Φεβρουαρίου 21, 2018

Ψυχολογία

«Μια ζωή αισθανόσουν ότι απλώς πέρναγες την ώρα σου.

Ξέρεις, φοβάσαι να αφήσεις τους άλλους να σε πλησιάσουν.
Τους θέλεις, κι έπειτα εξαφανίζεσαι».
Χ. Κιουρέσι- «Κάτι έχω να σας πω»

Τους θέλεις… κι έπειτα εξαφανίζεσαι. Σ’ αυτή τη φράση θα μπορούσε να συγκεντρωθεί η περιγραφή όλης σου της ζωής.

Νιώθεις ότι αυτό σε περιγράφει απόλυτα Μόνο αυτή η φράση μπορεί τόσο καθαρά να περιγράψει όλες τις «σημαντικές» σχέσεις της ζωής σου. Ακόμη και τώρα δεν μπορείς να αποφασίσεις τι να πονά άραγε περισσότερο: ο αποχωρισμός του άλλου ή η δική σου εξαφάνιση; Και τι σημασία έχει αυτό, αφού το αποτέλεσμα είναι το ίδιο;

Και μετά εξαφανίζεσαι… και μετά εξαφανίζεσαι… ηχεί διαρκώς μέσα στο μυαλό σου λες και είναι η μοναδική αλήθεια της ζωής σου, την οποία για πολλά χρόνια αγνοούσες ή ήθελες να αγνοείς ή δεν μπορούσες να αντέξεις… Η μοναδική αλήθεια του εαυτού σου, που ακόμη και τώρα μπορείς να την δικαιολογήσεις με άπειρες άσχετες δικαιολογίες. Είναι εύκολο να φεύγεις από οτιδήποτε σε δυσκολεύει, από οτιδήποτε θα μπορούσε να σε πληγώσει, να σε πονέσει, να σε αφήσει… Καλύτερα ν’ αφήσεις πρώτο αυτό που κινδυνεύεις να σε αφήσει. Δεν πονά λιγότερο, απλά νιώθεις ότι συνεχίζεις να έχεις τον έλεγχο, νιώθεις ότι εσύ παίρνεις τις αποφάσεις για τη ζωή σου.

Κι έπειτα εξαφανίζεσαι… Δείχνει ότι έχεις τον «απόλυτο έλεγχο» στη ζωή σου. Επιλέγεις να εξαφανιστείς, να χαθείς, να απομακρυνθείς… να λύσεις με βιαιότητα όλα όσα νιώθεις ότι δεν οδηγούν πουθενά, γρήγορα, ριζικά και πονετικά…

Εξαφανίζεσαι από αυτούς που κινδυνεύεις να σου δείξουν ότι ίσως σε θέλουν, γιατί τότε θα διαψευστείς σε όλα αυτά που πιστεύεις για σένα. Εξαφανίζεσαι… επιβεβαιώνοντας αυτό που πιστεύεις για σένα… ότι είσαι καταδικασμένος στην αιώνια μοναξιά, χωρίς ανθρώπους, χωρίς σχέσεις, χωρίς συναισθήματα...

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc
Πηγή: papadopsixologos.blogspot.gr

http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Πολύ συχνά, εμείς οι γυναίκες, θεωρούμε αυτονόητο και αναμενόμενο να δίνουμε πολύ περισσότερα από όσα λαμβάνουμε. Και το σημαντικότερο, λαμβάνουμε πολύ λιγότερα από όσα χρειαζόμαστε!

Πολλές φορές μάλιστα, νιώθουμε ενοχή στο να δεχτούμε να λάβουμε και προτιμάμε να δίνουμε, και ακόμα και τις φορές που ο άλλος προσφέρεται να δώσει, βοήθεια, υποστήριξη ή ότι άλλο του βγαίνει, νιώθουμε ενοχή αν το λάβουμε. Με αυτό τον τρόπο πιστεύουμε, λανθασμένα, ότι συντηρείται και φροντίζεται η σχέση.

Σύμφωνα ωστόσο, με τον Dr Hellinger, Γερμανό Ψυχοθεραπευτή και συγγραφέα πολλών δημοφιλών βιβλίων για τις σχέσεις, κάθε άτομο έχει τρεις θεμελιώδεις ανάγκες όταν μπαίνει σε μια σχέση.

1. Την ανάγκη του Ανήκειν.
2. Την ανάγκη της εξομάλυνσης του Δίνω και Παίρνω.
3. Την ανάγκη για κάποια τάξη και προβλεψιμότητα.

Οι σχέσεις μας κρίνονται ως επιτυχημένες όταν είμαστε ικανοί να καλύψουμε αυτές τις ανάγκες μας μέσα από αυτές.

Σήμερα θα εξετάσουμε ιδιαίτερα τη δεύτερη ανάγκη, την ανάγκη της εξομάλυνσης του Δίνω και Παίρνω, καθώς συχνά την εμποδίζουμε εμείς οι ίδιες!

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο «Η κρυφή συμμετρία της αγάπης» κάθε φορά που δίνουμε σε μια σχέση, νιώθουμε Δικαιούχοι. Και κάθε φορά που παίρνουμε, νιώθουμε Υποχρεωμένοι. Η ισορροπία της σχέσης, η Συμμετρία της όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, υπηρετείται μόνο όταν ο Δέκτης και ο Δότης έχουν δώσει και έχουν πάρει ισομερώς. Μόνο τότε τα δύο μέλη της σχέσης γνωρίζουν πραγματικά την ηρεμία.

Κάθε φορά που παίρνουμε , κατά κάποιο τρόπο χάνουμε την αθωότητα μας. Νιώθουμε ευάλωτοι και υποχρεωμένοι στον Δότη. Το Παίρνω αποτελεί μια μορφή Ενοχής. Ενώ όταν δίνουμε κάτι πίσω σε ανταλλαγή, ίσως λίγο μεγαλύτερο από αυτό που πήραμε, βιώνουμε πάλι την αθωότητα μας.

Όταν δίνουμε άνισα στον άλλον, αναπτύσσεται όλο και περισσότερο μέσα του η τοξική αίσθηση της Ενοχής, σε βαθμό που κάποια στιγμή γίνεται δυσβάσταχτη και προκαλεί δυσάρεστες αντιδράσεις. Και μάλιστα, όχι από αυτόν που έδωσε τα περισσότερα, αλλά από εκείνον που τα έλαβε! Μια τέτοια έλλειψη «συμμετρίας» μπορεί συχνά να οδηγήσει ακόμα και σε ρήξη της σχέσης.

Σαν αποτέλεσμα βλέπουμε να χαλάνε οι σχέσεις και οι γυναίκες να μένουν απογοητευμένες, νιώθοντας ότι «οι θυσίες» τους δεν εκτιμήθηκαν.

Επιτρέψτε στον εαυτό σας να πάρει αυτά που χρειάζεται. Ζητείστε τα αν χρειαστεί. Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργείτε την συμμετρία και την αρμονία μέσα στη σχέση και αυξάνετε την αγάπη και την οικειότητα.

Κείμενο: Eλίνα Γιαχαλή, NLP Life & Business Coach

Από το site του Dixan “Δες τη ζωή καθαρά”
Πηγή: destizoikathara.grestizoikathara.gr

Thessaloniki Arts and Culture www.thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

«Μια στιγμή συμπόνιας προς τον εαυτό σου μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη μέρα σου. Μια σειρά από τέτοιες στιγμές μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη ζωή σου». – Christopher K. Germer

Η δρ. Kristin Neff είναι ερευνήτρια και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν. Διευθύνει το Εργαστήριο Έρευνας της Συμπόνιας του Εαυτού και μελετά το πώς αναπτύσσουμε και ασκούμε τη συμπόνια προς τον εαυτό μας. Σύμφωνα με τη δρα Neff, αυτού του είδους η συμπόνια έχει τρία στοιχεία:

1. Καλοσύνη προς τον εαυτό μας: Όταν υποφέρουμε, όταν αποτυγχάνουμε ή όταν νιώθουμε ανεπαρκείς, δείχνουμε ζεστασιά και κατανόηση προς τον εαυτό μας, αντί να αγνοούμε τον πόνο μας ή αντί να αυτομαστιγωνόμαστε με την αυτοκριτική.

2. Κοινή ανθρώπινη φύση: Αναγνωρίζουμε ότι ο πόνος και το αίσθημα της ανεπάρκειας είναι μέρος της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας – κάτι που το περνάμε όλοι και όχι κάτι που συμβαίνει «μόνο σ΄εμένα».

3. Συνειδητή επίγνωση: Προσεγγίζουμε ισορροπημένα τα αρνητικά μας συναισθήματα, έτσι ώστε ούτε να τα καταπιέζουμε ούτε να τα υπερτονίζουμε.

Δεν γίνεται να αγνοούμε τον πόνο μας και ταυτόχρονα να νιώθουμε κατανόηση γι΄αυτόν. Η συνειδητή επίγνωση απαιτεί από εμάς να μην ταυτιζόμαστε υπερβολικά με τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, ώστε να μην μας αρπάζει και μας διαλύει η αρνητικότητα. Ένα από εκείνα που αγαπώ στο έργο της Neff είναι ο ορισμός που δίνει για τη συνειδητή επίγνωση. Πολλοί νομίζουν ότι το να έχουμε συνειδητή επίγνωση των συναισθημάτων μας σημαίνει να μην αποφεύγουμε τα αρνητικά συναισθήματα.

Όμως ο δικός της ορισμός μας θυμίζει ότι σημαίνει επίσης να μην ταυτιζόμαστε υπερβολικά με τα συναισθήματά μας και να μην τα τονίζουμε. Νομίζω ότι αυτό είναι το κλειδί για όλους εμάς που αγωνίζονται με την τελειομανία. Θα σας δώσω το «τέλειο» παράδειγμα: πρόσφατα έστειλα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα σε μια συγγραφέα, για να τη ρωτήσω αν μπορώ να χρησιμοποιήσω ένα απόσπασμα του έργου της σε αυτό το βιβλίο.

Της έστειλα το πλήρες κείμενο που ήθελα να συμπεριλάβω στο βιβλίο, ώστε να ξέρει για τι ακριβώς πρόκειται. Εκείνη δέχτηκε γενναιόδωρα, αλλά μου συνέστησε να μη χρησιμοποιήσω την παράγραφο που της είχα στείλει στο μήνυμα, γιατί είχα γράψει λάθος το όνομά της.

Έπεσα σε αυτό που αποκαλώ «παράλυση τελειότητας». Για τ΄όνομα του Θεού! Της γράφω για να της ζητήσω να συμπεριλάβω στο βιβλίο μου ένα απόσπασμα από το έργο της και γράφω λάθος το όνομά της! Θα νομίζει ότι είμαι εντελώς άχρηστη!

Γιατί είμαι τόσο απρόσεχτη; Δεν έπαθα κρίση ντροπής – δεν βούλιαξα τόσο πολύ -, αλλά δεν αντέδρασα και με συμπόνια προς τον εαυτό μου. Πλησίασα στο να «διαλυθώ από την αρνητική αντιδραστικότητα». Ευτυχώς, δίπλα μου στο τραπέζι, υπήρχε ένα προσχέδιο του κεφαλαίου που διαβάζεις τώρα. Το κοίταξα και χαμογέλασα. «Να είσαι καλή μ΄εσένα Μπρενέ», είπα στον εαυτό μου. «Δεν χάλασε ο κόσμος!»

Με αυτό το παράδειγμα, βλέπεις πόσο εύκολα μπορούσαν η τελειομανία μου και η έλλειψη συμπόνιας προς τον εαυτό μου να με οδηγήσουν στην κατάκριση. Ένα λαθάκι – κι αμέσως θεωρώ ότι είμαι άχρηστη και απρόσεχτη. Ακριβώς με τα ίδια κριτήρια, όταν παίρνω από κάποιον μηνύματα που έχουν λάθη, έχω την κατάκριση στο τσεπάκι.

Το πράγμα παίρνει άσχημες διαστάσεις όταν έρχεται η Έλεν και μου λέει ότι έστειλε ένα μήνυμα στη δασκάλα της και έγραψε λάθος το όνομά της.

Τι της λέω; «Τι πράγμα! Αυτό είναι απαράδεκτο!» ή «Και σ΄εμένα έχει συμβεί – όλοι κάνουμε λάθη»; Η τελειομανία δεν πέφτει ποτέ στο κενό. Αγγίζει του πάντες γύρω μας. Την κληροδοτούμε στα παιδιά μας, μολύνουμε το χώρο εργασίας μας με ανέφικτες προσδοκίες, πνίγουμε τους φίλους μας και τους δικούς μας. Ευτυχώς, το ίδιο γρήγορα εξαπλώνεται και η συμπόνια.

Όταν είμαστε καλοί με τον εαυτό μας, δημιουργούμε μια δεξαμενή συμπόνιας την οποία επεκτείνουμε και στους άλλους. Τα παιδιά μας μαθαίνουν να συμπονούν τον εαυτό τους βλέποντας το παράδειγμά μας και οι άνθρωποι γύρω μας νιώθουν ελεύθεροι να εκφράζονται με αυθεντικότητα και σύνδεση.

«Ευτυχώς, δεν είμαι τέλειος!» Brene Brown εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας

http://enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Διάκριση, από άλλη οπτική, είναι η δυνατότητα εντοπισμού αυτού που η Ψυχή ζητά από την προσωπικότητα να πραγματώσει. Η προσωπικότητα, εγκαταλείποντας κάθε πεποίθηση, ενεργεί με στόχο την εξελικτική πορεία τόσο τη δική της όσο και εκείνων που επηρεάζει. Όταν η προσωπικότητα ενεργεί με γνώμονα και βεβαιότητα τη διεύρυνσή της, είναι ορατή η διαφορά.

Ο διακρίνων νους αποφασίζει εκείνο που οδηγεί την προσωπικότητα σε ταύτιση με τον Εαυτό (Αν. Εαυτό).

Ο διακρινόμενος στόχος γίνεται ευκρινέστερος όταν η διάκριση εμπεριέχει καθαρές ποιότητες Ελπίδος και Πίστεως. Όταν ελπίζω και ταυτόχρονα πιστεύω το καλύτερο, όταν με άλλα λόγια βλέπω το ποτήρι της ζωής μισογεμάτο και όχι μισοάδειο, ο διακρινόμενος στόχος για οτιδήποτε εντοπίζεται ευκρινέστερα. Η προσωπικότητα οδηγείται στη Διάκριση εάν πριν απ΄όλα αρχίσει να συλλογίζεται.

Κατόπιν, καθαρίζοντας το νου από παρεμβολές επίγειας γνώσης (ξεχνά όλα όσα έχει μάθει ως δεδομένα). Μόνο διευρυνόμενος ο νους αντιλαμβάνεται τα γεγονότα μέσα από τη σφαίρα της μαθητείας, της εκπαίδευσης. Τότε μπορεί να προσεγγίσει τη Διάκριση, όταν σιωπήσει η προσωπικότητα με τις ελλιπείς πληροφορίες – εγγραφές της. Σιωπώντας τις πεποιθήσεις, ο διευρυνόμενος νους στρέφεται προς άλλες πηγές πληροφόρησης. Σβήνει δηλαδή ό,τι διαθέτει και, αγνός και καθαρός, προσεγγίζει το Θείο.

Η διαδικασία είναι απλή αν η πρόθεση είναι ξεκάθαρη. Αν δεν είναι, τότε χρειάζεται να γίνει. Η πρόθεση του καθενός μπορεί να ξεκαθαριστεί αν απλά ρωτήσει κανείς τον εαυτό του: «τι επιθυμώ;» Ευνόητο είναι ότι δεν αναφέρομαι στα μικρά «θέλω» της προσωπικότητας. Ίσως ακόμη να χρειάζεται να διαχωριστεί εξαρχής η επιθυμία από την προσδοκία. Ίσως επιβάλλεται να κατανοήσει καθένας πως άλλο είναι το επιθυμώ και άλλο, το προσδοκώ.

Επιθυμώ σημαίνει θέλω να συμβεί αυτό ή εκείνο και εύχομαι πως τα γεγονότα θα οδηγήσουν σε κάτι τέτοιο. Προσδοκώ σημαίνει επιθυμώ με δέος και αγωνία. Η επιθυμία έχει ελπίδα, η προσδοκία αναμονή.

Το μέγεθος της Διάκρισης (αν μπορεί να μετρηθεί μια τέτοια έννοια) είναι απολύτως ανάλογο με το μέγεθος της αυτοαποδοχής. Όταν η προσωπικότητα έχει προσεγγίσει την αυτοαποδοχή, παύει να εμπλέκεται σε διαδικασίες κρίσης. Όταν απουσιάζει η Διάκριση, η προσωπικότητα επιβάλλεται να εργαστεί με γνώμονα την Πίστη. Η προσευχή είναι χρηστικό εργαλείο, την ώρα που ο ταραγμένος νους επιζητεί να επιβάλει τους κανόνες του.

Ζητώντας φώτιση από τους άυλους βοηθούς του, καθένας μπορεί να καταφέρει να δει αυτό που ως τότε βρισκόταν εκεί αλλά δεν το έβλεπε. Μπορεί να εστιαστεί στο θετικό που εμπεριέχει κάθε συνθήκη. Γιατί ναι, το καθετί εμπεριέχει και το θετικό του. Εμείς οι άνθρωποι το έχουμε ξεχάσει. Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό αυτό που συμβαίνει κάθε φορά που ρωτώ κάποιον θυμωμένο γονιό: «ποια είναι τα θετικά του παιδιού σου;»

Η απάντηση βρίσκεται εκεί και χωρίς σκέψη δίνεται αυτόματα: «όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω κανένα». Σε κάποιες περιπτώσεις, χρειάζονται πολλές συνεδρίες έως ότου καταφέρει να εντοπίσει ένα δυο θετικά και αυτά, τις πιο πολλές φορές είναι ασήμαντα ή επιφανειακά. Η προσευχή, λοιπόν, βάζει τον άνθρωπο σε διαδικασία ταύτισης με τη Θεϊκή του πλευρά.

Τον χαλαρώνει, τον γλυκαίνει, τον οδηγεί, τον αποφορτίζει, τον εμπνέει…

http://enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Να μην κοιτάς, λοιπόν, μα να παρατηρείς.

Γιατί η παρατήρηση έχει διάρκεια.
Κι η διάρκεια είναι πάθος.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που σιγοκαίει.
Σύμφωνοι χωρίς φλόγες αφού τις καταπίνει.
Αλλά και χωρίς καπνούς. Με λιγότερη στάχτη.
Δεν κορώνει μου λες. Ούτε κρυώνει.
Αντιθέτως κρατάει ζωντανή τη φωτιά.
Έστω τη σπίθα. Είναι κάτι κι αυτό.
Είναι πολύ. Είναι αυτό που μας λείπει.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που δεν βλέπεις στο σινεμά
γιατί οι ταινίες διαρκούν το πολύ δυο ώρες
κι όταν πέφτει το τέλος
η ζωή συνεχίζεται.
Είρήσθω εν παρόδω όχι όπως θέλουμε
αλλά όπως μπορούμε.

Η διάρκεια είναι πάθος.

Ιδιαίτερα στην αγάπη.
Σου το λέω εγώ που αγαπώ
τόσους ανθρώπους επί τόσα χρόνια
χωρίς να το ξέρουν.
Μεταξύ μας για μένα τους αγαπώ.
Μου κάνει καλό.
Όπως η αγάπη μου για σένα φερ’ ειπείν.
Με κάνει καλύτερο.
Καλύτερο κι από σένα ενίοτε.
Έλα, σε πειράζω.

Δώσ’ μου το χέρι σου να το κοιμίσω.
Είναι παλτό ξεκούμπωτο η νύχτα
προβιά σφαγμένου ζώου που ανασαίνει ακόμα.
Κοιμήσου – η καρδιά μου ξαγρυπνά.

(Μιχάλη Γκανά, «Ο ύπνος του καπνιστή»)

 

Ψυχολογία

Το να μαθαίνουμε κάτι καινούργιο για τον εαυτό μας, είναι πάντα κάτι ενδιαφέρον και διασκεδαστικό.

Η κατανόηση της ψυχολογίας πίσω από τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, που αντιμετωπίζουμε τους άλλους ή εκφράζουμε τις απόψεις μας, μπορεί να είναι ακόμα πιο ελκυστική.
Δείτε παρακάτω 26 ψυχολογικές αλήθειες για τους ανθρώπους που σίγουρα δεν γνωρίζατε.
Κάθε φιλία που δημιουργείται μεταξύ 18 και 26 ετών, είναι πιθανότερο να είναι δυνατή και να διαρκέσει περισσότερο.

Οι γυναίκες συνήθως προτιμούν άντρες με βραχνή φωνή, επειδή φαίνονται πιο σίγουροι και όχι επιθετικοί.
Οι άνθρωποι που δίνουν τις καλύτερες συμβουλές, είναι συνήθως εκείνοι με τα περισσότερα προβλήματα.
Όσο πιο έξυπνος είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο γρήγορα σκέφτεται και τόσο πιο αδέξιος είναι ο γραφικός του χαρακτήρας.
Τα συναισθήματά μας δεν επηρεάζουν τον τρόπο που επικοινωνούμε. Στην πραγματικότητα, ισχύει ακριβώς το αντίθετο: ο τρόπος που επικοινωνούμε επηρεάζει τη διάθεσή μας.
Ο τρόπος που ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει το προσωπικό ενός εστιατορίου, αποκαλύπτει πολλά για τον χαρακτήρα του.
Οι άνθρωποι που έχουν μια ισχυρή αίσθηση ενοχής, κατανοούν καλύτερα τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων.
Οι άντρες δεν είναι πιο αστείοι από τις γυναίκες: απλά λένε περισσότερα ανέκδοτα, αδιαφορώντας για το αν στους άλλους αρέσει το χιούμορ τους ή όχι.
Οι ντροπαλοί άνθρωποι μιλούν λιγότερο για τον εαυτό τους, αλλά το κάνουν με έναν τρόπο που κάνει τους άλλους να νομίζουν ότι τους ξέρουν πολύ καλά.
Οι γυναίκες έχουν διπλάσιους υποδοχείς πόνου στο σώμα τους απ’ ό,τι οι άντρες, αλλά έχουν και μεγαλύτερη ανοχή στον πόνο.
Όταν ακούμε μουσική υψηλής συχνότητας, αισθανόμαστε ήρεμοι, χαλαροί και ευτυχισμένοι.
Αν δεν μπορείτε να σταματήσετε τις σκέψεις σας το βράδυ, σηκωθείτε και γράψτε τις. Αυτό θα βοηθήσει το μυαλό σας να χαλαρώσει και θα μπορέσετε να κοιμηθείτε ευκολότερα.

Τα μηνύματα που στέλνουμε για καλημέρα και καληνύχτα, ενεργοποιούν το μέρος του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την ευτυχία.
Όταν κάνουμε πράγματα που μας τρομάζουν, γινόμαστε πιο ευτυχισμένοι.
Ο μέσος όρος χρόνου που μια γυναίκα μπορεί να κρατήσει ένα μυστικό, είναι 47 ώρες 15 λεπτά.
Οι άνθρωποι που προσπαθούν να τους κρατούν όλους χαρούμενους, καταλήγουν να αισθάνονται μόνοι.
Όσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε, τόσο λιγότερο ύπνο χρειαζόμαστε.
Όταν κρατάμε το χέρι ενός αγαπημένου μας προσώπου, αισθανόμαστε λιγότερο έντονα τον πόνο και ανησυχούμε λιγότερο.
Οι έξυπνοι άνθρωποι τείνουν να έχουν λιγότερους φίλους απ’ ό,τι ο μέσος άνθρωπος. Όσο πιο έξυπνος είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο επιλεκτικός γίνεται.
Το να παντρευτείς τον καλύτερό σου φίλο, μειώνει το κίνδυνο διαζυγίου κατά 70% και ο γάμος είναι πιθανότερο να διαρκέσει για όλη σου τη ζωή.
Οι γυναίκες που έχουν περισσότερους άντρες φίλους, τείνουν να έχουν περισσότερη καλή διάθεση.
Οι άνθρωποι που μιλούν 2 γλώσσες, μπορεί να αλλάζουν ασυνείδητα την προσωπικότητά τους, όταν μεταπηδούν από τη μια γλώσσα στην άλλη.
Το να είμαστε μόνοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι τόσο κακό για την υγεία, όσο το να καπνίζουμε 15 τσιγάρα την ημέρα.
Τα ταξίδια ενισχύουν την υγεία του εγκεφάλου και μειώνουν τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής και κατάθλιψης.
Οι άνθρωποι φαίνονται πιο ελκυστικοί, όταν μιλούν για πράγματα που τους αρέσουν.
Όταν μιλούν δυο άνθρωποι και ο ένας απομακρύνει λίγο τα πόδια του ή κουνάει συνέχεια το ένα πόδι προς τα έξω, σημαίνει ότι διαφωνεί και θέλει να φύγει.

Πηγή: tilestwra.com

Ψυχολογία

Οι άνθρωποι ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι.

Πάντα θέλουμε κάτι άλλο από αυτό που έχουμε. Κάτι διαφορετικό ή κάτι περισσότερο, σίγουρα όμως όχι αυτό που έχουμε! Μοιάζει ότι ο ιδανικός εαυτός μας ποτέ δεν ικανοποιείται, πάντα προσγειώνεται ανώμαλα στην σφαίρα του πραγματικού, σε αυτό που κάθε φορά πραγματικά είναι ή πραγματικά συμβαίνει. Κάτι άλλο έχουμε φανταστεί, άλλο έχουμε επιθυμήσει και άλλο βρίσκουμε να κρατάμε στα χέρια μας...

Εκτός όμως από την άρνηση για αυτό που έχουμε, πολύ συχνά θέλουμε κι αυτό που έχουνε οι άλλοι: αδιαφορώντας για τα δικά μας κεκτημένα, για αυτά που έχουμε κατακτήσει οι ίδιοι, κρυφοκοιτάζουμε συχνά τις ζωές των άλλων.

Βλέπουμε την ευτυχία τους, την χαρά τους, τα πλούτη τους, ρίχνουμε κλεφτές ματιές και ονειροπολούμε... ''Αχ, και να τα είχα εγώ αυτά. Αχ, και να ήτανε δικά μου...'' Είναι πιο εύκολο να αναγνωρίσουμε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ιδιαίτερα στα υλικά αγαθά: το σπίτι, το αυτοκίνητο, τα ρούχα, το κινητό κλπ.

Εξίσου το νιώθουμε όμως, αν το σκεφτείτε και για τις άυλες ιδέες και αξίες μας: Μία από αυτές είναι ο ελεύθερος χρόνος! Όταν τον έχουμε δεν ξέρουμε τι να τον κάνουμε και όταν δεν τον έχουμε τον αναζητούμε απεγνωσμένα!

Άλλα και πάλι, όταν τον ξαναβρούμε, όταν μας είναι διαθέσιμος, δεν ξέρουμε πως να τον αξιοποιήσουμε: Βαριόμαστε, γκρινιάζουμε για την ρουτίνα μας, αδιαφορούμε για τους ανθρώπους και τα πράγματα γύρω μας, δεν μας χωράει ο τόπος...

Σαν να πρέπει ακόμα και τότε, να κάνουμε “κάτι” , κάτι που να πιάνει τόπο, να αξίζει τον κόπο, να μας γεμίζει. Και όταν το βρούμε, κι αν το βρούμε, μετά πάλι θα γκρινιάξουμε ότι πέρασε η ώρα, η μέρα, ο καιρός... και δεν ξεκουραστήκαμε! Ένας φαύλος κύκλος που δεν μας αφήνει ποτέ και με τίποτα ικανοποιημένους...

Αν όμως προσεγγίσουμε τον προβληματισμό αυτόν διανοητικά, αν μπορούσαμε να απενεχοποιήσουμε τις έννοιες “τίποτα”, “καθόλου” ή έστω “λίγο” και “μικρό”, ίσως τότε θα μπορούσαμε να απολαύσουμε τις λίγες ώρες ξεκούρασης που μας αντιστοιχούν. Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα και σε κανέναν, χωρίς να πρέπει να παρουσιάσουμε έργο ακόμα και στην αργία, χωρίς να κοιτάξουμε τι κάνουν οι άλλοι με τον δικό τους χρόνο ή πως βλέπουν οι άλλοι το τι κάνουμε εμείς...

Έναν ελάχιστο σεβασμό -φόρο τιμής- στην (παν)ανθρώπινη ανάγκη (μας) για ανάπαυση. Ένα στιγμιότυπο αυτοαποδοχής, ένα καλωσόρισμα στον εαυτό μας καθισμένο σε ένα παγκάκι, με ένα βιβλίο στο χέρι να ατενίζει πότε την θάλασσα εμπρός του και πότε τις ιδέες του περιεχομένου...

Εάν θα σας ενδιέφερε να λάβετε μέρος σε κάποιο βιωματικό εργαστήριο προσωπικής ανάπτυξης, μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή στο επερχόμενο εργαστήριο που διοργανώνει το Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», με εισηγητή τον ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή Γιάννη Ξηντάρα : (ΞΑΝΑ)ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ (ΜΟΥ)
Μια σπουδή στην αξία της επανεκκίνησης των δυνατοτήτων μας και τον επαναπροσδιορισμό των στόχων μας. Ένα εργαστήριο που συνδυάζει τη δημιουργική γραφή και την ψυχοθεραπεία με στόχο την προσωπική ανάπτυξη.
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε το site : xidaras.gr

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής
Πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Τα κουρασμένα ζευγάρια σκαρφαλώνουν πάνω στις βραχώδεις εκτάσεις που κουβαλάνε μέσα τους.


Ψυχικά ρακένδυτα κορμιά προσπαθούν να κρύψουν την γύμνια τους απέναντι στο χρόνο που τα πλησιάζει επικίνδυνα. Η σχέση μοιάζει με τοπίο βομβαρδισμένο και από τους δυο. Η σχέση τους έχει γίνει ένας τόπος αναμέτρησης, παρά συνδιαλλαγής.

Ο καθένας ενεργεί με την εντύπωση ότι με αυτό τον τρόπο υπερασπίζεται την ατομικότητα του, εξαντλώντας τις αντοχές του σ΄ ένα πόλεμο που νομίζει ότι θα τον κρατήσει στην επιφάνεια του εαυτού του, ενώ τον οδηγεί στο πυθμένα του.

Ο καθένας προσπαθεί να υπερασπιστεί την διαφορετικότητα από τον άλλον, εκεί που θα έπρεπε να ψάχνει τις ομοιότητες του. Η διαφορετικότητα του όμως στηρίζεται σε μια προγενέστερη καταπίεση την οποία χρησιμοποιεί σαν φρούριο και νομίζει ότι τον προστατεύει ενώ συνεχίζει να τον καταπιέζει.

Ο καθένας απλώνει τα δικά του υπάρχοντα, χωρίς κανείς από τους δυο να μπορεί να διακρίνει την πραγματικότητα του άλλου, αλλά και της σχέσης. Ζητά όλη την προσοχή με συμπεριφορές που φανερώνουν μια ζωή αφημένη, εκτεθειμένη στον απόηχο των εσωτερικών κραυγών που καταλαμβάνουν δικαιωματικά το αύριο αφού έχουν κατακτήσει το χτες.

Κραυγές εσωτερικές, βουβές κραυγές τις στέρησης που κανείς δεν έδωσε σημασία στην ύπαρξή της και τώρα καταλαμβάνει απειλητικά το χώρο του ζευγαριού. Τα εγωιστικά μέλη της κληρονομημένης καταπίεσης, απαιτούν την συναισθηματική τροφή που στερηθήκαν τόσα χρόνια, όμως δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να τραφούν από την σχέση, αλλά πρέπει και να την τρέφουν!!

Έτσι τα κουρασμένα ζευγάρια με κληρονομημένα φορτία παιδικής απόγνωσης, αφημένα στο σαλόνι, ενεργοποιούν τις αντιδράσεις μπροστά στο καθρέφτη μιας διαβίωσης που σέρνει τα τα ανήλικα τραύματά της μέσα στην ενήλικη σιωπή.

Ο κουρασμένος σύντροφος - σύζυγος νομίζει ότι η κούραση προέρχεται από τον άλλον και αδυνατεί να κατανοήσει την δική του συμμετοχή στην ύπαρξή της. Θεωρεί τον άλλον ότι πυροδοτεί τις καταστάσεις χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι εκείνες αποτελούν την αρχαιολογία των ψυχικών εντάσεων που κουβαλάει μέσα του. Ψάχνει, με λίγα λόγια, πάντα να ρίξει την ευθύνη αλλού χωρίς να μπορεί να δει την προσωπική του ευθύνη.

Τα κουρασμένα ζευγάρια στην ουσία υπερασπίζονται τον καταπιεστικό παρελθόν τους στις οικογένειες καταγωγής τους σαν κάτι που τα απελευθερώνει από την οικογένεια αναπαραγωγής τους. Δηλαδή δεν αντιλαμβάνονται καν ότι, η οικογένεια αναπαραγωγής τους, δηλαδή η σχέση που κατασκευάζουν, μπορεί να τα απελευθερώσει από την οικογένεια καταγωγής τους.

Πολεμάνε με το μέλλον χωρίς να έχουν εξασφαλίσει την νοσοκομειακή περίθαλψη του παρελθόντος. Φαίνεται ότι δεν γνωρίζουν ότι μόνο το μέλλον μπορεί να απελευθερώσει το παρελθόν, ενώ πάντα το παρελθόν θα φυλακίζει τον μέλλον.

Έτσι ατελείωτοι διάδρομοι πόνου και άγχους φιλοξενούν τα βήματά τους από την παιδική ηλικία, μέχρι τώρα. Και τώρα στέκονται με την απειλή του αποχωρισμού στην αγκαλιά απέναντι στον σύντροφο τους.

Τα κουρασμένα ζευγάρια αλλιώς τα είχανε φανταστεί. Με άλλο σκοπό είχαν μπλέξει τα όνειρά τους. Με άλλο τρόπο είχαν στηριχθεί στην αγάπη τους. Κατασκεύασαν το χώρο της σχέση σαν κομμάτι του εαυτού τους και χώθηκαν μέσα στην θαλπωρή της με στόχο η υγεία να φωτίζει τα μάτια τα δικά τους και των παιδιών τους.

Όμως εντάσεις, συγκρούσεις, συμβιβασμοί, μέσα από φωνές, θυμούς, και δάκρυα ξεχύνονται χωρίς να μπορούν να τις περιορίσουν. Δάκρυα που δεν θέλουν να φανερώσουν στα παιδιά τους, προσπαθώντας να τα κρατήσουν αμέτοχα προσπαθώντας να τους δώσουν την εντύπωση ότι όλα πηγαίνουν καλά.

Όμως τα παιδιά τους νιώθουν, καταλαβαίνουν, ανησυχούν και πολλές φορές τα βράδια δεν κοιμούνται από τις ενοχές και τον φόβο της απόγνωσης που διακρίνουν στα μάτια των γονιών τους.

Η κούραση της σχέσης δεν είναι παρά η αναβίωση του οικογενειακού παρελθόντος του κάθε μέλους της. Δεν είναι παρά οι βρικολακιασμένες προσδοκίες των άλλων που μείναν αναλλοίωτες μέσα στην σχέση και οι αναμνήσεις από τη παιδική καταπίεση του τότε, η οποία μοιάζει σαν σωτήρας του τώρα και εξιδανικεύεται νομίζοντας ότι έτσι θα βοηθήσει στην κατασκευή του μέλλοντος.

Διότι αν και τα σενάρια που ξετυλίγονται φαίνονται σαν να είναι καινούργια, πρωτόγνωρα, άγνωστα, κάτω από το περιτύλιγμα τους, το περιτύλιγμα του παρόντος κρύβει την αγωνία του μέλλοντος που δεν είναι άλλη από αυτή του παρελθόντος...


Διότι όπως είπαμε, ο καθένας προσπαθεί να υπερασπιστεί την διαφορετικότητα από τον άλλον, εκεί που θα έπρεπε να ψάχνει τις ομοιότητες μαζί του.

Του Λάμπρου Κερεντζή
Πηγή: kerentzis.blogspot.gr

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Το χρυσό νήμα μιας ιδιαίτερα πετυχημένης και ουσιαστικής ζωής είναι η αυτοπειθαρχία.

Η πειθαρχία σου επιτρέπει να κάνεις όλα εκείνα που γνωρίζεις μέσα στην καρδιά σου ότι πρέπει να κάνεις, αλλά δεν νοιώθεις ποτέ τη διάθεση να κάνεις. Χωρίς αυτοπειθαρχία δεν θα κατορθώσεις ποτέ να θέσεις ξεκάθαρους στόχους, να οργανώσεις αποτελεσματικά το χρόνο σου, να συμπεριφερθείς καλά στους άλλους ανθρώπους, να αντέξεις στους δύσκολους καιρούς, να νοιαστείς για την υγεία σου και να κάνεις θετικές σκέψεις.

Αποκαλώ την αρετή της αυτοπειθαρχίας «Απαιτητική Αγάπη», επειδή η αυστηρή συμπεριφορά απέναντι στον εαυτό σου είναι στην πραγματικότητα μια χειρονομία αγάπης. ´Οταν είσαι αυστηρότερος με τον εαυτό σου, αρχίζεις να ζεις τη ζωή σου πιο συνειδητά, με βάση τους δικούς σου όρους, και όχι απλώς αντιδρώντας στη ζωή με τον τρόπο που ένα φύλλο παρασύρεται από το ρεύμα ενός χειμάρρου μια χειμωνιάτικη μέρα.

´Οπως διδάσκω σε ένα από τα σεμινάριά μου, όσο πιο αυστηρός είσαι εσύ με τον εαυτό σου τόσο πιο επιεικής θα είναι μαζί σου η ζωή. Η ποιότητα της ζωής σου καθορίζεται τελικά από την ποιότητα των αποφάσεων και των επιλογών σου σε όλους τους τομείς, από τη σταδιοδρομία που επιλέγεις ως τα βιβλία που διαβάζεις, την ώρα που ξυπνάς το πρωί και τις σκέψεις που κάνεις στη διάρκεια της μέρας σου. ´Οταν ασκείς με συνέπεια και σταθερότητα τη δύναμη της θέλησης κάνοντας τις επιλογές που ξέρεις πως είναι οι σωστές (αντί γι αυτές που είναι οι εύκολες), ανακτάς τον έλεγχο της ζωής σου.

Οι άνθρωποι που πετυχαίνουν τους στόχους τους και νοιώθουν πλήρεις, δεν περνούν την ώρα τους κάνοντας αυτά που είναι πιο βολικά και εύκολα. Έχουν το σθένος να ακούν αυτό που λέει η καρδιά τους και να ενεργούν με σοφία. Αυτή είναι η συνήθεια που τους οδηγεί στην επιτυχία.

«Ο επιτυχημένος άνθρωπος έχει τη συνήθεια να κάνει αυτά που δεν επιθυμούν να κάνουν οι αποτυχημένοι», παρατήρησε κάποτε ο στοχαστής και δοκιμιογράφος Ε. Μ. Γκρέι. «Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι επιτυχημένοι επιθυμούν να κάνουν αυτά τα πράγματα. Αλλά πειθαρχούν αυτό το συναίσθημα επιστρατεύοντας τη δύναμη της εστίασης στους στόχους τους».

Ο Τόμας Χένρι Χάξλεϊ, Άγγλος βιολόγος και συγγραφέας του δεκάτου ενάτου αιώνα, κατέληξε σε ένα παρόμοιο συμπέρασμα: «Ισως το πιο πολύτιμο αποτέλεσμα κάθε μορφής εκπαίδευσης είναι η ικανότητα να ωθείς τον εαυτό σου να πράττει αυτό που πρέπει να πράξει, τη στιγμή που πρέπει να το πράξει, είτε σου αρέσει είτε όχι».

Και ο Αριστοτέλης, πολύ νωρίτερα, εξέφρασε αυτή τη σοφή άποψη με τον δικό του τρόπο: «´Ο,τι κι αν μαθαίνουμε να κάνουμε, το μαθαίνουμε μέσα από την πράξη: για παράδειγμα, οι άνθρωποι καταφέρνουν να γίνουν χτίστες μόνο χτίζοντας ή κιθαριστές μόνο παίζοντας τη κιθάρα. Με τον ίδιο τρόπο, μέσα από τις δίκαιες πράξεις καταφέρνουμε να γίνουμε δίκαιοι· μέσα από τις πράξεις με αυτοέλεγχο καταφέρνουμε να γίνουμε πειθαρχημένοι· και μέσα από τις γενναίες πράξεις καταφέρνουμε να γίνουμε γενναίοι».

Από το βιβλίο του Robin Sharma «Ποιός θα κλάψει όταν πεθάνεις;»
Εκδόσεις Διόπτρα.

Πηγή: elenahalivelaki.wordpress.com

thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Εδώ και πολύ καιρό μελέτες έχουν δείξει πώς η χρήση της γλώσσας μας μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που αισθανόμαστε για τον εαυτό μας, η χρησιμοποίηση θετικών μάντρα για παράδειγμα μπορεί να έχει ευεργετική επίδραση στην ευημερία μας. Τώρα, ένας καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ στην Αμερική, διαπίστωσε ότι η χρήση της σωστής γλώσσας μπορεί πραγματικά να μας κάνει πιο επιτυχείς, αναφέρει η εφημερίδα «The Independent».

Συγκεκριμένα, ο Μπέρνανρντ Ροθ, καθηγητής Μηχανικής και ακαδημαϊκός διευθυντής του Ινστιτούτου Σχεδίου Hasso Plattner του Στάνφορντ έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο «The Achievement Habit» (Η Συνήθεια της Επιτυχίας) στο οποίο απαριθμεί γλωσσικές διορθώσεις που μπορούν να εισαχθούν στο λεξιλόγιό μας για να μας βοηθήσουν να επιτύχουμε τους στόχους μας.

Δύο από τις απλούστερες αλλαγές είναι η αντικατάσταση του συνδέσμου «αλλά» από τον σύνδεσμο «και» και του «πρέπει να» από το «θέλω να»

Ο Ροθ παραθέτει ένα παράδειγμα: «Θέλω να πάω στον κινηματογράφο, αλλά πρέπει να κάνω δουλειά» είναι μία πρόταση που προτείνει να αντικατασταθεί από την πρόταση «Θέλω να πάω στον κινηματογράφο και πρέπει να κάνω δουλειά».

Γιατί; Σύμφωνα με τον Ροθ, όταν χρησιμοποιεί κάποιος το «αλλά» δημιουργεί μία σύγκρουση (και κάποιες φορές μια δικαιολογία) για τον εαυτό του που δεν υπάρχει πραγματικά. Αν το «αλλά» αντικατασταθεί από το «και» λες στον εαυτό σου ότι μπορείς να κάνεις και τα δύο, απλά πρέπει να βρεις τη λύση.

Στην περίπτωση της χρήσης του «θέλω να» αντί του «πρέπει να» ο Ροθ εξηγεί. «Η άσκηση αυτή είναι πολύ αποτελεσματική για να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι αυτά που κάνουν στη ζωή τους - ακόμα και τα πράγματα που βρίσκουν δυσάρεστα - είναι στην πραγματικότητα αυτά που επέλεξαν ».

Ένα απλό «Θέλω να πάω στη δουλειά σήμερα» αντί «Πρέπει να πάω στη δουλειά σήμερα» είναι εγγύηση για καλύτερη ψυχική διάθεση, ώστε να ξεκινήσει κάποιος τη μέρα στην εργασία του.

Οι θεωρίες του Ροθ βασίζονται σε μια στρατηγική επίλυσης προβλημάτων, γνωστή ως «Σχεδιαστική σκέψη» με την οποία αμφισβητούμε την αυτόματη σκέψη μας για να δούμε τα πράγματα πιο ξεκάθαρα. Το αποτέλεσμα είναι η θέση ότι ένα πρόβλημα δεν είναι τόσο δυσεπίλυτο όσο φαίνεται και ότι έχουμε περισσότερο έλεγχο στη ζωή μας από ό, τι ίσως θεωρούσαμε.

Η επιτυχία είναι κάτι που μαθαίνεται. Είναι ένας μυς και μόλις μάθετε πώς να τον τεντώνετε, θα είστε σε θέση να ανταποκριθείτε στις προκλήσεις της ζωής και να εκπληρώσετε τους στόχους σας, υποστηρίζει ο Μπέρναρντ Ροθ στο βιβλίο του.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin