Αυγούστου 16, 2018

Ψυχολογία

Οι άνθρωποι ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι.

Πάντα θέλουμε κάτι άλλο από αυτό που έχουμε. Κάτι διαφορετικό ή κάτι περισσότερο, σίγουρα όμως όχι αυτό που έχουμε! Μοιάζει ότι ο ιδανικός εαυτός μας ποτέ δεν ικανοποιείται, πάντα προσγειώνεται ανώμαλα στην σφαίρα του πραγματικού, σε αυτό που κάθε φορά πραγματικά είναι ή πραγματικά συμβαίνει. Κάτι άλλο έχουμε φανταστεί, άλλο έχουμε επιθυμήσει και άλλο βρίσκουμε να κρατάμε στα χέρια μας...

Εκτός όμως από την άρνηση για αυτό που έχουμε, πολύ συχνά θέλουμε κι αυτό που έχουνε οι άλλοι: αδιαφορώντας για τα δικά μας κεκτημένα, για αυτά που έχουμε κατακτήσει οι ίδιοι, κρυφοκοιτάζουμε συχνά τις ζωές των άλλων.

Βλέπουμε την ευτυχία τους, την χαρά τους, τα πλούτη τους, ρίχνουμε κλεφτές ματιές και ονειροπολούμε... ''Αχ, και να τα είχα εγώ αυτά. Αχ, και να ήτανε δικά μου...'' Είναι πιο εύκολο να αναγνωρίσουμε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ιδιαίτερα στα υλικά αγαθά: το σπίτι, το αυτοκίνητο, τα ρούχα, το κινητό κλπ.

Εξίσου το νιώθουμε όμως, αν το σκεφτείτε και για τις άυλες ιδέες και αξίες μας: Μία από αυτές είναι ο ελεύθερος χρόνος! Όταν τον έχουμε δεν ξέρουμε τι να τον κάνουμε και όταν δεν τον έχουμε τον αναζητούμε απεγνωσμένα!

Άλλα και πάλι, όταν τον ξαναβρούμε, όταν μας είναι διαθέσιμος, δεν ξέρουμε πως να τον αξιοποιήσουμε: Βαριόμαστε, γκρινιάζουμε για την ρουτίνα μας, αδιαφορούμε για τους ανθρώπους και τα πράγματα γύρω μας, δεν μας χωράει ο τόπος... 

Σαν να πρέπει ακόμα και τότε, να κάνουμε “κάτι” , κάτι που να πιάνει τόπο, να αξίζει τον κόπο, να μας γεμίζει. Και όταν το βρούμε, κι αν το βρούμε, μετά πάλι θα γκρινιάξουμε ότι πέρασε η ώρα, η μέρα, ο καιρός... και δεν ξεκουραστήκαμε! Ένας φαύλος κύκλος που δεν μας αφήνει ποτέ και με τίποτα ικανοποιημένους... 

Αν όμως προσεγγίσουμε τον προβληματισμό αυτόν διανοητικά, αν μπορούσαμε να απενεχοποιήσουμε τις έννοιες “τίποτα”, “καθόλου” ή έστω “λίγο” και “μικρό”, ίσως τότε θα μπορούσαμε να απολαύσουμε τις λίγες ώρες ξεκούρασης που μας αντιστοιχούν. Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα και σε κανέναν, χωρίς να πρέπει να παρουσιάσουμε έργο ακόμα και στην αργία, χωρίς να κοιτάξουμε τι κάνουν οι άλλοι με τον δικό τους χρόνο ή πως βλέπουν οι άλλοι το τι κάνουμε εμείς...

Έναν ελάχιστο σεβασμό -φόρο τιμής- στην (παν)ανθρώπινη ανάγκη (μας) για ανάπαυση. Ένα στιγμιότυπο αυτοαποδοχής, ένα καλωσόρισμα στον εαυτό μας καθισμένο σε ένα παγκάκι, με ένα βιβλίο στο χέρι να ατενίζει πότε την θάλασσα εμπρός του και πότε τις ιδέες του περιεχομένου...

Εάν θα σας ενδιέφερε να λάβετε μέρος σε κάποιο βιωματικό εργαστήριο προσωπικής ανάπτυξης, μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή στο επερχόμενο εργαστήριο που διοργανώνει το Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», με εισηγητή τον ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή Γιάννη Ξηντάρα : (ΞΑΝΑ)ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ (ΜΟΥ)
Μια σπουδή στην αξία της επανεκκίνησης των δυνατοτήτων μας και τον επαναπροσδιορισμό των στόχων μας. Ένα εργαστήριο που συνδυάζει τη δημιουργική γραφή και την ψυχοθεραπεία με στόχο την προσωπική ανάπτυξη.
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε το site : xidaras.gr

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής
Πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι όσα τους συμβαίνουν, είναι τυχαία, αλλά έχει αποδειχθεί ότι όσο αποκτούμε μια βαθύτερη και στενότερη σχέση με τη διαίσθησή μας, συνειδητοποιούμε ότι τα περισσότερα (αν όχι όλα) είναι αποτέλεσμα των δικών μας πράξεων. Κι αν και σπάνια έχουμε επίγνωση της επίδρασης των πράξεών μας στη ζωή μας, το σύμπαν μας στέλνει διάφορα σημάδια, για να μας δείξει αν ακολουθούμε ή όχι τον σωστό, για εμάς, δρόμο.

Το παρόν άρθρο εστιάζει σε αυτά τα σήματα που το σύμπαν μας στέλνει για να μας ειδοποιήσει ότι μάλλον πρέπει να αλλάξουμε κατεύθυνση στη ζωή μας.

Αυτά τα σημάδια γενικά εμφανίζονται με τη μορφή ανεπιθύμητων γεγονότων και συνθηκών και υποδεικνύουν ότι η ενέργειά σας ρέει σε χαμηλή συχνότητα δόνησης. Γι’ αυτό, τα συναισθήματα και οι σκέψεις σας μετατρέπονται σε αρνητικά και οδηγούν σε ανεπιθύμητες περιστάσεις. Από την άλλη πλευρά, αν τα συναισθήματα και οι σκέψεις σας ρέουν σε υψηλότερες συχνότητες, η διάθεσή σας βελτιώνεται και νιώθετε υπέροχα όλη την ημέρα. Αν και έχουμε την ικανότητα να φτάσουμε σε υψηλές συχνότητες δόνησης, είναι σχετικά δύσκολο να παραμείνουμε έτσι σε όλες τις συνθήκες.

Σίγουρα λοιπόν θα ερχόμαστε κάποιες φορές αντιμέτωποι με ανεπιθύμητες συνθήκες, αλλά αυτό είναι εντελώς φυσιολογικό. Όσο όμως προσέχουμε τα παρακάτω προειδοποιητικά σημάδια, μπορούμε άμεσα να επανέλθουμε στο σωστό δρόμο.

Προειδοποιητικά σημάδια από το σύμπαν

1. Απρόοπτες (απροσδόκητες) δαπάνες ή λογαριασμοί στο mail

2. Έχετε ένα γενικό αίσθημα δυσφορίας

3. Χάνετε αντικείμενα ή σπάνε/χαλάνε

4. Δυσάρεστες μυρωδιές, ήχοι ή γεύσεις

5. Έχετε διαφωνίες με τους αγαπημένους σας

6. Έχετε έντονη επιθυμία να αλλάξετε τη ζωή σας

7. Τραυματίζεστε συχνά

8. Εμφανίζετε πονοκεφάλους (ίσως λόγω πίεσης)

9. Αρρωσταίνετε ξαφνικά

10. Λαμβάνετε δυσάρεστα βλέμματα από άλλους

Κάθε ένα από τα παραπάνω σημάδια υποδεικνύουν ότι χρειάζεται να κάνετε ένα διάλειμμα και να προσαρμόσετε τη συχνότητά σας. Όταν αντιληφθείτε ότι σας συμβαίνουν κάποια από αυτά, αποστασιοποιηθείτε λίγο από τη ζωή σας και σκεφτείτε. Διακόψτε τη δραστηριότητα/δουλειά με την οποία ασχολείστε, τερματίστε εκείνη τη συζήτηση, μην εμμένετε σε σκέψεις για ασήμαντα μικροπράγματα. Πάρτε πέντε λεπτά για να διαλογιστείτε, απαντήστε αφού σκεφτείτε καλά και απομακρυνθείτε από αρνητικές πηγές.

Τέλος, πρέπει να αναφέρουμε ότι δεν χρειάζεται να παθαίνετε εμμονή με ένα προειδοποιητικό σημάδι. Αν το σκέπτεστε συνέχεια, μιλάτε γι’ αυτό και το αναπαράγετε ξανά και ξανά στο μυαλό σας, το μόνο που θα καταφέρετε είναι να μειώσετε κι άλλο τη συχνότητα δόνησής σας. Λάβετέ το υπόψη σας, αλλά μετά προχωρήστε!

Σημείωση: Προσέξτε τη δόνησή σας και δώστε προσοχή μόνο στις σκέψεις και στα συναισθήματα που επηρεάζουν τη φυσική σας συχνότητα. Σκεφτείτε θετικά!

Ψυχολογία

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο χρόνος που περνάμε στη φύση μας κάνει καλό τόσο σε σωματικό, όσο και σε πνευματικό και ψυχολογικό επίπεδο αλλά συγκεκριμένα, τα ιδιαίτερα οφέλη μιας βόλτας στην παραλία μόλις αποκαλύφθηκαν.

Εκείνη η εκπληκτική αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης, που βιώνουμε δίπλα στη θάλασσα, αναφέρεται πια ως το «γαλάζιο τοπίο» (the blue space). Έτσι προσδιόρισαν το φαινόμενο αυτό που προκαλείται στον εγκέφαλό μας από τον συνδυασμό των χαλαρωτικών μυρωδιών και του ήχου του νερού. Το γαλάζιο τοπίο είναι αρκετό για να σας κάνει να νιώθουμε εσωτερική αρμονία μέσω ενός υπνωτικού, θα λέγαμε, τρόπου.

Όταν παρατηρήσετε πόσο σας χαλαρώνει η παραλία στην κυριολεξία, θα αντιληφθείτε ότι δεν είναι μόνο στο κεφάλι σας. Η επιστήμη λέει ότι πρόκειται για μια αλλαγή στον τρόπο που ο εγκέφαλός μας αντιδρά στο περιβάλλον του, προκαλώντας μια αίσθηση ευτυχίας με κύρια στοιχεία τη χαλάρωση και την αναζωογόνηση.
Συνολικά, η θάλασσα και η παραλία μας επηρεάζουν με τέσσερις διαφορετικούς τρόπους
1. Μια βόλτα στην παραλία μειώνει το στρες

Το νερό αποτελεί φυσική θεραπεία στους στρεσογόνους παράγοντες της καθημερινότητας. Είναι γεμάτο από φυσικά θετικά ιόντα, τα οποία είναι γνωστό ότι έχουν την ικανότητα να μας φέρνουν ηρεμία. Οπότε είτε βουτάτε για κολύμπι, είτε απλά βρέχετε τα δάχτυλα των ποδιών σας στο νερό, είναι σίγουρο ότι θα γευτείτε την αίσθηση χαλάρωσης. Ισχυρό και άμεσο τονωτικό διάθεσης που όλοι θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε!
2. Η παραλία ενισχύει τη δημιουργικότητά σας

Νιώθετε ότι έχετε βαλτώσει στο δημιουργικό κομμάτι της δουλειάς σας; Οι επιστήμονες τώρα πιστεύουν ότι η λύση βρίσκεται στην παραλία. Το γαλάζιο τοπίο σας επιτρέπει να καθαρίσετε το κεφάλι σας και να προσεγγίσετε τα προβλήματα ή την εργασία σας με έναν πιο δημιουργικό τρόπο. Περίπου όπως ο διαλογισμός, έτσι και η βόλτα στην παραλία πυροδοτεί μια καταπραϋντική αίσθηση, που σας επιτρέπει να συντονιστείτε με τη δημιουργική σας πλευρά και να εμπνευστείτε σε ό,τι θέλετε να συγκεντρωθείτε.
3. Η επίσκεψη στην παραλία μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα κατάθλιψης

Όπως μπορεί να επιδράσει στο στρες και στη δημιουργικότητα, έτσι μπορεί να παρέχει ένα βαθμό ανακούφισης από τα συμπτώματα της κατάθλιψης. Ο υπνωτικός ήχος των κυμάτων, σε συνδυασμό με το τοπίο και τις μυρωδιές της θάλασσας μας παρασέρνουν σε μια κατάσταση διαλογισμού. Με τη σειρά της αυτή μπορεί να καθαρίσει το νου μας και το χάος που νιώθουμε ότι επικρατεί στην καθημερινότητά μας.
4. Η θάλασσα και η παραλία θα αλλάξουν την οπτική σας σε σχέση με τη ζωή γενικά

Και αυτή η οπτική, σας διαβεβαιώνουμε, ότι θα είναι προς το καλύτερο! Η φύση, γενικά, ήταν και θα είναι σημαντικότατο μέρος μιας υγιούς και ευτυχισμένης ζωής, αλλά η θάλασσα, ειδικότερα, αποδεικνύεται θεραπευτική για την ψυχή μας.

Ζούμε σε μια χώρα περιτριγυρισμένη από θάλασσα με όλα τα είδη παραλιών. Εκμεταλλευτείτε αυτό το δώρο που μας έχει δοθεί από τη φύση!

http://enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Η ενσυναίσθηση είναι και θέμα γονιδίων
Η μέση γυναίκα έχει μεγαλύτερη ενσυναίσθηση από το μέσο άνδρα

Η ενσυναίσθηση, η συναισθηματική δηλαδή ταύτιση με την ψυχική κατάσταση ενός άλλου ατόμου, δεν είναι μόνο θέμα ανατροφής και εμπειριών, αλλά και γονιδίων.

Η νέα μελέτη, που έγινε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, του Ινστιτούτου Παστέρ, του Πανεπιστημίου Ντενί Ντιντερό του Παρισιού, του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Γαλλίας (CNRS) και της εταιρείας γενετικών αναλύσεων 23andMe, με επικεφαλής τον Βρετανό καθηγητή Σάιμον Μπάρον-Κόεν και τον Γάλλο Τομά Μπουρζερόν, ανέδειξε το γενετικό υπόβαθρο της ενσυναίσθησης.

Η ενσυναίσθηση έχει δύο συνιστώσες, μια γνωσιακή και μία συναισθηματική: αφενός την ικανότητα να αναγνωρίζει κανείς τις σκέψεις και τα αισθήματα του άλλου και αφετέρου την ικανότητα να ανταποκρίνεται ο ίδιος συναισθηματικά στην ψυχική κατάσταση του άλλου. Πριν 15 χρόνια Βρετανοί επιστήμονες ανέπτυξαν τον πρώτο Δείκτη Ενσυναίσθησης, που μετρά και τις δύο αυτές μορφές της.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι μερικοί άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη ενσυναίσθηση από άλλους και επίσης έχει βρεθεί ότι οι άνθρωποι με διαταραχή αυτισμού έχουν χαμηλότερο δείκτη ενσυναίσθησης (ιδίως γνωσιακής).

Στη μελέτη αναλύθηκαν στοιχεία για περισσότερα από 46.000 άτομα. Όλοι οι συμμετέχοντες είχαν δώσει δείγμα σάλιου για να γίνει ανάλυση DNA, ενώ παράλληλα συμπλήρωσαν σχετικό ψυχολογικό ερωτηματολόγιο για να εκτιμηθεί ο βαθμός ενσυναίσθησής τους.

Διαπιστώθηκε ότι o βαθμός ενσυναίσθησης ενός ανθρώπου εν μέρει οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες, σε ποσοστό περίπου 10%.

Επιβεβαιώθηκε επίσης ότι η μέση γυναίκα έχει μεγαλύτερη ενσυναίσθηση από τον μέσο άνδρα, κάτι όμως που δεν οφείλεται στο DNA, καθώς δεν εντοπίσθηκαν διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα, όσον αφορά τα γονίδια που σχετίζονται με την ενσυναίσθηση. Αυτό, κατά τους ερευνητές, σημαίνει ότι αν μια γυναίκα είναι πιο συμπονετική, έχει να κάνει είτε με μη γενετικούς βιολογικούς παράγοντες (π.χ. ορμονικές επιρροές), είτε με μη βιολογικούς παράγοντες, όπως η διαφορετική ανατροφή και κοινωνικοποίηση.

Ακόμη η μελέτη βρήκε ότι οι γενετικοί παράγοντες που σχετίζονται με τη χαμηλότερη ενσυναίσθηση σχετίζονται επίσης με υψηλότερο κίνδυνο για αυτισμό.

«Η νέα μελέτη δείχνει τον μικρό αλλά σημαντικό ρόλο που τα γονίδια παίζουν στην ενσυναίσθηση. Αλλά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μόνο το 10% των διαφορών μεταξύ των ανθρώπων στην ενσυναίσθηση οφείλονται στη γενετική και το υπόλοιπο 90% εξηγούνται από μη γενετικούς παράγοντες» δήλωσε ο ερευνητής Βαρούν Γουόριερ σύμφωνα με το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Ο Μπουρζερόν επεσήμανε ότι «η νέα μελέτη δείχνει ότι τα γονίδια παίζουν ένα ρόλο στην ενσυναίσθηση, όμως δεν έχουμε εντοπίσει τα συγκεκριμένα γονίδια που εμπλέκονται. Το επόμενο βήμα μας θα είναι να επαναλάβουμε την έρευνα με μεγαλύτερο γενετικό δείγμα».

Ψυχολογία

Πράγματι, υπάρχουν διάφορα είδη αγάπης. Αλλά ο Freud ήταν ένας από τους πρώτους που είπε ότι όλες οι παραδοχές της λέξης αγάπη επιστρέφουν σε μία, πρόκειται για τον ίδιο τύπο αγάπης. Συνδέεται με το γεγονός ότι όταν είμαστε μωρά, είτε αγόρια είτε κορίτσια, πριν από όλα αγαπάμε τη μαμά μας και στη συνέχεια, τον μπαμπά μας. Αλλά σε όλη μας τη ζωή, τελικά, επαναλαμβάνουμε ή ξαναζούμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το γεγονός ότι αγαπήσαμε τη μητέρα μας και ότι αγαπηθήκαμε από τη μητέρα μας. Υπάρχει ένας είδος μήτρας (καλουπιού) στην οποία φτιαχτήκαμε μέσα από τη σχέση μας με τη μητέρα μας – καταρχήν αυτήν που φροντίζει, που προσφέρει το στήθος, που ασχολείται μαζί μας. Αυτό δίνει ένα καλούπι και με βάση αυτό το καλούπι θα αγαπήσουμε τους άλλους και θα αγαπηθούμε από τους άλλους με βάση αυτή την πρώτη σχέση αγάπης.

Γνωρίζουμε τη διάσημη αυτή φράση του Freud, ο οποίος έπειτα από τριάντα χρόνια μελέτης της γυναικείας ψυχής, δεν κατόρθωσε να απαντήσει στην ερώτηση «τι θέλει η γυναίκα». Εγώ αμφιβάλλω ότι απάντησε κάποιος ικανοποιητικά στην ερώτηση «τι θέλει ένας άνδρας».

Λοιπόν, καταρχήν οι άνδρες και οι γυναίκες δεν αγαπούν με τον ίδιο τρόπο. Χονδρικά, αυτό που αρέσει σε μια γυναίκα είναι να αγαπιέται από έναν άνδρα. Ενώ αυτό που αρέσει στον άνδρα είναι να αγαπά μια γυναίκα. Και μερικές υστερικές γυναίκες σχεδόν αρρωσταίνουν από αυτό, γιατί αυτό που πράγματι μετράει γι’ αυτές είναι να αποπλανούν τους άνδρες, αλλά πέρα από αυτό αδιαφορούν τελείως, δεν τις ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Ο κινηματογράφος έχει στρέψει τους προβολείς σε αυτό, υπάρχουν πολλές – οι αποκαλούμενες «Ωραίες αδιάφορες»- οι γυναίκες οι οποίες προφανώς δεν αγαπούν παρά τον εαυτό τους. Δεν μπορούν να αγαπήσουν πραγματικά έναν άνδρα, γιατί εκείνο που τις ενδιαφέρει είναι οι άνδρες να τις κοιτάζουν, να τους λένε ότι είναι όμορφες, έξυπνες και να τις βρίσκουν αξιοθαύμαστες. Αποτελούν έναν τύπο γυναικών που δείχνει σε υπερβολικό βαθμό αυτό που αρέσει στις γυναίκες – να αγαπιούνται. Ενώ ένας άνδρας, αυτό που του αρέσει είναι να αγαπά μία γυναίκα. Αλλά συχνά εξιδανικεύει τη γυναίκα, δηλαδή δεν την αντιλαμβάνεται όπως είναι αλλά την αντιλαμβάνεται πάντοτε σαν μια άλλη. Και με αυτήν την έννοια πλανάται, είναι μέσα στην ψευδαίσθηση, μα και ο καθένας είναι μέσα στην αυταπάτη όταν ερωτεύεται. Δηλαδή όταν ερωτευόμαστε κάποιον, αυτό που αγαπάμε δεν είναι ακριβώς ο άλλος, είναι ο άλλος όπως θα θέλαμε να είναι. Οι άνθρωποι αποδίδουν στους άλλους τέτοιες ποιότητες, οι οποίες γενικά απαντούν ακριβώς στην έλλειψη που ο καθένας αισθάνεται μέσα του – ξέρω πως μου λείπει αυτό, πως μου λείπει το άλλο, θα ήθελα να είμαι όπως αυτό και το άλλο – και ξαφνικά όταν ερωτευόμαστε το άλλο φύλο, τη στιγμή αυτή ανακαλύπτουμε τις ιδιότητες αυτές στον άλλο. Και στην πραγματικότητα, αυτός ή αυτή δεν τις έχει, αυτό είναι το πρόβλημα. Είμαστε στο φαντασιακό επίπεδο, μέσα στην αυταπάτη και στην αρχή, είναι υπέροχα να πιστεύεις ότι ο άλλος έχει κάτι που σου λείπει. Μετά, κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε ότι ο άλλος δεν είναι καθόλου έτσι, ότι είναι αυτός που είναι, κι ότι δεν είναι έτσι όπως είχαμε θελήσει να τον φαντασιωθούμε. Εξ ου και η απομάγευση, εξ’ου και ο πόνος, εξ ου και η δυσκολία να είσαι ζευγάρι, η δυσκολία να συνεχίζεις να αγαπάς. Γιατί είναι δύσκολο να συνεχίζεις να αγαπάς κάποιον που σε έχει όντως απογοητεύσει.

Η οπτική σας για τον έρωτα είναι υπερβολικά απαισιόδοξη, θα είμαστε πάντα απογοητευμένοι στον έρωτα…

Δεν είναι απαισιόδοξη, είναι ρεαλιστική. Αυτό δεν εμποδίζει να είναι η αγάπη όμορφη και γι’ αυτό όλοι θέλουμε να γνωρίσουμε την αγάπη, το μεγάλο έρωτα. Είναι γιατί αυτό μας δίνει την εντύπωση ότι είμαστε πλήρως ευτυχισμένοι και ευχαριστημένοι, αφού ο άλλος έρχεται ακριβώς να γεμίσει τη στιγμή αυτή τα κενά μας. Αλλά θέλω να ξαναγυρίσω στην πρώτη σας ερώτηση- τι θέλει ένας άνδρας; Είναι σχεδόν πιο απλό, αυτό που θέλει, είναι -να αγαπήσει μια γυναίκα κι έπειτα- να οδηγήσει την επιθυμία της, δηλαδή – να έχει μια ερωτική και σεξουαλική σχέση με τη γυναίκα που επιθυμεί, θέλει να είναι με αυτή τη γυναίκα, θέλει να την απολαύσει, να νιώσει σεξουαλική ευχαρίστηση από αυτήν. Ενώ για τη γυναίκα είναι πιο περίπλοκο, πιο δύσκολο. Γιατί για να έχει τη γυναικεία της ικανοποίηση, πρέπει αυτή να νιώθει ότι αγαπιέται πραγματικά. Το ξαναδιαβάζω αυτό στην ανατομία, μια γυναίκα έχει τα αναπαραγωγικά της όργανα περισσότερο εσωτερικά παρά εξωτερικά (σε αντίθεση με τον άνδρα) και εξαιτίας αυτού έχει ανάγκη από ένα κλίμα συναισθηματικής ασφάλειας, να γνωρίζει περισσότερα για τα συναισθήματα του άνδρα. Κλασσικά λέμε επίσης ότι ένας άνδρας θα πει ότι αγαπάει για να έχει σεξουαλικότητα και μια γυναίκα θα προσφέρει τη σεξουαλικότητα για να αγαπηθεί, για να έχει λίγη αγάπη ως αντάλλαγμα. Άρα, αυτά κάπου συναντώνται, αλλά δεν είναι εντελώς συμμετρικά – ο άνδρας και η γυναίκα δεν περιμένουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Και για παράδειγμα, μια γυναίκα θα της είναι πολύ δύσκολο να κάνει έρωτα με έναν άνδρα που δεν αγαπά, ενώ ένας άνδρας το διαχωρίζει πιο εύκολα, του είναι πιο εύκολο να κοπεί στα δύο ώστε να θέλει να έχει σεξουαλικές σχέσεις με μια γυναίκα που δεν αγαπά, που την επιθυμεί αλλά δεν αγαπά.

Πιστεύετε πως ο έρωτας έρχεται κεραυνοβόλα;

Σε ένα ποίημα, ο Jacques Prévert λέει: Ο έρωτας όπως εγώ φεύγει ταξίδι μια μέρα θα τον ξανασυναντήσω Μόλις που θα δω το πρόσωπο του αμέσως θα τον αναγνωρίσω

Καταρχήν, υπάρχει ένα πράγμα πολύ ξεχωριστό που είναι ο κεραυνοβόλος έρωτας. Σε πολλές γλώσσες (στα αγγλικά, στα γερμανικά, στα ισπανικά, στα βουλγαρικά επίσης) λέμε «έρωτας με την πρώτη ματιά», στα γαλλικά λέμε «κεραυνοβόλος έρωτας». Πρόκειται για ένα γεγονός πολύ ιδιαίτερο που δεν το ζουν όλοι οι άνθρωποι. Δεν ξέρουμε γιατί. Εγώ έχω κάποιες ιδέες. Ο κεραυνοβόλος έρωτας είναι αμοιβαίος, συμβαίνει όταν δυο άνθρωποι συναντώνται και κοιτάζονται και μαγεύονται τελείως ο ένας από τον άλλο. Έχω μια ιδέα γι’ αυτό: σκέφτομαι πως είναι ένας τρόπος να επιστρέψουν στην παιδική κατάσταση ταυτόχρονα. Αυτό ανταποκρίνεται εντελώς στην αγάπη, στον τρόπο με τον οποίο κοιτάζονται τα μωρά και οι μαμάδες- κοιτάζονται πολύ κοντά, κάνουν αστεία οι δυο τους, ελκύονται και γοητεύονται όπως μας γοητεύει μια εικόνα. Και στον κεραυνοβόλο έρωτα ξαναβρίσκουμε αυτή τη γοητεία, αλλά τότε γοητευόμαστε πάλι από μια εικόνα και όχι από μια πραγματικότητα, γιατί ερωτευόμαστε με την πρώτη ματιά χωρίς να γνωρίζουμε τον άλλο. Και είναι ένας πολύ ιδιαίτερος τρόπος για να ερωτευτεί κανείς. Υπάρχει ένα τραγούδι του Φρανκ Σινάτρα που γνωρίζει όλος ο κόσμος – «Strangers in the night». Σε αυτήν την ιστορία, δυο άγνωστοι συναντώνται μέσα στη νύχτα και ερωτεύονται για πάντα. Και στο τέλος του τραγουδιού, ο Σινάτρα λέει κάτι που γνωρίζουν όλοι οι άνθρωποι σε όλες τις γλώσσες. Που είναι: «ντου- μπι- ντου- μπι- ντου, ντα- ντα- ντα- ντα- ντα». Και αναρωτήθηκα: «τι είναι αυτό; γιατί το χρησιμοποίησε;». Δεν είναι αγγλικά, είναι απλά λέξεις που δε λένε τίποτα, αλλά που θυμίζουν αυτό που κάνουν τα μωρά, κάνουν : «ντα- ντα- ντα», «μπα- μπα- μπα», «ντου- ντου- ντου». Για μένα είναι μια απεικόνιση αυτού που λέω: παραμένουμε ενήλικες κατά ένα μέρος, κατά ένα άλλο μέρος, για αυτό που αφορά την αγάπη τέλος πάντων, ξαναπέφτουμε εντελώς στην παιδική κατάσταση, ξαναγινόμαστε μωρά κι ερωτευόμαστε και γοητευόμαστε πραγματικά από τον άλλο, από τη μητέρα.

Και λοιπόν – ο έρωτας είναι πάθος;

Ο έρωτας δεν είναι ούτε πάθος. Η ετυμολογική ρίζα της λέξης (amour) προέρχεται από τα λατινικά και συνδέεται με τον πόνο. Ερωτευόμαστε πολύ, πολύ δυνατά, αλλά ταυτόχρονα υποφέρουμε. Θέλουμε όλο και περισσότερη αγάπη και δεν την αποκτούμε. Κι έπειτα δεν είμαστε ευτυχισμένοι, γιατί δεν έχουμε αγαπηθεί αρκετά, όπως θα θέλαμε. Είναι ο παράφορος έρωτας που είναι πολύ όμορφος και δυνατός, αλλά σημαίνει να είσαι ερωτευμένος με τρόπο υπερβολικό. Και είναι πολύ όμορφο συναίσθημα, αλλά γενικά δεν διαρκεί πολύ. Κι έπειτα, υπάρχει το «είμαι κανονικά ερωτευμένος» – αυτό που περιγράψαμε ως τώρα και που είναι ευχάριστο. Γνωρίζοντας ότι ν’ αγαπάς είναι η ύπαρξη μιας ερωτικής σχέσης. Στην αρχή είμαστε πολύ ερωτευμένοι, καμιά φορά παθιασμένα ερωτευμένοι -όχι πάντα- και στη συνέχεια, μετά από κάποιο διάστημα, κάποιους μήνες, κάποια χρόνια, αυτό κατευνάζεται κάπως. Είτε σταματάει γιατί τελείωσε, είτε αυτό το συναίσθημα μεταμορφώνεται σε ένα συναίσθημα πολύ πιο ήρεμο και που μας κάνει να υποφέρουμε λιγότερο και πρόκειται για την αγάπη. Αγαπάμε. Απλά.

Στα άρθρα σας αναφέρεστε συχνά στην ευγενή αγάπη. Είναι κρίμα κατά τη γνώμη μου που ιστορικά οι Βούλγαροι άνδρες δε είχαν αυτήν την εμπειρία…

Είναι καταπληκτικό για μια γυναίκα να έχει αγαπηθεί με ευγενικό τρόπο. Το συνάντησα αυτό στους εφήβους, αλλά για τον εξής λόγο: έχουν ανάγκη να περάσουν από στάδια, να έχουν χρόνο, πριν να συναντήσουν αληθινά μια γυναίκα, πριν να την πλησιάσουν, να την αγγίξουν φυσικά, να την φιλήσουν, και μετά να κάνουν έρωτα – χρειάζονται στάδια έτσι, χρειάζονται χρόνο. Γιατί; Γιατί τους φοβίζει. Τα νεαρά κορίτσια φοβούνται επίσης. Αλλά οι νέοι άνδρες πράγματι έχουν στην περίπτωση αυτή ανάγκη από απόσταση, από ποίηση, από τραγούδια. Ο ευγενής έρωτας ήταν η αγάπη, η ποίηση, η μουσική. Ήταν ποιήματα τραγουδισμένα ταυτόχρονα, αυτό μπορούσε να διαρκέσει πολύ καιρό και ήταν κωδικοποιημένο σε στάδια. Δεν γνωρίζω πως είναι οι άνδρες στη Βουλγαρία, αλλά οι άνδρες είναι παντού οι ίδιοι. Οι άνδρες έχουν δύο ρεύματα- το ερωτικό ρεύμα και το σεξουαλικό ρεύμα – αλλά όπως έλεγα, είναι πολύ πιο επείγον για τον άνδρα να καταπραΰνει την σεξουαλική του ένταση, δηλαδή όταν έχει επιθυμία για μια γυναίκα θα κάνει όλα όσα μπορεί για να αποκτήσει αυτό που θέλει από εκείνη- να έχει μια σεξουαλική σχέση μαζί της, να πάρει ευχαρίστηση από αυτή. Ενώ οι γυναίκες μπορεί να διαφέρουν. Οι άνδρες στη Δυτική Ευρώπη, ναι, μπορεί να είναι περιποιητικοί, να προσφέρουν λουλούδια, αλλά το να γράφουν ποιήματα είναι σπάνιο. Μόνο οι ποιητές το κάνουν αυτό, οι ποιητές και οι έφηβοι. Αλλά εγώ έχω δει αρκετούς ενήλικες σε όλες τις ηλικίες -στα 40, 50 ακόμη και 60 χρόνια- να ερωτεύονται ξανά μια γυναίκα και σε εκείνη τη φάση μοιάζουν λίγο στους εφήβους, γράφουν ποιήματα, φαντασιώνονται τόσα πράγματα για τη γυναίκα που αγαπούν και πλησιάζουν λιγάκι την ευγενή αγάπη. Αλλά η ευγενής αγάπη ξεχάστηκε στον 12ο- 13ο αιώνα, κυρίως στη Γαλλία και την Ισπανία. Έχω συζητήσει γι’ αυτό το θέμα με Άραβες συναδέλφους οι οποίοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει κάτι αντίστοιχο στις χώρες της Β. Αφρικής στο επίπεδο της ποίησης, ακριβώς λίγο πριν, κατά το 10ο αιώνα.

Από εκεί ίσως προέρχεται το ρητό «Η γυναίκα αγαπά με τα αυτιά, ο άνδρας με τα μάτια».

Όχι, διότι και στις γυναίκες αρέσει να τις κοιτάζουν. Τους αρέσει πολύ να τους μιλάμε: «πες μου ότι μ’ αγαπάς, πες μου λόγια αγάπης«. Η γυναίκα είναι: «πες μου πως μ’ αγαπάς». Αλλά τους αρέσουν επίσης τα βλέμματα που τους αποθέτουν οι άνδρες, η προσοχή με την οποία παρατηρούν ότι είναι όμορφες, ελκυστικές, θελκτικές… Αλλά όπως σας έλεγα, ο έρωτας είναι μια ιστορία φαντασιωσική, δηλαδή ερωτευόμαστε μια εικόνα, την εικόνα του άλλου, όχι αυτό που είναι ο άλλος, αλλά αυτό που φανταζόμαστε ότι είναι. Αυτό είναι το δράμα του έρωτα. Μιλάτε για ποιητές αλλά είναι ο Αραγκόν που έλεγε, επίσης: «Δεν υπάρχει ευτυχισμένος έρωτας». Και τελικά είναι αλήθεια, γιατί πάντοτε τελειώνει άσχημα, οι ερωτικές ιστορίες, δεν τελειώνουν όπως τέλος πάντων θα θέλαμε.

Ναι, με χωρισμό, ή με γάμο…

Ναι, ή με αυτό το γνωστό συναίσθημα που ανακάλεσα: την αγάπη. Όχι το πάθος, όχι το ερωτικό συναίσθημα, αλλά την αγάπη που είναι πιο ήρεμη, η οποία μπορεί να ευχαριστεί ταυτόχρονα. Κατά τη γνώμη μου συνιστά τον καλύτερο τρόπο να τελειώσει μια ερωτική σχέση. Να ερωτεύεσαι μέσα στην αγάπη. Μια αγάπη λογική, ήρεμη, λιγότερο βίαιη, λιγότερο υπερβολική, η οποία όμως επιτρέπει σε δυο ανθρώπους να συνεχίζουν να έχουν οικειότητα, να ζουν μαζί, ενδεχομένως να αποκτήσουν παιδιά, γιατί όχι;

«Ο έρωτας» (l‘ amour) και «ο θάνατος» (la mort) -δυο λέξεις σχεδόν ομόηχες στα γαλλικά…

Ναι, στα γαλλικά γίνονται λογοπαίγνια με αυτές τις λέξεις. Είναι αλήθεια ότι ο έρωτας παραπέμπει στο θάνατο. Στα γαλλικά υπάρχει μια έκφραση – όταν έχουμε μια ερωτική επαφή και έχουμε οργασμό, μια κάποια στιγμή κατά την οποία χανόμαστε ανάμεσα σε δυο επίπεδα, είμαστε κουρασμένοι, αλλά αισθανόμαστε όμορφα, το αποκαλούμε αυτό «μικρό θάνατο». Και υπάρχει μεγάλη σχέση ανάμεσα στον έρωτα και το θάνατο: είναι ότι ενδεχομένως ο έρωτας επίσης συνιστά μια προσέγγιση του θανάτου, με την έννοια ότι αντιλαμβανόμαστε πως αν και έχουμε την ψευδαίσθηση να είμαστε δυο, είμαστε αποφασιστικά μόνοι. Και αυτό συναντά το γεγονός ότι όταν πεθαίνουμε είμαστε μόνοι, πάντοτε, ακόμα κι αν είμαστε περιτριγυρισμένοι από άλλους στις καλύτερες των περιπτώσεων, είμαστε μόνοι στο θάνατο. Αυτό δείχνει τα όρια της ύπαρξής μας, τα όρια του τι μπορούμε να περιμένουμε από τη ζωή.

Και ποια είναι η σημασία που αποδίδετε στο βλέμμα του πατέρα ώστε να το τοποθετείτε στον τίτλο του βιβλίου σας;

Μια γυναίκα δεν κατασκευάζεται μέσα σε μια μέρα. Η θηλυκότητα μεταδίδεται από τη γυναίκα καταρχήν, δηλαδή από τη μητέρα, σ’ αυτήν θέλει να μοιάσει το κορίτσι συνειδητά ή ασυνείδητα, με αυτήν θέλει να ταυτιστεί. Αλλά για να ανθίσει, ένα κορίτσι χρειάζεται τον πατέρα του, να αγαπηθεί μέσα στο βλέμμα του πατέρα του. Η εφηβεία είναι μια ιδιαίτερη φάση για τη νεαρή κοπέλα, γιατί στην εφηβεία αυτό που έχει σημασία για εκείνη είναι να μπορέσει να αναγνωρίσει ο πατέρας ότι έγινε γυναίκα. Και ο πατέρας έχει, χοντρικά, δυο- τρεις πιθανές στάσεις: είτε δεν βλέπει, κάνει ότι δεν βλέπει ότι η κόρη του έγινε γυναίκα, δεν την αναγνωρίζει ως τέτοια, κάτι που είναι δραματικό για το κορίτσι.

Είτε αντίθετα, την αναγνωρίζει, της αναγνωρίζει πολλά πράγματα, έχει ένα βλέμμα σχεδόν επιθυμίας για την κόρη του, κι εκεί συναντάμε φαντασιωτικά την αιμομιξία, είναι σοβαρό για το κορίτσι να το συναισθανθεί αυτό. Είτε έχει μια ενδιάμεση θέση η οποία θα ήταν ιδανική, ένα βλέμμα που λέει: «βλέπω ότι έγινες μια νεαρή κοπέλα, μια νέα γυναίκα και σε αναγνωρίζω, μπορείς να αρέσεις και θα αρέσεις και θα βρεις μια μέρα ένα αγόρι ή έναν άνδρα που θα σου αρέσει και με τον οποίο θα έχεις μια όμορφη ιστορία, αλλά αυτός όπως και να ‘χει δε θα είμαι εγώ, θα είναι ένας άλλος άνδρας».

Ο πατέρας της δίνει ένα διαβατήριο για τη γυναικεία θέση. Και αυτό παρέχει μεγάλη εμπιστοσύνη στη νεαρή κοπέλα η οποία ανακαλύπτει ότι μπορεί να στηριχτεί σε αυτήν την εμπιστοσύνη, έχοντας μέσα της γαλήνη θα μπορέσει να πάει προς τον άλλο. Είναι αλήθεια, πράγματι, σχετικά με τις μετέπειτα ερωτικές επιλογές των γυναικών, θα επιλέξουν κάποιον σε αναφορά με την πατρική φιγούρα, θετικά ή αρνητικά. Είτε κάποιον που του μοιάζει (όχι αναγκαστικά στην εξωτερική εμφάνιση, αλλά κάποιον που έχει το ίδιο πνευματικό γούστο, ή στον τρόπο ζωής του, ή που έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που είναι μέρος της προσωπικότητάς του, κτλ). Είτε αντιθέτως κάποιον εντελώς διαφορετικό. Υπάρχουν υπερβολικές περιπτώσεις, σε σημείο που μια γυναίκα να βρίσκει έναν άνδρα από διαφορετική χώρα, κουλτούρα, και μάλιστα με διαφορετικό χρώμα, μόνο και μόνο για να είναι σίγουρη πως δεν θα ξαναπέσει πάνω στον πατέρα της.

Τόσο μακριά από τον πατέρα που κυρίως δεν του μοιάζει. Και υπάρχουν άλλες γυναίκες που αναζητούν με επαναληπτικό τρόπο να βρουν έναν πατέρα, μέσω των ανδρών τον δικό τους πατέρα, κάτι που δε μπορεί παρά να αποτύχει γιατί στην ουσία έχουν κρατήσει μια εικόνα τελείως εξιδανικευμένη για τον πατέρα τους, δεν τον έχουν αποκαθηλώσει από το βάθρο της παιδικής ηλικίας. Δεν μπορούν παρά να απογοητεύονται από έναν άνδρα, αφού όπως και να ‘χει δε θα μπορέσει ποτέ να φτάσει το επίπεδο στο οποίο εκείνες έχουν τοποθετήσει τον πατέρα τους.

Και η ψυχική δουλειά που κάθε γυναίκα πρέπει να κάνει κατά τη διάρκεια της εφηβείας ειδικότερα, είναι να επανατοποθετήσει τους γονείς στη θέση τους, δηλαδή να γίνει ο πατέρας ένας άνδρας όπως οι άλλοι, όχι ο φοβερός, παντοδύναμος πατέρας που τα ξέρει όλα. Ώστε να μπορέσει, στη συνέχεια, να στραφεί προς τους άνδρες και να τους αγαπήσει «κανονικά». Περίληψη Κάθε αγάπη παραπέμπει στον πρωταρχικό δεσμό μητέρας -παιδιού. Στη γυναίκα αρέσει να αγαπιέται από έναν άνδρα. Στον άνδρα αρέσει να αγαπάει μια γυναίκα.

Στην αγάπη ο Άλλος έρχεται να συμπληρώσει τις ελλείψεις μας. Ο κεραυνοβόλος έρωτας αποτελεί έναν τρόπο κατά τον οποίο δυο άνθρωποι επιστρέφουν στην παιδική ηλικία την ίδια στιγμή. Ο καλύτερος τρόπος να τελειώσει μια ερωτική σχέση είναι με μια αγάπη λογική, ήσυχη, λιγότερο βίαιη, λιγότερο υπερβολική η οποία όμως επιτρέπει στους δυο να έχουν οικειότητα, να ζουν μαζί. Στην αγάπη και στο θάνατο είμαστε αποφασιστικά μόνοι. Οι γυναίκες επιλέγουν το αντικείμενο της αγάπης σε συνάρτηση με την πατρική φιγούρα- θετικά ή αρνητικά. Για να ανθίσει, η θηλυκότητα χρειάζεται ένα βλέμμα αγάπης από τον πατέρα.

http://inspireyourlife.gr

Ψυχολογία

Tα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στη σημερινή εποχή βελτιώνουν την επικοινωνία, αλλά αν δεν τα χρησιμοποιήσουμε σωστά μας αποξενώνουν, με το να χάνουμε την άμεση ανθρώπινη επαφή. Μπορούμε ακόμα και να εθιστούμε σε αυτά, κάτι που εκδηλώνεται είτε με το να παρακολουθούμε σε υπερβολικό βαθμό τα «νέα», πατώντας like/εικονίδια, σχολιάζοντας, στέλνοντας μηνύματα, είτε κάνοντας συνέχεια αναρτήσεις.

Το να εκφραζόμαστε σε προσωπικό επίπεδο είναι όχι μόνο φυσιολογικό, αλλά και απαραίτητο. Το ίδιο και η ανάγκη για κοινωνική συναναστροφή και αναγνώριση. Η διάθεση να μοιραστούμε στιγμές, σκέψεις και χαρακτηριστικά μας είναι πέρα για πέρα ανθρώπινη. Όμως το ότι δεν ενδιαφερόμαστε με ποιούς θα τα μοιραστούμε, ξεχνώντας ηθελημένα ότι οι 500 ή 1.000 εικονικοί «φίλοι» μας δεν είναι το ίδιο με τους πραγματικούς, αποτελεί πρόβλημα.

Συνάρτηση του προβλήματος είναι ο ρυθμός και το είδος των αναρτήσεων που αφορούν τον εαυτό μας: συνήθως έχουν τη μορφή φωτογραφίας. Τί είναι μια φωτογραφία; Μια ευχάριστη ανάμνηση, μια στιγμή χαράς, συγκίνησης, περηφάνιας, αποτυπωμένη σε εικόνα ώστε να τη θυμόμαστε για πάντα και να μπορούμε να τη μοιραστούμε με τους γύρω μας.

Όταν όμως μετατρέπεται σε μια πλημμύρα από selfies (του εαυτού μας μόνο ή με την παρέα, του/της συντρόφου μας, της οικογένειας μας κλπ) και πληροφορίες για το πού βρισκόμαστε, πώς περνάμε κάθε λεπτό κτλ, τότε φτάνουμε την υπερβολή. Δε μπορούμε πλέον να ξεχωρίσουμε τα όρια της προσωπικής μας ζωής, έχοντας ξεφύγει από τη δικαιολογία της εξωστρέφειας ή της ψυχαγωγίας. Εφόσον μάλιστα δεν είμαστε κάποιο δημόσιο πρόσωπο, η επιθυμία για followers και διαρκή likes, μπορεί να υποδηλωνει κάτι όπως:

Επιζήτηση προσοχής Ανάγκη για προβολή Μοναξιά/έλλειψη προσωπικής ζωής Απόκρυψη του αληθινού εαυτού πίσω από μια ψεύτικη εικόνα Τάση αποφυγής της πραγματικής ζωής Ανασφάλεια/έλλειψη αυτοπεποίθησης Κοινωνικό άγχος/φόβο απομόνωσης Εκτόνωση αρνητικών συναισθημάτων πχ. θυμού
Θα ήταν παράλογο φυσικά να ισχυριστούμε ότι αυτά ισχύουν για κάθε άτομο που κάνει πάρα πολλές αναρτήσεις. Ωστόσο, στις περιπτώσεις που όντως αυτό συμβαίνει, πρέπει να αναλογιστούμε αν ανήκουμε σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες. Μερικές φορές πιστεύουμε, συνειδητά ή υποσυνείδητα, πως με αυτό τον τρόπο δείχνουμε πως δεν μας ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων. Αν είναι έτσι, δε θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει τουλάχιστον το να προστατέψουμε λίγο τα προσωπικά μας δεδομένα; Επιπλέον δε φανερώνει αντίφαση από τη μια να αδιαφορούμε για τη γνώμη των άλλων, από την άλλη να επιζητούμε θετικά σχόλια;

Είναι αλήθεια ότι το όλο θέμα δεν αφορά κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό μας. Δεν έχει καμία σημασία αν οι άλλοι θα μας επικρίνουν ή θα μας επιδοκιμάσουν, σωστά ή λανθασμένα, για τις αναρτήσεις μας. Για χάρη του εαυτού μας λοιπόν, ας αναρωτηθούμε:

Είναι ο τρόπος που χειρίζομαι τα μέσα επικοινωνίας σωστός; Βοηθάει την επικοινωνία με τους γύρω μου;

Συνολικά, βελτιώνει την ποιότητα ζωής μου; Αν όχι, τί θα πρέπει να αλλάξω; Αν δε μπορώ να το αλλάξω, από πού προέρχεται αυτή η εξάρτηση;
Πολλές φορές αυτός ο εθισμός δημιουργείται απλά από την πίεση και τα πρότυπα της σύγχρονης κοινωνίας, οπότε θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τον ρόλο των μέσων επικοινωνίας στη ζωή μας, ωστέ να γίνει πιο δημιουργική.

http://inspireyourlife.gr

Ψυχολογία

Μόνο 12% των περιστατικών καταγγέλλεται
Δεκατρία εκατ. γυναίκες θύματα της βίας ετησίως στην Ευρώπη

Το 1977 ο ΟΗΕ θεσμοθετεί την 8η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (διεθνής ημέρα των δικαιωμάτων των γυναικών). Μια ημέρα κατά την οποία υποστηρίζεται η ισότητα και αξιολογείται η θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Παράλληλα ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση γύρω από τους τρόπους εξάλειψης της βίας κατά γυναικών με τα περιστατικά ολοένα να αυξάνονται.

Όπως αναφέρει το Βήμα σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής περίπου 13 εκατομμύρια γυναίκες στην ΕΕ πέφτουν κάθε χρόνο θύματα βίας αλλά μόνο το 12% των μαρτύρων απευθύνεται στην αστυνομία για να καταγγείλει τέτοια περιστατικά και μόνο το 7% προσεγγίζει τις υπηρεσίες υγείας.

«Η βία κατά των γυναικών είναι πανταχού παρούσα - οι γυναίκες και τα κορίτσια εξακολουθούν να πέφτουν θύματα κακοποίησης μέσα στο σπίτι τους. Θύματα σεξουαλικής και οικονομικής εκμετάλλευσης. Τους επιτίθενται, παρενοχλούνται, βιάζονται, ακρωτηριάζονται, ή αναγκάζονται να παντρευτούν. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις τεράστιες συνέπειες που έχει αυτό στις γυναίκες, στις οικογένειες, στις κοινότητες, στις κοινωνίες και στην οικονομία - πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η βία κατά των γυναικών γίνεται πρόβλημα του παρελθόντος και γι' αυτό πρέπει να μιλήσουμε δυνατά» δηλώνει η επίτροπος Δικαιοσύνης, Καταναλωτών και Φύλων της ΕΕ κυρία Βέρα Γιούροβα, τονίζοντας την ανάγκη να πούμε όλοι ένα μεγάλο Οχι στη βία που δέχονται οι γυναίκες.

Σε μια προσπάθεια να ενθαρρύνει τον κόσμο να μιλάει για περιστατικά βίας κατά γυναικών και στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημιούργησε ένα βίντεο το οποίο είναι μέρος της εκστρατείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «Non.No.Nein». Τα καθημερινά αντικείμενα αποκτούν τη δική τους φωνή και μας αφηγούνται πόσο επώδυνες και καταστρεπτικές εμπειρίες βίας έχουν βιώσει.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δεσμευθεί να σταματήσει τη βία κατά των γυναικών. Μόνο το 2017 διέθεσε 15 εκατ. ευρώ σε 12 εθνικές αρχές με στόχο την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Σε διεθνές επίπεδο, η Επιτροπή υποστηρίζει έργα που προωθούν τα δικαιώματα των γυναικών που βίωσαν τη βία με βάση το φύλο, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής βίας. Το 2016 η ΕΕ υποστήριξε με 24,5 εκατ. ευρώ 62 ανθρωπιστικούς φορείς που ασχολούνται με την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και υπολογίζεται ότι βοήθησαν σχεδόν 3,4 εκατομμύρια γυναίκες, κορίτσια, αγόρια και άνδρες σε όλον τον κόσμο.

in.gr

Ψυχολογία

Ξυπνώ και βγαίνω έξω ν’ αντιμετωπίσω τη μέρα. Συναναστρέφομαι ανθρώπους γνωστούς και άγνωστους νιώθοντας πάντα την ίδια έλλειψη, αυτή της ευγνωμοσύνης. Λείπει η ευγνωμοσύνη. Τη χάσαμε. Φταίει η μόνιμα αναμμένη οθόνη του κινητού που έχει γίνει η προέκταση του χεριού μας ή η σκληρή καθημερινότητα της πόλης; Η δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει ή η γενικότερη απογοήτευση εξαιτίας της κοινωνικοπολιτικής κρίσης;

Μπορεί να θεωρηθώ γραφική αλλά πιστεύω ακόμα στην ύπαρξη μιας κρυφής πηγής απ’ όπου θα έπρεπε να αντλούμε κάθε μέρα ευγνωμοσύνη ακόμα και για τα ασήμαντα μικρά καλά που η ζωή μας προσφέρει. Γι’ αυτά που προσπερνάμε. Η ευγνωμοσύνη είναι η μνήμη της καρδιάς, μιας και ξέρει πώς να ευχαριστεί όποιον κρατάει καλά φυλαγμένη μέσα του τη θύμηση του καλού που κάποτε έλαβε. Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ανθρώπους ευγνώμονες; Και πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ανθρώπους ευγενικούς; Αυτούς που με χάρη ψιθυρίζουν «ευχαριστώ» στον άγνωστο που τους δείχνει το δρόμο, τους ανοίγει την πόρτα, τους παραχωρεί τη θέση του; Είναι το ευχαριστώ που γεννά απρόσμενα μες στην ανωνυμία της πόλης την ανάγκη για ανταπόδοση, γλυκαίνει την ατμόσφαιρα, απαλύνει τη δύσκολη καθημερινότητα.

Ο πληθυντικός ευγενείας ως δείγμα σεβασμού και ηθικής συμπεριφοράς μιας άλλης εποχής που δεν παραπέμπει υποχρεωτικά στους διδαχθείς καλούς τρόπους ή στο savoir faire, αλλά στο αυτοφυές φέρεσθαι. Εκείνο που υποδηλώνει άνθρωπο καλοαναθρεμμένο, απαλλαγμένο από περιττούς εγωισμούς και ωφελιμισμούς, χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει ότι θυματοποιείται.


Τουναντίον, αυτοί οι μαλακοί άνθρωποι, οι χωρίς καχυποψία, χωρίς έπαρση, χωρίς επιθετική ειρωνία που άλλοτε λοιδορεί κι άλλοτε πληγώνει, χωρίς γωνίες που κόβουν, έχουν ορίσει τον δικό τους αξιακό κώδικα σύμφωνα με τον οποίο ενεργούν αθόρυβα και πάντα γενναιόδωρα περιφρονώντας έξυπνα το εξοντωτικό παιχνίδι της άλλης πλευράς των ετοιμοπόλεμων φουριόζικων αρπακτικών που δράττονται της ευκαιρίας να διαφωνήσουν διεκδικώντας το έπαθλο του νικητή στο τέλος του καβγά.

Που να ’ξεραν όμως ότι δεν είναι νικητές αλλά πρωταγωνιστές στο χαμένο παιχνίδι της ανθρωπιάς; Το «είναι» των ανθρώπων δεν είναι ούτε συμπαγές ούτε ομοιόμορφο. Συνυπάρχουν στοιχεία ετερόκλητα. Όμορφα, άσχημα, ευγενικά, αχάριστα, αυταρχικά. Εμείς λοιπόν, απλώνουμε το χέρι και διαλέγουμε ανθρώπους αυθεντικούς. Όμορφους εσωτερικά και εξωτερικά. Αυτούς που έχουν τον τρόπο να ομορφαίνουν τον κόσμο, να μας αλλάζουν την ψυχολογία αγκαλιάζοντας τους προβληματισμούς μας. Αυτούς που χαϊδεύουν τα αυτιά μας καθώς χειρίζονται τις λέξεις με λεπτότητα, που φορούν το πιο πλατύ τους χαμόγελο, που μοιράζουν ευχές, καλοσύνη και ανταπόδοση. Τους φωτεινούς ανθρώπους διαλέγουμε γιατί το φως τους είναι μεταδοτικό κι εμείς έχουμε ανάγκη λίγη από τη λάμψη τους.

Γράφει η Μαρία Πράπα

.newsitamea.gr

Ψυχολογία

Ο Παύλος είναι δικηγόρος. Κατάγεται από φτωχή οικογένεια. Όντας έξυπνος, αποφοίτησε με άριστα, από τη νομική. Η παρατηρητικότητα και η οξυδέρκειά του, τον βοήθησαν να υιοθετήσει όλα εκείνα τα στοιχεία, ώστε να φαντάζει σημαντικός. Νοίκιασε ένα γραφείο στο Κολωνάκι. Το θάρρος, το θράσος και η καπατσοσύνη, στοιχεία απαραίτητα για το επάγγελμά του, τον βόηθησαν να αναρριχηθεί, σύντομα.

Άρχισε να ακούει κλασική μουσική, να πηγαίνει στο θέατρο, απέκτησε κύκλο. Ντύνεται με όμορφα και ακριβά ρούχα. Όπου πηγαίνει, όλοι τον κοιτάζουν. Μοσχοβολάει, ακτινοβολεί, οδηγεί ακριβά αυτοκίνητα. Έμαθε να έχει ένα μόνιμο χαμόγελο επιτυχίας, στο πρόσωπο. Έχει σημαντικούς φίλους, μεγάλο κύκλο γνωριμιών.

Είναι άνθρωπος που καταφέρνει να ελίσσεται και να καταφέρνει πολλά με την εξυπνάδα του. Λίγο σνομπ. Κυκλοφορεί με γοητευτικές γυναίκες. Γενικά, κάνει θόρυβο με την παρουσία του.


Αλλά στην ουσία, ο Παύλος, είναι ένας απόλυτα ανολοκλήρωτος άνθρωπος. Και ίσως, όχι ευτυχισμένος.

Δυστυχώς όσο η κοινωνία εξελίσσεται (sic) τόσο περισσότερο «κρύβει» τα κλειδιά της ολοκλήρωσης σε πολλούς Παύλους. Η έμφαση στην ύλη και η πνευματική ατροφία των ημερών μας, αποπροσανατολίζουν. Οι δύσκολες συνθήκες επιβίωσης της οικογένειας του Παύλου, και η λάμψη των νέων ανήθικων πειρασμών, που επιβάλλει ο εργασιακός και κοινωνικός ανταγωνισμός, έκαναν τον πατέρα του να λησμονήσει να συμβουλέψει το παιδί του για τις πρωταρχικές αξίες που είχε κι εκείνος σαν παιδί. Έτσι, άθελά του, σηματοδότησε το ρηχό μέλλον του γιου του.

Χιλιάδες γονείς, έδωσαν λανθασμένα πρότυπα επιτυχίας, στα παιδιά τους. Οι προτάσεις για προσωπική ολοκλήρωση, περιορίστηκαν μόνο στο φαίνεσθαι και στην κακώς εννοούμενη διπλωματία. Πολλοί φιλόδοξοι νέοι, θεωρούν χρυσό, ότι λάμπει. Δεν ξεχωρίζουν τον τενεκέ κάτω από τη λαμπερή επίστρωση. Προσθέτουν και μια πρέζα πονηριάς και άγονται και φέρονται από τον κάλπικο, ρηχό, και αμείλικτο, «κύριο Χάιντ». Αγνοώντας τα βασικά, και πρωταρχικά στοιχεία που γαληνεύουν την ψυχή, σκότωσαν τον «Δόκτωρ Τζέκυλ» μέσα τους, χάνοντας έτσι, την ευκαιρία να γίνουν υπέροχοι άνθρωποι.

Δέκα θα έπρεπε να είναι οι εντολές της ατομικής ολοκλήρωσης,

1. ΚΑΝΕ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΝΩΜΗΣ. Ένας υπέροχος άνθρωπος, έχει τη δύναμη να ζητήσει ΣΥΓΝΩΜΗ. Να παραδεχθεί ταπεινά και με θάρρος το λάθος του. Όχι πλαγίως, όχι ύπουλα. Τα MEA CULPA δεν έχουν χώρο. Η συγνώμη έχει λυτρωτική δύναμη. Απελευθερώνει, δείχνει δύναμη. Όπως επίσης δυνατός είναι όποιος ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΙ. Ακόμα και αν έχει υποφέρει από κακές συμπεριφορές. Όταν η μεταμέλεια του «θύτη» είναι ειλικρινής. Η εκδίκηση είναι μια πράξη σκλαβιάς, μικρότητας και αφορά ασήμαντα όντα. Σε εκείνα, που είναι κατώτερα, ακόμα και από οποιοδήποτε μικροσκοπικό ζωάκι που δεν ξέρει να εκδικείται.

2. ΑΥΤΟΣΑΡΚΑΣΟΥ, μόνο και μόνο για να τα βρεις με τον εαυτό σου. Πάρε τις αδυναμίες σου και κάνε τις προτερήματα. Βάλε τις σε δυνατό φως και παρουσίασέ τις στο κοινό. Ενθουσίασέ τους με την άνεσή σου. Πρόσεξε όμως, μην τις κάνεις υπερθέαμα, κινδυνεύεις να φανείς αδύναμος.

3. ΦΩΝΑΞΕ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ. Όταν το κάνεις άφοβα και με σιγουριά, κερδίζεις. Χρησιμοποίησε τη σύνεσή σου για να καταλήξεις σε κάποιο συμπέρασμα. Παρουσίασέ το. Κάνε τον άλλο να σε ακούσει. Να σου ανταπαντήσει με το ίδιο σθένος. Να τον πείσεις, ή να δεχθείς ότι δεν κατάφερες να σκεφτείς μόνος σου. Προς θεού, μην καταδικάσεις την αντίθετη άποψη, όσο αποκρουστική κι αν σου φαντάζει. Αγκάλιασέ τη όταν σου δίνεται ευγενικά. Μετά αποφασίζεις.

4. ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΥΝΑΜΟ. Γίνε γίγαντας για όποιον δε μπορεί να προστατευτεί. Μην περιμένεις να βρεθείς στη θέση του. Το μεγαλείο είναι να βοηθήσεις εκεί που δεν θα βρεθείς ποτέ. Πολέμησε την αδικία απέναντι στον μικρό, τον φοβισμένο. Μετά, χαμήλωσε τα μάτια και φύγε. Μην περιμένεις ευχαριστώ, ούτε αντάλλαγμα.

5. ΜΗΝ ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΕΙΣ ΤΟ ΚΑΚΟ. Αν σπάσεις ένα κρίκο, η αλυσίδα διαλύεται. Μη νομίζεις πως η εκδίκηση σε λυτρώνει, αντιθέτως, σου τρώει την ψυχή. Αντιμετώπισε την αδικία με χαμόγελο και αισιοδοξία. Δες κάθε στραβό που σε χτυπάει, με ευγνωμοσύνη. Γιατί, θα σε κάνει πιο σοφό, πιο δυνατό. Θα σε μάθει να δεις την επόμενη κακοτοπιά με περισσότερη σοφία. Και θυμήσου. Το κακό είτε το σταματάμε, είτε μας κυριεύει.

6. ΑΓΑΠΑ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ. Φρόντισε το διπλανό σου Όχι επειδή στο λέει η θρησκεία σου. Η θρησκεία σου σε δωροδοκεί, σου τάζει ανταλλάγματα και η αγάπη αυτή, δεν θα σου βγει αυθόρμητα. Κάνε μια υπέρβαση: Βόηθησε τον άνθρωπο που αγαπάς να είναι ευτυχισμένος, ακόμα κι αν θέλει να είναι μακριά σου. Αν δε το κάνεις, δεν τον αγάπησες ποτέ. Αγάπα το συνάνθρωπό σου. Κάθε φορά που ετοιμάζεσαι να μισήσεις, βάλε τον εαυτό σου στη θέση του. Θα φρενάρεις αμέσως. Μην κάνεις ότι δεν σου αρέσει να σου κάνουν.

7. ΣΕΒΑΣΟΥ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΣΟΥ. Άκου τι έχει να σου πει, όσο γελοίο κι αν σου φαίνεται. Μη του ρυπαίνεις το περιβάλλον του. Μην του παίρνεις πονηρά, ότι δικαιωματικά του ανήκει. Αναβάθμισε τον κόσμο του με την παρουσία σου. Μίλα του ευγενικά, δώσε του υπόσταση. ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ: Μην εύχεσαι να δεις την «κατσίκα» του νεκρή. Απόκτησε δική σου.

8. ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟΣ. Όχι μόνο στα υλικά. Σκόρπα δεξιά κι αριστερά θάλασσες αισιοδοξίας, ωκεανούς χαμόγελου. Δεν κοστίζει. Στάσου μαχητής για τους φίλους σου, για τους γνωστούς σου, για τους αγνώστους. Χαμογέλασε στον πιτσιρίκο, πάρε τον στα σοβαρά, μίλα με τον γέροντα στο παγκάκι, επικοινώνησε μαζί του, δώσε του αξία. Μίλα στον πληθυντικό στον ταλαιπωρημένο μετανάστη, σεβάσου την ανθρώπινη προσωπικότητα. Όσο ταπεινή κι αν σου φαίνεται. Χάρισε καλημέρες, ζεστές. Χαμόγελα, αγγίγματα στην πλάτη, φαγητό, στοργή. Και όταν σου πουν ευχαριστώ, απλά, κοίτα τους με απορία στα μάτια.

9. ΜΗ «ΝΤΥΝΕΣΑΙ» ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ. Φόρεσε όμορφα, όχι ακριβά ρούχα. Δεν χρειάζεσαι το σπορ αυτοκίνητο, τις μηχανές, τα ακριβά κινητά, τα μάταια αξεσουάρ. Αν έχεις ανάγκη από τη συνεχή αποδοχή, μάγεψε τους με την απλότητά του λόγου, της σκέψης σου. Όταν αυτό που δείχνεις, δεν είναι ακόλουθο με αυτό που είσαι, γίνεσαι απωθητικός. Γίνε αγνός, γνήσιος. Με άλλα λόγια, γίνε υπέροχος.

10. ΚΛΑΨΕ. Μη ντραπείς, μην αγχωθείς όταν τα μάτια σου αναβλύζουν υγρή ανθρωπιά. Η γοητεία σου θα ξεχειλίσει. Ξέσπασε. Κανείς σώφρων δε θα σε λυπηθεί. Απεναντίας θα σε λατρέψει. Θα γίνεις γίγαντας σωστός, όταν μπορείς να κλάψεις.

Έτσι, αφήνοντας την γαλήνη σου να σε οδηγήσει γίνεσαι μεγάλος, ίπτασαι. Διπλωματία και τακτικές, μόνο ψευτιά θα βγάλουν. Η γοητεία χάνεται. Ακόμα και ο καλύτερος ηθοποιός δεν θα μπορέσει να ξεγελάσει κανέναν, έτσι. Ακόμα κι όντας άσχημος, να είσαι ο εαυτός σου. Τότε η γοητεία έρχεται. Η εξωτερική ασχήμια πεθαίνει. Γίνεσαι σημαντικός. Ψηλός. Γίνεσαι ένας υπέροχος άνθρωπος.

newsitamea.gr

Ψυχολογία

 Το μυαλό σας οδηγείται από θετικές σκέψεις, ή αφήνετε αρνητικές εικασίες να παίρνουν τον έλεγχο; Μπορείτε να παρακολουθείτε τις σκέψεις σας, σαν να βλέπετε μία ταινία στην τηλεόραση; Ο τρόπος που ο εγκέφαλός μας είναι σε θέση να καταλάβει γρήγορα μια πληροφορία, να την αναλύσει, και να αξιολογήσει τι πρέπει να κάνουμε ή να πούμε σε μια δεδομένη στιγμή είναι φοβερός! Ωστόσο, είναι στο χέρι μας να είμαστε προσεκτικοί και να αλλάζουμε τον τρόπο σκέψης και τις προγραμματισμένες αντιδράσεις μας με την πάροδο του χρόνου.

Είτε έχετε επίγνωση γι’ αυτό το θέμα, είτε όχι, η θετική (ή αρνητική) σας σκέψη επηρεάζει τις καθημερινές σας εμπειρίες. To πως ερμηνεύουμε τα γεγονότα της ζωής μας επηρεάζουν τη διάθεσή μας. Αν αφήσουμε παλιά εγκλωβισμένα συναισθήματα να “τρέχουν”, μπορεί να χρησιμοποιούμε την ενέργειά μας με έναν μη παραγωγικό τρόπο, ο οποίος θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει σε μικρότερη αυτοεκτίμηση, κυνισμό, απαισιοδοξία και αρνητικότητα.

Μην παγιδεύεστε στις ιστορίες του παρελθόντος ή στο φόβο σας ότι θα επαναληφθούν. Εσείς έχετε τον έλεγχο και είναι καιρός να πάρετε πίσω τη δύναμή σας! Ο εσωτερικός σας κόσμος δημιουργεί τον εξωτερικό. Έτσι, είτε πρόκειται για ένα παλιό μοτίβο που σας λέει ότι δεν είστε αρκετά καλοί, αρκετά ευφυής, ή αρκετά ελκυστικοί, αυτές οι παλιές σκέψεις και τα παλιά συστήματα πεποιθήσεων θα αντανακλούνται στην ενέργεια που βγάζετε έξω στον κόσμο με τον προφορικό λόγο και τις πράξεις σας, και να επιστρέφουν πίσω σε σας, κυρίως από τους κοντινούς σας ανθρώπους.

Αρνητικές σκέψεις μπορούν να δημιουργούνται στην παιδική χαρά ενός δημοτικού σχολείου, στα αποδυτήρια μετά το μάθημα της γυμναστικής, στο σπίτι σας, στο περιβάλλον εργασίας σας ή οπουδήποτε αλλού. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι μπορείτε να είστε γνώστες όλων αυτών και συμπονετικά να τα αλλάξετε σε θετικές σκέψεις. Πώς μπορεί κάποιος να αλλάξει τον παλιό αρνητικό τρόπο σκέψης σε μια θετική και υγιή σκέψη; Με το να κολλήσετε σε εμφανή σημεία κάποιες θετικές επιβεβαιώσεις-μηνύματα είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να ξεκινήσει. Κολλήστε μερικά αισιόδοξα μηνύματα στον καθρέφτη του μπάνιου, στο ψυγείο, στο αυτοκίνητο και στο γραφείο σας. Αυτές οι επιβεβαιώσεις είναι υπενθυμίσεις ότι έχετε τον έλεγχο των σκέψεών σας και ότι οι σκέψεις μπορούν να αλλάξουν.

Θα πρέπει να προσέχετε τις σκέψεις σας κατά τη διάρκεια της ημέρας, γνωρίζοντας ότι είστε ανώτεροι από το μυαλό σας και να αναγνωρίζετε κάθε σκέψη ως ένα αντικείμενο χωρίς να ταυτίζεστε με αυτές. Οι θετικές επιβεβαιώσεις μπορούν να πάρουν διάφορες μορφές, αλλά το καλύτερο θα ήταν να πλαισιώνονται με θετικά μηνύματα, σε χρόνο ενεστώτα.

Δηλώσεις που ξεκινούν με τη λέξη “Είμαι” είναι υπέροχες! “Είμαι” δυνατός, όμορφος, σίγουρος, έξυπνος, δημιουργικός, κλπ. Συνδυάστε το μήνυμα “Είμαι” με συγκεκριμένους τομείς της ζωής σας, όπου επιθυμείτε να μετατοπίσετε συνειδητά τον τρόπο σκέψης σας. Επίσης, πολύ χρήσιμα είναι και τα μηνύματα που ξεκινούν με τη λέξη “Μπορώ”, χωρίς όμως να γίνεται χρήση πολλών μελλοντικών καταστάσεων (πχ. μηνύματα που ξεκινούν με “Θα”). Γιατί χρησιμοποιώντας ενέργεια σε μελλοντικά αποτελέσματα, πάντα η ενέργεια βρίσκεται εκεί έξω, στο μέλλον.

Οπότε να γράφετε σε ενεστώτα χρόνο και να επιβεβαιώνετε ότι έχετε ήδη αυτό που θέλετε, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ της επιθυμίας και της πραγματικότητας. Για παράδειγμα, αντί να λέτε στον εαυτό σας “Θα έχω ένα όμορφο, ήσυχο σπίτι”, να λέτε “Έχω ένα όμορφο, ήσυχο σπίτι”. Μπορείτε να αισθανθείτε τη διαφορά όταν λέτε το καθένα από αυτά; Αφήνοντας την ενέργειά σας να βρίσκεται σε παρόντα χρόνο, τότε λειτουργεί κιόλας στο παρόν, όπου θέλετε οι δημιουργίες σας να υλοποιηθούν. Είναι πολύ ισχυρό ο καθένας να γράψει τις δικές του δηλώσεις που έχει βαθιά μέσα του, αλλά εδώ είναι μερικά παραδείγματα για να ξεκινήσετε: Αγαπώ και εκτιμώ τον εαυτό μου ακριβώς όπως είμαι.

Η ζωή μου λειτουργεί υπέροχα. Είμαι δυνατός και υγιής. Η ζωή μου ανθίζει σε συνολική τελειότητα. Τα πάντα δουλεύουν για το ευρύτερο καλό μου. Λατρεύω να είμαι γεμάτος ενέργεια. Μου αξίζει το καλύτερο και αποδέχομαι το καλύτερο τώρα. Τα πάω περίφημα σε ότι και αν κάνω. Εκτιμώ αυτό που είμαι. Αγαπώ και λατρεύω όλες τις πτυχές του εαυτού μου. Εκπέμπω υγεία μέσα από κάθε κύτταρο και σύστημα του σώματός μου. Έχω το κουράγιο και την αυτοπεποίθηση που είναι απαραίτητα για να μετατρέψω τις λύσεις των προβλημάτων μου σε πράξεις. Τιμώ τον εαυτό μου με σεβασμό. Είμαι ο κύριος υπεύθυνος για τη λήψη αποφάσεων στη ζωή μου. Εμπιστεύομαι τα συναισθήματά μου και τις ασυνείδητες σκέψεις μου. Όπως έχω τη δική μου δύναμη, αναγνωρίζω τη δύναμη και την ομορφιά του ποιος είμαι. Αποδέχομαι την ευθύνη για όλες τις αποφάσεις που κάνω στη ζωή μου.

Αντιμετωπίζω κάθε καινούργιο πρόβλημα σαν μια νέα πόρτα που ανοίγει, και σαν μια καινούργια δημιουργική ευκαιρία. Αγαπώ να δημιουργώ χαρούμενες, δημιουργικές σχέσεις. Υπάρχουν όμορφα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μου καθημερινά. Και γιατί οι επιβεβαιώσεις και τα μεταβαλλόμενα πρότυπα σκέψης από αρνητικά σε θετικά λειτουργούν;

Επειδή αντικατοπτρίζουν την αλήθεια. Είστε τέλειοι ακριβώς όπως είστε! Μην αφήσετε παλιά αρνητικά μοτίβα σκέψης να ελέγχουν εσάς και τη ζωή σας.

Αξίζετε το καλύτερο και είναι καιρός να αποδεχτείτε το καλύτερο τώρα! Αγαπάτε τον εαυτό σας αρκετά για να συνειδητοποιήσετε αυτό που σας λέει και συμπονετικά αλλάξτε τα παλιά, δυσάρεστα σενάρια σε όμορφα και εποικοδομητικά!

Πηγές: odewire.com, ethernews.com

healingeffect.gr

http://www.awakengr.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin