Νοεμβρίου 24, 2017

Ψυχολογία

Είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς τις περιπέτειες των γυναικών να κατακτήσουν τη θηλυκότητα και την αυτονόμηση. Μια ακόμα πράξη από το έργο της τους, όπου η μάνα παίζει μεβάση το σενάριο που έγραψε η δική της μητέρα και η μάνα της μάνας της κ.ο.κ.

Κάπου εκεί στην εφηβεία, όταν η κόρη ανθίζει σαν μπουμπούκι, είναι που ξεκινά ο αδυσώπητος αγώνας. Τα «πολύ νωρίς για να...», τα «πώς ντύνεσαι έτσι;». Σχόλια, παρατηρήσεις και γνώμες για τα πάντα, που κανείς δε ζήτησε από τη μάνα, αλλά εκείνη επιμένει να εκτοξεύει.


Και όταν η κόρη αντιδρά (γιατί, ίσως να μη μπορεί να διαπιστώσει και να σκεφτεί ότι η μάνα της επιτίθεται σε κάτι, αλλά το νιώθει) η μάνα συνεχίζει ακάθεκτη, προβάλλοντας τη δικαιολογία «πώς κάνεις έτσι; Τη γνώμη μου είπα» - μια γνώμη που πολλές φορές είναι συνώνυμη του "η θηλυκότητα ΣΟΥ είναι προστυχιά" μια γνώμη που σημαίνει "ποτέ δε θα είσαι αρκετά καλή για εκείνο και τ' άλλο", αλλά δε θα έπρεπε να πυροδοτεί αντιδράσεις βρε παιδί μου.

Μάλλον η κόρη θα έπρεπε να δέχεται παθητικά και αδιαμαρτύρητα την επιθετικότητα της μάνας, σαν να είναι κούκλα, άγαλμα, μωρό.

Ίσως επειδή, όσο καθυστερεί η μεταμόρφωση της κόρης από κοριτσάκι σε ανεξάρτητη γυναίκα, τόσο διατηρείται η νεότητα της μάνας, τόσο πιο ασφαλής είναι, αλλά αυτό είναι κάτι που το μητρικό στόμα δε λέει, σε αφήνει να το ανακαλύψεις μόνη σου.

Κάποιες φορές, φαίνεται ότι αυτά που δε μπορεί να δώσει η μάνα στην κόρη, τα δίνει η γιαγιά. Ίσως επειδή έχει ήδη υπάρξει κόρη μιας γυναίκας, μάνα μιας άλλης και έχει καταλάβει πλέον ότι πριν αποκτήσει τον τίτλο της γιαγιάς, ήταν εκείνη που στέρησε την προικοδότηση της θηλυκότητας στην κόρη της.

Αυτό κάνει άλλωστε με τη σειρά της και εκείνη στη δική της κόρη: τηρεί τη συμφωνία της διαγενεακής δυσλειτουργίας.

Η γιαγιά λοιπόν, φαίνεται πιο άνετη με την εγγονή. Πολλές φορές, πάει κόντρα στην κόρη της, για να ενισχύσει τη θηλυκότητα της εγγονής, παίζοντας τον ρόλο της άνετης, σύγχρονης γυναίκας που δεν φοβάται και είναι σε θέση να δώσει στη μικρότερη το χρίσμα του θηλυκού – το ίδιο ακριβώς που στέρησε και στερεί από τη δική της κόρη.

Έτσι, ρίχνει στάχτη στα ίδια της τα μάτια και δε μπορεί να αντιληφθεί πόσο σφοδρά επιτέθηκε και επιτίθεται στην αυτονόμηση της κόρης της. Διεκδικεί κι εκείνη, μέσα από τη σχέση με την εγγονή, τη μητρική εξουσία (ως μάνα της κόρης και μάνα της εγγονής) και την κατάργηση του χρόνου.

Θε μου, πόση εξουσία ξοδεύουν οι γυναίκες για να μη βλέπουν όσα στερήθηκαν.


Eιρήνη Αγαπιδάκη

o-klooun.com

Ψυχολογία

Tα όρια δεν αφορούν μόνο τα παιδιά. Συχνά ακούμε συμβουλές για τους γονείς, “πως να θέσουν όρια στα παιδιά τους” , “η σημασία των ορίων” κλπ. Είναι αλήθεια ότι τα όρια στις σχέσεις μας με τα παιδιά μας, βοηθούν πολύ τόσο τα ίδια όσο και τον σκοπό γενικότερα της διαπαιδαγώγησης και της κοινωνικοποίησης τους.


Τι συμβαίνει όμως με τις σχέσεις των ενηλίκων; Τι σημαίνει βάζω όρια και πως μπορώ να τα θέσω στους άλλους (αλλά και στον εαυτό μου);

Aς δούμε όμως πρώτα τι αφορούν αυτά τα όρια, ποιούς τομείς της ζωής μας περιλαμβάνουν, προκειμένου να κατανοήσουμε καλύτερα πως θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε σωστά.

· Σεβόμαστε τον χρόνο μας και τον χρόνο των άλλων; Είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας, στα ραντεβού μας, στις υποσχέσεις μας; Αντίστροφα ανεχόμαστε την καθυστέρηση και τις αναβολές εκ' μέρους των άλλων υποτιμώντας τον εαυτό μας;

· Σεβόμαστε τα συναισθήματα μας και τα συναισθήματα των συνανθρώπων μας; Μπορούμε να αφουγκραστούμε τι νοιώθουμε, πως αισθανόμαστε, αλλά και τι νοιώθουν οι άλλοι; Είμαστε σε επαφή με τα συναισθήματα μας;

· Σεβόμαστε τις σκέψεις και τις ιδέες που εκφράζουν οι άλλοι γύρω μας; Αποδεχόμαστε το όριο που θέτει η πίστη τους, η ιδεολογία τους, χωρίς να παραβιάζεται το δικό μας όριο και οι δικές μας αξίες;

· Σεβόμαστε τον προσωπικό χώρο των ανθρώπων; Από το δωμάτιο ως το τηλέφωνο, από το τετράδιο ως το βιβλίο... Τα πάντα!

Όπως βλέπετε το δίπολο σέβομαι- παραβιάζω βρίσκεται παντού. Τα όρια περιγράφουν το πως θα μπορέσουμε να συνυπάρξουμε αρμονικά χωρίς παραβιάσεις, αλλά με σεβασμό και κατανόηση. Ας σημειώσουμε όμως και αυτό: Σέβομαι δεν σημαίνει απαραίτητα συμφωνώ. Σέβομαι σημαίνει καταρχάς αποδέχομαι. Π.χ. σέβομαι την θρησκεία σου, αλλά δεν συμφωνώ μαζί σου για τις αρχές της πίστης σου. Ωστόσο αναγνωρίζω την ανάγκη σου για προσευχή και δεν θα σε εμποδίσω σε αυτό, αρκεί εσύ να σεβαστείς εμένα- τα δικά μου ήθη και έθιμα ώστε η έκφραση της προσευχής σου να μην προσβάλλει τα δικά μου... Πάνω-κάτω το ίδιο ισχύει για όλα: Tον χρόνο, το χρήμα, τις ιδέες, τις ανάγκες, τα συναισθήματα, το ίδιο μας το σώμα...

Ο σεβασμός προϋποθέτει αυτοσεβασμό, η αποδοχή προϋποθέτει αυτοαποδοχή, η αγάπη για τους άλλους προϋποθέτει αγάπη για τον εαυτό μας. Αντιθέτως παραμονεύει η ασυνεννοησία, η παρανόηση, η προσβολή, η παρεξήγηση. Συνηθίζουμε να λέμε “οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους”, κατά συνέπεια τα όρια θέτουν σωστές βάσεις για καλές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, τόσο στις τυπικές όσο και στις πιο κοντινές.

Για αυτό λοιπόν, μην φοβάστε να βάζετε όρια...

Τα όρια κάνουν καλό!

Γράφει ο  Γιάννης Ξηνταράς

o-klooun.com

Ψυχολογία

Έχουμε το θάρρος να πούμε “αντίο” στους ανθρώπους, τις σκέψεις και τις συνήθειες που μας κρατούν πίσω;


Πώς γίνεται νάχουμε τόσα σχέδια, να τα ζούμε στο μυαλό μας και να μην τολμούμε να κάνουμε ένα βήμα για να γίνουν πραγματικότητα; Γιατί βρίσκουμε συνέχεια δικαιολογίες;

Γιατί προτιμούμε να στέλνουμε στο μέλλον τη λύση κάποιου προβλήματος ενώ αυτό τώρα μας πιέζει;

Μπορεί νάχουμε σκεφθεί πάνω από χίλιες φορές ότι:
- ο σύντροφός μας μας σαμποτάρει συνεχώς
- ο εργοδότης μας μας καίει ανενδοίαστα
- η μητέρα μας κριτικάρει ασταμάτητα για το…καλό μας
- η φίλη μας με τις υποδείξεις της δεν μας αφήνει σε χλωρό κλαρί

Η παγίδα του “δεν μπορώ”.

- Γιατί δεν μπορώ να φύγω από αυτή τη δουλειά αφού νιώθω τόσο δυσάρεστα;
- Γιατί δεν μπορώ να φύγω από το πατρικό μου σπίτι;
- Γιατί δεν μπορώ να χωρίσω, ενώ η σχέση μου έχει γίνει βασανιστική;
- Γιατί οι φίλοι μου δεν με σέβονται κι εγώ δεν μπορώ να τους το πω;

Γιατί δεν κάνουμε το το πολυπόθητο βήμα;

- Οι φαντασιακοί, παράλογοι φόβοι μας παραλύουν. Ο φόβος για το άγνωστο μέλλον, μήπως ανακαλύψουμε ότι τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Κρατιώμαστε γερά από ανθρώπους, συνήθειες, ρουτίνες που δεν θέλουμε να αλλάξουμε, αμφιβάλλουμε αν θα μας βγουν σε καλό.

- Οι φόβοι δημιουργούν αρνητικές σκέψεις και αντιλήψεις, περιορίζουν τις επιλογές μας. Ηχούν στα αυτιά μας αυτές οι επιτακτικές και συμμορφωτικές παροιμίες “μήπως πάμε για μαλλί και βγούμε …κουρεμένοι”, ή “όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα”.

- Ο φόβος για το άγνωστο δεν έρχεται ποτέ με την μορφή δειλίας. Αντίθετα, εμφανίζεται με την μορφή σωφροσύνης, φορτωμένης με αρνητικούς χαρακτηρισμούς, όπως ανοησία, επιπολαιότητα, έλλειψη σοβαρότητας, φιλοτομαρισμός κλπ.

Και αν αυτούς τους φόβους τους μοιραστούμε με τους οικείους μας το πιθανότερο είναι να πάρουμε μια ακόμα πιο γερή δόση φόβου για τις πιθανές συνέπειες, τη λογική ή τον ρεαλισμό.

Το περιβάλλον.

Ας είμαστε ειλικρινείς: το περιβάλλον μας είναι το Α και το Ω στις αποφάσεις μας και στις επιλογές μας: Τί θα πει ο κόσμος; Κι αν οι γονείς πληγωθούν; Αν πάθουν κάτι; Δεν πρέπει να τους ανταποδώσουμε όσα έκαναν για μας, προσφέροντάς τους χαρά και ηρεμία; Μήπως χάσουμε φίλους;

Ενοχή και αυτοτιμωρία.

Ποτέ δεν θα ερωτευθώ ξανά,
πάντα θα είμαι μόνος/η,
έχασα για πάντα…την μοναδική μου ευκαιρία,
ποτέ δεν θα νιώσω ευτυχία.

Η ρουτίνα προσφέρει μέτρια ικανοποίηση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι παραμένουμε για καιρό στις δύσκολες συνθήκες ζωής γιατί πάντα βρίσκουμε ένα ποσοστό ικανοποίησης από την τρέχουσα δύσκολη κατάσταση. Ποτέ δεν είναι μια κατάσταση 100% άσχημη.

Δυστυχώς θα χρειαστεί να χάσουμε αυτό το μικρό ποσοστό ικανοποίησης- πάντα έχουμε παράπλευρες απώλειες- όταν το συναίσθημά μας είναι συνεχώς πιο πολύ δυσφορικό και πιεσμένο, όταν η ψυχή μας διαμαρτύρεται πιο συχνά από το να χαίρεται τη δουλειά, τη ζωή και τις σχέσεις.

Οι άνθρωποι βιώνουμε την απώλεια πιο έντονα από το κέρδος. Γι αυτό και δεν ρισκάρουμε τις αλλαγές. Άλλωστε την απώλεια την βιώνουμε άμεσα, το κέρδος της αλλαγής καθυστερεί και τρομάζουμε στην ιδέα μήπως δεν συμβεί και ποτέ. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να ζούμε αδιέξοδες καταστάσεις.

Καμιά…διακήρυξη δεν μπορεί να ξεκινήσει να γίνεται πράξη όσο είμαστε γαντζωμένοι πάνω σε ανθρώπους, μέρη, συνήθειες και σκέψεις που στο παρελθόν αποδείχθηκαν περίτρανα ότι όχι μόνο έφεραν πόνο και κακή τύχη αλλά κάθε επόμενη μέρα ήταν το ίδιο δυσάρεστη με την προηγούμενη.

Ποιος είμαι στ΄ αλήθεια και πού πάω;

Μπορεί οι περισσότεροι να είμαστε συνηθισμένοι άνθρωποι που κάνουμε συνηθισμένα πράγματα αλλά κάποια στιγμή ίσως χρειάζεται να υποβάλουμε στον εαυτό μας το συγκεκριμένο ερώτημα: «ποιός είμαι και πού πάω» ειδικά αν οι σκέψεις μας είναι αδιέξοδες, βιώνουμε σύγχυση ή όταν δεν δείχνει να έχουμε πολλές ελπίδες για να αλλάξουν τα πράγματα από μόνα τους ή οι άλλοι γύρω μας.

Ισως χρειαστεί να ξαναδούμε πιο βαθιά το modus vivendi που δεν υπόσχεται ποιότητα. Για να το ανατρέψουμε μάλλον θα χρειαστεί αυτοπεποίθηση, η υπομονή του γεωργού όταν καλλιεργεί ένα άγονο χωράφι: πρώτα κάνει μια βαθιά άρωση, απομακρύνει όλα τα ζιζάνια, φυτεύει και έχει την αισιοδοξία να απολαύσει μελλοντικά την συγκομιδή του κόπου και της υπομονής του.

 

Γράφει η Μαρία Λασιθιωτάκη, Ψυχολόγος.

Πηγή: selftherapy.gr


thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Συνήθως οι λόγοι που επικαλούμαστε για να εξηγήσουμε γιατί ερωτευτήκαμε ή και παντρευτήκαμε τον άνθρωπο που είναι δίπλα μας είναι προφανείς και κατανοητοί από το κοινωνικό πλαίσιο: ο χαρακτήρας, η μόρφωση, η εξωτερική εμφάνιση, η σεξουαλική επαφή, λόγοι οικονομικοί ή και κοινωνικοί.


Οι βαθύτεροι όμως λόγοι είναι καλά κρυμμένοι μέσα μας. Η επιλογή συντρόφου την οποία εμείς οι ψυχαναλυτές ονομάζουμε ανακλητική είναι η ωριμότερη, αυτή που οδηγεί στο μικρό ποσοστό του 10 με 20% που είναι οι ευτυχισμένοι γάμοι. εξηγεί ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής κ. Ματθαίος Γιωσαφάτ, ειδικός σε θέματα γάμου και οικογενειακής θεραπείας.

Τι σημαίνει αυτό; Όταν έχουμε μια καλή μαμά και περάσουμε καλά, μαθαίνουμε να συγχωρούμε και τα ελαττώματά της, όπως ένας ώριμος άνθρωπος. Αποδεχόμαστε λοιπόν και τα ελαττώματα του συντρόφου μας και φτιάχνουμε μια καλή σχέση. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε περάσει ομαλά και το οιδιπόδειο, δεν έχουμε μεγάλο άγχος αποχωρισμού, προδοσίας.

Αποδεχόμαστε, π.χ., ότι η μαμά έκανε κι άλλο παιδί. Ή ξέρω ως παιδί ότι μ” αγαπάει, αλλά ανακάλυψα ότι αγαπά και τον μπαμπά, αλλά κι εγώ αγαπάω τον μπαμπά, άρα όλοι αγαπιόμαστε! Οπότε θα κάνω κι εγώ το ίδιο όταν μεγαλώσω με το σύντροφό μου. Οι λόγοι λοιπόν της επιλογής του ερωτικού συντρόφου βασίζονται στη σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα, τη δική τους σχέση και τη σχέση μας μαζί τους.

Αναζητώντας τη ρίζα του προβλήματος

-Οι περισσότεροι μεγαλώνουμε με μαμάδες που δεν είναι επαρκείς, με μαμάδες που δεν έχουν μάθει να προσφέρουν αγάπη, να καταλαβαίνουν τις ανάγκες του μωρού. Και το μωρό επικοινωνεί με μη λεκτική συμπεριφορά για να ζητήσει αυτά που του λείπουν, κλαίει, αρρωσταίνει, γρατσουνάει, κλοτσάει κ.λπ.

Στα ζευγάρια είναι πολύ έντονη αυτή η μεταβίβαση της πρώτης σχέσης, των πρώτων μη λεκτικών φόβων και συναισθημάτων. Γι” αυτό και τα ζευγάρια μαλώνουν, ιδιαίτερα αν ο πρώτος χρόνος δεν ήταν καλός, αν ήταν στερημένος από ζεστασιά, χάδια, αγκαλιές. Ξέρετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να χαϊδέψουν τρυφερά ο ένας τον άλλο; Η επιλογή λοιπόν σε αυτές τις περιπτώσεις κουβαλά πάρα πολλά πράγματα που δεν έχουν λυθεί μέσα μας.

Στόχος η επιθυμητή μητέρα

Τα προβλήματα της πρώτης μας σχέσης με τη μητέρα δημιουργούν και τους προβληματικούς έρωτες. Περιμένεις τότε όχι μόνο να βρεις μια κανονική γυναίκα, έναν κανονικό άντρα, αλλά ένα σύντροφο που θα την αντικαταστήσει σε καλύτερη έκδοση, θέλεις την επιθυμητή μητέρα. Αυτό δημιουργεί τον έρωτα, τον πιο παθιασμένο. Όχι όμως τον πραγματικό έρωτα.

Γιατί σε αυτή την περίπτωση ψάχνουμε ένα ιδανικό που θα μας αγαπήσει, θα μας εκτιμήσει γι αυτό που είμαστε, όπως έπρεπε να το κάνει η μαμά. Κι όσο πιο πολύ περιμένει κανείς την επιθυμητή μητέρα, τόσο πιο πολύ την εξιδανικεύει. Είναι μια ναρκισσιστική ανάγκη. Όταν ακούσετε: Μια μόνο γυναίκα με έχει καταλάβει, εσύ, οι άλλες ήταν όλες… να καταλάβετε ότι πρέπει να απομακρυνθείτε γρήγορα απ αυτόν τον άνθρωπο! Σας βάζει στοιχεία που πιθανώς δεν έχετε!

Διαλέγουμε αυτόν που μας μοιάζει

Έχετε σκεφτεί γιατί παραπονιόμαστε ότι τραβάμε μόνο προβληματικές περιπτώσεις στην ερωτική μας ζωή; Μήπως δεν φταίνε μόνο οι άλλοι;

-Γιατί δεν τράβηξες κανέναν άλλο; θα ρωτούσα εγώ. Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με κάποιον ωριμότερο ψυχικά από εμάς. Δεν θα συντονιστούμε. Και δεν έχει να κάνει ούτε με την ευφυϊα ούτε με την ικανότητά μας σε άλλους τομείς όπως το εργασιακό. Εκεί μπορεί να διαπρέπουμε. Άλλο όμως είναι η συναισθηματική ωριμότητα!

Ο πραγματικός έρωτας!

-Ο έρωτας κρατάει το πολύ ένα χρόνο. Ο ανακλητικός έρωτας, ο πρώτος για τον οποίο μιλήσαμε, που δεν είναι τόσο έντονος αρχικά, ωριμάζει σιγά σιγά. Αρχίζει ο ένας να ερωτεύεται τον άλλο με το χρόνο που του αφιερώνει και τον γνωρίζει. Αυτόν λέω εγώ πραγματικό έρωτα. Αντιλαμβάνομαι ότι ο άλλος είναι κάτι εξαιρετικό για μένα, γιατί με έπεισε και τον έπεισα γι αυτό.

Τα στάδια της ψυχικής ανάπτυξης

-Για να έχεις μια καλή σχέση πρέπει να περάσεις τις ανάγκες του πρώτου έτους, τη μεγάλη εξάρτηση. Δεν πήρα πολλά από τη μάνα μου στον πρώτο χρόνο; Τότε ψάχνω μια γυναίκα – μαμά. Δεν δίνω και τόση σημασία στο σεξουαλικό. Κι αυτή η σχέση δεν πάει καλά γιατί διαλέγεις παρόμοιο τύπο συντρόφου. Στην αρχή φαίνεται ότι ο ένας θα φροντίσει τον άλλο και μετά και οι δυο περιμένουν τον άλλο να τους φροντίσει.

Στο δεύτερο έτος, το πρωκτικό στάδιο, το παιδί μαθαίνει με τη μάνα την αυτονομία, είναι η περίοδος της εναντίωσης. Αν δεν πάει καλά, αργότερα στη σχέση ο ένας θα προσπαθεί να επιβληθεί στον άλλο! Το τρίτο στάδιο είναι το φαλλικό, όπου το σεξ πηγαίνει στα γεννητικά όργανα. Αν πάει κάτι στραβά, διαλέγεις μια γυναίκα που σου αρέσει σεξουαλικά, αλλά αυτό εξαντλείται γρήγορα. Κι από εκεί και πέρα έχεις άλλες ανάγκες που δεν σου τις καλύπτει.

Ο τέταρτος χρόνος που πάλι δεν πάει καλά είναι ο οιδιποδειακός, στάδιο που στην ανάπτυξη αντιστοιχεί γύρω στα 5 χρόνια του παιδιού. Εκεί υπάρχει πρόβλημα γιατί δεν θέλεις πολύ ερωτικά το σύντροφό σου. Αν καταφέρεις και πάρεις κάποιον που σου θυμίζει τη μαμά (ή τον μπαμπά), έχεις προβλήματα σεξουαλικά: στύσης, πρόωρης εκσπερμάτισης κλπ.

Ζήτημα ισορροπίας

-Μια καλή σχέση προϋποθέτει ότι έχουμε περάσει σχετικά ομαλά αυτά τα στάδια: θέλεις να έχεις ένα μίνιμουμ εξάρτησης, να έχεις αυτονομία, αλλά δεν σου αρέσει να πατάς τον άλλο στο λαιμό. Θέλεις να κάνεις σεξ και να σου αρέσει, δεν ικανοποιείσαι όμως μόνο με αυτό. Τότε η σχέση εξελίσσεται σε αγάπη, σε έρωτα και μπορεί να κρατήσει. Δεν περιμένεις τόσο πολλά από τον άλλο, ενώνεις δυο ζωές, οι οποίες όμως δεν γίνονται ποτέ μια!

Και τώρα τι κάνουμε;

-Μπορεί να ακούγονται λίγο απαισιόδοξα όλα αυτά, αλλά είναι η πραγματικότητα. Το πρώτο πράγμα που λέω είναι να βρεις μια καλή μαμά, με την ψυχοθεραπεία, ατομικά ή σε ομάδες, που βοηθούν πάρα πολύ τους ανθρώπους. Λέω επίσης κι έχω παρεξηγηθεί γι αυτό να μπορούν οι γυναίκες να είναι κοντά στο παιδί τους τον πρώτο χρόνο της ζωής του.

Προτείνω συχνά και κάτι που ακόμα μοιάζει ουτοπικό: να γίνονται μαθήματα ζωής από το δημοτικό στα σχολεία, υπό μορφή ομάδας με εκπαιδευμένους δασκάλους. Το άλλο βήμα είναι ο διάλογος, που είναι δύσκολο βέβαια. Πάντα είχαν οι άνθρωποι προβλήματα και πάντα έβρισκαν τρόπους να τα αντιμετωπίσουν. Πρέπει να είμαστε και λιγάκι αισιόδοξοι! ΄

Άλλο έρωτας, άλλο αγάπη

-Δυο άνθρωποι είναι καθρέφτης ο ένας για τον άλλο. Οι ερωτευμένοι κοιτάζονται και θαυμάζονται αυτό δεν είναι αγάπη! Είναι ένα πολύ ευχάριστο αίσθημα, που οδηγεί σχεδόν πάντα σε φασαρίες. Γιατί την επόμενη μέρα που θα τον/τη δείτε θα έχετε ήδη μια μικρή απογοήτευση. Στην πρώτη επαφή δεν ξέρουμε τίποτα για τον άλλο, όσο προχωρά η επαφή όμως αρχίζει η απο-εξιδανίκευση. Εκεί εμφανίζεται η εσωτερική παλινδρόμηση, που δηλώνει την τάση του ανθρώπου να υπαναχωρήσει φοβισμένος και να κλείσει τις πόρτες επικοινωνίας για τη νέα σχέση.

Πηγή: ihappy.gr
thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Αυτή είναι μάλλον η πρώτη αντίδραση βλέποντας συχνά παράδοξες συμπεριφορές οι οποίες μάλιστα καθόλου σπάνιες δεν είναι.

Η συμβολή της ψυχανάλυσης και της ψυχολογίας μας έχουν βοηθήσει να φύγουμε από το παράδοξο και να κατανοήσουμε τέτοια φαινόμενα όπως είναι το αυτοσαμποτάζ, αλλά και να βοηθήσουμε να σταματήσει όποτε στέκεται ως φραγμός στην ευτυχία των υποκειμένων.

Τι είναι όμως το αυτοσαμποτάζ;

Δείτε λίγο τα παρακάτω παραδείγματα που προκύπτουν από την εμπειρία μου είτε ως θεραπεύτρια είτε ως παρατηρήτρια του κοινωνικού περιβάλλοντος περίεργη για τα όσα σχετίζονται με την ανθρώπινη συμπεριφορά.

1) Ο Π. βρίσκεται σε μέση ηλικία και παραπονιέται ότι δεν υπάρχουν δουλειές. Ασχολείται με οικοδομικές εργασίες και μέσα στην οικονομική καταστροφή (και όχι πια κρίση, μετά από τόσα χρόνια διάρκειας) πράγματι όλα αυτά τα επαγγέλματα της οικοδομής αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα.

Ο Π. βρίσκει μία δουλειά (ανακαίνιση) η οποία φαινεται να του ανοίγει άμεσα κι άλλες δύο, πράγμα που σημαίνει ότι για τους επόμενους τρεις τουλάχιστον μήνες θα είχε δουλειά με ικανοποιητική αμοιβή.
Ωστόσο, δεν τηρεί την συμφωνία με την τιμή που είχε προτείνει αρχικά για την αμοιβή του και ζητά 80% παραπάνω χρήματα, κάτι που κάνει έξαλλο τον ιδιοκτήτη του σπιτιού με τον οποίο τσακώνονται και χάνει και τις άλλες δύο δουλειές που είχαν συμφωνήσει.

Ο Π. νοιώθει αδικημένος και τα βάζει με όλους όσους έχουν δουλειά και βγάζουν χρήματα. Του έχει συμβεί πολλές φορές η ίδια ιστορία και έχει φτιάξει ένα ιδεολογικό πολιτικό επιστέγασμα στο παράπονο του. Είναι όμως η μόνη αλήθεια το κοινωνικό και πολιτικό ιδεολόγημα που αναμασά; ή του διαφεύγει και κάτι άλλο που έχει να κάνει με τον ίδιο;

2) Ο Μ. ιδιοκτήτης κάμπινγκ σε κοσμικό νησί. Το κάμπινγκ είναι σε μεγάλη παρακμή, παρόλο που το νησί έχει αρκετό κόσμο. Τα φώτα στις τουαλέττες δεν λειτουργούν, η καθαριότητα δεν είναι όπως θα έπρεπε, υπάρχει ασυνέπεια σε όσα αναφέρονται στο έντυπο και σε αυτά που προσφέρονται κ.ό.κ.

Αποτέλεσμα είναι ότι η πελατεία του μειώνεται χρόνο με τον χρόνο.

Ο Μ. το βράδυ δέχεται στο εστιατόριο του κάμπιγκ φίλους του με τους οποίους σχολιάζει με αρνητικά λόγια και υψηλόφωνα πελάτες του κάμπινγκ (παρουσία άλλων πελατών που παρεβρίσκονται στο εστιατόριο) ενώ δεν λείπουν αισχρολογίες και σεξουαλικοί υπαινιγμοί.

Ο Μ. όλη μέρα όταν δεν είναι οι φίλοι του βρίζει την κοινωνία και την κοινωνική αδικία ενώ του διαφεύγει ότι ο ίδιος διώχνει την τύχη του, διώχντοντας ουσιαστικά τους πελάτες του.

3) Η Μ. θέλει πολύ να προσληφθεί σε μία δουλειά που αισθάνεται ότι της ταιριάζει και που θα έλυνε το πρόβλημα εξάρτησης που έχει με την οικογένειά της. Έχει ήδη περάσει το πρώτο στάδιο αξιολόγησης και της κλείνουν και δεύτερο ραντεβού έχοντας εκτιμήσει τις ικανότητές και τις γνώσεις της. Την ώρα του δεύτερου ραντεβού και όντας πολύ κοντά στον στόχο της, καταφέρνει να φτάσει με ένα τέταρτο καθυστέρησης. Αιτία η αδυναμία να ξυπνήσει εκείνη την ημέρα στην ώρα της, ενώ είναι κάτι που συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια. Δεν την πήρε την θέση που ήθελε. Βρίζει την τύχη της...

4) Η Κ. είναι 30 ετών. Η ερωτική της ζωή είναι φτωχή και στενοχωριέται γιαυτό. Κάθε βράδυ πηγαίνει στο ψυγείο σαν υπνοβάτις και τρώει έως να έρθει ο κορεσμός. Την επόμενη μέρα νοιώθει ένοχα για τα κιλά που προστίθενται. Καταστρέφοντας το σώμα της δεν βλέπει ότι απομακρύνεται από την συνειδητή της επιθυμία. Ρίχνει το φταίξιμο στους άντρες που δεν προσελκύονται από τον πλούσιο εσωτερικό της κόσμο και προτιμούν επιφανειακά κριτήρια.

5) O Χ. είναι γόνος πλούσιας οικογένειας που κατέχει μία ξακουστή κερδοφόρα επιχείρηση. Ο Χ. δεν ενδιαφέρεται καθόλου με το αντικείμενο της επιχείρησης, ούτε ονειρεύεται να γίνει επιχειρηματίας. Ωστόσο η κοινωνική και οικογενειακή πίεση είναι αφόρητη και τελικά δέχεται αφού περνά μία περιπέτεια μέσα από ναρκωτικά. Αφού κόντεψε να πεθάνει από υπερβολική δόση, σταματά την όποια αντίσταση προς την βούληση της οικογένειας και αναλαμβάνει την επιχείρηση. Σε μερικά χρόνια η επιχείρηση πέφτει έξω από κακοδιαχείρηση...

Τα παραδείγματα είναι άπειρα και δεν θέλω να σας ζαλίσω με περισσότερα. Νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνετε πώς ο καθένας από αυτούς τους πρωταγωνιστές δημιουργούν εμπόδια οι ίδιοι στην εκπλήρωση της συνειδητής επιθυμίας τους.

Οι περισσότεροι που το διαπράττουν ρίχνουν συνήθως το φταίξιμο στους έξω "η κακή κοινωνία", "οι κακοί εργοδότες", "οι άντρες που δεν εκτιμούν τον εσωτερικό κόσμο και μένουν μόνο στην επιφάνεια"... Μερικές φορές γίνεται αντιληπτή η ευθύνη του υποκειμένου για την κακή του πορεία. Το καταλαβαίνει και αυτομέμφεται χωρίς να καταλαβαίνει όμως γιατί λειτουργεί έτσι αυτοκαταστροφικά. Και εκεί δύσκολα γλυτώνει από ενοχές, ενώ στην καλύτερη περίπτωση απορεί και αναρρωτιέται...

Τι είναι αυτό όμως που κάνει κάποιον να δρα με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που θα ήθελε;

Εδώ ξαναθυμόμαστε τον Φρόυντ, ο οποίος με την ανακάλυψη του ασυνειδήτου μας έδωσε το κλειδί της εξήγησης πολλών τέτοιων παράδοξων φαινομένων.

Η συνειδητή επιθυμία έρχεται σε σύγκρουση με ένα άλλο ψυχικό περιεχόμενο που βρίσκεται κρυμμένο στο ασυνείδητο. Αυτό το περιεχόμενο μπορεί να είναι μία άλλη επιθυμία που κινείται προς αντίθετη κατεύθυνση ή ένα κατασταλτικό συναίσθημα (φόβος, ενοχή, έλλειψη πίστης στον εαυτό). Επίσης συχνά η αιτία είναι ένα τραυματικό γεγονός, το περιεχόμενο του οποίου επανέρχεται επίσης καλυμμένο μέσα από δήθεν "ελεύθερες" επιλογές του υποκειμένου. Όπως και νά'χει υπάρχει ένα σημαντικό μπλοκάρισμα το οποίο προκαλεί εμπλοκές στην καθημερινή ζωή του ατόμου.

Κι αν κάποιος δεν έχει καταλάβει ότι βλάπτει ο ίδιος τον εαυτό του, τότε πώς μπορεί να το αντιληφθεί;

Ένα πολύ καλό μέτρο για να απαντήσει κανείς σε αυτή την ερώτηση είναι να δει αν υπάρχει επανάληψη σε μία συμπεριφορά που κάθε άλλο παρά ωφέλιμη είναι. Η επαναληπτικότητα μας δείχνει την ύπαρξη ενός τραυματικού γεγονότος που μπορεί να εμπλέκεται και που το περιεχόμενό του αναβιώνεται μασκαρεμένο μέσα από τις επαναλήψεις. Επαναλαμβάνεται κάτι τραυματικό ώστε να αντιληφθεί το υποκείμενο ότι κάτι συμβαίνει, να απορήσει, να αναρωτηθεί, (άρα να ξεκινήσει μία επεξεργασία) και να θελήσει να το αλλάξει.

Έτσι, δεν είναι εύκολο να απαντήσει το ίδιο το άτομο όταν οι φίλοι το ρωτούν: "Μα γιατί το κάνεις;" γιατί απλά συνήθως το ίδιο το υποκείμενο δεν γνωρίζει, αφού το ασυνείδητο περιεχόμενο του κρύβεται. Εμφανίζεται ενίοτε στα όνειρα, υπό την μορφή εφιάλτη αλλά και πάλι το μασκαρεμένο περιεχόμενο είναι συνήθως μη κατανοητό από το υποκείμενο.

Συνεχείς επιλογές κακών συντρόφων, ένα πρόβλημα που επανέρχεται στον εργασιακό χώρο, μία απόφαση που ενώ φαίνεται να είναι ωφέλιμη συνεχώς αναβάλλεται, ένας ρόλος δυσλειτουργικός που επιμένει να παίζεται στο εκάστοτε κοινωνικό περιβάλλον... οι περιπτώσεις που κάποιος βλάπτει τον εαυτό του είναι πολλές.

Ας ξεκινήσει κανείς από την παρατήρηση αυτής της επαναληπτικής αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Ας απορήσει με αυτή. Ας αποφύγει την εύκολη λύση να τα ρίξει όλα σε άλλους κι ας δει τι είναι αυτό που κάνει αυτός μέσα στις υπάρχουσες συνθήκες. Σε καμία περίπτωση δεν προτείνω να πάρει όλη την ευθύνη πάνω του για όλα τα κακώς κείμενα, αλλά πριν στραφεί προς τα έξω να δει πρώτα την δική του εμπλοκή στα δεινά του.

Η αναγνώριση του προβλήματος είναι συχνά η μισή λύση του.

από την Ψυχολόγο Δήμητρα Σταύρου

Πηγή: psyhismos

Ψυχολογία

Αν και μπορεί να φαίνεται αντιφατικό, τα πιο αξιόλογα δικαιώματα που θα πρέπει να έχετε στο μυαλό σας είναι εκείνα που προσφέρετε στον εαυτό σας. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύουσας σημασίας


Ας μιλήσουμε για τις συναισθηματικές άδειες. Είναι πιθανό να μην έχετε ακούσει ποτέ ξανά για αυτές. Στην πραγματικότητα, δεν τις μαθαίνουμε στο σχολείο και οι γονείς σας μπορεί να μην τις μοιράστηκαν ποτέ μαζί σας.

Οι συναισθηματικές άδειες είναι βασικά συστατικά για να έχετε μια ευτυχισμένη και ισορροπημένη ζωή. Αποτελούνται από ελευθερίες και συναισθήματα που μπορούν να σας θεραπεύσουν στις δύσκολες στιγμές.


Κάτι που όλοι μας γνωρίζουμε είναι ότι το περισσότερο διάστημα, οι άνθρωποι επικεντρώνονται στην εξωτερική τους ύπαρξη. Σας ενδιαφέρει να τα πηγαίνετε καλά με τους άλλους ανθρώπους. Είναι καλύτερα όταν προσφέρετε τον καλύτερό σας εαυτό στον κόσμο.

Αλλά γιατί να μην αρχίσετε να επικεντρώνετε την προσοχή σας και στον εσωτερικό σας κόσμο; Είτε το πιστεύετε είτε όχι με αυτό τον τρόπο θα έχετε μια πραγματική αφύπνιση: κοιτάξτε μέσα σας για να είστε πιο ελεύθεροι εξωτερικά.

Σήμερα σας προτείνουμε να ανακαλύψετε πέντε άδειες που μπορείτε να προσφέρετε στον εαυτό σας για να προωθήσετε την προσωπική σας ανάπτυξη. Ξεκινήστε εφαρμόζοντας όσα διαβάσετε από σήμερα. Στην πραγματικότητα, το μόνο που χρειάζεστε για να πετύχετε είναι το εξής:

Το θάρρος και την επιθυμία να είστε ευτυχισμένοι.


Παίρνουμε άδεια από τη δουλειά για να πάμε στο γιατρό ή για να επιλύσουμε γραφειοκρατικά θέματα. Μερικές φορές επιτρέπουμε στον εαυτό μας απλές ιδιοτροπίες: να βγούμε έξω με τους φίλους μας, να αγοράσουμε ένα βιβλίο, να πάρουμε ένα καινούργιο φόρεμα, να πάμε μια βόλτα μόνοι μας προς το τέλος της ημέρας…


Τώρα… ποιες είναι οι άδειες της ευτυχίας; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπατε στον εαυτό σας: «Θα είμαι ευτυχισμένος/η;». Ξέρουμε ότι δεν είναι εύκολο, γενικά είναι δύσκολο να απελευθερωθείτε από τις υποχρεώσεις σας και να κάνετε αυτό που θέλετε.


Ωστόσο, το κλειδί είναι η ισορροπία και πάνω από όλα να δίνετε την άδεια στον εαυτό σας να είναι ευτυχισμένος σε οτιδήποτε κάνετε. Δώστε προσοχή σε αυτά τα πέντε βασικά πράγματα.


1. Δίνω την άδεια στον εαυτό μου να είναι αυτός που είναι και δεν θα αλλάξω για κανέναν
Μπορεί να ξαφνιαστείτε αλλά οι άνθρωποι αλλάζουν πολύ συχνά λόγω των εξωτερικών επιρροών τους. Μερικές φορές μια σχέση μπορεί να είναι θυελλώδης και περίπλοκη, περιορίζοντας πολλά από τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου.

Σταματάτε να είστε ο εαυτός σας για να γίνετε η σκιά κάποιου άλλου. Ξεχνάτε να φροντίσετε τον εαυτό σας και τελικά καταλήγετε να ζείτε με περισσότερες φοβίες παρά ελπίδες.
Μην αλλάζετε για κανέναν. Προστατεύστε αυτό που είστε, τις αξίες σας, την εσωτερική ομορφιά σας. Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να γιορτάσει αυτό που είναι χωρίς να χρειάζεται να κάνει θυσίες.

2. Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να με αισθάνεται και να με καταλαβαίνει
Αυτό συμβαίνει πολύ συχνά: αισθάνεστε αποτυχημένοι, εκνευρισμένοι με κάποιον άλλο, πληγωμένοι ή απογοητευμένοι. Αντί να ξεμπλέξετε αυτόν τον συναισθηματικό κόμπο για να φτάσετε σε μια λύση, το κρατάτε βαθιά μέσα στην καρδιά σας και το αφήνετε να παραμονεύει.

Προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει τίποτα, ότι «όλα είναι καλά» ενώ στην πραγματικότητα τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει.
Μην το κάνετε αυτό – δώστε στον εαυτό σας την άδεια να αισθάνεται, να καταλαβαίνει, να επιλύει και να θεραπεύεται. Η συναισθηματική ελευθερία είναι ζωτικής σημασίας για να χτίσετε την ευτυχία σας.
Από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να κατανοήσετε και να αναγνωρίσετε ότι αυτά που αισθάνεστε μπορούν να επηρεάσουν ορισμένα πράγματα και ανθρώπους. Όμως έτσι θα μπορέσετε να γνωρίσετε τον εαυτό σας πολύ καλύτερα. Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να διεισδύει στα πιο σκοτεινά σημεία σας, φέρτε τα στο φως και θεραπεύστε τα.


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάτι θα σας αναγκάσει να αντιμετωπίσετε πολλούς από τους φόβους σας όπως επίσης και εκείνα τα ζητήματα που δεν έχετε επιλύσει και τα οποία σας έχουν φτάσει στην παροντική κατάσταση.


3. Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να αναζητήσει αυτά που θέλει
Πριν αρχίσετε να ψάχνετε τι θα σας κάνει να κάνει ευτυχισμένους, θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσετε τι θέλετε. Είναι περίεργο αλλά πολλοί άνθρωποι ζουν τις ζωές τους αισθανόμενοι αυτό το κενό μέσα τους επειδή δεν γνωρίζουν τις προτεραιότητές τους ή τι χρειάζονται για να είναι ευτυχισμένοι.

Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να βρει εσωτερική γαλήνη. Μην αφήνετε κανένα να σας πικραίνει ή να σας αναγκάσει να κάνετε πράγματα που δεν ταιριάζουν με τις αξίες σας.
Δώστε την άδεια στον εαυτό σας να κάνει την κάθε μέρα που ζείτε να αξίζει. Ανεξάρτητα από τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντά σας: δώστε στον εαυτό σας μια ώρα ή δυο για να κάνετε αυτά που θέλετε εσείς.
Θέστε στόχους για τους οποίους θέλετε να παλέψετε· να έχετε βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα όνειρα.
Εστιάστε τη ζωή σας έτσι ώστε τα όνειρά σας κάθε φορά που ανοίγετε τα μάτια σας το πρωί να σας ωθούν να συνεχίσετε να παλεύετε.

4. Να διατηρείτε πάντα το δικαίωμα να έχετε τη δική σας γνώμη, να εξασφαλίζετε στον εαυτό σας το δικαίωμα να εκφραστεί ελεύθερα

Μην παραμένετε σιωπηλοί-να είστε ειλικρινείς κάθε μέρα της ζωής σας. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα νιώσετε ότι υπάρχει συναισθηματική ισορροπία και ότι αυτά που σκέφτεστε και αισθάνεστε αντιστοιχούν σε αυτά που κάνετε και λέτε.

5. Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να κλείσει μερικά κεφάλαια
Δεν είναι εύκολη υπόθεση να κλείσουμε μερικούς κύκλους και κεφάλαια. Στην πραγματικά, είναι πολλοί οι άνθρωποι που αρνούνται να το κάνουν αυτό. Θεωρούν ότι είναι καλύτερα να παραμένουν σιωπηλοί, να υπομένουν και να παραμένουν σε μια δυναμική που τους κάνει δυστυχισμένους επειδή απλά αυτό είναι το μόνο που έχουν.

Μην το κάνετε αυτό: δώστε στον εαυτό σας την άδεια να είναι ευτυχισμένος και να μπορεί να εγκαταλείψει ό,τι δεν τον υποστηρίζει, ό,τι τον πληγώνει και δεν του ταιριάζει.


Κλείστε κεφάλαια και πείτε ναι στις αλλαγές που έρχονται για το καλύτερο επειδή θα σας φέρουν νέες ευκαιρίες για να ευτυχήσετε. Επιλέξτε να αναπτυχθείτε εσωτερικά για να είστε ευτυχισμένοι εξωτερικά.

meygeia.gr

Ψυχολογία

Μην έχετε δεδομένη τη ζωή σας, ούτε τους ανθρώπους σας!

Να δίνετε μέχρι εκεί που μπορείτε, να μη νιώθετε τύψεις όταν ξεμένετε από ενέργεια και δεν μπορείτε να βοηθήσετε κάποιον άλλο.

Η ενέργειά σας είναι πολύτιμη. Να έχετε χρόνο για τον εαυτό σας, να μιλάτε μαζί του, να του ασκείτε κριτική, να τον χαϊδεύετε, να τον μαλώνετε,να είστε πάντα σε επαφή με το είναι σας.

Μη χαραμίζετε τη ζωή σας με ενοχές, κόμπλεξ και ανελέητα… ΑΝ…
Μην υποτιμάτε τον εαυτό σας, μην επιτρέπετε σε ΚΑΝΕΝΑΝ να σας υποτιμάει, λογοκρίνει, μειώνει.
Μην έχετε στη ζωή σας ανθρώπους που σας βάζουν σε διαδικασία να απολογηθείτε


Η ζωή σας είναι δικιά σας! ΟΧΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ !

Να κάνετε ότι γουστάρετε ! Να ζείτε όπως γουστάρετε ! Να μη σας στιγματίζει καμία ταμπέλα !

Να είστε ΕΣΕΙΣ και να λέτε : “Χέστηkα σε ποιόν αρέσω, εγώ θα είμαι αυτός που θέλω!”

Να διαφέρετε!

Μην ξοδεύετε δευτερόλεπτο με ανθρώπους που δε σας εκτιμούν.
Μην είστε ζητιάνοι αγάπης, ζητιάνοι ενδιαφέροντος!

Αν σας αγαπάει κάποιος θα είναι στη ζωή σας. Αν θέλει να σας δει, θα σας δει ! Αν θέλει να σας βρει, θα σας βρει.

Μην καταπίνετε αμάσητο ότι σας πουλάνε, ο καλύτερος κριτής είναι το ένστικτό σας!
Μη θεωρείτε λογικό, δεδομένο, αυτονόητο ότι πρέπει να αντέξετε μια ζωή που σας επέβαλαν άλλοι!
Να παλεύετε την αξιοπρέπειά σας, τα δικαιώματά σας για τη ζωή ΣΑΣ ! Μη φοβάστε τα συναισθήματά σας!
Δεν είναι κακό να φοβάσαι, να κλαις, να λυγίζεις.
Αφού είσαι άνθρωπος, ΝΙΩΘΕΙΣ.

Μη φοβάστε να εpωτευτείτε!
Ο έpωτας είναι πηγή ζωής! Μην παραμελείτε την υγεία σας!
Ειδικά αν είστε γονείς είναι εγκληματικό αν το κάνετε. Προδίδουμε τα παιδιά μας αν δεν προστατεύουμε την υγεία μας. Βγάλτε από τη ζωή σας τον εγωισμό.
Είναι καταστροφικός! Τυφλώνει!

Να αγαπάτε με όλη σας την ψυχή και να έχετε δίπλα σας ανθρώπους που σας αγαπάνε για αυτό που είστε! Να αγαπάτε την ευάλωτη πλευρά σας ! Αν υπάρχουν στη ζωή σας άνθρωποι που δε δέχονται-αγαπάνε τη σκοτεινή, ευάλωτη, παιδική πλευρά σας, να τους πετάτε έξω από τη ζωή σας ! Να αγαπάτε τη ζωή για να σας αγαπάει και αυτή !! Ορμήστε στη ζωή!

Μην περιμένετε την ιδανική στιγμή!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΔΑΝΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ! ΔΕ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΤΕ!
Όσο την περιμένεις έχεις χάσει τη μισή ζωή σου στο περίμενε. Μην έχετε δεδομένη τη ζωή σας, ούτε τους ανθρώπους σας.

Να λέτε ασταμάτητα σ’ αγαπάω, συγνώμη, ευχαριστώ.
Μην κάνετε μακροπρόθεσμα σχέδια. Βάλτε κοντινούς στόχους.
Είναι ανόητο να σχεδιάζουμε τη ζωή μας. Χάνουμε το τώρα. Δε γράφουμε εμείς το σενάριο της ζωής μας.

Η ζωή θα μας δείξει τι ρόλο θα παίξουμε.
Να είστε μαχητές! Να είστε ονειροπόλοι! Να είστε άτακτοι.
Η αταξία του μυαλού σας χτίζει την προσωπικότητά σας, τη μοναδικότητά σας!



ΖΗΣΤΕ! ΤΩΡΑ!
ΣΗΜΕΡΑ…για να έχετε αύριο ….

Αφιερωμένο σε όσους δίνουν μάχη με τον καρκίνο.

Της Χρύσας Κατσιτοπούλου – anapnoes.gr

Ψυχολογία

Συχνά πιστεύουμε ότι όταν θέλουμε να απορρίψουμε κάτι ή κάποιον, αν αιτιολογήσουμε αυτή μας την απόφαση ευγενικά και ζητήσουμε συγγνώμη στο τέλος, τότε κάνουμε την άρνηση και αυτή την απόρριψη λίγο πιο «ελαφριά» και «εύπεπτη» για τον άλλο. Μάλλον, όμως, τελικά δεν είναι έτσι, αφού μία πρόσφατη έρευνα καταλήγει στο εντελώς αντίθετο συμπέρασμα.

Τον περασμένο μήνα, το περιοδικό «Frontiers in Psychology» δημοσίευσε μία μελέτη στην οποία συμμετείχαν 1000 άτομα που έλαβαν μέρος σε διάφορα σενάρια. Αρχικά, από τους εθελοντές ζητήθηκε να καταγράψουν ποιο θεωρούσαν ως σωστό τρόπο για να απορρίψουν ένα υποτιθέμενο αίτημα, όπως για παράδειγμα πώς να πουν «όχι» σε ένα ραντεβού ή πώς αρνηθούν τη συγκατοίκηση για μία ακόμη χρόνια με τον τωρινό συγκάτοικό τους. Όσο απίστευτο και αν ακούγεται, μόνο το 39% των απαντήσεων περιείχε και μία «απολογία» στο τέλος της απόρριψης.

Μετά από αυτό, οι επιστήμονες ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να διαβάσουν ο ένας το γράμμα του άλλου, ανώνυμα και ανακατεμένα. Έπειτα τους ζήτησαν να περιγράψουν πώς νιώθουν στην ανάγνωση της απόρριψης. Όσοι πέτυχαν επιστολή με απολογία και «συγγνώμη» στο τέλος δήλωσαν πιο πληγωμένοι από εκείνους που απλώς πέτυχαν ένα γράμμα με την άρνηση χωρίς αιτιολογίες. Αυτό συμβαίνει γιατί, σύμφωνα με τους επιστήμονες, όταν αρνούμαστε κάτι σε κάποιον και παράλληλα του ζητάμε και συγγνώμη γι' αυτό, τότε τον κάνουμε να νιώθει υποχρεωμένος να μας συγχωρέσει και αυτό του προκαλεί χειρότερα συναισθήματα από αυτά που θέλουμε να του δημιουργήσουμε με την απολογία μας.

Οπότε, την επόμενη φορά που θα νιώσετε την ανάγκη να απολογηθείτε για την απόρριψή σας σε κάποια πρόταση ή οτιδήποτε άλλο, καλά θα κάνετε να το ξανασκεφτείτε.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στην αμερικανική έκδοση της HuffPost και αποδόθηκε στα ελληνικά

Newsroom

HuffPost Greece

akappatou.gr

Ψυχολογία

Πιστεύουμε ότι αν παραδεχθούμε ότι κάναμε λάθος, θα φανούμε αδύναμοι. Αντιθέτως! Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι όταν παραδεχόμαστε το λάθος μας, τότε είναι που δείχνουμε περισσότερη δύναμη.

Παρά τις καλύτερες προθέσεις και τις προσπάθειές σας, είναι αναπόφευκτο: Σε κάποιο σημείο της ζωής σας, θα κάνετε λάθος.

Μπορεί να μας είναι δύσκολο να αποδεχτούμε τα λάθη μας, οπότε μερικές φορές τα προσπερνάμε και δεν τα αντιμετωπίζουμε. Τότε η τάση μας για επιβεβαίωση, αρχίζει να επιδρά προκαλώντας μας να βρούμε στοιχεία που να αποδεικνύουν αυτό που ήδη πιστεύουμε. Για παράδειγμα, το μικρό βαθούλωμα που είδες ξαφνικά στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου σου, προφανώς σημαίνει ότι οφείλεται κάποιος άλλος οδηγός σε τράκαρε.

Οι ψυχολόγοι το ονομάζουν αυτό «γνωστική ασυμφωνία», δηλαδή το άγχος που βιώνουμε όταν έχουμε δύο αντιφατικές σκέψεις, πεποιθήσεις, απόψεις ή συμπεριφορές. Για παράδειγμα, ίσως να πιστεύετε ότι είστε ένας καλός και δίκαιος άνθρωπος, οπότε όταν μιλάτε απότομα σε κάποιον, αντιμετωπίζετε μία αίσθηση ασυμφωνίας. Οπότε για να μπορέσετε να ανταπεξέλθετε σε αυτή την ασυμφωνία, αρνήστε το λάθος σας και επιμένετε, για παράδειγμα, ότι ο άλλος οδηγός θα έπρεπε να σας έχει δει ή ότι είχατε προτεραιότητα, ακόμα κι αν δεν είχατε.

Η γνωστική ασυμφωνία είναι αυτό που νιώθουμε όταν η αυτοαντίληψη μας “είμαι έξυπνος, είμαι καλός, είμαι πεπεισμένος ότι αυτό που πιστεύω είναι αλήθεια” απειλείται από την ένδειξη ότι κάναμε κάτι που δεν ήταν έξυπνο, ότι κάναμε κάτι που βλάπτει ένα άλλο πρόσωπο, ότι αυτό που πιστεύουμε δεν είναι αλήθεια, υποστηρίζουν οι ψυχολόγοι.

H γνωστική ασυμφωνία απειλεί την αίσθηση του εαυτού μας

Για να μειώσουμε τη γνωστική ασυμφωνία, θα πρέπει να τροποποιήσουμε την αυτοαντίληψή μας ή να αποδεχτούμε τα αποδεικτικά στοιχεία, δηλώνουν. Μπορείτε να μαντέψετε ποια επιλογή κάνουν τελικά οι περισσότεροι άνθρωποι;

Ή ίσως να αντέχετε να δικαιολογήσετε το λάθος σας. Ο ψυχολόγος Leon Festinger, διατύπωσε τη θεωρία της γνωστικής ασυμφωνίας τη δεκαετία του 1950, όταν μελετούσε μια μικρή θρησκευτική ομάδα που πίστευε ότι ένας ιπτάμενος δίσκος θα έσωζε τα μέλη της από μια αποκάλυψη που θα γινόταν στις 20 Δεκεμβρίου 1954. Δημοσιεύοντας τα ευρήματά του στο βιβλίο του «Όταν η Προφητεία αποτυγχάνει», έγραψε ότι η ομάδα, αφού δεν συνέβη κάτι τέτοιο, υποστήριξε περισσότερο έντονα την πίστη της και είπε ότι ο Θεός είχε απλώς αποφασίσει να σώσει τα μέλη, αντιμετωπίζοντας τη δική τους γνωστική ασυμφωνία, με την προσκόλληση τους σε μια δικαιολογία.

Η γνωστική ασυμφωνία είναι κάτι δυσάρεστο αλλά έχουμε τα κίνητρα για να την μειώσουμε, δηλώνουν οι ψυχολόγοι.

Όταν ζητούμε συγγνώμη για τα λάθη μας, πρέπει να αποδεχτούμε αυτή γνωστική ασυμφωνία είναι κάτι δυσάρεστο. Από την άλλη πλευρά, η έρευνα έχει δείξει ότι μπορεί να αισθανόμαστε καλά όταν είμαστε κάθετοι στις απόψεις μας. Μια μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο «European Journal of Social Psychology», διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που αρνήθηκαν να ζητήσουν συγνώμη μετά από κάποιο λάθος, είχαν περισσότερη αυτοεκτίμηση, αισθάνονταν ότι είχαν περισσότερο τον έλεγχο και ότι ήταν πιο δυνατοί από αυτούς που δεν αρνήθηκαν να ζητήσουν συγγνώμη.

Κατά κάποιο τρόπο, οι συγγνώμη δίνει εξουσία στους αποδέκτες τους, δήλωσαν οι συγγραφείς της μελέτης. Για παράδειγμα, το να ζητώ συγνώμη από τη γυναίκα μου, σημαίνει ότι παραδέχομαι το λάθος μου. Αλλά η συγγνώμη της δίνει επίσης την εξουσία να επιλέξει αν θέλει να ανακουφίσει την ντροπή μου μέσω της συγχώρεσης ή να αυξήσει την ντροπή μου, κρατώντας μου μνησικακία. Η έρευνά μας διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν μια βραχυπρόθεσμη αύξηση των συναισθημάτων προσωπικής εξουσίας και ελέγχου, αφού έχουν αρνηθεί να ζητήσουν συγγνώμη.

Η αίσθηση δύναμης μπορεί να είναι ένα ελκυστικά βραχυπρόθεσμο όφελος, αλλά υπάρχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες. Η άρνηση να ζητήσετε συγγνώμη θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την «εμπιστοσύνη στην οποία βασίζεται μια σχέση», δήλωσαν οι ερευνητές, προσθέτοντας ότι μπορεί να επεκτείνει τις συγκρούσεις και να ενθαρρύνει την οργή ή τα αντίποινα.

Όταν αρνήστε να παραδεχτείτε τα λάθη σας, οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι είστε επίσης λιγότερο ανοιχτοί σε εποικοδομητική κριτική η οποία μπορεί να σας βοηθήσει να βελτιώσετε τις δεξιότητές σας, να διορθώσετε τις κακές συνήθειες και να βελτιώσετε πάνω από όλα τον ίδιο σας τον εαυτό.

Δυστυχώς έχουμε την τάση να προσκολλούμαστε σε παλιούς τρόπους συμπεριφοράς για να κάνουμε τα πράγματα, ακόμα και όταν οι νέοι τρόποι είναι καλύτεροι, υγιέστεροι και εξυπνότεροι. Είμαστε προσκολλημένοι στις αμυντικές πεποιθήσεις που είναι πλέον ξεπερασμένες, δήλωσαν οι ερευνητές. Και κάνουμε τους συντρόφους μας, τους συναδέλφους, τους γονείς και τα παιδιά μας πραγματικά να θυμώνουν μαζί μας.

Μια άλλη μελέτη, από τους ερευνητές του Stanford, διαπίστωσε ότι οι συμμετέχοντες ήταν πιο πιθανό να αναλάβουν την ευθύνη για τα λάθη τους, όταν πίστευαν ότι είχαν τη δύναμη να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους. Αυτό είναι πιο εύκολο να ειπωθεί παρά να γίνει, όμως, πώς ακριβώς αλλάζουμε τη συμπεριφορά μας και μαθαίνουμε να αποδεχόμαστε τα λάθη μας;

Το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσουμε τη γνωστική ασυμφωνία στην πράξη. Το μυαλό σας θα φτάσει πολύ μακριά, για να διατηρήσει την αίσθηση της ταυτότητάς σας, έτσι σας βοηθά να συνειδητοποιήσετε πώς αισθάνεστε όταν αυτή εμφανίζεται. Τυπικά, εκδηλώνεται ως σύγχυση, άγχος, αμηχανία ή ενοχή. Αυτά τα συναισθήματα δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι είστε λάθος, αλλά μπορείτε τουλάχιστον να τα χρησιμοποιήσετε ως υπενθυμίσεις για να εξερευνήσετε την κατάσταση από μια αμερόληπτη προοπτική και αντικειμενικά να αναρωτηθείτε αν υπάρχει υπαιτιότητά σας.

Ομοίως, μάθετε να αναγνωρίζετε τις συνηθισμένες δικαιολογίες και εκλογικεύσεις σας. Σκεφτείτε εκείνη τη φορά που κάνατε λάθος και το ξέρατε, αλλά προσπαθήσατε να το δικαιολογήσετε. Θυμηθείτε πώς νιώσατε όταν προσπαθούσατε να εξορθολογίσετε τη συμπεριφορά σας και επισημάνετε αυτό το συναίσθημα ως γνωστική ασυμφωνία την επόμενη φορά που θα συμβεί.

Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι μας βοηθά επίσης να θυμόμαστε, ότι οι άνθρωποι συγχωρούν πιο συχνά από ό,τι πιστεύουμε. Κάποια χαρακτηριστικά όπως η ειλικρίνεια και η ταπεινοφροσύνη σας κάνουν πιο ανθρώπινο και επομένως πιο προσιτό. Από την άλλη πλευρά, αν είναι αναμφισβήτητα σαφές ότι κάνετε λάθος, η άρνηση να ζητήσετε συγγνώμη αποκαλύπτει την ύπαρξη χαμηλής αυτοπεποίθησης.

Αν είναι σαφές σε όλους ότι κάνατε λάθος, δηλώνουν οι ψυχολόγοι, το να είστε κάθετοι στην άποψή σας, δείχνει στους ανθρώπους την αδυναμία του χαρακτήρα σας παρά τη δύναμη σας.

omorfamystika.gr

Ψυχολογία

Ορισμένοι από εμάς θεωρούν ότι η αγάπη και η δέσμευση είναι πηγή μεγάλης πίεσης και/ ή άγχους.

Ανησυχούμε ότι δεν κάνουμε τις σωστές επιλογές. Μήπως η σχέση αποτύχει; Μήπως πληγωθούμε; Εάν αποκαλύψουμε τον εαυτό μας, θα είμαστε για τον άλλο αρκετοί; Ανησυχούμε τόσο, ώστε η αγάπη γίνεται πίεση, ματαίωση, πηγή στρες.

Το 90% των πραγμάτων για τα οποία ανησυχούμε δε συμβαίνει ποτέ. Αυτό το ξέρουμε όλοι από πρώτο χέρι. Παρ’ όλα αυτά, γραπωνόμαστε από την ανησυχία μας, λες και θα ήταν επιπόλαιο να πάψουμε να ανησυχούμε.

Τα μικρότερα προβλήματα μας προκαλούν υπερδιέγερση, τα μεγαλύτερα μας απειλούν με πλήρη κατάρρευση. Βλέπουμε σε όλα την αρνητική πλευρά πριν σκεφτούμε τη θετική (αν μας περάσει από το νου ότι υπάρχει και θετική). Έχουμε ένα εκατομμύριο λόγους για να ανησυχούμε, δεδομένου ότι είμαστε πολύ εξοικειωμένοι με οτιδήποτε μπορεί να μας βλάψει.

Η ανησυχία μας κάνει όλους ανόητους. Ελέγχει τη ζωή μας και μας αφήνει με άδεια καρδιά και στερημένους από εμπειρίες. Με αυτό δεν εννοώ ότι θα πρέπει να είμαστε αδιάφοροι ή ασυλλόγιστοι. Πολύ απλά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι θα πρέπει να μάθουμε να διαχωρίζουμε τα πραγματικά προβλήματα από τα φανταστικά και ασήμαντα.

Δεν έχει σημασία πόσο βαθιά ριζωμένο είναι το πρόβλημα, πόσο απελπιστική η κατάσταση, πόσο μπερδεμένο το κουβάρι, πόσο μεγάλο το λάθος.

Μια επαρκής κατανόηση της αγάπης θα δώσει λύση σε όλα.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο Γεννημένοι να αγαπάμε Στοχασμοί για την Αγάπη του Leo Buscaglia
Πηγή: mybellavista.wordpress.com

thessalonikiartsandculture.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin