Αυγούστου 16, 2018

Ψυχολογία

Οι θετικές δηλώσεις καλλιεργούν ένα πολύ όμορφο περιβάλλον στη νοητική μας σφαίρα, δημιουργώντας εστίες έλξης θετικών συμβάντων καθώς περνά ο καιρός. Σιγά σιγά, εκπαιδεύουμε το μυαλό μας να μην ψάχνει να βρει τ’ αρνητικά σε κάτι που βιώνουμε μα αντιθέτως, να εστιάζει στο καλό που συμβαίνει στη ζωή μας, να το ενισχύει και να το προκαλεί.

Έτσι, μετά από τις αναπάντεχες αλλαγές, αρχίζουμε να θεωρούμε εφικτό να ζήσουμε μια ζωή που να εκπληρώνει όλα μας τα όνειρα, και κάνουμε όλο και περισσότερες θετικές δηλώσεις προσελκύοντας την ευημερία. Όταν εργαζόμαστε με τις θετικές δηλώσεις για την προσωπική μας ανάπτυξη, μένουμε πολλές φορές έκπληκτοι από την ταχύτητα με την οποία εκδηλώνονται κάποια γεγονότα αλλά και με την «απαράδεκτη» καθυστέρηση κάποιων άλλων, πράγμα που συχνά μας κάνει ν’ αμφισβητούμε τη διαδικασία των θετικών δηλώσεων ή ν’ αναρωτιόμαστε τι δεν κάνουμε καλά. Ερωτήματα αρχίζουν να εγείρονται.

Τα ερωτήματα μπορούν να είναι και αυτά θετικά ή αρνητικά. Έτσι, πχ. αν στεκόμαστε μπροστά σε έναν καθρέφτη και λέμε φωναχτά τις δηλώσεις μας στον εαυτό μας, ένα ερώτημα που εγείρεται ακατέργαστο και σύμφωνα με ακόμα τρέχουσες, παλαιότερες πεποιθήσεις, μπορεί να είναι: «Μα τι είναι αυτά που κάνεις; Έχεις τρελαθεί;»

Ο τόνος αυτού του ερωτήματος είναι αρνητικός, ίσως κι επιθετικός, και η αντικατάστασή του με μία θετική ερώτηση είναι καλό να γίνει άμεσα. Η θετική ερώτηση μπορεί να είναι: «Τι διαφορές έχεις παρατηρήσει με αυτή την τεχνική;» Σε αυτή την περίπτωση, δίνουμε στο νου μας την ευκαιρία να συγκεντρωθεί στις διαφορές που βλέπει να συμβαίνουν κάνοντας τις δηλώσεις.

Όταν κάνουμε μια θετική ερώτηση στον εαυτό μας, δεν είμαστε «εμείς» αυτοί που πρέπει ν’ απαντήσουμε. Εμείς κάναμε την ερώτηση. Αυτή, την απευθύνουμε σε βαθύτερα επίπεδα της ύπαρξής μας. Την απευθύνουμε στον υποσυνείδητο νου μας και στην καθαρή μας συνείδηση ή την εσωτερική μας φωνή, τη διαίσθησή μας κλπ. (υπάρχουν διάφορες ονομασίες). Εμείς, λοιπόν, κάνουμε την ερώτηση και περιμένουμε την απάντηση από τα εσωτερικά μας πεδία.

Η απάντηση μπορεί ν’ αναπηδήσει αμέσως ή και να αργήσει. Όπως και να έχει, το υποσυνείδητό μας θα κάνει τα πάντα για να βρει απαντήσεις στην ερώτησή μας. Είναι η φύση του τέτοια. Όπως θα κάνει τα πάντα για να λειτουργήσει σύμφωνα με τις νέες δηλώσεις που λέμε στον εαυτό μας. Όσο πιο θετικές είναι οι ερωτήσεις, τόσο πιο ευχάριστες είναι οι εκπλήξεις που μας συμβαίνουν άμεσα αλλά και μακροπρόθεσμα.

Όπως και με τις δηλώσεις, οι απαντήσεις που μας έρχονται δεν είναι μόνο λεκτικές. Μπορούν να είναι οπτικές ή κάποια γεγονότα. Μπορεί να ρωτήσουμε «ποιο είναι το μεγαλύτερό μου προτέρημα;» και λίγο αργότερα, κάποιος να μας συγχαρεί για την ευγένειά μας.

Με αυτό τον τρόπο, μαθαίνουμε να επικοινωνούμε με το καλό γύρω μας. Με αυτό τον τρόπο επιτρέπουμε στην διαίσθησή μας να ακουστεί και μαθαίνουμε να την ακούμε. Αν έχουμε κλείσει αυτή τη φωνούλα μέσα μας χρόνια πριν γιατί έπρεπε ν’ ακούμε κάποιον άλλο κι όχι τον εαυτό μας, τότε ίσως να πάρει λίγο καιρό μέχρι ν’ αποκαταστήσουμε την επικοινωνία μας. Αξίζει όσο τίποτε άλλο να περιμένουμε και να επιμείνουμε. Τότε, το ταξίδι μας στον κόσμο είναι εφικτό.

Ακολουθούν μερικές μόνο από τις αναρίθμητες θετικές ερωτήσεις που μπορούμε να κάνουμε καθημερινά στον εαυτό μας. Ρωτήστε και ζήστε μερικές από τις πιο όμορφες εκπλήξεις που θα μπορούσατε να φανταστείτε!

– Τι μου αρέσει να κάνω;

– Πού θέλω να είμαι;

– Ποια είναι η καλύτερή μου σκέψη;

– Πώς μπορώ να με αγαπήσω περισσότερο;

– Ποια υγιεινά φαγητά αγαπώ;

– Ποια είναι η αγαπημένη μου γυμναστική;

– Πόσο ωραία περνάω όταν εργάζομαι;

– Ποιο είναι το ιδανικό μου εισόδημα;

– Πόσες πηγές εισοδήματος διαθέτω;… πόσες ακόμα;

– Τι μου αρέσει περισσότερο στη σχέση μου με…

– Τι υπάρχει να μάθω σε αυτή την κατάσταση;

– Μα! ήταν πάντα τόσο εύκολο;

– Γιατί συναντώ πάντα τόσο γοητευτικούς ανθρώπους;

– Ποια είναι η πιο απλή λύση;

– Γιατί είναι όλα τόσο ωραία σήμερα;

– Σε τι μου χρησιμεύουν οι θετικές δηλώσεις;

– Πόσο αστείο μπορεί να είναι αυτό;

Μπορείτε να δημιουργήσετε τις δικές σας θετικές ερωτήσεις και ν’ αναρωτηθείτε με ευεργετικό, έξυπνο, τρυφερό και διασκεδαστικό τρόπο για οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή σας. Οι απαντήσεις που θα λάβετε, σίγουρα θ’ αφήσουν εποχή.

http://enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Μαρτίνα Αθανασίου

Ο όρος ψυχοσωματική διαταραχή χρησιμοποιείται κυρίως με τον ακόλουθο ορισμό: μια σωματική ασθένεια που πιστεύεται ότι προκαλείται, ή επιδεινώνεται, από ψυχικούς παράγοντες.

Μερικές σωματικές ασθένειες που επιδεινώνονται συνήθως από παράγοντες ψυχικής υγείας είναι η ψωρίαση, το έκζεμα, το έλκος στομάχου, η υψηλή πίεση του αίματος, οι καρδιακές παθήσεις και το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου.

Έχετε αναπτύξει κάποια σωματικά συμπτώματα και έχετε επισκεφτεί 10 διαφορετικούς γιατρούς. Κανένας γιατρός όμως δε βρίσκει κάτι λάθος με την υγεία σας. Η φράση «πρέπει να είναι ψυχολογικό» επαναλαμβάνεται συχνά μέσα στο γραφείο, ενώ η συνταγογράφηση διαφόρων αγχολυτικών και αντικαταθλιπτικών φαρμάκων της αγοράς πάει και έρχεται. Τα χάπια φαίνεται να βοηθούν άμεσα την κατάσταση και έτσι ο ασθενής ανακουφίζεται.

Αναρωτιέμαι όμως, αν ο ασθενής γνωρίζει ότι κάποια στιγμή που θα πρέπει να σταματήσει τα χάπια – καθώς η χρήση τους εφ’ όρου ζωής προξενεί πολλά προβλήματα υγείας – τα όποια ψυχοσωματικά συμπτώματα θα επιστρέψουν, μόνο που αυτή τη φορά θα έχουν αποκτήσει χειρότερη μορφή, καθώς θα έχουν καταπιεστεί για μήνες, ή και χρόνια. Αυτό μάλιστα αποτελεί το καλύτερο σενάριο, καθώς πολλές φορές όταν αγνοούμε κάποιο ψυχοσωματικό σύμπτωμα που έχει μεγάλη ένταση για αρκετό καιρό, το σώμα βρίσκει άλλους τρόπους να τραβήξει την προσοχή μας, αναπτύσσοντας έτσι σοβαρότερα προβλήματα υγείας.

Γιατί αναπτύσσουμε ψυχοσωματικά συμπτώματα;

Οι άνθρωποι τείνουν να αντιμετωπίζουν τα ψυχοσωματικά συμπτώματα σαν ένα κακό που τους βρήκε, το οποίο ανυπομονούν να τινάξουν από πάνω τους επιστρέφοντας έτσι στις παλιές τους συνήθειες. Αυτός όμως ο τρόπος σκέψης μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση δραματικά. Αντίθετα από την κοινή αντίληψη, τα ψυχοσωματικά συμπτώματα αναπτύσσονται ως άμυνα του οργανισμού μας ενάντια σε εμάς, και όχι για να μας τιμωρήσουν ή επειδή το σώμα μας και οι δυνάμεις μας αποφάσισαν να μας εγκαταλείψουν.

Γιατί το σώμα μας αμύνεται σε εμάς;

Γιατί είναι σοφό. Οι καθημερινές μας συνήθειες και απαιτήσεις, μπορούν να κάνουν την πραγματικότητα μας αρκετά επιβλαβή για το σώμα μας. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος ο οποίος έχει πολύ άγχος, έχει δημιουργήσει συνθήκες στη ζωή του οι οποίες τον κρατούν μόνιμα σε μια κατάσταση φόβου. Ο φόβος αυτός βιώνεται και αποθηκεύεται στο σώμα σε καθημερινή βάση, μέχρι που το σώμα αναζητά έναν τρόπο εκτόνωσης. Μπορεί αυτός ο τρόπος να είναι η ξαφνική ανάγκη για παραπάνω ύπνο, αλλαγές στην όρεξη, μόνιμη κούραση, δυσκολία συγκέντρωσης, τάση για πολυλογία κλπ.

Ο άνθρωπος όμως, είναι εκπαιδευμένος να θυμώνει με το σώμα του όταν αυτό δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες που έχει εκείνος για να βγάλει τις δραστηριότητες της ημέρας του, και έτσι πιέζει το σώμα μόνιμα να ξεπεράσει τα όρια του – αντί να το φροντίσει. Καθώς αυτό λοιπόν επαναλαμβάνεται, κάποια στιγμή το σώμα δεν έχει άλλη λύση από το να «ξεράσει» ότι κρατάει μέσα του με βίαιο πλέον τρόπο, χωρίς πια να ζητήσει την άδεια του ατόμου. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος που έχει το σώμα ώστε να αποφορτιστεί από όλα αυτά τα συναισθήματα που αναγκάζεται να καταπιέσει διαρκώς.

Είναι η μόνη του προστασία ενάντια σε εμάς και τις σκληρές μας απαιτήσεις, ή την αδυναμία μας να το φροντίσουμε επαρκώς, ώστε να μην αρρωστήσει σοβαρά. Σε αυτό λοιπόν το στάδιο, μερικά από τα συμπτώματα που μπορεί να εκφράσει ένα σώμα είναι: κρίσεις άγχους/πανικού, δερματικά (ψωρίαση, λεύκη), έντονη τριχόπτωση, ανισορροπία του θυρεοειδούς, εντερικά προβλήματα, θέματα με την καρδιά και την πίεση, πόνοι στο σώμα δίχως βιολογικά αίτια, προβλήματα πέψης κλπ. Εδώ λοιπόν καλούμαστε, αντί να θυμώσουμε με τον εαυτό μας και το σώμα μας που παλεύει με νύχια και με δόντια να μας κρατήσει σώφρονες, να το ακούσουμε και να στραφούμε στα αίτια αυτού του ξεσπάσματος, ώστε να αποκαταστήσουμε την ψυχική μας ισορροπία και κατ’ επέκταση, το σώμα μας.

Πηγή: enallaktikidrasi

http://tvxs.gr

Ψυχολογία

Του Γκαμπόρ Ματέ – Μετάφραση: Νίκος Λάιος

Εξάρτηση: Ούτε επιλογή, ούτε γονίδια
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΚΡΟΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΙΩΠΕΣ

Ο Τόμας Ντε Κουΐνσυ, φυσιογνωμία των γραμμάτων στις αρχές του 19ου αιώνα, ήταν χρήστης οπίου. «Οι λεπτές δυνάμεις που καταλύουν σε τούτο το πανίσχυρο ναρκωτικό», γράφει με ενθουσιασμό, «καταλαγιάζουν όλους τους ερεθισμούς του νευρικού συστήματος διεγείρουν την μπόρεση της απόλαυσης  διατηρούν για είκοσι τέσσερις ώρες τις -αλλιώτικα πτωτικές- ζωικές δυνάμεις Ω, όπιο ακριβοδίκαιο, αβρό, που καθετί δαμάζεις  Συ μοναχά προσφέρεις τα δώρα αυτά στον άνθρωπο˙ και συ μόνο κατέχεις του Παραδείσου τα κλειδιά». Ένας ασθενής μου στο κακόφημο Νταουντάουν Ήστσαϊντ του Βανκούβερ, το είπε πιο λιτά:

«Ο λόγος που κάνω ναρκωτικά, είναι για να μη νιώθω τα γα**μένα τα συναισθήματα, που νιώθω όταν δεν κάνω ναρκωτικά».

Όλοι οι τοξικομανείς, ακόμα και (ή, ίσως, ιδιαίτερα) ο εξαθλιωμένος και περιθωριοποιημένος χρήστης του δρόμου, αναζητούν στην έξη τους τον ίδιο παράδεισο, που ραψωδεί ο Ντε Κουΐνσυ: μιαν αίσθηση παρηγοριάς, ζωτικότητας και ελευθέρωσης από τον πόνο.

Πρόκειται για αναζήτηση καταδικασμένη, που θέτει σε κίνδυνο την υγεία, την κοινωνική θέση, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία τους. «Δεν φοβάμαι τον θάνατο», μου είπε ένας άλλος ασθενής. «Πιο πολύ με φοβίζει η ζωή».

Ποια απόγνωση θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον, να βάλει τη βραχυπρόθεσμη ανακούφιση του πόνου πάνω από τη ζωή την ίδια; Και ποια θα μπορούσε να είναι η πηγή τέτοιας απόγνωσης;

Ούτε επιλογή, ούτε γονίδια

Στη Βόρεια Αμερική, δύο θεωρήσεις τροφοδοτούν τις κοινωνικές στάσεις απέναντι στην εξάρτηση. Η πρώτη είναι η αντίληψη ότι ο εθισμός είναι αποτέλεσμα ατομικής επιλογής, προσωπικής αποτυχίας – μια οπτική που αποτελεί τη βάση της νομικής προσέγγισης της εξάρτησης από ουσίες.

Αν η συμπεριφορά είναι ζήτημα επιλογής, τότε είναι λογικό να τιμωρείται ή να αποθαρρύνεται με νομικές κυρώσεις, συμπεριλαμβανομένης της φυλάκισης για απλή κατοχή. Η δεύτερη θεώρηση είναι αυτή του ιατρικού μοντέλου, που βλέπει τον εθισμό ως κληρονομική νόσο του εγκεφάλου.

Η οπτική αυτή έχει τουλάχιστον το προτέρημα ότι δεν κατηγορεί τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο -στο κάτω-κάτω, οι άνθρωποι κληρονομούν γονίδια χωρίς τη θέλησή τους- και δίνει τη δυνατότητα συμπονετικής αντιμετώπισης.

Εκείνο που οι υποθέσεις της επιλογής και της κληρονομικότητας έχουν κοινό, είναι ότι βγάζουν λάδι την κοινωνία. Καμιά από τις δυο δεν μας υποχρεώνει να εξετάσουμε πώς η εμπειρία και η κοινωνική θέση ενός ανθρώπου συμβάλλουν σε μιαν επιρρέπεια προς την εξάρτηση.

Αν οι καταπιεσμένοι ή περιθωριοποιημένοι πληθυσμοί φορτώνονται ένα δυσανάλογα μεγάλο μερίδιο του βάρους της εξάρτησης -και το φορτώνονται, εδώ όπως και αλλού-, αυτό θα πρέπει να οφείλεται στην κακή λήψη αποφάσεων ή στα ελαττωματικά γονίδιά τους.

Τα μοντέλα που βασίζονται στην κληρονομικότητα και στην επιλογή μας απαλλάσσουν επίσης, βολικά, από το χρέος να εξετάσουμε πώς το κοινωνικό μας περιβάλλον υποστηρίζει ή δεν υποστηρίζει τους γονείς μικρών παιδιών˙ και πώς οι κοινωνικές συμπεριφορές και οι κοινωνικές πολιτικές επιβαρύνουν, αγχώνουν και αποκλείουν συγκεκριμένα τμήματα του πληθυσμού και, επομένως, αυξάνουν τη ροπή τους προς την εξάρτηση.

Μια άλλη, πιο ενοχλητική οπτική αναδύεται, όταν ακούμε τις ιστορίες ζωής των χρηστών ουσιών και εξετάζουμε τα περίσσια ερευνητικά δεδομένα.

Οι εξαρτήσεις γεννιούνται πάντοτε από τη δυστυχία, ακόμα και αν αυτή είναι κρυμμένη. Είναι συναισθηματικά αναισθητικά: μουδιάζουν τον πόνο. Το πρωταρχικό ερώτημα -πάντοτε- δεν είναι «από πού η εξάρτηση;», αλλά «από πού ο πόνος;» Η απάντηση συνοψίστηκε, με την τραχιά ευφράδεια ορνιθοσκαλισμάτων, στον τοίχο του δωματίου της ασθενούς μου, της Άννα: «Όπου κι αν πήγα, δεν με θέλανε. Κι αυτό σ’ τη βαράει άσχημα.»

«Μια ζεστή, τρυφερή αγκαλιά»

Για δώδεκα χρόνια ήμουν επιμελητής γιατρός στο Πόρτλαντ Οτέλ, μια μη κερδοσκοπική μονάδα μείωσης βλάβης στο Νταουντάουν Ήστσαϊντ, περιοχή με έναν πληθυσμό 3.000 με 5.000 εξαρτημένων. Οι περισσότεροι πελάτες του Πόρτλαντ είναι εξαρτημένοι από την κοκαΐνη, από την κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη, από το αλκοόλ, από τα οπιούχα όπως η ηρωίνη ή από τα ηρεμιστικά – ή από οποιοδήποτε συνδυασμό όλων αυτών.

«Την πρώτη φορά που έκανα ηρωίνη», μου είπε κάποτε μια από τους ασθενείς μου, μια 27χρονη εργαζόμενη του σεξ, «είχα την αίσθηση μιας ζεστής και τρυφερής αγκαλιάς». Σε μια φράση συνόψισε τις βαθιές, έντονες ψυχολογικές και χημικές «πείνες» [cravings], που καθιστούν κάποιους ανθρώπους ευάλωτους στην εξάρτηση από ουσίες.

Σε αντίθεση με τον λαϊκό μύθο, κανένα ναρκωτικό δεν είναι εγγενώς εθιστικό. Μονάχα ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων που δοκιμάζουν το αλκοόλ, ή την κοκαΐνη ή ακόμα και την κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη περνούν στον εθισμό. Τι κάνει τους ανθρώπους αυτούς ευάλωτους; Σύμφωνα με τις τρέχουσες μελέτες στον εγκέφαλο και με την αναπτυξιακή ψυχολογία, η χημική και συναισθηματική ευπάθεια δεν είναι αποτελέσματα γενετικού προγραμματισμού, αλλά εμπειρίας ζωής. Το μεγαλύτερο μέρος της ανάπτυξης του ανθρώπινου εγκεφάλου επιτελείται μετά τη γέννηση και, έτσι, οι σωματικές και συναισθηματικές αλληλεπιδράσεις καθορίζουν μεγάλο μέρος της νευρολογικής μας εξέλιξης – ποιες περιοχές του εγκεφάλου θα αναπτυχθούν και πόσο καλά, ποια πρότυπα θα κωδικοποιηθούν κ.ο.κ.

Ως εκ τούτου, το κύκλωμα και η χημεία κάθε εγκέφαλου αντικατοπτρίζουν τις προσωπικές εμπειρίες ζωής όσο και τις κληρονομικές τάσεις.

Τα ναρκωτικά επηρεάζουν τον εγκέφαλο, δεσμευόμενα στους υποδοχείς των νευρικών κυττάρων. Τα οπιούχα πιάνουν δουλειά στους έμφυτους υποδοχείς μας των ενδορφινών – των φυσικών ουσιών του σώματός μας, που μοιάζουν με οπιούχα και που παίρνουν μέρος σε πολλές λειτουργίες, συμπεριλαμβανομένης της ρύθμισης του πόνου και της διάθεσης.

Παρομοίως, τα ηρεμιστικά της κατηγορίας των βενζοδιαζεπινών, όπως το Βάλιουμ, επιδρούν στους φυσικούς υποδοχείς βενζοδιαζεπινών του εγκεφάλου. Άλλες χημικές ουσίες του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένης της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης, επηρεάζουν ένα ευρύ φάσμα λειτουργιών, όπως της διάθεσης, των κινήτρων και της ανταμοιβής της συμπεριφοράς, και της αυτορρύθμισης. Αυτές, επίσης, δεσμεύονται σε συγκεκριμένους, εξειδικευμένους υποδοχείς των νευρώνων.

Όμως, ο αριθμός των υποδοχέων και το επίπεδο των χημικών ουσιών στον εγκέφαλο δεν καθορίζονται κατά τη γέννηση. Τα βρέφη αρουραίων, που δέχονται λιγότερη περιποίηση από τις μητέρες τους, καταλήγουν με λιγότερους φυσικούς «βένζο»-υποδοχείς στο τμήμα του εγκεφάλου που ελέγχει το άγχος. Οι εγκέφαλοι βρεφών μαϊμούδων, που χωρίζονται από τις μητέρες τους για λίγες μόνο μέρες, είναι μετρήσιμα ανεπαρκείς σε ντοπαμίνη.

Το ίδιο συμβαίνει με τα ανθρώπινα όντα. Οι ενδορφίνες απελευθερώνονται στον εγκέφαλο του βρέφους, όταν υπάρχουν ζεστές, μη αγχωτικές, ήρεμες αλληλεπιδράσεις με τις γονεϊκές φιγούρες. Οι ενδορφίνες, με τη σειρά τους, προωθούν την ανάπτυξη υποδοχέων και νευρικών κυττάρων, και την έκκριση άλλων σημαντικών χημικών ουσιών του εγκεφάλου. Όσο λιγότερες οι εμπειρίες που αυξάνουν την ενδορφίνη στη βρεφική και στην πρώιμη παιδική ηλικία, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για εξωτερικές πηγές. Εξ ου και μια μεγαλύτερη ευπάθεια στους εθισμούς.

Χρονικά πόνου

Αυτό που διακρίνει τους εξαρτημένους των φτωχογειτονιών, είναι ο ακραίος βαθμός άγχους που υπέστησαν νωρίς στη ζωή. Σχεδόν όλες οι γυναίκες που κατοικούν σήμερα στην «καναδέζικη πρωτεύουσα των εξαρτήσεων» -όπως ονομάστηκε το Νταουντάουν Ήστσαϊντ του Βανκούβερ- υπέστησαν σεξουαλικές επιθέσεις στην παιδική ηλικία, όπως και πολλοί από τους άντρες. Οι παιδικές αναμνήσεις κατά συρροή εγκατάλειψης ή σοβαρής σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης είναι διαδεδομένες. Οι ιστορίες των ασθενών μου είναι χρονικά πόνου επί πόνου.

Ο Κάρλ, ένας 36χρονος αυτόχθονας, διώχτηκε από τη μια θετή οικογένεια μετά την άλλη, τον έβαλαν και ήπιε υγρό πιάτων σαν τιμωρία για την απρεπή γλώσσα του στην ηλικία των 5 χρόνων και τον έδεσαν σε μια καρέκλα, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, για να τεθεί υπό έλεγχο η υπερκινητικότητά του. Όταν θυμώνει με τον εαυτό του, σκαλίζει το πόδι του με ένα μαχαίρι, για τιμωρία.

Τι γίνεται, όμως, με τις οικογένειες όπου δεν υπήρχε κακοποίηση, αλλά αγάπη; όπου οι γονείς έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να προσφέρουν στα παιδιά τους ένα σπιτικό ασφάλειας και φροντίδας; Στο κάτω-κάτω, οι εξαρτήσεις γεννιούνται και μέσα σε τέτοιες οικογένειες. Ο αθέατος παράγοντας εδώ είναι το άγχος που μέσα του έζησαν οι ίδιοι οι γονείς, ακόμα και αν δεν το αναγνώρισαν. Το άγχος αυτό μπορεί να είχε προέλθει από προβλήματα στις σχέσεις ή από εξωτερικές συνθήκες, όπως οικονομική πίεση ή πολιτική αναστάτωση.

Η πιο συχνή πηγή κρυμμένου άγχους είναι οι ιστορίες της παιδικής ηλικίας των ίδιων των γονιών, οι οποίες τους φορτώνουν με συναισθηματικές αποσκευές που δεν συνειδητοποιούν. Ό,τι υπάρχει στον εαυτό μας και δεν έχουμε επίγνωσή του, το μεταγγίζουμε στα παιδιά μας. Οι ανήσυχοι, αγχωμένοι ή καταθλιπτικοί γονείς έχουν μεγάλη δυσκολία να ξεκινήσουν αρκετές από αυτές τις αλληλεπιδράσεις με τα παιδιά τους – τις αλληλεπιδράσεις συναισθηματικής ανταμοιβής, που απελευθερώνουν ενδορφίνες. Μετέπειτα στη ζωή, τα παιδιά αυτά μπορεί να βιώσουν ένα βάρεμα ηρωίνης σαν τη «ζεστή, τρυφερή αγκαλιά» που περιγράφει ο ασθενής μου: Ό,τι προηγουμένως δεν πήραν αρκετό, τώρα μπορούν να το δώσουν στον εαυτό τους μέσα από μια βελόνα.

Άνευ όρων αγάπη

Οι μελέτες γύρω από τις Δυσμενείς Εμπειρίες Παιδικής Ηλικίας στις ΗΠΑ έχουν αποδείξει πέραν κάθε αμφιβολίας ότι τα παιδικά άγχη, συμπεριλαμβανομένων παραγόντων όπως η κακοποίηση, η εξάρτηση στην οικογένεια, ένα επώδυνο διαζύγιο κ.ο.κ., συνιστούν το καλούπι για εξαρτήσεις αργότερα στη ζωή. Δεν συνεπάγεται, βέβαια, πως όλοι οι τοξικομανείς έχουν κακοποιηθεί ή πως όλα τα κακοποιημένα παιδιά γίνονται τοξικομανείς, αλλά οι συσχετίσεις είναι αναπόδραστες.

Αν κοιτάξουμε προσεκτικά, θα δούμε ότι τα εθιστικά πρότυπα χαρακτηρίζουν τις συμπεριφορές πολλών μελών της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων πολιτών υψηλής λειτουργικότητας και αξιοσέβαστων. Ως εργασιομανής γιατρός, έχω τις δικές μου εξαρτήσεις, που δεν σχετίζονται με ουσίες: εξάρτηση από την πυρετώδη επαγγελματική δραστηριότητα, επίσης από τα ψώνια. Στην περίπτωσή μου, μπορώ να εντοπίσω την πηγή τους στις συναισθηματικές απώλειες, που υπέφερα ως Εβραίος, βρέφος ακόμα, στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ουγγαρία, στα τελευταία χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα παιδιά μου, με τη σειρά τους, υποβλήθηκαν στα άγχη μιας οικογένειας με επικεφαλής έναν εργασιομανή πατέρα, που ήταν φυσικά παρών, αλλά συναισθηματικά απών.

Η αίσθηση ότι είναι μόνοι, η αίσθηση ότι δεν υπήρξε ποτέ κάποιος με τον οποίο να μοιραστούν τα βαθύτερα συναισθήματά τους, είναι καθολική μεταξύ των τοξικομανών. Αυτό είναι που θρηνούσε η Άννα στον τοίχο της. Όση αγάπη κι αν έχει ένας γονιός, το παιδί δεν βιώνει ότι το θέλουν, αν δεν το κάνουν να αισθάνεται ολότελα ασφαλές να εκφράσει ακριβώς πόσο δυστυχισμένο, ή θυμωμένο ή γεμάτο μίσος μπορεί να νιώθει κάποιες φορές. Η αίσθηση της άνευ όρων αγάπης, της πλήρους αποδοχής ακόμα και στις πιο κακότροπες στιγμές τους, είναι αυτή που δεν βίωσε ποτέ κανένας εξαρτημένος στην παιδική ηλικία – όχι επειδή οι γονείς δεν την είχαν για να τη δώσουν, μα απλά επειδή ήταν υπερβολικά αγχωμένοι, ή διαλυμένοι λόγω της υπερβολικά πολλής δουλειάς, ή βασανισμένοι από τους δικούς τους δαίμονες ή απλά δεν ήξεραν πώς να τη μεταδώσουν στο παιδί.

Οι εξαρτημένοι σπάνια κάνουν τη σύνδεση μεταξύ δύσκολων εμπειριών της παιδικής ηλικίας και αυτοκαταστροφικών έξεων. Κατηγορούν τους εαυτούς τους – και αυτή είναι η μεγαλύτερη από όλες τις πληγές, το να αποκόβονται από τη φυσική συμπόνια για τον εαυτό τους. «Με δείρανε πολύ», μου είπε ο 40χρονος Γουέην, «αλλά πήγαινα γυρεύοντας. Τότε πήρα κάτι ηλίθιες αποφάσεις».

Και, θα έδερνε ένα παιδί, ανεξάρτητα από το πόσο το παιδί «πήγαινε γυρεύοντας» ή θα κατηγορούσε το παιδί για «ηλίθιες αποφάσεις»; «Δεν γουστάρω να συζητάω τέτοιες μπούρδες», είπε ο σκληροτράχηλος αυτός άντρας, που δούλεψε τρυπάνια σε πετρελαιοπηγές, που δούλεψε σε κατασκευαστικά εργοτάξια και που εξέτιε ποινή 15 χρόνων στη φυλακή για ληστεία. Κοίταξε πέρα και σκούπισε ένα δάκρυ απ’ τα μάτια του.

nostimonimar.gr

 

Ψυχολογία

Τα άτομα που μας προξενούν θυμό είναι μια ισχυρή πηγή σοφίας, καθώς φέρνουν στο φως τα αδύνατα σημεία μας και γίνονται καθρέπτης στον οποίον κοιταζόμαστε.

Ο Αριστοφάνης έλεγε ότι «οι σοφοί άνθρωποι μαθαίνουν πολλά από τους εχθρούς τους». Ένας δάσκαλος μπορεί να μας διδάξει τη σπουδαιότητα της υπομονής, του ελέγχου και της ανεκτικότητας.

Όλες όμως αυτές τις ικανότητες δεν έχουμε την δυνατότητα να τις εξασκήσουμε, παρά μόνο στην αληθινή ζωή, όταν θα συναντήσουμε τον “εχθρό”. Στις πολεμικές τέχνες μαθαίνουμε ότι η επίθεση του αντιπάλου μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς όφελός μας όταν γνωρίζουμε πώς να διοχετεύσουμε την ορμή της, την κατάλληλη στιγμή, προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ο εχθρός μας αναγκάζει να δράσουμε εδώ και τώρα και να βγούμε από την άνεση μας που τελικά θα μας κάνει μαλθακούς. Μας αναγκάζει να φέρουμε στην επιφάνεια τον καλύτερο καθώς και τον χειρότερο εαυτό μας και να μεταλλάξουμε τη γνώση σε σοφία μέσω της εμπειρίας. Όταν καταφέρουμε να δούμε τις αντιδράσεις μας αποστασιοποιημένοι και με λίγο χιούμορ, τότε θα ανακαλύψουμε πως σε κάθε σύγκρουση κρύβεται ένα μεγάλο μάθημα σχετικά με τις ποιότητές μας αλλά και τις αδυναμίες μας.

Οι αποκλειστικά αρμονικές σχέσεις γεννάνε μια απάθεια που μπορεί να μας παραλύσει καθώς δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να αναζητήσουμε καινούργια πράγματα, ούτε αναγκαζόμαστε να αναθεωρήσουμε τις πεποιθήσεις μας. Αρκούμαστε στο να ακολουθούμε τον ίδιο δρόμο πάντα.

Για την διανοητική και συναισθηματική εξέλιξή μας έχουμε ανάγκη να συγκρουόμαστε, να αντιδρούμε, να δοκιμάζουμε τον εαυτό μας, να αλλάζουμε οπτική γωνία, να νιώθουμε πόνο.

Με άλλα λόγια, να μαθαίνουμε. Όπως στις πολεμικές τέχνες, έτσι και στη ζωή, για να τα καταφέρουμε είναι ανάγκη κάποιος να μας παρακινεί. Είναι η θέση κι η αντίθεση που δημιουργούν συγκρουόμενες την αυριανή σύνθεση. «Πόλεμος πάντων πατήρ εστί» έγραψε ο Εφέσιος σκοτεινός φιλόσοφος Ηράκλειτος.

Ας πάρουμε μέρος με όλες μας τις δυνάμεις, χωρίς προσκόλληση όμως στο μικρό μας «εγώ», σ’ αυτό που θα μας βγάλει «εκτός Εαυτού», θα μας κάνει να θυμώσουμε, να χάσουμε τη συγκέντρωσή μας και να κινδυνέψουμε να χάσουμε τη μάχη. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι αυτό που μας δίδαξε ο “δάσκαλος”.

Όταν τα πράγματα γύρω μας δεν είναι ιδανικά, όταν δεχόμαστε επιθέσεις, όταν δε νιώθουμε ικανοποιημένοι από τη ζωή μας, αυτή η αντιξοότητα, αυτή η αρνητική δύναμη που πλήττει τη σταθερότητά μας και δρα ως εχθρός, πρέπει να χρησιμοποιείται ως κινητήρια δύναμη και ώθηση για αλλαγή.

Κάθε σύγκρουση τελικά, μας αποκαλύπτει τι δεν πάει καλά μέσα μας και μας επιτρέπει να διατηρούμε τη σπίθα της δημιουργικότητας μας αναμμένη. Χωρίς κάποιον ή κάτι απέναντί μας να μας προκαλεί, η σπίθα αυτή θα έμενε σβηστή.

 Γι’ αυτό, βλέποντας από ένα μεγαλύτερο βάθος την κατάσταση, θα έπρεπε ίσως να μακαρίζουμε τους εχθρούς μας, γιατί χάρη σ’ αυτούς μπορούμε να αλλάξουμε και να ανεβούμε άλλο ένα σκαλοπάτι στο δρόμο της προσωπικής μας ολοκλήρωσης.

Πηγή: nekthl.blogspot.gr healingeffect.gr

Ψυχολογία

Οι ολοκληρωμένοι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι χρειάζονται τους άλλους. Δεν θεωρούν την ανάγκη αυτή για αγάπη και οικειότητα σαν υποχρέωση να υποβιβάζουν τον εαυτό τους, αλλά περισσότερο σαν μέσο αντανάκλασης των μεγάλων δυνατοτήτων τους και μοιράσματός τους με άλλους. Δεν αισθάνονται περιορισμένοι από την αγάπη και τις στενές σχέσεις, αλλά τις θεωρούν ιδιαίτερη ευκαιρία για ανάπτυξη. Κατανοούν πως ποτέ δεν μπορούν να κατέχουν κάποιον άλλο και δεν έχουν καμιά επιθυμία να ανήκουν σε κάποιον. Ξέρουν ότι η οικειότητα φέρνει κοντά τους ανθρώπους, αλλά ότι είναι ευθύνη του καθένα να διατηρήσει την αυτονομία του. Ότι πρέπει να αναπτύσσονται χωριστά για να εξακολουθήσουν να αναπτύσσονται με άλλους.

Ο έρωτας και οι στενές σχέσεις προκαλούνται, δεν απειλούνται από τις διαφορές. Οι ολοκληρωμένοι άνθρωποι που ξέρουν πώς όταν δυο άνθρωποι αποφασίζουν να κάνουν στενή σχέση, ενώνουν, δύο διαφορετικούς κόσμους, κι έτσι, όχι μόνον φέρνουν ο ένας στον άλλον κοινά στοιχεία, αλλά και διαφορές. Οι διαφορές είναι που θα συνεχίζουν να τους κινητοποιούν ν’ αναπτυχθούν.

Το βάθος της αγάπης μας μπορεί συνήθως να μετρηθεί από το βαθμό στον οποίο είμαστε διατεθειμένοι να μοιράζουμε τον εαυτό μας με άλλους. Αρχίζουμε με ξεχωριστά Εγώ. Φτιάχνουμε έναν κοινό χώρο ανάμεσα στα δύο Εγώ και τον ονομάζουμε Εμείς. Αυτός είναι ο χώρος στον οποίο αναπτύσσεται η οικειότητα. Όσο μεγαλύτερη είναι η κοινή εμπειρία, τόσο μεγαλύτερος και ο χώρος του Εμείς.

Ο έρωτας και η οικειότητα έχουν πολλά στάδια και γι’ αυτό μεταβάλλονται διαρκώς. Η οικειότητα της πρώτης συνάντησης δεν θα είναι η οικειότητα του μήνα του μέλιτος, αλλά θα υπάρξουν πολλές περίοδοι μήνα του μέλιτος. Η περίοδος του διαμερίσματος ενός δωματίου με δανεικά έπιπλα, η περίοδος του πρώτου παιδιού, η περίοδος της αγοράς του σπιτιού, η περίοδος της πρώτης σημαντικής προαγωγής, η περίοδος της ανάπτυξης με την οικογένεια, παρατηρώντας τα παιδιά να φτιάχνουν τη δική τους οικογένεια, η περίοδος των γηρατειών. Κάθε περίοδος θα είναι καινούργια και θα δημιουργεί νέες διαστάσεις στην οικειότητα.

Επιβάλλεται γι’αυτό ο ολοκληρωμένος άνθρωπος να έχει πάντα συνειδητότητα και να είναι ανοιχτός στην αλλαγή. Το πρόσωπο στα χέρια σήμερα κάποιου δεν θα είναι το ίδιο πρόσωπο αύριο, ή ακόμα για το λόγο αυτό, την επόμενη ώρα. Ο έρωτας δεν ανατρέφεται ούτε αυξάνεται κοιτάζοντας προς τα πίσω, βιώνεται πάντα στο παρόν.

Η ώριμη οικειότητα και η αγάπη δεν στηρίζονται στις προσδοκίες. Αφού κανείς, ούτε κι ένας άγιος, δεν μπορεί να ξέρει ή να εκπληρώσει όλες μας τις προσδοκίες, το να έχουμε προσδοκίες από τους άλλους σημαίνει ότι επιζητούμε τον πόνο και την απογοήτευση. Η μόνη βάσιμη προσδοκία στον έρωτά βρίσκεται στην ελπίδα ότι αυτοί που αγαπάμε θα γίνουν ο εαυτός τους, όπως κι εμείς. Η αγάπη που προσφέρεται από μια αίσθηση καθήκοντος ή υποχρέωσης είναι η μεγαλύτερη προσβολή και γι’ αυτό δεν είναι καθόλου αγάπη.

Ο αληθινός έρωτας και η οικειότητα αναπτύσσονται με τον καλύτερο τρόπο αυθόρμητα και προσφέρουν μια πληθώρα ευκαιριών για εμπειρίες χαράς, ομορφιάς και γέλιου. Όλοι έχουμε γνωρίσει τη θαυμάσια αίσθηση του κοινού βιώματος μιας έντονης εμπειρίας με κάποιον, είτε γέλιου είτε πόνου. Στιγμιαία, η κοινή εμπειρία παίρνει τους δύο και τους κάνει ένα. Οι στιγμές αυτές βαθειάς οικειότητας θα συνεχίσουν να κάνουν τον έρωτα πιο φρέσκο, γοητευτικό και αναζωογονημένο.

Η ώριμη οικειότητα, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, εμπεριέχει τη σωματική επαφή. Ενσωματωμένη σ’ αυτή φαίνεται να είναι μια αισθησιακή ανάγκη να βρεθούμε κοντά στους αγαπημένους μας, να έχουμε σωματική επαφή, να τους αγκαλιάζουμε και να τους κρατάμε κοντά μας. Θα χρειαστεί γι’ αυτό ο ολοκληρωμένος άνθρωπος να συμφιλιωθεί με τη σεξουαλικότητά του.
Δεν υπάρχει ίσως πιο φυσική, ούτε πιο ικανοποιητική πράξη που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος απ’ αυτή που βρίσκεται σε μια ώριμη σεξουαλική οικειότητα. Εδώ, στην υψηλότερη μορφή της, υπάρχει μια βαθειά επιθυμία ολοκληρωτικής συγχώνευσης με τον άλλο. Είναι μια έσχατη έκφραση αγάπης που συνδυάζει όλα τα θετικά της χαρακτηριστικά -φροντίδα, προσφορά, μοίρασμα. επιβεβαίωση, αποδοχή παραχώρηση και παραδοχή. Η σεξουαλικότητα, όταν είναι η έκφραση πραγματικής αγάπης, μπορεί να είναι η θεμελιώδης ανθρώπινη ένωση.

Η αγάπη και η οικειότητα απαιτούν κάποια λεκτική έκφραση. Πολύ συχνά υποθέτουμε ότι το άλλο ή τα άλλα πρόσωπα ξέρουν τι σκεφτόμαστε ή πώς αισθανόμαστε. Πολλές φορές εκπλησσόμαστε όταν ανακαλύπτουμε ότι αυτό δεν ισχύει. Είναι ευθύνη του καθένα να απλώσει το χέρι και ν’ αγγίξει την καρδιά αυτού που αγαπάει – μια κουβέντα, ένα σημείωμα, ένα λουλούδι, ένα απλό ποίημα, μπορούν να δώσουν το πολύ αναγκαίο μήνυμα της επιβεβαίωσης. Κανείς δεν κουράζεται ποτέ από την έκφραση αγάπης.

Η αγάπη και η οικειότητα απαιτούν κάποια συμπάθεια. Αν δεν μπορούμε να συναισθανόμαστε με κάποιον, δεν είμαστε ικανοί να αγαπάμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να έχουμε τέλεια εμπάθεια με τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά ενός άλλου. Μου είναι οδυνηρό ν’ ακούω κάποιον να λέει, “Ξέρω ακριβώς πώς αισθάνεσαι”! Δεν ξέρει! Δεν μπορεί να ξέρει! Στην καλύτερη περίπτωση μπορούμε να καταλάβουμε μόνον αυτό που έχουμε βιώσει πραγματικά, και κάθε εμπειρία είναι πάντα πολύ προσωπική. Όταν όμως έχουμε μια γνώση των προσωπικών μας συγκρούσεων και συναισθημάτων που στηρίζονται πάνω σε γενικές ανθρώπινες εμπειρίες μπορούμε ν’ αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε πως αισθάνονται ίσως οι άλλοι. Σ’ αυτό το σημείο αρχίζει η συμπάθεια.

Η αγάπη και η οικειότητα δεν έχουν καμιά σχέση με την εκμετάλλευση. Υπάρχει ένα παλιό ρητό, αλλά ισχύει ακόμα, “Χρησιμοποίησε τα πράγματα, αγάπα τους ανθρώπους”. Είναι τρομακτικό το πόσο πολλοί κάνουν ακριβώς το αντίθετο στο όνομα της αγάπης: Γονείς που χρησιμοποιούν τα παιδιά τους, σύζυγοι που χρησιμοποιούν τις/τους συζύγους τους, εκπαιδευτικοί που χρησιμοποιούν τους μαθητές τους, προοδευτικοί που χρησιμοποιούν την κοινωνία τους. Χρησιμοποιούν τη ζωή άλλων για να επιβεβαιώσουν την δική τους ύπαρξη και αξία. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που η αγάπη έχει γίνει τόσο αμφίβολη και απειλητική έννοια. Χρησιμοποιείται τόσο συχνά για να καταστρέφει παρά να προάγει. Η εκμετάλλευση σε μια σχέση, ανεξάρτητα από το πώς την δικαιολογούμε, δεν μπορεί ποτέ να είναι αγάπη!

Είναι δύσκολο να βρεθεί τέλεια ανθρώπινη αγάπη. Φαίνεται πως έχουμε λίγα πρότυπά της. Οι συμπεριφορές όμως που εμπεριέχουν αγάπη είναι σταθερές, φανερές και διαθέσιμες για μελέτη. Οι ολοκληρωμένοι άνθρωποι ξέρουν ότι πρέπει κύρια να είναι αυτοδίδακτες και ότι αποκτώνται καλύτερα με το να είναι απλώς ευάλωτοι στην αγάπη και ζώντας μέσα σ’ αυτήν αφοσιωμένοι κάθε μέρα της ζωής τους.

Το συμπέρασμα αυτού του κεφαλαίου δεν είναι ότι πρέπει να είμαστε τέλειοι για να έχουμε ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Ισχύει το αντίθετο. Η τελειότητα συνεπάγεται μια τελική κατάσταση, μια ολοκλήρωση, μια λήξη. Ο ολοκληρωμένος άνθρωπος δεν επιζητεί ποτέ κάτι 

lecturesbureau.gr

 

Ψυχολογία

 Νομίζετε ότι το να είστε τυχεροί είναι απλώς τύχη; Ακούγεται περίεργη ερώτηση αλλά η τύχη στην πραγματικότητα είναι ο συνδυασμός πολλών πραγμάτων που κάνετε στη ζωή και το τι πιστεύετε για τον εαυτό σας και για τους άλλους.

Ο Richard Wiseman μελετούσε την τύχη για 10 χρόνια και έδειξε πως οι τυχεροί άνθρωποι έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που τους κάνουν πιο επιρρεπείς σε αυτή. Ορισμός του «Είμαι τυχερός»

Το είμαι τυχερός θα μπορούσε να σημαίνει πολλά πράγματα για πολλούς ανθρώπους. Γι αυτό που μιλάω εδώ σχετίζεται με την τύχη στην ζωή, όχι την τύχη στο λαχείο ή γενικότερα στον τζόγο καθώς αυτά γίνονται μόνο τυχαία.

Η τύχη στη ζωή σημαίνει να έχετε την ζωή που θέλετε και φαινομενικά συμβαίνει κατά λάθος, από αγνή τύχη. Δουλεύω με κάποια που φαίνεται να είναι απίστευτα άτυχη σε όλα όσα κάνει. Αν κάτι ατυχές πρόκειται να συμβεί, θα γίνει σε εκείνη.

Είναι ένα μανιακό άτομο που το μυαλό της συνεχώς τρέχει και προσπαθεί να κάνει 100 πράγματα ταυτόχρονα. Μιλά πολύ γρήγορα κάνει ερωτήσεις γύρω στις 5 φορές πριν κάνει κάτι, δεν εμπιστεύεται τους ανθρώπους, βλέπει το κακό σε όλους και στο αποκορύφωμά από όλα αυτά είναι ένα πολύ καλό άτομο. Ωστόσο, πρέπει να είναι το πιο άτυχο άτομο που έχω συναντήσει. Αντίθετα, ξέρω κάποιον που φαίνεται να είναι απίστευτα τυχερός.

Είναι αισιόδοξος, βλέπει το καλό στους ανθρώπους, πιστεύει πως θα συμβούν καλά πράγματα σε αυτόν και στην οικογένεια του και τακτικά έχει συζητήσεις για τα καλά πράγματα που εύχεται γι αυτόν και την οικογένειά του. Ξέρει τι θέλει και το κυνηγά με όλη του τη δύναμη. Ακόμα, είναι χαλαρός, όπως και πολύ ευγενικός, γενναιόδωρος και χαρούμενος στη ζωή του.

Οι άνθρωποι που είναι τυχεροί δείχνουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και πεποιθήσεις για τον εαυτό τους και για τον κόσμο, έτσι θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τους 7 τρόπους για να γίνετε πιο τυχεροί. Μη χάσετε: Πώς να χρησιμοποιήσετε τον νόμο της έλξης:

Τα 7 βήματα 7 τρόποι για να γίνετε πιο τυχεροί Πίστη

Το να πιστεύετε πως θα πάρετε τα πράγματα που θέλετε στη ζωή και ότι τα αξίζετε θα σας κάνει περισσότερο επιρρεπείς στο να τα λάβετε.

Γιατί γίνεται αυτό; Όταν σκέφτεστε κάτι, βλέπετε μια εικόνα στο κεφάλι σας, όταν έχετε μια εικόνα στο κεφάλι σας, το μυαλό σας κλειδώνει στο να τη λάβετε. Όταν το μυαλό σας κλειδώνει στο να λάβετε κάτι θα αρχίσει ασυνείδητα να παρατηρεί τρόπους για να πάρετε αυτό που θέλετε. Θα ξεκινήσει να παρατηρεί ευκαιρίες που μπορεί να χάσατε αν δεν είχατε την εικόνα στο μυαλό σας και την πίστη ότι θα μπορούσαν να συμβούν.

Ρίσκα

Οι άνθρωποι που είναι τυχεροί παίρνουν τα περισσότερα ρίσκα. Αυτό δε σημαίνει ότι παίζουν στοίχημα το σπίτι ή την καριέρα τους και ξεχνούν την οικογένειά τους. Τ

ο ρίσκο μπορεί να μετρηθεί. Ζυγίστε τις επιλογές σας γνωρίζοντας τι μπορείτε να χάσετε και κυνηγήστε αυτό που θέλετε. Αν αυτό δε λειτουργήσει κυνηγήστε το ξανά όταν θα αντέχετε να χάσετε περισσότερα. Δουλέψτε σκληρά Πολλοί αθλητές, τραγουδιστές, χορευτές, ηθοποιοί κτλ. φαίνεται να έχουν γίνει διάσημοι και πλούσιοι μέσα σε μια νύχτα.

Ωστόσο αυτό που οι περισσότεροι δεν βλέπουν είναι πως αυτοί ίδιοι άνθρωποι έχουν περάσει χρόνια σκληρής δουλειάς και θυσιών για να φτάσουν εκεί που είναι σήμερα. Ο Σιλβέστερ Σταλόνε πήγαινε σε κάθε οντισιόν που μπορούσε και δεν τον οδηγούσε πουθενά μέχρι που έγραψε το σενάριο του Ρόκι . Το να δουλεύετε σκληρά είναι προαπαιτούμενο για να είστε τυχεροί.

Γενναιοδωρία

Η γενναιοδωρία προς τους άλλους φαίνεται να είναι ένα χαρακτηριστικό που όλοι οι τυχεροί άνθρωποι έχουν. Δίνουν γενναιόδωρα τον χρόνο και τα χρήματα τους. Μοιράζονται την τύχη και την περιουσία τους με τους άλλους. Πολλοί μοιράζονται την γνώση τους, η οποία μπορεί να είναι πιο πολύτιμη από τα χρήματα ή τον χρόνο. Έχω συναντήσει πολλούς ανθρώπους μέσω αυτής της σελίδας και πιστεύω πως αυτό γίνεται επειδή μοιράζομαι αυτά που ξέρω και αυτά που έχω μάθει κατά τη διάρκεια της ζωής και της έρευνας που έχω κάνει με την πάροδο των χρόνων.

Ένστικτο

Το να ακούτε το ένστικτο σας μπορεί να είναι ανεκτίμητο όταν πρόκειται να επιλέξετε τι θέλετε στη ζωή. Πόσες φορές είχατε το ένστικτο να κυνηγήσετε κάτι αλλά ο εγκέφαλός σας κράτησε πίσω και σας είπε όλους τους λόγους για να μην το κάνετε και αργότερα ανακαλύψατε πως τελικά θα λειτουργούσε; Όλοι έχουμε ένστικτα για ένα λόγο και μερικοί άνθρωποι δίνουν περισσότερη προσοχή όταν πρόκειται να ακούσουν το ένστικτο τους. Μπορείτε να ακονίσετε αυτή την ικανότητα απλώς ακούγοντας το σώμα σας και γνωρίζοντας τις αισθήσεις σας όταν σκέφτεστε να δοκιμάσετε κάτι καινούργιο. Όσο περισσότερο εμπιστεύεστε το ένστικτο σας τόσο καλύτερα θα σας εξυπηρετήσει.

Θετική άποψη

Είναι απαραίτητο να έχετε θετική άποψη για τη ζωή για να γίνετε πιο τυχεροί. Αν η άποψη σας για τη ζωή είναι γεμάτη καταστροφή και θλίψη τότε φοβάμαι πως έτσι θα δείτε τη ζωή την ίδια. Ο εγκέφαλος σας σκέφτεται «Είμαι θλιμμένος οπότε θα αναζητήσω πράγματα για τα οποία να θλίβομαι». Ενώ αν έχετε θετική άποψη ο εγκέφαλός σας θα πει «Είμαι χαρούμενος, θα αναζητήσω περισσότερα πράγματα για τα οποία να χαίρομαι». Μπορείτε να ελέγξετε τι εισέρχεται στον εγκέφαλο από τις σκέψεις σας. Αλλάξτε τις σκέψεις σας και θα αλλάξετε την ζωή σας.

Αντιμετωπίζοντας την κακή τύχη

Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζετε την κακή τύχη μπορεί να αλλάξει την ζωή σας. Αν κάτι κακό μου συμβεί πάντα κοιτώ αυτό που θα μπορούσε να κάνει την κατάσταση χειρότερη. Πριν δύο εβδομάδες, το πλυντήριο ρούχων, το ντους και το φυσικό αέριο όλα χάλασαν την ίδια στιγμή. Θα μου κόστιζε 700$ για να τα φτιάξω όλα. Ευτυχώς η σύζυγος μου είχε πάρει το σχέδιο του φυσικού αερίου 1 εβδομάδα πριν και ήμασταν καλυμμένοι για τις επισκευές που θα μας είχαν κοστίσει εκατοντάδες.

Τα καταφέραμε καλά με το μπάνιο και αγοράσαμε καινούργιο πλυντήριο που ήταν σε προσφορά, πόσο τυχερό ήταν αυτό; Τώρα, αντί να σκεφτώ «γιατί συνέβη αυτό σε εμένα, είμαι το πιο άτυχο άτομο, τι πρόκειται να συμβεί μετά;» σκέφτηκα «αυτό θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερο». Το να είμαστε τυχεροί δεν γίνεται κατά τύχη, συμβαίνει με το να έχετε θετική στάση στη ζωή, να δουλεύετε σκληρά και να μοιράζεστε με τους άλλους. Αυτό έχει αποδειχθεί σε πολλές έρευνες και με τον καιρό ξαναδείχνεται πως η αλλαγή των σκέψεων πραγματικά αλλάζει την τύχη σας.

Μάγεια Τ.

awakengr.com

Ψυχολογία

Ο θρήνος του πληγωμένου έρωτα
ΓΡΑΦΕΙ Ο Ι. ΣΙΑΝΟΥΔΗΣ
Bsc, ψυχοθεραπευτής|

Η παγίδα του θυμού έρχεται όταν ο άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του εύθραυστο
Τότε, όταν “σπάσει”, 
αναπόφευκτα, 
κόβει…

Υπάρχει μία αγάπη στον πόνο που κανείς δεν παραδέχεται. Είναι η βαθιά επιμονή να διατηρήσει κανείς αυτό που τον πονάει ζωντανό, μέσα του, κι ας έχει εγκαταλειφθεί προ πολλού από εκείνο. Υπάρχει ένας ναρκισσισμός στον πόνο. Στην άρνηση να τον απελευθερώσουμε και να απελευθερωθούμε από εκείνον. Βλέπετε, ο πόνος είναι μία κατάσταση διπλής ομηρίας… Κρατάει αιχμάλωτο τον εαυτό με το να κρατάμε αιχμάλωτο εκείνον. Γιατί, όμως, οι άνθρωποι αρνούμαστε να αφήσουμε ελεύθερο αυτό που μας πονά; Μα γιατί, εξαρχής, το γνωρίσαμε με τα δεσμά του. Εξαρχής, θεωρήσαμε ότι αυτό που έρχεται στη ζωή μας, έρχεται κουβαλώντας τις αλυσίδες του. Αλυσίδες που του φόρεσαν οι πεποιθήσεις μας πως ό,τι αγαπιέται οφείλει να παραμένει με αυτούς που το αγαπούν.

Όμως, η πραγματική αγάπη, πολύ απέχει από αυτό. Η πραγματική αγάπη δεν βοηθάει κάποιον να παραμείνει παιδί ενδίδοντας στις απαιτήσεις του και τις παράλογες αξιώσεις του. Η πραγματική αγάπη απελευθερώνει, μεγαλώνει και ωριμάζει όποιον τολμήσει να πιει απ’ το ποτήρι της και του δίνει το θάρρος να ακουμπήσει το ποτήρι κάτω, όταν αδειάσει το περιεχόμενό του, και όχι να το ρουφάει μέχρι να ματώσουν τα χείλη του…

Η θλίψη στην απώλεια μοιάζει πολύ με το κλάμα του μεθυσμένου. Κουβαλάει, μάλιστα, τα ίδια ερωτήματα με εκείνον. Το γιατί μου συμβαίνει, δηλαδή, ενώ συνεχίζει να καταναλώνει το ίδιο υγρό που τον δηλητηριάζει κι έχει πάψει προ πολλού να τον κάνει χαρούμενο. Όμως η παγίδα που οδηγεί κάποιον εκεί έχει στηθεί πολύ πριν ερωτευτεί.

Η παγίδα έρχεται όταν κάποιος θεωρήσει αδύναμο τον εαυτό του μικρότερο από την έννοια του έρωτα κι ας τον χρειάζεται εκείνη για να ζωντανέψει. Η παγίδα έρχεται όταν κάποιος πείσει τον εαυτό του ότι είναι εύθραυστος, σχεδόν ανάξιος, όταν νιώσει να αγαπά κάτι, τόσο δυνατά, που στα μάτια του φαντάζει θείο. Αναπόφευκτα τότε από ερωτευμένος γίνεται ικέτης που, ασυνείδητα, το παρακαλά να μείνει στη ζωή του κι ας μην το καταλαβαίνει.

Το αποτέλεσμα είναι νοσηρό καθώς η προσδοκία του να συμπεριφερθεί, ο έρωτας, σαν θεός που θα τον αξιώσει αποτυγχάνει, και από ικέτης γίνεται εκδικητής του. Τον κρατά όμηρο μέσα του ενώ από καιρού έχει στρεβλώσει τη σημασία του και τον αναγκάζει να τον πονά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη για τον πληγωμένο από το να καταστήσει κάποιον που τον αγαπούσε βασανιστή, μέσα του. Εξασφαλίζει την αιώνια παρουσία του διαμέσου του μαρτυρίου αντί της αγάπης και όπως κάθε τι που υποφέρει καταλήγει να μεταδίδει το μαρτύριό του κάνοντας και τους γύρω του να υποφέρουν.

Ο εύθραυστος, γυάλινος, εαυτός σπάει και, αδήριτα, τραυματίζει τους γύρω του με τις αιχμές του. Η θλίψη του, μετουσιώνεται σε θυμό κι ο θυμός αυτός προβάλλεται σε κάθε φιγούρα της ζωής του. Οι ουλές από τα χτυπήματα του βασανιστή του γίνονται, πλέον, ορατές – όχι στο σώμα του – αλλά στην συμπεριφορά του που ψιθυρίζει το πόσο υποφέρει. Μα τί μπορεί να κάνει, όμως, αυτός που νιώθει έτσι;

Μπορεί να καταλάβει ότι ο ίδιος επιτρέπει στον εαυτό του να υποφέρει με το να στρεβλώνει την πάλαι ποτέ γλυκιά θύμηση κάποιου σε πονερή εικόνα, μονάχα για να παρατείνει την παραμονή της μέσα του… Μπορεί να καταλάβει ότι δεν ήτανε ποτέ του αδύναμος μπροστά στον έρωτα καθώς ο έρωτας δεν συμβαίνει τυχαία, μα προκύπτει όταν τα ασυνείδητα μέρη δύο αντικειμένων, με την παντοδυναμία της έλλειψης, επιλέξουν να επενδυθούν το ένα στο άλλο…

Μπορεί να πιστέψει με ασφάλεια ότι η αξία του δεν αντικατοπτρίστηκε στο βλέμμα του άλλου και τώρα που εκείνος έφυγε, έφυγε και εκείνη μαζί του. Η αξία του αναδύεται όταν διαχειριστεί την απώλεια με τον ίδιο σεβασμό που διαχειρίστηκε και την απόκτηση. Όταν αποκαθέξει τη συναισθηματική του επένδυση και μετατρέψει το αντικείμενο έρωτος σε αντικείμενο ευγνωμοσύνης το οποίο θα του χαρίζει ένα χαμόγελο κάθε φορά που το αναπολεί.

Υπάρχει μια αγάπη για τον πόνο που, κάποια στιγμή, έρχεται η ώρα να παραδεχτούμε. Είναι η αγάπη της τραγικής φιγούρας, που επιφέρει την προσοχή όσων είναι σημαντικοί στη ζωή μας, και τους κάνει να μας κοιτούν με όλη τους την προσήλωση• προσήλωση που στην πραγματικότητα ζητήσαμε από εκείνον που έφυγε. Υπάρχει μια αγάπη για τον πόνο που καταλήγει να μας πληγώνει περισσότερο από όσο μπορούμε να περιποιηθούμε την πληγή. Υπάρχει μια αγάπη για τον πόνο που πολύ απέχει από την αγάπη την αληθινή μα είναι πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα κι έτσι γίνεται ευκολότερα αντιληπτή.

Για το τέλος, υπάρχει, όμως, και πόνος στην αγάπη, ναι. Ο πόνος, όμως, αυτός, είναι προς τον εαυτό που δεν γνώριζε πώς να αγαπήσει με σεβασμό τον ίδιο για να μπορέσει να σεβαστεί τα όρια της αγάπης στον άλλο…

psychorropia.gr

Ψυχολογία

Ο Alan Cohen, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς και ομιλητές στην Αμερική, όταν ρωτά το κοινό στις διαλέξεις του αν είναι απογοητευμένο από τη δουλειά του, το 75% σηκώνει το χέρι του.

Ο Cohen έχει δημιουργήσει ένα σύστημα που αποτελείται από 12 βήματα για να βοηθήσει τους ανθρώπους να ανακαλύψουν εκ νέου την «ευτυχία» τους:

Πες στον εαυτό σου την αλήθεια.
Σχεδίασε δύο στήλες σε ένα φύλλο χαρτιού. Στην αριστερή στήλη γράψε όλα αυτά που θα ήθελες να κάνεις. Στην άλλη στήλη γράψε όλα όσα κάνεις χωρίς κανέναν ενθουσιασμό. Γράψε σαν να μην πρόκειται να τα διαβάσει κανένας άλλος, και μην λογοκρίνεις τις απαντήσεις σου.

Ξεκίνα αργά, αλλά ξεκίνα.
Πήγαινε σ’ ένα ταξιδιωτικό πρακτορείο, ψάξε για ένα οικονομικό ταξίδι, πήγαινε να δεις την ταινία που αναβάλλεις συνεχώς, αγόρασε το βιβλίο που επιθυμείς να αγοράσεις. Να είσαι γενναιόδωρος με τον εαυτό σου και θα δεις ότι ακόμα και αυτά τα μικρά βήματα θα αισθανθείς πιο ζωντανός.

Σταμάτα αργά, αλλά σταμάτα.
Κάποια πράγματα καταναλώνουν όλη σου την ενέργεια. Πρέπει στ’ αλήθεια να πας στη συνεδρίαση της επιτροπής; Είναι αναγκαίο να βοηθήσεις αυτούς που δεν θέλουν να βοηθηθούν; Έχει το αφεντικό σου το δικαίωμα να απαιτεί να παρευρίσκεσαι όπου πηγαίνει και αυτός, πέρα από το ωράριο της εργασίας σου; Όταν σταματήσεις να κάνεις αυτά που δεν ενδιαφέρεσαι να κάνεις, θα συνειδητοποιήσεις ότι μέχρι τώρα πίεζες περισσότερο τον εαυτό σου, από όσο σου ζητούσαν πραγματικά οι άλλοι.

Ανακάλυψε τα μικρά σου ταλέντα.
Τι σου λένε οι φίλοι σου πως κάνεις καλά; Τι κάνεις με ευχαρίστηση ακόμα και αν δεν το κάνεις τέλεια; Αυτά τα μικρά κρυφά ταλέντα είναι προάγγελος των μεγάλων απόκρυφων ταλέντων σου.

Ξεκίνα να επιλέγεις.
Αν κάτι σου δίνει ευχαρίστηση, μη διστάζεις. Αν αμφιβάλεις, κλείσε τα μάτια σου, φαντάσου ότι πήρες την απόφαση Α και δες όλα όσα πρόκειται να σου αποφέρει. Τώρα κάνε το ίδιο με την απόφαση Β. Η απόφαση που θα σε κάνει να αισθανθείς ότι συνδέεται περισσότερο με τη ζωή σου, είναι η σωστή-ακόμα και αν δεν είναι η πιο εύκολη.

Μη βασίζεις τις αποφάσεις σου στο οικονομικό όφελος.
Το κέρδος θα έρθει αν δουλέψεις πραγματικά με ενθουσιασμό. Το ίδιο βάζο, μπορεί να φτιαχτεί από έναν αγγειοπλάστη που αγαπά αυτό που κάνει, και από κάποιον άλλο που μισεί τη δουλειά του. Θα πουληθεί γρήγορα στην πρώτη περίπτωση, ενώ στη δεύτερη θα μείνει στο ράφι.

Ακολούθησε τη διαίσθηση σου.
Η πιο ενδιαφέρουσα δουλειά είναι αυτή που επιτρέπει στον εαυτό σου να είναι δημιουργικός. Ο Einstein είπε: «Δεν έφτασα στην κατανόηση του Σύμπαντος χρησιμοποιώντας απλώς τα μαθηματικά». Ο Descartes, ο πατέρας της λογικής ανέπτυξε τη μέθοδο του βασιζόμενος στο όνειρο που είχε.

Μη φοβάσαι ν’ αλλάξεις γνώμη.
Αν απέρριψες μια ιδέα και αυτό σε ενοχλεί, σκέψου ξανά αυτό που επέλεξες. Μην αγωνίζεσαι ενάντια σε αυτό που σε ευχαριστεί.

Μάθε πώς να ξεκουράζεσαι.
Μία μέρα την εβδομάδα χωρίς να σκέφτεσαι τη δουλειά, επιτρέπει στο υποσυνείδητό σου να σε βοηθήσει.

Άφησε τα πράγματα να σε οδηγήσουν σε ένα πιο χαρούμενο μονοπάτι.
Αν αγωνίζεσαι πάρα πολύ για κάτι χωρίς να έχεις κάποιο αποτέλεσμα, να είσαι πιο ευέλικτος και να ακολουθείς τους δρόμους που σου ανοίγει η ζωή. Αυτό δε σημαίνει ότι εγκαταλείπεις τον αγώνα, ότι γίνεσαι τεμπέλης ή ότι αφήνεις τα πράγματα στα χέρια άλλων. Σημαίνει ότι καταλαβαίνεις πως η δουλειά που γίνεται με αγάπη φέρνει δύναμη, και ποτέ απελπισία.

Διάβασε τα σημάδια.
Είναι μια προσωπική γλώσσα. Να ακούς τη διαίσθηση που έχεις κάθε στιγμή. Ακόμα και αν τα σημάδια δείχνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που σχεδίαζες, ακολούθησε τα. Μερικές φορές μπορεί να πάρεις τη λάθος διαδρομή, αλλά αυτός είναι ο μόνος τρόπος να μάθεις αυτή την καινούρια γλώσσα.

Τέλος, ρίσκαρε!
Οι άνθρωποι που έχουν αλλάξει τον κόσμο, χάραξαν το δρόμο τους μέσα από πράξεις πίστης.

Πίστεψε στη δύναμη των ονείρων σου. Ο Θεός είναι δίκαιος. Δεν θα έβαζε στην καρδιά σου μια επιθυμία που δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Paulo Coelho

http://sxeseis-kai-sunaisthimata.com

Ψυχολογία

Ένα αγαπημένο μου βιβλίο έχει τον τίτλο “Μην βασανίζεστε για μικροπράγματα γιατί όλα είναι μικροπράγματα.” Την ημέρα που θα καταλάβεις ότι σπαταλάς ενέργεια και ημέρες από την υπέροχη ζωή σου ανησυχώντας για μικροπράγματα (και για… μικροανθρώπους), θα ξεκινήσεις μια νέα καλύτερη ζωή.

Εδώ είναι 7 πράγματα για τα οποία χρειάζεται να σταματήσεις να ανησυχείς. Συμπλήρωσε τη λίστα και με δικά σου και στείλτη μας για να τη δημοσιεύσουμε και να ελευθερώσουμε κι άλλους από άχρηστα βαρίδια.

Για όσα θέλουν οι άλλοι από τη δική σου ζωή
Ασφαλώς και θα ακούσεις τη γνώμη των άλλων. Πολλές φορές δίνουν μια διάσταση σε αυτό που σε απασχολεί που δε θα την αντιλαμβανόσουν χωρίς τη βοήθεια τους. Όμως, το να ανησυχείς για το πώς φαίνεσαι στα μάτια τους και για το τι θα ήθελαν εκείνοι από εσένα, είναι μια μεγάλη σπατάλη ενέργειας αλλά και ζωής.

Μόλις καταλάβεις τι θέλεις και τι σε κάνει ευτυχισμένο, αγκάλιασε το, ακολούθησε το και σύντομα θα ανοίξουν και οι αγκαλιές αυτών που θέλεις ή αυτών που δε φαντάζεσαι.

Πόσα κιλά είσαι
Και αυτό σου το λέω εγώ που ζυγιζόμουν δυο φορές την ημέρα. Την ημέρα που δε θα σε καθορίζει το πόσα κιλά θα δείξει η ζυγαριά, θα μπορέσεις να συμπεριφερθείς στο σώμα σου με αγάπη. Μην αφεθείς στο φαγητό και στην νευρική απόλαυση. Αφήσου στην αγάπη για το σώμα σου και για την ποιότητα της ζωής σου.

Επίλεξε σοφά την τροφή σου, σταμάτα το συναισθηματικό φαγητό, βρες την πείνα σου, ασκήσου, νιώσε χαρά και οι ορμόνες θα κυλήσουν τόσο αρμονικά στο σώμα σου που όλα θα γίνουν σχεδόν από μόνα τους.

Πώς ζουν οι άλλοι
Η σύγκριση είναι μια από τους μεγαλύτερους κλέφτες της ενέργειας σου. Μη συγκρίνεις τον τρόπο που ζεις με αυτόν των άλλων ανθρώπων. Είναι διαφορετικοί άνθρωποι, με διαφορετικές ζωές, με διαφορετικά χαρίσματα και ελαττώματα και διαφορετικό σκοπό και κάρμα σε αυτή τη ζωή.

Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με αυτή των άλλων. Σύγκρινε τη με όσα μπορεί να καταφέρει ο καλός σου εαυτός και τότε θα μπορέσεις να κάνεις βήματα ή και άλματα εμπρός.

Για την τελειότητα
Να σου πω ένα μυστικό; Είσαι ήδη τέλειος. Ναι, απλά δεν το έχεις συνειδητοποιήσει ακόμα. Όλοι παλεύουμε με την τελειότητα. Θέλεις να είσαι ο τέλειος γονιός, ο τέλειος σύντροφος, το τέλειο παιδί, ο τέλειος φίλος, ο τέλειος εργαζόμενος. Και όταν δεν τα καταφέρνεις η απογοήτευση κoλλάει επάνω σου σαν γλίτσα.

Να βάζεις τον πήχη ψηλά, να ξεπερνάς τα όρια σου, να γίνεσαι όλο και καλύτερος όμως το κίνητρο σου χρειάζεται να είναι η εξέλιξη σου και η ανακάλυψη των ταλέντων σου και όχι η άπιαστη, αγχωτική τελειότητα.

Για την ηλικία σου
Το να μεγαλώνεις είναι αναπόφευκτο, το να γερνάς είναι προαιρετικό λέει ένα αγαπημένο σλόγκαν. Δεν μπορείς να σταματήσεις τον χρόνο αλλά μπορείς να αγκαλιάσεις την ηλικία σου και όσα έχεις μάθει, πάθει και καταφέρει αυτά τα χρόνια πάνω στη γη μας. Υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται όλο και καλύτεροι μεγαλώνοντας και το αντίθετο βέβαια.

Εκμεταλλεύσου τα χρόνια που έρχονται για να ζήσεις όπως εσύ θέλεις. Κι αν κάποιος έχει πρόβλημα με τη δική σου ηλικία ξέρεις ασφαλώς ποιο τραγούδι μπορείς να του αφιερώσεις. Σε όποιον αρέσουμε για τους άλλους δε θα μπορέσουμε.

Για όσα δεν μπορείς να ελέγξεις
Αχ, αυτός ο έλεγχος… Αν μπορούσαμε θα ελέγχαμε και το πόσο γρήγορα ή αργά γυρίζει η γη. Πρόκειται για την απόλυτη σπατάλη ενέργειας. Και μάλιστα για μια ανόητη απόλυτη σπατάλη αφού και δεν την ευχαριστιέσαι και κανένα αποτέλεσμα δε βλέπεις τελικά.

Αντί να σπαταλάς ενέργεια προσπαθώντας να ελέγξεις τα πάντα, κάνε το καλύτερο που μπορείς γι’ αυτό που θέλεις να πετύχεις και περίμενε τα αποτελέσματα. Πολλές φορές θα χρειαστεί και υπομονή μέχρι να δεις τα αποτελέσματα αλλά και αυτό είναι μέσα στο ωραίο παιχνίδι της ζωής.

Για το κουτσομπολιό
Σε ένα κόσμο που ασχολείται εντατικά με τις ζωές των άλλων, κάνε τη διαφορά και κάνε ένα βήμα μακριά από το κουτσομπολιό. Ξεκίνα από το να σταματήσεις να κουτσομπολεύεις τον… εαυτό σου. Δε χρειάζεται να ξέρουν πολλοί πολλά. Μπορείς να επικοινωνείς με τους φίλους σου για πιο ουσιώδη πράγματα. Μίλησε για την καλοσύνη αντί για τα λάθη κάποιου, συζήτησε για τη χαρά αντί για τους πόνους σου, δείξε τη γενναιόδωρη και όχι τη μίζερη φύση σου.
Υπάρχει ένας πολύ γνωστός τραγουδιστής που απαγορεύει σχεδόν να μιλάνε άσχημα για οποιονδήποτε μπροστά του. Που αρνείται όχι μόνο να μεταφέρει αλλά και να ακούσει πληροφορίες για άλλους. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος της εξέλιξης και της επιτυχίας του.

Καθάρισε το εσωτερικό και εξωτερικό σου περιβάλλον από το κουτσομπολιό, ακόμα και από κουτσομπολίστικα sites ή εκπομπές, και θα δεις διαφορά στην ενέργεια, τη διάθεση και τη ζωή σου.

από την Καίτη Φαρμάκη

http://anewlife.gr/eleftherosou-7-pragmata-me-ta-opia-chriazete-na-papsis-na-ascholise-tora/

Ψυχολογία

“Χωρίς την ευκαιρία, το ταλέντο και η ικανότητα είναι άχρηστα.” Νικολό Μακιαβέλι
Οι επιτυχίες και οι αποτυχίες μας προκύπτουν πάντα από την αλληλεπίδραση πολλών πραγμάτων.

Από τη μια μεριά υπάρχουν οι περιστάσεις και τα απρόβλεπτα (που θα αποκαλώ, γενικά, το τυχαίο), τα οποία επιδρούν πάνω σε ό,τι η ανάγκη και η λογική επιβάλλουν να συμβεί (και που λαϊκά είναι γνωστό ως το πεπρωμένο).

Από την άλλη μεριά υπάρχει το σεντούκι με τα βοηθήματά μας, τα εσωτερικά και τα εξωτερικά (που από δω κι έπειτα θα τα αποκαλώ προσωπική τύχη), τα οποία θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως το σύνολο των ικανοτήτων, των χαρισμάτων και των περιστάσεων που βρίσκονται στη διάθεσή μας μια συγκεκριμένη στιγμή. Μ’ άλλα λόγια, όσα καταφέραμε να κάνουμε με ό,τι μας έλαχε.

Το να έχει κανείς μια θαυμάσια φωνή,
μια υπερφυσική δύναμη ή μια αξιοζήλευτη μνήμη,
όπως και το να έχει γεννηθεί ωραίος, έξυπνος ή επιδέξιος
αποτελεί, το δίχως άλλο, πλεονέκτημα.
Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη μας πως ακόμα κι αν
«γεννηθήκαμε με όλες τις χάρες του κόσμου κερδισμένες»
το τέλος της ιστορίας μας, κανείς δεν μας το εγγυάται.

Ν. Ρέσερ

Ας υποθέσουμε ότι, για κάποιο λόγο, θα θέλαμε να γνωρίζουμε προκαταβολικά τι πιθανότητες έχουμε να φέρουμε ένα καλό αποτέλεσμα σε μια συγκεκριμένη κατάσταση. Ας υποθέσουμε επίσης ότι ήταν στο χέρι μας να υπολογίσουμε -αν όχι όλους τουλάχιστον τους περισσότερους- παράγοντες που θα επιδράσουν. Για να βρούμε αν θα μας χαμογελάσει η τύχη, θα πρέπει να αθροίσουμε:

Το σύνολο των βοηθημάτων (εξωτερικών και εσωτερικών)
στα οποία βασιζόμαστε και τα οποία αποτελούν
τη δική μας Τύχη.

Το βάρος όσων είναι προκαθορισμένα: το Πεπρωμένο.

Το αναγκαίο μερίδιο του απρόβλεπτου: το Τυχαίο.

Σκοπός αυτής της υπόθεσης εργασίας είναι να μάθουμε να αποκαλούμε «ΤΥΧΗ» όλα αυτά μαζί, και να μην περιορίζουμε την έννοιά της μόνο σε αυτό που είναι τυχαίο.

Έτσι, θα είναι πιο εύκολο να δεχτούμε ότι η τύχη,- ακόμα κι όταν ελάχιστα εξαρτάται από τυχαίο-, πάντα έχει έναν λόγο, μεταβάλλει και διαμορφώνει αναγκαστικά κάθε τελικό αποτέλεσμα και παίζει το ρόλο της σε κάθε κατάσταση.

Ας φανταστούμε τώρα ότι, —από καπρίτσιο—, θέλουμε να πάμε ακόμα παραπέρα. Ας πούμε ότι θέλουμε να μετρήσουμε τη δυνατότητά μας να φέρουμε ένα αποτέλεσμα, προκαθορίζοντας εμείς οι ίδιοι τον συνδυασμό Τύχης, Πεπρωμένου και Τυχαίου.

Για να το καταφέρουμε, σε όλα αυτά τα πράγματα που συγκεντρώσαμε κάτω από τη γενική έννοια της Τύχης, θα πρέπει vα προσθέσουμε και το πόσο ενδεδειγμένη και αποτελεσματική (ή όχι) μπορεί να είναι αυτή η παρακινδυνευμένη ενέργειά μας.

Οι ενέργειές μας είναι εξ ορισμού άρρηκτα συνδεδεμένες με τις αποφάσεις μας, και ως εκ τούτου επηρεάζονται από κάτι που θα μπορούσαμε, ίσως, να ονομάσουμε: το Ταλέντο μας.

Είμαι πεπεισμένος ότι κανένας δεν ελέγχει στο βαθμό που θα ήθελε τα πράγματα που τον απασχολούν, αλλά ξέρω επίσης ότι συμμετέχουμε υποχρεωτικά σε κάθε τι που μας αφορά. Όλα εκείνα στα οποία πρωταγωνιστούμε (δηλαδή, η ζωή μας η ίδια) σχετίζονται με τη συμπεριφορά μας, που κι αυτή είναι στενά συνδεδεμένη με την ιδέα που έχουμε για τον κόσμο και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Για να το πω με τον δικό μου τρόπο:
Κατά κύριο λόγο, το να είμαι ενήλικος πάει να πει
πως αναλαμβάνω την ευθύνη
όσων κάνω κι όσων λέω,
όσων αποσιωπώ
κι όσων δεν κάνω.

Κι αυτό πάει να πει πως ξέρω ότι, ενεργητικός ή παθητικός…

Είμαι-αν όχι ο μόνος-, τουλάχιστον
ένας αναγκαίος συνυπεύθυνος
για όσα μου συμβαίνουν.

Φυσικά, αυτή η συνευθύνη που περιγράφω δεν παραπέμπει σε κάποια ικανότητά μας να προκαλούμε εμείς οι ίδιοι τα γεγονότα απλώς και μόνο ενεργώντας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αν ήταν έτσι, τότε αυτός θα ήταν ένας δρόμος προς την παντοδυναμία και όχι προς την ωριμότητα.

Ούτε βέβαια υποστηρίζω ότι μπορούμε να βασιστούμε σε κάποια ικανότητα πρόβλεψης- κάθε άλλο. Για μένα, το να είναι κανείς ενήλικος προϋποθέτει ότι γνωρίζει πως τα προγνωστικά του έχουν όρια, και παρά ταύτα αρνείται να χρησιμοποιήσει αυτό ακριβώς το επιχείρημα προκειμένου να ερμηνεύσει τις αντιξοότητες· προϋποθέτει επίσης ότι εγκαταλείπει τη συνήθειά του να ρίχνει το φταίξιμο στις απρόβλεπτες περιστάσεις και να προσπαθεί έτσι να δικαιολογήσει τα λάθη, τις παραλήψεις ή την απρονοησία του.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΤΥΧΗΣ
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ opera animus

lecturesbureau.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin