Νοεμβρίου 24, 2017

Υγεία

Προσοχή στα πεσμένα ερυθρά αιμοσφαίρια: Τι θα νιώσετε και πώς να τα αυξήσετε
Από Μιχάλης Θερμόπουλος

Τα χαμηλά ερυθρά αιμοσφαίρια (αναιμία) μπορεί να σας προκαλέσουν κόπωση και αδυναμία. Όταν κάποιος έχει χαμηλότερο αριθμό ερυθρών αιμοσφαιρίων από το φυσιολογικό, το σώμα του αναγκάζεται να κάνει “υπερωρίες”, για να μεταφέρει αρκετό οξυγόνο στα κύτταρα. Αυτό είναι που προκαλεί εξάντληση και αδυναμία.


Τα πεσμένα ερυθρά αιμοσφαίρια μπορεί να προκαλέσουν μια σειρά συμπτωμάτων και επιπλοκών. Υπάρχουν αρκετές αλλαγές στη διατροφή και τον τρόπο ζωής που μπορούν να βοηθήσουν τον οργανισμό να αυξήσει τον αριθμό των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Ωστόσο, εάν τα συμπτώματα επιμένουν, είναι σημαντικό να δείτε έναν γιατρό.

Τα ερυθρά αιμοσφαίρια είναι τα πιο άφθονα κύτταρα του ανθρώπινου αίματος. Τα κύτταρα περιέχουν αιμοσφαιρίνη, η οποία είναι μια πρωτεΐνη που μεταφέρει οξυγόνο σε όλο το σώμα. Η αιμοσφαιρίνη είναι επίσης υπεύθυνη για το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του αίματος.

Τα ερυθρά αιμοσφαίρια κυκλοφορούν στο σώμα για 115 ημέρες κατά μέσο όρο. Μετά από αυτό το διάστημα πηγαίνουν στο ήπαρ, όπου διαλύονται και τα θρεπτικά συστατικά τους ανακυκλώνονται πίσω στα κύτταρα.

Τα ερυθρά αιμοσφαίρια παράγονται συνεχώς στον μυελό των οστών. Αν ο οργανισμός δεν λαμβάνει τακτικά απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, τα ερυθρά αιμοσφαίρια μπορεί να παραμορφωθούν, ή να πεθάνουν με ταχύτερο ρυθμό από ό,τι το σώμα μπορεί να τα αντικαταστήσει.

Συμπτώματα: Τι θα νιώσετε αν έχει πεσμένα ερυθρά αιμοσφαίρια

Η ύπαρξη χαμηλού αριθμού ερυθρών αιμοσφαιρίων (αναιμία) μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα όπως:

-- Κόπωση

-- Ζάλη

-- Δυσκολία στην αναπνοή

-- Έντονο αίσθημα παλμών στην καρδιά

Η αναιμία μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές που μπορεί να είναι απειλητικές για τη ζωή, εάν αφεθούν χωρίς θεραπεία.

Πώς να αυξήσετε τα ερυθρά αιμοσφαίρια: Τροφές

Τα πεσμένα ερυθρά αιμοσφαίρια οφείλονται συνήθως στη χαμηλή κατανάλωση βασικών θρεπτικών ουσιών. Η κατανάλωση περισσότερων τροφών πλούσιων σε θρεπτικά συστατικά μπορεί να δώσει στο σώμα τα απαραίτητα εργαλεία για τη δημιουργία υγιών ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Αυτές οι βιταμίνες και μέταλλα μπορούν επίσης να ληφθούν ως συμπληρώματα, αν και είναι καλύτερο να παίρνετε θρεπτικά συστατικά απευθείας από υγιεινά τρόφιμα. Προσπαθήστε να καταναλώσετε τρόφιμα πλούσια στα ακόλουθα θρεπτικά συστατικά:

Σίδηρος

Ο σίδηρος είναι η θρεπτική ουσία που συνηθέστερα συνδέεται με την αναιμία. Το σώμα χρησιμοποιεί σίδηρο για να παράγει την αιμοσφαιρίνη που αποθηκεύει το οξυγόνο στα αιμοσφαίρια. Χωρίς σίδηρο, αυτά τα κύτταρα μπορεί να πεθάνουν, ή να μην μπορούν να μεταφέρουν οξυγόνο στο σώμα.

Η κατανάλωση τροφών πλούσιων σε σίδηρο μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη των συμπτωμάτων της αναιμίας και να διατηρήσει το αίμα υγιές. Τέτοιες διαιτητικές πηγές σιδήρου είναι οι ακόλουθες:

-- Οστρακοειδή

-- Σπανάκι

-- Ενισχυμένα με σίδηρο σιτηρά

-- Χυμός δαμάσκηνου

-- Τόνος

-- Βοδινό κρέας

-- Τόφου (tofu)

-- Συκώτι κοτόπουλου

-- Λευκά φασόλια

-- Φακές

Βιταμίνη Β12

Η βιταμίνη Β12 είναι σημαντική για την λειτουργία του εγκεφάλου και τη δημιουργία νέων ερυθρών αιμοσφαιρίων. Τα χαμηλά επίπεδα σε βιταμίνη Β12 μπορούν να αποτρέψουν την πλήρη ωρίμανση των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Αυτή η ανεπάρκεια μπορεί να οδηγήσει σε μη φυσιολογικά ερυθρά αιμοσφαίρια που ονομάζονται μεγαλοβλάστες (megaloblasts) και μια κατάσταση που ονομάζεται μεγαλοβλαστική αναιμία (megaloblastic anemia).

Η βιταμίνη Β12 συνδέεται με πρωτεΐνες στα τρόφιμα και απαντάται φυσικά σε κόκκινο κρέας, ψάρια και οστρακοειδή. Τα γαλακτοκομικά προϊόντα, όπως το γάλα και το τυρί, περιέχουν επίσης βιταμίνη Β12.

Η βιταμίνη Β-12 προστίθεται συχνά σε εμπλουτισμένα δημητριακά πρωινού, γάλα σόγιας, ξηρούς καρπούς και θρεπτική μαγιά, για να συμπληρώνει την ημερήσια πρόσληψη ενός ατόμου, ιδιαίτερα εάν δεν καταναλώνετε κρέας, ή γαλακτοκομικά προϊόντα.

Βιταμίνη Β9

Η βιταμίνη Β9 είναι επίσης γνωστή ως φολικό οξύ, ή φυλλικό οξύ. Είναι μια απαραίτητη θρεπτική ουσία για το νευρικό σύστημα και τα επινεφρίδια και βοηθά στη δημιουργία νέων κυττάρων στο σώμα.

Τα άτομα με χαμηλά επίπεδα φολικού οξέος μπορεί να αναπτύξουν αναιμία. Τα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε φολικό οξύ περιλαμβάνουν:

-- Φακές

-- Σπαράγγια

-- Σπανάκι

-- Εμπλουτισμένα με φολικό οξύ αρτοπαρασκευάσματα και σπόροι

Βιταμίνη C

Αν και η βιταμίνη C δεν επηρεάζει άμεσα τα ερυθρά αιμοσφαίρια, είναι σημαντική επειδή βοηθάει το σώμα να απορροφήσει περισσότερο σίδηρο. Ο σίδηρος συμβάλλει στην αύξηση του αριθμού των ερυθρών αιμοσφαιρίων που μπορεί να παράγει το σώμα.

Η βιταμίνη C βρίσκεται σε διάφορα τρόφιμα, όπως:

-- Ακτινίδια

-- Γλυκιές κόκκινες πιπεριές

-- Φράουλες

-- Πορτοκάλια

-- Χυμός γκρέιπφρουτ

Χαλκός

Ο χαλκός είναι ένα βασικό μέταλλο που βοηθάει το σώμα να χρησιμοποιεί το σίδηρο στην κυκλοφορία του αίματος. Εάν δεν υπάρχει αρκετός χαλκός στο σώμα, μπορεί να είναι δύσκολο για τον οργανισμό να απορροφήσει το σίδηρο που τα αιμοσφαίρια χρειάζονται για να επιβιώσουν.

Ο χαλκός μπορεί να βρεθεί σε τρόφιμα όπως:

-- Συκώτι από βοδινό κρέας

-- Οστρακοειδή

-- Ξηροί καρποί κάσιους

-- Ηλιόσποροι

-- Φακές

Βιταμίνη Α

Είναι γνωστή και ως ρετινόλη. Μεταξύ άλλων διατηρεί τον αριθμό των ερυθρών αιμοσφαιρίων με παρόμοιο τρόπο με τον χαλκό. Μπορεί να βοηθήσει τα κύτταρα να απορροφήσουν το σίδηρο, που χρειάζονται για να παραμείνουν υγιή.

Τα τρόφιμα πλούσια σε βιταμίνη Α περιλαμβάνουν:

-- Συκώτι από βοδινό κρέας

-- Γλυκοπατάτες

-- Καρότο

-- Μουρουνέλαιο

-- Σκούρα πράσινα φυλλώδη λαχανικά

-- Ορισμένα φρούτα, όπως πεπόνι και μάνγκο

Κατανόηση της μέτρησης του αίματος

Οι κανονικοί αριθμοί ερυθρών αιμοσφαιρίων κυμαίνονται από περίπου 4,7 έως 6,1 εκατομμύρια κύτταρα ανά μικρόλιτρο (μL) για τους άνδρες και από 4,2 έως 5,4 εκατομμύρια κύτταρα ανά μL για τις γυναίκες. Η κανονική μέτρηση στα παιδιά είναι 4,0 έως 5,5 εκατομμύρια κύτταρα ανά μL.

Αυτά τα όρια μπορούν να διαφέρουν από άτομο σε άτομο και μπορεί επίσης να αλλάξουν ελαφρά ανάλογα με το εργαστήριο που κάνει τις μετρήσεις.

Ο αριθμός των ερυθρών αιμοσφαιρίων κάτω του μέσου όρου μπορεί να προκληθεί από διάφορες διαταραχές. Αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν:

-- Αιμορραγία

-- Υποσιτισμός

-- Νεφρική νόσος

-- Δυσλειτουργία του μυελού των οστών

-- Εγκυμοσύνη

-- Υπερ-ενυδάτωση

Ο υψηλότερος από τον μέσο όρο αριθμός ερυθρών αιμοσφαιρίων είναι επικίνδυνος και ενδεχομένως απειλητικός για τη ζωή. Κάτι τέτοιο μπορεί να προκληθεί από διάφορες συνθήκες, όπως:

-- Καρδιακές παθήσεις

-- Ασθένεια μυελού των οστών

-- Κάπνισμα και μάσημα καπνού

-- Νεφρικά προβλήματα

-- Αφυδάτωση

Ορισμένα φάρμακα μπορούν επίσης να επηρεάσουν την μέτρηση του αίματος, ανεβάζοντας ή ρίχνοντας τα κανονικά επίπεδα στα ερυθρά αιμοσφαίρια.

Πότε πρέπει να δείτε έναν γιατρό

Οι διατροφικές αλλαγές δεν είναι αρκετές σε μερικές περιπτώσεις και ο γιατρός σας ενδέχεται να προτείνει άλλες επιλογές για να βοηθήσουν στην αύξηση του αριθμού των ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Μπορεί να σας συνταγογραφήσει ορισμένα φάρμακα που θα τονώσουν την παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων στον οργανισμό σας. Μια ορμονική θεραπεία μπορεί να συνταγογραφηθεί σε περιπτώσεις αναιμίας η οποία προκαλείται από καρκίνο, νεφροπάθεια, διαβήτη, ή οποιαδήποτε άλλη διαταραχή, που μπορεί να έχει προκαλέσει δυσλειτουργία των φυσικών ορμονών του σώματος.

Σε σπάνιες περιπτώσεις, ο γιατρός σας θα σας συστήσει μετάγγιση αίματος. Αυτό συνήθως γίνεται μόνο εάν ο οργανισμός δεν ανταποκρίνεται στα φάρμακα και τις αλλαγές στον τρόπο ζωής και διατροφής.

https://www.medicalnewstoday.com

Υγεία

Γυμναστείτε, περπατήστε, σφουγγαρίστε: Με 30 λεπτά τη μέρα θα αποφευγόταν ένας στους 12 πρόωρους θανάτους

Ένας στους 12 πρόωρους θανάτους παγκοσμίως θα μπορούσε να αποφευχθεί, αν όλοι οι άνθρωποι έκαναν κάθε μέρα 30 λεπτά οποιασδήποτε δραστηριότητας, επί τουλάχιστον πέντε μέρες την εβδομάδα, από κανονική γυμναστική και περπάτημα έως κηπουρική και σφουγγάρισμα, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική μελέτη.

Η έρευνα με την ονομασία PURE -η μεγαλύτερη του είδους της μέχρι σήμερα- συμπέρανε ότι περίπου μία στις 20 περιπτώσεις καρδιοπάθειας (4,6%) θα ήταν δυνατό να προληφθεί, αν ο καθένας έκανε αυτή την 30λεπτη δραστηριότητα επί πενθήμερο (συνολικά 150 λεπτά μέσα στην εβδομάδα).

Αν κανείς είναι ακόμα πιο δραστήριος σωματικά (750 λεπτά την εβδομάδα), τότε μειώνεται ακόμη περισσότερο ο κίνδυνος καρδιοπάθειας και πρόωρου θανάτου. Αυτό, κατά τους επιστήμονες, είναι εφικτό αν κανείς πάρει την απόφαση να πηγαίνει στη δουλειά του με τα πόδια ή με το ποδήλατο, αν κάνει συστηματικά τις δουλειές του νοικοκυριού κ.α.

Αν όλοι οι άνθρωποι ήσαν δραστήριοι επί τουλάχιστον 150 λεπτά την εβδομάδα για οκτώ συνεχόμενα χρόνια, υπολογίζεται ότι το 8% των πρόωρων θανάτων (περίπου ο ένας στους 12) θα μπορούσε να αποφευχθεί.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Σκοτ Λίαρ της Σχολής Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου Σάιμον Φρέιζερ του Καναδά, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό "The Lancet", ανέλυσαν στοιχεια σε βάθος επταετίας για περισσότερους από 130.000 ανθρώπους ηλικίας 35 έως 70 ετών σε 17 χώρες υψηλού, μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Υγεία

Το μούδιασμα των άκρων μπορεί να αποτελεί σύμπτωμα μιας σειράς ασθενειών ή διαταραχών που επηρεάζουν τη ροή του αίματος ή τραυματισμού των νεύρων.

Το προσωρινό μούδιασμα των χεριών μπορεί να οφείλεται σε οποιαδήποτε δραστηριότητα που προκαλεί η παρατεταμένη πίεση σε ένα νεύρο, όπως λεπτές κινητικές δραστηριότητες (σχέδιο), η επαναλαμβανόμενη κίνηση ή η λάθος στάση στον ύπνο.
Μούδιασμα των χεριών μπορεί επίσης να προκαλούν ορθοπεδικές ασθένειες που συμπιέζουν ένα συγκεκριμένο νεύρο, όπως το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, η εκφυλιστική ασθένεια δίσκων στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, και εξογκώματα.
Ο καρπιαίος σωλήνας δημιουργείται από τα οστά του καρπού και περιέχει τους τένοντες και ένα νεύρο. Οι επαναλαμβανόμενες, μονότονες κινήσεις στη διάρκεια δραστηριοτήτων όπως η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή (πληκτρολόγηση, «ποντίκι»), το ράψιμο και το βάψιμο, μπορεί να οδηγήσουν στην εμφάνισή του.
Άλλες ασθένειες που μπορεί να προκαλούν μούδιασμα των άκρων είναι:
Αρθρίτιδα
Φλεγμονή σε μία ή και περισσότερες αρθρώσεις που εκδηλώνεται, μεταξύ άλλων, με τον πόνο και την περιορισμένη κινητικότητα στην πάσχουσα περιοχή.
Διαβήτης τύπου 1 και 2
Οι μακροπρόθεσμες βλάβες στα νεύρα λόγω ανεπαρκούς επεξεργασίας της γλυκόζης στο αίμα εκδηλώνονται συχνά με την παραισθησία.
Σκλήρυνση κατά πλάκας
Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα που οδηγεί σε απομυελίνωση των νευρικών κυττάρων του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού. Αποτέλεσμα την εκφύλισης είναι να δυσλειτουργούν τα τμήματα των νευρικών κυττάρων που μεταφέρουν τα διάφορα ερεθίσματα στα υπόλοιπα κύτταρα του σώματος.
Περιφερική νευροπάθεια
Πρόκειται για διαταραχή της λειτουργίας των νεύρων, εκτός αυτών που βρίσκονται στον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό. Το μούδιασμα στην περίπτωση αυτή είναι συνήθως «συμμετρικό», επηρεάζει δηλαδή και τα δύο χέρια ή και τα δύο πόδια.
Περιφερική αρτηριοπάθεια
Πρόκειται για στένωση ή απόφραξη των αρτηριών λόγω συσσώρευσης αθηροσκληρωτικών πλακών. Παράγοντες κινδύνου για την περιφερική αρτηριοπάθεια είναι η αυξημένη χοληστερόλη, ο διαβήτης, η υπέρταση, η αποχή από τη σωματική άσκηση και το αυξημένο βάρος.
Συμπίεση νεύρου
Οφείλεται στην υπερβολική πίεση που ασκείται σε ένα περιφερικό νεύρο, με αποτέλεσμα τον ερεθισμό ή τη φθορά του. Περιφερικά ονομάζονται τα νεύρα που δε βρίσκονται στον εγκέφαλο ή το νωτιαίο μυελό. Η πάθηση συνδέεται με τη χρόνια οσφυαλγία και το αυχενικό σύνδρομο.
Σύνδρομο Ρεϊνό
Χαρακτηρίζεται από τις εναλλαγές στην απόχρωση του δέρματος των άκρων (χλωμό και στη συνέχεια μελανό και κόκκινο δέρμα) συνήθως έπειτα από την έκθεση σε χαμηλές θερμοκρασίες. Το σύνδρομο είναι αποτέλεσμα των επαναλαμβανόμενων σπασμών των αιμοφόρων αγγείων.

onmed.gr

Υγεία

Η εποχιακή συναισθηματική διαταραχή (ΕΔΕ) είναι μια μορφή κατάθλιψης που επηρεάζει μέχρι και το 10 % του πληθυσμού των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια των σκοτεινών και κρύων μηνών από το τέλος του φθινοπώρου και του χειμώνα. Η διατροφή είναι το φάρμακο που βοηθάει αυτούς τους ασθενείς να αντέξουν τις εποχιακές προκλήσεις.

Με την ενσωμάτωση μιας ποικιλίας των ομάδων τροφίμων στη διατροφή σας, μπορείτε να μεγιστοποιήσετε την ικανότητα του εγκεφάλου σας να αποκρούσει τη θλίψη και να καλλιεργήσει τη θετική διάθεση.

Οι τροφές που βοηθούν την αντιμετώπιση της εποχιακής κατάθλιψης είναι οι παρακάτω:

1. Ω-3 λιπαρά

Ενισχύουν την ικανότητα του εγκεφάλου να παράγει σεροτονίνη. Η σεροτονίνη είναι ένας νευροδιαβιβαστής που οι ερευνητές έχουν συνδέσει με τη ρύθμιση της διάθεσης και η έλλειψή της οδηγεί σε κατάθλιψη. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όταν η παραγωγή σεροτονίνης τείνει να μειώνεται, τροφές πλούσιες σε ω-3 λιπαρά οξέα αυξάνουν την παραγωγή της. Τα ω-3 λιπαρά οξέα μπορούν επίσης να βελτιώσουν τη συνολική λειτουργία του εγκεφάλου και να εξαλλείψουν την πνευματική νωθρότητα. Πλούσιες πηγές ω-3 λιπαρών οξέων περιλαμβάνουν η πέστροφα, ο σολομός, το σκουμπρί, οι σαρδέλες, ο λιναρόσπορος και τα καρύδια.

2. Τρυπτοφάνη

Ένας άλλος τρόπος για την αύξηση των επιπέδων της σεροτονίνης είναι με την κατανάλωση τροφίμων που περιέχουν τρυπτοφάνη, τη χημική ουσία από την οποία παράγεται η σεροτονίνη. Εκτός από την παραγωγή σεροτονίνης, η τρυπτοφάνη λειτουργεί συνδιαστικά με δύο άλλες ορμόνες, την νοραδρεναλίνη και την ντοπαμίνη, που προάγουν τη διάθεση, προωθούν τη χαλάρωση και βοηθούν στην αντιμετώπιση του στρες. Τα τρόφιμα που περιέχουν υψηλά επίπεδα τρυπτοφάνης περιλαμβάνουν το άπαχο κοτόπουλο, την γαλοπούλα, το καστανό ρύζι, τα αυγά, το γάλα, τους ξηρούς καρπούς, τις μπανάνες, τα μπιζέλια, την κολοκύθα και το σπανάκι.

3. Η βιταμίνη D

Επιπλέον, αρκετές μελέτες έχουν βρει ένα συσχετισμό μεταξύ της κατάθλιψης και των χαμηλών επιπέδων βιταμίνης D. Επίσης είναι γνωστό ότι η βιταμίνη D παράγεται φυσικά όταν εκτιθέμεθα στον ήλιο. Επειδή έχουμε την τάση να καθόμαστε μέσα στο σπίτι κατά τους χειμερινούς μήνες, χρειαζόμαστε τη συμπλήρωση της πρόσληψης της βιταμίνης D από την διατροφή μας. Τροφές πλούσιες σε βιταμίνη D είναι οι κρόκοι αυγών, τα εμπλουτισμένα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα εμπλουτισμένα δημητριακά, το βοδινό συκώτι και ο μπακαλιάρος.

4. Μη επεξεργασμένα τρόφιμα

Εκτός από την προσθήκη βασικών ομάδων τροφίμων στη διατροφή, είναι σημαντικό να αφαιρέσουμε τα τρόφιμα που προκαλούν αύξηση στα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Δίαιτες με υψηλή περιεκτικότητα σε επεξεργασμένα τρόφιμα – αυτές που περιέχουν υψηλά επίπεδα απλής ζάχαρης και το άσπρου αλεύρου – θα προκαλέσουν την αφύσικη ανύψωση διάθεσή και στην συνέχεια την ξαφνική της πτώση.

Για να αποφευχθούν αυτές οι δυσάρεστες εναλλαγές της διάθεσης, προτιμήστε τα τρόφιμα που γίνονται από δημητριακά ολικής αλέσεως, τα όσπρια, τα φρέσκα φρούτα και τα λαχανικά. Επιπλέον, για την σταθεροποίηση του σακχάρου στο αίμα, καταναλώστε μικρά και συχνά γεύματα καθόλη τη διάρκεια της ημέρας. Αποφύγετε να καταναλώνετε ως σνάκ τα τσιπς και άλλα λιπαρά, τα αλμυρά ή ζαχαρούχα τρόφιμα και προτιμήστε γιαούρτι, ξηρούς καρπούς και σπόρους.

Θυμηθείτε, επίσης, ότι η άνεση δεν είναι συνώνυμη με την ευτυχισμένη και υγιή ζωή. Ενώ το τηγανητό κοτόπουλο, τα μακαρόνια με τυρί, και το παγωτό μπορεί να υπόσχονται ευχαρίστηση στη στιγμή, αργότερα προκαλούν αυξομειώσεις στην διάθεση.

Αντί να μαραζώνετε από κατάθλιψη τους χειμερινούς μήνες αλλάξτε τον τρόπο ζωής σας και εντάξτε μια υγιεινή διατροφή. Θα αισθανθείτε καλύτερα συναισθηματικά, και θα καλωσορίσετε την άνοιξη πιο χαρούμενοι.

Βιολέτα Τζεμολλάρι
Τελειόφοιτος Διαιτολόγος – Διατροφολόγος
Μέλος της Ομάδας Logodiatrofis.gr

Υγεία

Οι πενηντάρηδες πρέπει να αποφεύγουν τον καφέ το απόγευμα και να μην πίνουν αλκοόλ το βράδυ ώστε να εξασφαλίσουν πιο ποιοτικό ύπνο.

Αυτές είναι δύο από τις συμβουλές που αναφέρονται σε μια νέα έκθεση με στόχο την καλύτερη ποιότητα ύπνου στη μέση ηλικία, ώστε να διατηρηθεί η πνευματική διαύγεια και η γνωστική οξύτητα του πληθυσμού με την πάροδο των ετών.

Η έκθεση συνετάχθη από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Υγείας του Εγκεφάλου (GCBH), ένα πάνελ ειδικών που προσκλήθηκαν για τον σκοπό αυτόν από τους οργανισμούς Age UK και American Association of Retired Persons.

Όπως αναφέρει η έκθεση, ο καλός ύπνος γίνεται όλο και πιο δύσκολος όσο μεγαλώνουμε, όμως η επαρκής και ποιοτική ξεκούραση είναι απαραίτητη για να αποφευχθεί η έκπτωση των νοητικών λειτουργιών.

Οι βασικές συμβουλές για καλύτερο ύπνο που αναφέρονται στην έκθεση είναι οι εξής:
- Ο ύπνος να διαρκεί επτά έως οκτώ ώρες.
- Να αποφεύγεται η κατανάλωση καφέ και τσαγιού μετά το μεσημεριανό γεύμα.
- Ο μεσημεριανός ύπνος (και γενικότερα ο ύπνος κατά τη διάρκεια της ημέρας) δεν πρέπει να διαρκεί πάνω από μισή ώρα.
- Η ώρα αφύπνισης πρέπει να είναι η ίδια κάθε μέρα.
- Η έκθεση στο φυσικό φως του ήλιου πρέπει να είναι καθημερινή.
- Δεν συνιστάται η κατανάλωση αλκοόλ προς αντιμετώπιση της αϋπνίας.
- Το βραδινό γεύμα πρέπει να καταναλώνεται περίπου τρεις ώρες πριν τον ύπνο.
- Να αποφεύγεται η χρήση ηλεκτρονικών συσκευών στο κρεβάτι (τάμπλετ, κινητό, λάπτοπ κ.λπ.).
- Συνιστώνται οι κάλτσες στον ύπνο προκειμένου να παραμένουν ζεστά τα πόδια.
- Να αποφεύγεται η παρουσία κατοικιδίων στην κρεβατοκάμαρα τις ώρες του ύπνου.
- Να αποφεύγονται οι εντάσεις (π.χ. λογομαχίες) πριν τον ύπνο.

Το μοτίβο του ύπνου αλλάζει όσο μεγαλώνουμε, με αποτέλεσμα να είμαστε πιο επιρρεπείς σε διακοπές κατά τη διάρκεια της νύχτας ή στο πολύ πρωινό ξύπνημα. Τέτοιου είδους μεταβολές οδηγούν σε έκπτωση της ποιότητας του ύπνου, αυξάνοντας κατ’ επέκταση τον κίνδυνο καρδιοπάθειας, παχυσαρκίας και διαβήτη, υπογραμμίζουν οι συντάκτες της έκθεσης.

 

 

Υγεία

Ολοένα και περισσότερος κόσμος στρέφεται προς την φυτοφαγία ή τη χορτοφαγία, είτε γιατί πιστεύει ότι προστατεύει το περιβάλλον του με αυτόν τον τρόπο, είτε για ηθικούς λόγους, σκεπτόμενος ότι εκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται στον πλανήτη την ώρα που η σφαγή των ζώων στις ανεπτυγμένες χώρες είναι ανεξέλεγκτη.

Επίσης, αρκετοί είναι οι άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι η χορτοφαγική δίαιτα είναι ένα μέσον για την αντιμετώπιση της επιδημίας των χρόνιων ασθενειών και των περιβαλλοντικών «δεινών» όλων των χωρών.

Μια φυτική διατροφή, η οποία δίνει έμφαση στα φρούτα, τα λαχανικά, τα δημητριακά, τα όσπρια και τους ξηρούς καρπούς, είναι πλούσια σε φυτικές ίνες, βιταμίνες και άλλα θρεπτικά συστατικά.

Πολυάριθμες μελέτες υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι που τρώνε μόνο φυτικά τρόφιμα – γνωστοί και ως «χορτοφάγοι» τείνουν να λαμβάνουν λιγότερες θερμίδες και λιγότερο λίπος από τις τροφές, ζυγίζουν λιγότερο από τους «κρεατοφάγους» και έχουν χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης καρδιακής νόσου και υπέρτασης.

Όπως φαίνεται, η ελάχιστη κατανάλωση κρέατος και επεξεργασμένων τροφίμων, τα οποία είναι συνήθως πλούσια σε κορεσμένο λίπος έχει μια προστατευτική επίδραση στην υγεία μας.

Τι λένε οι έρευνες;


1. Η μείωση του κρέατος αυξάνει το προσδόκιμο ζωής και μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου

Σύμφωνα με μελέτη του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου που αφορούσε 500.000 άτομα, φάνηκε ότι όσοι έτρωγαν κόκκινο κρέας καθημερινά είχαν 30% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από οποιαδήποτε αιτία, σε σχέση με αυτούς που κατανάλωναν την ελάχιστη συνιστώμενη ποσότητα. Τα άτομα πάλι που έτρωγαν κυρίως πουλερικά ή ψάρια σε συνδυασμό με μια διατροφή πλούσια σε φυτικές ίνες (φρούτα, λαχανικά, όσπρια) είχαν χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου από οποιαδήποτε νόσο.

Και η λίστα των πειστικών αποδείξεων για την θετική επίδραση μιας δίαιτας πλούσιας σε φρούτα και λαχανικά στην υγεία μας δεν τελειώνει εδώ!

Μια πολυετής μελέτη (Nurses’ Health Study II) του Πανεπιστημίου του Harvard σε 110.000 άνδρες και γυναίκες, έδειξε ότι οι άνθρωποι που κατανάλωναν περισσότερα φρούτα και λαχανικά και λίγο έως καθόλου κρέας είχαν χαμηλότερο κίνδυνο να πεθάνουν από καρδιαγγειακές παθήσεις ή εγκεφαλικό επεισόδιο.

Τα δεδομένα για την Ελλάδα είναι αντικρουόμενα και αποθαρρυντικά, όταν η χώρα μας κατέχει την πρώτη θέση Παιδικής Παχυσαρκίας στην Ευρώπη, ενώ σε παλαιότερες έρευνες η Μεσογειακή διατροφή αποτελούσε τον κύριο παράγοντα εξασφάλισης μακροζωίας και χαμηλών ποσοστών νοσηρότητας από πληθώρα ασθενειών, συμπεριλαμβανομένου του διαβήτη, της υπερλιπιδαιμίας, της παχυσαρκίας και των καρδιαγγειακών νοσημάτων. Σύμφωνα με παλαιότερη μελέτη του τμήματος Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής του Πανεπιστημίου Κρήτης, τα άτομα που ακολουθούσαν πιστά τις νηστείες που υπαγορεύει η Ορθόδοξη Εκκλησία (περίπου 180 ημέρες το χρόνο), παρουσίαζαν χαμηλότερα ποσοστά χοληστερίνης (κατά 20%) και κίνδυνο ανάπτυξης καρδιακών νοσημάτων και υπέρτασης.


2. Οι χορτοφάγοι έχουν χαμηλότερο βάρος και ποσοστά παχυσαρκίας

Σύμφωνα με μια πενταετή μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Academy of Nutrition and Dietetics το 2013, οι άνθρωποι που δεν τρώνε κρέας έχουν χαμηλότερη μέση τιμή Δείκτη Μάζας Σώματος από τους κρεατοφάγους και οι χορτοφάγοι έχουν σημαντικά χαμηλότερο ποσοστό παχυσαρκίας από ό,τι όσοι τρώνε κρέας (9,4% έναντι 33,3%).

Επίσης, μια νέα μελέτη που παρουσιάστηκε το 2013 στο The Obesity Society’s, διαπίστωσε ότι τα υπέρβαρα/παχύσαρκα άτομα, μετά από μια χορτοφαγική διατροφή, έχασαν περισσότερο βάρος από εκείνα που κατανάλωναν κρέας, ακόμη και αν οι δύο ομάδες προσλάμβαναν τον ίδιο αριθμό θερμίδων.

3. Η Μεσογειακή διατροφή χάνει την πρωτιά καλύτερης δίαιτας από την δίαιτα Dash

Τα τελευταία 5 χρόνια η δίαιτα Dash είναι το “εισιτήριο” για την μακροζωία, και όχι η Μεσογειακή διατροφή, όπως θα θέλαμε.

Νέα επιστημονική έρευνα δείχνει ότι η δίαιτα DASH βρίσκεται σταθερά στην κορυφή της λίστας με τα πιο υγιεινά διαιτητικά σχήματα στον κόσμο, τα τελευταία πέντε χρόνια, αφήνοντας την Μεσογειακή διατροφή στην Τρίτη θέση. Επιλέχθηκε επίσης από ομάδα ειδικών διαβητολόγων ως η κορυφαία διατροφή για άτομα με διαβήτη και ως το καλύτερο πλάνο για υγιεινή διατροφή.

Η ειδική διατροφή Dash (Dietary Approaches to Stop Hypertension) είναι μία διατροφή ειδικά σχεδιασμένη για άτομα με υπέρταση και εκτός από την αναμενόμενη μείωση του νατρίου στην διατροφή μας, δίνει έμφαση στην κατανάλωση φρούτων και λαχανικών και δημητριακών ολικής αλέσεως ενώ μειώνει στο ελάχιστο τη λήψη του κρέατος και κορεσμένου λίπους.


Μπορεί μια φυτοφαγική διατροφή να προκαλέσει έλλειψη θρεπτικών συστατικών;

Η φυτοφαγική διατροφή αποτελείται από τρόφιμα πλούσια σε κάλιο, φολικό οξύ, μαγνήσιο, βιταμίνη C, E και A και φυτικές ίνες. Η αυξημένη πρόσληψη αδιάλυτων φυτικών ινών από τα φρούτα και τα λαχανικά εκτός των άλλων βοηθούν στην καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος και την αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας.

Όταν ένα φυτοφαγικό σχήμα οργανώνεται σωστά και μεθοδευμένα από ειδικούς πάνω σε θέματα διατροφής τότε δεν τίθεται θέμα διατροφικών ελλείψεων για τις υγιείς ομάδες πληθυσμού που αποφασίζουν να ακολουθήσουν μια αυστηρά χορτοφαγική δίαιτα ή μια ολιγοήμερη νηστεία. Εάν, όμως, γίνουν υπερβολές κατά τη διάρκειά της, μπορεί να προκαλέσει έλλειψη απαραίτητων συστατικών, κυρίως σημαντικών αμινοξέων που συνθέτουν δομικές πρωτεΐνες, σιδήρου και ασβεστίου, φυλλικού οξέος και βιταμίνης B12.

Ειδικότερα, η χαμηλή πρόσληψη σιδήρου και βιταμίνης Β12, λόγω αποφυγής του κρέατος, μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία. Επιπρόσθετα, η χαμηλή πρόσληψη ασβεστίου και βιταμίνης D, λόγω αποφυγής των γαλακτοκομικών προϊόντων, μπορεί να οδηγήσει σε μείωση της οστικής πυκνότητας και οστεοπόρωση.


Πόσο πρωτεΐνη πραγματικά χρειάζεστε;

Στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων έχει επικρατήσει η άποψη ότι το κρέας αποτελεί την καλύτερη πηγή πρωτεΐνης, κάτι που είναι αλήθεια. Ωστόσο, λίγοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι το κρέας, ιδιαίτερα το κόκκινο είναι μια κύρια πηγή πρωτεϊνών αλλά ταυτόχρονα και κορεσμένου λίπους. Σύμφωνα με τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας το κόκκινο κρέας πρέπει να καταναλώνεται έως 2 φορές τον μήνα ή το πολύ μία φορά την εβδομάδα.

Η διαιτολογική μερίδα αντιστοιχεί σε 60-90 γραμμάρια κρέατος, πουλερικών, ψαριών, 1 αυγό, ½ φλιτζάνι οσπρίων για τα παιδιά και οι συστάσεις αυτές σχεδόν διπλασιάζονται για τους ενήλικες.

Ωστόσο, ως λαός φαίνεται πως υποεκτιμούμε την ποσότητα του κρέατος που καταναλώνουμε σε εβδομαδιαία βάση. Αρκεί να σκεφτούμε ότι οι συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας δίνουν μια μέτρια κατανάλωση κόκκινου κρέατος μια φορά στις 2 εβδομάδες ενώ εμείς τρώμε τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα χοιρινό, μοσχάρι και υπο-προϊόντα κρέατος.

Τα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι ο συνδυασμός ορισμένων φυτικών τροφών μεταξύ τους, όπως για παράδειγμα ρυζιού και οσπρίων στο ίδιο γεύμα, μπορεί να συνθέσει με τέτοιο τρόπο τα αμινοξέα και να δημιουργήσει πρωτεΐνες ισάξιες με αυτές του κρέατος. Επίσης, ο σίδηρος, το ασβέστιο, ψευδάργυρος και η βιταμίνη D δεν βρίσκονται μόνο στο κρέας, το ψάρι και τα γαλακτοκομικά αλλά και στα λαχανικά, τα όσπρια και τους ξηρούς καρπούς. Με το σωστό συνδυασμό βιταμινών και μετάλλων από διαφορές τροφές μπορούμε να επιτύχουμε τη μέγιστη απορρόφηση τους ακόμα και αν προέρχονται από φυτικές πηγές.

Νηστεία: Μια ευκαιρία αποτοξίνωσης!

Η νηστεία είναι μια σωματική και πνευματική άσκηση και είναι αναγκαία για την αποτοξίνωση του σώματος, όχι μόνο για να ικανοποιήσει τα θρησκευτικά «πιστεύω». Είναι μια μέθοδος αποτοξίνωσης αλλά και πρόληψης διαφόρων ασθενειών που συνδέονται με την υπερκατανάλωση κρέατος και κορεσμένου λίπους.

Το συκώτι, το έντερο, τα νεφρά λειτουργούν ως προστατευτικά όργανα που «φιλτράρουν» τα προϊόντα του μεταβολισμού, κρατώντας τις πολύτιμες ουσίες που χρειάζεται το σώμα και αποβάλλοντας τις βλαβερές ουσίες που προκαλούν τοξικότητα. Ακόμα και μια εβδομαδιαία νηστεία περιορίζει σημαντικά το ποσοστό επιβλαβών ουσιών και τοξινών που μπαίνουν στο σώμα και ξεκουράζει τα όργανα που δουλεύουν διαρκώς για να το προστατέψουν.

Πηγή : http://www.apostoloschronopoulos.gr/

dietup.gr

Υγεία

Κάθε βράδυ πηγαίνουμε για ύπνο χωρίς να γνωρίζουμε τι θα βιώσουμε κατά τη διάρκεια της νύχτας. Το άγχος και ο φόβος που μπορεί να μας δημιουργήσει αυτό μπορεί εύκολα να ξεπεραστεί αν αναλογιστεί κανείς ότι στα όνειρα μπορούμε να ζήσουμε καταστάσεις που στον πραγματικό κόσμο δεν θα είχαμε ποτέ την ευκαιρία.

Μπορεί να αποκτήσουμε φτερά, να συνομιλήσουμε με ανθρώπους που έχουν «φύγει από τη ζωή» ή ακόμη και να μεταφερθούμε πίσω στο παρελθόν. Τα όνειρα είναι... ένα πέπλο μυστηρίου και απασχολούν τους επιστήμονες εδώ και πολλά χρόνια.
Αν και αρκετά πράγματα έχουν θεωρητικά αποκωδικοποιηθεί, ορισμένες πληροφορίες σχετικά με τα όνειρα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Οι τυφλοί έχουν περισσότερους εφιάλτες

Οι περισσότεροι τυφλοί υποστηρίζουν ότι στον ύπνο τους μπορούν να δουν ότι διαθέτουν όραση. Δανοί επιστήμονες διεξήγαγαν έρευνα, στην οποία ζήτησαν από πενήντα ανθρώπους -οι 25 ήταν τυφλοί- να καταγράφουν τα όνειρά τους επί τέσσερις εβδομάδες. Αυτό που ανακάλυψαν ήταν ότι όσοι δεν ήταν τυφλοί εκ γενετής είχαν ακόμη κάποιες εικόνες στα όνειρά τους ενώ οι υπόλοιποι έβλεπαν πολύ λιγότερα.
Αρκετά ενδιαφέρον συμπέρασμα της έρευνας ήταν ότι οι άνθρωποι που έχουν χάσει την όρασή τους, έχουν περισσότερους εφιάλτες. Από όσους δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα με την όρασή τους, το 7% δήλωσε πως βλέπει εφιάλτες ενώ το ποσοστό στους τυφλούς έφτασε το 25%.
Συνήθως αφορούσαν φοβίες της καθημερινής τους ζωής, όπως το να χάσουν το σκύλο-οδηγό τους, να χαθούν σε κάποιο δρόμο ή να χτυπηθούν από αμάξι. Οι ερευνητές υποθέτουν πως ίσως αυτοί οι εφιάλτες να είναι μια μορφή προετοιμασίας και πρόληψης για την πραγματική ζωή.

Μπορείτε να έχετε τον έλεγχο σχετικά με το τι ονειρεύεστε

Πώς θα σας φαινόνταν να έχετε και εσείς την ικανότητα του Dom Cobb (Inception); Κατά κάποιο τρόπο την έχετε. Σύμφωνα με ερευνητή του Harvard, εάν έχετε κάποιο πρόβλημα που σας ταλαιπωρεί, μπορείτε να επιλέξετε να το δείτε και να βρείτε και λύση σε αυτό. Ή μήπως επιθυμείτε να ονειρευτείτε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο; Και αυτό γίνεται.
Εάν λοιπόν θέλετε να βρείτε λύση στο πρόβλημά σας, πριν πάτε για ύπνο προσπαθήστε να δημιουργήσετε μία εικόνα του στο μυαλό σας και σκεφτείτε το έντονα πριν κοιμηθείτε.
Παράλληλα, οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως ένα αντικείμενο είναι ικανό να σας βοηθήσει περισσότερο. Για παράδειγμα, εάν προσπαθείτε να γράψετε ένα τραγούδι, τοποθετήστε την κιθάρα κοντά σας. Πιθανότατα στον ύπνο σας θα σας έρθει έμπνευση. Ή εάν έχετε θέματα με τον/την σύζυγό σας, κοιτάξτε τους καλά λίγο πριν τον ύπνο.

Μπορείτε να ελέγξετε τις πράξεις σας

Εκτός από το περιεχόμενο των ονείρων σας, μπορείτε να ελέγξετε και τις πράξεις σας χάριν αυτού που ονομάζεται συνειδητό όνειρο (ή διαυγές όνειρο). Σε αυτές τις περιπτώσεις, έχετε πλήρη συνείδηση του τι βλέπετε και μπορείτε να ελέγξετε τι κάνετε.
Υπάρχουν αρκετοί τρόποι να «προκαλέσετε» ένα διαυγές όνειρο. Ένας από αυτούς είναι ο «έλεγχος της πραγματικότητας» σύμφωνα με ερευνητή του Stanford. Μέρος του ελέγχου αυτού είναι να διερωτάστε κατά τη διάρκεια της ημέρας εάν ονειρεύεστε και αφού αντιλαμβάνεστε πως είστε ξύπνιοι, να ψάχνετε αποδείξεις γι’ αυτό. Μπορεί να σκεφτείτε πως δεν είναι αναγκαίο, εφόσον είναι προφανές πως δεν κοιμάστε. Όμως, η διαδικασία αυτή καθώς είστε ξύπνιοι θα σας βοηθήσει να αντιληφθείτε το βράδυ πως... δεν είστε.
Πριν ξαπλώσετε υπενθυμίστε στον εαυτό σας πως το πρωί θα θυμάστε τα όνειρά σας. Φέρτε στο μυαλό σας ένα πρόσφατο όνειρο και ψάξτε αποδείξεις που να δηλώνουν πως ήταν όντως όνειρο. Στη συνέχεια, επαναλάβετε τα βήματα αυτά μέχρι να αποκοιμηθείτε. Εάν η διαδικασία σας φαίνεται λίγο δύσκολη, δεν έχετε άδικο. Τα συνειδητά όνειρα απαιτούν αρκετή πνευματική εξάσκηση. Όμως φαίνεται να αξίζει τον κόπο.

Τα μωρά δεν ονειρεύονται

Έχετε παρατηρήσει ποτέ ένα αξιαγάπητο μωράκι να κοιμάται; Εάν ναι, σίγουρα θα αναρωτηθήκατε τι θα μπορούσε να ονειρεύεται. Προς έκπληξή σας όμως, σας δίνουμε την εξής απάντηση: τίποτα.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, επειδή τα μωρά βρίσκονται σε στάδιο ανάπτυξης του μυαλού τους, δεν έχουν τη νοητική δύναμη για δημιουργία ονείρων. Αυτό ισχύει ως την ηλικία των τεσσάρων με πέντε ετών. Ακόμη και τότε, τα όνειρά τους έχουν έλλειψη χαρακτήρων, αναμνήσεων και συναισθημάτων.

Τα όνειρα σας προσφέρουν λύσεις

Πόσες φορές έχετε ενδώσει σε έναν ύπνο μικρής διάρκειας στη μέση της ημέρας σας; Δε χρειάζεται να νιώθετε πλέον τύψεις. Αποδείχθηκε πως τα όνειρα που θα δείτε, πιθανώς να σας δώσουν λύση σε κάποιο ζήτημα της μέρας σας.
Σε έρευνα που διεξήχθη από το Harvard, 99 συμμετέχοντες έπαιξαν ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι το οποίο απαιτούσε τη λύση ενός εικονικού λαβύρινθου. Στη συνέχεια, οι μισοί από αυτούς κοιμήθηκαν για δύο ώρες και οι υπόλοιποι έμειναν ξύπνιοι. Ύστερα, όλοι έπαιξαν ξανά.
Οι συμμετέχοντες που δήλωσαν πως ονειρεύτηκαν το λαβύρινθο, διόρθωσαν την απόδοσή τους κατά έξι φορές περισσότερο από όσους δεν κοιμήθηκαν ή δεν ονειρεύτηκαν σχετικά με αυτό.

Τα βίαια όνειρα μπορεί να προμηνύουν νευρολογικές διαταραχές

Γνωρίζατε πως οι μύες σας σχεδόν παραλύουν όταν κοιμάστε; Όσο φρικιαστικό να σας ακούγεται, είστε πιο ασφαλείς από αυτούς των οποίων οι μύες τους δεν χαλαρώνουν, καθώς σύμφωνα με έρευνες έχουν περισσότερες πιθανότητες για νευρολογικές διαταραχές όπως η άνοια ή ο νόσος του Πάρκινσον.
Σε μια σπάνια κατάσταση που ονομάζεται διαταραχή συμπεριφοράς κατά τον ύπνο REM (ύπνος γρήγορων κινήσεων των ματιών), οι άνθρωποι ενεργούν βίαια στα όνειρά τους και μπορεί να τραυματίσουν είτε τον εαυτό τους είτε κάποιον που κοιμάται δίπλα τους.

Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι αυτό του κωμικού Mike Birbiglia, ο οποίος έχει γράψει σχετικά με το πώς είναι να ζεις με τη συγκεκριμένη διαταραχή. Ο Birbiglia είχε ονειρευτεί κάποτε πως ένας πύραυλος ετοιμαζόταν να πέσει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που διέμενε και πάνω στην ταραχή του πήδηξε από το παράθυρο του δεύτερου ορόφου και στον ύπνο του αλλά... και στον ξύπνιο του.
Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ μελέτησαν περίπου εκατό ενήλικες οι οποίοι έπασχαν από τη διαταραχή συμπεριφοράς κατά τον ύπνο REM. Διαπίστωσαν ότι τα άτομα που διαγνώστηκαν με τη διαταραχή είναι κατά 18% πιο πιθανό να αναπτύξουν νευροεκφυλιστική ασθένεια πέντε χρόνια μετά τη διάγνωσή τους και 52% πιθανότερο μετά από δώδεκα χρόνια.

Τα όνειρά σας κάνουν πιο δημιουργικούς

Αμέτρητα έργα τέχνης και ανακαλύψεις έχουν προέλθει από όνειρα, συμπεριλαμβανομένων της ταινίας «Ο Εξολοθρευτής», το βιβλίο «Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ» καθώς και το διάσημο τραγούδι του Πολ ΜακΚάρτνεϋ, “Yesterday”. Όλα αυτά δεν αποτελούν έκπληξη καθώς τα όνειρα στην πραγματικότητα μας κάνουν περισσότερο δημιουργικούς.
Όταν είμαστε ξύπνιοι, η φαντασία μας -συνήθως- είναι πιο περιορισμένη. Όμως, κατά τη διάρκεια του ύπνου, έχουμε την ελευθερία να σκεφτούμε ό,τι ποθούμε. Η κορτιζόλη, μία ορμόνη που κατά κάποιο τρόπο «εμποδίζει» τις αναμνήσεις, αυξάνεται κατά τη διάρκεια του ύπνου REM. Το μυαλό δε δέχεται αυτό το φραγμό και με μικρά «κομμάτια» από κάθε ανάμνηση, δημιουργεί ιστορίες. Αυτή η διαδικασία φέρει ως αποτέλεσμα μία δημιουργικότερη σκέψη.
Πολλές μελέτες έχουν βρει μία αρκετά θετική σύνδεση ανάμεσα των ονείρων και της δημιουργικότητας. Σε μία έρευνα που διάφοροι εθελοντές είχαν να βρουν τη συντομότερη λύση σε ένα μαθηματικό πρόβλημα, τη βρήκε μόλις το 25%. Όμως, στην ομάδα αυτών που είχαν κοιμηθεί για οκτώ ώρες, τη λύση βρήκε το εντυπωσιακό ποσοστό του 58%.

Υλικό από Weird things you never knew about dreams

Newsroom , CNN Greece

Υγεία

Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης, αυτοάνοση και εξελικτική νόσος, που προσβάλλει κατ’ εξοχήν τις αρθρώσεις, αλλά όχι σπάνια και διάφορα άλλα όργανα. Είναι το συχνότερο φλεγμονώδες ρευματικό νόσημα.

Προσβάλλει συνήθως άτομα ηλικίας 35-55 ετών, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σε άτομα οποιασδήποτε ηλικίας, ακόμη και σε παιδιά. Στα πλαίσια της πρώτης πανελλήνιας επιδημιολογικής έρευνας για τις ρευματικές παθήσεις, που πραγματοποιήσαμε στο γενικό πληθυσμό αστικών, ημιαστικών και αγροτικών περιοχών της βόρειας, κεντρικής και νότιας Ελλάδος με τη συνεργασία πολλών ρευματολόγων, μελετήσαμε τον επιπολασμό, δηλ. τη συχνότητα, και την αντιμετώπιση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας στο επίπεδο του γενικού πληθυσμού των ενηλίκων. 

Σε ό,τι αφορά συχνότητα της ρευματοειδούς αρθρίτιδας βρήκαμε ότι ανέρχεται στο επίπεδο του 6,7‰ των ενηλίκων και ότι είναι τρεις φορές μεγαλύτερη στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες.

Ποια είναι τα αίτια και πως αναπτύσσεται η ρευματοειδής αρθρίτιδα;

Από αιτιολογικής πλευράς φαίνεται ότι πολλοί παράγοντες, όπως γενετικοί, περιβαλλοντικοί, ορμονικοί και ανοσολογικοί, εμπλέκονται στην αιτιοπαθογένεια της νόσου, αλλά η ακριβής αιτιολογία της δεν είναι γνωστή. Ωστόσο, είναι γνωστοί οι παθογενετικοί μηχανισμοί με τους οποίους αναπτύσσεται η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Πρόκειται για παθολογικούς μηχανισμούς του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού. Στα πλαίσια των μηχανισμών αυτών ορισμένες κατηγορίες κυττάρων ενεργοποιούνται και παράγουν αυτοαντισώματα ή μια σειρά πρωτεϊνών, που είναι βιολογικώς δραστικές και λέγονται κυτταροκίνες, κυριότερες από τις οποίες είναι: ο παράγοντας νέκρωσης των όγκων, η ιντερλευκίνη 6 και η ιντερλευκίνη 1. Από τη δράση των κυτταροκινών αυτών προκαλείται ενεργοποίηση πολλών άλλων κυττάρων και έκκριση ποικίλων βιολογικώς δραστικών ουσιών. Αποτέλεσμα όλων αυτών των κυτταρικών αλληλεπιδράσεων και της δράσης των βιολογικών τους προϊόντων είναι, πρώτον, η ανάπτυξη φλεγμονής και υπερπλασίας στον αρθρικό υμένα και δεύτερον, η πρόκληση φθοράς στον αρθρικό χόνδρο και διαβρώσεων στα οστά των αρθρώσεων.

Ποια είναι τα συμπτώματα και τα κλινικά σημεία της νόσου;
Η έναρξη της ρευματοειδούς αρθρίτιδας μπορεί να είναι βαθμιαία ή οξεία. Στη βαθμιαία έναρξη εμφανίζονται συνήθως γενικά συμπτώματα, όπως αίσθημα κόπωσης και κακουχίας, ανορεξία, απώλεια βάρους, πόνος στις αρθρώσεις, και τελικά εγκαθίσταται η αρθρίτιδα με όλα τα φαινόμενα της φλεγμονής. Η οξεία έναρξη της νόσου χαρακτηρίζεται από αιφνίδια εγκατάσταση αρθρίτιδας, δηλ. φλεγμονής στις αρθρώσεις, που μπορεί μερικές φορές να συνοδεύεται από πυρετό.

Τα κύρια κλινικά χαρακτηριστικά της αρθρίτιδας είναι τα συμπτώματα και σημεία της φλεγμονής, όπως:

Πόνος σε αρθρώσεις
Διόγκωση αρθρώσεων
Θερμότητα αρθρώσεων
Ευαισθησία στην πίεση αρθρώσεων που έχουν προσβληθεί από τη νόσο
Πρωινή δυσκαμψία, δηλ. ο ασθενής παρουσιάζει δυσκολία στις κινήσεις των αρθρώσεων που έχουν προσβληθεί καθώς σηκώνεται το πρωί από το κρεβάτι του
Η προσβολή των αρθρώσεων των χεριών συνοδεύεται συχνά από δυσκολία σχηματισμού γροθιάς και από ελάττωση της δύναμης σύσφιξης.

Η αρθρίτιδα συνήθως αφορά πολλές αρθρώσεις, είναι δηλ. πολυαρθρίτιδα, και είναι συμμετρική, δηλ. εντοπίζεται στις ίδιες αρθρώσεις στις δύο πλευρές του σώματος. Λιγότερο συχνά η ρευματοειδής αρθρίτιδα μπορεί να αρχίσει με ασύμμετρη προσβολή λίγων αρθρώσεων, μέχρι τεσσάρων (ολιγοαρθρίτιδα), ή σπανιότερα με προσβολή μιας άρθρωσης (μονοαρθρίτιδα). Στην πλειονότητα των ασθενών με ολιγοαρθρίτιδα ή μονοαρθρίτιδα η νόσος εξελίσσεται τελικά σε συμμετρική πολυαρθρίτιδα, αλλά σε ένα μικρό ποσοστό παραμένει περιορισμένη σε 1-2 αρθρώσεις, συνήθως στα γόνατα ή στις πηχεοκαρπικές, για πολλούς μήνες ή χρόνια.

Οποιαδήποτε άρθρωση των άνω και κάτω άκρων μπορεί να προσβληθεί από τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, αλλά πιο συχνά προσβάλλονται οι πηχεοκαρπικές αρθρώσεις, οι αρθρώσεις των δακτύλων των χεριών (Εικόνα 1) και οι αρθρώσεις των ποδιών και ακολουθούν τα γόνατα (Εικόνα 1) και άλλες αρθρώσεις, ενώ μπορεί να προσβληθούν ακόμη και οι αρθρώσεις της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης καθώς και οι κροταφογναθικές αρθρώσεις.

Η διάρκεια της πρωινής δυσκαμψίας, ο αριθμός των διογκωμένων αρθρώσεων και ο αριθμός των αρθρώσεων που παρουσιάζουν ευαισθησία κατά την πίεσή τους από τον εξετάζοντα γιατρό αποτελούν χρήσιμους κλινικούς δείκτες για την εκτίμηση του βαθμού δραστηριότητας της νόσου και την παρακολούθηση της πορείας της καθώς και για την εκτίμηση του θεραπευτικού αποτελέσματος και τη ρύθμιση της θεραπευτικής αγωγής. Σε ορισμένες αρθρώσεις, όπως π.χ. εκείνες των ισχίων, λόγω της ανατομικής τους θέσης, τα κλινικά σημεία της φλεγμονής δεν είναι εμφανή. Στις περιπτώσεις αυτές, ο περιορισμός των κινήσεων των αρθρώσεων και η εμφάνιση πόνου στις παθητικές κινήσεις κατά την κλινική εξέταση από το γιατρό αποτελούν τα μόνα αντικειμενικά σημεία της αρθρικής φλεγμονής.

Ποια είναι τα εργαστηριακά ευρήματα στη ρευματοειδή αρθρίτιδα;
Τα συνηθέστερα εργαστηριακά ευρήματα στους ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα είναι:

Αυξημένη ταχύτητα καθίζησης ερυθρών αιμοσφαιρίων
Αυξημένη C-αντιδρώσα πρωτεΐνη (CRP)
Θρομβοκυττάρωση, δηλ. αύξηση των αιμοπεταλίων
Αναιμία
Θετικός ρευματοειδής παράγοντας (στο 60-70% των ασθενών)
Θετικά αντι-CCP αντισώματα (στο 60-70% των ασθενών)

Ποια είναι η εξέλιξη της ρευματοειδούς αρθρίτιδας;
Καθώς περνάει ο καιρός, αν δεν γίνει έγκαιρη διάγνωση και σωστή θεραπευτική παρέμβαση, η νόσος εξελίσσεται και αναπτύσσονται οι καταστροφικές συνέπειες της χρόνιας φλεγμονής. Στις συνέπειες αυτές περιλαμβάνονται:

Αρθρικές παραμορφώσεις, όπως π.χ. ωλένια απόκλιση των δακτύλων των χεριών (Εικόνα 2-Α) και υπεξαρθρήματα σε διάφορες αρθρώσεις και κυρίως στις αρθρώσεις της βάσης των δακτύλων των χεριών (μετακαρπιοφαλαγγικές αρθρώσεις) (Εικόνα 2-Β) ή στις μεταταρσιοφαλαγγικές αρθρώσεις των ποδιών (Εικόνα 2-Γ), βλαισότητα των γονάτων, δηλ. κύρτωση προς τα έσω με ανοιχτή γωνία προς τα έξω (Εικόνα 2-Δ), ή των ποδιών κ.ά.
Διαταραχές στις κινήσεις των αρθρώσεων με αποτέλεσμα μακροχρόνια λειτουργική ανικανότητα και αναπηρία.
Ακτινολογικές αλλοιώσεις. Η πρώτη ακτινολογική αλλοίωση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας είναι η απώλεια οστικής μάζας στα τμήματα των οστών που είναι κοντά στην άρθρωση, δηλ. η περιαρθρική οστεοπόρωση (Εικόνα 2-Ε). Με την πάροδο όμως του χρόνου και εφόσον δεν υπάρξει ορθή θεραπευτική παρέμβαση για αναστολή της εξέλιξης της νόσου, αναπτύσσονται σοβαρότερες και μη αναστρέψιμες ακτινολογικές αλλοιώσεις, όπως είναι η φθορά του αρθρικού χόνδρου και οι διαβρώσεις στα τμήματα των οστών που είναι μέσα στις αρθρώσεις (Εικόνα 2-Ζ).

 

Επειδή όλες αυτές οι παραμορφωτικές, λειτουργικές και ακτινολογικές καταστροφικές συνέπειες της χρόνιας φλεγμονής της ρευματοειδούς αρθρίτιδας είναι μη αναστρέψιμες, στόχος της σύγχρονης θεραπευτικής παρέμβασης είναι η πρόληψή τους. Και αυτό είναι σήμερα εφικτό, όπως αναφέρεται και παρακάτω.

Ποιες είναι οι εξωαρθρικές εκδηλώσεις της ρευματοειδούς αρθρίτιδας;
Εκτός από τις αρθρώσεις, η ρευματοειδής αρθρίτιδα μπορεί να προσβάλλει και άλλα όργανα και να παρουσιάσει διάφορες εξωαρθρικές εκδηλώσεις. Οι συνηθέστερες κατά σειρά συχνότητας εξωαρθρικές εκδηλώσεις είναι:

Αναιμία. Πρόκειται συνήθως για τη λεγόμενη αναιμία χρόνιας πάθησης.

Υποδόρια ρευματοειδή οζίδια. Πρόκειται για μικρά υποδόρια οζίδια μεγέθους μέχρι 2 εκ. ή και μεγαλύτερα που είναι μαλακά, ανώδυνα, δεν συμφύονται με το δέρμα ούτε με τα υποκείμενα μόρια και εντοπίζονται συνήθως σε θέσεις που ασκείται πίεση, όπως π.χ. οι αγκώνες.

Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα. Οφείλεται σε συμπίεση του μέσου νεύρου μέσα στον καρπιαίο σωλήνα λόγω τενοντοελυτρίτιδας των μυών που κάμπτουν τα δάκτυλα των χεριών. Τα κύρια συμπτώματα αυτού του συνδρόμου είναι τα μουδιάσματα, το κάψιμο και ο πόνος που εντοπίζονται στην κερκιδική πλευρά της παλάμης και στην παλαμιαία επιφάνεια του αντίχειρα, του δείκτη, του μέσου δακτύλου και του τέταρτου δακτύλου κατά το ήμισυ προς την κερκιδική πλευρά.

Σύνδρομο Sjögren. Χαρακτηρίζεται κυρίως από ξηροφθαλμία και ξηροστομία.

Σκληρίτιδα, δηλ. φλεγμονή στο σκληρό χιτώνα του ματιού.

Διάμεση πνευμονική ίνωση. Κύρια αρχική κλινική εκδήλωση είναι ο βήχας και αργότερα η δύσπνοια στην κόπωση.

Πλευρίτιδα, δηλ. συλλογή υγρού μέσα στη θωρακική κοιλότητα.

Περικαρδίτιδα, δηλ. συλλογή υγρού μέσα στην περικαρδιακή κοιλότητα.

Ενδοπνευμονικά ρευματοειδή οζίδια

Αγγειίτιδα, δηλ. φλεγμονή στο τοίχωμα των αγγείων. Εμφανίζεται πολύ σπάνια και κατά κανόνα σχετίζεται με υψηλό βαθμό ενεργότητας και σοβαρότητας της ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Συνήθως πρόκειται για ελαφρά αγγειίτιδα και συγκεκριμένα για τη λεγόμενη δερματική λευκοκυτταροκλαστική αγγειίτιδα και πολύ σπάνια για σοβαρότερη αγγειίτιδα.

Η δερματική λευκοκυτταροκλαστική αγγειίτιδα χαρακτηρίζεται από φλεγμονή στο τοίχωμα μικρών αγγείων (αρτηριδίων, τριχοειδών και φλεβιδίων) και εκδηλώνεται με δερματικές βλάβες, που έχουν ποικίλη μορφή και μπορεί να συνοδεύονται από κνησμό (φαγούρα) ή πόνο. Αντίθετα, η σοβαρότερη αγγειίτιδα προσβάλλει μικρού μεγέθους αρτηρίες οποιουδήποτε οργάνου, αλλά συνηθέστερα προσβάλλει τα αγγεία των νεύρων. Οι κλινικές εκδηλώσεις της αγγειίτιδας αυτής συνήθως περιλαμβάνουν είτε δερματικές εξελκώσεις, είτε ήπια περιφερική αισθητική νευροπάθεια με παραισθησίες και καυσαλγίες ποδιών ή/και χεριών, είτε σοβαρή αισθητικοκινητική νευροπάθεια τύπου πολλαπλής μονονευρίτιδας με παραισθησίες, καυσαλγίες, πόνο αλλά και πάρεση ποδιών ή/και χεριών.

Εξαιρετικά σπάνια μπορεί να εμφανιστούν εκδηλώσεις από προσβολή εσωτερικών οργάνων. Θα πρέπει να τονιστεί ότι σήμερα με τις θεραπευτικές δυνατότητες που υπάρχουν για έπίτευξη ύφεσης της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, η αγγειίτιδα σπανιότατα συναντάται στην κλινική πράξη.

Πως γίνεται η διάγνωση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας;
Η διάγνωση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, όπως και όλων των ρευματικών παθήσεων, στηρίζεται:
Στο πλήρες ιστορικό
Στην προσεκτική κλινική εξέταση
Στον κατάλληλο εργαστηριακό έλεγχο και
Στον αποκλεισμό μερικές φορές ορισμένων άλλων ρευματικών παθήσεων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά τη διαγνωστική και διαφοροδιαγνωστική προσέγγιση του ασθενούς με φλεγμονώδες κλινικό αρθρικό σύνδρομο
Με βάση τα δεδομένα του ιστορικού και τα κλινικά χαρακτηριστικά του φλεγμονώδους αρθρικού συνδρόμου διαμορφώνεται η αρχική διαγνωστική σκέψη του ρευματολόγου που μπορει μερικές φορές να καταλήγει στη διάγνωση ή να περιορίζει σημαντικά το φάσμα των πιθανών διαγνώσεων οδηγώντας έτσι στην πραγματοποίηση του κατάλληλου εργαστηριακού ελέγχου. Τελικά από τη συνεκτίμηση των κλινικών και εργαστηριακών ευρημάτων τεκμηριώνεται η διάγνωση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

Με στόχο την πρώιμη διάγνωση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, που παίζει καθοριστικό στην αποτελεσματικότητα της θεραπευτικής παρέμβασης, πολύ πρόσφατα προτάθηκαν και χρησιμοποιούνται νέα και με ποσοτική εκτίμηση διαγνωστικά κριτήρια (Πίνακας 1). Τα κριτήρια αυτά αναφέρονται α) στην αρθρίτιδα που μπορεί να πάρει σκορ από 1 έως 5 ανάλογα με την εντόπιση και τον αριθμό των προσβεβλημένων αρθρώσεων, β) στο ρευματοειδή παράγοντα (RA test) ή στα αντι-CCP αντισώματα που μπορεί να πάρουν σκορ 2 ή 3 ανάλογα με το βαθμό της θετικότητάς τους, γ) στην ταχύτητα καθίζησης των ερυθρών αιμοσφαιρίων (ΤΚΕ) ή στη C-αντιδρώσα πρωτεΐνη (CRP) που μπορεί να πάρουν σκορ 0 ή 1 ανάλογα με το εάν οι τιμές τους είναι φυσιολογικές ή αυξημένες και δ) στη διάρκεια της αρθρίτιδας που μπορεί να πάρει σκορ 0 ή 1 ανάλογα με το εάν είναι μικρότερη από 6 εβδομάδες ή τουλάχιστον ίση με 6 εβδομάδες. Το μεγαλύτερο δυνατό σκορ σε κάθε ασθενή με ρευματοειδή αρθρίτιδα είναι 10. Διάγνωση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας γίνεται όταν το σκορ είναι τουλάχιστον 6.

Πίνακας 1. Κριτήρια (2010) ACR/EULAR* για τη διάγνωση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας

Κριτήρια Παράμετροι Κριτηρίων Σκορ
1 μεγάλη άρθρωση 0
Αρθρίτιδα σε 2-10 μεγάλες αρθρώσεις 1
1-3 μικρές αρθρώσεις 2
4-10 μικρές αρθρώσεις 3
>10 αρθρώσεις (με ≥1 μικρή άρθρωση) 5

ΡΑ test ή Αντι-CCP αντισώματα Θετικά σε χαμηλό τίτλο 2
Θετικά σε υψηλό τίτλο 3

ΤΚΕ ή CRP Φυσιολογικές 0
Αυξημένη ΤΚΕ ή CRP 1
Διάρκεια αρθρίτιδας
<6 εβδομάδες 0
≥6 εβδομάδες 1
Μεγαλύτερο δυνατό σκορ 10
* ACR: Αμερικανικό Κολέγιο Ρευματολογίας, EULAR: Ευρωπαϊκή Ρευματολογική Εταιρεία

Ποια είναι η σύγχρονη θεραπευτική αντιμετώπιση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας;
Kύριος στόχος της θεραπευτικής αντιμετώπισης της ρευματοειδούς αρθρίτιδας είναι η επίτευξη:

Ύφεσης της νόσου, που σημαίνει:
Υποχώρηση του πόνου, της δυσκαμψίας και γενικά όλων των συμπτωμάτων της νόσου
Πρόληψη παραμορφώσεων των αρθρώσεων, λειτουργικών κινητικών διαταραχών και αναπηρίας
Πρόληψη ή αναστολή της ακτινολογικής εξέλιξης της νόσου
Βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς

Ωστόσο σε ασθενείς που έχουν νόσο εγκατεστημένη επί μεγάλο χρονικό διάστημα, δηλ. η νόσος τους δεν έχει διαγνωστεί έγκαιρα ή δεν έχουν υποβληθεί σε σωστή θεραπευτική αγωγή και έχουν ήδη αναπτύξει παραμορφώσεις και δομικές βλάβες στις αρθρώσεις θεωρείται ως εναλλακτικός θεραπευτικός στόχος η επίτευξη:

Χαμηλής δραστηριότητας της νόσου, που σημαίνει:
Ανακούφιση από τον πόνο και γενικά βελτίωση όλων των συμπτωμάτων της νόσου
Πρόληψη της περαιτέρω ανάπτυξης παραμορφώσεων των αρθρώσεων, λειτουργικών κινητικών διαταραχών και αναπηρίας
Αναστολή της περαιτέρω ακτινολογικής εξέλιξης της νόσου
Βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς
Τα φάρμακα που χρησιμοποιούμε για την επίτευξη των θεραπευτικών στόχων εμπίπτουν στις παρακάτω πέντε ομάδες:
Αναλγητικά
Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Τα φάρμακα αυτά καθώς και τα αναλγητικά χορηγούνται σε ορισμένους ασθενείς, όταν δεν υπάρχουν αντενδείξεις, για την ανακούφιση από τον πόνο μέχρι την επίτευξη ύφεσης της νόσου με την χρησιμοποίηση των συνθετικών ή/και βιολογικών τροποποιητικών της νόσου φαρμάκων. Σε ασθενείς ηλικίας πάνω από 65 ετών, αλλά και σε ασθενείς που έχουν άλλες σχετικές ενδείξεις, θα πρέπει να χορηγείται παράλληλα και γαστροπροστατευτική αγωγή για την πρόληψη παρενεργειών από το στομάχι. Για τον ίδιο λόγο οι ασθενείς στους οποίους έχει χορηγηθεί κορτιζόνη δεν πρέπει να παίρνουν παράλληλα και μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα.
Γλυκοκορτικοειδή (κορτιζόνη). Η θέση της κορτιζόνης στη θεραπευτική αντιμετώπιση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, γνώρισε περιόδους δόξας αλλά και παρακμής. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας το 1948 με θεαματικά αποτελέσματα. Δύο χρόνια αργότερα απονεμήθηκε το βραβείο Nobel της Ιατρικής στους γιατρούς που χρησιμοποίησαν την κορτιζόνη σε αυτή τη θεραπευτική εφαρμογή. Επειδή όμως εχρησιμοποιείτο σε μεγάλες δόσεις, δεν άργησαν τα άσχημα νέα. Και αυτά ήταν οι συχνές και δοσοεξαρτώμενες παρενέργειες της κορτιζόνης και η απώλεια του θεραπευτικού αποτελέσματος κατά τη μείωση της δοσολογίας της. Έτσι άρχισε περίοδος παρακμής και η χρησιμοποίηση της κορτιζόνης περιορίστηκε στις εξάρσεις της ρευματοειδούς αρθρίτιδας ή στις ενδαρθρικές εγχύσεις, όταν 1-2 αρθρώσεις δεν ανταποκρίνονται στο εφαρμοζόμενο θεραπευτικό πρόγραμμα. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια πολλές κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η κορτιζόνη χορηγούμενη σε χαμηλή δόση μέχρι και δύο χρόνια και σε συνδυασμό με τροποποιητικά της νόσου φάρμακα σε ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα: α) συμβάλλει σημαντικά στην αποτελεσματικότερη πρόληψη των παραμορφώσεων και γενικότερα των δομικών βλαβών και των οστικών διαβρώσεων της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και β) δεν έχει συχνές ούτε σοβαρές παρενέργειες.

Γι´ αυτό σήμερα η κορτιζόνη χορηγείται συχνά σε ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα ως "θεραπεία γέφυρας" σε χαμηλή δόση (πρεδνιζολόνη 7,5 mg ή λιγότερο ημερησίως), δηλ. χορηγείται κατά το χρονικό διάστημα της αναμονής του θεραπευτικού αποτελέσματος των τροποποιητικών της νόσου φαρμάκων, που συνήθως εμφανίζεται μετά από περίπου 2 μήνες. Για την πρόληψη οστεοπόρωσης θα πρέπει χορηγείται παράλληλα ασβέστιο και βιταμίνη D, ενώ σε ασθενείς με οστεοπενία θα πρέπει να χορηγείται επιπλέον και ένα διφωσφονικό φάρμακο.

Επομένως, η κορτιζόνη μπορεί να θεωρηθεί ως ένα τροποποιητικό της νόσου φάρμακο και μπορεί, όταν χρειάζεται, να χορηγείται σε συνδυασμό με ένα από τα άλλα συνθετικά τροποποιητικά της νόσου φάρμακα ή, όταν ενδείκνυται, και με ένα από τα βιολογικά τροποποιητικά της νόσου φάρμακα για την αντιμετώπιση τόσο της πρώιμης (διάρκεια νόσου μέχρι έξι μήνες) όσο και της εγκατεστημένης ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

Κλασικά συνθετικά νοσοτροποποιητικά αντιρευματικά φάρμακα. Τα φάρμακα αυτά καταστέλλοντας τους παθογενετικούς φλεγμονώδεις μηχανισμούς της ρευματοειδούς αρθρίτιδας τροποποιούν τη φυσική της πορεία και αναστέλλουν την εξέλιξή της, γι’ αυτό λέγονται νοσοτροποποιητικά. Πολλές κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι με κάθε ένα από τα συνθετικά τροποποιητικά της νόσου φάρμακα επιτυγχάνονται: α) Σημαντική βελτίωση των σημείων και συμπτωμάτων της νόσου, β) Σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών, γ) Αναστολή της ακτινολογικής εξέλιξης της νόσου και δ) Ύφεση της νόσου σε σημαντικό ποσοστό των ασθενών. Τα κυριότερα από τα φάρμακα αυτά που χορηγούμε σήμερα στην κλινική πράξη σε κάθε ασθενή με ρευματοειδή αρθρίτιδα είναι τα παρακάτω:

Μεθοτρεξάτη
Λεφλουνομίδη
Σουλφασαλαζίνη
Κυκλοσπορίνη
Υδροξυχλωροκίνη
Διάφορα άλλα

Συμπερασματικά με την ορθή χρησιμοποίηση σε κάθε ασθενή των συνθετικών τροποποιητικών της νόσου φαρμάκων ή/και των βιολογικών τροποποιητικών της νόσου φαρμάκων είναι σήμερα εφικτή η επίτευξη των παραπάνω θεραπευτικών στόχων. Πρόσφατα μάλιστα καθιερώθηκε η λεγόμενη στρατηγική της «στοχευμένης θεραπείας» με κύριο σκοπό την επίτευξη ύφεσης ή χαμηλής δραστηριότητας της νόσου μέσα σε 3 έως 6 το πολύ μήνες. Η στρατηγική αυτή στηρίζεται στην τακτική κάθε 1 έως 3 μήνες κλινικοεργαστηριακή εκτίμηση της δραστηριότητας της νόσου και στην ανάλογη ρύθμιση της θεραπευτικής αγωγής μέχρι την επίτευξη του στόχου. Για τη διατήρηση της ύφεσης ή της χαμηλής δραστηριότητας της νόσου ακολουθείται η ίδια τακτική κάθε 3-4 μήνες.

elire.gr

Υγεία

 

Τα χέρια μας είναι γεμάτα μικρόβια που εξαπλώνονται στα διάφορα μέρη του σώματος.

Σε κάποιες περιπτώσεις μπορούν να συγκεντρώσουν περισσότερα μικρόβια που στη συνέχεια μεταδίδονται σε άλλους ανθρώπους.

 

Δείτε ποιες συνήθειες είναι επικίνδυνες για εσάς και τους γύρω σας:

 

Πρόσωπο

Αν κάθεστε σε ένα πολυσύχναστο μέρος, αρκεί μια ματιά γύρω σας για να διαπιστώσετε πόσοι άνθρωποι στηρίζουν το πρόσωπό τους στα χέρια τους. Σύμφωνα με τους μικροβιολόγους, τα χέρια έχουν λιπαρές ουσίες που φράζουν τους πόρους της επιδερμίδας και επιδεινώνουν την ακμή. Τα μικρόβια που υπάρχουν στα δάχτυλα των χεριών μπορούν να κάνουν την κατάσταση ακόμη χειρότερη. Για να διατηρήσετε το πρόσωπό σας καθαρό και χωρίς σπυράκια, μην το αγγίζετε.

Μάτια

Τα μάτια είναι εξαιρετικά ευαίσθητα. Όταν τα αγγίζετε δεν τους μεταφέρετε μόνο μικρόβια, αλλά υπάρχει κίνδυνος να μεταφέρετε βρώμικα μικροσωματίδια, τα οποία μπορεί να προκαλέσουν ερεθισμό ή ακόμη και τραυματισμό του κερατοειδούς. Εάν πρέπει να αγγίξετε τα μάτια σας, πλύνετε πολύ καλά τα χέρια σας πριν το κάνετε. Το συχνό τρίψιμο των ματιών προκαλεί μαύρους κύκλους και ρυτίδες με την πάροδο του χρόνου. Εάν έχετε φαγούρα, δοκιμάστε ειδικές σταγόνες που θα σας ανακουφίσουν.

Αυτιά

Το εσωτερικό του αυτιού είναι ευαίσθητο και επιρρεπές σε βλάβες, γι’ αυτό θα πρέπει να αντισταθείτε στον πειρασμό να βάζετε το δάχτυλό σας για να αφαιρέσετε την κυψελίδα. Η επιδερμίδα στο κανάλι του αυτιού είναι πολύ λεπτή. Αν νιώθετε κάποια ενόχληση, μην επιχειρήσετε να θεραπεύσετε το πρόβλημα μόνοι σας, αλλά συμβουλευτείτε ωτορινολαρυγγολόγο.

Μύτη

Το εσωτερικό της μύτης σας περιέχει τα δικά του υγιή βακτήρια. Αν βάζετε τα δάχτυλά σας στη μύτη, εισάγετε διάφορα βακτήρια που μπορεί να προκαλέσουν λοιμώξεις. Επιπλέον, τα χέρια σας θα μεταφέρουν τα βακτήρια της μύτης και θα τα διαδώσουν, αυξάνοντας τον κίνδυνο μετάδοσης του ιού του κρυολογήματος και της γρίπης.

Στόμα

Το στόμα του μέσου ανθρώπου φιλοξενεί 34 έως 72 διαφορετικά είδη βακτηρίων. Τα περισσότερα είναι αβλαβή, ενώ κάποια ωφελούν τη στοματική υγεία. Αν όμως προσθέτετε επιπλέον μικρόβια από τα χέρια σας διαταράσσεται η βακτηριακή ισορροπία του στόματος και είναι πιθανό να αρρωστήσετε. Στη συνέχεια θα μεταφέρετε τα μικρόβια από το στόμα σας σε άλλους ανθρώπους με τους οποίους έρχεστε σε επαφή (μέσω χειραψίας, κοινής χρήσης αντικειμένων κλπ.) Για να ελαχιστοποιήσετε τους κινδύνους, κρατήστε τα χέρια σας μακριά από το στόμα σας.

Οπίσθια

Το πλύσιμο των χεριών μετά την επίσκεψη στην τουαλέτα, είναι απαράβατος κανόνας υγιεινής. Η επαφή των χεριών με την πρωκτική περιοχή είναι βασικός τρόπος εξάπλωσης μικροβίων, στα οποία συγκαταλέγεται και το επικίνδυνο E.coli που ευθύνεται για σοβαρές λοιμώξεις.

Αφαλός

Γνωρίζετε ότι ο αφαλός είναι το πιο βρώμικο μέρος του σώματος, λόγω του μεγάλου αριθμού βακτηρίων που φιλοξενεί; Οι περισσότεροι άνθρωποι παραμελούν τον καθαρισμό του με αποτέλεσμα να παραμένει βρώμικος και μετά το ντους. Το σχήμα του αφαλού διευκολύνει τη συγκέντρωση βρωμιάς, γι’ αυτό πρέπει να αποφεύγετε να τον αγγίζετε αν θέλετε να μειώσετε τον κίνδυνο λοιμώξεων.

Νύχια

Κάτω από τα νύχια τόσο των χεριών όσο και των ποδιών συγκεντρώνεται βρωμιά και βακτήρια. Ακόμα και αν πλένετε επιμελώς τα χέρια σας, τα μικρόβια δεν απομακρύνονται. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που γιατροί και νοσηλευτές φορούν γάντια. Τα μικρόβια των νυχιών μπορούν εύκολα να εξαπλωθούν σε άλλα σημεία του σώματος, αυξάνοντας τον κίνδυνο μολύνσεων και λοιμώξεων

newsitamea.gr

Υγεία

Η χειρουργική αφαίρεση του θυρεοειδούς αδένα, η θυρεοειδεκτομή, είναι μία λεπτή και πολύ εξειδικευμένη επέμβαση. Η εγχείρηση πρέπει να διενεργείται από ειδικό χειρουργό (ή χειρουργική ομάδα) με ειδική κατάρτιση και μεγάλη εμπειρία στην χειρουργική θυρεοειδούς και ενδοκρινών αδένων γενικότερα.

Ο δρ. Σταύρος Τσιριγωτάκης, Χειρουργός Θυρεοειδούς και Ενδοκρινών Αδένων

Σε κάθε επέμβαση θυρεοειδεκτομής ο χειρουργός προσπαθεί να επιτύχει:

Πλήρη αφαίρεση του θυρεοειδή άδενα, χωρίς μακροσκοπικά ανιχνεύσιμο υπολειμματικό ιστό με στόχο την ελαχιστοποίηση της πιθανότητας υποτροπής της νόσου.
Προστασία των λαρυγγικών νεύρων, τα οποία είναι υπεύθυνα για την κινητικότητα των φωνητικών χορδών και των μυών του λάρρυγα και βρίσκονται σε πολύ στενή ανατομική σχέση με τον θυρεοειδή αδένα.
Προστασία των παραθυρεοειδών αδένων καθώς και άλλων γειτονικών οργάνων του θυρεοειδή.
Ασφαλή αιμόσταση, των πολλαπλών αιμοφόρων αγγείων (αρτηριών και φλεβών) του θυρεοειδούς αδένα και αποφυγή περιεγχειρητικής αιμορραγίας.

Ταχεία ανάρρωση με ελάχιστο μετεγχειρητικό πόνο, με στόχο την ελάχιστη παραμονή υπό νοσοκομειακές συνθήκες και την σύντομη επιστροφή του ασθενούς στις φυσιολογικές του δραστηριότητες και την εργασία.
Βέλτιστο αισθητικό αποτέλεσμα, όσον αφορά στη χειρουργική τομή, με αποφυγή επιμόλυνσης του τραύματος.
Ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται η αντικειμενική εκτίμηση της επιτυχίας ή όχι μιας θυρεοειδεκτομής, μετά από καλόηθες εύρημα ή για σοβαρή κακοήθεια, με την κάθε περίπτωση να έχει τη δική της βαρύτητα στη μετέπειτα εξέλιξη της υγείας του ασθενή.

«Η μέριμνά μας να αφαιρεθεί μέχρι και το τελευταίο κύτταρο θυρεοειδούς είναι πολύ αυξημένη σε κάθε χειρουργείο, εφόσον το επιτρέπει η εμπειρία μας» τονίζει ο δρ. Σταύρος Τσιριγωτάκης, Χειρουργός Θυρεοειδούς και Ενδοκρινών Αδένων, επισημαίνοντας συγχρόνως τη λεπτότητα της συγκεκριμένης επέμβασης, η οποία πέραν του αμιγώς ιατρικού ενδιαφέροντος επιτυχίας, πρέπει να «φροντίσει» και την αισθητική του ασθενούς, με την όσο το δυνατόν μικρότερη ουλή.

Η ελάχιστα επεμβατική θυρεοειδεκτομή με αφαίρεση ολόκληρου του θυρεοειδή αδένα χωρίς τη διατομή των μυών και με πολύ μικρή τομή, αποτελεί την επιζητούμενη ποιότητα της εξελιγμένης χειρουργικής επέμβασης, γιατί όπως είναι γνωστό, όσο λιγότερες κακώσεις και τραυματισμοί γίνονται σε αυτήν, τόσο αρτιότερο είναι το αποτέλεσμα.

«Αν και το υπόλειμμα του θυρεοειδούς σύμφωνα με την επιστημονική κοινότητα είναι αποδεκτό μέχρι το 2,5%, εντούτοις, γίνεται αντιληπτό το όφελος του ασθενούς με μετρούμενο υπόλειμμα κάτω του 1%, ή ακόμα και σε πολλές περιπτώσεις, αυτό που αφήνουμε να πλησιάζει το 0,5%. Είναι φανερό πόσο πιο αποτελεσματική θα είναι η θεραπεία μετά τη χειρουργική επέμβαση, σε σύγκριση με εκείνη όπου θα έχει αφεθεί υπόλειμμα 4% ή 8% ή ακόμα και 10%. Στην περίπτωση της καλοήθειας(τοξικός θυρεοειδής), όταν υπάρχει μεγάλο υπόλειμμα, λόγω της πιθανότητας υποτροπής της νόσου, ενδεχόμενα να χρειασθεί και νέα επέμβαση», εξηγεί ο κ. Τσιριγωτάκης.

Σύμφωνα με τον γιατρό, «Όταν γίνεται διάγνωση καρκίνου, είναι επιβεβλημένη η αφαίρεση ολόκληρου του αδένα, με το υπόλειμμα υποχρεωτικά να πρέπει να είναι σχεδόν μηδενικό, γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα χρειαστούν επανειλημμένες συνεδρίες και μεγάλες δόσεις ραδιενεργού ιωδίου για να το καταστρέψουν». Στην περίπτωση αυτή υπάρχει κίνδυνος για επαναληπτική επέμβαση και αυτό, όπως λέει «έχει πολύ μεγαλύτερα ποσοστά επιπλοκών, πέραν της πρόσθετης ψυχικής, σωματικής αλλά και οικονομικής ταλαιπωρίας που συνεπάγεται».

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε παγκόσμιο επίπεδο, όλες οι επιστημονικές εταιρίες για τον θυρεοειδή θεωρούν απαραίτητη την εξειδίκευση τόσο του χειρουργού, όσο και της κλινικής που πραγματοποιείται η επέμβαση, γιατί έτσι μόνο εξασφαλίζεται η ασφαλής θεραπευτική αντιμετώπιση.

omorfamystika.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin