Νοεμβρίου 24, 2017

Ψυχολογία

Την 1η Οκτωβρίου γιορτάζουμε της Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας και το ερώτημα του τίτλου δεν είναι καθόλου απίθανο. Ως το 2050 ένας στους τέσσερις ανθρώπους στη Γη θα είναι άνω των 65 ετών. Πώς είναι όμως να ζεις ως ηλικιωμένος; Και τι σημαίνει αυτό για τις κοινωνίες;

Η γιαγιά μου πέθανε πρόσφατα στα 92. Γερή κράση. Δεν είχε κάποια σοβαρή ασθένεια που να την ταλαιπωρεί, απλώς μια μέρα, στα 90 έπεσε ο διακόπτης.

Τα περισσότερα χρόνια της ζωής της έμενε μαζί μας, ωστόσο προς το τέλος αποφάσισε να ζήσει μόνη της, για ανεξαρτησία και για να είναι κοντά στις φίλες της. Μαζί της έμενε και μια γυναίκα (κάτι σαν νοσοκόμα) για να τη βοηθάει. Αυτήν δεν την ήθελε με τίποτα. Αλλά τελικά τη δεχόταν, διότι ήταν επικίνδυνο να ζει εντελώς μόνη. Η γιαγιά μου είχε χιούμορ και ήταν λίγο πικρόχολη. Αυτό μου άρεσε πολύ. Μιλούσε με μεγάλη ευθύτητα και ήταν λακωνική και λογική.

Όταν το 2014 έκλεισε για λίγο η «Γυναίκα» την οποία διηύθυνα και απολύθηκε όλο το προσωπικό του περιοδικού από την «Καθημερινή», εκείνη είχε μπει στο νοσοκομείο. Πήγα να τη δω και φορούσε αναπνευστήρα. Τον βγάζει και μου λέει: «Γιατί σε έδιωξαν από τη δουλειά;». «Εκλεισε το περιοδικό» ψέλλισα. «Να ψάξεις να βρεις δουλειά». Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που την άκουσα να μου λέει.


Το 2009 προβλήθηκε η ταινία με τίτλο «Η απίστευτη ιστορία του Μπένζαμιν Μπάτον» σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ και με πρωταγωνιστές τους Μπραντ Πιτ και Κέιτ Μπλάνσετ. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ που γράφτηκε με αφορμή τη διάσημη φράση του Μαρκ Τουέιν «Το καλύτερο μέρος της ζωής είναι η αρχή και το χειρότερο είναι το τέλος». Σύμφωνα με την υπόθεση του έργου, ο Μπένζαμιν Μπάτον-Μπραντ Πιτ, γεννιέται γέρος και πεθαίνει βρέφος. Ακολουθεί δηλαδή αντιστρόφως την πορεία της ζωής
Προτού πέσει όμως ο διακόπτης, δηλαδή από τα 85 και μετά, νομίζω ότι η γιαγιά μου είχε βαρεθεί να ζει. Ενώ ήταν σε καλή φυσική κατάσταση και είχε απολύτως σώας τας φρένας ένιωθε μόνη και ανήμπορη να περάσει τον χρόνο της δημιουργικά. Κυρίως επειδή δεν μπορούσε να περπατήσει αποστάσεις εκτός σπιτιού και να ανεβοκατέβει σκαλοπάτια.

Ηθελε να πάει βόλτα και δεν μπορούσε. Ηθελε να βγει έξω μαζί μας σε εστιατόριο και σπανίως τη βγάζαμε. Ηθελε να πάει διακοπές και ήταν αδύνατο. Ηθελε να πάει σινεμά και αυτό αποκλειόταν. Οι φίλες της πέθαιναν ή έμπαιναν σε γηροκομεία οπότε μειώνονταν οι επισκέψεις. Ηθελε κόσμο στο σπίτι και δεν τον είχε. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να βλέπει τηλεόραση και να διαβάζει αστυνομική λογοτεχνία (το αγαπημένο της). Βαριόταν φριχτά. Βάζω τον εαυτό μου στη θέση της και τρομάζω!

 

Κάθε φορά λοιπόν που της τηλεφωνούσα και τη ρωτούσα τι κάνει η απάντηση ήταν η ίδια (πικρόχολη και χιουμοριστική): «Τι να κάνω; Περιμένω να με θυμηθεί, τέλος πάντων, ο Θεός, και να με πάρει. Με ξέχασε. Βαρέθηκα να ζω».

Η ζωή είναι ωραία και όσο τη ζεις, θέλεις πάντα να ζήσεις ακόμα περισσότερο, ακόμα κι όταν αυτή γίνεται βασανιστική. Ποιος άνθρωπος θέλει να χάσει το φως κάθε πρωί; Και ποιος επίσης θέλει να χάσει από δίπλα του τους ανθρώπους που αγαπάει;


Στην ταινία ο ήρωας ζει αντίστροφα. Στη φωτογραφία ο Μπέζαμιν Μπάτον-Μπραντ Πιτ είναι σαραντάρης και έχει όλη τη ζωή μπροστά του, μέχρι να γίνει νεογέννητο. Και ο σημερινός σαραντάρης, απ’ ό,τι φαίνεται έχει τη ζωή μπροστά του, αφού μπορεί και να φτάσει μέχρι τα 100
Με αυτή τη λογική όλοι θέλουμε να ζήσουμε μέχρι τα 100 και επίσης θέλουμε οι γονείς μας να μην πεθάνουν πριν από μας (άρα εκείνοι να γίνουν υπεραιωνόβιοι). ΟΚ, πέρα από την υπερβολή, αυτής της, ας την αποκαλέσω «ευχής γενεθλίων», πώς είναι να ζει κανείς σήμερα ως ηλικιωμένος;

Η μεγάλες αλλαγές είναι ήδη εδώ αλλά…
Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για τους ηλικιωμένους, το 2000 ζούσαν σε όλο τον πλανήτη 600 εκατομμύρια άνθρωποι ηλικίας άνω των 60 ετών. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2025, ο αριθμός αυτός θα έχει φτάσει το 1,2 δισεκατομμύρια, ενώ το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια.

Από την άλλη, αν λάβουμε υπ’ όψιν τις υποσχέσεις της προληπτικής ιατρικής, της προληπτικής οδοντιατρικής, της προληπτικής φυσικής αγωγής και της προληπτικής βιομηχανίας της ομορφιάς, ο «επιμελής» σημερινός πενηντάρης είναι ο «νέος τριαντάρης». Δηλαδή έχει όλο το σφρίγος και την υγεία ενός ανθρώπου όπου βρίσκεται στην πιο δυνατή δημιουργική στιγμή του. Αν το «βιομηχανικό πείραμα υγείας» πετύχει, η συστηματική φροντίδα του οργανισμού «από μέσα» πράγματι μπορεί να συμβάλλει, καθώς εξελίσσεται η επιστήμη, στην καλή μακροζωία. Είμαστε όμως προετοιμασμένοι ψυχολογικά για κάτι τέτοιο; Και καλά εμείς, η κοινωνία, το κράτος πρόνοιας, η αγορά εργασία, το ΔΝΤ, η ΕΕ, η FED είναι;


Πάλι όμως, κάτι λείπει. Η αγαπημένη του Ντέιζι (στην ταινία του 2008 την υποδύεται η Κέιτ Μπλάνσετ) ζει μια φυσιολογική ζωή. Ετσι καθώς ο Μπένζαμιν με τα χρόνια γίνεται παιδί η Ντέιζι γίνεται γιαγιά
Η οικονομική κρίση αφορά μεν εν πολλοίς την Ελλάδα, αλλά δεν είμαστε η μόνη χώρα στην οποία τα τελευταία χρόνια πολλοί άνθρωποι έχασαν μαζικά τη δουλειά τους. Ούτε επίσης είμαστε η μόνη χώρα στην οποία ανεβαίνει το όριο συνταξιοδότησης.

Πώς ζει ο μελλοντικός συνταξιούχος σήμερα;
Τι γίνεται λοιπόν ο εξηντάρης (που θεωρητικά έχει μπροστά του 20-30 χρόνια ζωής) ο οποίος χάνει τη δουλειά του σε περιβάλλον περικοπών και κρατικής λιτότητας; Ο σημερινός απολυμένος εξηντάρης, δεν θα μπορέσει ποτέ να ξαναδουλέψει σε τράπεζα, να ξαναπροσληφθεί ως στέλεχος σε επιχείρηση, να βρει μια δουλειά γραφείου σαν αυτή που έχασε. Μια άνετη και καλή δουλειά, μέχρι να συμπληρώσει τα συντάξιμα δηλαδή. Αν δεν έχει ένα καλό plan B (που να περιλαμβάνει αγροτεμάχιο για πούλημα) είναι ήδη έρμαιο της κρίσης.

Αλλά και ο σημερινός σαραντάρης, που φροντίζει για την υγεία και την εμφάνισή του και εργάζεται, ξέρει ότι οι ασφαλιστικές εισφορές που καταβάλλει, αφορούν τις πληρωμές των ταμείων, σήμερα. Αύριο, αν όλα πάνε καλά και δουλεύει ως τα 67, θα πάρει σύνταξη, όχι ανάλογη των εισφορών που έχει καταβάλει αλλά ανάλογη των τότε εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων. Με τόση ανεργία, και με δεδομένη τη γήρανση του πληθυσμού, έχουμε ήδη αρχίσει να βλέπουμε μπροστά μας τι… θα πάρουμε.

Ας πάμε τώρα στον τριαντάρη, τον μελλοντικό αιωνόβιο ‒ σύμφωνα με τις υποσχέσεις της φαρμακοβιομηχανίας. Τώρα είναι σχεδόν άνεργος ή χαμηλά αμειβόμενος ή εργάζεται άνευ ενσήμων. Αυτός, λοιπόν, ο τριαντάρης, που τώρα «καίγεται» (=burn out, είναι ο διεθνής όρος στην αγορά εργασίας) με δυο τρεις δουλειές για να ζήσει, τι θα απογίνει σε 30 χρόνια, όταν θα είναι εξηντάρης και θα έχει μπροστά του άλλα 30 χρόνια ζωής;


Η ταινία δείχνει έντονα το πώς ο άνθρωπος που μεγαλώνει δεν εγκαταλείπει μεν τα όνειρά του, αλλά αναγκάζεται να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν μπορεί πια να τα ακολουθήσει. Πόσο έτοιμη μπορεί να είναι άμεσα η κοινωνία (βάσει των δημογραφικών προβλέψεων) για να βοηθήσει και να στηριχθεί πάνω σε αυτόν τον άνθρωπο;
Και φτάσαμε στον εικοσάρη. Αυτός ξέρει ότι τώρα βγαίνει στην αρένα, και ότι θα πρέπει να τα έχει καταφέρει ως τα 30, διότι αυτός είναι ο νέος νόμος της αγοράς. Πάει ο παλιός (ως το 2000 στην Ελλάδα) που μέχρι τα 40 στις δουλειές σε φώναζαν «πιτσιρικά» κι αν δεν πατούσες τα 50 δεν έβλεπες διευθυντική θέση ούτε από μακριά – ενώ αυτός που την είχε καβατζώσει μέχρι να συνταξιοδοτηθεί δεν ήξερε καν αγγλικά. Τώρα ο εικοσάρης είναι «το νέο παιδί», «ο ταχύτητα ανερχόμενος», που κοστίζει στην επιχείρηση 500 ευρώ και έχει πάρει ήδη τη δουλειά του στελέχους που είχε ξεπεράσει την ηλικία των 45 ετών.

Ο σημερινός εικοσάρης θα παλέψει μέσα στην κρίση, με νύχια και με δόντια για να εξασφαλίσει ένα κάποιο μέλλον ως τα 30 χρόνια του, αλλά αν μέχρι τότε, δεν τα έχει καταφέρει, πώς θα σκιαγραφηθεί το μέλλον του για άλλα 60 χρόνια;

Οι Ελληνες που θα ζήσουν ως τα 100
Για να ζει ένας άνθρωπος καλά εννοείται πως δεν χρειάζεται μόνο η σύνταξη. Αν όμως δεν έχει περιουσία, η σύνταξη είναι απαραίτητη για να ζει αξιοπρεπώς. Κι αν δεν έχει οικογένεια και φίλους είναι αναγκαίες κάποιες δομές που να του εξασφαλίζουν συγχρωτισμό με άλλα άτομα της ηλικίας του ή και γιατί όχι ένα φλερτ αληθινό (όχι πληρωμένο).

Σήμερα, σύμφωνα με τα στοιχεία του οργανισμού «Γραμμή ζωής», τα άτομα της τρίτης ηλικίας στην Ελλάδα, βιώνουν τη χειρότερη εποχή τους. Η σύνταξή τους δεν τους καλύπτει τον μήνα. Επιπλέον, πολύ συχνά με τις πενιχρές συντάξεις τους ζουν και τα παιδιά ή τα εγγόνια τους. Δεν υπάρχουν δομές φιλοξενίας για μοναχικούς ηλικιωμένους ή είναι ελάχιστες. Το ιατρικό πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι» είναι σημαντικό, αλλά χρειάζεται ενίσχυση. Η κοινωνική ασφάλιση είναι ανύπαρκτη. Δεν έχουν σωστή ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη.


Τα τελευταία τουλάχιστον 50 χρόνια μεγαλώσαμε με το σλόγκαν «ο χρόνος είναι χρήμα». Οι σημερινοί εικοσάρηδες και τριαντάρηδες πρέπει να μάθουν πως η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας αλλά μαραθώνιος ή αγώνας αντοχής
Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία αναφέρει ότι ο πληθυσμός ηλικίας άνω των 60 ετών στην Ελλάδα το 2004 ξεπερνούσε τα 2.547.000 άτομα, με τις γυναίκες να είναι περισσότερες από τους άνδρες. Το 17,1% του πληθυσμού ανήκει στην ηλικιακή ομάδα άνω των 65 ετών, ενώ η πρόβλεψη για το άμεσο μέλλον είναι το 2020 να πλησιάζει το 24%. Με τα δημογραφικά δεδομένα, λοιπόν, που έχουμε, σε λίγα χρόνια, το ¼ των κατοίκων της Ελλάδας θα είναι ηλικιωμένοι.

Ο ανεξάρτητος, μη-κερδοσκοπικός ερευνητικός οργανισμός «διαΝΕΟσις» μελετά το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, κάνοντας μια σειρά από προβολές της εξέλιξης του πληθυσμού της μέχρι το 2050. Η έρευνα διεξήχθη από το Εργαστήριο Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Βύρωνα Κοτζαμάνη, και καταλήγει στα εξής συμπεράσματα:

Σύμφωνα με όλα τα σενάρια που διατυπώνει η έρευνα, ο πληθυσμός της Ελλάδας στο μέλλον θα μειωθεί σημαντικά.
Το 2050 ο πληθυσμός της χώρας υπολογίζεται ανάμεσα στα 10 εκ. (σύμφωνα με το πιο αισιόδοξο σενάριο) και τα 8,3 εκ. (στο πιο απαισιόδοξο).

Η ελάττωση του πληθυσμού θα κυμανθεί από περίπου 800 χιλιάδες μέχρι 2,5 εκ. άτομα.
Ο πληθυσμός της χώρας γερνάει. Η διάμεση ηλικία, που ήταν 26 έτη το 1951, και που είναι 44 έτη σήμερα, αναμένεται να αυξηθεί κατά 5-8 έτη ως το 2050.
Ο εν δυνάμει οικονομικά ενεργός πληθυσμός (δηλαδή όλοι οι πολίτες ηλικίας 20-69 ετών που δυνητικά θα μπορούσαν να δουλέψουν) θα μειωθεί από 7 εκ. το 2015 σε 4,8-5,5 εκ.
Ο πραγματικός οικονομικά ενεργός πληθυσμός θα μειωθεί από 4,7 εκ. το 2015 σε 3-3,7 εκ. ως το 2050.

Οι μελλοντικοί αιωνόβιοι του πλανήτη
Πάντως και η γήρανση του παγκόσμιου πληθυσμού επιταχύνεται με άνευ προηγουμένου ρυθμούς. Οι άνθρωποι άνω των 65 ετών, σύμφωνα με στοιχεία Αμερικανικού Οργανισμού Απογραφής Πληθυσμού προβλέπεται ότι θα αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 17% των κατοίκων του πλανήτη ως το 2050 αντί του 8,5% σήμερα. Οι άνω των 65 ετών θα ανέρχονται δηλαδή σε 1,6 δις. ως το 2050, αντί των 617 εκ. σήμερα.


Οι ηλικιωμένοι άνθρωποι πάνω απ΄όλα χρειάζονται παρέα. Και αυτό σπανίως το απολαμβάνουν. Διότι οι φίλοι τους πεθαίνουν ή αρρωσταίνουν, οι ίδιοι δεν εργάζονται για να βρουν νέους φίλους και τα παιδιά τους έχουν πολύ λίγο χρόνο για να ασχοληθούν μαζί τους, όταν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος
Επίσης ο παγκόσμιος πληθυσμός των ανθρώπων άνω των 80 ετών αναμένεται να τριπλασιαστεί μεταξύ του 2015 και του 2050 για να φτάσει τα 446,6 εκ., αντί των 126,4 εκ. το 2015. Το προσδόκιμο ζωής αναμένεται ως εκ τούτου να αυξηθεί κατά σχεδόν 8 χρόνια για να ανέλθει από τα 68,6 χρόνια που είναι σήμερα στα 76,2 το 2050.

«Οι γηραιότεροι αντιπροσωπεύουν μια αναλογία του παγκόσμιου πληθυσμού που αυξάνεται γρήγορα» αναφέρει το αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο για τη Γήρανση (NIA), το οποίο αποτελεί συνιστώσα των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας (NIH). «Διαπιστώνουμε μια γήρανση σε όλες τις χώρες του κόσμου. Η γήρανση επηρεάζει έναν μεγάλο αριθμό κοινωνικών πτυχών ‒ιατρική περίθαλψη, σύνταξη, αγορά εργασίας, μεταφορές, στέγαση‒, επομένως υπάρχουν πολλά που πρέπει να μάθουμε πολύ γρήγορα».

Ταχύτατα σεμινάρια για να προλάβουμε!
Με βάση το πιο πάνω σκεπτικό, για την προετοιμασία δηλαδή της κοινωνίας να υποδεχθεί ως το 2050 τους κατακόρυφα αυξημένους αιωνόβιους, νέοι οργανισμοί πληροφόρησης μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών, λειτουργούν συμβουλευτικά τόσο ως προς τους ιδιώτες όσο και προς τους φορείς, ιδιωτικούς και κρατικούς, για το πώς μπορείς να κάνεις τον πολίτη και τον άνθρωπο άνω των 55 να νιώσει άνετα για το μέλλον του.


Η προληπτική ιατρική, η φαρμακολογία και η παραφαρμακολογία, υπόσχονται πως οι ηλικιωμένοι του 2050 θα είναι πιο νέοι και πιο υγιείς «από μέσα» αν αρχίσουν να προσέχουν από τώρα τον τρόπο ζωής τους. Η κοινωνία όμως θα είναι έτοιμη για να τους συντηρήσει όσο χρειαστεί;
Ηδη μεγάλοι όμιλοι όπως η γερμανική φαρμακευτική MERCK σε συνεργασία με τη διαφημιστική εταιρεία Ogilvy & Mather έχουν δημιουργήσει έναν ενημερωτικό οργανισμό με την ονομασία «WE 100» και ενημερώνουν σχολεία και πανεπιστήμια, καθηγητές, μαθητές και φοιτητές ότι έχουν πολλά χρόνια μπροστά τους και γι’ αυτό πρέπει να μάθουν πώς να διατηρούν την καλή φυσική τους κατάσταση στο πέρασμα του καιρού. Το ίδιο κάνουν και σε επιχειρήσεις, σε νέους και μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους. Η ζωή δεν είναι πλέον κούρσα ταχύτητας, όπως ήταν τα τελευταία 50 χρόνια. Η ζωή έχει γίνει ήδη μαραθώνιος, δηλαδή, δρόμος αντοχής. Και εκείνοι που θα κρατηθούν σε καλή κατάσταση ως το τέλος, θα είναι οι νικητές.

Στόχος της «WE 100», η οποία καλεί όλες τις φαρμακευτικές εταιρείες του πλανήτη αλλά και κρατικούς φορείς να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα, είναι επίσης να ενημερωθούν ο ασφαλιστικός τομέας για τις νέες ανάγκες που πρέπει να καλύψει παγκοσμίως, αλλά και ο εργασιακός τομέας για τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να αξιοποιεί μεγαλύτερης ηλικίας εργαζόμενους – για παράδειγμα θα μπορούσαν οι άνω των 60 υπάλληλοι να εξυπηρετούν τους μεγαλύτερους σε ηλικία πελάτες.


Το μεγάλο στοίχημα των σύγχρονων και των μελλοντικών κοινωνιών, είναι να μπορέσουν να ενσωματώσουν γρήγορα τον πληθυσμό μέσης ηλικίας (που τώρα απορρίπτουν) στην αγορά εργασίας, ώστε να στηρίζει τα ασφαλιστικά ταμεία που δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του διπλασιασμένου ως το 2050 αριθμού συνταξιούχων
Εδώ έχω να δώσω και ένα παράδειγμα προσωπικό. Όταν το 2010 πήγα στη Μόσχα, συνειδητοποίησα ύστερα από λίγες μέρες εκεί, πως μελετημένα σε θέσεις οι οποίες δεν απαιτούν κινητικότητα, γνώση αγγλικών και πολλές κουβέντες με τους πελάτες, ήταν τοποθετημένοι υπάλληλοι άνω των 60 ετών. Για παράδειγμα στα γκισέ του μετρό. Στα ταμεία των μουσείων και στη φύλαξη των αιθουσών με τα έργα τέχνης. Στο γκισέ συναλλάγματος στις τράπεζες. Η καπιταλιστική Ρωσία του Πούτιν, κράτησε εργασιακά στοιχεία του σοβιετικού παρελθόντος και αυτό φαίνεται καλή ιδέα. Αν, φυσικά, το επιτρέψουν… οι αγορές.

_______________________

~Κιάρα Σουγκανίδου ΚΙΆΡΑ ΣΟΥΓΚΑΝΊΔΟΥ

Πηγή: protagon.gr

antikleidi.com

Ψυχολογία

Θέτετε προτεραιότητες για την επόμενη εβδομάδα ή πόσο συχνά αναγνωρίζετε τα επιτεύγματα και τη σκληρή δουλειά των άλλων;

Ο τρόπος που τελειώνει η εβδομάδα σας, δεν έχει μόνο τεράστιο αντίκτυπο στην παραγωγικότητα της επόμενης εβδομάδας, αλλά μπορεί να καθορίσει και ένα χαλαρωτικό και απολαυστικό Σαββατοκύριακο.

Σύμφωνα με τον επιτυχημένο συγγραφέα και διεθνή ομιλητή επιχειρηματικών θεμάτων, Michael Kerr, «οι επιτυχημένοι άνθρωποι τείνουν να τηρούν τη ρουτίνα τους ως επί των πλείστων, οπότε δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι που γνωρίζω ακολουθούν μια ρουτίνα το απόγευμα της Παρασκευής».

Και επειδή σήμερα είναι Παρασκευή, παρακάτω θα βρείτε πράγματα που συνηθίζουν να κάνουν οι επιτυχημένοι άνθρωποι το απόγευμα της μέρας αυτής.

Μήπως να ξεκινήσετε από σήμερα;

1. Αναγνωρίζουν τα επιτεύγματα τους, την εβδομάδα που πέρασε

Αναγνωρίστε και εκτιμήστε τα επιτεύγματά γιατί μ' αυτό τον τρόπο θα αυξήσετε τα επίπεδα της ευτυχίας σας και της όρεξή σας να γίνετε ακόμα καλύτεροι την επόμενη εβδομάδα.

Ο Kerr αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ένα αποτελεσματικό τελετουργικό για να δημιουργήσουν οι ηγέτες των ομάδων, είναι να δημιουργηθεί αυτή η παράδοση σαν παράσταση, την Παρασκευή το απόγευμα, όπου όλοι θα μοιράζονται τα τρία κορυφαία επιτεύγματα τους για την εβδομάδα που πέρασε»

2. Θέτουν τις προτεραιότητές τους για την επόμενη εβδομάδα

Σύμφωνα με τη συγγραφέα, Laura Vanderkam, οι επιτυχημένοι άνθρωποι χρειάζονται χρόνο την Παρασκευή το απόγευμα για να προβληματιστούν για την επαγγελματική και την προσωπική τους ζωή και να καθορίσουν τρεις έως πέντε βασικές προτεραιότητες που θέλουν να επιτύχουν για καθένα από τους τομείς αυτούς.

3. Ενημερώνουν τους ανθρώπους για το πόσο διαθέσιμοι θα είναι το Σαββατοκύριακο

Οι επιτυχημένοι άνθρωποι θέτουν τα όρια από νωρίς. Προειδοποιούν από νωρίς τόσο τους προϊσταμένους τους όσο και τους συναδέλφους τους, αν σκοπεύουν να απαντήσουν σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή σε φωνητικά μηνύματα κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου και αν ναι, ποια στιγμή της ημέρας μπορούν να το κάνουν.

4. Σχεδιάζουν μία διασκεδαστική δραστηριότητα την Παρασκευή

Μπορεί αυτή να είναι ένα απογευματινό κοκτέιλ με φίλους, μία ώρα εθελοντικής εργασίας, ένας αγώνας τένις ή μία προγραμματισμένη άσκηση γυμναστικής.

Σύμφωνα με τον Kerr, αυτή η δραστηριότητα θα λειτουργεί, κυρίως, ως ανταμοιβή για την κουραστική εβδομάδα που περάσατε, ενώ θα είναι κάτι που θα περιμένετε με ανυπομονησία.

5. Αναγνωρίζουν τα επιτεύγματα και τη σκληρή δουλειά των άλλων

Ο Kerr υποστηρίζει: «Ένας ηγέτης που γνωρίζω χρησιμοποιεί τα απογεύματα της Παρασκευής είτε για να τηλεφωνήσει είτε για να περάσει από τα γραφεία των εργαζομένων και να τους ευχαριστήσει, προσωπικά, για όλα όσα κατάφεραν, κατά τη διάρκεια της εβδομάδας», ενώ συμπληρώνει ότι το απόγευμα της Παρασκευής είναι η ιδανικότερη στιγμή για να συμβεί αυτό, αφού μ' αυτό τον τρόπο οι υπάλληλοι πηγαίνουν στο σπίτι τους πιο ευτυχισμένοι, πιο χαλαροί και πιο ευχαριστημένοι.

6. Κλείνουν τις εκκρεμότητές τους

Μπορεί να είναι αδύνατο να ολοκληρώσετε κάθε έργο, συζήτηση, απόφαση, την Παρασκευή το βράδυ, αλλά οι επιτυχημένοι άνθρωποι φροντίζουν να κλείνουν τις εκκρεμότητες τους και να δημιουργούν έστω και πιο χαλαρά «κλεισίματα» των υποθέσεών τους. Αυτό τους βοηθά να έχουν ένα Σαββατοκύριακο χωρίς ημιτελικά πράγματα στη λίστα τους.

7. Λένε αντίο στους συναδέλφους τους, πριν φύγουν από το γραφείο

Ένα απλό «να έχετε ένα ωραίο Σαββατοκύριακο» μπορεί να σημαίνει πολλά για κάποιους. Σύμφωνα με τον Kerr, αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, κυρίως για τους ηγέτες, αφού μία τέτοια απλή φράση δίνει την αίσθηση του ενδιαφέροντος.

 

8. Κάνουν σχέδια για το Σαββατοκύριακο

Αν δεν έχετε ήδη σκεφτεί για το τι θα κάνετε το Σαββατοκύριακο, το απόγευμα της Παρασκευής είναι μία καλή στιγμή. Μπορεί να θέλετε σαν τρελοί να δοκιμάσετε το καινούριο εστιατόριο της γειτονιάς σας, μπορεί να θέλετε να περάσετε χρόνο με τα παιδιά σας, μπορεί να θέλετε να κάνετε μία εξόρμηση.

Δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας να σκεφτεί και κάντε τις κρατήσεις σας, ελέγξτε τον καιρό, βρείτε μπέιμπι σίτερ πριν είναι πολύ αργά.

Η Vanderkam αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Δε χρειάζεται να σχεδιάζετε κάθε λεπτό, αλλά κάνοντας μερικά πράγματα που ξέρετε ότι θα απολαύσετε, σημαίνει ότι θα είστε πιο έτοιμοι για ένα σαββατοκύριακο πραγματικής ανανέωσης».

Χριστίνα Χαραλαμπίδου

protothema.gr

 

Ψυχολογία

Ψυχικές διαταραχές όπως τα ψυχωσικά επεισόδια είναι δυνατό να αποδοθούν –τουλάχιστον εν μέρει– στην έλλειψη ύπνου, αποκαλύπτει νέα έρευνα στην έγκριτη επιθεώρηση Lancet Psychiatry.

Σύμφωνα με τα νέα ευρήματα, οι άνθρωποι που υποβάλλονται σε γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία (CBT) για να αντιμετωπίσουν τις αϋπνίες τους παρουσιάζουν όχι μόνο βελτίωση στον ύπνο τους αλλά και βελτίωση στα συμπτώματα παράνοιας και παραισθήσεων (ψυχωσικές εμπειρίες), κατάθλιψης και άγχους.

«Η επικρατούσα άποψη είναι ότι τα προβλήματα ύπνου αποτελούν είτε σύμπτωμα των ψυχικών διαταραχών είτε δευτερεύουσα συνέπεια αυτών» αναφέρει ο Ντάνιελ Φρίμαν από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ένας εκ των ερευνητών, σύμφωνα με τη βρετανική Guardian. «Στην πραγματικότητα, ο ύπνος αποτελεί μία από τις αιτίες που συμβάλλουν στις ψυχικές διαταραχές».

Για να καταλήξουν στο συμπέρασμα αυτό, οι ερευνητές πραγματοποίησαν διαδικτυακές δημοσκοπήσεις σε φοιτητές από 26 πανεπιστήμια του Ηνωμένου Βασιλείου. Προϋπόθεση για τη συμμετοχή στην έρευνα ήταν οι φοιτητές να εκδηλώνουν αϋπνίες.

Περισσότερα από 3.700 άτομα συμμετείχαν τελικά στη μελέτη, τα οποία στη συνέχεια χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες: Η μία ομάδα ακολούθησε ένα πρόγραμμα γνωσιακής συμπεριφοριστικής θεραπείας (έξι 20λεπτες συνεδρίες) με στόχο την αντιμετώπιση της αϋπνίας και η άλλη δεν έλαβε κανένα είδος θεραπείας (ομάδα ελέγχου). Και οι δύο ομάδες αξιολογήθηκαν από τους ερευνητές στο ξεκίνημα της μελέτης και ξανά μετά από 3, 10 και 22 εβδομάδες.

Στην ομάδα της γνωσιακής συμπεριφοριστικής θεραπείας παρατηρήθηκαν αξιοσημείωτες βελτιώσεις ως προς τον ύπνο αλλά και την κατάσταση της ψυχικής τους υγείας.

Αφού οι ερευνητές συνυπολόγισαν επιδράσεις που δεν σχετίζονταν με τη θεραπεία (βάσει παρατήρησης της ομάδας ελέγχου), εκτίμησαν ότι στην ομάδα της θεραπείας η αϋπνία περιορίστηκε κατά σχεδόν 10% σε διάστημα 10 εβδομάδων, τα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης μειώθηκαν κατά 20%, ενώ τα συμπτώματα παράνοιας και παραισθήσεων μειώθηκαν κατά 25% και 30% αντίστοιχα.

Ψυχολογία

Η ανάγνωση κλασικών έργων λογοτεχνίας και ποίησης μπορεί να λειτουργήσει πιο θεραπευτικά για το νου από ό,τι τα βιβλία αυτο-βοήθειας, είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν ερευνητές του πανεπιστημίου του Λίβερπουλ.

Οι ειδικοί παρακολούθησαν την εγκεφαλική δραστηριότητα σε εθελοντές που διάβαζαν έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ποιήματα του Τ.Σ. Έλιοτ κι άλλων γνωστών κλασικών λογοτεχνών. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν είναι ότι όσο πιο απαιτητικά ήταν τα αναγνώσματα, τόσο πιο έντονη ήταν η ηλεκτρική δραστηριότητα στον εγκέφαλο, βοηθώντας έτσι στην αναζωογόνησή του, στην τόνωση της προσοχής των αναγνωστών και στην καλλιέργεια της ικανότητας στοχασμού (μιας μάλλον ξεχασμένης ιδιότητας στη γρήγορη ηλεκτρονική εποχή μας).

Όσο πιο ασυνήθιστες λέξεις, πιο αναπάντεχες φράσεις, προτάσεις με δύσκολη σύνταξη και με βαθιά νοήματα συναντούσαν οι εθελοντές αναγνώστες, τόσο περισσότερο «άναβαν» συγκεκριμένα κέντρα του εγκεφάλου τους, ο οποίος φαινόταν να «ανεβάζει ταχύτητα» για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις του βιβλίου.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτή η δυσκολία είναι που εξασκεί την προσοχή και τη συγκέντρωση του νου και, τελικά, την ικανότητα στοχασμού και αυτοπαρατήρησης.

Ιδιαίτερα η ανάγνωση έργων ποίησης φαίνεται ότι τονώνει σημαντικά τη δραστηριότητα στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, το οποίο, μεταξύ άλλων, σχετίζεται με την λεγόμενη «αυτοβιογραφική μνήμη» βοηθώντας έτσι τον αναγνώστη να κάνει αναδρομές στο παρελθόν και να στοχαστεί ξανά για τις δικές του εμπειρίες υπό το φως των όσων διαβάζει.

«Η έρευνα δείχνει τη δύναμη της λογοτεχνίας να μεταβάλει τις νοητικές διαδρομές, να δημιουργεί νέες σκέψεις και διασυνδέσεις τόσο στους νέους, όσο και στους ηλικιωμένους», δήλωσε ο καθηγητής Φίλιπ Ντέιβις.

Οι Βρετανοί ερευνητές σχεδιάζουν, μεταξύ άλλων, σε συνεργασία με συναδέλφους τους από το University College του Λονδίνου, μια νέα μελέτη για τις επιπτώσεις της ανάγνωσης λογοτεχνικών βιβλίων σε ασθενείς με άνοια.

Η σχετική μελέτη δημοσιεύτηκε στη βρετανική εφημερίδα «Telegraph».


Πηγή: psychografimata.com

thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Άρθρο της Jennifer Kass
Στη δουλειά μου έχω δει πελάτες και αναγνώστες που ανήκουν στην κατηγορία ατόμων υψηλής ευαισθησίας να έχουν σχέσεις με ανθρώπους νάρκισσους ή κοινωνιοπαθείς και οι οποίοι ήταν έτοιμοι να απελευθερωθούν από αυτού του είδους σχέσεις. Είναι συνηθισμένο για όσους διαθέτουν υψηλό επίπεδο ενσυναίσθησης να κάνουν σχέσεις με νάρκισσους, οι οποίοι είτε τους εκμεταλλεύονται είτε τους αντιμετωπίζουν ως λεία θεωρώντας τους ασθενέστερους. Ο ναρκισσισμός είναι μια κατάσταση κατά την οποία το άτομο εστιάζει στην εικόνα και την υπόληψή του και προτιμά να παίρνει παρά να δίνει ή να εξυπηρετεί τους άλλους. Με άλλα λόγια, η έλλειψη ενσυναίσθησης βρίσκεται στη ρίζα του ναρκισσισμού.


Η πρόκληση που τα άτομα με έλλειψη ενσυναίσθησης μπορεί να αντιμετωπίζουν στις σχέσεις τους, είναι ότι συχνά δεν χρησιμοποιούν τις δυνατότητές τους. Τα άτομα υψηλής ευαισθησίας θέλουν να βοηθήσουν τους άλλους πρώτα παραμερίζοντας τις δικές της ανάγκες, κυρίως γιατί ενστικτωδώς γνωρίζουν τι θέλουν οι άλλοι από αυτούς. Είναι όμως ζωτικής σημασίας να οριστούν υγιή όρια, πράγμα που μπορεί να αποτελεί πρόκληση.

Μία από τις σημαντικότερες πράξεις που δείχνουν ότι αγαπάμε τον εαυτό μας είναι να απομακρύνουμε τις τοξικές σχέσεις και καταστάσεις. Αυτό σημαίνει ότι ασχέτως από το πόσο ικανοί ή εξελιγμένοι είμαστε κι από το πόσο επικεντρωνόμαστε σε εσωτερικές διεργασίες ή διαδικασίες αυτοεξέλιξης, πρέπει να αποδεχόμαστε μια κατάσταση που δεν προχωρά. Και πάλι, αυτό μπορεί να είναι δύσκολο για τα άτομα υψηλής ευαισθησίας διότι θέλουν ειλικρινά να βοηθήσουν τους άλλους ανθρώπους να γίνουν καλύτεροι, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πληγώσουν τον εαυτό τους κατά τη διαδικασία.

Γι’ αυτό, εμείς που ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία, πρέπει να εστιάσουμε την ενέργειά μας στην εξεύρεση της σωστής σχέσης η οποία θα μας δώσει την ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι. Δεν πρέπει να παραμελούμε πλευρές του εαυτού μας σε μια σχέση, πρέπει να αποκαλύπτουμε τον αυθεντικό εαυτό μας και να τον παρουσιάζουμε προκειμένου να δημιουργήσουμε ουσιαστικές σχέσεις μέσα στις οποίες θα καταφέρουμε να αναπτυχθούμε.

Παρακάτω περιγράφονται μερικά βήματα που θα σας βοηθήσουν στην πορεία σας προς τον αληθινό εαυτό σας αλλά και σε πολλές άλλες σχέσεις.

1. Προσδιορίστε τους φόβους σας και οτιδήποτε άλλο σας περιορίζει

Μήπως δε αγαπάτε αρκετά τον εαυτό σας; Μήπως εξαρτάστε και χρειάζεστε ένα άλλο άτομο προκειμένου να αισθάνεστε ολοκληρωμένοι ή πλήρεις; Προσδιορίστε τους φόβους σας – ίσως φοβάστε ότι δεν είστε αρκετά καλοί ή έχετε έλλειψη αυτοεκτίμησης. Αυτή η συνειδητοποίηση θα αρχίσει να διαλύει την αιτία που σας έκανε να παραμείνετε σε τοξικές σχέσεις.

2. Βρείτε και εφαρμόστε μια πνευματική άσκηση καθημερινά


Η άσκηση αυτή θα μπορούσε να είναι ο διαλογισμός, η προσευχή ή κάποιες διαδικασίες που θα σας βοηθήσουν να συνδεθείτε με το πνεύμα σας, τον αληθινό εαυτό σας και τη διαίσθησή σας και να χτίσετε την εσωτερική σας δύναμη.

3. Συγχωρέστε τον εαυτό σας

Στον καθημερινό σας διαλογισμό πείτε την παρακάτω προσευχή: «Συγχωρώ τον εαυτό μου που αποδέχεται και επιτρέπει την έλλειψη προσωπικής δύναμης». Στη συνέχεια συγχωρείστε τους άλλους νιώθοντας συμπόνια για τον εαυτό σας αλλά και για όλους τους ανθρώπους γύρω σας. Με αυτό τον τρόπο θα απαγκιστρωθείτε από τις ευθύνες, την ενοχή, τον θυμό και την απογοήτευση και θα καταφέρετε να προχωρήσετε στη ζωή σας.

4. Αρχίστε να εμπιστεύεστε τον εαυτό σας και να ακούτε τη διαίσθησή σας.

Εσείς γνωρίζετε τι είναι καλύτερο για σας και τι όχι. Τα συναισθήματά σας αποτελούν τον εσωτερικό πλοηγό σας. Εντοπίστε τις ενδείξεις και τα μηνύματα για να μην χρειαστεί να αφυπνιστείτε με οδυνηρό τρόπο. Η εμπιστοσύνη στον εαυτό σας χτίζει την αυτοπεποίθηση και σας δίνει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσετε οτιδήποτε θέλετε.

5. Βρείτε το θάρρος και απομακρύνετε οτιδήποτε δεν θρέφει την ψυχή σας.

Δεν είναι εύκολο, αλλά μόνο εσείς μπορείτε να σώσετε τον εαυτό σας και να απαιτήσετε περισσότερα διότι το αξίζετε και διότι η ζωή θα αρχίσει να σας ανταποδίδει δίνοντάς σας όμορφες καινούριες σχέσεις.Τα άτομα υψηλής ευαισθησίας μπορούν να αλλάξουν τους κανόνες του παιχνιδιού και να διαφοροποιήσουν το σύστημα, έχουν ηγετικές ικανότητες, είναι οραματιστές, δημιουργικοί, διαθέτουν επιχειρηματικό μυαλό και καινοτόμες ιδέες. Είναι επαναστάτες και αποτελούν παράδειγμα καινούριας σκέψης που βοηθά τον κόσμο να προχωρά με έναν τρόπο νέο και υψηλότερο. Μπορούν να εντοπίσουν οτιδήποτε δεν λειτουργεί σωστά και διαθέτουν το θάρρος αλλά και το ενδιαφέρον να το αλλάξουν.

healingeffect.gr

 

Ψυχολογία

Στο παρακάτω απόσπασμα του Κρισναμούρτι, από το βιβλίο «Η αίσθηση της ευτυχίας» Κρισναμούρτι – εκδόσεις Καστανιώτη, διαβάζουμε την τοποθέτηση του για την επιθυμία που έχουμε όλοι να έχουμε ένα σύντροφο.

Γιατί, λοιπόν, θέλει κανείς να έχει κάποιο σύντροφο; Δεν μπορείς να ζεις μόνος σου ή μόνη σου σ΄αυτό τον κόσμο χωρίς να παντρευτείς, χωρίς να έχεις παιδιά, χωρίς φίλους; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να ζουν μόνοι, γι΄αυτό θέλουν να έχουν συντρόφους. Χρειάζεται τεράστια νοημοσύνη για να είναι κανείς μόνος – και πρέπει να είσαι μόνος, για να ανακαλύψεις τι είναι Θεός, τι είναι αλήθεια.

Είναι ωραίο να έχεις κάποιο σύντροφο, τον άντρα σου ή τη γυναίκα σου, κι επίσης να έχεις μωρά. Αλλά, βλέπετε, χανόμαστε μέσα σ΄όλο αυτό το πράγμα, χανόμαστε μέσα στην οικογένεια, μέσα στη δουλειά μας, στην πλήξη, στη ρουτίνα μιας ζωής που φθείρει. Κι όλα αυτά μας γίνονται συνήθεια, οπότε μετά και μόνο η σκέψη ότι μπορεί να ζήσουμε μόνοι γίνεται τρομακτική, φοβόμαστε μήπως πραγματοποιηθεί.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε αφιερώσει όλη μας την πίστη σ΄ένα πράγμα, έχουμε «βάλει όλα μας τα αυγά σ΄ένα καλάθι», κι έτσι πιστεύουμε ότι στη ζωή μας δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από τον ή τη σύντροφό μας, την οικογένειά μας και τη δουλειά μας. Αν όμως υπάρχει πλούτος στη ζωή κάποιου, όχι ο πλούτος του χρήματος ή των γνώσεων που οποιοσδήποτε μπορεί ν΄αποκτήσει, αλλά εκείνος ο πλούτος που είναι η χωρίς αρχή και τέλος κίνηση της αλήθειας, αν υπάρχει αυτός ο πλούτος, τότε η συντροφικότητα γίνεται δευτερεύον ζήτημα.

 

Αλλά, βλέπετε, η εκπαίδευση δεν μας μαθαίνει να είμαστε μόνοι. Κάνετε ποτέ ένα περίπατο μόνοι σας; Είναι πολύ σημαντικό να πηγαίνεις μόνος στην εξοχή, στη θάλασσα ή σε κάποιο πάρκο, να κάθεσαι κάτω από ένα δέντρο – όχι μ΄ένα βιβλίο, όχι με συντροφιά, αλλά μόνος σου – και να παρατηρείς τα φύλλα που πέφτουν, ν΄ακούς τον παφλασμό των κυμάτων, να παρακολουθείς το πέταγμα ενός πουλιού και τις ίδιες σου τις σκέψεις καθώς κυνηγάνε η μία την άλλη στον ουρανό του νου σου.

Αν μπορείς να μένεις μόνος σου και να παρατηρείς όλα αυτά τα πράγματα, τότε θα ανακαλύψεις απίστευτα πλούτη που καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να φορολογήσει, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να εξαγοράσει και που δεν πρόκειται ποτέ να χαθούν.

enallaktikidrasi.com

 

Ψυχολογία

Εξοχο κείμενο από τον Mario de Andrade 

(Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ” ότι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου…»

Mario de Andrade (1893-1945)

 


(σ.σ. Σχεδόν το σύνολο των ελληνικών, αλλά και πολλών ξένων sites δημοσιεύουν το κείμενο αναπαράγοντας δύο ουσιώδη λάθη: Πρώτον ότι το κείμενο ανήκει στο Βραζιλιάνο Mário Raul de Morais Andrade (9.10.1893 – 25.02.1945), ο οποίος υπήρξε ποιητής, μυθιστοριογράφος, μουσικολόγος, ιστορικός και κριτικός τέχνης καθώς και φωτογράφος, αντί του αληθινού συγγραφέα Mário Coelho Pinto de Andrade (1928 – 1990), από την Αγκόλα και δεύτερον ότι το κείμενο έχει κάποια αναφορά σε καραμέλες, ενώ ο δημιουργός του αναφέρει σαφώς ότι νιώθει σαν παιδί που του χάρισαν ένα μπολ με κεράσια).

 

Mario Coelho Pinto de Andrade bgct

 

Ο Mário Coelho Pinto de Andrade, πατέρας του αγκολέζικου εθνικισμού, γεννήθηκε στο Golungo Alto της Αγκόλα στις 21 Αυγούστου του 1928. Γνωστότερος ως Mário Pinto de Andrade, υπήρξε δοκιμιογράφος και πολιτικός ακτιβιστής στη χώρα του.

 

Τελειώνοντας τις δευτεροβάθμιες σπουδές του στη Λουάντα το 1948 γράφτηκε στο Τμήμα Κλασικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Λισαβόνας, όπου σπούδασε φιλοσοφία. Σπούδασε επίσης κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι. Μαζί με άλλους φοιτητές και διανοούμενους δημιούργησε το Κέντρο Αφρικανικών Σπουδών το 1951, με στόχο τον προβληματισμό σχετικά με ζητήματα που είναι σημαντικά για την Αφρική.

 

Το 1954 εξορίστηκε στο Παρίσι, όπου συνδέθηκε με άτομα από άλλες αφρικανικές χώρες όπως ο Léopold Senghor και ο Nelson Mandela. Το 1995 πήρε μέρος στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αγκόλας.

 

Υπήρξε ιδρυτής του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Αγκόλας (MPLA) το 1956, του οποίου εξελέγη Πρόεδρος το 1960. και αργότερα (1964 – 1972) Γενικός Γραμματέας του κινήματος. Ο αδελφός του Joaquim Pinto de Andrade, ανακηρύχθηκε πρώτος επίτιμος Πρόεδρος του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Αγκόλας (MPLA). Το 1964 την ηγεσία του κινήματος ανέλαβε ο Agostinho Neto πρώτος Πρόεδρος της Αγκόλα όταν το MPLA από τη στιγμή της ανεξαρτησίας της, το 1975 ανέλαβε την διακυβέρνησή της.

 

Αντιπαρατάχθηκε ενεργά στην αυταρχική τάση του κινήματος MPLA, πριν την ανεξαρτησία της χώρας και διαρρηγνύοντας τη σχέση μαζί του το 1974, δημιούργησε ένα αντίθετο κίνημα επονομαζόμενο, Μέτωπο Ενεργητικής Εξέγερσης (Active Revolt Front).

 

Επέστρεψε το 1975 για μικρό χρονικό διάστημα στη Λουάντα, την πρωτεύουσα της Αγκόλα, αλλά επέλεξε την αυτοεξορία στη Γουινέα Μπισάου, όπου εργάστηκε σε κρατικές θέσεις, μεταξύ άλλων ως Επίτροπος Πολιτισμού. Αργότερα μετακινήθηκε, στο Πράσινο Ακρωτήρι και στη Μοζαμβίκη, ταξιδεύοντας συχνά στη Γαλλία, όπου έγραψε μια εργασία για τον εθνικισμό στην Αγκόλα που υπέβαλε στη Σορβόννη.

 

Αντίθετα με τον αδελφό του Joaquim συνιδρυτή του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Αγκόλας (MPLA), που παρέμεινε στην Αγκόλα για να γίνει ένας από τους επιφανείς επικριτές της κυβέρνησης, ο Μάριο επέλεξε να εγκαταλείψει την πολιτική δράση για να αφιερωθεί στο έργο της συμβολής της τεκμηρίωσης και ιστορίας του εθνικισμού της Αγκόλα.

 

Διετέλεσε μεταξύ των ετών 1951 – 1958 αρχισυντάκτης του διάσημου περιοδικού »Presence Africaine», ενώ συμμετείχε και στα δύο πρώτα συνέδρια των Μαύρων Συγγραφέων και Καλλιτεχνών, το 1956 και το 1959.

 

Δημοσίευσε μεταξύ πολλών άλλων τα έργα «Ανθολογία της ποίησης των Μαύρων Πορτογαλόφωνων» (1958), «La Poésie anglaise Africaine d” Presence» (1969), «Amilcar Cabral: Essai de Biographie Politique» (1980), «Η προέλευση του αφρικανικού εθνικισμού» (1997).

 

Θεωρείται ως ένα από τους πιο σημαντικούς δοκιμιογράφους της Αγκόλας κατά τον 20ό αιώνα. Προς τιμήν του το Υπουργείο Πολιτισμού της Αγκόλας αποφάσισε να θεσμοθετήσει το Βραβείο Λογοτεχνίας »Mário Pinto de Andrade».

 

Ο Mário Coelho Pinto de Andrade πέθανε στις 26 Αυγούστου του 1990 στο Λονδίνο.

 

Πηγές: hiropoiito.blogspot.gr

 

https://en.wikipedia.org/wiki/M%C3%A1rio_Pinto_de_Andrade

 

Ψυχολογία

Η βασική αρχή για την θετική αλλαγή είναι ότι, την ταυτότητά μας και τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε, δεν τον καθορίζει η πραγματικότητα, αλλά οι συγκεκριμένοι φακοί μέσω των οποίων ο εγκέφαλός μας βλέπει και ερμηνεύει το μέρος εκείνο του κόσμου που διαμορφώνει την πραγματικότητά μας.

Αλλάζοντας αυτούς τους φακούς, δεν αλλάζουμε μόνο το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας, αλλά και το πώς βλέπουμε τον κόσμο και εμάς μέσα του, τη διάθεσή μας, τον βαθμό της ευτυχίας μας, αλλά και την πιθανότητα να πετύχουμε αυτά τα οποία επιθυμούμε. Πρόκειται για ένα σύστημα «επανακαλωδίωσης» του εγκεφάλου μας, προκειμένου τον εκπαιδεύσουμε να εστιάζει στα θετικά και να μπορεί να διαχειρίζεται αποτελεσματικότερα τα αρνητικά.

Επιγραμματικά, οι πέντε καθημερινές συνήθειες, για θετική αλλαγή μέσα σε τρεις εβδομάδες:
Πάρτε ένα τετράδιο για να γράφετε σε αυτό, κάθε μέρα, τρία διαφορετικά πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες. Μπορεί να είναι οτιδήποτε.

Στο ίδιο τετράδιο, κάθε μέρα γράψτε για μια θετική εμπειρία που είχατε μέσα στις τελευταίες 24 ώρες
Ασκηθείτε κάθε μέρα, με τρόπο που να ευχαριστεί το σώμα σας. Δεν μας ενδιαφέρει η διάρκεια ή η ένταση. Μπορεί απλά να περπατήσετε γύρω από το τετράγωνο για πέντε λεπτά. Το μόνο κριτήριο είναι η φυσική κίνηση να είναι ευχάριστη. Θέλουμε, όταν το κάνουμε αυτό, να το κάνουμε συνειδητά και με σκοπό, ώστε να αισθανόμαστε ότι ενεργά έχουμε ξεκινήσει και κάνουμε κάτι σε τακτική βάση για να φροντίσουμε τον εαυτό μας.

Διαλογιστείτε πάνω στις αισθήσεις. Για παράδειγμα, επικεντρώστε την προσοχή σας σε μια φυσική αίσθηση· τη μία φορά στην αναπνοή, την άλλη φορά στην ακοή, την άλλη φορά στην αφή, κτλ. Μπορείτε να το κάνετε και ενώ περπατάτε στο δρόμο· προσπαθήστε να ακούσετε όσο το δυνατόν περισσότερους διαφορετικούς ήχους και εστιάστε την προσοχή σας σε αυτούς.

Ή προσπαθήστε να εστιάσετε το βλέμμα σας σε όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα στο οπτικό σας πεδίο. Ή στην αίσθηση των παπουτσιών και των ρούχων πάνω σε όλο το δέρμα σας. Συγκέντρωση στις αισθήσεις, χωρίς σκέψη.

Αυτό θα βοηθήσει τον εγκέφαλο να μάθει να ξεφεύγει από το μοτίβο των συνεχών ταυτόχρονων ανεξέλεγκτων σκέψεων.
Κάντε μια τυχαία πράξη καλοσύνης. Μπορεί να είναι απλά μια ευγενική χειρονομία επιβράβευσης προς κάποιον.

Πηγή Στράτος Λάσπας

sciencearchives.wordpress.com

Ψυχολογία

«Όταν θέλεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις», έγραψε ο Paulo Coelho στον Αλχημιστή πριν από σχεδόν 25 χρόνια και από τότε η συγκεκριμένη φράση έχει γίνει κάτι σαν μάντρα για όσους ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων που πιστεύουν ότι υπάρχει «κάτι» εκεί έξω, μια δύναμη που μπορεί να βοηθήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα – αρκεί να το ζητήσει.

Πίσω από τα λόγια του διάσημου Βραζιλιάνου συγγραφέα ξεδιπλώνεται μια ολόκληρη κοσμοθεωρία που βρίσκει μέχρι σήμερα πολλούς υποστηρικτές κι εξίσου πολλούς επικριτές, αφού και οι δύο πλευρές φαίνεται να έχουν στα χέρια τους μια πληθώρα από επιστημονικά στοιχεία για να στηρίξουν τη θέση τους. Εμείς δεν έχουμε παρά να δοκιμάσουμε για να δούμε αν πράγματι το σύμπαν μας ακούει. Πώς όμως θα μάθουμε τι και πώς μπορούμε να του ζητάμε;

Πίσω από τα λόγια του διάσημου Βραζιλιάνου συγγραφέα ξεδιπλώνεται μια ολόκληρη κοσμοθεωρία που βρίσκει μέχρι σήμερα πολλούς υποστηρικτές κι εξίσου πολλούς επικριτές, αφού και οι δύο πλευρές φαίνεται να έχουν στα χέρια τους μια πληθώρα από επιστημονικά στοιχεία για να στηρίξουν τη θέση τους. Εμείς δεν έχουμε παρά να δοκιμάσουμε για να δούμε αν πράγματι το σύμπαν μας ακούει. Πώς όμως θα μάθουμε τι και πώς μπορούμε να του ζητάμε;

1. Στείλε στο σύμπαν το σωστό μήνυμα. Γιατί να βρίσκουμε πάντα θέση για παρκάρισμα, αλλά να περιμένουμε χρόνια για α βρούμε την αδερφή ψυχή μας; Αυτή η ανώτερη δύναμη για την οποία μιλούν οι οπαδοί του Νόμου της Έλξης δεν είναι μαγικό ραβδάκι για να το στροβιλίσουμε και να εμφανιστεί μέσα σε ένα σύννεφο χρυσόσκονης αυτό που ζητάμε.

Τις περισσότερες φορές που το μήνυμά μας δεν φτάνει στον ουράνιο παραλήπτη του, αυτό οφείλεται στο ότι ασυνείδητα στέλνουμε λάθος μήνυμα: αν σκεφτείς ότι όλοι κάνουμε καθημερινά χιλιάδες ασυνείδητες σκέψεις, από τις οποίες το 80% (τουλάχιστον) είναι αρνητικές, μην απορείς που έλκουμε ένα σωρό αρνητικές καταστάσεις. Γι’ αυτό, το πρώτο βήμα είναι να τσεκάρουμε τις ίδιες μας τις σκέψεις: πού εστιάζεις, πού επικεντρώνονται οι σκέψεις σου;

Στα θετικά ή στα αρνητικά; Αν χρησιμοποιήσουμε το παραπάνω παράδειγμα, αναρωτήσου μήπως όσο κι αν λες «θέλω να βρω σύντροφο» τελικά σκέφτεσαι περισσότερο με περιοριστικούς όρους όπως, π.χ., «είναι δύσκολο να βρω έναν νορμάλ άνθρωπο να κάνω σχέση». Σε αυτή την περίπτωση, αν επικεντρώνεσαι στη δυσκολία και στην έλλειψη, αυτά θα έλξεις…

2. Πάρε αναπνοές και χαλάρωσε Όταν οι σκέψεις μας τρέχουν με ασύλληπτες ταχύτητες, είναι πιο δύσκολο να τις πιάσουμε επ’ αυτοφώρω ώστε να δούμε αν πράγματι στην πλειονότητά τους είναι αρνητικές και επομένως αν σαμποτάρουν την επικοινωνία μας με το σύμπαν.

Οι ασκήσεις διαφραγματικής αναπνοής και διαλογισμού μάς επαναφέρουν στο τώρα και μας βοηθούν να γίνουμε πιο συνειδητές όσον αφορά τις σκέψεις που γεμίζουν το μυαλό μας. Όταν εστιάζουμε την προσοχή μας στην αναπνοή, επικεντρωνόμαστε στον παρόντα χρόνο, δηλαδή στη στιγμή, στο τώρα.

Ουσιαστικά γινόμαστε παρατηρητές του εαυτού μας. Παρατηρώντας την αναπνοή μας μαθαίνουμε να παρατηρούμε και ό,τι άλλο μας συμβαίνει χωρίς να ταυτιζόμαστε με αυτό, όπως για παράδειγμα, τις σκέψεις μας, οι οποίες είναι και η βασική αιτία του άγχους μας. 3.

Απόκτησε ημερολόγιο Σύμφωνα με τα επιστημονικά του ευρήματα, ο νευροψυχολόγος δρ Rick Hanson, στο βιβλίο του με τίτλο Hardwiring Happiness, έχει διατυπώσει την εξής θεωρία: «τα αρνητικά κολλάνε στο μυαλό μας σαν βέλκρο και τα θετικά γλιστράνε από αυτό σαν τεφλόν». Δεν το κάνεις μόνο εσύ, όλοι μας το κάνουμε.

Γι’ αυτό, μπορείς για δύο εβδομάδες να σημειώνεις όλα αυτά που σου προκαλούν ανησυχία: τι φοβάσαι ότι θα συμβεί; Όπως είπαμε και παραπάνω, τελικά όσο κι αν δεν το συνειδητοποιούμε, καταλήγουμε να επικεντρωνόμαστε στα αρνητικά. Στο τέλος των δύο εβδομάδων δες από όλα αυτά που έχεις σημειώσει τι πραγματικά βγήκε αληθινό. Πιθανότατα ελάχιστα από αυτά.

Έτσι, θα δώσεις στον εγκέφαλό σου το σήμα ότι η ανησυχία δεν κάνει τίποτα άλλο από το να σου τρώει ενέργεια και να σε παγιδεύει σε αρνητικές σκέψεις, κρατώντας σε μακριά από την εκπλήρωση των στόχων σου.

healingeffect.gr

Ψυχολογία

Όταν μια σχέση τελειώνει και το έχεις επιλέξει εσύ δεν έχεις κανένα πρόβλημα. Δεν ζηλεύεις, δεν σκας, μεμιάς ξαναγίνεσαι single με ότι αυτό συνεπάγεται και όποτε το θες και το επιθυμήσεις ξαναβγαίνεις στην «αγορά» προκειμένου να βρεις την επόμενη σχέση σου.


Τι γίνεται, όμως, όταν τον χωρισμό δεν τον επιλέγεις εσύ; Όταν γίνεσαι single επειδή στο επέβαλε ο πρώην σου με το ζόρι επειδή αποφάσισε ξαφνικά ότι θέλει χώρο, χρόνο και άλλες τέτοιες αηδίες; Γιατί θα μου πεις, οκ, αν αποφάσισε να χωρίσετε επειδή θέλει κάποια άλλη όσο άσχημο κι αν ακούγεται είναι απόλυτα κατανοητό, ο λόγος του χωρισμού σας είναι υπαρκτός, υποστατός, έχει σάρκα και οστά και στην τελική είναι ένα πρόσωπο το οποίο μπορείς ανά πάσα ώρα και στιγμή να το κατηγορήσεις, να το στοχοποιήσεις, να το βρίσεις κτλ.– πέραν από τον πρώην σου δηλαδή.

Τι σημαίνει, επιτέλους, αυτό το «θέλω χώρο και χρόνο» το οποίο έχει γίνει τόσο τρελή μόδα που εξαπλώνεται από στόμα σε στόμα γρηγορότερα και από ζεστά κουλούρια ξημερώματα στου Ψυρρή;

Η απάντηση είναι πολύ απλή. Απλώς δεν σε θέλει πια. Χωρίς πολλές φανφάρες και μεγαλεπήβολες δηλώσεις. Δεν σημαίνει τίποτε άλλο, τίποτε περισσότερο. Τέλος, σε βαρέθηκε, δεν θέλει άλλο από εσένα.

Κι εσύ, πλέον, πρέπει να το δεχτείς στωικά και να προχωρήσεις μπροστά. Ναι, το καταλαβαίνω, είναι ότι χειρότερο μπορούσε να σου κάνει το να σε χωρίσει χωρίς λόγο, αιτία και αφορμή, χωρίς να σου δηλώσει, επιτέλους, τι του φταίει και δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση να συνεχίσει να είσαστε μαζί αλλά βλέπεις, δεν θέλει να μπει στην διαδικασία να το κάνει ούτε καν αυτό! Δεν είναι ότι δεν το αξίζεις ή ότι στην τελική σου άξιζε μια καλύτερη αντιμετώπιση και μια πιο τίμια συμπεριφορά. Είναι που εκείνος είναι πολύ «μικρός» για σένα. Και πολύ φυγόπονος επίσης.



Το να μην δίνεις στον άλλον τους πραγματικούς λόγους της φυγής σου υποδηλώνει δύο πράγματα. Ή ότι φοβάσαι τις συνέπειες και τον πόνο που θα δημιουργήσεις στον άλλον, οπότε αποφεύγεις να τον αντιμετωπίσεις ευθέως και κατάματα, ή ότι πραγματικά ούτε ξέρεις κι εσύ ο ίδιος τι θέλεις και τι σου φταίει, οπότε αποφασίζεις αυθαίρετα ότι σου φταίει ο άλλος και προκειμένου να πας μπροστά ή όπου εσύ νομίζεις, επιλέγεις να το πράξεις μόνος σου προβάλλοντας «φτηνές» δικαιολογίες για να μην σε πείσει ο άλλος για το αντίθετο. Σε κάθε περίπτωση ευθυνοφοβία λέγεται και ανωριμότητα. Δεν θα το σώσει με καμία δικαιολογία.

Για αυτό σου λέω. Καλύτερα που έφυγε. Κι ας έφυγε με αυτό τον τρόπο. Δειλά κι ανάξια. Θα έρθει η στιγμή που θα το δεις καθαρά κι εσύ και θα το καταλάβεις. Και τότε θα συμφωνήσεις μαζί μου.

Γιατί στην τελική καλύτερα να είσαι με έναν άνθρωπο που δεν θέλει χώρο και χρόνο χωρίς εσένα παρά με κάποιον που είναι μαζί σου απλώς γιατί δεν έχει κάτι καλύτερο επί της παρούσης να κάνει.

 


Αριάδνη Αρβανίτη – wp.loveletters.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin