Οκτωβρίου 15, 2018

Ψυχολογία

Περνάς από εποχές της ίδιας σου της ζωής και τις ζεις, ω θεέ μου πως τις ζεις! Με μια λαχτάρα, με ένα πάθος αδιανόητο. Που σε γεμίζει και νιώθεις τόσο τίγκα συναισθηματικά που αρχίζεις και δίνεις ότι έχεις και δεν έχεις. Δανείζεσαι από αποθέματα της ψυχής σου υποσχόμενος στον εαυτό σου πως ΝΑΙ θα τα γυρίσεις πίσω γιατί είσαι σχεδόν σίγουρος πως θα ξαναγεμίσεις.

Κι έτσι δανείζεσαι και συνεχίζεις να δίνεις μέχρι που αυτά τα αποθέματα αδειάζουν και πάνω στην άρνηση της παραδοχής ότι « τελείωσες» δημιουργείς ψεύτικες πεποιθήσεις ότι υπάρχει κι άλλο μέσα σου, ότι αντέχεις. Με αποτέλεσμα να συνεχίζεις ακόμη και αν όλα έχουν μετατραπεί σε πάγο. Όσο βραχυπρόθεσμη και μη είναι αυτή η εποχή η όποια βιώνεις και αναλώνεσαι, συνεχίζεις να πολεμάς αρματωμένος με πάθος και αγάπη για κάτι το πολυπόθητο που ενώ το βλέπεις ανάμεσα στα χεριά σου, ποτέ δεν είχε υπάρξει εκεί. Δεν είχε ποτέ υλική υπόσταση και πραγματική μορφή.

Βαδίζεις στη τρέλα χαράζοντας το δέρμα σου με αμαρτίες- μετρώντας διαβολικά βήματα που σε τραβάνε από το φως. Έτσι, εγκλωβισμένος στη φαντασίωση σου και πλήρως ευγνώμων γι αυτή, αποποιείσαι κάθε είδους ευθύνη και πορεύεσαι σε ένα δρόμο που μοιάζει τόσο φωτεινός και ασφαλής μόνο που χάνεσαι σε μια χώρα όπως η Άλικη. Φυσικά χωρίς αίσιο τέλος μιας και εδώ δεν βρίσκεσαι σε παραμύθι μα στη προσωπική σου κόλαση. Φτιαγμένη μοναχά για σένα.

Ζητάς ευχαριστώ από το Θεό, ενώ παράλληλα χορεύεις με το διάβολο και ενώ το γνωρίζεις, το παραβλέπεις σαν κάποιο παράπτωμα απλά και μόνο για το χάδι του αγαπημένου σου που στο πέρασμα του αφήνει χαρακιές τόσο βαθιές που μπροστά στα μάτια σου τα κόκαλα σου θρυμματίζονται. Παραμένεις εκεί λόγω του χείμαρρου έμπνευσης που ο συγκεκριμένος άνθρωπος σου παρέχει, ποσό μάλλον όταν η ιδέα που έχεις σχηματίσει για εκείνον περιβάλει το είναι σου και κάθε σου πράξη, συνειδητή και όχι μόνο, στοχεύει στην ικανοποίηση του.

Ψεύδεσαι, κακοποιείς συναισθηματικά τον εαυτό σου μα και τους γύρω σου, διώχνεις μακριά οποιονδήποτε προσπαθεί να σου δείξει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πιστεύεις, φίλοι χάνονται γιατί τους διώχνεις μακριά και θα σου δείξω αν μου επιτρέπεις πως πάει η συγκεκριμένη ιστορία.

Κάποτε ήταν ένα κορίτσι απεγνωσμένο για έναν έρωτα που θα την συγκλονίσει, μιας και οι ερωτικές της επιλογές από την πρώτη ημέρα που ξεκίνησε το όλο τρυπάκι του έρωτα βασίζονταν αποκλειστικά και μόνο στο να μην βρεθεί μοναχή της. Σε μια συναυλία παρέα με μια παιδική της φίλη γύρισε και είπε « Δεν έχω κάποιον που να μπορώ να σκέφτομαι όταν παίζει κάποιο τραγούδι ερωτικό, σε ζηλεύω ξέρεις.

Που είχες έναν μεγάλο έρωτα ενώ εγώ μαζεύω κομμάτια κάθε σχέσης και πλάθω στο μυαλό μου κάποιον που θα μπορούσα να ερωτευτώ πραγματικά και να χαθώ στα ονειρικά του χεριά. Έστω για 3-4 λεπτά, όσο διαρκούν οι νότες που αγγίζουν την καρδιά σου ενώ τη δική μου την αφήνουν παγερή αδιάφορη. Είναι απλά λέξεις για μένα, ξέρεις. Δεν αντιστοιχούν κάπου.

Δεν είχα κάτι δυνατό για να αναπολήσω.» Η συγκεκριμένη κοπέλα λοιπόν έψαχνε και έψαχνε ανάμεσα σε πολλά πρόσωπα να βρει κάτι το συγκλονιστικό μέχρι που απλά έπεσε επάνω του τυχαία και έτσι ξεκίνησε να ζει ένα παραμύθι που στα μάτια της φαινόταν μαγικό και τόσο , μα τόσο υπέροχο.

Οι γύρω τις φυσικά, πρόσωπο κοντινά και γνώριμα προσπαθούσαν να της δείξουν πως αυτή της η αγάπη για κάτι το καταστροφικό θα την ρίξει στα πατώματα όπου και βρέθηκε. Βραδινά τηλεφωνήματα στη κολλητή της με κλάματα που τις έκοβαν την ανάσα και οι λέξεις μπλοκάροντας στο λαιμό της από αναφιλητά που την έριχναν στο πάτωμα αγκαλιά με το κινητό της.

Και η φωνή της κολλητής της να ωρύεται φωνάζοντας « Ξέχασε το! Απλά αστό να φύγει, δε σου αξίζει!» Και η μικρή μας φίλη να τρέχει στην αγκαλιά της μαμάς της σα μικρό κοριτσάκι που έσπασε το αγαπημένο του παιχνίδι και να χτυπιέται φωνάζοντας « Δεν αντέχω άλλο!».

Βράδια αξημέρωτα μπροστά από έναν υπολογιστή τελειώνοντας τα πακέτα των τσιγάρων σαν νεροπότηρο μετά από νύχτα που ξεχείλιζε από αλκοόλ. Συνεχείς πονοκέφαλοι, πρησμένα μάτια από την αϋπνία ή από την υπερβολική «δόση» ύπνου, καφέδες για να παραμένει όρθια κι αγκαλιά με τη σόμπα της ερωτεύονταν καθημερινά κάτι που την ξεπάστρεψε μέχρι που σιγά ξεκίνησε να πιστεύει πως δεν ήταν εκείνη μα κάποια άλλη.

Έμπαινε και έβγαινε συνεχώς σε ρόλους για να κρατιέται ζωντανή. «Απόψε θα είμαι δυνατή.» Μόνιμος το ίδιο σκηνικό. Περνούσαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Κι έχοντας πια σπάσει τα δεσμά που την κρατούσαν στο πάτωμα προσπάθησε να ανοίξει τα κατασπαραγμένα της φτερά και να πετάξει μακριά μα κάτι την κρατούσε. Κι όταν πια το κατάφερε, το παρελθόν επέστρεψε για να την κατασπαράξει.

Είναι αυτό που λέμε μοίρα, ξέρεις. Είναι αυτό που στο «Μεταμεσονύκτια Φρίκη» κατέστρεψε την πρωταγωνίστρια μας. Είναι αυτό που σε κρατεί ξύπνιο τα βράδια. Είναι το παρελθόν που σε κρατεί δέσμεο των επιλογών σου και κάθε φορά επιστρέφει για να σου δαγκώσει τον πισινό σαν κακομεταχειρισμένο σκυλί που φοβάται και γι αυτό επιτίθεται. Είναι κάτι ξύδια που κατέβασες μονάχος σου, είναι κάτι δάκρυα που έχυσες επειδή σε έπνιγε το άδικο, είναι κάτι «σ’αγαπώ» που πήγαν χαμένα και κάτι « άντε και στο διάολο» που δεν τήρησες.

Και χορέψαμε με το διάολο και προσευχηθήκαμε να ξεχάσουμε τα βήματα και να πέσουμε μπας και καταφέρουμε να ξεφύγουμε, και δήξαμε τα δόντια μας στους περαστικούς που μας χαλούσαν τη φαντασίωση, και χαλάσαμε φίλιες για κάτι φανταστικό, για κάτι που δεν ήταν ποτέ διπλά μας. Μια αγκαλιά ρε γαμώτο, ένα φιλί και μια συγγνώμη. Στον εαυτό μας.

Παρελθόν τίποτα δε μου χρωστάς και τίποτα δε σου χρωστάω. 

Διαβάστε όλο το άρθρο: awakengr.com

 

Ψυχολογία

“Νήστευε από κακία”. (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ)

Posted at 00:02h in ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ by VN
0 Likes
Share
ΠΕΡΙ ΑΟΡΓΗΣΙΑΣ

Θα πρέπει όμως, όπως παρατηρεί κάπου ο Παναίτιος, να χρησιμοποιούμε τον κανόνα συμπεριφοράς του Αναξαγόρα, και όπως αυτός, όταν πέθανε ο γιος του, είπε: “Ήξερα πως είχα γεννήσει θνητό”, έτσι κι εμείς πρέπει να λέμε σε σχέση με τα αδικήματα που μας εκνευρίζουν: “Ήξερα ότι δεν είχα αγοράσει κάποιον σοφό για δούλο”, ‘Ήξερα πως δεν είχα φίλο απρόσβλητο από πάθη”, “Ήξερα πως η γυναίκα μου ήταν γυναίκα”. Αν επαναλαμβάνουμε συνεχώς το ερώτημα του Πλάτωνα: “Μήπως είμαι και εγώ έτσι;” και στρέφουμε την προσοχή μας προς τα μέσα αντί σε εξωτερικά πράγματα και αντικαταστήσουμε τη μομφή με την προφύλαξη, δεν θα χρησιμοποιούμε και πολύ πια το μίσος για το κακό έναντι των άλλων, όταν παρατηρήσουμε ότι και σ’ εμάς τους ίδιους χρειάζεται να συγχωρηθούν πολλά.

Τώρα όμως, όλοι μας, όταν είμαστε θυμωμένοι και επιβάλλουμε τιμωρία, δίνουμε εντολές σαν να είμαστε ο Αριστείδης ή ο Κάτων: “Μην κλέβεις”, “Μη λες ψέματα”, “Γιατί τεμπελιάζεις;” και – το πλέον επονείδιστο όλων – οργισμένοι επικρίνουμε τους άλλους, επειδή είναι οργισμένοι, και θυμωμένοι τιμωρούμε πράξεις που έχουν γίνει υπό το κράτος του θυμού, όχι σαν τους γιατρούς που “με φάρμακα πικρά καθαρίζουν την πικρή χολή”, αλλά μάλλον κάνουμε πιο έντονη την αρρώστια και την επιδεινώνουμε.

Όποτε, λοιπόν, έρχομαι σε τούτες τις σκέψεις, προσπαθώ ταυτόχρονα να εξαλείψω και κάποιο μέρος της πολυπραγμοσύνης μου. Το να ψάχνει, δηλαδή, κάποιος με κάθε λεπτομέρεια, ν’ ανακαλύπτει και να φέρνει στο φως κάθε πρόβλημα δούλου, κάθε πράξη φίλου, κάθε ασχολία γιου και κάθε ψίθυρο συζύγου, προκαλεί πολλές και συνεχείς και καθημερινές κρίσης οργής, συγκεφαλαίωση των οποίων είναι η στρυφνή και δύστροπη διάθεση.

Αν και, όπως λέει ο Ευριπίδης, ο θεός “στα σπουδαία επεμβαίνει κι αφήνει τα μικρά δίνοντάς τα στην τύχη”, εγώ όμως είμαι της γνώμης ότι ο νουνεχής δεν πρέπει ν’ αφήνει τίποτα στην τύχη ούτε να παραβλέπει τίποτα, αλλά για μερικά πράγματα θα πρέπει να εμπιστεύεται και να χρησιμοποιεί τη γυναίκα του, για άλλα τους υπηρέτες, για άλλα φίλους, όπως ο άρχοντας χρησιμοποιεί επιτρόπους και λογιστές και διοικητές, ενώ ο ίδιος κρατάει υπό τον προσωπικό του έλεγχο τα πιο σημαντικά και μεγάλα θέματα χρησιμοποιώντας τη λογική.

Όπως τα μικρά γράμματα κουράζουν τα μάτια, έτσι πράγματι και τα μικρά ζητήματα, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη κούραση, κεντρίζουν και υποκινούν την οργή, η οποία γίνεται κακή συνήθεια που επηρεάζει τα περισσότερο σημαντικά ζητήματα.
Εν τέλει, θεώρησα μεγάλη και θεϊκή τη ρήση του Εμπεδοκλή:
“Νήστευε από κακία”.

ΗΘΙΚΑ
ΤΟΜΟΣ 12
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ
ΕΚΔΟΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

lecturesbureau.gr

Ψυχολογία

Γνωρίζουμε πως η λειτουργία του υπολογιστή μας εξαρτάται από τις δυνατότητες του σκληρού του δίσκου, που είναι το κομμάτι όπου αποθηκεύονται τα πάντα. Ακόμα κι αν διαγράψουμε ένα αρχείο, ένας εξειδικευμένος προγραμματιστής με τα σωστά μηχανήματα και τη σωστή γνώση μπορεί να το ανασύρει. Μέσα στον ανθρώπινο υπολογιστή οτιδήποτε μας συμβαίνει καταγράφεται με τη μορφή αναμνήσεων.

Ακόμα κι αν δεν το θυμόμαστε συνειδητά, ακόμα κι αν δεν έπεσε στην αντίληψή μας όταν συνέβη επειδή η προσοχή μας ήταν στραμμένη αλλού, παρ’όλα αυτά καταγράφεται. Υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις ανθρώπων που κάτω απ’ την επήρεια της ύπνωσης ή κατά τη διάρκεια εγχείρησης του εγκεφάλου, όπου ερεθίστηκαν συγκεκριμένα τμήματα, θυμήθηκαν γεγονότα που συνέβησαν όταν ακόμα βρίσκονταν στη μήτρα. Από όλες αυτές τις αναμνήσεις το 90% βρίσκονται στο ασυνείδητο ή υποσυνείδητο, πράγμα που σημαίνει ότι είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον να τις θυμηθούμε


Το γεγονός ότι οι αναμνήσεις μας επηρεάζουν άμεσα την υγεία, αποτελεί τη βάση της ψυχολογίας για περισσότερο από εκατό χρόνια. Αυτή η ιδέα άρχισε να επικυρώνεται επιστημονικά, όταν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, νέοι στρατιώτες παρουσίαζαν τραύματα χωρίς να έχουν τραυματιστεί πραγματικά σωματικά. Το ονόμασαν shell-shock.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ
Όλα τα δεδομένα, οτιδήποτε μας συμβαίνει ενσωματώνεται στην κυτταρική μνήμη με τη μορφή ενεργειακών μοτίβων. Ο Dr. Bruce Lipton εξηγεί πως το σώμα είναι σαν μια κάμερα. Η κάμερα καταγράφει οποιοδήποτε σήμα από το περιβάλλον και το αποθηκεύει σαν φιλμ στον πυρήνα του κυττάρου.

Μερικά από αυτά τα δεδομένα περιέχουν καταστρεπτικές εικόνες και λανθασμένες πεποιθήσεις που δημιουργούν άγχος στο σώμα.Τα πανεπιστήμια του Stanford, του Harvard και της Νέας Υόρκης σε ξεχωριστές έρευνες που δημοσίευσαν, καταδεικνύουν ότι αυτά τα δεδομένα στην κυτταρική μνήμη μπορεί να είναι το χαμένο κομμάτι του παζλ στους τομείς της υγείας και της θεραπείας. Η έρευνα του Southwestern University Medical School συμπεραίνει πως η μεγαλύτερή μας ελπίδα για τη θεραπεία ανίατων ασθενειών στο μέλλον, στηρίζεται στο να βρεθεί ο τρόπος θεραπείας της κυτταρικής μνήμης που φαίνεται να είναι ο μηχανισμός ελέγχου στο σώμα.

Για πολλά χρόνια η επιστήμη πίστευε πως οι μνήμες αποθηκεύονται στον εγκέφαλο. Προσπαθώντας να καθορίσουν σε ποιο τμήμα ακριβώς, οι επιστήμονες τεμάχισαν και εξέτασαν τα μέρη του για ν’ ανακαλύψουν τελικά, πως παρ’όλο που οι αναμνήσεις μπορούν να ενεργοποιηθούν από διαφορετικά τμήματα του εγκεφάλου, η πραγματική αποθήκη δε βρίσκεται σ’ αυτόν, αλλά σε όλα τα κύτταρα του σώματος.

Η απόδειξη δόθηκε με τη μεταμόσχευση οργάνων. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι που δέχτηκαν μοσχεύματα, άρχισαν να έχουν σκέψεις, αισθήματα, όνειρα ακόμα και διατροφικές συνήθειες του δότη.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ
Όλοι έχουμε αναμνήσεις που μας γεμίζουν με αισθήματα λύπης, θυμού, φόβου, σύγχυσης κ.λ.π. κι αυτές είναι μόνο οι συνειδητές.

Ο Dr. Bruce Lipton υποστηρίζει ότι, οι λανθασμένες αναμνήσεις που είναι αποθηκευμένες στην κυτταρική μνήμη καλύπτουν το συνειδητό και ασυνείδητο νου και καθοδηγούν το σώμα να αντιδράσει με άγχος για να αμυνθεί. Το Institute of HeartMath που πρωτοπορεί στις εναλλακτικές έρευνες, διαπίστωσε κατά τη διεξαγωγή ενός πειράματος ότι η οργή ή οι χαρούμενες σκέψεις, κατέστρεφαν ή θεράπευαν αντίστοιχα το ανθρώπινο DNA που βρισκόταν υπό μελέτη σ’ έναν εργαστηριακό σωλήνα.

Το stress είναι ένας φυσικός και πολλές φορές κατάλληλος τρόπος που το σώμα αντιδρά σε μια κατάσταση που προκαλεί φόβο και είναι απαραίτητος μηχανισμός για ν’ αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής.

Δημιουργείται όταν το μυαλό πιστεύει ότι βρισκόμαστε σε κάποιο είδος κινδύνου, είτε σωματικό είτε συναισθηματικό.

Όταν το μυαλό πιστεύει ότι δεν έχουμε την ικανότητα να διαχειριστούμε μια επείγουσα κατάσταση, εκκρίνει αδρεναλίνη προκαλώντας την αντίδραση που λέγεται “μάχη ή φυγή”. Αν αυτή η αδρεναλίνη δεν “καταναλωθεί” παραμένει στο σώμα δημιουργώντας ένταση και ανησυχία (τοξίνες). Πολύ άγχος χωρίς κάποια απελευθέρωση προκαλεί εξάντληση και ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Το σώμα και το μυαλό μας έχουν μια λίστα με πράγματα που πρέπει να γίνουν καθημερινά και ένα συγκεκριμένο ποσό ενέργειας να καταναλώσουν. “Πρέπει” να γίνουν λειτουργίες όπως η αναπνοή και η καρδιακή λειτουργία.

“Χρειάζεται” να γίνουν π.χ. η πέψη, ο καθαρισμός του αίματος και η λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Και “θέλει” να διορθώσει ή να επιλύσει τις αρνητικές κυτταρικές μνήμες. Όταν η ενέργεια του σώματος μειώνεται εξαιτίας του άγχους, μειώνονται και οι λειτουργίες που γίνονται, ξεκινώντας από αυτές που θεωρούνται λιγότερο επείγουσες, όπως του ανοσοποιητικού.

Στο βιβλίο του The Single Cause and Cure for any Health Challenge, o Ph.D. Ray Gebauer παραθέτει έρευνες που συμπεραίνουν ότι όταν δεν έχουμε αρκετό χρόνο ν’ αναρρώσουμε από κάθε στρεσογόνο γεγονός που μας συμβαίνει, τα κύτταρά μας παραμένουν κλειστά, το σώμα γερνάει και εμφανίζει ασθένειες σαν φυσικό επακόλουθο.

Το να καταπιέζουμε τις καταστρεπτικές αναμνήσεις απαιτεί ένα τεράστιο ποσό ενέργειας σε καθημερινή βάση. Η διαδικασία αυτή δημιουργεί μόνιμο άγχος μέχρι που κάτι θα “σπάσει”, σύμφωνα με τον Dr. John Sarno, καθηγητή στο New York University Medical School. Η μόνη λύση είναι αυτές οι αναμνήσεις να θεραπευτούν αντί να καταπιεστούν. Αυτό που συμβαίνει, όμως, στις περισσότερες θεραπευτικές διαδικασίες είναι ότι συνεχίζουμε να κουβαλάμε μέσα μας όλα αυτά τα σκουπίδια των αρνητικών συναισθημάτων, μόνο που τα έχουμε ψεκάσει με άρωμα για να μη μυρίζουν τόσο πολύ.

Με το συνειδητό νου μπορούμε να διαλέξουμε θετικές σκέψεις, αλλά το υποσυνείδητο δεν μπορούμε να το ελέγξουμε γιατί λειτουργεί με συσχετισμούς. Αν, για παράδειγμα, σκεφτούμε τα Χριστούγεννα και έχουμε κάποιες άσχημες αναμνήσεις απ’ αυτά, το υποσυνείδητο ενεργοποιεί αυτές τις αναμνήσεις κι αρχίζουμε να νιώθουμε το αρχικό συναίσθημα που σχετίζεται με αυτές.

Οι κυτταρικές μνήμες εκπέμπουν αρνητικές ενεργειακές συχνότητες και δημιουργούν άγχος και σύγχυση αφού δεν γνωρίζουμε συνειδητά από πού προήλθαν. Στο Southwestern University απέδειξαν πως ένα πρόσωπο, ζώο ή φυτό με καταστρεπτικές κυτταρικές μνήμες αγωνίζεται και δυσκολεύεται ακόμα κι όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές.

TO ΑΝΤΙ-VIRUS ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Όπως στον υπολογιστή, ο οργανισμός μας έχει ένα πρόγραμμα που μας προστατεύει από κάθε είδους “ιούς”. Καθώς μεγαλώνοντας αποκτούμε όλο και περισσότερες αρνητικές εμπειρίες, αυτό το πρόγραμμα προσθέτει συνεχώς νέα στοιχεία που τα αναγνωρίζει ως “ιούς”. Το anti-virus πρόγραμμα δρα αυτόματα σύμφωνα με την ενστικτώδικη αντίδραση της αποφυγής του πόνου και της επιδίωξης της ευχαρίστησης.

Από μωρά όπου δεν υπάρχει ακόμα η λογική σκέψη και δρούμε με το ένστικτο, ο πόνος και η ευχαρίστηση είναι οι δείκτες που μας μαθαίνουν τι να αποφεύγουμε και τι να επιδιώκουμε. Σαν ενήλικες καταλαβαίνουμε ότι η αντίδραση στην ευχαρίστηση ή στον πόνο δεν είναι πάντα λογική. Αυτό που δεν ξέρουμε, όμως, είναι ότι σε κάθε περίπτωση συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με αυτό το αυτοματοποιημένο anti-virus πρόγραμμα. Πολλές φορές η συμπεριφορά μας είναι ανεξήγητη γιατί δεν γνωρίζουμε το ερέθισμα που την προκάλεσε και που οδηγεί πάντα σε μια ασυνείδητη ανάμνηση.

(Σχόλιο τροφής: γι` αυτό λέω πάντα πως οι γονείς κακώς μαθαίνουν, ότι μαθαίνουν στα παιδιά, καλό ή κακό… Γονείς πάψτε, για όνομα του θεού σας, να περνάτε τις πεποιθήσεις και τις αναμνήσεις σας, στα παιδιά σας!! Μήπως κάπως έτσι προέκυψε το «αμαρτίες γονεών, παιδεύουσι τέκνα¨;

Το θέμα δεν είναι να τους λέει κάποιος τι να κάνουν ή τι να μην κάνουν, αλλά να τους δείχνει τους δρόμους να αποστασιοποιείται όσο είναι δυνατόν και να τα αφήνει να διαλέγουν, τις δικές τους αναμνήσεις, να χτίσουν τον δικό τους κόσμο!!)

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ;
Σύμφωνα με τον Dr. Ben Johnson, υπάρχουν τρεις τύποι αναμνήσεων καταχωρημένες στον σκληρό μας δίσκο:

1. Οι κληρονομημένες αναμνήσεις που είναι ενσωματωμένες στο DNA κάθε κυττάρου.
Όταν ένα ωάριο και ένα σπερματοζωάριο γονιμοποιούνται για να δημιουργήσουν το έμβρυο, του κληρονομούν μαζί με τα φυσικά χαρακτηριστικά και τις κυτταρικές μνήμες των γονιών του. Κι όχι μόνο τις δικές τους αλλά και αυτές που έχουν κληρονομήσει οι ίδιοι απ’ τις δικές τους οικογένειες. Συχνά σ’ ένα πεντάχρονο παιδάκι αναγνωρίζουμε όχι μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά και στοιχεία του χαρακτήρα από έναν παππού, μια γιαγιά ή έναν θείο.

2. Οι προ-λογικές αναμνήσεις.
Μέχρι περίπου την ηλικία των έξι ετών, ο εγκέφαλος λειτουργεί στην κατάσταση όπου εκπέμπει κύματα Δέλτα- Θήτα. Αυτό σημαίνει πως όλες οι εμπειρίες μας καταγράφονται απευθείας στον “σκληρό μας δίσκο”, χωρίς να φιλτραριστούν πριν από τη λογική και την κριτική σκέψη που αναπτύσσουμε αργότερα.

Για παράδειγμα, όταν ένα μωρό ξυπνάει βρεγμένο μέσα στη νύχτα, το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να κλάψει δυνατά μέχρι ν’ απαλλαγεί από αυτή την άβολη κατάσταση. Όταν, όμως, κάθε φορά αντιμετωπίζει μια νευριασμένη μητέρα που μπορεί ακόμα και να μην του φέρεται καλά, τότε αυτόματα συνδέει αυτά τα δύο γεγονότα. Το μωρό δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο κουρασμένη ή καταπιεσμένη μπορεί να νιώθει η μητέρα του. Το μόνο που καταλαβαίνει είναι πως κάθε φορά που αισθάνεται δυσάρεστα, αντιμετωπίζει ταυτόχρονα και το θυμό της μητέρας. Αυτή η σύγχυση που νιώθει αποθηκεύεται στις προ-λογικές αναμνήσεις και μπορεί να ενεργοποιείται ανεξήγητα κάθε φορά που αναζητά την φροντίδα είτε από τη μητέρα του είτε από κάποιον άλλον.

3. Οι τραυματικές αναμνήσεις.
Σ’ αυτές μπορεί να περιλαμβάνονται όχι μόνο πολύ σοβαρά γεγονότα όπως η κακοποίηση αλλά και πολύ πιο ήπια όπως η αδιαφορία ή η απαξίωση των ικανοτήτων του παιδιού. Όταν μια τραυματική εμπειρία ενεργοποιείται, η λογική σκέψη παραγκωνίζεται και αναλαμβάνει το υποσυνείδητο δημιουργώντας άγχος στο σώμα προκειμένου να δράσει και να προστατευτεί.

.healingeffect.gr

Ψυχολογία

Οι συγχρονικότητες κι εσύ – Μήπως η ψυχή σας προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή σας;  Οι συγχρονικότητες και οι αποκαλούμενες “συμπτώσεις” είναι σαφείς ενδείξεις ότι η Θεϊκή Πηγή χτυπά την πόρτα σας. Μερικές φορές, θα μπορούσε να είναι ένα απαλό σκούντηγμα, ή εκείνες τις στιγμές όπου δεν δίνετε προσοχή, θα μπορούσε να είναι ένα δυνατό χτύπημα! Όταν η συμπαντική νοημοσύνη λειτουργεί μέσω της συγχρονικότητας, μπορεί να εκδηλωθεί με μοναδικούς τρόπους.Έχω τον δικό μου ορισμό και αναφέρομαι σε αυτά ως “θεϊκά σημάδια”. Για παράδειγμα, σας έτυχε να ακούσετε την ίδια φράση από περισσότερα από ένα άτομα τη μέρα; Οι ίδιοι αριθμοί να εμφανίζονται μπροστά σας συνεχώς; Αναφέρθηκε κάποιος στο ίδιο πρόσωπο που σκεφτήκατε ακριβώς εκείνη τη στιγμή; Ή μήπως, συναντήσατε κάποιον απ’ το πουθενά που φάνηκε να απαντάει σε μια ερώτηση που μόλις σκεφτήκατε ή κάποιο θέμα που σας απασχολεί αρκετό καιρό; Πώς μπορείτε να ξέρετε εάν είναι συγχρονικότητες; Όλα αυτά είναι σημάδια για εσάς, και σας ενθαρρύνω να σταματήσετε, να είστε ανοιχτοί, και να δώσετε προσοχή. Αλλά το πιο σημαντικό, να αναγνωρίσετε ότι η πηγή σας στέλνει ένα μήνυμα. Για παράδειγμα, ξέρω έναν άνθρωπο που είχε μια σκληρά μεταβαλλόμενη σταδιοδρομία και σαφώς αυτό τον προκαλούσε πολύ άγχος με όλες τις αναπάντητες ερωτήσεις του. Του προσφέρθηκε μια νέα δουλειά και δεν ήταν σίγουρος αν ήθελε να εγκαταλείψει την ασφάλεια της υπάρχουσας δουλειάς του, όπου εργαζόταν για χρόνια. Μια μέρα, καθώς οδηγούσε για την εργασία του και σε κατάσταση αναποφασιστικότητας, βρήκε τον εαυτό του να αναρωτιέται για όλες αυτές τις ερωτήσεις που μας ταλαιπωρούν σε κάτι τέτοιες στιγμές:

“Πρέπει να επιλέξω αυτή τη νέα δουλειά;”

Θα είμαι χαρούμενος;”

“Κάνω το σωστό;”

Τη συγκεκριμένη στιγμή, καθώς σκεφτόταν τις ερωτήσεις ξανά και ξανά, σήκωσε το κεφάλι του και είδε ένα λεωφορείο να περνάει, και για κάποιον λόγο, διάβασε την πινακίδα στο πλάι του λεωφορείου.

Ήταν μια διαφήμιση της Nike με το σύνθημα: “Just Do It! (Απλά κάντο!)”

Αυτά δεν είναι μόνο συμπτώσεις! Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν συμπτώσεις σε αυτό το νοήμων σύμπαν.

Είναι στιγμές όπως αυτές που πρέπει να αναρωτηθείτε: “Τι πρέπει να μάθω ή να κάνω τώρα;” Αισθάνομαι πως όταν συμβαίνουν αυτά τα συγχρονιστικά γεγονότα, είναι η εσωτερική λειτουργία της ψυχής μας που εμφανίζεται στον εξωτερικό, φυσικό κόσμο. Συμβουλές σχετικά με τη συμμετοχή και τη συνεργασία με τις συγχρονικότητες

Αυτή την εβδομάδα προσπαθήστε να παρατηρήσετε εάν συμβαίνουν συγχρονιστικά γεγονότα γύρω από εσάς και τη ζωή σας. Ακολουθούν μερικές συμβουλές που θα σας βοηθήσουν να αρχίσετε να παρατηρείτε και να ενεργείτε πάνω σε αυτά τα σημάδια.

Όσο περισσότερο παρατηρείτε και δίνετε προσοχή σε σημαντικά συγχρονιστικά γεγονότα και συμπτώσεις, τόσο πιο εύκολα πολλαπλασιάζονται στη ζωή σας. Παρατηρήστε όταν συναντάτε απροσδόκητα ανθρώπους. Ακούστε πραγματικά αυτό που λέγεται στη συζήτηση και το κρυφό μήνυμα που μπορεί να βρίσκετε εκεί για εσάς. Εάν υπάρχει κάποιο πρόβλημα στη ζωή σας, προσπαθήστε να το αφήσετε τελείως και να μετατραπεί σε συγχρονικότητα.

Αυτό που λέτε στη Θεϊκή Πηγή είναι: “Εντάξει, δείξε μου! Επίτρεψέ μου να γνωρίζω και να δράσω όταν μου δοθεί η απάντηση ή η καθοδήγηση”. Εργαστείτε με το ημερολόγιο και τη διαίσθησή σας για να καταλάβετε ακόμα περισσότερο πότε η πηγή χτυπά την πόρτα σας.

Πιστέψτε ότι είναι δυνατόν. Μια θετική στάση σχετικά με τη συγχρονικότητα ενισχύει την εμπειρία, ακριβώς όπως μια αρνητική στάση θα την ελαττώσει.

Αυτό το άρθρο, ίσως να σας το προώθησε ένας φίλος σας, ή κάποιος ίσως απλώς να διάβασε αυτό αφού τους είπατε, σχετικά με μια αποκαλούμενη σύμπτωση που εμφανίστηκε ή συνεχίζει να εμφανίζεται στη ζωή σας. Μπορεί να λάβατε ένα ενημερωτικό email με αυτό το μήνυμα. Αυτό είναι ένα άλλο παράδειγμα συγχρονικότητας που προσπαθεί να προσελκύσει την προσοχή σας.

Όπως έχω πει:

“Δεν υπάρχουν συμπτώσεις! Πιστεύω αληθινά ότι η ζωή προσπαθεί να μας δείξει θαύματα κάθε μέρα, εάν απλά δίνουμε προσοχή και ενεργούμε επάνω τους”.

awakengr.com

Ψυχολογία

Καμιά φορά διερωτώμαι… Ξέρεις πλούτος είναι να έχεις συναισθήματα. Όμορφο πράγμα! Δίχως συναισθήματα θεωρείσαι ανάπηρος. Κατάρα ή ευλογία;

Συναισθήματα που φθάνουν στα άκρα. Σε κάνουν ό,τι θέλουν όταν δεν ξέρεις να τα διαχειριστείς. Ζητήματα που βγαίνουν στην επιφάνεια και όλο πονάνε. Παλιές χαζές συμπεριφορές, πεποιθήσεις που σου καθορίζουν την ζωή. Σε κρατάνε στάσιμο, να μην μπορείς να προχωρήσεις. Πας να κάνεις ένα βήμα μπροστά, δέκα και άλλα τόσα σε πάνε πίσω.

Καταστάσεις χαράχτηκαν στη μνήμη σου και θύμισες που όταν συναντήσεις παρόμοιες καταστάσεις πέφτεις ξανά στην παγίδα τους. Παγίδα δηλαδή να πονάς.

Βγαίνουν όλα ξανά στην επιφάνεια και σε βάζουν μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν έχεις επιλογή. Όταν συμβαίνει αυτό… να σε τραβολογάνε, να σε οδεύουν στην παγίδα τότε είναι που εσύ πρέπει να σηκώσεις το ανάστημα, να πεις φτάνει, να πεις ακόμα και όχι αν χρειαστεί. Μα όταν θα πεις φτάνει να το εννοείς.

Όταν θα πεις όχι και πάλι να το εννοείς. Να το λες με σθένος ψυχής. Θέλει κότσια και γερά νεύρα να αντέξεις την ευθύνη της επιλογής σου. Χρειάζεται να αναγνωρίζεις πότε, με ποιον και ποια στιγμή πράττεις όπως αποφασίζεις εκείνη την δεδομένη στιγμή, στο πρόσωπο αυτού που αφορά, χωρίς τίποτα άλλο να επηρεάζει την κρίση και την απόφαση σου.

Μπορείς;

Μπορείς! Η ζωή είναι όλο τρελές προκλήσεις και σε θέλει μάγκα. Αληθινό μάγκα με την σημασία και την δύναμη της λέξης.
Ψευτόμαγκες υπάρχουν πολλοί εκεί έξω γένος θηλυκού και γένος αρσενικού που με την πρώτη αναποδιά το βάζουν στα πόδια. Σε θέλει να ανακαλύψεις την δύναμη που κρύβεις μέσα σου, γι’ αυτό τις αναποδιές που θα σου στέλνει μην της αγνοείς. Θεώρησε τα προβλήματα ευλογία. Κάνε τα ευκαιρίες. Γίνε ηγέτης στην ζωή και όχι ένα υποταγμένο άτομο χωρίς την ελευθερία της βούλησης.

Μάθε να φιλτράρεις όσα ακούς, να θεωρείς ότι είσαι ικανός και επαρκής. Να αναγνωρίζεις τις προσπάθειες σου και να επιβραβεύεις τον εαυτό σου για όσα έκανε μέχρι σήμερα! Να μην τα παρατάς, να δίνεις την καθημερινή σου μάχη γεμάτος χαρά και αυτοπεποίθηση!

nallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

John Bradshaw: “Το πληγωμένο παιδί μέσα μας”
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Πολλά άτομα ενηλικιώνονται έχοντας μέσα τους ένα θυμωμένο και πληγωμένο παιδί, το οποίο χωρίς αιτία και ασυνείδητα μολύνει την ενήλικη συμπεριφορά του ατόμου. Για να γίνει κατανοητό πώς μας επηρεάζει το πληγωμένο μέσα μας παιδί θα πρέπει να δούμε τα βασικά χαρακτηριστικά με τα οποία εκφράζεται και επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα τη ζωή μας.

Συν-εξάρτηση: Η συν-εξάρτηση σημαίνει ότι το άτομο δεν έχει επαφή με τα δικά του αισθήματα, τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες, με αποτέλεσμα να βιώνει απώλεια της ταυτότητας. Το άτομο εξαρτάται από κάτι έξω από τον εαυτό του για να μπορεί να έχει μια ταυτότητα. Τα νοσηρά οικογενειακά συστήματα υποθάλπουν τη συνεξάρτηση. Όταν το οικογενειακό περιβάλλον είναι γεμάτο βία ή αδιαφορία το παιδί πρέπει να επικεντρωθεί σε κάτι έξω από αυτό. «Χωρίς υγιή εσωτερική ζωή, ζει στην εξορία προσπαθώντας να βρει εκπλήρωση από έξω». Οι ανάγκες της παιδικής ηλικίας δεν ικανοποιήθηκαν, με αποτέλεσμα το άτομο να μην γνωρίζει ποιο είναι, ποια είναι η ταυτότητά του.

Βάναυση συμπεριφορά: Κάποια άτομα με το πληγωμένο μέσα τους παιδί μπορεί να εμφανίσουν βάναυση συμπεριφορά. Όταν ένα παιδί βιώνει κακοποίηση κατά τη διάρκεια της σωματικής, συναισθηματικής ή σεξουαλικής βίας που δέχεται δεν μπορεί να παραμείνει μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται από τον εαυτό του. Για να επιβιώσει από τον πόνο το παιδί αποσυνδέεται από την ταυτότητά του και αντί για αυτό ταυτίζεται με τον βασανιστή του, το άτομο από το οποίο δέχεται τη βία.

Ναρκισσιστική διαταραχή: Μια βασική ανάγκη κάθε παιδιού είναι η άνευ όρων αγάπη, που προέρχεται από έναν μη επιτιμητικό γονέα. Μέσα από την αγάπη αυτή που δέχεται, το παιδί μαθαίνει ποιο πραγματικά είναι. Όλοι έχουμε ανάγκη από ένα πρόσωπο που λειτουργεί ως καθρέφτης και αντανακλά τα κομμάτια του εαυτού μας, που μας δείχνει ότι μετράμε, ότι αξίζουμε, ότι κάθε κομμάτι του εαυτού μας μπορεί να γίνει αποδεκτό. Ως παιδιά έχουμε ανάγκη να στηριχτούμε στην αγάπη όσων μας φροντίζουν. Πρόκειται για υγιείς ναρκισσιστικές ανάγκες, που αν δεν έχουν ικανοποιηθεί, έχουμε οδηγηθεί σε μια απώλεια ή καταστροφή της αίσθησής μας για το Εγώ Είμαι. Αν ως ενήλικες κουβαλάμε μέσα μας ένα παιδί που είναι ναρκισσιστικά στερημένο τότε έχουμε μια ακόρεστη λαχτάρα για αγάπη, προσοχή και τρυφερότητα. Οι απαιτήσεις του παιδιού έρχονται στην επιφάνεια και σαμποτάρουν τις ενήλικες σχέσεις μας, καθώς νιώθουμε ότι η αγάπη που μας δίνουν δεν είναι αρκετή. Ένα ναρκισσιστικά στερημένο παιδί δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, καθώς στην πραγματικότητα είναι ανάγκες του παιδιού και όχι του ενήλικα.

Πρόκειται για ανάγκες εξάρτησης, που απαιτούν μια διαρκή παρουσία του άλλου για να ικανοποιηθούν, καθώς τα παιδιά έχουν την ανάγκη του γονιού δίπλα τους όλη την ώρα. Για να επέλθει θεραπεία θα πρέπει ο ενήλικας να θρηνήσει για αυτή τη στέρηση που έχει βιώσει και βιώνει. Οι ναρκισσιστικά στερημένοι ενήλικες απογοητεύονται από τις σχέσεις τους, αναζητούν τον τέλειο εραστή που θα ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες τους, γίνονται εξαρτημένα άτομα, αναζητούν υλικές ανέσεις και χρήματα και χρησιμοποιούν τα παιδιά για να καλύψουν τις ναρκισσιστικές τους ανάγκες.

Εμπιστοσύνη: Ένα ακόμη σημαντικό θέμα κατά τη φροντίδα του παιδιού είναι πόσο αξιόπιστοι είναι αυτοί που το φροντίζουν, ώστε να βοηθήσουν το παιδί να μην αναπτύξει ένα αίσθημα δυσπιστίας. Το παιδί που έχει μεγαλώσει μέσα σε ένα επικίνδυνο, εχθρικό και απρόβλεπτο περιβάλλον, θεωρεί ότι θα πρέπει να είναι πάντα σε εγρήγορση ώστε να ελέγχει τα πάντα και να μην πληγωθεί. Το παιδί που μεγάλωσε χωρίς την κατάκτηση της εμπιστοσύνης από το περιβάλλον είτε εγκαταλείπει κάθε έλεγχο και εμπιστεύεται με ένα αφελή τρόπο, ενώ εξαρτάται από τους άλλους και τους υπερεκτιμά, είτε αποσύρεται στην απομόνωση και τη μοναξιά, βάζοντας προστατευτικά τείχη γύρω του. «Ένα άτομο που δεν έμαθε να εμπιστεύεται συγχέει την ένταση με την οικειότητα, την καταπίεση με τη φροντίδα και τον έλεγχο με την ασφάλεια».

Συμπεριφορά ρόλων: «Η εκδραμάτιση ή η εκ νέου αναπαράσταση είναι ένας από τους πιο καταστροφικούς τρόπους με τους οποίους το πληγωμένο μέσα μας παιδί σαμποτάρει τη ζωή μας». Μέσα από συμπεριφορές καταναγκασμού που μας οδηγούν σε επανάληψη του παρελθόντος θεωρούμε ότι αυτή τη φορά θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε. Μπαίνουμε σε μια διαδικασία να πιστεύουμε ότι αν γίνουμε τέλειοι θα καταφέρουμε να κάνουμε τον γονιό να μας υπολογίσει και να μας δείξει αγάπη και στοργή. Επίσης, η εκδραμάτιση μπορεί να είναι προς τον εαυτό μας και να αφορά την κακοποίηση που έχουμε βιώσει στο παρελθόν. «Το αδιάλυτο συναίσθημα από το παρελθόν συχνά στρέφεται εναντίον του εαυτού».

Μαγική πίστη: είναι η πίστη ότι ορισμένες λέξεις, χειρονομίες ή συμπεριφορές μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα. Οι δυσλειτουργικοί γονείς συχνά ενισχύουν τη μαγική σκέψη των παιδιών τους. Είναι φυσικό ένα παιδί να σκέφτεται μαγικά. Αλλά αν ένα παιδί είναι πληγωμένο λόγω των ανικανοποίητων αναγκών εξάρτησης, δε μεγαλώνει στην πραγματικότητα. Γίνεται ενήλικος μολυσμένος από τη μαγική λογική του παιδιού. Παραδείγματα μαγικής πίστης είναι: «Άν έχω χρήματα θα είμαι εντάξει». «Άν προσπαθήσω πολύ, ο κόσμος θα με ανταμείψει». «Η αναμονή φέρνει υπέροχα αποτελέσματα». «Ο γάμος μπορεί να λύσει όλα μου τα προβλήματα». Αν το μέσα μας παιδί είναι πληγωμένο, θα συνεχίσει να αντιλαμβάνεται αυτές τις ιστορίες κυριολεκτικά. Ως ενήλικες παιδιά, περιμένουμε και/ ή αναζητάμε με τρόπο μαγικό το καλό τέλος όπου έκτοτε θα ζήσουμε ευτυχισμένοι».

Δυσλειτουργία οικειότητας: Πολλοί ενήλικες που έχουν ένα πληγωμένο μέσα τους παιδί κινούνται ανάμεσα στον φόβο της εγκατάλειψης και τον φόβο του καταποντισμού της προσωπικότητας. Κάποιοι είναι μόνιμα απομονωμένοι επειδή φοβούνται να αφεθούν στις εκδηλώσεις αγάπης ενός άλλου προσώπου, ενώ κάποιοι αρνούνται να διακόψουν καταστροφικές σχέσεις επειδή φοβούνται να μείνουν μόνοι. Το πληγωμένο μέσα μας παιδί δεν μας αφήνει να αναπτύξουμε οικειότητα στις σχέσεις, καθώς δεν έχουμε την αίσθηση του αυθεντικού εαυτού. Το πληγωμένο παιδί έχει ήδη βιώσει ένα μεγάλο πλήγμα, που είναι η απόρριψη του αυθεντικού εαυτού, καθώς δεν πήρε την επιβεβαίωση που είχε ανάγκη από τον γονιό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ψεύτικου εαυτού, που συμπεριφέρεται με τον τρόπο που θεωρεί ότι θα μπορέσει να κερδίσει την αγάπη.

«Βαθμιαία, ο ψεύτικος εαυτός γίνεται αυτός που το άτομο νομίζει πραγματικά ότι είναι. Ξεχνάει ότι ο ψεύτικος εαυτός είναι μια προσαρμογή, ένας ρόλος βασισμένος σε ένα σενάριο που κάποιος άλλος έγραψε.

Πώς μπορείς να μοιραστείς τον εαυτό σου με έναν άλλο, όταν δεν ξέρεις στην πραγματικότητα ποιος είσαι; Πώς μπορεί κάποιος άλλος να σε μάθει αν δεν ξέρεις εσύ ποιος πραγματικά είσαι; Χωρίς ασφαλή όρια δεν μπορούμε να ξέρουμε που τελειώνουμε εμείς και που αρχίζουν οι άλλοι. Δε μπορούμε να πούμε όχι και δεν ξέρουμε τι θέλουμε, πράγματα που είναι κρίσιμες μορφές συμπεριφοράς για την καθιέρωση της οικειότητας».

Απείθαρχη συμπεριφορά: Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς που λειτουργούν με βάση την αυτοπειθαρχία και δεν την απαιτούν μόνο από το παιδί. «Μαθαίνουν από αυτό που οι γονείς τους στην πράξη κάνουν, όχι από αυτό που λένε ότι κάνουν. Όταν οι γονείς δεν είναι πρότυπα πειθαρχίας, το παιδί γίνεται απείθαρχο. Όταν οι γονείς τιμωρούν αυστηρά (και δεν κάνουν όσα λένε) το παιδί γίνεται υπερ-πειθαρχικό. Το απείθαρχο μέσα μας παιδί είναι φυγόπονο, χρονοτριβεί, αρνείται να αναβάλλει την άμεση ικανοποίηση των αναγκών του, επαναστατεί, είναι ισχυρογνώμον και αδιάλλακτο και δρα ενστικτωδώς χωρίς σκέψη. Το υπερ-πειθαρχικό παιδί είναι άκαμπτο, έμμονο, υπερβολικά ελεγχόμενο και υπάκουο, ευχαριστεί τους άλλους και είναι παγιδευμένο στη ντροπή και την ενοχή. Οι περισσότεροι ταλαντεύονται ανάμεσα στα δύο».

Εξαρτημένη καταναγκαστική συμπεριφορά: Το πληγωμένο μέσα μας παιδί έχει ανάγκη από σχέσεις εξάρτησης για να μπορέσει να επιβιώσει. Η εξάρτηση αποτελεί μια παθολογική σχέση προς κάθε μορφή αλλαγής της διάθεσης η οποία οδηγεί σε καταστροφικές για τη ζωή συνέπειες. Οι εξαρτήσεις είναι εξαρτήσεις δράσης (εργασία, αγορές, χαρτοπαιξία, σεξ, θρησκευτικές ιεροτελεστίες), συναισθηματικές εξαρτήσεις και εξαρτήσεις από διάφορα αντικείμενα.

«Η σκέψη μπορεί να είναι ένας τρόπος για να αποφύγουμε τα συναισθήματα».
Όλες οι εξαρτήσεις έχουν ένα στοιχείο σκέψης, που ονομάζεται ψυχαναγκασμός.

«Στον πυρήνα των περισσότερων έξεων υπάρχει το πληγωμένο μέσα παιδί, το οποίο βρίσκεται σε συνεχή κατάσταση λαχτάρας και ακόρεστης ανάγκης».

Διαστροφές της σκέψη: Το παιδί καθώς μεγαλώνει έχει ανάγκη από υγιή πρότυπα για να μπορέσει να μάθει να ξεχωρίζει τη σκέψη από το συναίσθημα- «να σκέπτονται τα συναισθήματα και να νιώθουν τη σκέψη». Αν το παιδί μάθει να διαχωρίζει τη σκέψη από το συναίσθημα, μεγαλώνοντας μπορεί να χρησιμοποιήσει τη σκέψη σαν ένα τρόπο για να αποφύγει τα οδυνηρά συναισθήματα που βιώνει.

Δύο παραδείγματα διαστρέβλωσης της σκέψης είναι η γενίκευση (γίνεται διαστρέβλωση όταν τη χρησιμοποιούμε για να μας αποσπάσει από τα συναισθήματά μας) και λεπτολογία (όταν η λεπτολογία- έμφαση στις λεπτομέρειες- χρησιμεύει για να μας αποσπάσει από τα οδυνηρά συναισθήματά μας, τότε διαστρεβλώνει την πραγματικότητα της ζωής μας. Αν απορροφηθούμε σε συμπεριφορές τελειομανίας δίνοντας έμφαση στη λεπτομέρεια αποφεύγουμε τα συναισθήματα της ανεπάρκειας που νιώθουμε).

Το κενό (απάθεια, κατάθλιψη): Το πληγωμένο μέσα μας παιδί μπορεί να μας οδηγήσει στην εκδήλωση μιας χαμηλού βαθμού κατάθλιψης, που εκφράζεται κυρίως με ένα αίσθημα κενότητας. Η κατάθλιψη οφείλεται στην υιοθέτηση του ψεύτικου εαυτού και στην εγκατάλειψη του αληθινού εαυτού, που δημιουργεί ένα κενό μέσα στο άτομο. «Αναφέρομαι σ’ αυτό το φαινόμενο ως η «τρύπα στην ψυχή κάποιου». Όταν ένα άτομο χάσει τον αυθεντικό εαυτό του, χάνει την επαφή με τα αληθινά αισθήματα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Αντί γι’ αυτά βιώνει αισθήματα που απαιτούνται για τον ψεύτικο εαυτό του.

Το να έχεις ψεύτικο εαυτό σημαίνει να παίζεις κάποιο ρόλο. Ο αληθινός εαυτός δεν είναι ποτέ παρών». Το άτομο ουσιαστικά νιώθει ένα κενό και μια απάθεια, καθώς βρίσκεται σε μια κατάσταση πένθους του αληθινού εαυτού.

«Όταν το μέσα μας παιδί πληγώνεται, νιώθουμε κενοί και μελαγχολικοί. Η ζωή έχει κάτι το μη πραγματικό γύρω της. Είμαστε εκεί, αλλά δε μετέχουμε. Αυτή η αίσθηση του κενού οδηγεί στη μοναξιά. Επειδή ποτέ δεν είμαστε αυτοί που πράγματι είμαστε, δεν είμαστε ποτέ αληθινά παρόντες. Ακόμη κι αν οι άνθρωποι μας θαυμάζουν και προσκολλούνται σε μας, νιώθουμε μόνοι».

Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά οδηγούν στη διατήρηση ενός πληγωμένου μέσα μας παιδιού, το οποίο μολύνει την ενήλικη ζωή μας, με αποτέλεσμα να κουβαλάμε συναισθήματα από την παιδική ηλικία, που διαστρεβλώνουν τις ανάγκες και επιθυμίες μας, την αναζήτηση αγάπης και τα συναισθήματα που μας προκαλούν οι σχέσεις μας.
«Αυτό το παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας».

Bradshaw, John. (1992). «Ο γυρισμός στο μέσα μας παιδί», Εκδόσεις Λύχνος.

Ψυχολογία

Περιέγραψα νωρίτερα τέσσερις έσχατες έγνοιες, τέσσερα θεμελιώδη δεδομένα της ύπαρξης –το θάνατο, την απομόνωση, την έλλειψη νοήματος, την ελευθερία– τα οποία, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι μαζί τους, προκαλούν βαθύτατο άγχος

Αυτό που συνδέει την «ελευθερία» με το άγχος δεν είναι διαισθητικά προφανές, γιατί με την πρώτη ματιά η ελευθερία φαίνεται να περιέχει μόνο θετικές συνυποδηλώσεις. Άλλωστε ολόκληρη η πορεία του δυτικού πολιτισμού δεν καθορίστηκε από τη λαχτάρα και τους αγώνες για πολιτική ελευθερία; Κι όμως, η ελευθερία έχει μια σκοτεινή πλευρά.

Αν τη δει κανείς από την άποψη της αυτοδημιουργίας, της επιλογής, της βούλησης και της δράσης, η ελευθερία είναι ψυχολογικά σύνθετη και διαποτισμένη με άγχος.

Είμαστε υπεύθυνοι για τον εαυτό μας, με τη βαθύτερη έννοια του όρου. Όπως το διατύπωσε ο Σαρτρ, είμαστε οι δημιουργοί του εαυτού μας. Μέσα από τις συσσωρευόμενες επιλογές, τις πράξεις και τις αποτυχίες μας να δράσουμε, σχεδιάζουμε τελικά τον εαυτό μας.

Δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε αυτή την ευθύνη, αυτή την ελευθερία. Με τα λόγια του Σαρτρ, «είμαστε καταδικασμένοι στην ελευθερία».

Η ελευθερία μας πηγαίνει ακόμα βαθύτερα από το ατομικό σχέδιο ζωής μας. Πάνε περισσότεροι από δυο αιώνες που ο Kant μας δίδαξε ότι έχουμε την ευθύνη να δώσουμε μορφή και νόημα όχι μόνο στον εσωτερικό αλλά και στον εξωτερικό κόσμο.

Ερχόμαστε σ’ επαφή με τον εξωτερικό κόσμο μόνο όπως τον επεξεργάζεται ο νευρολογικός και ο ψυχολογικός μας εξοπλισμός. Η πραγματικότητα δεν είναι καθόλου όπως τη φανταζόμασταν στην παιδική μας ηλικία – δεν μπαίνουμε σε (ούτε στο τέλος εγκαταλείπουμε) έναν καλά δομημένο κόσμο. Αντίθετα, εμείς παίζουμε τον κεντρικό ρόλο στην κατασκευή αυτού του κόσμου –και τον κατασκευάζουμε με τέτοιο τρόπο, ώστε να δείχνει πως υπάρχει ανεξάρτητα από μας.

Και ποια είναι η σχέση της ελευθερίας με το άγχος και με την κλινική μας δουλειά; Μπορούμε να βρούμε μια απάντηση αν κοιτάξουμε κάτω από τα πόδια μας. Αν εμείς είμαστε οι πρωταρχικοί κατασκευαστές του κόσμου, τότε από κάτω μας υπάρχει πουθενά στέρεο έδαφος;

Τι υπάρχει από κάτω μας; Το τίποτα, das Nichts, όπως το έλεγαν οι Γερμανοί υπαρξιστές φιλόσοφοι. Το χάσμα, η άβυσσος της ελευθερίας. Και η συνειδητοποίηση αυτού του τίποτα που βρίσκεται στην καρδιά της ύπαρξης φέρνει το βαθύ άγχος.

Γι’ αυτό, παρόλο που η λέξη ελευθερία είναι απούσα από τις θεραπευτικές συνεδρίες κι από τα εγχειρίδια ψυχοθεραπείας, τα παράγωγά της –η ευθύνη, η βούληση, η επιθυμία, η απόφαση- είναι περίοπτοι θαμώνες κάθε ψυχοθεραπευτικής απόπειρας.

Ο Irvin D. Yalom σε “μία ανοικτή επιστολή σε μία νέα γενιά ψυχοθεραπευτών και στους ασθενείς τους”. Απόσπασμα από το βιβλίο “Το δώρο της ψυχοθεραπείας”, εκδόσεων Άγρα.

http://thessalonikiartsandculture.gr

http://www.enarmonisi.com

Ψυχολογία

Ήταν λοιπόν μάταιες όλες αυτές οι νύχτες που περάσαμε στο φως του φεγγαριού δίπλα στο δέντρο του γιασεμιού που ενώθηκαν οι ψυχές μας;

Πετάξαμε ορμητικά προς τα άστρα ώσπου οι φτερούγες μας κουράστηκαν και κατεβαίνουμε τώρα στην άβυσσο;

Ή μήπως η αγάπη ήταν κοιμισμένη όταν ήρθε σε μας κι όταν ξύπνησε, θύμωσε κι αποφάσισε να μας τιμωρήσει; Ή μήπως τα πνεύματά μας μετατρέψανε την αύρα της νύχτας σε άνεμο που μας έκανε κομμάτια και μας πέταξε σαν σκόνη στο βάθος της κοιλάδας; Δεν παρακούσαμε καμία εντολή, ούτε γευτήκαμε καρπό απαγορευμένο.Τι είναι λοιπόν εκείνο που μας αναγκάζει να φύγουμε απ’ τον παράδεισο;

Ποτέ δε συνωμοτήσαμε , ούτε κάναμε στάση. Γιατί λοιπόν κατεβαίνουμε στην κόλαση; Όχι, όχι! Οι στιγμές που μας ένωσαν ήταν μεγαλύτερες κι απ’ τους αιώνες και το φως που φώτισε τα πνεύματά μας ήταν πιο δυνατό κι απ’ το σκοτάδι. Κι αν η καταιγίδα μας χωρίσει πάνω σ’ αυτόν τον ωκεανό, τα κύματα θα μας ενώσουν πάνω στη γαλήνια ακροθαλασσιά. Κι αν αυτή η ζωή μας σκοτώσει, ο θάνατος θα μας ενώσει.

Η καρδιά της γυναίκας δεν αλλάζει με τον καιρό ή τις εποχές. Ακόμα κι αν πεθάνει για πάντα, ποτέ δε θα χαθεί. Η καρδιά της γυναίκας είναι σαν ένα χωράφι που μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Όταν τα δέντρα ξεριζωθούν και η χλόη κατακαεί και οι βράχοι κοκκινίσουν απ΄το αίμα και η γη φυτευτεί με κόκαλα και κρανία, είναι και πάλι ήρεμη και σιωπηλή σαν να μην έγινε τίποτα. Γιατί η άνοιξη και και το φθινόπωρο θα ξαναρθούν στην ώρα τους και θα ξαναρχίσουν τη δουλειά τους.

Και τώρα, αγαπημένε μου, τι θα κάνουμε; Πώς θα χωρίσουμε και πότε θα ξανανταμώσουμε; Θα δούμε την αγάπη σαν έναν ξένο επισκέπτη που ήρθε σε μας το βράδυ και έφυγε το πρωί; Ή θα υποθέσουμε ότι η αγάπη μας ήταν ένα όνειρο που ήρθε στον ύπνο μας και έσβησε όταν ξυπνήσαμε;

Θα σκεφτούμε ότι η βδομάδα αυτή ήταν μια ώρα μέθης που πρέπει τώρα να αντικατασταθεί με νηφαλιότητα; Ανασήκωσε το κεφάλι σου και άφησέ με να σε κοιτάξω, αγαπημένε μου. Άνοιξε τα χείλη σου κι άφησέ με να ακούσω τη φωνή σου. Μίλησέ μου! Θα με θυμάσαι όταν η τρικυμία θα έχει καταποντήσει το καράβι της αγάπης μας;

Θ’ ακούς το θρόισμα των φτερών μου στη σιωπή της νύχτας; Θ’ ακούς το πνεύμα μου να φτερουγίζει πάνω σου; Θ’ ακούς τους αναστεναγμούς μου; Θα βλέπεις τη σκιά μου να πλησιάζει μαζί με τις σκιές του σούρουπου και να εξαφανίζεται με το ρόδισμα της αυγής; Πες μου αγαπημένε μου,τι θα είσαι μετά από τις στιγμές που ήσουν μαγική αχτίνα για τα μάτια μου, γλυκό τραγούδι για τ’ αυτιά μου και φτερά για την ψυχή μου; Τι θα είσαι;

Ακούγοντας αυτά τα λόγια, η καρδιά μου έλιωσε και της απάντησα:
«Θα είμαι ό,τι θέλεις εσύ να είμαι, αγαπημένη μου».

Kahlil Gibran, τα σπασμένα φτερα

http://thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Κακά πράγματα συμβαίνουν και στους καλούς ανθρώπους. Αυτό γίνεται επειδή το πεπρωμένο δεν είναι αυθαίρετο, ο τυφλός κόσμος και ο εγωισμός είναι συχνά συνδεδεμένοι. Ωστόσο, οι ευγενείς άνθρωποι δεν απαρνιούνται ποτέ τις ρίζες τους παρά τις παραπλανήσεις, επειδή αυτοί που σκέφτονται με την καρδιά τους δεν καταλαβαίνουν από αδυναμίες ούτε από ψυχρή λογική σκέψη. Όλοι γνωρίζουμε άτομα που ταιριάζουν στην παραπάνω περιγραφή. Επιπλέον, κάθε φορά που βλέπουμε μια καλή πράξη, από αφιλοκερδή αλτρουισμό ή από ηρωισμό, οι περισσότεροι από εμάς αισθανόμαστε εμπνευσμένοι ή ακόμα και συμφιλιωμένοι με τον κόσμο. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί, με την δυσάρεστη επίθεση που συνέβη στο κέντρο του Λονδίνου στις 22 Μαρτίου.

«Μια ουγγιά καλοσύνης αξίζει περισσότερο από ένα τόνο νοημοσύνης.» -Alejandro Jodorowsky

Ο Tobias Ellwood, υφυπουργός στην υποεπιτροπή του Υπουργείου Εξωτερικών Σχέσεων, δεν δίστασε να αφήσει το Κοινοβούλιο του Westminster παρόλο που τον προέτρεψαν να μην το κάνει. Ήθελε να βοηθήσει.

Σε αρκετά λεπτά έκανε ότι μπορούσε για να σώσει την ζωή ενός πληγωμένου αστυνομικού, καλύπτοντας τον και κάνοντας του καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, μέχρι να φτάσει το ελικόπτερο. Αλλά δεν ήταν να γίνει. Οι χειρονομίες αδυναμίας και απόγνωσης επειδή δεν μπόρεσε να τον σώσει κυκλοφόρησαν σε όλο τον κόσμο.

Μπορούμε όλοι να συνειδητοποιήσουμε τον πόνο του. Την επόμενη μέρα, ολόκληρο το πολιτικό φάσμα επαινούσε την ικανότητα του να αντιδρά στην τραγωδία και στην αποφασιστικότητα του που ξεπέρασε τον φόβο, τον τρόμο ή τον δισταγμό που τον έκαναν να δράσει με την αποφασιστικότητα κάποιου που είναι πρόθυμος να βοηθήσει, κάποιου που πάνω από όλα βάζει τους άλλους πρώτα.

Τι είναι καλύτερο; Να νιώθεις καλά ή να κάνεις καλό; Αυτό το ερώτημα ακούγεται λίγο περίεργο. Τι θα ήταν καλύτερο; Να επενδύουμε στην δική μας ευημερία ή να έχουμε ως προτεραιότητα την ευημερία κάποιου ξένου; Πιθανόν, πολλοί από τους αναγνώστες μας να πουν στον εαυτό τους πως η απάντηση είναι απλή, το να κάνεις κάτι τόσο απλό, όπως το να κάνεις καλό θα επαναφέρει την ισορροπία και την προσωπική ικανοποίηση. Ωστόσο, το συμπέρασμα αυτό δεν είναι τόσο σαφές για τους ειδικούς.

Στην πραγματικότητα, αυτή η ιδέα έχει απασχολήσει ειδικούς στην ανθρώπινη συμπεριφορά για πολλά χρόνια.

Τι λένε οι έρευνες Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας έκαναν μια ενδιαφέρουσα μελέτη όπου συμπέραναν πως υπάρχουν δύο ζωτικοί σκοποί μέσα σε ένα ανθρώπινο ον και ο καθένας έχει βιολογικές επιπτώσεις.

Αυτά είναι τα δεδομένα: Πρώτα, υπάρχουν οι άνθρωποι που χαρακτηρίζονται από την φιλοδοξία τους για ηδονική ευημερία. Αυτός είναι ένας τύπος ευτυχίας που προέρχεται αποκλειστικά από την αυτό-ικανοποίηση, στην ζωτική αναζήτηση για την προσωπική μας ευημερία. Από την άλλη, αυτό που χαρακτηρίζεται ως ευδαιμονική ευημερία επίσης αναγνωρίστηκε.

Μιλάμε για ένα άλλο είδος σκοπού, πιο βαθύ και ανυψωμένο όπου κάποιος προσπαθεί να αναπτυχθεί και να ωριμάσει σαν άνθρωπος ώστε να δώσει τον καλύτερο εαυτό του στους άλλους. Συμπεράσματα Στην έρευνα, ανακαλύφθηκε πως τα άτομα με ξεκάθαρη ευδαιμονική διάθεση (αυτοί που βάζουν τους άλλους ως προτεραιότητα) έχουν δυνατότερο ανοσοποιητικό σύστημα.

Αποδείχθηκε πως έχουν λιγότερη φλεγμονή και υψηλότερο αριθμό αντισωμάτων, συνώνυμα με ένα ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. Επιπλέον, σε ψυχολογικό επίπεδο, το προφίλ τους έδειξε πως έχουν δυνατή πίστη. Δεν έχει σημασία πόσες φορές η ζωή τους έριξε κάτω, πόσες φορές εξαπατήθηκαν ή πόσες απώλειες υπέστησαν. Συνέχισαν να σκέφτονται με την καρδιά τους, συνέχισαν να έχουν ως προτεραιότητα τους άλλους και να εμπιστεύονται την ευγένεια των ανθρώπινων όντων.

Τα ηδονικά άτομα αποδείχθηκε πως είχαν χαμηλότερο αριθμό αντισωμάτων, πιο αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα και πιο ασταθή και μεταβλητή προσωπικότητα. Παρόλα αυτά η σκέψη και η δράση με την καρδιά αξίζει την προσπάθεια και αξίζει την ευτυχία

Είναι πολύ πιθανό πως πολλοί από εμάς έχουν περάσει μια περίοδο όπου ο ζωτικός σκοπός μας ήταν μόνο ηδονικός. Δεν το βλέπουμε σαφώς σαν εγωιστική πράξη, το έχουμε κατανοήσει απλά ως μια ακόμα ευκαιρία για προσωπική ανάπτυξη. Κάποιες φορές, είμαστε απλώς εξερευνητές. Θέλουμε να πειραματιστούμε, να αγκαλιάσουμε την ζωή, να την εισπνεύσουμε, να ικανοποιηθούμε και να την καταναλώσουμε.

«Το μόνο σύμβολο υπεροχής που ξέρω είναι η καλοσύνη.» -Beethoven

Ωστόσο, λίγο-λίγο σκαρφαλώνουμε την πυραμίδα των αναγκών μας μέχρι να καταλάβουμε πως είμαστε όλοι διασυνδεδεμένοι, ένα θαυμάσιο και σύνθετο δίκτυο αλληλένδετων όπου οι πράξεις μας επανέρχονται στους άλλους.

Το να κάνουμε καλό και να πράττουμε με την καρδιά μας συμβάλλει στην αρμονία μέσα στο χάος, είναι ένας φάρος στο σκοτάδι της καταστροφής, όπως έκανε και ο υφυπουργός Ellwood που προσπάθησε να σώσει την ζωή του Keith Palmer, του αστυνομικού που μαχαιρώθηκε από ένα τρομοκράτη.

Είτε το πιστεύετε είτε όχι, το να είσαι καλός άνθρωπος δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι ήρωας, δεν απαιτεί το να βάζουμε τον εαυτό μας σε επικίνδυνες καταστάσεις για τους άλλους ή να μας ζητείται να προσπαθήσουμε να κερδίσουμε όλη την ανθρωπότητα.

Οι καλοί άνθρωποι βρίσκονται κάθε μέρα, διακριτικοί αλλά φωτεινοί, ήσυχοι αλλά χαρούμενοι, ταπεινοί αλλά τεράστιοι όπως η καρδιά μας. Αφήστε μας να δείξουμε καλοσύνη και σεβαστείτε τις καθημερινές πράξεις, ας σκεφτούμε τα μικρά πράγματα.

Με αυτόν τον τρόπο, όταν η ευκαιρία για μεγάλες αλλαγές παρουσιαστεί η αδράνεια που έχουμε δημιουργήσει θα μας βοηθήσει. Βρίσκεται στον ορίζοντα της καθημερινής δουλειάς όπου η ευδαιμονική ευημερία είναι πολύ πιο πάνω από τον απλό ηδονισμό και όπου μπορούμε να είμαστε η πηγή έμπνευσης η οποία θα είναι μεταδοτική στον κόσμο.

awakengr.

Ψυχολογία

 

Όταν πέφτω ξανά στην περίοδο της κατάθλιψης, φέρνω στο μυαλό μου τη δουλειά που έχω κάνει στην ψυχοθεραπεία και τις στρατηγικές που έχω αναπτύξει για να τα καταφέρνω σε αυτή τη δύσκολη φάση.

Αν και μου αρέσει να κρατώ την ελπίδα ότι η κατάθλιψή μου θα καλυτερεύσει, αφού πάντα γινόταν αυτό στο παρελθόν, υπάρχουν μακρές, επώδυνες περίοδοι που αισθάνομαι ότι θα πρέπει να ζήσω για πάντα με αυτά τα συμπτώματα.

Στο παρελθόν, υπήρχε μια περίοδος που πάλευα με αυτοκτονικές σκέψεις θανάτου και η οποία έμοιαζε αιώνια. Ένα απόγευμα, πανικοβλήθηκα όταν μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να τις έχω για πάντα. Οι αυτοκτονικές σκέψεις εξαφανίστηκαν τελικά, αλλά έχω πάντα στο μυαλό μου την κατάθλιψή μου. Κάθε απόφαση που παίρνω μέσα στο εικοσιτετράωρο, από το τι θα φάω για πρωϊνό μέχρι τι ώρα θα πάω να κοιμηθώ, έχει στόχο να προστατεύσω την ψυχική μου υγεία.

Όταν πέφτω πάλι σε αυτή τη δύσκολη περίοδο που νιώθω ότι θα κρατήσει για πάντα, επιστρέφω στη δουλειά που έχω κάνει στην ψυχοθεραπεία και στις στρατηγικές που έχω φτιάξει για τον εαυτό μου και με βοηθούν να ανταπεξέλθω στις δύσκολες φάσεις.

Ακολουθούν μερικές από αυτές:

Βρείτε τις καλές στιγμές του παρελθόντος
Όταν βρισκόμαστε σε κατάθλιψη, η άποψή μας για το παρελθόν χρωματίζεται από μελαγχολία και δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι. Για παράδειγμα, αν έχω πεσμένη διάθεση, κοιτάζω πίσω, τότε που έκανα αυτοκτονικές σκέψεις και νομίζω ότι δεν αισθανόμουν τίποτε εκτός από κατάθλιψη για πάνω από 1.000 ημέρες. Με βοηθάει να ρίχνω μια ματιά στο ημερολόγιο διάθεσης που κρατούσα εκείνη την περίοδο για να δω ότι είχα πράγματι κάποιες καλές ημέρες και καλές στιγμές διάσπαρτες κατά τη διάρκεια των επώδυνων φάσεων, κάτι που σημαίνει ότι θα υπάρξουν πάλι καλές ώρες και ημέρες στις επόμενες δύσκολες περιόδους.

Επίσης κοιτάζω λευκώματα φωτογραφιών που με φέρνουν πάλι σε στιγμές χαράς διασκορπισμένες ανάμεσα στη θλίψη και αυτές μου δίνουν ελπίδα ότι αν και ακόμη αγωνίζομαι, είναι δυνατόν να προσθέσω μια όμορφη ανάμνηση στο λεύκωμά μου.

Θυμηθείτε ότι ο πόνος δεν είναι ακλόνητος
Το ξεφύλλισμα του ημερολογίου διάθεσης που κρατώ, είναι επίσης ένας καλός τρόπος για να θυμίσω στον εαυτό μου ότι ο πόνος δεν είναι ακλόνητος. Μπορεί να ξεκινήσω το πρωί με ανυπόφορο άγχος, αλλά ως το μεσημέρι ίσως να μπορέσω να απολαύσω μια όμορφη ανάπαυλα. Το βράδυ ίσως ακόμη και να μπορώ να γελάσω βλέποντας μια ταινία.

Τα επώδυνα συμπτώματα της ασθένειάς της, είναι όπως ο καιρός. Η εικόνα του καιρού είναι μια υπενθύμιση της φευγαλέας φύσης της εμπειρίας: ότι τα συμπτώματα έρχονται και φεύγουν κάθε λεπτό τόσο γρήγορα όσο και οι καιρικές συνθήκες.

Μου αρέσει να σκέφτομαι τον πανικό και την κατάθλιψή μου σαν πόνους γέννας. Ανασαίνω κατά τη διάρκεια του πόνου με εμπιστοσύνη ότι η ένταση τελικά θα ξεθωριάσει. Κρατιέμαι από την έννοια της παροδικότητας που μου δίνει παρηγοριά και ανακούφιση μέσα στη δυστυχία ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα που βιώνω δεν είναι στέρεα.

Μεγιστοποιήστε τις περιόδους ευεξίας
Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν ζήσει με κατάθλιψη ή άλλη χρόνια ασθένεια που αντιστέκεται στη θεραπεία, έχουν μάθει να μεγιστοποιούν τις καλές στιγμές τους. Κατά τη διάρκεια επώδυνων περιόδων θεωρώ αυτές τις στιγμές σαν τις περιόδους ξεκούρασης που χρειάζομαι. Τις απορροφώ όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό και τις αφήνω να με βοηθήσουν να ανταπεξέλθω στις δύσκολες ώρες που με περιμένουν.

Υποκριθείτε
Όπως λέει και το γνωστό ρητό: Ζωή δεν σημαίνει να περιμένεις να περάσει η καταιγίδα… σημαίνει να μάθεις να χορεύεις στη βροχή.

Αυτό συνοψίζει τη ζωή με μια χρόνια ασθένεια. Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ του να πιέζεις υπερβολικά τον εαυτό σου και να μην τον προκαλείς αρκετά, αλλά ως επί το πλείστον, βρίσκω ότι αισθάνομαι καλύτερα με το να «υποκρίνομαι» ότι αισθάνομαι καλά.

Οπότε θα κάνω πράγματα που είναι καλά για μένα ακόμη και αν δεν μπορώ κανονικά να το κάνω: γράφομαι σε ένα σύλλογο κωπηλασίας παρ’ όλο που δεν θέλω, βγαίνω για φαγητό με μια φίλη παρ’ όλο που δεν έχω καθόλου όρεξη, εμφανίζομαι στο μάθημα κολύμβησης με χρωματιστά προστατευτικά γυαλιά για την περίπτωση που κλάψω. Λέω στον εαυτό μου «κάν’το έτσι κι αλλιώς» και συμπεριφέρομαι σαν να μην είμαι σε κατάθλιψη.

Αγκαλιάστε την αβεβαιότητα
Μεγάλο μέρος της δυσκολίας στην κατάθλιψη, προέρχεται από την επιθυμία μου για αισθανθώ σιγουριά και προβλεψιμότητα. Θέλω να γνωρίζω πότε θα υποχωρήσει το άγχος μου, ποια φάρμακα θα έχουν αποτέλεσμα και πότε θα μπορώ να κοιμηθώ ξανά οκτώ ώρες. Παλεύω να αποκτήσω τον έλεγχο και το γεγονός ότι δεν τον έχω με σκοτώνει.

Η άλλη πλευρά όμως είναι ότι αν μπορώ να πλησιάσω λίγο προς την αποδοχή της αβεβαιότητας και της έλλειψης προβλεψιμότητας τότε ίσως να καταφέρω να μειώσω τον πόνο μου.

Βλέποντας τη δυσκολία μέσα σε αυτή την επιθυμία, χαλαρώνει η επιρροή της επάνω μου, είτε πρόκειται για την φοβερή επιθυμία μου να πάω σε μια οικογενειακή συγκέντρωση ή γιατί γαντζώνομαι στην επιθυμία για θετικά αποτελέσματα από κάποιο φάρμακο ή γιατί επιθυμώ έναν γιατρό που δεν θα με απογοητεύσει. Από τη στιγμή που θα δω τον πόνο μέσα στο μυαλό μου, μπορώ να αρχίσω να χαλαρώνω λίγο.

Σταματήστε τον εσωτερικό σας κριτή και θυμηθείτε την συμπόνια για τον εαυτό σας
Όπως τόσοι πολλοί άνθρωποι που παλεύουν με την κατάθλιψη, μιλάω στον εαυτό μου με τρόπους που δεν θα χρησιμοποιούσα ούτε για τον εχθρό μου. Αποκαλώ τον εαυτό μου τεμπέλα, ηλίθια, χωρίς κίνητρα και ότι αξίζω να υποφέρω. Οι αυτο-υποτιμητικές σκέψεις είναι τόσο αυτόματες που συχνά δεν αντιλαμβάνομαι πόσο βλαβερός είναι ο διάλογος μέχρι να πω τις λέξεις φωναχτά σε κάποιον φίλο ή ψυχολόγο.

Μπορούμε να ανακουφίσουμε λίγο από τον πόνο μας απευθυνόμενοι στον εαυτό μας με την ίδια συμπόνια που θα προσφέραμε σε μια φίλη ή μια κόρη. Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να τσακώσω τον εσωτερικό μου κριτή και στη θέση του να προσφέρω στον εαυτό μου ευγένεια και αβρότητα.

Συνδεθείτε με ένα σκοπό
Ο Νίτσε είπε: Αυτός που έχει λόγο για να ζει μπορεί να αντέξει σχεδόν τα πάντα.

Όταν η κατάθλιψή μου φτάνει στο σημείο να γίνει ανυπόφορη, φαντάζομαι τα δύο μου παιδιά και τον σύζυγό μου και λέω στον εαυτό μου ότι πρέπει να αντέξω γι’ αυτούς. Δεν πειράζει αν δεν φορέσω ποτέ μια από εκείνες τις μπλούζες που γράφουν «Η ζωή είναι ωραία». Έχω ανώτερη αποστολή που πρέπει να ολοκληρώσω, όπως ένας στρατιώτης στη μάχη. Πρέπει να φέρω σε πέρας την αποστολή μου. Η αφιέρωση της ζωής σου σε ένα σκοπό μπορεί να σε κρατήσει ζωντανό και να σου δώσει τα πολυπόθητα καύσιμα για να συνεχίσεις την πορεία.

Μείνετε στο παρόν
Αν καταφέρουμε να μείνουμε στο παρόν και να εστιάσουμε μόνο σε αυτό που βρίσκεται μπροστά μας, τότε μπορούμε να αποβάλλουμε πολύ από το άγχος μας γιατί σχεδόν πάντα είναι ριζωμένο στο παρελθόν και στο μέλλον.

Όταν βρίσκομαι σε μια δύσκολη περίοδο, μια ολόκληρη μέρα είναι πολύ μεγάλη. Πρέπει να την σπάσω σε περιόδους των 15 λεπτών. Λέω στον εαυτό μου ότι για τα επόμενα 15 λεπτά η μόνη μου δουλειά είναι να ασχολούμαι με αυτό που έχω μπροστά μου, είτε είναι να βοηθήσω την κόρη μου με τα μαθήματά της, να πλύνω τα πιάτα ή να γράψω ένα άρθρο. Όταν περάσουν τα 15 λεπτά, δεσμεύομαι για άλλα 15 λεπτά. Με αυτόν τον τρόπο, ενώνω αρκετές μέρες μαζί και πριν περάσει πολύς καιρός μια από αυτές τις ημέρες, περιέχει λίγη χαρά.

Πηγή: psychcentral.com
Απόδοση: Έφη Μεσιτίδο

psychologynow.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin