Δεκεμβρίου 17, 2018

Περιβάλλον

«Ήταν η χειρότερη νύχτα της ζωής μου, δεν θα ξεχάσω ποτέ τις κραυγές τους»
Η πενθήμερη απόδραση στη Νήσο Στιούαρτ (ή Ρακιούρα) στη Νέα Ζηλανδία για πεζοπορία και εξερεύνηση, σημάδεψε ανεξίτηλα την ψυχή της Liz Carlson, μιας ταξιδιωτικής μπλόγκερ από τις ΗΠΑ, που είδε μπροστά στα μάτια της σε παραλία του κόλπου Μέισον, τουλάχιστον 145 φάλαινες που έχασαν τον προσανατολισμό τους και εξόκειλαν στην παραλία, να ψυχορραγούν.

«Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που σου πέφτει το σαγόνι», δήλωσε στο BBC η μπλόγκερ. «Πήγαμε στην παραλία το ηλιοβασίλεμα και παρατηρήσαμε κάτι στα ρηχά. Όταν συνειδητοποιήσαμε πως ήταν φάλαινες, πετάξαμε τον εξοπλισμό μας και τρέξαμε να τις βοηθήσουμε».

Δεν είχε ξαναδεί φάλαινες σε άγρια κατάσταση. «Τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει γι' αυτό, ήταν απλά τρομακτικό», αναφέρει. Μαζί με τον φίλο της έσπευσαν να βοηθήσουν τις φάλαινες προσπαθώντας να τις σπρώξουν σε πιο βαθιά νερά. «Γρήγορα όμως καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, γιατί απλά είναι πολύ μεγάλες. Η ματαιότητα ήταν το χειρότερο. Φώναζαν η μία στην άλλη, μίλαγαν και σπαρταρούσαν αλλά δεν υπήρχε τρόπος να τις βοηθήσεις».

Η παραλία, όπως και το νησί άλλωστε, είναι απομονωμένη και δεν ήταν εύκολο να βρουν βοήθεια. Δεν είχαν συναντήσει κάποιο πεζοπόρο τις δύο προηγούμενες μέρες που εξερευνούσαν την περιοχή, ήξεραν όμως πως σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από εκείνο το σημείο υπάρχει μια καλύβα που αποτελεί τη βάση κάποιων εργατών. Χωρίς σήμα στα κινητά τους τηλέφωνα ήλπιζαν πως στην καλύβα θα υπήρχε ασύρματος ώστε να καλέσουν σε βοήθεια. Ο φίλος της Julian Ripoll προσφέρθηκε να πάει τρέχοντας μέχρι την καλύβα αφήνοντας τη Liz μόνη της σε μια αχανή παραλία -μήκους 19 χιλιομέτρων- γεμάτη από φάλαινες που περίμεναν το τέλος.

«Ποτέ δεν θα ξεχάσω το κλάμα τους, τον τρόπο που με κοίταζαν καθώς καθόμουν δίπλα τους στο νερό, το πόσο απεγνωσμένα προσπαθούσαν να κολυμπήσουν αλλά το βάρος τους τις έχωνε όλο και πιο βαθιά στην άμμο», έγραψε στο Instagram. «Η καρδιά μου έσπασε εντελώς».

Κάποια στιγμή εντόπισε μια μικρή φάλαινα και προσπάθησε να τη σπρώξει στο νερό. Και τα κατάφερε, καθώς το βάρος της ήταν σαφώς μικρότερο από τις υπόλοιπες.

«Έδωσα ό,τι είχα για να τη σπρώξω στο νερό, αλλά εκείνη επέστρεφε έξω στην παραλία», δήλωσε η 30χρονη στο BBC. «Όταν έφυγε ο Julian κάθισα εκεί δίπλα της. Μπορείς να αισθανθείς τον φόβο στα ζώα, σε κοιτούν, σε βλέπουν και έχουν πολύ ανθρώπινα μάτια».

«Ήξερα ότι ο θάνατός τους ήταν αναπόφευκτος. Έκατσα στην άμμο με τα γόνατά μου, ούρλιαζα από απογοήτευση και έκλαιγα, υπό τον ήχο δεκάδων φαλαινών που ξεψυχούσαν πίσω μου», έγραψε στο Instagram.

Λίγες ώρες αργότερα ο Julian επέστρεψε στην παραλία μαζί με μια ομάδα από δασοφύλακες. Είχε πέσει όμως το σκοτάδι και δεν μπορούσε να γίνει τίποτα. Οι περισσότερες φάλαινες ήταν αποπροσανατολισμένες και εξακολουθούσε να υπάρχει άμπωτη.

Έτσι η Liz και ο Julian πήγαν στο χώρο που είχαν κατασκηνώσει ελπίζοντας πως κατά τη διάρκεια της νύχτας τα δύο κοπάδια φαλαινών θα κατάφερναν να επιστρέψουν στον ωκεανό.

Το επόμενο πρωί η κατάσταση είχε γίνει ακόμα πιο άσχημη. Υπήρχε άμπωτη και οι φάλαινες κείτονταν σε στεγνή άμμο. Κάποιες είχαν ήδη πεθάνει και κάποιες άλλες πονούσαν και τις έκαιγε ο ήλιος. «Είχαν δάκρυα στα μάτια τους. Έκλαιγαν και έκαναν λυπηρούς ήχους», περιγράφει η Liz. Ήταν πια ξεκάθαρο πως δεν υπήρχε σωτηρία. Χρειάζονταν πέντε άτομα για να μετακινήσουν μια φάλαινα στο νερό και οι φάλαινες στην παραλία ήταν εκατοντάδες. Επιπλέον, το δυναμικό ήταν πολύ μικρό, ενώ δεν υπήρχε χρόνος για να έρθει βοήθεια.

Έτσι, οι δασοφύλακες πήραν την απόφαση να προχωρήσουν σε ευθανασία όσων βρίσκονταν ακόμα στη ζωή. Η εναλλακτική που υπήρχε ήταν να τις αφήσουν εκεί να βιώσουν έναν αργό και οδυνηρό θάνατο.

Το Υπουργείο Προστασίας Άγριας Ζωής της Νέας Ζηλανδίας ανέφερε πως οι σοροί των φαλαινών θα μείνουν στην παραλία και η φύση θα φροντίσει για αυτές.

Σύμφωνα με το Υπουργείο δεν είναι ξεκάθαρο γιατί οι φάλαινες βρέθηκαν στα ρηχά. Μεμονωμένα περιστατικά είναι συχνά στη Νέα Ζηλανδία, αλλά τόσο μαζικά σπανίζουν.

Οι φάλαινες κολυμπούν μόνο προς τα εμπρός και κινδυνεύουν να εξοκείλουν εάν βρεθούν σε πολύ ρηχά νερά. Το φαινόμενο μπορεί να οφείλεται σε ασθένεια των θηλαστικών ή σε σφάλμα πλοήγησης. Ένα άλλο ενδεχόμενο έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι φάλαινες πιλότοι είναι εξαιρετικά κοινωνικές και «όταν μια φάλαινα χάσει το δρόμο της και εξοκείλει, τα υπόλοιπα μέλη του κοπαδιού της θα κινηθούν προς το μέρος της για να τη βοηθήσουν».

newsbeast.gr

Περιβάλλον

Η ανθρωπότητα έχει αφανίσει το 60% των ζώων, των πουλιών, των ψαριών και των ερπετών από το 1970 και τώρα οι ειδικοί προειδοποιούν ότι ο απόλυτος αφανισμός της άγριας ζωής αποτελεί πραγματικό κίνδυνο που απειλεί τον πολιτισμό. Τα νέα σοκαριστικά στοιχεία για την άγρια φύση δόθηκαν στη δημοσιότητα από τη WWF και στην αναφορά υπογράφουν 69 επιστήμονες από όλο τον κόσμο.

Σε αυτή αναφέρεται ότι η τεράστια και αυξανόμενη κατανάλωση τροφής και πόρων από τον παγκόσμιο πληθυσμό καταστρέφουν τον ιστό της ζωής, ο οποίος έχει υφανθεί εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, και από τον οποίο εξαρτάται η ανθρώπινη κοινωνία για καθαρό αέρα και νερό. «Υπνοβατούμε προς την άκρη του γκρεμού», τόνισε ο Mike Barrett, διευθυντής του τμήματος επιστήμης και προστασίας στη WWF.

«Αν αυτή η μείωση ήταν στον ανθρώπινο πληθυσμό, θα ήταν σαν να είχε αδειάσει η Βόρεια και Νότια Αμερική, η Αφρική, Η Κίνα, η Ωκεανία και η Ευρώπη. Αυτή είναι η κλίμακα της καταστροφής που έχουμε προκαλέσει». Συνεχίζει λέγοντας «πως δεν είναι ότι χάθηκε το «θαύμα» της φύσης. Είναι ότι τώρα βρίσκεται σε κίνδυνο και το μέλλον των ανθρώπων. Η φύση δεν είναι «κάτι απλά ωραίο που αξίζει να έχουμε» – είναι το σύστημα που στηρίζει την ίδια τη ζωή».

Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι ο πλανήτης αρχίζει να βιώνει την έκτη περίοδο μαζικού αφανισμού, ο πρώτος που προκαλείται από είδος – τον homo sapiens. Άλλες πρόσφατες αναλύσεις έχουν αποκαλύψει ότι η ανθρωπότητα έχει καταστρέψει το 83% όλων των θηλαστικών και τα μισά είδη φυτών από την αρχή του πολιτισμού και ότι, ακόμα κι αν η καταστροφή τερματιζόταν σήμερα, ο φυσικός κόσμος θα χρειαζόταν 5-7 εκατομμύρια χρόνια για να ανακάμψει.

Η περιοχή της Καραϊβικής/ Λατινικής Αμερικής εμφανίζει τη χειρότερη εικόνα με την εξαφάνιση του 89% του πληθυσμού των άγριων ζώων σε διάστημα 44 ετών. Η Βόρεια Αμερική και η Γροιλανδία είναι στην καλύτερη κατάσταση με το 23% των άγριων ζώων να έχει χαθεί. Η περιοχή της Ευρώπης, της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής καταγράφει απώλειες σε ποσοστό 31%.

Το WWF χρησιμοποιεί δεδομένα από 16.704 πληθυσμούς θηλαστικών, πουλιών, αμφίβιων, ερπετών και ψαριών. Τα πιο πρόσφατα στοιχεία που έχουμε διαθέσιμα είναι από 1970 μέχρι το 2014 όπου οι πληθυσμοί είχαν μειωθεί κατά 60%. Η κυριότερη αιτία του αφανισμού είναι η καταστροφή των οικοσυστημάτων, για να δημιουργηθούν καλλιέργειες. Τα τρία τέταρτα όλης τη γης επηρεάζονται πια σημαντικά από τις ανθρώπινες δραστηριότητες.

Η σφαγή τους για κατανάλωση είναι η επόμενη βασικότερη αιτία, ειδικά όσον αφορά στα θηλαστικά και τα ψάρια. Η χημική ρύπανση είναι επίσης σημαντική: ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός της φάλαινας όρκας είναι καταδικασμένος να πεθάνει λόγω της θαλάσσιας ρύπανσης.

Περιβάλλον

Πόσο θα αυξηθεί η αιολική ενέργεια την επόμενη πενταετία
Τι δείχνει σχετική μελέτη
Πόσο θα αυξηθεί η αιολική ενέργεια την επόμενη πενταετία | in.gr

Πάνω από 1.300 μεγαβάτ νέας αιολικής ισχύος θα προστεθούν στο δυναμικό της Ελλάδας, σύμφωνα με τη μελέτη της WindEurope για τις προοπτικές της αιολικής ενέργειας την πενταετία 2018-2022 («Wind Energy in Europe: Outlook to 2022″), μέγεθος που αντιστοιχεί σε αύξηση του αιολικού δυναμικού κατά 50% σε σχέση με το τέλος του 2017.

Αντίστοιχα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο προβλέπεται η προσθήκη 17.400 μεγαβάτ αιολικών πάρκων κατ’ έτος ως το 2022, με αποτέλεσμα η αιολική ισχύς να φθάσει στα 258 γιγαβάτ από 182 που ήταν τον Ιούνιο του 2018.

«Η Ελλάδα οφείλει να πολλαπλασιάσει τις προσπάθειές της και να ξεπεράσει σημαντικά τη σημερινή εκτίμηση για νέες αιολικές εγκαταστάσεις στο προσεχές μέλλον, προκειμένου να παραμείνει στο δρόμο της πράσινης ενέργειας», επισημαίνει σε δήλωσή του με αφορμή τη δημοσιοποίηση της μελέτης ο πρόεδρος της Ελληνικής Επιστημονικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ), Παναγιώτης Λαδακάκος και προσθέτει: «Για να συμβεί αυτό απαιτείται ο σχεδιασμός και η υλοποίησή του να προωθήσουν μαζικά -με συγκεκριμένα μέτρα και πολιτικές- όλες τις επιλογές αιολικής ενέργειας: στην ηπειρωτική χώρα, τα νησιά και τη θάλασσα, με μεγάλα έργα, με μεγάλες ηλεκτρικές διασυνδέσεις, με υβριδικά συστήματα και συστήματα αποθήκευσης ενέργειας. Αλλά και με μικρότερες επενδύσεις όπως και με την προώθηση των μικρών ανεμογεννητριών».

Σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από τη μελέτη, το 2019 αναμένεται να είναι χρονιά – ρεκόρ για νέες εγκαταστάσεις οι οποίες αναμένεται να ξεπεράσουν τα 20.500 μεγαβάτ. Η μεγαλύτερη αγορά αιολικής ενέργειας παραμένει η Γερμανία όπου κατά το πρώτο εξάμηνο του 2018 εγκαταστάθηκε σχεδόν η μισή νέα ισχύς της Ευρώπης (1626 μεγαβάτ σε σύνολο 3.333 χερσαίων) ενώ στην Ευρώπη εγκαταστάθηκαν επιπλέον 1.120 μεγαβάτ θαλάσσιων αιολικών πάρκων.

Προκύπτει επίσης ότι η τάση της αγοράς κατευθύνεται σε γεννήτριες ολοένα μεγαλύτερης ισχύος που ξεπερνά και τα 10 μεγαβάτ για θαλάσσιες εγκαταστάσεις, καθώς και στον εκσυγχρονισμό / αντικατάσταση των ανεμογεννητριών που πλησιάζουν ή ξεπερνούν την ηλικία των 20 ετών.

Περιβάλλον

Η υψηλότερη κορυφή των Ιμαλαΐων εκπέμπει SOS: Εδώ και 65 χρόνια που ορειβάτες από ολόκληρο τον κόσμο συρρέουν για να κατακτήσουν την κορυφή, το Έβερεστ έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο σκουπιδότοπο. Μόνο φέτος, πάνω από 18 τόνοι σκουπιδιών απομακρύνθηκαν από δύο καταφύγια στην πλευρά του Νεπάλ. «Το Έβερεστ παραέγινε πολυσύχναστο. Χρειάζεται ξεκούραση», είχε πει η Τζούνκο Ταμπέι, η πρώτη γυναίκα που πάτησε το Έβερεστ. Οι ντόπιοι, οι νεπαλέζικες αρχές, ορειβάτες, εθελοντές, περιβαντολλόγοι προσπαθούν να βρουν λύση στο ζήτημα των σκουπιδιών που απειλεί την κορυφή των κορυφών.

cnn.gr/

 

Περιβάλλον

Κλιματική αλλαγή και ακραία καιρικά φαινόμενα
Νίκος Χαραλαμπίδης Γενικός Διευθυντής, ελληνικό γραφείο Greenpeace

Η κλιματική αλλαγή, ως απειλή και για πολλούς ως όρος, μπήκε βίαια για πρώτη φορά στη ζωή μας με τις πλημμύρες στη Μάνδρα Αττικής (Νοέμβριος 2017) και, μετά από λίγους μήνες, με την πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής (Ιούλιος 2018).

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, ξεχνώντας για λίγο τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ελλάδα με τις δεκάδες θύματα.

Η κλιματική αλλαγή αναγνωρίζεται πλέον διεθνώς ως η μεγαλύτερη πλανητική απειλή. Οι παραφωνίες του προέδρου Τραμπ, ο οποίος επιλέγει να ικανοποιήσει πετρελαϊκές εταιρίες και το «λόμπι του άνθρακα»αγνοώντας τις φωνές της συντριπτικής πλειοψηφίας της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας, δεν αλλάζουν την πραγματικότητα:η κλιματική αλλαγή (άλλως γνωστή ως ανθρωπογενές επιταχυνόμενο φαινόμενο του θερμοκηπίου) είναι εδώ. Καταγράφεται αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη, αύξηση της συχνότητας και της έντασης ακραίων καιρικών φαινομένων (τυφώνες, πλημμύρες, ξηρασίες, καύσωνες κοκ), αύξηση μαζικών μετακινήσεων πληθυσμών (κλιματικοί πρόσφυγες)… Η αγωνία για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας απειλής φωτογραφίζεται στη Διεθνή Συνθήκη των Παρισίων η οποία έχει ήδη επικυρωθεί από 195 χώρες και περιγράφει δεσμεύσεις και στόχους για τη μείωση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου. Κύρια και πλέον σημαντική (αλλά όχι μοναδική) ανθρωπογενής πηγή αυτών των αερίων είναι η χρήση ορυκτών καυσίμων (λιγνίτης, πετρέλαιο, φυσικό αέριο) για την παραγωγή ενέργειας. Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής δεν γίνεται με λιτανείες αλλά με την «απανθρακοποίηση» της οικονομίας, ήτοι την πλήρη απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα μέσα στα επόμενα χρόνια.

Τα καλά νέα τώρα: αυτό είναι απολύτως εφικτό τεχνικά, η καθαρή ενέργεια ανταγωνίζεται πλέον – οικονομικά – τα πιο «φθηνά» ορυκτά καύσιμα και δημιουργεί περισσότερες θέσεις εργασίας.

Ναι, η στροφή αυτή δεν είναι εύκολη καθώς συναντά απέναντί της τα μεγαλύτερα παγκόσμια λόμπι (πετρέλαιο, λιγνίτης κοκ) τα οποία δεν είναι διατεθειμένα να χάσουν κεκτημένα, απαιτεί ρίξεις και αλλαγές!

Οι διαγνώσεις και οι προβλέψεις των επιστημόνων για την Ελλάδα, για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στη χώρα μας, είναι σαφείς και περιλαμβάνουν μείωση των ημερών βροχής, αύξηση του ποσού ημερήσιας βροχής που δεχόμαστε (πλημμυρικά φαινόμενα), αύξηση θερμών ημερών και των ημερών με καύσωνα ετησίως, σημαντική αύξηση των ημερών υψηλού κινδύνου για πυρκαγιές (περίπου κατά 30 ετησίως!). Τα παραπάνω δεν είναι καινούργια και αποτελούν δημόσια διαθέσιμη πληροφορία (Αστεροσκοπείο Αθηνών, Ακαδημία Αθηνών κοκ).

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί ο καθένας μας να επικαλείται την κλιματική αλλαγή ως αιτία καταστροφών για τις οποίες το βάρος φέρουν ανθρώπινες αστοχίες και επιλογές. Η τραγική εξέλιξη της πλημύρας στη Μάνδρα Αττικής σχετίζεται άμεσα με το μπάζωμα του ρέματος που αποτελούσε τη φυσική διέξοδο του νερού. Η τραγική εξέλιξη της πυρκαγιάς στο Μάτι Ανατολικής Αττικής σχετίζεται άμεσα με την απουσία πρόληψης από την κεντρική διοίκηση και την έλλειψη προετοιμασίας από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την κοινωνία. Σχετίζεται βεβαίως και με διαχρονικές παθογένειες της κοινωνίας μας (έλλειψη πολεοδομικού σχεδιασμού, αυθαίρετη δόμηση…). Καμία σχέση με την κλιματική αλλαγή!

Η κλιματική αλλαγή εγγυάται ότι οι ιδανικές συνθήκες για τέτοιες πυρκαγιές (καύσωνες, ξηρασία, δυνατοί άνεμοι…) θα αποτελούν όλο και πιο συχνά φαινόμενα στα επόμενα χρόνια. Ευθύνη μας λοιπόν να προετοιμαστούμε με συνέπεια και ταχύτητα (αντί απλώς να επικαλούμαστε την κλιματική αλλαγή ως δικαιολογία ή έξωθεν απειλή που μας ξεπερνά). Μιλώντας για συνέπεια: είναι τουλάχιστον οξύμωρο να επικαλείται κάποιος την κλιματική αλλαγή ως αιτία πρόσφατων καταστροφών ενώ ταυτόχρονα επιλέγει να ακολουθεί μια κλιματικά καταστροφική ενεργειακή πολιτική (νέος λιγνιτικός σταθμός, νέοι πετρελαϊκοί σταθμοί, εξορύξεις για πετρέλαιο).

Η κλιματική αλλαγή είναι εδώ. Είτε λοιπόν κάνεις ότι περνά από το χέρι σου για να μειώσεις τις επιπτώσεις της και να προετοιμάσεις την κοινωνία και την οικονομία γι’ αυτές, είτε την αρνείσαι και συνεχίζεις σαν να μην υπάρχει αύριο (επιλογή Τραμπ). Στα λόγια επιλέγουμε το πρώτο. Καιρός να προχωρήσουμε και στα αντίστοιχα έργα. Μέχρι τότε, η επίκληση της κλιματικής αλλαγής θα αποτελεί κακόγουστο αστείο.

Περιβάλλον

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος: Προς κατάργηση οι πλαστικές σακούλες μιας χρήσης από τον ΟΗΕ
Μόνο το 9% των συνολικά 9 δισεκατομμυρίων τόνων πλαστικού που έχει παράξει ο κόσμος έχει ανακυκλωθεί

Λιγότερο από το ένα δέκατο όλου του πλαστικού παγκοσμίως ανακυκλώνεται και οι κυβερνήσεις θα πρέπει να εξετάσουν την απαγόρευση ή την επιβολή φόρου στις πλαστικές σακούλες μίας χρήσης προκειμένου να περιοριστεί η μόλυνση, αναφέρει ο ΟΗΕ σε έκθεσή του σήμερα Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.

Η έκθεση, που θεωρείται η πιο εμπεριστατωμένη έρευνα των κυβερνητικών δράσεων για τον περιορισμό των πλαστικών σακούλων μίας χρήσης, αναφέρει ότι κάθε χρόνο χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο έως και 5 τρισεκατομμύρια σακούλες. Αν τοποθετηθούν η μία δίπλα στην άλλη θα καλύπτουν μια έκταση που θα αντιστοιχεί δύο φορές στο μέγεθος της Γαλλίας.

«Η μάστιγα του πλαστικού έχει φτάσει σε κάθε γωνιά του πλανήτη», επισημαίνει ο Έρικ Σόλχαϊμ επικεφαλής της υπηρεσίας Περιβάλλοντος του ΟΗΕ στην έκθεση, η οποία συντάχθηκε με τη στήριξη της ινδικής κυβέρνησης και συνοδεύεται από το σύνθημα: «Αν δεν μπορείς να το ξαναχρησιμοποιήσεις, μην το δεχθείς».

«Μόνο το 9% των συνολικά 9 δισεκατομμυρίων τόνων πλαστικού που έχει παράξει ο κόσμος έχει ανακυκλωθεί», τονίζει η έκθεση. «Το περισσότερο καταλήγει στις χωματερές ή το περιβάλλον».

Η Κίνα είναι η μεγαλύτερη παραγωγός αποβλήτων από πλαστικές συσκευασίες, μπροστά από την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Κατά κεφαλή όμως οι ΗΠΑ παράγουν το περισσότερο πλαστικό, μπροστά από την Ιαπωνία και την ΕΕ.

Όμως υπάρχουν ενδείξεις ότι αναλαμβάνεται δράση για να περιοριστεί η μόλυνση από το πλαστικό, η οποία βλάπτει τη ζωή στους ωκεανούς, μολύνει το έδαφος και εκλύει τοξικά όταν καίγεται.

«Στοχευμένοι φόροι και απαγορεύσεις, όπου έχουν σχεδιαστεί και επιβληθεί σωστά, ήταν μεταξύ των πιο αποτελεσματικών στρατηγικών περιορισμού της υπερβολικής χρήσης πλαστικών προϊόντων», επισημαίνει η έκθεση.

Σύμφωνα με την Έλσα Τόντα επικεφαλής του προγράμματος του ΟΗΕ Environment’s Sustainable Lifestyle, περισσότερες από 60 χώρες παγκοσμίως έχουν επιβάλει απαγόρευση ή φόρο στις πλαστικές σακούλες μίας χρήσης και στις πλαστικές συσκευασίες.

Το 30% των χωρών κατέγραψε σημαντική πτώση στην κατανάλωση πλαστικών σακούλων ήδη τον πρώτο χρόνο ισχύς των μέτρων, ενώ το 20% παρατήρησε μικρή ή καμία αλλαγή. Όμως στις μισές περιπτώσεις οι κυβερνήσεις δεν κατάφεραν να μετρήσουν με ακρίβεια τα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής.

Μεταξύ των συστάσεων της έκθεσης περιλαμβάνεται η καλύτερη διαλογή των απορριμμάτων και η ανακύκλωση, οικονομικά κίνητρα για να προωθηθούν οικολογικές εναλλακτικές στο πλαστικό, η εκπαίδευση των καταναλωτών και η προώθηση των επαναχρησιμοποιούμενων προϊόντων.

(Με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ)

    Νewsroom
    HuffPost Greece

Περιβάλλον

 

Η πρώτη βροχή από «πεφταστέρια» της άνοιξης, οι Λυρίδες, θα κορυφωθούν στον ουρανό του βορείου ημισφαιρίου, στο οποίο ανήκει και η Ελλάδα, το βράδυ του Σαββάτου 21 Απριλίου προς χαράματα της Κυριακής 22 Απριλίου. Οι διάττοντες αστέρες θα είναι ορατοί έως τις 25 του μήνα, εφόσον ο καιρός επιτρέψει τις νυχτερινές παρατηρήσεις.

Οι Λυρίδες θεωρούνται μια μέση «βροχή» και στο αποκορύφωμά τους υπολογίζεται ότι εισέρχονται στη γήινη ατμόσφαιρα και πυρακτώνονται μέχρι 20 μετέωρα ανά ώρα με ταχύτητα έως 50 χιλιομέτρων. Οι Λυρίδες μερικές φορές δημιουργούν φωτεινά πεφταστέρια με μακριές ουρές, οι οποίες παραμένουν ορατές στον ουρανό επί αρκετά δευτερόλεπτα. Κάποιες χρονιές, τα «πεφταστέρια» τους έφθασαν ακόμη και τα 100 ανά ώρα.

Η συγκεκριμένη βροχή διαττόντων, η οποία καταγράφηκε για πρώτη φορά το 687 π.Χ. από τους Κινέζους, φαινομενικά προέρχεται από τον αστερισμό της Λύρας, από όπου πήρε το όνομά της, και ιδίως από τον αστέρα Βέγα (‘Αλφα Λύρας), ο οποίος είναι το πιο λαμπρό άστρο του συγκεκριμένου αστερισμού και το δεύτερο φωτεινότερο άστρο του νυχτερινού ουρανού του βορείου ημισφαιρίου.

Η πραγματική όμως πηγή προέλευσης είναι ο κομήτης C/1861 G1 «Θάτσερ», τον οποίο ανακάλυψε το 1861 ο Αμερικανός Α. Θάτσερ. Ο κομήτης αφήνει στο πέρασμά του μια μακριά ουρά σκόνης και σωματιδίων, η οποία διασταυρώνεται κάθε χρόνο με την τροχιά του πλανήτη μας. Ο κομήτης θα ξαναπεράσει πολύ κοντά από τη Γη το 2276, καθώς η τροχιά του γύρω από τον Ήλιο διαρκεί περίπου 415 χρόνια.

Τα απομεινάρια από την ουρά του κομήτη, μετά το τελευταίο κοντινό πέρασμά του κατά τον 19ο αιώνα, αιωρούνται ακόμα στο διάστημα και συνεχίζουν να προκαλούν τη «βροχή» των Λυρίδων κάθε χρόνο.

Newsroom Αθήνα 9.84 – πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ

Περιβάλλον

Οι επιστήμονες μελέτησαν μεταναστεύσεις πουλιών, άνθιση φυτών, εμφάνιση των φύλλων στα δέντρα

Νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη κατέγραψε το πόσο νωρίτερα έρχεται πλέον η εποχή της άνοιξης στη Γη σε σχέση με κάποια χρόνια πριν, επισημαίνοντας πως οι περιοχές που αυτή η αλλαγή είναι πιο αισθητή είναι ο Βόρειος Πόλος και γενικότερα τα υψηλά γεωγραφικά πλάτη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Έρικ Ποστ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Ντέιβις, υπολόγισαν ότι για κάθε δέκα μοίρες γεωγραφικού πλάτους βορειότερα του Ισημερινού, η άνοιξη φθάνει περίπου τέσσερις μέρες νωρίτερα από ό,τι έφθανε πριν από μία δεκαετία, κυρίως λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Όπως αναφέρουν στη δημοσίευσή τους στο περιοδικό «Scientific Reports», στις αρκτικές περιοχές η άνοιξη έρχεται έως και 16 μέρες νωρίτερα από ό,τι πριν δέκα χρόνια.

Όπως εξηγεί το ΑΜΠΕ, οι επιστήμονες βάσισαν τα συμπεράσματά τους σε σειρά φαινομένων, όπως οι μεταναστεύσεις των πουλιών, η άνθιση των φυτών, η εμφάνιση των φύλλων των δέντρων κ.α.

Η μελέτη, που θεωρείται η πιο ολοκληρωμένη του είδους της μέχρι σήμερα, αξιολόγησε 743 προηγούμενες εκτιμήσεις για τον ερχομό της άνοιξης, που κάλυπταν μια περίοδο 86 ετών στο βόρειο ημισφαίριο. Διαπιστώθηκε σαφής συσχέτιση ανάμεσα στην πιο πρόωρη άφιξη της άνοιξης, όσο κανείς «ανεβαίνει» γεωγραφικό πλάτος. Οι επιστήμονες δεν είναι βέβαιοι με ποιόν τρόπο η πρόωρη άνοιξη επηρεάζει τα φυτά και τα ζώα του πλανήτη.

Από αστρονομική άποψη, η άνοιξη φέτος τυπικά ξεκινά στις 20 Μαρτίου, με την εαρινή ισημερία.

Περιβάλλον


Η Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης στο πλαίσιο του δικτύου «Μαθαίνω για τα Δάση» διοργανώνει και συντονίζει - με την υποστήριξη της Tetra Pak - τη διαβαλκανική δράση: «Μαθαίνω για τα Δάση, για την Κλιματική Αλλαγή Αναλαμβάνω Δράση» (“Forest Action for Climate Change mitigation”). 

Η δράση αυτή πρόκειται για ένα εκπαιδευτικό πιλοτικό πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που εστιάζει στη θεματική ενότητα «Δάσος και Κλιματική αλλαγή» και θα πραγματοποιηθεί παράλληλα στα σχολεία τεσσάρων χώρων κατά την διάρκεια του σχολικού έτους 2017-18.

Οι συμμετέχουσες χώρες είναι οι Βουλγαρία, Ελλάδα, Κύπρος και Ρουμανία ενώ από πλευράς Ελλάδας, τα σχολεία που θα πάρουν μέρος στη δράση είναι το 8ο Δ.Σ. Αμαρουσίου, το 1ο Δ.Σ. Ηρακλείου, το 13ο Δ.Σ. Χαλανδρίου και το 3ο Γυμνάσιο Βριλησσίων.

Για την ενημέρωση και κατάρτιση των εκπαιδευτικών που θα εκπροσωπήσουν τα σχολεία από όλες τις χώρες θα πραγματοποιηθεί σην Αθήνα τριήμερη επιμορφωτική συνάντηση από την Παρασκευή 24 μέχρι και την Κυριακή 26 Νοεμβρίου στο ξενοδοχείο «The Stanley Hotel» (Οδυσσέως 1, στάση μετρό Μεταξουργείο). Στο πλαίσιο του σεμιναρίου, οι συμμετέχοντες θα παρακολουθήσουν εισηγήσεις που αφορούν τη θεματική «Δάσος και Κλιματική αλλαγή» «πατώντας» σε υποενότητες όπως το ζήτημα της ενέργειας, της βιοποικιλότητας, των λειτουργιών των δασικών οικοσυστημάτων και των δασικών πυρκαγιών. Επίσης, θα πραγματοποιηθεί παρουσίαση προγραμμάτων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Ελευσίνας και εκπαιδευτικά εργαστήρια στην ύπαιθρο (στον Κιθαιρώνα) από μέλη της ελληνικής συντονιστικής επιτροπής του δικτύου. Την τελευταία ημέρα του σεμιναρίου οι συμμετέχοντες θα επεξεργαστούν ομαδικά το παραγόμενο εκπαιδευτικό υλικό της δράσης, το οποίο θα αποτελέσει τη βάση υλοποίησης του προγράμματος στα σχολεία των συμμετεχόντων χωρών.

Μετά την ολοκλήρωση του σεμιναρίου, θα πραγματοποιηθεί κοινή ημέρα δράσης και ενημέρωσης της τοπικής κοινωνίας από τους μαθητές και εκπαιδευτικούς των συμμετεχόντων χωρών. Στην συνέχεια, οι υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί της κάθε χώρας θα ξεκινήσουν την υλοποίηση της δράσης στα σχολεία τους με καταληκτική περίοδο τον Ιούνιο του 2018. Μέχρι τη λήξη των ενεργειών της δράσης κάθε σχολείο θα έχει δημιουργήσει έναν «Οικοκώδικα» (σ.σ: ένα σύνολο κανόνων που θα προκύψει από τη συνεργασία μαθητών και εκπαιδευτικών με σκοπό τον περιορισμό των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στα δάση) τον οποίο οι μαθητές θα διαδόσουν τόσο εντός όσο και εκτός της σχολικής κοινότητας.

Σχετικά με την Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης

H Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης είναι η παλαιότερη περιβαλλοντική οργάνωση για την προστασία του ελληνικού φυσικού περιβάλλοντος με σταθερή λειτουργία από το 1951. Οι τομείς δραστηριοποίησής της αφορούν περιβαλλοντικές παρεμβάσεις, προγράμματα προστασίας της φύσης και περιβαλλοντικής εκπαίδευσης εγκεκριμένα από το Υπουργείο Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων, δράσεις για την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού. Η Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης είναι επίσης εθνικός χειριστής πέντε διεθνών προγραμμάτων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης, το διεθνή συντονισμό των οποίων διατηρεί το Foundation for Environmental Education (FEE): το «Μαθαίνω για τα Δάση», το «Οικολογικά Σχολεία», το «Νέοι Δημοσιογράφοι για το περιβάλλον» , το «Γαλάζια Σημαία» και το «Green Key».

Σχετικά με το διεθνές θεματικό δίκτυο «Μαθαίνω για τα Δάση»

Το διεθνές θεματικό δίκτυο «Μαθαίνω για τα Δάση» ξεκίνησε στην Ελλάδα το 2001 και απευθύνεται σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Το δίκτυο παρέχει στους μαθητές πληροφορίες για το δάσος, τη λειτουργία και τη χρησιμότητα του ενώ παρουσιάζονται πρακτικές εφαρμογές αυτής της πληροφόρησης. Στη συνέχεια, εκπαιδευτικοί και μαθητές καλούνται να αξιοποιήσουν το δάσος και «να μάθουν από αυτό, για αυτό» υλοποιώντας εκπαιδευτικές δραστηριότητες στην τάξη και συχνά μέσα στο ίδιο το δάσος, καθώς και σε μέρη όπου αξιοποιούνται τα προϊόντα του δάσους. Η Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης υποστηρίζει την υλοποίηση του θεματικού αυτού δικτύου με την παροχή και ανανέωση του εκπαιδευτικού υλικού, με επιμορφωτικά σεμινάρια εκπαιδευτικών, δράσεις σχετικές με την θεματική του. Επίσης, πραγματοποιούνται Εκδηλώσεις Βράβευσης σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών που υλοποιούν επιτυχώς προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης ενταγμένα στο δίκτυο.

Σχετικά με την Tetra Pak

Η Tetra Pak είναι η κορυφαία εταιρεία λύσεων επεξεργασίας και συσκευασίας τροφίμων στον κόσμο. Συνεργαζόμενοι στενά με τους πελάτες και τους προμηθευτές μας, παρέχουμε ασφαλή, πρωτοποριακά και οικολογικά προϊόντα που ικανοποιούν καθημερινά τις ανάγκες εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων σε περισσότερες από 170 χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Με περισσότερους από 24.000 εργαζομένους σε περισσότερες από 170 χώρες, πιστεύουμε στην υπεύθυνη ηγεσία στο χώρο και σε μια βιώσιμη προσέγγιση στην επιχειρηματική δράση. Το μόττο μας "ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ™," αντικατοπτρίζει το όραμά μας για ασφαλή και διαθέσιμα τρόφιμα, παντού.

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Tetra Pak είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα www.tetrapak.com/gr

zougla.gr

Περιβάλλον

Γιατί πλημμυρίζει συχνά η Αθήνα και αρκετές περιοχές της Αττικής όταν... ανοίγουν οι ουρανοί; Γιατί γινόμαστε μάρτυρες τραγικών περιστατικών – από καταστροφές σπιτιών μέχρι θανάτους – κάθε φορά που πιάνει μπόρα;

Η απάντηση μπορεί να δοθεί σχετικά εύκολα με μια σύντομη ματιά στην ιστορία και την «μεταμόρφωση» των ρεμάτων, τα οποία στην Αθήνα τουλάχιστον στις αρχές του 19ου αιώνα έφταναν τα 700.

Όπως αναφέρει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μελέτη με τίτλο «Η ανάπτυξη της πόλης και οι διαδρομές των ρεμάτων στην Αθήνα» από την Αρχιτέκτονα και Πολεοδόμο Ντίνα Βαΐου και την Αριτέκτονα Μάχη Καραλή, το νερό υπήρξε ιστορικά μια καθοριστική παράμετρος για τη χωροθέτηση οικισμών στην Αττική.

Η μελέτη ξεκινά με ένα απόσπασμα από τον "Βασιλευ των Όρεων" στο οποίο αναφέρεται, μεταξύ άλλων, πως «οι Έλληνες απέφευγαν να χαράξουν δρόμους, σε κάθε περίπτωση που το νερό είχε την καλοσύνη να αναλάβει αυτό το έργο. Σε τούτη τη χώρα, όπου ο άνθρωπος ελάχιστα αντιτίθεται στη δουλειά που κάνει η φύση, οι χείμαρροι είναι δρόμοι βασιλικοί, τα ρυάκια δρόμοι επαρχιακοί και τα χαντάκια δρόμοι κοινοτικοί. Οι καταιγίδες έχουν αναλάβει το έργο των μηχανικών που κατασκευάζουν γέφυρες κ’ η βροχή συντηρεί, χωρίς έλεγχο, τους δρόμους μεγάλης και μικρής κυκλοφορίας».

Η ευνοϊκή μορφολογία του εδάφους λοιπόν, σε συνδυασμό με σημαντικές φυσικές πηγές οδήγησαν στο σχηματισμό μεγάλου αριθμού ρεμάτων, τα οποία μέχρι και το πρώτο τέταρτο του 19ου αιώνα διατηρούσαν τον «φυσικό» χαρακτήρα τους, σε ένα τοπίο της Αττικής που απέχει πολύ από το σημερινό.

Η αναγόρευση της Αθήνας σε πρωτεύουσα του νεοσύστατου κράτους του 1830 σηματοδοτεί την γρήγορη ανοικοδόμηση αρκετών από τους χώρους του λεκανοπεδίου. Τα νέα δεδομένα στην ιδιοκτησία της γης, οδήγησαν σε κατατμήσεις οικοπέδων και αγοραπωλησίες. Μεγάλες ομάδες του πληθυσμού διαμόρφωσαν στρατηγικές επιβίωσης γύρω από την ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση της γης. Εξάλλου, η γεωμετρία του νεοκλασσικού αστικού σχεδιασμού, όπως επισημαίνουν οι Βαΐου και Καραλή, σε μεγάλο βαθμό αγνοούσε το δίκτυο των ρεμάτων πάνω στο οποίο τοποθετούνταν τα σχέδια.

Περίπου 80 χρόνια αργότερα, η άφιξη 1,5 περίπου εκατομμυρίου προσφύγων το 1923 θα αλλάξει την μορφολογία της πρωτεύουσας μέσα από τον διπλασιασμό του πληθυσμού της. Η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων θα μοιράσει αγροτεμάχια και η οικοδόμηση αρκετών από τους προσφυγικούς συνοικισμούς θα γίνει άτακτα, χωρίς περιβαλλοντικές μελέτες και εις βάρος, συχνά, των ελεύθερων ρεμάτων.

Μετά τον Β’ Π.Π. και τον Εμφύλιο, η αστικοποίηση στην Αθήνα ξαναβρήκε τους προπολεμικούς ρυθμούς της, με την αυθαίρετη δόμηση και τις διαδοχικές νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων στην εκάστοτε περιφέρεια της πόλης.

Φωτογραφία: Η σταδιακή εξαφάνιση των ρεμάτων μέσα από διαφορετικές χρονολογίες – από το 1890 μέχρι το 1990.

Όπως αναφέρει η μελέτη, ο όγκος και η ένταση της αστικής ανάπτυξης «κατάπιαν» εντελώς τα ρέματα ή τα άφησαν ως χώρο, όπου συχνά εναποτίθενται σκουπίδια και απόβλητα. Τα ρέματα κατά την μεταπολεμική ανοικοδόμηση μετά τον Β’ Π.Π αντιμετωπίστηκαν ως εστίες βρωμιάς που έπρεπε να εξαφανιστούν, και η κάλυψή τους ταυτίστηκε με τον εκσυγχρονισμό και την εξυγείανση και οδήγησε στη θεώρησή τους ως αντικείμενο δημοσίων έργων – μια προσέγγιση κυρίαρχη ακόμα και σήμερα.

Σε ένα άλλο άρθρο της με τίτλο «Εναλλακτικές πρακτικές παρέμβασης στα ρέματα», η κ. Καραλή αναφέρει πως οι πάσης φύσεως ανθρώπινες επεμβάσεις μέσω και έξω από την πόλη έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση δραματική, που εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους για μεγάλες καταστροφές και απώλεια ανθρωπίνων ζωών. Πράγματι, τα τραγικά γεγονότα με τις πλημμύρες του 94 και του 96, αλλά και η πρόσφατη τραγωδία στην Μάνδρα, αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα. Αν μάλιστα προσθέσουμε στην εξίσωση τις μεγάλες πυρκαγιές ανά τα έτη που ακολούθησαν, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε πώς η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω.

Τα ρέματα της Αττικής δεν αποτελούν πια φυσικό χώρο, αναφέρεται στο άρθρο, αλλά αστική γη με δυνατότητα δόμησης. Και η σύγχρονη τακτική αντιμετώπισης των ρεμάτων είναι καθαρά εκμεταλλευτική από την Πολιτεία, αλλά και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Όπως επισημαίνει η κ. Καραλή, η βοσκή, η εκχέρσωση, οι πυρκαγιές, η άναρχη επέκταση λατομείων και μεταλείων, το χωρίς τεχνικά έργα οδικό δίκτυο και το μπάζωμα σε ορεινές περιοχές για δημιουργία οικοπέδων, αποτελούν αιτίες αύξησης των απορροών σε δομημένους χώρους, ακόμα και αν αυτές δεν ευνοούνται από τις γεωμορφολογικές και κλιματικές συνθήκες.

Η μελέτη καταλήγει πως είναι απαραίτητη η υιοθέτηση μιας εναλλακτικής προσέγγισης πάνω στα υπάρχοντα ρέματα της Αττικής, η οποία προϋποθέτει να παραμείνουν ανοικτά και να προστατευθούν όσα έχουν καταφέρει να διασωθούν από τις προηγούμενες φάσεις αστικής ανάπτυξης. Η πολιτεία θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το ρέμα έχει ενιαίο χαρακτήρα και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά. Επίσης, το ρέμα θα πρέπει να διατηρήσει την φυσική του οντότητα, όχι τόσο για το αισθητικό αποτέλεσμα, αλλά κυρίως για την αντιπλημμυρική του προστασία. Τέλος, τα ρέματα οφείλουν να επαναξιολογηθούν ως φυσικά στοιχεία στην πόλη: εμπλουτισμός της φύτευσης, μονοπάτια για πεζούς, παρατηρητήρια, υπαίθριες εκθέσεις κ.α.

Οι διαδρομές των ρεμάτων στην Αθήνα, όπως και σε όλες τις ελληνικές πόλεις, έχουν χαθεί κάτω από στρώματα μπετόν και διαδοχικές φάσεις αστικής ανάπτυξης, καταλήγει η μελέτη. Η προστασία αυτού που απομένει είναι πολιτικό ζήτημα, αφού απαιτεί την εγκατάλειψη των πελατειακών κριτηρίων και την τοποθέτηση των περιβαλλοντικών κριτηρίων στο προσκήνιο των πρωτοβουλιών. Σ’ αυτή την κατεύθυνση οι πολίτες, οι ειδικοί και οι αρχές χρειάζεται να μεταβάλλουν τους τρόπους προσέγγισής τους.

Διαβάστε αναλυτικά τη μελέτη εδώ και το άρθρο της κ. Καραλή με τις εναλλακτικές προτάσεις παρεμβάσεων στα ρέματα εδώ.

Ν. Γ.

n2life.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή