Νοεμβρίου 24, 2017

Ψυχολογία

 Το άγχος όσο αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής είναι, άλλο τόσο αντιπαραγωγικό και ζημιογόνο είναι. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συνθήκη στην οποία βάζουμε –μάλλον- ασυναίσθητα τους εαυτούς μας, χωρίς εν τέλει να στοχεύουμε απαραίτητα στην απελευθέρωσή μας από το ζυγό του άγχους και του στρες, παρά στη διαιώνισή του, καθώς αυτό πιστεύουμε θα μας φέρει πιο κοντά στη λύση των προβλημάτων.

Πιο συγκεκριμένα και σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Michigan και αναφέρεται στον ιστότοπο της Huffington Post, το άγχος, εν αντιθέσει με το φόβο, δεν έχει μια συγκεκριμένη αιτία και πηγή που το προκαλεί, όπως, για παράδειγμα είναι ο φόβος για τα ύψη. Οι άνθρωποι καταλήγουν να αγχώνονται για το μέλλον και τα κακά που πιθανώς τους συμβούν με μια καταστροφολογική διάθεση, χωρίς εν τέλει απτά αίτια.

Για όσους λοιπόν, αγχώνονται και νιώθουν πως το στρες έχει κατακλύσει τη ζωή τους, υπάρχουν μερικές τεχνικές και τρόποι, που εξασκούνται από όσους έχουν καταφέρει να αποδεσμεύσουν τη ζωή τους από το βάρος του άχρηστου και αχρείαστου άγχους και διαπιστώθηκαν στην εν λόγω έρευνα. Τι ακριβώς κάνουν λοιπόν, όσοι μοιάζουν χαλαροί, όταν οι άλλοι τρέχουν πανικόβλητοι;


# Εστιάζουν στο παρόν

Η μεγαλύτερη διαφορά όσων αγχώνονται και όσων δεν αγχώνονται είναι η ικανότητα των δεύτερων να εστιάζουν σε όσα συμβαίνουν στην παρούσα στιγμή και να μην αναλώνονται σε όλα τα πιθανά σενάρια του μέλλοντος. Όσοι εν τέλει αγχώνονται, πριν ασχοληθούν με τη λύση ενός προβλήματος, αφήνουν ελεύθερο το μυαλό τους να σχηματίσει όλα τα πιθανά αρνητικά ενδεχόμενα χάνοντας έτσι το ζητούμενο στην κάθε κατάσταση, που είναι η λύση του τρέχοντος προβλήματος, ώστε όντως να αποφευχθούν όλα τα πιθανά σενάρια που εν τέλει θα προκαλέσουν ακόμα περισσότερο άγχος.

# Εξασκούν το μυαλό τους

Η εστίαση στο παρόν είναι το σημαντικότερο όπλο ενάντια στο άγχος, καθώς κλείνει αποτελεσματικά τα όρια του μυαλού και το εμποδίζει να φτάσει στα χειρότερα. Χρησιμοποιήστε το διαλογισμό, τη γιόγκα, τη συμμετοχή σε θεραπευτικές ομάδες και ανησυχείτε μονάχα για το σήμερα και για το τώρα, και αύριο αγχωθείτε για το …αύριο.

# Λειτουργούν διαφορετικά σε συνθήκες πίεσης

Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι εκείνοι που παρασύρονται από το άγχος, παρουσιάζουν διαφορετικές εγκεφαλικές λειτουργίες, όταν βρεθούν υπό καθεστώς πίεσης, από εκείνους που το διαχειρίζονται καλύτερα. Σχετική έρευνα σε επιστημονικό περιοδικό ψυχολογίας, αφού διαχώρισε τους ερωτηθέντες σε όσους έχουν μια θετική διάθεση απέναντι στα πράγματα και σε όσους είναι μάλλον απαισιόδοξοι, μελέτησε τις αντιδράσεις του εγκεφάλου τους στη θέα μιας αρνητικά φορτισμένης εικόνας, διαπιστώνοντας πως το μυαλό των απαισιόδοξων ήταν περισσότερο ενεργό.

Στην περίπτωση μάλιστα που τους ζητήθηκε να δουν πιο θετικά την υποθετική πρόταση, αντέδρασαν ακόμα πιο αρνητικά, δείχνοντας πως ο εγκέφαλός τους ήταν εξαρχής προδιατεθειμένος στις αρνητικές σκέψεις…

 

# Είναι πιο ανοιχτοί στις προκλήσεις

Όσοι δεν αγχώνονται, δεν χάνουν χρόνο αναλογιζόμενοι, μελετώτας όλα τα πιθανά σενάρια και ψάχνοντας τρόπους να αντιμετωπίσουν όλες αυτές τις πιθανότητες. Είναι πιο γρήγοροι στη λήψη των αποφάσεων και πιο δεκτικοί να αλλάξουν τα πλάνα τους, ανάλογα με το πως έχουν εξελιχθεί.

# Αποστασιοποιούνται από τις καταστάσεις

Έχουν την ικανότητα να αποστασιοποιηθούν από μια κατάσταση και να την κρίνουν σαν εξωτερικοί παρατηρητές, ενώ το πρώτο πράγμα που κάνουν όσοι αγχώνονται είναι να φαντάζονται a priori το χειρότερο δυνατό σενάριο. Μια άσκηση για να καταφέρνετε και να παίρνετε απόσταση από όσα σας αγχώνουν είναι να μην χρησιμοποιείτε το «εγώ» όταν αναφέρεστε στα συναισθήματά σας, αλλά το ίδιο το όνομά σας και έτσι θα αντιληφθείτε καλύτερα το παράλογο των σκέψεών σας και το αναίτιο του άγχους σας.

# Βρίσκουν τη ρίζα του προβλήματος

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όσων αγχώνονται είναι ότι το μυαλό τους και η φαντασία τους, σχηματίζει τόσα πιθανά μελλοντικά σενάρια που στο τέλος, χάνεται η πραγματική ουσία και αρχική αιτία του προβλήματος. Το θέμα είναι είναι εντοπίσουμε που ακριβώς έγκειται το πρόβλημα και να βρεθεί εκεί η λύση. Το να ανησυχούμε για όσα «θα» συμβούν δεν βοηθάει σε τίποτα. Το θέμα είναι να αντιμετωπίσουμε όσα συμβαίνουν «τώρα».

# Ανησυχούν σε προκαθορισμένο χρόνο

Η διαχείριση του άγχους έχει και αυτή τον τρόπο της και ένας από αυτούς είναι να γλιτώσετε τον εαυτό σας από το διαρκές και 24ωρο στρες, αλλά να ορίσετε μια συγκεκριμένη στιγμή της ημέρας, που θα κάθεστε σε ένα συγκεκριμένο σημείο του σπιτιού και θα αντιμετωπίζετε, όλα όσα σας αγχώνουν, ψάχνοντας λύσεις και τρόπους να τα βγάλετε από τη ζωή σας.

Η οριοθέτηση χώρου και χρόνου βάζει σε τάξη τις σκέψεις σας, ώστε να μην σας πλημμυρίζουν μέσα στη μέρα, και ακόμα όταν συμβαίνει αυτό, να τις απωθείτε, αφού δεν είναι ακόμα εκείνη η ώρα για να τις διαχειριστείτε.

# Έχουν την αυτοπεποίθηση ότι θα αντιμετωπίσουν, ό,τι και να συμβεί

Όσοι ανησυχούν υπερβολικά για τα πράγματα, έχουν τον βασικότερο φόβο ότι δεν θα τα καταφέρουν, στην περίπτωση που όντως συμβούν όλα τα αρνητικά ενδεχόμενα που φαντάζονται. Το αξιοσημείωτο, ωστόσο σε τέτοιες καταστάσεις, είναι ότι αυτοί που ανησυχούν, έχουν προετοιμαστεί τόσο καλά για το χειρότερο, οπότε είναι νοερά έτοιμοι όταν και αν αυτό έρθει.

Από την άλλη, όσοι δεν αγχώνονται προκαταβολικά, έχουν την πεποίθηση, πως ό,τι και να συμβεί θα το αντιμετωπίσουν τη στιγμή που θα συμβεί και θα αγχωθούν γι’ αυτό, τότε.

# Βλέπουν φως στο τούνελ

Ενώ όσοι αγχώνονται υπερβολικά, δεν έχουν την ικανότητα να δουν μαζί με τα αρνητικά σενάρια και τα τυχόν θετικά ενδεχόμενα, αυτό δεν ισχύει με όσους έχουν θετική σκέψη και διάθεση. Ακόμα και αν μια κατάσταση μοιάζει δύσκολο να εξελιχθεί θετικά, πάντα υπάρχει αυτή η πιθανότητα και η αποδοχή αυτής της πιθανότητας είναι το στοιχείο που διαχωρίζει όσους αγχώνονται από εκείνους που δεν αγχώνονται.

# Κάνουν τις σωστές ερωτήσεις

Κάθε φορά που σας παίρνει η κατηφόρα των σκέψεων και αγχώνεστε όλο και περισσότερο, προσπαθήστε να ρωτήσετε τον εαυτό σας αν αξίζει να αγχώνεστε για ό,τι είναι αυτό που σας βασανίζει σε κάθε φάση. Αναρωτηθείτε αν έχετε κάνει ό,τι περνάει από το χέρι σας για να λύσετε ένα πρόβλημα και αν έχετε προσπαθήσει και το πρόβλημα δεν είναι κάτι επείγον, μην σπαταλάτε την ενέργειά σας άλλο, σε αυτό. Όταν έρθει η ώρα, θα ασχοληθείτε με αυτό και το πιθανότερο είναι τότε να βρείτε και τη λύση.

# Έχουν πλήρη αντίληψη των αρνητικών τους συναισθημάτων

Όσοι βασανίζονται χρόνια από αγχωτικές σκέψεις, δεν έχουν τελικά ουσιαστική επίγνωση του αρνητισμού τους, ενώ όσοι αντιμετωπίζουν τη ζωή με πιο χαλαρή διάθεση, έχουν αντίληψη των αρνητικών συναισθημάτων που τυχόν αναπτύσουν και μάλιστα τα χρησιμοποιούν για να βρουν τι είναι αυτό που αρχικά τα έχει προκαλέσει. Το συναίσθημα γι’ αυτούς είναι ένα εργαλείο και όχι ακόμα ένα πρόβλημα προς λύση.

newsitamea.gr

 

Ψυχολογία

Το να καλυπτόμαστε πίσω από απειράριθμες ερωτήσεις, είναι μια τακτική για να παραστήσουμε ότι προχωράμε χωρίς να προχωράμε. να λέμε ότι βρισκόμαστε καθ΄οδόν, ενώ στην πραγματικότητα μένουμε αδρανείς. αποτελεί ακόμη μια απόπειρα ν΄απαλλαγούμε από κάποιους φόβους ή να ελαχιστοποιήσουμε την επίδρασή τους στη ζωή μας.


Η ακινησία είναι, πολλές φορές, έκφραση κάποιων άλυτων φόβων:

Ο φόβος της αμφισβήτησης, όσων ξέρω,
ο φόβος μήπως δεν ανήκω κάπου,
ο φόβος μήπως δεν μπορέσω να γυρίσω πίσω,
ο φόβος της αποτυχίας – που συχνά μπερδεύεται με το φόβο της επιτυχίας,
και σ΄αυτό το επίπεδο, ο φόβος μήπως τρελλαθώ.

Ωστόσο, αν βρισκόμαστε εδώ, είναι γιατί ξέρουμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους φόβους αποτελούν δημιουργήματα του μυαλού μας και επινοήσεις, προκειμένου να ανασταλεί η πορεία μας προς τα εμπρός και να απομακρυνθούμε από τις όποιες αλλαγές.

Αν η επιθυμία μας να πάμε μπροστά είναι πιο ισχυρή από το φόβο μας, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ότι, ναι μεν όλοι έχουμε όρια και αδυναμίες, όμως, κάποιοι απ΄αυτούς τους περιορισμούς δεν είναι κατ΄ανάγκην παντοτινοί.

Σήμερα μπορεί να βρίσκεσαι μπροστά σ΄ένα εμπόδιο που δεν σ΄αφήνει να προχωρήσεις, και αύριο μπορεί να συναντήσεις κι άλλο. Αν όμως σκεφτείς τον εαυτό σου από τη σκοπιά ενός επιπέδου χωρίς σύνορα και μιας αέναης ανάπτυξης, θα πρέπει να παραδεχτείς ειλικρινά ότι δεν υπάρχουν όρια στις δυνατότητές σου.

Το Κόκκινο Σύννεφο ο περίφημος αρχηγός της φυλής των Ινδιάνων Σιού, φωνάζει μια μέρα μπροστά του τους τρεις γιους του. Αισθάνεται ότι γερνάει και πρέπει να διαλέξει διάδοχο. Η φυλή δεν μπορεί να έχει τρεις αρχηγούς. Αν του συμβεί κάτι, ένας και μόνο θα πρέπει να τον διαδεχθεί, κι είναι δική του ευθύνη να αποφασίσει ποιός.

“Παιδιά μου, τους λέει μόλις παρουσιάζονται μπροστά σου, σας κάλεσα εδώ για να διαλέξω ανάμεσά σας τον διάδοχό μου. Για να μπορέσω να διαλέξω σωστά, αποφάσισα να σας θέσω μια δοκιμασία. Θ΄ανεβείτε στο Ιερό Βουνό, τον τεράστιο βράχο που κανένας μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να υποτάξει. Αυτός που πρώτος θα το καταφέρει, θα είναι ο εκλεκτός μου“.
Ορίζεται η δοκιμασία και τα παιδιά δέχονται την πρόκληση του πατέρα τους, περισσότερο από σεβασμό παρά από φιλοδοξία.

Μια βδομάδα μετά, τη μέρα της Νέας Σελήνης, τη νύχτα των καλύτερων οιωνών, οι τρεις νέοι αρχίζουν να σκαρφαλώνουν με πολλή όρεξη και με το όνειρο να νικήσουν το βουνό.
Εντούτοις, ο ένας πρώτα και οι άλλοι μετά, γυρίζουν ηττημένοι. Η ανάβαση στο βουνό είναι πραγματικά αδύνατη.
‘Ένας ένας, παρουσιάζονται μπροστά στον πατέρα τους για να παραδεχτούν την ήττα τους.

Έχοντας απέναντί του το τρίτο από τα παιδιά του, ο αρχηγός αφήνει να φανεί η απογοήτευσή του.
“Βλέπω ότι το Ιερό Βουνό σε νίκησε και σένα…”
“Ναι, και λυπάμαι, πατέρα, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Προς το παρόν με νίκησε ο Βράχος…”

“Προς το παρόν; θέλεις να πεις, δηλαδή, ότι έφτασες πολύ κοντά στο στόχο; έτσι είναι;” ρωτάει ο αρχηγός.
“Όχι….δεν έφτασα ούτε στα μισά της πλαγιάς του βουνού”, λέει αυτός που αργότερα θα γινόταν ο αρχηγός της φυλής.

“Ξέρω, όμως, ότι εκείνο έχει ήδη φτάσει στο τελικό του μέγεθος, ενώ εγώ…ακόμη μεγαλώνω”.

************************************************************************************************************************
Στο ξεκίνημα αυτού του δρόμου προς την αυτογνωσία, δεν είναι πολύ πιθανό να δούμε κάποια άμεση αλλαγή, κι αν είμαστε ανυπόμονοι, τότε ενδέχεται να χρειαστεί ακόμη περισσότερη αναμονή. Σίγουρα, όμως, μια μέρα, ενώ θα έχουμε ξεχάσει εντελώς αυτό το ζήτημα και θα σκεφτόμαστε κάποιο -οποιοδήποτε- πρόβλημα, θα νοιώσουμε άξαφνα ότι κάτι μέσα μας έχει αλλάξει, και θα ξέρουμε πως αυτή η αλλαγή θα ισχύει για πάντα. Σε άλλους συμβαίνει νωρίτερα και σ΄άλλους αργότερα.

Τα λουλούδια θ΄ανθίσουν στον κήπο σου,
αλλά αν δεν ανοίξεις το παράθυρο
δεν θα χαρείς ποτέ το άρωμά τους.
Τα χελιδόνια θα ξανάρθουν την Άνοιξη
αλλά αν μείνεις κλεισμένος στο υπόγειο
δεν θα ξέρεις καν πως τελείωσε ο χειμώνας.

Ο ήλιος σίγουρα θα ξαναβγεί αύριο,
αλλά αν δεν σηκώσεις τα μάτια στον ουρανό
οι ακτίνες δεν θα σου φωτίσουν το πρόσωπο.
Αν μείνεις ακίνητος, υπερβολικά ακίνητος
παύεις να είσαι άνθρωπος, γίνεσαι άγαλμα
και η ζωή παύει να κυλάει μέσα σου…..

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ Ο Δρόμος Της Πνευματικότητας Φύλλα Πορείας V

Πηγή: mybellavista.wordpress.com


thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Θα εμπιστευτώ το άγγιγμά σου, πριν εμπιστευτώ τα λόγια σου...

Όπως η αναπνοή μάς συνδέει με τη ζωή, έτσι και το άγγιγμα είναι το πιο εκφραστικό μέσο για τη μετάδοση συναισθηματικών πληροφοριών ανάμεσα σε δύο άτομα.

 Η πρώτη συγκεκριμένη εμπειρία, που μας εισαγάγει στον κόσμο αυτό, πραγματοποιείται με το άγγιγμα των ανθρώπινων χεριών και το άγγιγμα παραμένει η επαφή στην οποία έχουμε τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Θα εμπιστευτώ το άγγιγμά σου, πριν εμπιστευτώ τα λόγια σου.

 Οι στενές προσωπικές σχέσεις τονώνονται ή αποθαρρύνονται από τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βιώνουν την άμεση αυτή επαφή.

 Θυμήσου με πόσους τρόπους χρησιμοποιείς τα χέρια σου: για να σηκώσεις, για να χαϊδέψεις, για να κρατηθείς, να δείρεις, να ισορροπήσεις. Κάθε άγγιγμα συνδέεται μ’ ένα συναίσθημα, όπως αγάπη, εμπιστοσύνη, φόβο, αδυναμία, αναστάτωση και πλήξη.

 Διδάσκω τους ανθρώπους να συνειδητοποιούν πώς αισθάνονται οι άλλοι την επαφή τους. Για να το μάθεις αυτό, πρέπει να ρωτήσεις, «πώς αισθάνεσαι όταν σ’ ακουμπάω έτσι;» Μας έχουν πολύ λίγο μάθει να αισθανόμαστε το άγγιγμά μας. Αυτή η ερώτηση θα φέρει σε δύσκολη θέση πολλούς ανθρώπους. Όταν τη μεταχειριστείς λίγο καιρό, αρχίζεις να καταλαβαίνεις την αξία της.

Μία άλλη πλευρά του αγγίγματος είναι να πεις σε κάποιον άλλον τι συναισθήματα σού δημιουργεί το δικό του άγγιγμα. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι, εκτός αν κάποιος άλλος μας επιστήσει την προσοχή σ’ αυτό, δεν έχουμε καμία αντίληψη της αίσθησης που δημιουργεί το άγγιγμά μας.

Θυμάμαι πόσες φορές άτομα συναισθηματικά και ενθουσιώδη μου ματώσανε τα δάχτυλά μου: φορούσα δαχτυλίδια κι εκείνοι μου λιώσανε τα δάχτυλα με μία εγκάρδια χειραψία.

Πιστεύω επίσης πως οι περισσότεροι γονείς δεν έχουν καμία πρόθεση να τραυματίσουν τα παιδιά τους, όταν τα χτυπάνε. Μα ούτε υποψιάζονται καθόλου πόσο δυνατά χαστουκίζουν. Πολλοί κυριεύονται από φρίκη όταν δουν τα αποτελέσματα από τα χτυπήματά τους.

Αυτό κυρίως ισχύει με άτομα που διδάχτηκαν πώς να αποκτήσουν μεγάλη σωματική δύναμη, αλλά δεν έμαθαν τι αποτελέσματα έχει αυτή η δύναμη πάνω στους άλλους ανθρώπους και ιδιαίτερα στα παιδιά.

Γνώρισα έναν αστυνομικό που έσπασε τρία πλευρά της γυναίκας του όταν την αγκάλιασε, μετά από μία απουσία του. Ξέρω πως αυτός ο άντρας δεν είχε καθόλου εχθρικά συναισθήματα για τη γυναίκα του. Μα ούτε του περνούσε απ’ το νου πως ήταν τόσο δυνατός.

Θέλω να τονίσω ότι χρειάζεται να μάθουμε να έχουμε συναίσθηση του αγγίγματός μας, αλλά και να το σκεπτόμαστε. Αυτό το σημείο της διαπαιδαγώγησής μας έμεινε ολότελα παραμελημένο.

Την επόμενη φορά που θα χαιρετήσεις κάποιον με χειραψία ή θα χαϊδέψεις κάποιον, φρόντισε να νιώσεις τι συμβαίνει καθώς τον αγγίζεις. Έπειτα κουβέντιασε αυτές σου τις παρατηρήσεις μαζί του: «Τότε, λοιπόν ένιωσα…Εσύ τι ένιωσες;» […]

Μερικοί λένε ότι δεν αισθάνθηκαν τίποτε κι ότι όλα αυτά τους φάνηκαν κουταμάρες και βλακείες. Αυτό με στενοχωρεί, γιατί σημαίνει πως εκείνοι έχουν χτίσει τοίχους τριγύρω τους, ώστε να μην ευχαριστιούνται καθόλου από τη φυσική επαφή. Ξεπερνάει κανένας πραγματικά ποτέ την επιθυμία και την ανάγκη για την ίδια τη σωματική επαφή και για την ανακούφιση που προσφέρει;

Τα τελευταία δέκα χρόνια, οι άνθρωποι άρχισαν να δέχονται τις ανάγκες τους για τη σωματική επαφή. Το αγκάλιασμα είναι ένας ανερωτικός, πολύ ανθρώπινος τρόπος για να πάρεις και να δώσεις στοργή.

Άρχισαν σιγά σιγά και οι άνδρες να το αποδέχονται. Το δέρμα τους μπορεί να πεινάει τόσο, όσο και των γυναικών για χάδι. Ίσως, αν οι άνθρωποι επέτρεπαν στον εαυτό τους να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους για χάιδεμα, δε θα ήταν τόσο επιθετικοί.

 

Προσαρμογή από το το βιβλίο της Virginia Satir, Πλάθοντας Ανθρώπους.

Πηγή: to23ogramma.wordpress.com

thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Πόσες φορές ως τώρα έχεις βάλει ερωτήματα στον εαυτό σου όπως: «Γιατί σε μένα;» «Γιατί αυτό;» «Γιατί τόση ατυχία;

Πόσες φορές ακόμη έχεις καταλήξει σε συμπεράσματα όπως: «Είμαι πολύ άτυχος». «Μόνο σε μένα συμβαίνει αυτή η συμφορά». «Η ζωή μου είναι μια κόλαση». «Αν είχα την τύχη του ….». «Αν μπορούσα να ζω σαν τον …..» «Αν ο σύντροφός μου ήταν σαν τον άνδρα της ….».

Νομίζω πως όλοι μας έχουμε ξεστομίσει πολλά τέτοια «αποφθέγματα» ιδιαίτερα όταν περνάμε μια κρίση, μια καταθλιψούλα, μια δοκιμασία.

Είναι γεγονός πως ο άνθρωπος καθώς βιώνει τη ζωή του, αποζητά όλες εκείνες τις ποιότητες που αρχίζουν από «ευ». Ευτυχία, ευλογία, ευκολία, εύνοια, ευρυθμία, ευπορία, ευστροφία, ευτολμία, ευφυΐα, ευχέρεια, ευφράδεια, ευψυχία και άλλα παρόμοια. Από πολύ νωρίς (μέχρι τα 7 του χρόνια ) διαμορφώνει μια εξάρτιση από όλα τα «ευ».

Καθώς προχωρά ο χρόνος και το μικρό παιδί μεγαλώνει, παρατηρεί σαν τέλειος παρατηρητής που είναι πως όλοι γύρω του πασχίζουν να κατακτήσουν όλες αυτές τις έννοιες και εστιάζεται στο κυνήγι του θησαυρού των «ευ». Μέσα στην πρώτη κιόλας δεκαετία της ζωής του έχει καταλήξει πως ο θησαυρός αυτός δεν πιάνεται και σαν πολύ κακός ερμηνευτής που είναι αρχίζει να πιστεύει πως όλοι οι άλλοι καταφέρνουν να πάρουν μερίδιο του θησαυρού εκτός από εκείνο.

Τι πλάνη! Πόσο η κοινωνία μας διαστρεβλώνει την πραγματικότητα! Πόσο τα μέσα υποβοηθούν έως και διαμορφώνουν αυτή τη πλάνη! Πόσο οι γονείς υποστηρίζουν το συμπέρασμα αυτό, διατηρώντας και οι ίδιοι τη λανθασμένη πεποίθηση που διαμόρφωσαν όταν ήταν μικρά παιδιά!

Η αληθινή ζωή δεν είναι αυτή που περιγράφεται στα ρομάντζα και στις διαφημίσεις. Η αληθινή ζωή είναι η δική μας η ζωή. Αυτή που ζούμε όλοι μας. Με τα πάνω μας και τα κάτω μας. Με τις όμορφες αλλά και τις άσχημες μέρες της. Με τη λύπη και τη χαρά. Με τη μέρα και τη νύχτα. Με την ανατολή μα και τη δύση. Με την αρρώστια και την υγεία. Με όλα αυτά να πηγαίνουν χέρι-χέρι και πότε το ένα να προπορεύεται του άλλου. Και πάλι απ’ την αρχή.

Αν για λίγο σταθούμε και κοιτάξουμε για να δούμε, ακούσουμε για να μάθουμε, παρατηρήσουμε για να επεξεργαστούμε, μήπως τότε πραγματικά θα συμπεράνουμε πως η ζωή έχει δυσκολίες, δυσαρέσκειες, δυσμένειες, δυσπιστίες, δυστροπίες, δυσχέρειες και άλλες πολλές ποιότητες που αρχίζουν από «δυς»; Όχι γιατί κάποιος μας έχει καταραστεί αλλά γιατί το ζητούμενο είναι να μάθουμε να τις ξεπερνάμε. Έτσι προκύπτει η γνώση. Έτσι αποκτάται η εμπειρία. Έτσι ολοκληρώνεται το έργο του ανθρώπου.

Στο κάτω - κάτω ποιος μας είπε πως ο δρόμος είναι εύκολος; Δεν είναι καλύτερα να τον πάμε χορεύοντας; Ας παραμένουμε λοιπόν στον χορό της ζωής με ελπίδα και επίγνωση. Η ζωή είναι ωραία! Η ζωή είναι πρόκληση! Η ζωή είναι το σύνολο των γεγονότων, των περιστάσεων και των ασχολιών κατά τη διάρκεια του βίου. Είναι το σύνολο των διδαγμάτων της πείρας.

Ας αγκαλιάσουμε με ευγνωμοσύνη το γεγονός της Ζωής, τα γεγονότα της ζωής, τα επεισόδια του βίου. Ας σταθούμε με πίστη και εμπιστοσύνη πως αυτό που μας ταλαιπωρεί τώρα λίγο αργότερα θα είναι μια ανάμνηση. Και αν πάλι δεν είναι και παραμείνει ως συνέπεια λανθασμένων επιλογών ή «χτυπήματος» της μοίρας ας δούμε τι έχουμε να μάθουμε από αυτό.

Ναι υπάρχουν καταστάσεις που δεν είναι αναστρέψιμες όπως μια απώλεια αγαπημένου για παράδειγμα. Ας μάθουμε να διαχειριζόμαστε τον πόνο. Ας μάθουμε να βλέπουμε πάνω και πέρα από τη φαινομενικότητα της ύλης. Ας βάλουμε την έννοια του υπέρ-συνειδητού στη ζωή μας. Τότε η ζωή αποκτά μια άλλη διάσταση. Προσεγγίζει αυτό που οι γιαγιάδες μας έλεγαν: «Τι βρέχει ο ουρανός και δεν το πίνει η γη». Όχι μοιρολατρικά και κακόμοιρα αλλά με σθένος και αποφασιστικότητα.

Κείμενο: Ερατώ Χατζημιχαλάκη, Οικογενειακή Σύμβουλος
Πηγή: allazo.gr


thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Νιώθω σαν να πρέπει να βρούμε καμιά δουλειά, είπα.

Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις καμιά δουλειά, είπε.
Νιώθω σαν να μη θέλω να δουλέψω, είπα.
Νιώθω σαν να μη νοιάζεσαι για μένα, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε έρωτα, είπα.
Νιώθω σαν να παρακάνουμε έρωτα, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε περισσότερο έρωτα, είπα.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις καμιά δουλειά, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις καμιά δουλειά, είπα.
Νιώθω σαν να θέλω ένα ποτό, είπε.
Νιώθω σαν να θέλω λίγο ουίσκι, είπα.
Νιώθω σαν να καταλήγουμε σε κρασί, είπε.
Νιώθω σαν να’χεις δίκιο, είπα.
Νιώθω σαν να παραδίνομαι, είπε.
Νιώθω σαν να χρειάζομαι ένα μπάνιο, είπα.
Νιώθω σαν να χρειάζεσαι ένα μπάνιο, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να σαπουνίσεις την πλάτη μου, είπα.
Νιώθω σαν να μην μ’αγαπάς, είπε.
Νιώθω σαν να σ’αγαπώ, είπα.
Νιώθω αυτό το πράγμα μέσα μου τώρα, είπε.
Νιώθω αυτό το πράγμα μέσα σου κι εγώ, είπα.
Νιώθω σαν να σ’αγαπώ τώρα, είπε.
Νιώθω σαν να σ’αγαπώ εγώ πιο πολύ απ’ό,τι εσύ εμένα, είπα.
Νιώθω υπέροχα, είπε. Νιώθω σαν να θέλω να ουρλιάξω.
Νιώθω σαν να θέλω να συνεχίσω για πάντα, είπα.
Νιώθω σαν να μπορείς, είπε.
Νιώθω, είπα.
Νιώθω, είπε.


Τσαρλς Μπουκόφσκι

erasitexnisan.blogspot.gr

Ψυχολογία

Όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα τελετουργικό -ακόμη κι αν το κάνουν μηχανικά- για να ξεκινούν και να τελειώνουν τη μέρα τους. Όμως, οι περισσότεροι -σύμφωνα με τους ειδικούς- σε καθημερινή βάση κάνουμε δύο εξαιρετικά τοξικές σκέψεις από την ώρα που ανοίγουμε τα μάτια μας που καταστρέφουν το υπόλοιπο της μέρας μας.

Δεν το κάνουμε επίτηδες, γίνεται ασυνείδητα και υπαγορεύεται από τον σύγχρονο τρόπο ζωής των γρήγορων ταχυτήτων και της αναγκαστικής πολυπραγμοσύνης.

Ποιες είναι αυτές οι σκέψεις;  

Η πρώτη λέει: «Δεν κοιμήθηκα αρκετά. Πάλι». Σύμφωνα με την ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέα, Katherine Schafler, ο περισσότερος κόσμος είναι πεπεισμένος -και ίσως να έχει δίκιο- ότι ποτέ δεν ξεκουράζεται όσο έχει ανάγκη, ότι ποτέ οι ώρες ύπνου δεν είναι αρκετές για να τον βοηθήσουν να αντεπεξέλθει επαρκώς στις αυξημένες απαιτήσεις της καθημερινότητας του.  

 «Πριν ακόμη ανακαθίσουμε στο κρεβάτι μας, πριν ακόμη τα πόδια μας να ακουμπήσουν στο πάτωμα, είμαστε ήδη δύσθυμοι και πεπεισμένοι ότι κάτι μας λείπει. Αυτό που ξεκινά ως απλή διαπίστωση και προϊόν μίας ζωής σε υψηλές ταχύτητες, καταλήγει να είναι το μεγάλο ζητούμενο μιας ανικανοποίητης ζωής»  

  Όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων, ακόμη κι όταν οι οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις μοιάζουν να γεμίζουν ασφυκτικά τις ώρες της ημέρας.   Σωρευτικά, αυτή η σκέψη διαπερνά κάθε τομέα της ζωής μας, εξηγεί, και μας οδηγεί σε ένα σημείο που αδυνατούμε να εστιάσουμε σοβαρά και ολοκληρωμένα σε οτιδήποτε θετικό, αισιόδοξο, όμορφο.

Στο τέλος τείνουμε να πιστεύουμε ότι η ζωή μας πάντα είχε προβλήματα, υποχρεώσεις και εκκρεμότητες, αδυνατούμε να θυμηθούμε την τελευταία φορά που χαρήκαμε με κάτι και τελικά παύουμε να νιώθουμε ευγνώμονες για όλα εκείνα -μικρά ή μεγάλα- που η ζωή μας έχει φέρει.

Παύουμε να εκτιμάμε αυτά που με κόπο χτίσαμε.   Το πρόβλημα του ύπνου, πρόβλημα απολύτως συνυφασμένο με τις σύγχρονες κοινωνίες, δεν είναι μικρό, ούτε πάντα εύκολα διαχειρίσιμο. Όπως άλλωστε και το αίσθημα κόπωσης.

Όμως, δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες, είτε αρέσει είτε όχι δεν καταβάλλουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες προσπάθειες, πράγμα που σημαίνει ότι το '"δεν κοιμήθηκα αρκετά" τις περισσότερες φορές είναι περισσότερο παράπονο, παρά αντικειμενικό πρόβλημα. Και ως τέτοιο, εύκολα το απομακρύνει κανείς από την καθημερινότητα του, εξηγούν οι ειδικοί.    

Η δεύτερη -επίσης, τοξική- σκέψη είναι η εξής: "Δεν μου φτάνει ο χρόνος". Σε κανέναν δεν φτάνει και φυσικά εξαρτάται από τι τον κάνει, πώς τον διαχειρίζεται και με τι επιλέγει να τον γεμίσει τόσο ασφυκτικά, που καταλήγει να ζει με το ρολόι στο χέρι.

Όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων, ακόμη κι όταν οι οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις μοιάζουν να γεμίζουν ασφυκτικά τις ώρες της ημέρας. Με το να προεξοφλούμε ότι δεν έχουμε χρόνο για λίγη άσκηση, για να πάμε μια βόλτα με αγαπημένους φίλους, για να αφιερώσουμε μερικές ώρες σε συγγενικά πρόσωπα που χρειάζονται την παρουσία μας, για να ασχοληθούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό, αποκλείουμε κάθε πιθανότητα να νιώσουμε πλήρεις.    

Σύμφωνα με την Schafler, το μυστικό κρύβεται και πάλι στην ευγνωμοσύνη, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο οραματιζόμαστε τον εαυτό μας να κινείται μέσα στις 24 ώρες της μέρας. Σε ποια από αυτές νιώθουμε ότι κάνουμε έστω και για λίγο κάτι που μας αρέσει, που αγαπάμε, που μας κάνει ευτυχισμένους; Πόση ώρα μπορούμε να διαθέσουμε γι' αυτή τη δραστηριότητα;

Έστω και λίγη είναι αρκετή, για να νιώσουμε και πάλι ευγνώμονες για όσα καταφέρνουμε και γεμάτοι από τη ζωή μας, όσο δύσκολη ή περίπλοκη κι αν είναι. Ακόμη και ως πείραμα σίγουρα αξίζει τον κόπο...  

 Με στοιχεία από thriveglobal.com, PsycologyToday.com

Πηγή: www.lifo.gr

Ψυχολογία

Να μην κοιτάς, λοιπόν, μα να παρατηρείς.
Γιατί η παρατήρηση έχει διάρκεια.
Κι η διάρκεια είναι πάθος.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που σιγοκαίει.
Σύμφωνοι χωρίς φλόγες αφού τις καταπίνει.
Αλλά και χωρίς καπνούς. Με λιγότερη στάχτη.
Δεν κορώνει μου λες. Ούτε κρυώνει.
Αντιθέτως κρατάει ζωντανή τη φωτιά.
Έστω τη σπίθα. Είναι κάτι κι αυτό.
Είναι πολύ. Είναι αυτό που μας λείπει.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που δεν βλέπεις στο σινεμά
γιατί οι ταινίες διαρκούν το πολύ δυο ώρες
κι όταν πέφτει το τέλος
η ζωή συνεχίζεται.
Είρήσθω εν παρόδω όχι όπως θέλουμε
αλλά όπως μπορούμε.

Η διάρκεια είναι πάθος.

Ιδιαίτερα στην αγάπη.
Σου το λέω εγώ που αγαπώ
τόσους ανθρώπους επί τόσα χρόνια
χωρίς να το ξέρουν.
Μεταξύ μας για μένα τους αγαπώ.
Μου κάνει καλό.
Όπως η αγάπη μου για σένα φερ’ ειπείν.
Με κάνει καλύτερο.
Καλύτερο κι από σένα ενίοτε.
Έλα, σε πειράζω.

Δώσ’ μου το χέρι σου να το κοιμίσω.
Είναι παλτό ξεκούμπωτο η νύχτα
προβιά σφαγμένου ζώου που ανασαίνει ακόμα.
Κοιμήσου – η καρδιά μου ξαγρυπνά.

(Μιχάλη Γκανά, «Ο ύπνος του καπνιστή»)

Ψυχολογία

Διάβασμα και τήρηση ημερολογίου: μαγικές στρατηγικές για έναν υγιή εγκέφαλο
Τόσο το διάβασμα όσο και το γράψιμο είναι δύο δραστηριότητες που διατηρούν τον εγκέφαλό σας δραστήριο. 


Το διάβασμα και η τήρηση ημερολογίου είναι κάτι περισσότερο από απλά χόμπι. Σας βοηθούν επίσης να εκφράζεστε, να ξεθυμαίνετε και να καταπραΰνετε το άγχος.

Φυσικά όλοι γνωρίζουν τις ωφέλειες που έχουν το διάβασμα και η τήρηση ημερολογίου. Επιπλέον πρόκειται για πρακτικές που ίσως προσπαθήσετε να μεταδώσετε στα παιδιά σας.

Όμως, είναι πιθανό ότι δεν έχετε σκεφτεί κάτι πολύ σημαντικό. Το διάβασμα και το γράψιμο μπορούν να σας βοηθήσουν να αποκτήσετε έναν πιο εύστροφο εγκέφαλο με περισσότερες γνωστικές δεξιότητες.

Σωστά: οι συγκεκριμένες δραστηριότητες σάς βοηθούν να καθυστερήσετε την άνοια που συσχετίζεται με την ηλικία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αποφύγετε όλες τις μελλοντικές νευροεκφυλιστικές νόσους. Ωστόσο θα χρειαστεί περισσότερος καιρός για να εμφανιστούν και οι επιπτώσεις τους δεν θα είναι τόσο σοβαρές.

Από την άλλη πλευρά, η ευχαρίστηση της τήρησης ενός καθημερινού ημερολογίου ως προσωπικό σας κανάλι έκφρασης είναι πολύ μεγάλη. Πρόκειται για έναν κόσμο δυνατοτήτων που το γνωστικό σας σύστημα θα προσέξει.

Αν δεν έχετε ακόμα συνδυάσει αυτές τις δύο υγιεινές γνωστικές ασκήσεις, είναι καιρός να ξεκινήσετε. Σήμερα θα σας εξηγήσουμε γιατί.

Το διάβασμα και η τήρηση ημερολογίου κάνουν καλό στον εγκέφαλο
Όλοι ονειρευόμαστε να ζήσουμε πολλά χρόνια. Ωστόσο το να φτάσετε τα 80 ή 90 χρόνια χωρίς να έχετε μια καλή ποιότητα ζωής δεν έχει και πολύ νόημα. Ο χρόνιος πόνος και η καρδιαγγειακή νόσος έρχονται δεύτερα σε σχέση με το πιο λυπηρό πράγμα που μπορεί να σας συμβεί: να χάσετε τη μνήμη σας.

Φυσικά, η εξασφάλιση της ικανοποίησης και της υγείας σας μέσα στα χρόνια συχνά εξαρτάται από τον τρέχοντα τρόπο ζωής σας.

Δραστηριότητες όπως το διάβασμα, το γράψιμο, ακόμα και οι παρτίδες χαρτιών ή άλλα παιχνίδια με φίλους μπορούν να σας βοηθήσουν να διατηρήσετε έναν πιο εύστροφο εγκέφαλο.

Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μια μελέτη που διεξήχθη το 2012 στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Rush στο Σικάγο.

Ο επικεφαλής ερευνητής Δρ. Κωνσταντίνος Αρφανάκης, ειδικός στην άνοια και σε άλλα προβλήματα μνήμης, υποστηρίζει ότι υπάρχει μια σχέση ανάμεσα στο διάβασμα και το γράψιμο όταν πρόκειται για τη διατήρηση της καλής υγείας του εγκεφάλου.

Ας δούμε τα στοιχεία παρακάτω.


Η λευκή ουσία του εγκεφάλου
Η λευκή ουσία αποτελείται από ιστό που είναι μέρος του κεντρικού νευρικού συστήματος. Καταλαμβάνει τον χώρο ανάμεσα στον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό και σχηματίζεται από ένα λεπτό δίκτυο αξόνων.

Οι άξονες αυτοί είναι οι επεκτάσεις των νευρώνων σας και έχουν έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: να εξασφαλίσουν τη βέλτιστη κυκλοφορία πληροφοριών μέσω του νευρικού σας συστήματος.

Ωστόσο οι ασθένειες όπως το Αλτσχάιμερ και η σκλήρυνση κατά πλάκας μπορούν να δυσκολέψουν αυτό το έργο.

Το πέρασμα του χρόνου μπορεί να διασπάσει την τέλεια επικοινωνία που υπάρχει όταν είστε μόνο 20 ή 30 ετών.

Όμως, μια πρακτική τόσο εμπλουτιστική όσο το διάβασμα και το γράψιμο προκαλεί πολλή δραστηριότητα σε αυτό το μέρος του εγκεφάλου. Το δυναμώνει.

Το συγκεκριμένο γεγονός οδηγεί σε αυτό που οι νευρολόγοι ονομάζουν «ανισοτροπία». Στο εγκεφαλικό επίπεδο, ενισχύεται η συνδεσιμότητα, η ελαστικότητα και η βελτιωμένη μεταφορά πληροφοριών.

Αυτού του είδους οι δραστηριότητες δεν δημιουργούν μόνο καινούργιες νευρωνικές συνδέσεις. Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη και το συναισθηματικό στοιχείο.

Η διανοητική χαλάρωση που επέρχεται όταν διαβάζετε ή όταν γράφετε τις ανησυχίες σας σε ένα ημερολόγιο προκαλεί επίσης ορισμένες μεταβολικές αλλαγές στον εγκέφαλό σας: ο ιππόκαμπος δημιουργεί καινούργιες συνδέσεις και οι ενδορφίνες αυξάνονται.


Η τήρηση προσωπικού ημερολογίου σάς βοηθάει να φροντίσετε την υγεία σας και τα συναισθήματά σας
Σύμφωνα με διάφορες μελέτες πάνω στη διανοητική υγεία, όπως εκείνη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό BJPsych, το να αφιερώνετε λίγα λεπτά κάθε μέρα για να γράφετε τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας σάς βοηθάει επίσης να διατηρείτε τον εγκέφαλό σας πιο νέο.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μιλάμε για υπερβολικό γράψιμο. Μιλάμε για ένα προσωπικό κανάλι στο οποίο οργανώνετε ιδέες και διερευνάτε καινούργια συναισθήματα, φόβους, σχέδια ή στόχους. Πρόκειται για μια θεραπευτική τεχνική που πολλοί άνθρωποι εφαρμόζουν για χρόνια.

Αν μετατρέψετε την άσκηση αυτή σε κάτι που κάνετε καθημερινά σε όλη τη διάρκεια της ζωής σας, οι γνωστικές σας διεργασίες θα το προσέξουν. Θα ενισχυθεί η ικανότητά σας για ανάλυση και για διαχείριση των συναισθημάτων σας και του άγχους.

Όλα αυτά αποτελούν θετικά στοιχεία για την προστασία του εγκεφάλου σας από το πέρασμα του χρόνου. Το διάβασμα και το γράψιμο αλληλοσυμπληρώνονται.

Αν το σκεφτείτε, ένα άτομο στο οποίο αρέσει να διαβάζει αρέσει και να γράφει πότε-πότε. Του αρέσει επίσης να αφηγείται ιστορίες και να εκφράζεται.

Μην ξεχνάτε ότι, αν δεν χρησιμοποιείτε τον εγκέφαλό σας, ατροφεί. Ένας εγκέφαλος που το μόνο που κάνει είναι να αποθηκεύει έγνοιες και έμμονες σκέψεις γίνεται αργός. Χάνει την ικανότητά του να ανταποκρίνεται.

meygeia.gr

Ψυχολογία

Η Σκέψη είναι μια δύναμη, μια εκδήλωση της ενέργειας, έχοντας μια μαγνητική ικανότητα έλξης.

Σκέψη = Δόνηση

Οι δονήσεις της σκέψης, δεν είναι δυνατό να γίνουν ορατές, δεν μπορούμε να τις γευτούμε, να τις οσφρανθούμε, να τις ακούσουμε ή να τις ψηλαφίσουμε με το συνηθισμένο τρόπο. Η τηλεπάθεια είναι και αυτή ένα ισχυρό κύμα σκέψης, είναι δονήσεις σκέψεων των άλλων.

Το φως κι η θερμότητα εκδηλώνονται από δονήσεις μιας πολύ πιο χαμηλής έντασης απ’ αυτές της Σκέψης, αλλά η διαφορά βρίσκεται αποκλειστικά στο ποσοστό της δόνησης.

Σκέψεις = Πράγματα

Αυτά που δεν μπορούμε να δούμε, να ακούσουμε, να ζυγίσουμε ή να μετρήσουμε σε σχέση με τις δονήσεις αυτές δεν αποτελούν και απόδειξη ότι δεν υπάρχουν. Υπάρχουν κύματα ήχου που κανένα ανθρώπινο αυτί δεν μπορεί να ακούσει, παρόλο που μερικά απ’ αυτά αναμφίβολα καταγράφονται από το αυτί κάποιων εντόμων κι άλλα συλλαμβάνονται από ευαίσθητα όργανα που έχει επινοήσει ο άνθρωπος. Ωστόσο, υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στους ήχους που καταγράφονται από τα πιο ντελικάτα όργανα και στο όριο που το μυαλό του ανθρώπου, καθώς διαλογίζεται σύμφωνα με αναλογίες, ξέρει ότι είναι η μεθοριακή γραμμή μεταξύ των ηχητικών κυμάτων κι άλλων μορφών δονήσεων.

Η κάθε μορφή δόνησης χρειάζεται ένα δικής της μορφής όργανο για να καταγράφει. Μέχρι τώρα ο ανθρώπινος εγκέφαλος μοιάζει να είναι το μοναδικό όργανο ικανό να καταγράψει κύματα σκέψης, παρόλο που οι αποκρυφιστές λένε ότι σ’ αυτό τον Αιώνα οι επιστήμονες θα επινοήσουν μηχανισμούς ικανοποιητικά ευαίσθητους, ώστε να συλλαμβάνουν και να καταγράφουν τέτοιες εντυπώσεις.

Στέλνουμε προς τα έξω σκέψεις μεγαλύτερης ή μικρότερης έντασης, όλη την ώρα, και μαζεύουμε τα αποτελέσματα των σκέψεων αυτών.

Όχι μόνο τα κύματα της σκέψης μας επηρεάζουν τον εαυτό μας και τους άλλους, αλλά και προσελκύουν δύναμη – φέρνουν κοντά μας τις σκέψεις των άλλων, για πράγματα, περιστάσεις, ανθρώπους, «τύχη», σύμφωνα με το χαρακτήρα της σκέψης που επικρατεί περισσότερο στο μυαλό μας. Σκέψεις Αγάπης θα μας φέρουν κοντά μας την Αγάπη των άλλων. Περιστάσεις και συμβάντα ανάλογα με τη σκέψη.

Ανθρώπους που κάνουν παρόμοιες σκέψεις. Σκέψεις θυμού, μίσους, ζήλειας, κακίας και πονηριάς, θα προσελκύσουν σ’ εμάς ένα πλήθος από συγγενικές σκέψεις που εκπέμπονται από το μυαλό των άλλων. Περιστάσεις κάτω από τις οποίες θα κληθούμε να εκδηλώσουμε αυτές τις χυδαίες σκέψεις και θα τις δεχτούμε με τη σειρά μας από άλλους ανθρώπους που θα εκδηλώσουν δυσαρμονία, κι έτσι συνέχεια.



Μια ισχυρή σκέψη, ή μια σκέψη που συνεχίζεται για πολύ, θα μας καταστήσουν το κέντρο έλξης για ανάλογα κύματα σκέψεων από άλλους. Το όμοιο προσελκύει όμοια, στον κόσμο της Σκέψης – κι όπως σπείρατε θα θερίσετε.
Ο άντρας ή η γυναίκα που είναι γεμάτοι από Αγάπη, βλέπουν την Αγάπη παντού και προσελκύουν την Αγάπη των άλλων. Ο άνθρωπος που μισεί, μέσα στην καρδιά του μαζεύει όλο το μίσος που μπορεί ν’ αντέξει.

Το ζήτημα της Έλξης της Σκέψης είναι πολύ σοβαρό. Όταν σταθείτε να το σκεφτείτε λίγο, θα δείτε ότι ο άνθρωπος στην πραγματικότητα δημιουργεί το δικό του περίγυρο, παρόλο που κατηγορεί τους άλλους σχετικά μ’ αυτό.

Έχουμε περάσει από την εποχή της σωματικής βίας και φυσικής δύναμης, στην εποχή της διανοητικής κυριαρχίας, και τώρα εισερχόμαστε σ’ ένα νέο και σχεδόν άγνωστο πεδίο, που είναι αυτό της ψυχικής δύναμης.

Μη Χάσετε: Όταν επιθυμούμε κάτι πολύ, ο εγκέφαλος το κάνει πραγματικότητα!

Είναι σημαντικό να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη μεγάλη δύναμη (ΣΚΕΨΗ), όπως ακριβώς χρησιμοποιούμε τον ατμό, τον ηλεκτρισμό και τις άλλες μορφές ενέργειας.

William W. Atkinson

healingeffect.gr

Ψυχολογία

Η αποστασιοποίηση από τους στόχους μας

«Το ταξίδι είναι που μετράει, όχι η άφιξη στον προορισμό» είχε πει ο Βρετανός ποιητής T.S. Eliot.

Και αυτό είναι κάτι που χρειάζεται να υπενθυμίζουμε διαρκώς στον εαυτό μας.

Στο παρακάτω απόσπασμα της Νικόλ Μαντζικοπούλου από το βιβλίο «Γιατί δεν μου το είπε κανείς;», Εκδόσεις Διόπτρα, η συγγραφέας θίγει ακριβώς αυτό το ζήτημα όσον αφορά τους στόχους που θέτουμε στη ζωή μας. Πολλές φορές πιστεύουμε ότι η επίτευξή τους θα είναι η πηγή της ευτυχίας μας.

Και αυτό είναι λάθος. Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι η διαδικασία. Γι αυτό, καμιά φορά, χρειάζεται να αποστασιοποιούμαστε από τους στόχους μας. Λέει λοιπόν η συγγραφέας…

Αποστασιοποίηση, δεν σημαίνει παραίτηση ή εγκατάλειψη των στόχων. Πρέπει να έχετε στόχους, ειδάλλως αρνείστε τις εσωτερικές επιθυμίες σας και αποκόπτετε τον εαυτό σας από την ανάπτυξη και την εξέλιξη. Οι στόχοι σας εμπνέουν να ζήσετε, να δημιουργήσετε και να προχωρήσετε μπροστά. Εάν δεν πετύχετε αυτή την εξέλιξη, μαραζώνετε στη στασιμότητα. Είναι σημαντικό να θέλετε να αγκαλιάσετε επιθυμίες και προθέσεις.

Αυτό που δεν πρέπει να κάνετε είναι να προσκολλάστε σε αυτές. Είναι φυσικό να θέλετε να υλοποιήσετε τους στόχους και τις επιθυμίες σας – όλοι το θέλουμε. Ωστόσο, εάν θεωρείτε την επίτευξή τους ως πηγή ευημερίας, πηγή ευτυχίας ή αξίας, τότε έχετε ήδη αποτύχει. Αυτός είναι ο λόγος που η αποστασιοποίηση είναι ζωτικής σημασίας. Όταν δεν χρειάζεστε να πετύχετε το στόχο σας για να είστε καλά ή για να είστε ευτυχισμένοι, τότε μπορείτε απλά να απολαύσετε τη διαδικασία. Γιατί στη διαδικασία αυτή βρίσκονται η χαρά, η διεύρυνση και η εξέλιξη.

Θα έχετε παρατηρήσει ότι τη στιγμή που πετυχαίνετε έναν στόχο, ξεκινάτε να θέτετε νέους στόχους.

Η υλοποίηση ενός και μόνου στόχου δεν πρόκειται να φέρει την ολοκλήρωση. Τη στιγμή που θα επιτευχθεί ένας στόχος, θα κινηθείτε προς τα εμπρός – ως εξελικτικά όντα – σε αναζήτηση του επόμενου. Σε καμία περίπτωση η υλοποίηση των στόχων σας δεν μπορεί να αποτελέσει την πηγή της γαλήνης του μυαλού σας ή την πηγή της πληρότητάς σας, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα.

Ο σκοπός της ζωής είναι η ανάπτυξη. Η ζωή χωρίς πρόοδο γίνεται αφόρητη. Είναι ο κύκλος της συνεχούς προόδου που μας κάνει ευτυχισμένους. Είμαστε ενεργειακά όντα και η ενέργεια είναι πάντα σε κίνηση. Ζούμε, άρα συνεχώς κινούμαστε και ρέουμε. Τίποτα δεν είναι στάσιμο. Είτε προοδεύουμε είτε οπισθοδρομούμε, δεν παραμένουμε ποτέ σε ακινησία. Εάν δεν μεγαλώνουμε πνευματικά, νιώθουμε σαν να πεθαίνουμε. Εάν δεν διευρυνόμαστε, καταρρέουμε.

Μην καταδικάζετε λοιπόν τον εαυτό σας σε ακινησία. Αργά ή γρήγορα θα αντιληφθείτε ότι δεν είναι προς το συμφέρον σας, αφού η ακινησία μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη, απελπισία ή ακόμα και αρρώστια. Αντ΄αυτού, αφεθείτε να ρεύσετε ελεύθερα προς την επίτευξη όποιου στόχου σας ενθουσιάζει, ευχαριστηθείτε τη διαδρομή και αφήστε το σύμπαν να αναλάβει τα υπόλοιπα.

enallaktikidrasi.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin