gr

 

Ψυχολογία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος-συγγραφέας κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου, μας τίμησε με τη παρουσία της, στην 6η online συνάντηση του Singleparent.gr, μας ενημέρωσε για θέματα που αφορούν το διαζύγιο και τη μονογονεϊκή οικογένεια σε σχέση με το παιδί και όχι μόνο και απάντησε ζωντανά σε ερωτήματα αναγνωστών μας. Την υπέροχη αυτή συνέντευξη μπορείς να δείς στο βίντεο που ακολουθεί.

Singleparent.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin