Νοεμβρίου 24, 2017

Ψυχολογία

Αν δεν πιστεύεις ότι σου αξίζει το καλύτερο, τότε δε θα αφήσεις ποτέ να συμβούν καλά και θετικά πράγματα στην ζωή σου.

Δεν θα συμβούν ποτέ είναι βέβαιο, αν πρώτα δεν ξεκινήσει η εσωτερική πεποίθηση της επιτυχίας.

Αυτή η αρνητική διάθεση και πεποίθηση, παρεμποδίζει συνεχώς την πρόοδο μας και την εξέλιξη μας προς το καλύτερο.

Τι νομίζεται ότι σας αξίζει.

Ποια είναι η οπτική γωνία που βλέπεται την ζωή.

Αξίζει να εκπληρώσετε να όνειρά σας αρκεί πρώτα να πιστέψετε εσείς οι ίδιοι σε αυτά.

Η ζωή διατίθεται να σας προσφέρει τα καλύτερα.

Πρώτα από όλα πρέπει να πιστέψετε όμως ότι αξίζετε τα καλύτερα.

Μόνο έτσι θα εισπράξετε θετική αύρα και ενέργεια.

Αλλά, αν σκέφτεσαι συνέχεια ότι δεν αξίζετε τίποτα, δεν θα προσπαθήσετε ποτέ και για τίποτα και θα προσελκύεται μόνιμα αρνητική ενέργεια, που θα πηγάζει από τις αρνητικές σκέψεις που κάνετε.

Σκεφτείτε σοβαρά όλα τα μηνύματα αξίας που κατά διαστήματα έχετε εξωτερικεύσει, τα έχετε θάψει και δεν τα αφήνεται ποτέ να βγουν στην επιφάνεια της ψυχής σας και του μυαλού σας.

Μην σταματάτε να προσπαθείτε ποτέ.

Πολλές φορές πρέπει εσωτερικά να επαναλαμβάνεται την φράση «μου αξίζουν τα καλύτερα».

Μόνο αν πιστεύεται πραγματικά θα αποκτήσετε με τον καιρό αυτό που θέλετε, σας αναλογεί και σας αξίζει.

Μόλις αποφασίσετε ότι πρέπει να επέλθουν οι απαραίτητες αλλαγές για την δική σας εξέλιξη ξεκινάει η διαδικασία της ενδοσκόπησης που κάποιες φορές είναι πολύ σκληρή και οδυνηρή.

Συχνά πρέπει να σκάψουμε βαθιά μέσα μας, για να αναγνωρίσουμε μοτίβα, συμπεριφορές και συνήθειες που οπωσδήποτε πρέπει να απαλλαγούμε από αυτές, γιατί πολλές από αυτές δεν λειτουργούσαν υπέρ μας.

Οι αλλαγές είναι απαραίτητες και συχνά εποικοδομητικές για να πάμε μπροστά.

Οι προσωπικές μας προκλήσεις είναι μια πρόκληση για εμάς τους ίδιους.

Μερικές φορές έχουμε την εσφαλμένη αίσθηση ότι μόνο εμείς παλεύουμε με την συναισθηματική ένταση των προβλημάτων μας.

Αλλά δεν είναι έτσι.

Είμαστε πολλοί σε αυτήν την μάχη.

Μαρύσα Παππά

Πηγή: enfo.gr

Ψυχολογία

«Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ’ τη χαρά του να δίνεις. Να το θυμάσαι, κοριτσάκι». Το γράφει ο Ρίτσος στο ποίημα «Πρωινό Άστρο» κι είναι ένας στίχος που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση όταν τον πρωτοδιάβασα, κυρίως γιατί το ίδιο πράγμα μου έλεγε και μου ξανάλεγε η γιαγιά μου, για πολλά χρόνια. Τότε που την άκουγα δεν καταλάβαινα τι εννοούσε. Περνώντας τα χρόνια όμως και μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι η γιαγιά κι ο ποιητής έχουν απόλυτο δίκιο. Η χαρά του να δίνεις είναι πιο μεγάλη κι απ’ το πιο πολύτιμο απόκτημα που μπορεί να κερδίσεις.

Αν καταφέρεις να κάνεις τρόπο ζωής αυτή τη συμπεριφορά, θα με θυμηθείς. Λέγεται αλλιώς κι αλτρουισμός, ανιδιοτέλεια. Να δίνεις, δηλαδή, χωρίς να αποσκοπείς σε κανένα κέρδος. Κάτι συμβαίνει όμως κι αυτό που κερδίζεις, τελικά, είναι πέρα από κάθε προσδοκία. Κερδίζεις συναισθήματα, αγάπη, φίλους, εμπειρίες. Κερδίζεις τόσα πολλά και τόσο ανεκτίμητα πράγματα που γίνεσαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου.

Και τι είναι αυτό που μπορείς να δίνεις; Δε χρειάζεται να πας μακριά για να το βρεις. Μπορείς να δίνεις αυτά που σου περισσεύουν. Αυτά που εσένα δε θα σου λείψουν, θα κάνουν χαρούμενο όμως αυτόν που θα τα πάρει. Αν δεν είσαι από αυτούς που αποτιμούν τον κόσμο σε κέρματα, αντικειμενικές αξίες και χρηματιστήρια, βρίσκεις τίποτε πιο όμορφο απ’ το να χαρίζεις τη χαρά;

Να δίνεις, αυτό να κάνεις στη ζωή σου, να δίνεις. Να δίνεις ευκαιρίες στους άλλους ανθρώπους, να δίνεις το χρόνο σου και να δίνεις αγάπη. Εκεί βρίσκεται όλη η μαγεία. Η αγάπη έχει ένα πολύ ιδιαίτερο και μοναδικό χαρακτηριστικό. Όσο περισσότερο τη χαρίζεις και τη σκορπάς, τόσο περισσότερο μεγαλώνει κι εξαπλώνεται. Και να το κάνεις χωρίς να περιμένεις την ανταμοιβή, εκεί κρύβεται το μυστικό. Να προσφέρεις ένα χαμόγελο στους περαστικούς και τη θέση σου στο λεωφορείο. Να δίνεις αίμα. Να δίνεις συμβουλές, δίσκους και βιβλία στους φίλους σου. Είναι σαν να δίνεις τη νεραϊδόσκονη που χρειάζονται τα μαγικά.

Κι ακόμη, να δίνεις το χρόνο σου και τον εαυτό σου σε όλους όσους σε χρειάζονται και σε όσους πραγματικά μετράνε για σένα. Και μη φοβάσαι ότι έτσι θα χαθείς και θα σπαταλήσεις όλα όσα έχεις μέσα σου. Ίσα-ίσα, θα κερδίσεις τα πάντα, γιατί θα πάρεις πίσω την εμπιστοσύνη και την αγάπη όλων αυτών που σε απόκτησαν.

Πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι να μη δίνεις για να δημιουργείς υποχρεώσεις που περιμένεις ότι θα σου ξεπληρωθούν μια μέρα. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι για να μπαίνουν στη ζυγαριά ούτε κι αποτιμώνται. Αν καταλαβαίνεις στα αλήθεια τι πάει να πει προσφορά, ξέρεις ότι δίνεις ό, τι θα ήθελες να σου δώσουν. Έτσι απλά. Χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς κρυμμένες σκέψεις. Δίνεις, γιατί έτσι γεμίζει η καρδιά σου. Γεμίζεις εσύ. Και γεμίζεις τόσο, όσο να θες να βουτήξεις τα χέρια μέσα σου και να μοιράσεις τη χαρά που σε κατακλύζει σε όλους όσους βρίσκονται γύρω σου.

Πώς γίνεται αυτό λοιπόν; Πώς γίνεται κι η χαρά του να δίνεις είναι μεγαλύτερη από τη χαρά του να παίρνεις; Πώς γίνεται και είναι τόσο πολύτιμη κι ατίμητη; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν μπορούν να το νιώσουν όλοι οι άνθρωποι αυτό το τόσο δυνατό κι ατόφιο συναίσθημα. Αυτήν την έντονη πληρότητα που σε κάνει να θες να φωνάξεις απ’ την κορυφή ενός λόφου για να φτάσει η φωνή σου και στα πιο απομακρυσμένα αυτιά.

Δεν ξέρω πώς γίνεται κι η χαρά της ανιδιοτελούς προσφοράς σε γεμίζει με τόση χαρά που τη νιώθεις σε κάθε κύτταρό σου ξεχωριστά και σε καθοδηγεί, σε κάνει να λάμπεις και σε κρατά χαμογελαστό για μέρες. Τόση χαρά που θες να την τραγουδήσεις, αλλά δεν έχει γραφτεί ακόμη το τραγούδι που να την περιγράφει. Αυτή τη χαρά παίρνεις πίσω όταν δίνεις τον εαυτό σου. Και τη βρίσκεις μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά, σ’ ένα ειλικρινές χαμόγελο και σ’ ένα ζευγάρι μάτια.

«Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ’ τη χαρά του να δίνεις». Να το θυμάσαι κάθε φορά που πας να προσπεράσεις κάποιον που σε χρειάζεται. Να το θυμάσαι όταν φοβάσαι να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να δοθεί. Να το θυμάσαι. Κι αν δεν έχει γίνει ακόμα, θα έρθει η στιγμή που θα το νιώσεις. Κι όταν αυτό συμβεί, το συναίσθημα θα είναι τόσο δυνατό που θα σε συνεπάρει και θα σε εθίσει. Δεν ξέρω όμως να σου πω πώς και γιατί γίνεται αυτό.

Είναι μαγικό!

spiritalive.gr

ωνάξεις απ’ την κορυφή ενός λόφου για να φτάσει η φωνή σου και στα πιο απομακρυσμένα αυτιά.


Δεν ξέρω πώς γίνεται κι η χαρά της ανιδιοτελούς προσφοράς σε γεμίζει με τόση χαρά που τη νιώθεις σε κάθε κύτταρό σου ξεχωριστά και σε καθοδηγεί, σε κάνει να λάμπεις και σε κρατά χαμογελαστό για μέρες. Τόση χαρά που θες να την τραγουδήσεις, αλλά δεν έχει γραφτεί ακόμη το τραγούδι που να την περιγράφει. Αυτή τη χαρά παίρνεις πίσω όταν δίνεις τον εαυτό σου. Και τη βρίσκεις μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά, σ’ ένα ειλικρινές χαμόγελο και σ’ ένα ζευγάρι μάτια.

«Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ’ τη χαρά του να δίνεις». Να το θυμάσαι κάθε φορά που πας να προσπεράσεις κάποιον που σε χρειάζεται. Να το θυμάσαι όταν φοβάσαι να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να δοθεί. Να το θυμάσαι. Κι αν δεν έχει γίνει ακόμα, θα έρθει η στιγμή που θα το νιώσεις. Κι όταν αυτό συμβεί, το συναίσθημα θα είναι τόσο δυνατό που θα σε συνεπάρει και θα σε εθίσει. Δεν ξέρω όμως να σου πω πώς και γιατί γίνεται αυτό.

Είναι μαγικό!

spiritalive.gr

Ψυχολογία

ΘΕΕ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ, εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, άκουσέ με! Εσύ, μοίρα γλυκιά που μας παραστέκεις, κι εσείς τρελά περιπλανώμενα πνεύματα, ακούστε με: Εγώ, ο πιο ατελής, κατοικώ ανάμεσα σε μια τέλεια φυλή.

ΕΓΩ, ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΧΑΟΣ, ΕΝΑ ΝΕΦΕΛΩΜΑ από συγκεχυμένα στοιχεία, περιφέρομαι ανάμεσα σε ολοκληρωμένους κόσμους, ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν τέλειους νόμους, απαρασάλευτη τάξη και συγκροτημένες σκέψεις.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΔΙΕΥΘΕΤΗΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ και τα οράματά τους είναι καταγραμμένα και αρχειοθετημένα. Θεέ μου, οι αρετές των ανθρώπων αυτών είναι μετρημένες, κι οι αμαρτίες τους ζυγιασμένες. Και τα απροσμέτρητα πράγματα που διαβαίνουν στο θαμπό ηλιοβασίλεμα, εκεί που δεν υπάρχει ούτε αμαρτία ούτε αρετή, είναι κι αυτά γραμμένα σε κατάστιχα.

ΕΔΩ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ σε εποχές συμπεριφοράς και κυβερνιούνται από άψογους, ακριβείς κανόνες. Να τρως, να πίνεις, να κοιμάσαι, να σκεπάζεις τη γύμνια σου, και τέλος να κουράζεσαι την πρεπούμενη ώρα. Να δουλεύεις, να παίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, κι ύστερα να πλαγιάζεις ώσπου το ρολόι να σημάνει την ώρα. Να σκέφτεσαι έτσι, να αισθάνεσαι τόσο, κι ύστερα -μόλις ένα καθορισμένο άστρο ανατείλει στον ορίζοντα- να σταματάς να σκέφτεσαι και να αισθάνεσαι.

ΝΑ ΛΗΣΤΕΥΕΙΣ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΣΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΩΝΤΑΣ, να προσφέρεις δώρα χειρονομώντας κομψά, να επαινείς, να κατηγορείς κεκαλυμμένα, να καταστρέφεις ψυχές με ένα σου λόγο, να καις τους ανθρώπους με μιαν ανάσα σου, κι ύστερα μόλις τελειώνει η δουλειά της μέρας να νίπτεις τας χείρας σου.

Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ, να ψυχαγωγείς τον καλύτερο εαυτό σου με προσχεδιασμένο τρόπο, να λατρεύεις τους θεούς όπως τους αξίζει, να μηχανορραφείς έντεχνα με τους δαίμονες, κι ύστερα να τα λησμονείς όλα, σαν να έχει πεθάνει η μνήμη σου.

ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΥΣΤΕΡΟΒΟΥΛΑ, ΝΑ ΣΤΟΧΑΖΕΣΑΙ ΜΕ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ,να είσαι ελαφρά ευτυχισμένος και να υποφέρεις αριστοκρατικά κι ύστερα ν’ αδειάζεις το ποτήρι ως την τελευταία σταγόνα, για να μπορείς να το γεμίσεις πάλι αύριο.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΘΕΕ ΜΟΥ, έχουν τέλεια προβλεφτεί, έχουν αποφασιστικά γεννηθεί, έχουν γαλουχηθεί με φροντίδα, κυβερνιούνται από κανόνες, καθοδηγούνται από τη λογική κι ύστερα -σύμφωνα με προκαθορισμένη μέθοδο- σφαγιάζονται και θάβονται. Κι ακόμα, οι σιωπηλοί τάφοι, που βρίσκονται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, είναι σημειωμένοι κι αριθμημένοι.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΕΛΕΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ένας κόσμος ολοκληρωμένης τελειότητας, ένας κόσμος τρανών θαυμάτων, το ωριμότερο φρούτο στου Θεού τον κήπο, η μεγαλοφυέστερη σκέψη στο σύμπαν. Αλλά γιατί Θεέ μου, πρέπει εγώ να βρίσκομαι εδώ; Εγώ, ένας άγουρος σπόρος ανεκπλήρωτου πάθους, μια καταιγίδα τρελή, εγώ, που δεν γυρεύω ούτε την ανατολή ούτε τη δύση, εγώ, ένα αλλοπαρμένο θραύσμα κάποιου πλανήτη που εξερράγη; Θεέ των χαμένων ψυχών, εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, γιατί βρίσκομαι εδώ;

Χαλίλ Γκιμπράν, απόσπασμα από το βιβλίο Ο Τρελos

enallaktikidrasi.com

 

Ψυχολογία

Δεν μπορείτε να κάνετε τα πάντα, για τους πάντες και συνέχεια.

Μία ζωή όπου δεν θέτει κάποιος τα προσωπικά του όρια, είναι μία ζωή στην οποία δεν μπορεί να πει «όχι». Οι άνθρωποι εκείνοι που βάζουν πάντα τους άλλους πριν από τους ίδιους τους τους εαυτούς, εξαντλούνται προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τους γύρω τους, κάτι που τους προκαλεί άγχος και δεν τους αφήνει να ευχαριστηθούν τη ζωή. Εκεί είναι που έρχονται τα όρια για να μας βοηθήσουν. Είναι ο τρόπος που μπορεί να μας βοηθήσει να κάνουμε τη ζωή μας πιο ευχάριστη, τόσο για εσάς τους ίδιους, όσο και για τους γύρω σας.

Ζητήσαμε από τον Chad Buck, Κλινικό Ψυχολόγο, να μας πει τι συμβαίνει στη ζωή κάποιου μόλις αποφασίσει να θέσει διακριτά όρια στη ζωή και τις σχέσεις του.

1. Θα αρχίσετε να αντιλαμβάνεστε καλύτερα τον εαυτό σας
 Το να γνωρίζει κανείς καλά τον εαυτό του σημαίνει να αναγνωρίζει καλύτερα τα συναισθήματα και τις ανάγκες του και να εξαρτάται από άλλους ανθρώπους ή το περιβάλλον του. Θέτοντας όρια, βοηθάτε τον εαυτό σας να διαχωρίσει τις σκέψεις του από τις σκέψεις των γύρω του και να κατανοήσει καλύτερα τον εαυτό του.

2. Θα γίνετε καλύτερος φίλος και σύντροφος
 Τα όρια σας βοηθούν να γεμίσετε τις μπαταρίες σας και να έχετε περισσότερη ενέργεια που μπορείτε να αφιερώσετε στα αγαπημένα σας πρόσωπα.

3. Θα φροντίζετε περισσότερο τον εαυτό σας
 Τα όριο θα σας βοηθήσουν να βάζετε πρώτο τον εαυτό σας και το να είστε εσείς καλά. Δεν είναι εγωιστικό να θέλετε να φροντίσετε τον εαυτό σας και να ικανοποιήσετε τις ανάγκες σας.

4. Θα έχετε λιγότερο άγχος
 Επιτρέποντας συνέχεια στους άλλους να καθορίζουν την συμπεριφορά σας είναι εξουθενωτικό. Άλλωστε, όλοι έχουν προβλήματα και άγχος και δεν χρειάζεται να επιβαρύνονται και με τα θέματα που έχουν οι άλλοι.

5. Θα επικοινωνείτε καλύτερα
 Εάν θέλετε να θέσετε πραγματικά όριο πρέπει να δηλώσετε πρώτα τι είναι αυτό που δεν ανέχεστε. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είστε ξεκάθαροι και να μπορείτε να εκφράσετε τις ανάγκες σας. Όλα αυτά τα παραπάνω είναι στοιχεία της καλής επικοινωνίας.

6. Θα ξεκινήσετε να εμπιστεύεστε περισσότερο τους ανθρώπους
 Πολλοί άνθρωποι ανησυχούν ότι θα στεναχωρήσουν ή θα εκνευρίσουν τους γύρω τους, αν αρχίσουν να θέτουν όρια. Για πολλούς η αποδοχή και η αγάπη των γύρω τους είναι συνδεδεμένη με το κατά πόσο ευχαριστούν τους άλλους και θέτοντας όρια ρισκάρουν αυτή την αγάπη και την αποδοχή. Καμία σχέση, όμως, δεν πρέπει να εξαρτάται από τον φόβο και τον έλεγχο. Θέτοντας όρια στις σχέσεις σας, σημαίνει ότι έχετε εμπιστοσύνη σε αυτούς. Και η εμπιστοσύνη ισοδυναμεί με καλύτερες σχέσεις.

7. Θα είστε λιγότερο θυμωμένοι
 Όταν δεν έχετε θέσει τα όριά σας δίνεται την ευκαιρία στους γύρω σας να ελέγχουν την ζωή σας, κάτι που μπορεί να σας οδηγήσει στον θυμό.

8. Μαθαίνετε πώς να λέτε «όχι»
Το «όχι» μπορεί να είναι μία μικρή λέξη, αλλά είναι και ισχυρή. Ταυτόχρονα, είναι και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να θέσει κανείς όρια.

9. Θα κάνετε πράγματα που πραγματικά θέλετε
 Φανταστείτε την ζωή σας χωρίς αχρείαστες υποχρεώσεις. Τα όρια θα σας βοηθήσουν να κάνετε αυτά που πραγματικά θέλετε, είτε πρόκειται για δουλειά, είτε για δραστηριότητες.

10. Θα ξεκινήσετε να κατανοείτε περισσότερο τους ανθρώπους
 Ακούγεται περίεργο αλλά αν το καλοσκεφτείτε, όσοι δείχνουν αγάπη και κατανόηση προς τον εαυτό τους, είναι πιο ανεκτικοί και προς τους γύρω τους.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στην αμερικάνικη έκδοση της HuffPost.

Lindsay Holmes
HuffPost Greece

Ψυχολογία

Όταν μία οικογένεια κλυδωνίζεται από την απιστία μεταξύ των συντρόφων, ο αντίκτυπος είναι απλώς θέμα χρόνου να φανεί στα παιδιά.

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να το χειριστείτε;

Οι δυσκολίες στις σχέσεις των δύο γονιών πάντα επηρεάζουν τα παιδιά όταν όμως αυτά οφείλονται στην απιστία ενός από τους δύο συντρόφους το κλίμα συνήθως είναι χειρότερο καθώς ο απατημένος σύντροφος συχνά αδυνατεί να το χειριστεί ψύχραιμα. Καθόλου παράξενο βέβαια καθώς στην περίπτωση της απιστίας αναδύονται αισθήματα ματαίωσης, απόρριψης και άλλα διόλου ευχάριστα. Μια τέτοια κατάσταση είναι ήδη δύσκολη χωρίς την ύπαρξη παιδιών, πόσο μάλλον όταν υπάρχουν.

Κι αυτό γιατί δεν μπορούν παρά να ανιχνεύσουν το άσχημο κλίμα και να αναζητήσουν απαντήσεις. Και εδώ χρειάζεται τεράστια προσοχή καθώς οι συνέπειες μπορεί να είναι τεράστιες τόσο στα ίδια τα παιδιά όσο και στη σχέση με τους γονείς τους.

Τι μπορεί να πάει στραβά

Αν τα παιδιά είναι ενήμερα για τα «παραστρατήματα» του ενός γονιού τους και ειδικά αν οι γονείς χωρίσουν εξαιτίας αυτού του λόγου είναι πολύ πιθανό να ξεκινήσουν να νιώθουν εχθρικά απέναντι στον γονιό που διάλεξε κάποιον άλλον άνθρωπο και πιθανότατα και σε αυτόν τον νέο σύντροφο. Αν πάλι τα παιδιά γνωρίζουν για την απιστία αλλά οι γονείς παραμένουν μαζί και πάλι τους δημιουργείται σύγχυση. Ακόμα και αν ο απατημένος γονιός δυστυχεί έστω και σιωπηλά χωρίς να δίνει λαβές στα παιδιά να σχολιάσουν κάτι, αυτά πάντα αντιλαμβάνονται και όλη αυτή η κατάσταση είναι αδύνατο να μην τους αφήσει σημάδια. Επίσης, συνήθως τα παιδιά κατηγορούν τον γονιό που προέβη στην απιστία και διαταράσσεται η σχέση τους μαζί τους, δε λείπουν όμως και αυτά που θα κατηγορήσουν τον απατημένο γονιό επειδή «επέτρεψε» να συμβεί κάτι τέτοιο. Επιπλέον, έχει φανεί ότι τα παιδιά που έχουν βιώσει την απιστία στο οικογενειακό τους περιβάλλον είναι πολύ πιθανό να την αναπαράγουν στην ενήλικη ζωή τους.

Ωστόσο οι συνέπειες που μπορεί να έχει η απιστία στα παιδιά εξαρτάται από αρκετούς παράγοντες όπως την ηλικία τους (τα μικρότερα παιδιά δυσκολεύονται περισσότερο να κατανοήσουν τι συμβαίνει), τη σχέση με τους γονείς τους, τους λόγους που οδήγησαν στην απιστία και το πώς το χειρίστηκε το ζευγάρι, την τυχόν εγκατάλειψη των παιδιών για χάρη του/της νέου συντρόφου κ.ο.κ. Είναι όμως η απόκρυψη της αλήθειας η λύση;

Την αλήθεια αλλά με τρόπο

Μπορεί να νομίζουμε πώς είναι εύκολο να ξεγελάσουμε ένα παιδί όμως η πραγματικότητα είναι πώς καταλαβαίνουν τα πάντα ακόμα και αν το κρύβουν εύσχημα. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να μην προσπαθήσουμε να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας αλλά να τους εξηγήσουμε την πραγματικότητα ανάλογα με την ηλικία τους και την κατάσταση.
Δεν είναι σωστό π.χ. μια μητέρα να πει σε ένα μικρό παιδί ότι «ο μπαμπάς απατάει τη μαμά με μία άλλη γυναίκα και θα μας αφήσει» αλλά να πει π.χ. «ο μπαμπάς και η μαμά έχουν κάποια προβλήματα αυτή την περίοδο μεταξύ τους αλλά προσπαθούν να τα λύσουν».

Ωστόσο μπορούν να μιλήσουν πιο ανοιχτά σε ένα παιδί που βρίσκεται στην εφηβεία και πάλι όμως με προσοχή για να μη διαρραγεί η εμπιστοσύνη του απέναντί τους.
Επουδενί όμως μην προσπαθήσετε να τα πείσετε πώς όλα είναι καλά γιατί αυτό μπορεί μόνο να τα κάνει να νιώσουν σύγχυση, θυμό και αβεβαιότητα για το τι συμβαίνει στο ίδιο τους το σπίτι.
Είναι ωστόσο αυτονόητο, παρόλη την ένταση που είναι φυσιολογικό να υπάρχει, να μην επιτρέψετε ποτέ στους εαυτούς σας να κάνετε σκηνή μπροστά στα παιδιά. Οι τσακωμοί, οι «μπηχτές» και οι αλληλοκατηγορίες μπορούν να κάνουν μόνο κακό.

Αν αποφασίσετε να το αφήσετε πίσω σας

Αν ως ζευγάρι πάρετε την απόφαση πώς η σχέση σας είναι πιο δυνατή από αυτό και ότι η απιστία είναι κάτι που μπορείτε να παλέψετε, τότε ίσως είναι καλύτερα να αφήσετε τα παιδιά απ’ έξω. Είναι κάτι που αφορά τους δυο σας και η αποκάλυψή του πιθανότατα θα κάνει περισσότερο κακό. Βέβαια και εδώ υπάρχουν παράμετροι. Αν π.χ. το τρίτο πρόσωπο ήταν κάποιος που είχε σχέσεις με την οικογένεια και μετά από αυτό απομακρύνθηκε, τα παιδιά ίσως ζητήσουν εξηγήσεις τις οποίες θα πρέπει να είστε σε θέση να δώσετε εντέχνως. Επίσης, δεν πρέπει να υποτιμάτε τη δύναμη του «κουτσομπολιού». Αν τα «νέα» είχαν μαθευτεί δεν είναι διόλου απίθανο κάποιοι να μιλήσουν στο παιδί. Σε αυτή την περίπτωση η αλήθεια ίσως είναι προτιμότερη καθησυχάζοντας ωστόσο το παιδί πώς τα πράγματα είναι πάλι όπως πριν ή ότι κάνετε ό, τι μπορείτε για να γίνουν.

Αν φτάσετε στον χωρισμό

Σε κάθε περίπτωση, όσο δύσκολη κι αν είναι μια τέτοια κατάσταση, η διατήρηση της ψυχραιμίας σας στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό επιβάλλεται. Δεν υπάρχει λόγος να στεναχωρήσετε τα παιδιά αλλά δεν υπάρχει και λόγος να γίνετε δυστυχισμένοι ούτε εσείς σε μια σχέση που πια δε σας γεμίζει. Αν λοιπόν νιώθετε ότι η απιστία είναι για σας λόγος χωρισμού και αυτή η απόφαση είναι τελεσίδικη, τότε προχωρήστε στην υλοποίησή της κάνοντας ωστόσο πολύ προσεκτικά βήματα. Σκεφτείτε τι εξηγήσεις θα δώσετε και οι δύο γονείς στα παιδιά αν ρωτήσουν π.χ. αν φταίει η απιστία του γονιού για αυτήν την εξέλιξη. Η απάντηση φυσικά και δεν είναι εύκολη όμως σε καμία περίπτωση δε θα πρέπει να διατυπωθούν κατηγορίες εναντίον του γονιού που απάτησε καθώς αυτό θα επέφερε ίσως και ανεπανόρθωτο πλήγμα στη σχέση του με τα παιδιά.

.akappatou.gr

 

Ψυχολογία

Η δυνατότητα διάγνωσης της κατάθλιψης με μια εξέταση αίματος θα οδηγήσει στη βελτίωση του τρόπου με τον οποίο πολλοί βλέπουν αυτήν την ψυχική ασθένεια.

«Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. Δεν έχω κέφι για τίποτα.

Θέλω απλώς να είμαι μόνος/η. Τι μου συμβαίνει; Μερικές φορές φαίνεται ότι θα ξανασταθώ στα πόδια μου, όμως άλλες φορές… ακόμα και ένα ντους χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια».

Οι παραπάνω δηλώσεις, καθώς και η δήλωση «κανένας δεν με καταλαβαίνει», είναι πολύ χαρακτηριστικές των ανθρώπων με κατάθλιψη.

Αισθάνονται ότι δεν έχουν τρόπο να δείξουν τι τους συμβαίνει και βιώνουν ένα βαθύ αίσθημα μοναξιάς που ενισχύεται όταν κάποιος λέει την περίφημη φράση, «πώς θα τα πας καλύτερα αν δεν καταβάλλεις κάποια προσπάθεια;».

Ίσως αυτή να είναι και μία από τις πιο οδυνηρές σκέψεις. Οι άνθρωποι με ψυχικές ασθένειες και ψυχικές διαταραχές αισθάνονται παρεξηγημένοι.

Στην περίπτωση των καταθλιπτικών διαταραχών, η κοινή πεποίθηση είναι ότι όσοι υποφέρουν από αυτές είναι αδύναμοι ή δειλοί. Ωστόσο δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Ο βαθμός του πόνου που αισθάνονται είναι μετά βίας υποφερτός από ένα πολύ δυνατό άτομο.

Πρέπει να θέλετε να ζήσετε για να συνεχίσετε, παρά το γεγονός ότι αισθάνεστε αποσυνδεδεμένοι από τον κόσμο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της δύναμης της θέλησης από αυτή.

Ο λόγος για τον οποίο δίνεται αυτή η ερμηνεία είναι επειδή θεωρούμε ότι μπορούμε να μετρήσουμε ή να δούμε μια ασθένεια. Γι’αυτό οι ασθένειες που δεν μεταφράζονται σε αριθμούς συχνά υποτιμούνται.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ικανότητα διάγνωσης της κατάθλιψης με μια εξέταση αίματος ανακουφίζει όσους πάσχουν από αυτή. Επιτέλους θα μπορούν να αποδείξουν ότι η ταλαιπωρία τους είναι πραγματική και δεν οφείλεται σε κάποιο ελάττωμα ή αδυναμία του χαρακτήρα τους.

Μπορεί να διαγνωστεί η κατάθλιψη με μια εξέταση αίματος;

Σκεφτική γυναίκα
Οι επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης γνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη διαταραχή συνδέεται με τη σεροτονίνη. Πρόκειται για την ουσία που ευθύνεται για την παραγωγή θετικών συναισθημάτων και ιδεών.

Επομένως, οι άνθρωποι που πάσχουν από κατάθλιψη παρουσιάζουν χαμηλά επίπεδα της συγκεκριμένης ουσίας.Έτσι οι επιστήμονες αυτοί άρχισαν να εργάζονται με βάση αυτήν την υπόθεση.

Ο Lukas Pezawas, διευθυντής της μελέτης, λέει ότι ανακαλύφθηκε η διαδικασία μέσω της οποίας παράγεται σεροτονίνη στο αίμα.

Η πρωτεΐνη SERT, που βρίσκεται στη μεμβράνη των εγκεφαλικών κυττάρων, επιτρέπει τη μεταφορά της σεροτονίνης. Η βασική ανακάλυψη είναι ότι βρέθηκε πως η συγκεκριμένη πρωτεΐνη είναι επίσης παρούσα σε άλλα όργανα.

Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν το έντερο και το αίμα.

Επιπλέον η πρωτεΐνη αυτή λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί στον εγκέφαλο. Χάρη σε αυτό, μπορούμε να συμπεράνουμε την ύπαρξη ενός πολύ ευρύτερου «δικτύου της κατάθλιψης» από ό,τι θεωρούνταν προηγουμένως.

Εγκέφαλος
Συνεπώς η ποσότητα της σεροτονίνης στα αιμοπετάλια δείχνει τι συμβαίνει στον εγκέφαλο. Βέβαια, τα αποτελέσματα της εξέτασης αίματος αντιπαραβάλλονται με απεικονιστικά τεστ, όπως η απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού.

Η επανάσταση πλησιάζει μέρα με τη μέρα

Το δίκτυο της κατάθλιψης είναι κάτι που ονομάζεται «δίκτυο σε αυτόματη λειτουργία». Ονομάζεται έτσι επειδή, όταν ασχολείται με πολύπλοκες ιδέες, απενεργοποιείται.

Όταν όμως ο εγκέφαλος ξεκουράζεται, ενεργοποιείται.

Κατά την καταθλιπτική διαδικασία σταματάει να λειτουργεί σωστά, έτσι αρχίζουν να εμφανίζονται αυτόματα αρνητικές σκέψεις. Σύμφωνα με τη μελέτη, μια εξέταση αίματος σύντομα θα αρκεί για τη διάγνωση της κατάθλιψης.

Σκεφτικός άνδρας
Αυτό θα δώσει αξιοπιστία στους ασθενείς. Όσοι πάσχουν από κατάθλιψη δεν θα αμφισβητηθούν ποτέ ξανά και δεν θα χρειάζεται να υπομένουν κριτική σχετικά με την ασθένειά τους και να κατηγορούνται για αδύναμο ή εύθραυστο χαρακτήρα, ή για το ότι δεν ξέρουν να αντιμετωπίζουν τη ζωή.

Πολλοί ασθενείς παραπονιούνται ότι οι γύρω τους πιστεύουν πως έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο με τη θέλησή τους ή επειδή δεν καταβάλλουν προσπάθειες.

Από αυτήν την άποψη, οι άνθρωποι με κατάθλιψη μπορούν να αποδείξουν την πραγματικότητα της δυσφορίας τους με μια εξέταση αίματος.

Ωστόσο θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή στη σημασία της υποστήριξης των ασθενών με ψυχικές διαταραχές από την οικογένεια.

Όταν κάποιος έχει κατάθλιψη, η αυτοεκτίμησή του μειώνεται. Έτσι, αν οι συγγενείς και οι φίλοι του μοιάζουν να μην κατανοούν την ασθένειά του, το πρόβλημα επιδεινώνεται.

Αυτό είναι παρόμοιο με το στρίψιμο ενός σπασμένου βραχίονα. Ο πόνος και ο τραυματισμός χειροτερεύουν. Σε κανέναν δεν αξίζει κάτι τέτοιο.

https://meygeia.gr/mia-eksetasi-aimatos-gia-diagnosi-tis-katathlipsis/

Ψυχολογία

Τα στάδια του πένθους και της απώλειας είναι κοινά για όλους, ανεξάρτητα από την μόρφωση, το κοινωνικό επίπεδο και το πολιτισμικό υπόβαθρο του καθενός.

Το πένθος αφορά τον θάνατο κάποιου αγαπημένου μας προσώπου, ενώ η απώλεια είναι πιο γενικευμένη έννοια και περιλαμβάνει ακόμα και τις διαπροσωπικές μας σχέσεις (πχ τον χωρισμό ενός ζευγαριού, ή την απώλεια ενός φίλου κλπ). Υπάρχουν πέντε στάδια πένθους και απώλειας, όπως αυτά περιγράφτηκαν αρχικά το 1969 από την Elisabeth Kübler-Ross στο διαβόητο βιβλίο της “On Death and Dying”.

Στο πένθος μας, ο καθένας μας περνάει την κάθε μία από τις πέντε φάσεις με διαφορετικό ρυθμό και σε διαφορετική ένταση. Αλλά όλοι περνάμε από όλα τα στάδια. Τα πέντε στάδια της απώλειας δεν εμφανίζονται κατ' ανάγκη σε συγκεκριμένη σειρά. Μπορεί κάποιος να διέλθει ανάμεσα στα στάδια πριν φτάσει στο τελικό, δηλαδή την αληθινή αποδοχή του θανάτου/απώλειας.

Ο θάνατος ενός αγαπημένου μας μπορεί να μας κάνει αν αναλογιστούμε τα δικά μας προσωπικά συναισθήματα για τη θνησιμότητα. Κατά τη διάρκεια κάθε σταδίου, ένα κοινό αίσθημα ελπίδας αναδύεται: Όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει ελπίδα. Και όσο υπάρχει ελπίδα, υπάρχει ζωή.

Πολλοί δεν περνάνε τα πέντε στάδια του πένθους και της απώλειας με τη σειρά που αναφέρονται παρακάτω, κάτι που είναι απολύτως φυσιολογικό. Το κλειδί για την κατανόηση των σταδίων δεν είναι να πείσετε τον εαυτό σας ότι “πρέπει” να περάσετε το κάθε ένα από αυτά με ακριβή σειρά. Αντ' αυτού, είναι πιο χρήσιμο να τα δείτε ως “οδηγό” στη διαδικασία του πένθους.

Μην ξεχνάτε ποτέ: Ο καθένας πενθεί και θλίβεται με διαφορετικό τρόπο. Μερικοί άνθρωποι εξωτερικεύουν εύκολα τα συναισθήματά τους, ενώ άλλοι θα το περάσουν πιο εσωτερικά και μπορεί να μην τους δείτε καν να κλαίνε. Θα πρέπει να προσπαθήσετε να μην κρίνετε το πώς ένα άτομο βιώνει το πένθος ή την απώλεια, καθώς για τον καθένα είναι ένα ιδιωτικό και διαφορετικό συναίσθημα.

1. Άρνηση και απομόνωση

Η πρώτη αντίδραση στην απώλεια, ή το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου είναι να αρνηθούμε την πραγματικότητα της κατάστασης. Είναι μια φυσιολογική αντίδραση για τον εξορθολογισμό ενός συντριπτικού συναισθήματος. Είναι ένας μηχανισμός άμυνας που μετριάζει το άμεσο σοκ της απώλειας. Τείνουμε “να μην ακούμε” συγκεκριμένες λέξεις και να κρυβόμαστε από τα γεγονότα με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να απομονώνονται. Αυτή είναι μια προσωρινή αντίδραση που μας μεταφέρει μέσα από το πρώτο κύμα του πόνου.

2. Θυμός

Καθώς οι αρχικές βοηθητικές συνέπειες άρνησης και απομόνωσης αρχίζουν να υποχωρούν, η πραγματικότητα και ο πόνος επανεμφανίζονται. Αλλά δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι να τον αντιμετωπίσουμε ευθέως. Τότε έρχεται μια δεύτερη γραμμή άμυνας του εγκεφάλου μας, ο οποίος ανακατευθύνει τον πόνο στον θυμό. Ο θυμός μπορεί να στοχεύει σε άψυχα αντικείμενα, σε αγνώστους, ή και σε φίλους και στην οικογένεια. Ο θυμός μπορεί να κατευθύνεται ακόμα και στον ίδιο το άτομο που πέθανε, όσο αγαπημένο μας και αν ήταν αυτό. Ορθολογικά, γνωρίζουμε ότι το άτομο που πέθανε δεν πρέπει να κατηγορηθεί. Συναισθηματικά, όμως, νιώθουμε θυμό επειδή η απώλειά του μας προκαλεί πόνο. Ταυτόχρονα, αισθανόμαστε τύψεις επειδή ακριβώς είμαστε θυμωμένοι με το άτομο που χάσαμε και αυτό μας κάνει περισσότερο θυμωμένους, ακόμα και με τον εαυτό μας.

Ίσως οι γιατροί που ενδεχομένως να προσπάθησαν να σώσουν την ζωή του δικού μας ανθρώπου να γίνουν ο βολικός στόχος του θυμού μας. Γενικά, είναι σύνηθες να εστιάζουμε τον θυμό μας σε πρόσωπα ή καταστάσεις που εμείς θεωρούμε ότι ευθύνονται για το πένθος μας.

3. Διαπραγμάτευση

Η φυσιολογική αντίδραση σε αισθήματα απελπισίας και αδυναμίας είναι συχνά η ανάγκη να ανακτήσουμε τον έλεγχο...

"Μακάρι να είχε ζητήσει ιατρική φροντίδα νωρίτερα..."
"Μακάρι να είχαμε πάρει μια δεύτερη γνώμη από άλλον γιατρό..."
"Μακάρι να είχα προσπαθήσει περισσότερο να είμαι καλύτερος άνθρωπος σε εκείνον/η..."
Κρυφά, μέσα μας, μπορεί να φτάσουμε σε “συμφωνία” με το "θεό", ή με μια ανώτερη δύναμη, σε μια προσπάθεια να αναβάλουμε το αναπόφευκτο. Αυτή είναι η τελευταία γραμμή άμυνας του εγκεφάλου, για να μας προστατεύσει από την οδυνηρή πραγματικότητα.

4. Κατάθλιψη

Υπάρχουν δύο τύποι κατάθλιψης που σχετίζονται με το πένθος. Η πρώτη είναι μια αντίδραση στις πρακτικές συνέπειες που σχετίζονται με την απώλεια. Η μεγάλη θλίψη κυριαρχεί αυτό το είδος κατάθλιψης. Ανησυχούμε για το κόστος της τελετής και την διαδικασία της ταφής. Ανησυχούμε ότι, μέσα στην θλίψη μας, έχουμε περάσει λιγότερο χρόνο με τους άλλους που εξαρτώνται από εμάς.

Ο δεύτερος τύπος κατάθλιψης είναι πιο λεπτός και, κατά μία έννοια, ίσως πιο ιδιωτικός. Είναι η ήσυχη προετοιμασία μας για να πούμε το τελευταίο αντίο στο αγαπημένο μας πρόσωπο.

5. Αποδοχή

Το να φτάσει κανείς σε αυτό το στάδιο του πένθους είναι ένα δώρο που δεν φτάνει σε όλους. Πολλοί άνθρωποι μένουν για χρόνια ολόκληρα στα προηγούμενα στάδια. Άρνηση, απομόνωση, θυμός, κατάθλιψη είναι τα συναισθήματα από τα οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν. Αυτή η φάση χαρακτηρίζεται από την απόσυρση και την ηρεμία. Σίγουρα δεν είναι μια περίοδος ευτυχίας και πρέπει να διακρίνεται από την φάση της κατάθλιψης.

Το να αντιμετωπίσουμε την απώλεια είναι σε τελική ανάλυση μια βαθιά προσωπική και μοναδική εμπειρία. Κανείς δεν μπορεί να σας βοηθήσει να περάσετε μέσα από αυτά τα πέντε στάδια με πιο εύκολο τρόπο, ή να κατανοήσετε όλα τα συναισθήματα που σας κατακλύζουν. Σίγουρα, όμως, θα σας βοηθήσουν εκείνα τα αγαπημένα σας πρόσωπα που θα είναι κοντά σας σε αυτήν τη διαδικασία, έστω και με την απλή παρουσία τους. Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να επιτρέψετε στον εαυτό σας να αισθανθεί ανεμπόδιστα την θλίψη που σας πλημμυρίζει. Με το να αντιστεκόμαστε απέναντι στο αναπόφευκτο, το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να παρατείνουμε την φυσική διαδικασία της επούλωσης.

http://psychcentral.com

iatropedia.gr

Ψυχολογία

Γιατί δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω; Αλλά δεν είναι αυτό το ερώτημα΄ υπάρχει κάτι άλλο πίσω από αυτό. Μοιάζει γελοίο….

Όχι, μην το κρίνεις. Αν το λες γελοίο, το έχεις ήδη κατακρίνει και ίσως αυτό να αποτελεί μέρος του προβλήματος. Δεν είναι αυτός ο τρόπος να φύγεις από ένα πρόβλημα. Μην δίνεις άσχημο όνομα στα πράγματα΄ προσπάθησε να τα καταλάβεις.

Αν τρώει πιο πολύ ένας άνθρωπος, αποτελεί σύμπτωμα αυτό κάποιου υπόγειου ρεύματος.

Το φαγητό αποτελεί πάντοτε ένα υποκατάστατο της αγάπης. Οι άνθρωποι που δεν αγαπούν, που κατά κάποιο τρόπο χάνουν τη ζωή της αγάπης, αρχίζουν να τρώνε περισσότερο΄ πρόκειται για υποκατάστατο της αγάπης.

Όταν γεννιέται το παιδί, η πρώτη του αγάπη και η πρώτη του τροφή είναι το ίδιο πράγμα: η μητέρα. Υπάρχει λοιπόν ένας βαθύς συσχετισμός μεταξύ τροφής και αγάπης για την ακρίβεια, το φαγητό έρχεται πρώτο και μετά ακολουθεί η αγάπη.

Πρώτα τρώει το παιδί τη μητέρα κι έπειτα σιγά-σιγά συνειδητοποιεί ότι η μητέρα δεν είναι μόνο φαγητό ότι το αγαπάει κιόλας. Για να συμβεί όμως αυτό είναι φυσικά απαραίτητη κάποια ανάπτυξη. Την πρώτη μέρα το παιδί δεν μπορεί να καταλάβει την αγάπη.

Καταλαβαίνει τη γλώσσα της τροφής, τη φυσική πρωτόγονη γλώσσα όλων των ζώων. Το παιδί γεννιέται πεινασμένο, χρειάζεται αμέσως η τροφή. Την αγάπη δεν θα την χρειαστεί μέχρι αρκετά αργότερα δεν είναι τόσο επείγουσα η ανάγκη. Μπορεί να ζήσει κανείς όλη του τη ζωή χωρίς αγάπη, αλλά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τροφή αυτό είναι το πρόβλημα.

Έτσι λοιπόν το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται τη σχέση μεταξύ φαγητού και αγάπης. Σιγά-σιγά, αισθάνεται επίσης ότι όποτε δείχνει μεγάλη αγάπη η μητέρα, του δίνει το στήθος της με διαφορετικό τρόπο. Όταν δεν έχει μεγάλη αγάπη, αλλά είναι θυμωμένη, λυπημένη, δίνει το στήθος της πολύ απρόθυμα ή δεν το δίνει καθόλου.

Έτσι αντιλαμβάνεται το παιδί ότι όποτε δείχνει αγάπη η μητέρα, όποτε είναι διαθέσιμο το φαγητό, είναι διαθέσιμη και η αγάπη. Όποτε δεν είναι διαθέσιμο το φαγητό, το παιδί αισθάνεται ότι δεν είναι διαθέσιμη η αγάπη και το αντίστροφο. Βρίσκεται στο ασυνείδητο αυτό.

Κάπου σου λείπει η ζωή με αγάπη κι έτσι τρως περισσότερο πρόκειται για υποκατάστατο. Γεμίζεις συνεχώς τον εαυτό σου με φαγητό και δεν αφήνεις καθόλου χώρο μέσα σου. Δεν υπάρχει λοιπόν θέμα αγάπης, γιατί δεν απομένει καθόλου χώρος. Και με το φαγητό τα πράγματα είναι απλά, γιατί το φαγητό είναι νεκρό. Μπορείς να συνεχίσεις να τρως όσο θέλεις το φαγητό δεν μπορεί να πει όχι. Αν σταματήσεις να τρως, το φαγητό δεν μπορεί να πει ότι το προσβάλεις. Παραμένει ο αφέντης κανείς με το φαγητό.

Στην αγάπη όμως δεν είσαι πια ο αφέντης. Μπαίνει στη ζωή σου και μια άλλη ύπαρξη, μπαίνει στη ζωή σου μια εξάρτηση. Δεν είσαι πια ανεξάρτητος και εκεί βρίσκεται ο φόβος.

Το εγώ θέλει να είναι ανεξάρτητο και το εγώ δεν θα σου επιτρέψει να αγαπάς θα σου επιτρέπει μόνο να τρως πιο πολύ. Αν θέλεις να αγαπάς, τότε πρέπει να αφήσεις το εγώ.

Δεν είναι θέμα φαγητού το φαγητό αποτελεί απλώς το σύμπτωμα. Δεν θα πω λοιπόν τίποτε για το φαγητό, για δίαιτες ή για κάτι που πρέπει να κάνεις. Γιατί αυτό δεν θα σε βοηθήσει, δεν θα επιτύχεις. Μπορείς να δοκιμάσεις χίλιους τρόπους δεν θα σε βοηθήσει αυτό. Αντίθετα, θα σου πω να ξεχάσεις το φαγητό, να συνεχίσεις να τρως όσο θέλεις.

Ξεκίνα μια ζωή με αγάπη, ερωτεύσου, βρες κάποιον που να μπορείς να τον αγαπήσεις και θα δεις αμέσως ότι δεν τρως τόσο πολύ.

Το έχεις παρατηρήσει; Αν είσαι ευχαριστημένος, δεν τρως πάρα πολύ. Αν είσαι λυπημένος, τρως πάρα πολύ. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι, όταν είναι ευχαριστημένοι, τρώνε πάρα πολύ, αλλά αυτό είναι σκέτη ανοησία. Ο ευχαριστημένος άνθρωπος αισθάνεται τόσο ικανοποιημένος που δεν αισθάνεται να έχει χώρο μέσα του. Ο δυστυχισμένος άνθρωπος ρίχνει συνεχώς μέσα του φαγητό.

Δεν θα ασχοληθώ λοιπόν καθόλου με το φαγητό… Κι εσύ συνέχισε έτσι όπως είσαι, βρες όμως κάποιον αγαπημένο.

Osho, Above All, Don΄t Wobble, Ομιλία #12

psixologikosfaros.gr , enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Το μυαλό σας μπορεί να έχει διαφορετική ηλικία από αυτό τον αριθμό που σηματοδοτεί τα χρόνια από τη γέννησή σας. Όπως και να έχει, φροντίστε να απολαμβάνετε τη ζωή χωρίς να ανησυχείτε για αυτό τον αριθμό

Εσείς… Πόσο χρονών είστε; Δεν μιλάμε για τον αριθμό των γενεθλίων που έχετε γιορτάσει αλλά για την ηλικία της καρδιάς και του μυαλού σας.

Αυτό που έχει πραγματική σημασία πέρα από τα πραγματικά χρόνια είναι το αίσθημα ευτυχίας που σας κάνει να αισθάνεστε καλά, άνετα με τον εαυτό σας και με το είδωλό σας στον καθρέφτη.
Κάτι που όλοι γνωρίζουμε είναι ότι η κοινωνία τείνει να υπερτιμά τη νεότητα. Πουλάει την ιδέα ότι η νεότητα είναι ισοδύναμο της ομορφιάς και της ευεξίας.

Είναι σπάνιο να δείτε πιο ώριμες γυναίκες και άνδρες να περπατούν στους διαδρόμους, με γραμμές έκφρασης και ρυτίδες αλλά να είναι ακόμα εξίσου όμορφοι.

Η νεότητα θα μπορούσε να πουλήσει για μεγάλες επιχειρήσεις αλλά κάτι εξίσου ξεκάθαρο είναι ότι η νεότητα δεν είναι πάντα συνώνυμο της ευτυχίας.

Η καλύτερη ηλικία είναι αυτή που έχετε τώρα επειδή αυτή τη στιγμή έχετε τις περισσότερες ευκαιρίες να γίνετε αυτό που θέλετε να είστε. Δεν έχει σημασία αν είστε 20 ή 60.

Η ηλικία δεν έχει σημασία εφόσον εξακολουθεί να σας αρέσει να γελάτε
Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη αυτό το πρωινό; Είτε το πιστεύετε είτε όχι, αν ανοίγετε τα μάτια σας το πρωί χωρίς να έχετε ένα στόχο ή ένα πλάνο στο μυαλό σας, τότε μπορείτε να πείτε ότι έχετε αρχίσει να μεγαλώνετε.

Το μυαλό που είναι γεμάτο με ελπίδα, όνειρα, σχέδια, ανησυχίες και περιέργεια διαμορφώνει ένα άτομο που γνωρίζει πώς να αξιοποιήσει στο μέγιστο τη ζωή του ανεξάρτητα από την ηλικία στο διαβατήριο ή στο δίπλωμα οδήγησής του.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν στιγμές που επικεντρώνεστε μόνο στο εξωτερικό κομμάτι, σε αυτό το επιπλέον κεράκι πάνω στην τούρτα γενεθλίων, στον αριθμό της ζυγαριάς ή στο μέγεθος των ρούχων που θα θέλατε να φοράτε όπως όταν ήσασταν νεότεροι.

Όλα αυτά τα παραδείγματα αποτελούν πραγματικές πηγές βασάνων τις οποίες θα πρέπει να μάθετε να αντιμετωπίζετε. Γι’ αυτό το λόγο θέλουμε να σας δείξουμε με παραδείγματα πότε οι άνθρωποι αρχίζουν να μεγαλώνουν.

Είναι μια διαδικασία που ξεκινά από το μυαλό και όχι από το δέρμα και όλοι πρέπει να την αποφύγουν.

Μεγαλώνουμε όταν τα όνειρά μας εξαφανίζονται

Μεγαλώνετε όταν λέτε «όχι» σε μια μέρα στην παραλία επειδή ντρέπεστε να σας δουν οι άλλοι με το μαγιό και παρατηρήσουν πόσο έχει αλλάξει το σώμα σας.
Μεγαλώνετε όταν ακούτε κάποιον να σας λέει «αυτό δεν είναι σωστό για σένα, το πλοίο σου έχει σαλπάρει».
Μεγαλώνετε όταν μένετε κολλημένοι σε μια ρουτίνα και φοβάστε να αλλάξετε επειδή πιστεύετε ότι μπορεί να σας βγει σε κακό.
Μεγαλώνετε όταν κοιτάτε με ζήλια την ευτυχία των άλλων αντί να βρείτε και να δημιουργήσετε κι εσείς τη δική σας ευτυχία.
Μεγαλώνετε όταν σταματάτε να θέτετε στόχους και αποφασίζετε να ακολουθήσετε αυτά που κάνουν οι άλλοι.
Μεγαλώνετε όταν κλείνετε πόρτες και γίνεστε απλοί θεατές της ζωής σας και την παρακολουθείτε καθώς περνάει από το παράθυρο.
Μεγαλώνετε όταν παραδίνεστε, όταν σταματάτε να εμπιστεύεστε και γίνεστε καχύποπτοι και κακόκεφοι.
Μεγαλώνετε όταν σταματάτε να ενδιαφέρεστε για πράγματα και κάνετε ερωτήσεις όπως «Αναρωτιέμαι τι μπορεί να είχε συμβεί αν…»
Γιατί έχω ξεχάσει την ηλικία μου

Είμαστε σίγουροι ότι δεν έχετε επίσης σταματήσει να υπολογίζετε την ηλικία σας αντί να επικεντρωθείτε σε κάτι σημαντικότερο: να ζείτε τη ζωή σας.

Επειδή ανεξάρτητα από την ηλικία σας: αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι να κάνετε την κάθε στιγμή να αξίζει. Γι’ αυτό το λόγο σας ζητούμε να σκεφτείτε αυτές τις φράσεις και να εξωτερικεύσετε αυτές τις ιδέες για να γίνετε πιο ευτυχισμένοι.

Μια μέρα γεμάτη με ανησυχία, θυμό και διαφωνίες είναι μια χαμένη μέρα.
Κάθε πρωινό αποτελεί μια νέα ευκαιρία για να εκμεταλλευτείτε, ανεξάρτητα από το αν είστε 20, 30 ή 70 χρονών.
Το να μεγαλώνει κανείς σημαίνει ότι μαθαίνει τι αξίζει πραγματικά στη ζωή. Όλα τα άλλα, όσα σας απογοητεύουν και ταράζουν την εσωτερική σας ισορροπία καλό είναι να μένουν πίσω.
Η ζωή είναι μικρή για να τη ζείτε σύμφωνα με τα σχέδια των άλλων ανθρώπων!
Πρέπει να κατανοήσετε ότι οι απόψεις των άλλων δεν σας καθορίζουν. Επομένως ο μοναδικός σας στόχος από σήμερα είναι να είστε ο εαυτός σας και να ακολουθείτε το δικό σας δρόμο.
Καλές φιλίες είναι εκείνες που σας επιτρέπουν να παραμένετε νέοι και γεμάτοι με όνειρα για τη ζωή: επιλέξτε σωστά τους ανθρώπους με τους οποίους περνάτε το χρόνο σας.
Κάντε τους άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους όποτε μπορείτε, επειδή κάθε θετικό συναίσθημα δίνει ζωή στην καρδιά σας και νεανικότητα στο χαμόγελό σας.
Να είστε παθιασμένοι με τη ζωή. Κάθε μέρα να προσπαθείτε να μαθαίνετε κάτι νέο. Να εκπλήσσεστε από ό,τι σας περιβάλλει.
Μην διστάσετε να εφαρμόσετε αυτές τις απλές συμβουλές και να απολαμβάνετε κάθε μέρα της ζωής σας ανεξάρτητα από την ηλικία σας.

Πηγή: meygeia.gr

Ψυχολογία

Διαλογισμός, ασκήσεις, yoga, αγχολυτικά φάρμακα, έλεγχος της αναπνοής, πίστη σε ένα θεό... είναι μερικοί τρόποι για να κοντρολάρεις το άγχος σου για τα πράγματα ή για κάτι συγκεκριμένο.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι «κακό», τίποτα δεν είναι «λάθος».

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Μια δυνατότητα που προϋποθέτει... απολύτως τίποτα!

Μια αφαιρετική προσέγγιση στα προβλήματά μας, που μας ζητάει... τίποτα!

Κάποιοι θα την πουν ψυχική και σωματική ηρεμία. Κάποιοι άλλοι θεό, θεία έμπνευση.

Στην κουβέντα μας ας την πούμε απλώς ''αποδοχή''.

Τι σημαίνει να αποδέχομαι:

Να μπορώ να αναγνωρίζω αυτό που μου συμβαίνει κάθε στιγμή χωρίς υπερβολές, χωρίς εξάρσεις, χωρίς τίποτα το περιττό.

Όχι για να «εξαγνηστουμε» ή για να στρέψουμε και το άλλο μάγουλο στον πόνο.

Όχι. Αποδέχομαι σημαίνει κατανοώ την πραγματικότητα γύρω μου, προσεγγίζω με ρεαλισμό τα δεδομένα μου, παραμένω ταπεινός.

Δύσκολα πράγματα, συμφωνώ.

Ταπεινότητα, αποδοχή, κατανόηση.

Εύκολα στα λόγια, δύσκολα στην πράξη: Όντως έτσι είναι...

Συνήθως θυμώνουμε, κακιώνουμε, στενοχωριόμαστε.

Όμως τι κερδίζουμε με αυτόν τον τρόπο;

Πόσα προβλήματα λύθηκαν με τον θυμό, με την κακία, με την στενοχώρια;

Ή μήπως το αντίθετο;

Τα προβλήματα οξύνθηκαν, χάσαμε χρόνο δράσης πολύτιμο ή απλώς παρατείναμε τον χρόνο της δυσκολίας....

Η ζωή δεν είναι εύκολη.

Η ζωή είναι θαυμάσια!

Η ζωή είναι ό,τι αληθινό συμβαίνει γύρω μας.

Ας το αποδεχτούμε...

o-klooun.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin