Απριλίου 22, 2019

Πορτραίτα

Ελεύθερε άνθρωπε, πάντα θα λατρεύεις τη θάλασσα! 

Charles Baudelaire

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~Ο Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ ήταν Γάλλος ποιητής, ένας από τους σημαντικότερους της γαλλικής λογοτεχνίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Μπωντλαίρ υπέστη δριμεία κριτική για τις συγγραφές του και τη θεματική του. Ελάχιστοι από τους σύγχρονούς του τον κατανόησαν

Γέννηση: 9 Απριλίου 1821, Παρίσι, Γαλλία
Απεβίωσε: 31 Αυγούστου 1867, Παρίσι, Γαλλία

Η ποιητική τέχνη του

Απορρίπτοντας τις πλάνες του ρεαλισμού και της «τέχνης για την τέχνη», ο Μπωντλαίρ στοχεύει να κατακτήσει την θεμελιώδη αλήθεια, την κοσμική ανθρώπινη πραγματικότητα στις συμπαντικές διαστάσεις της. Γράφει στο Καλλιτεχνικό Σαλόνι του 1846: «Η πρωταρχική απασχόληση του καλλιτέχνη είναι να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην φύση, ώστε να επαναστατήσει εναντίον της. Αυτή η επανάσταση δεν λαμβάνει χώρα ψυχρά, ως κάτι το δεδομένο, σαν να ήταν κάποιος κώδικας ή ρητορική. Λαμβάνει χώρα παρορμητικά και αφελώς, ακριβώς όπως η αμαρτία, όπως το πάθος, όπως η επιθυμία».

Στο δε Καλλιτεχνικό Σαλόνι του 1859 προσθέτει: «Ο καλλιτέχνης—ο αληθινός καλλιτέχνης, ο αληθινός ποιητής—δεν πρέπει να ποιεί παρά μόνον όταν βλέπει και όταν ακούει. Πρέπει να είναι αληθινά πιστός στην φύση του». Με αυτόν τον τρόπο ο Μπωντλαίρ αρθρώνει την θεμελιώδη ανακάλυψη της σύγχρονης αισθητικής: «Το Ωραίο πάντα θα είναι παράξενο. Δεν λέω ότι θα είναι παράξενο εκούσια και ψυχρά, διότι τότε δεν θα ήταν παρά ένα τέρας που ξεπήδησε μέσα από τις ατραπούς της ζωής. Λέω απλώς ότι πάντα θα ενέχει ένα στοιχείο παραδοξότητας, όχι ηθελημένης αλλά υποσυνείδητης. Και σε αυτήν την παραδοξότητα θα έγκειται και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα το καθιστά ωραίο».

Γι' αυτό και θεωρεί τη φαντασία «βασίλισσα όλων των προικισμάτων». Στην πραγματικότητα, η φαντασία υποκαθιστά «την παραδοσιακή μετάφραση της υλικής ζωής», υποκαθιστά την πράξη με το όνειρο. Η ποίηση έτσι ορισμένη εκφράζει σχεδόν κάθε μεταγενέστερο ποιητή.

Ωστόσο, ο Μπωντλαίρ δεν βίωσε το έργο του, διότι για αυτόν η ζωή και η ποίηση ήταν πάντα μέχρι ενός σημείου ξεχωρισμένες. Αυτό που τόσο ο Μπωντλαίρ όσο και ο Στεφάν Μαλαρμέ όριζαν ως έργο τέχνης, οι Σουρρεαλιστές μετά τον Αρτούρ Ρεμπό ονόμαζαν έργο ζωής, θέλοντας να αλλάξουν την ζωή.

Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε και τον φόρο τιμής που απέτισε στον Μπωντλαίρ ο νεαρός Ρεμπό: «Ο Μπωντλαίρ είναι ο πρώτος οραματιστής, ο βασιλεύς όλων των ποιητών, ένας θεός». 

 

 

Πορτραίτα

Είναι θαύμα, αν σκεφτείς πόσο μια ακτίνα ήλιου μπορεί να επηρεάσει την ψυχή ενός ανθρώπου!
Fyodor-Dostoevsky

Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1821 στη Μόσχα. Ο πατέρας του ήταν γιος κληρικού, και δεν ήταν αριστοκράτης. Σύμφωνα με την παράδοση της εποχής θα έπρεπε να γίνει και αυτός κληρικός, κατόρθωσε όμως να σπουδάσει ιατρική, έγινε στρατιωτικός γιατρός και με τη σταδιοδρομία του αυτή μπήκε στην κληρονομική αριστοκρατία. Φεύγοντας από τη στρατιωτική υπηρεσία τελείωσε την καριέρα του ως διευθυντής ενός πτωχοκομείου στη Μόσχα. Έτσι η κοινωνική αφετηρία του Ντοστογιέφσκι βρισκόταν κατά κάποιον τρόπο στο σύνορο της αριστοκρατίας και των Rasnotchinzen, (που κατά λέξη μεταφράζεται άνθρωποι από άλλη τάξη) οι οποίοι είναι άτομα του μη αριστοκρατικού μεσαίου στρώματος, με προσωπικές ικανότητες και επιτεύγματα, τα οποία είχαν κατορθώσει να αποκτήσουν πρόσβαση στο ανώτερο στρώμα, κυρίως ως καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, δάσκαλοι (ιδίως οικοδιδάσκαλοι), γιατροί, επίσης σε άλλα επαγγέλματα διανοουμένων που ως προϋπόθεση είχαν ένα υψηλότερο πνευματικό επίπεδο.

Ο Ντοστογιέφσκι ύστερα από μία αρχική κατ΄οίκον διδασκαλία πήγε οικότροφος σε δύο σχολεία στη Μόσχα, ένα από τα οποία γαλλικό. Όταν τέλειωσε το σχολείο συνέχισε τις σπουδές του στην Πετρούπολη σε κρατική στρατιωτική σχολή μηχανικών και για σύντομο χρονικό διάστημα άσκησε αυτό το επάγγελμα. Το 1843 αποχωρώντας οριστικά από αυτό το επάγγελμα έλαβε την απόφαση να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη λογοτεχνία. Αυτό δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα μίας μακράς πορείας, η οποία ξεκινούσε από τα χρόνια της σχολικής εκπαίδευσής του: σταθερός ήταν ο προσανατολισμός του στη λογοτεχνία.

Πορτραίτα

Η Λι Μίλερ ήταν το πρώτο μοντέλο, μούσα των σουρεαλιστών, καλλιτέχνης και η ίδια και φωτορεπόρτερ στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Φωτογραφική έκθεση αφιερωμένη στο έργο της Λι Μίλερ, είδωλο της δεκαετίας του ’20, φίλης των Πικάσο, Κοκτώ και Μιρό, της μοναδικής φωτογράφου που κατέγραψε την απόβαση των Συμμάχων τη D-Day, το εσωτερικό στρατοπέδων συγκέντρωσης και το σπίτι του Χίτλερ στη Βαυαρία, διοργανώνεται στο Ανάκτορο Παλαβιτσίνι, στη Μπολόνια της Ιταλίας.
«Προτιμώ να φωτογραφίζω παρά να είμαι φωτογραφία» έλεγε η Λι Μίλερ

Η έκθεση με τίτλο «Surrealist Lee Miller» μέσα από 101 φωτογραφίες προβάλλει ολόκληρο το καλλιτεχνικό ταξίδι της Αμερικανίδας φωτογράφου και περιλαμβάνει τις πιο δημοφιλείς λήψεις και άλλες που είναι λιγότερο γνωστές

«Προτιμώ να φωτογραφίζω παρά να είμαι φωτογραφία» έλεγε η Λι Μίλερ ένα από τα πιο διάσημα μοντέλα που πρωταγωνιστούσε στα περιοδικά μόδας της δεκαετίας του '20. Τότε ήταν που αποφάσισε να εγκαταλείψει την καριέρα μοντέλου για να αφιερωθεί στη φωτογραφία. Ξεκίνησε από τον εκδοτικό οίκο Condé Nast και φωτογραφήθηκε για εξώφυλλο της Vogue το 1927, σε ηλικία 19 ετών, αλλά δύο χρόνια αργότερα αποφάσισε να περάσει στην άλλη πλευρά του φακού.
Φωτογραφία της Λι Μίλερ από τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο
Φωτογράφιζε τη φρίκη του Β' Παγκοσμίου πολέμου με τη δική της οπτική

 

Πεισματάρα και ενθουσιώδης, μένει έκθαμβη από τις φωτογραφίες του Μαν Ρέι, κορυφαίου φωτογράφου της εποχής και γίνεται μοντέλο και μούσα του. Φίλη των καλλιτεχνών του κύκλου των υπερρεαλιστών, η Μίλερ ανοίγει το πρώτο της στούντιο στο Παρίσι και γίνεται γνωστή ως φωτογράφος πορτρέτων και μόδας, αν και σημαντικότερος πυρήνας των έργων της αυτή την περίοδο είναι εικόνες υπερρεαλιστικές, πολλές από τις οποίες αποδίδονται λανθασμένα στον Μαν Ρέι.
Το 1932 η Λι Μίλερ αποφάσισε να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη και να ανοίξει ένα νέο φωτογραφικό στούντιο, το οποίο έκλεισε δύο χρόνια αργότερα για να μετακομίσει στο Κάιρο με τον σύζυγό της, Αιγύπτιο επιχειρηματία Αζίζ Ελουί Μπέι. Τα ταξίδια στην έρημο και οι φωτογραφίες χωριών και ερειπίων είναι η πρώτη της επαφή με το φωτορεπορτάζ.Πριν το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 έφυγε από την Αίγυπτο για το Λονδίνο και αγνοώντας τις εντολές της αμερικανικής πρεσβείας να επιστρέψει στη χώρα της, αρχίζει να εργάζεται ως freelance φωτογράφος για το Vogue.

Καταγράφει με την κάμερα τους γερμανικούς βομβαρδισμούς στο Λονδίνο, αλλά η μεγαλύτερη συμβολή της ήταν το 1944, όταν ως διαπιστευμένη Αμερικανίδα φωτογράφος του πολέμου ακολουθεί τα αμερικανικά στρατεύματα και συνεργάζεται με τον Ντέιβιντ Σέρμαν φωτογράφο των περιοδικών Time και Life. Ήταν η μοναδική γυναίκα φωτογράφος που κατέγραψε τη δραστηριότητα στο μέτωπο και την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία… κατά την «D-Day».
Αυτοπορτρέτο της Λι Μίλερ
«Προτιμώ να φωτογραφίζω παρά να είμαι φωτογραφία» έλεγε η Λι Μίλερ ένα από τα πιο διάσημα μοντέλα που πρωταγωνιστούσε στα περιοδικά μόδας της δεκαετίας του '20

Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ οι φωτογραφίες της μαρτυρούν τις μάχες στο Λουξεμβούργο και την Αλσατία, την απελευθέρωση του Παρισιού, των στρατοπέδων συγκέντρωσης Νταχάου και Μπούχενβαλντ. Η Λι Μίλερ φωτογραφήθηκε γυμνή στη μπανιέρα του Χίτλερ στο σπίτι του στο Μόναχο. Είναι ένα από πιο γνωστά πορτρέτα της.

.iefimerida.gr

Πορτραίτα

Χέντβιχ Κουν
1887 – 1964

Η γερμανίδα Χέντβιχ Κουν (Hedwig Kohn) έγραψε την δική της σελίδα στην ιστορία της Φυσικής.

Γεννημένη στις 5 Απριλίου 1887 και έχοντας αποκτήσει διδακτορικό στην Φυσική το 1913, ήταν μία από τις τρεις γυναίκες που έλαβαν πιστοποίηση για να διδάξουν σε γερμανικά πανεπιστήμια πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όμως λόγω της εβραϊκής της καταγωγής, αποβλήθηκε από τις πανεπιστημιακές αίθουσες, μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933.

Αναζήτησε εργασία σε ερευνητικά συμβόλαια στη βιομηχανική φυσική μέχρι το 1940, οπότε εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ.

Στην νέα της πατρίδα, επέστρεψε με πάθος στην διδασκαλία της φυσικής, πρώτα στο Κολέγιο Γυναικών του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας και στην συνέχεια στο Κολέγιο Γουέλσλι της Μασαχουσέτης.

Από το 1952 και μέχρι τον θάνατό της, στις 26 Μαρτίου 1964, εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο Ντιούκ.

Στο δεύτερο υπόγειο του κτιρίου της φυσικής, στο οποίο βρισκόταν το εργαστήριό της, διηύθυνε διδακτορικούς φοιτητές στο πλαίσιο της έρευνάς τους, ενώ συνέχιζε την έρευνά της στη φασματοσκοπία φλόγας, την οποία είχε ξεκινήσει το 1912.

Με τα χρόνια, το έργο της Χέντβιχ Κουν, είχε ως αποτέλεσμα, περισσότερες από 20 δημοσιεύσεις, ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και εκατοντάδες σελίδες εγχειριδίων που χρησιμοποιήθηκαν για να εισαγάγουν τους σπουδαστές στον τομέα της ραδιομετρίας (ένα σύνολο τεχνικών που αποσκοπούσαν στη μέτρηση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, συμπεριλαμβανομένου του ορατού φωτός).

.sansimera.gr

Πορτραίτα

Audrey Munson: Η τραγική ιστορία του πρώτου supermodel της Αμερικής
Σταρ του σινεμά, supermodel -το πρώτο της αμερικάνικης μπελ επόκ- και μούσα σημαντικών καλλιτεχνών. Πολύ πριν τις Kardashians και τις ορδές των social media influencers, η Μunson ήταν η πρώτη πραγματική «celebrity περσόνα».

To όνομά της είναι σχεδόν άγνωστο, όμως το πρόσωπο, το σώμα της είναι αόριστα οικεία -ιδίως στους κατοίκους ή τους επισκέπτες της Νέας Υόρκης. Μοιραία, μάλλον αφού «πάνω» στην Audrey Munson σμιλεύτηκαν μια ντουζίνα από τα πιο γνωστά μνημεία της πόλης. Η Αudrey είναι παντού, είναι ένα άπιαστο ιδανικό ομορφιάς, μια iconic φιγούρα. Ποζάρει στο συντριβάνι έξω από το Plaza Ηotel. Είναι η γυναίκα στη Γέφυρα του Μανχάταν. Το άγαλμα έξω από την Δημόσια Βιβλιοθήκη.

Η «Miss Manhattan» ή «Αμερικανίδα Αφροδίτη -όπως ήταν το παρατσούκλι της- γεννήθηκε στο Ρότσεστερ το 1891. Οι γονείς της χώρισαν όταν 8 χρονών. Όταν έκλεισε τα 17 η Audrey Munson, με τη μητέρα της, Kitty, μετακόμισαν , στην Νέα Υόρκη, όπου η μικρή -φιλόδοξη και αποφασισμένη να λάμψει- αναζήτησε δουλειά ως ηθοποιός ή χορεύτρια. Δεν δυσκολεύτηκε να βρει δουλειά -ήταν χαριτωμένη, καστανή, με τέλειο στήθος, πληθωρικούς γοφούς. Η μεγάλη ευκαιρία της, ήρθε όταν ένας γνωστός φωτογράφος, ο Felix Βenedict Herzog, την ανακάλυψε να χαζέυει αμέριμνη βιτρίνες στην 5η Λεωφόρο και -κεραυνοβολημένος από την ομορφιά της- της ζήτησε να του ποζάρει.

«Αν υπάρχει ανηθικότητα στο γυμνό, κάθε ένας που κάνει μπάνιο θα έπρεπε να συλλαμβάνεται»

Αυτή ήταν η αρχή. Χάρις στις ιδανικές της αναλογίες -ο Τύπος την χαρακτήριζε ως «η πιο τέλεια σχηματισμένη γυναίκα στον κόσμο» μες στην επόμενη δεκαετία, η Audrey θα γινόταν περιζήτητο μοντέλο στους καλλιτεχνικούς κύκλους, η «χαϊδεμένη» φωτογράφων, ζωγράφων και γλυπτών για τους οποίους, πολλές φορές, πόζαρε γυμνή. Δεν είχε αναστολές. Αγαπούσε το σώμα της και ήταν υπέρμαχος της φυσικής, γυναικείας ομορφιάς -πίστευε ότι οι στενοί κορσέδες και τα ψηλοτάκουνα ήταν ένα βάσανο που είχαν επινοήσει άντρες. Θα έπρεπε να καταργηθούν.

Tα πρώτα σύννεφα, φάνηκαν στον ορίζοντα, όταν η Munson ενεπλάκη -χωρίς να το θέλει- μια υπόθεση δολοφονίας

Σειρά είχε το σινεμά και οι ταινίες του βωβού. Το 1915 η Munson πρωταγωνίστησε σε ένα φιλμ με τίτλο «Inspiration» -υποδυόταν πάλι το μοντέλο ενός γλύπτη και σε μια κομβική στιγμή του έργου εμφανιζόταν ολόγυμνη (σ.σ. Ουσιαστικά, αυτή ήταν, μάλλον, και η πιο σημαντική συνεισφορά της στην υπόθεση. Η παραγωγή είχε προσλάβει μια «κανονική» ηθοποιό, την Jane Thomas, για να την ντουμπλάρει στις υπόλοιπες, ντυμένες σκηνές…). Όπως ήταν αναμενόμενο, το φιλμ έκανε πάταγο, Η Audrey ήταν, ουσιαστικά η πρώτη πρωταγωνίστρια της Αμερικής που εμφανιζόταν γυμνή σε ταινία, μη πορνογραφική.

Οι κριτικοί διχάστηκαν -κάποιοι, βρήκαν τις σκηνές της, υπερβολικά τολμηρές, ακόμα και χυδαίες. «Αν υπάρχει ανηθικότητα στο γυμνό, κάθε ένας που κάνει μπάνιο θα έπρεπε να συλλαμβάνεται», φέρεται να δηλώνει η ίδια. Συνολικά, πρωταγωνίστησε σε τέσσερις ταινίες. Το δεύτερό της φιλμ, το «Purity», είναι το μόνο που σώζεται ως σήμερα -βρέθηκε πριν λίγα χρόνια, ξεχασμένο, σε μια γαλλική erotic συλλογή.

Εκείνη την περίοδο η Αudrey κέρδιζε αρκετά χρήματα (σ.σ. 450 δολάρια για κάθε ταινία και, περίπου 30 δολάρια τη βδομάδας από το modeling) τα οποία, όμως ξόδευε χωρίς μέτρο, ενώ έδινε το παρών σε όλα τα ξέφρενα πάρτι της high society, πίνοντας, χορεύοντας και φλερτάροντας. Για ένα διάστημα, υπήρξε ζευγάρι με τον εκατομμυριούχο Ηermann Oelrichs Jr., έναν από τους πιο περιζήτητους εργένηδες της Αμερικής. Οι άντρες, φυσικά, την ποθούσαν, την πολιορκούσαν, της έστελναν λουλούδια, ερωτικά γράμματα. Αλλά εκείνη αρνιόταν να δεσμευτεί -ήταν μια σταρ, η καριέρα της βρισκόταν στο peak της. Γιατί να πει το «ναι» σε έναν άντρα, όταν μπορούσε να τους έχει όλους;

Πορτραίτα

ΗΣουηδέζα έφηβη Greta Τhunberg είναι το πρόσωπο πίσω από τις αποχές των μαθητών από τα μαθήματα, με σκοπό τη διαμαρτυρία για την κλιματική αλλαγή. Η ακτιβιστική δράση της ξεκίνησε πριν δύο χρόνια. Το καλοκαίρι του 2018, η νεαρή Greta αποφάσισε να κηρύξει σχολική απεργία και να διαδηλώσει έξω από το σουηδικό κοινοβούλιο για το περιβάλλον ξεκινώντας ένα παγκόσμιο κίνημα. Οι απεργίες της κατάφεραν να κατεβάσουν στους δρόμους 20,000 μαθητές σε περισσότερες από 270 πόλεις παγκοσμίως.

Εκ τότε η Greta συμμετέχει σε διάφορες διαμαρτυρίες για το περιβάλλον παγκοσμίως. ‘Εχει μάλιστα κληθεί να μιλήσει στο Συνέδριο του ΟΗΕ για τη κλιματική αλλαγή στη Πολωνία. Εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν και η ομιλία της στο Παγκόσμιο Οικονομικό Forum του Davos.

Το κορίτσι – σύμβολο ακολουθεί μία vegan διατροφή. Προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης 2019 γιατί αν «η κλιματική αλλαγή, δεν περιοριστεί, θα είναι στο μέλλον η βασική αιτία πολέμων, συγκρούσεων και εισροής μεταναστών». «Η Γκρέτα Τούνμπεργκ ξεκίνησε ένα μαζικό κίνημα στο οποίο βλέπω μάλλον τη βασικότερη συνεισφορά στην ειρήνη». Αυτή ήταν η χαρακτηριστική δήλωση του Φρέντι Αντρέ Έβστεγκορντ, ενός εκ των τρίων Νορβηγών βουλευτ΄ν που την πρότειναν για το βαρυσήμαντο βραβείο.
Στην ομιλία της στο TEDex πριν μερικούς μήνες η Greta αφηγήθηκε μεταξύ άλλων την περιπέτεια υγείας που της άλλαξε τη ζωή σε πολύ μικρή ηλικία. Στα 11 της χρόνια η Greta έπαθε κατάθλιψη. Σταμάτησε να μιλάει και να τρώει, με αποτέλεσμα να χάσει 10 κιλά μέσα σε 2 μήνες. Λίγο αργότερα διαγνώσθηκε με σύνδρομο Αsperger, Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή και Επιλεκτική Αλαλία. Όπως τονίζει, όμως με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, για την προστασία του περιβάλλοντος επιλέγει να μιλάει δυνατά.

Ο λόγος της 16χρονης είναι απλός, μεστός και παθιασμένος. Τα ερωτήματα που θέτει, εύλογα. Η μητέρα της Greta είναι η τραγουδίστρια της όπερας, Sara Magdalena Ernman. Όπως έχει δηλώσει η ίδια συμμερίζεται απόλυτα τις απόψεις της κόρης της, ενώ έχει ήδη δηλώσει πως πλέον δεν κάνει αεροπορικά ταξίδια για περιβαλλοντικούς λόγους. Παππούς της 16χρονης υποψήφιας για το Νόμπελ Ειρήνης είναι ο ηθοποιός και σκηνοθέτης, Olof Thunberg.

Πώς νιώθει η Greta γι’ αυτή την υποψηφιότητα; «Είναι προφανώς τιμή και πολύ ευχάριστο που με πρότειναν για ένα τόσο μεγάλο βραβείο. Είναι απίστευτο και λίγο περίεργο» είπε σε σουηδική εφημερίδα. Μιλώντας πάντως στον βρετανικό Guardian δήλωσε ότι «αυτό που βλέπουμε είναι μόνο η αρχή. Θεωρώ ότι η αλλαγή φαίνεται στον ορίζοντα και οι άνθρωποι θα υπερασπιστούν το μέλλον τους».

Αν η Greta παραλάβει τελικά το βραβείο, θα είναι η νεότερη κάτοχος Nobel Ειρήνης στην ιστορία. Μέχρι στιγμής, ο τίτλος ανήκει στην Malala Yousafzai, που της απονεμήθηκε το 2014, σε ηλικία μόλις 17 ετών. Με τον ίδιο τρόπο που η Yousafzai πάλεψε για τα δικαιώματα των γυναικών στην εκπαίδευση, η Thunberg παλεύει για την κλιματική αλλαγή και την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η επιτροπή θα ανακοινώσει τον νικητή του βραβείου για το 2019 τον Οκτώβριο.

Πορτραίτα

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρα της Γυναίκας φτάνει πίσω στο 1857, όταν πραγματοποιήθηκε μεγάλη απεργία από εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.
news247

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμιας Ημέρα της Γυναίκας, η Google αφιερώνει το Doodle που δημιούργησε στις γυναίκες όλου του κόσμου, επιλέγοντας 13 από τα πιο ηχηρά αποφθέγματα για την ισότητα των φύλων.

Η Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας εορτάζεται στις 8 Μαρτίου κάθε χρόνο ως ημέρα μνήμης των αγώνων του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών.

Ενώ η πρώτη τήρηση της Ημέρας της Γυναίκας πραγματοποιήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1909 στη Νέα Υόρκη, η 8η Μαρτίου προτάθηκε από τη Διεθνή Διάσκεψη Γυναικών του 1910 ώστε να καθιερωθεί μια «Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας». Αφού οι γυναίκες κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου στη Σοβιετική Ρωσία το 1917, η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε ως εθνική αργία εκεί. Την εποχή εκείνη εορταζόταν κατά κύριο λόγο από το σοσιαλιστικό κίνημα και τις κομμουνιστικές χώρες μέχρι την υιοθέτησή της το 1975 από τα Ηνωμένα Έθνη.

Δείτε τα αποφθέγματα στο βίντεο που ακολουθεί:

Πορτραίτα

Γιατί γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Η ιστορία της 8ης Μαρτίου

Ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα η αυριανή. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Πώς ξεκίνησε η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας
Η διαμαρτυρία έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη. Αίτημα τους ήταν οι καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Ο εορτασμός όμως, ύστερα από πολύχρονη καθυστέρηση καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς ενώ εορτάσθηκε για πρώτη φορά το 1911.

Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία. Η Παγκόσμια Ημέρα της γυναίκας ξεκίνησε ως ένας εορτασμός στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Ρωσίας, καθώς και του πρώην σοβιετικού μπλοκ. Θεσμοθετήθηκε τελικά το 1977 από τον ΟΗΕ.

Παραδοσιακά, αυτή η μέρα αποτελεί φόρο τιμής στα γεγονότα της 8 Μαρτίου 1857. Ενώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και ακτιβιστές διαδηλώνουν σε όλο τον κόσμο με σκοπό να κάνουν τα γνωστά τα αιτήματά τους για τη βελτίωση της θέσης των γυναικών.

https://akappatou.gr/index.php/2016-12-21-21-07-04/sxeseis/19163-giati-giortazoume-tin-pagkosmia-imera-tis-gynaikas

Πορτραίτα

ΝΥΜΦΙΔΙΟ ΤΗΣ ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑΣ
Colette, η συγγραφέας που σκανδάλισε τους Γάλλους - Κοιμόταν με τις ερωμένες του άνδρα της, αποπλάνησε ακόμη και τον θετό της γιο

Ξεδιάντροπα γοητευτική, σε σημείο που σκανδάλισε ακόμη και τους Γάλλους. Ξεγυμνώθηκε στην σκηνή του Μουλέν Ρουζ, έκανε σεξ και με τα δύο φύλα και αποπλάνησε ακόμη και τον θετό γιο της

Το όνομά της προκαλεί ακραίες αντιδράσεις στους αναγνώστες των μυθιστορημάτων της. Όλοι μιλούν για παθιασμένη αφοσίωση ή αηδία, δεν υπάρχει τίποτα στο ενδιάμεσο.

Οι θαυμαστές της Colette την βλέπουν ως πρωτοπόρο που έζησε μια ζωή σεξουαλικής απελευθέρωσης εξ ολοκλήρου με τους δικούς της κανόνες, δεκαετίες προτού κάτι τέτοιο γίνει αποδεκτό από την κοινωνία. Άλλοι την αποκαλούν νυμφίδιο της μπουρζουαζίας, μια γυναίκα που εκμεταλλευόταν τους άνδρες – και τις γυναίκες.

Ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα που πέταξε με αερόπτερο, μεταξύ των πρώτων γυναικών που υποβλήθηκαν σε facelift και είχε πάντα κυματιστά χτενισμένα τα μαλλιά της, ενώ είχε ένα σαλόνι ομορφιάς αλλά και γυμναστήριο μέσα στο σπίτι της.
Ήταν η πρώτη γυναίκα που πέταξε με αερόπτερο και ξελόγιασε ακόμη και τον θετό γιο τηςΉταν η πρώτη γυναίκα που πέταξε με αερόπτερο και ξελόγιασε ακόμη και τον θετό γιο της

Παντρεύτηκε τρεις φορές, κοιμήθηκε με την ερωμένη ενός από τους συζύγους της, έκανε το πρώτο της παιδί στα 40 της και αποπλάνησε τον 16χρονο θετό γιο της όταν ήταν 47 ετών. Αλλά έγραψε με πολύ λαμπρό τρόπο για τις απολαύσεις και τον πόνο μιας εγωκεντρικής ζωής, την απληστία της και τις υπερβολές της.

Παρόλα αυτά, όταν εμφανίστηκε επάνω στη σκηνή του περιβόητου Moulin Rouge στο Παρίσι και μοιράστηκε ένα παρατεταμένο λεσβιακό φιλί με την γυναίκα εραστή της, ξέσπασε ταραχή. Το εξοργισμένο ακροατήριο άρχισε να ουρλιάζει, έριξε νομίσματα και σκόρδο στις δύο γυναίκες.

Ένας τέτοιος χαμός θα μπορούσε να οδηγήσει στο τέλος τις περισσότερες σταδιοδρομίες, αλλά η Colette, τόσο διάσημη ήταν στους αναγνώστες της με το επώνυμό της μόνο, ήταν ενθουσιασμένη με την φήμη της. Αυτό που λάτρευαν οι Γάλλοι – αν και κάποιοι δεν μπορούσαν να αποκρύψουν την απέχθειά τους για την χυδαιότητά της – ήταν ότι στις πρώτες δεκαετίες του 1900, μια γυναίκα μιλούσε για το σεξ, χωρίς να κρύβει τίποτα από τους αναγνώστες της.

Όταν ερωτεύτηκε, το έγραψε σε δόσεις, ακριβώς όπως συνέβη και τα δημοσίευσε σε περιοδικά και εφημερίδες. Όταν η σχέση τελείωσε, κι αυτό επίσης το περιέγραψε στις εβδομαδιαίες στήλες της.

Ήταν τέτοια η φήμη της, που όταν πέθανε το 1954 σε ηλικία 81 ετών, και η ρωμαιοκαθολική εκκλησία αρνήθηκε να την κηδέψει λόγω της σκανδαλώδους ζωής της, έγινε η πρώτη γυναίκα που κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη.

Η Κίρα Νάιτλι που υποδύεται την συγγραφέα στην νέα βιογραφία της ζωής της που βγήκε στους κινηματογράφους αυτή την εβδομάδα, λέει: «Η Colette είχε γυναίκες εραστές και είχε αυτό, που υποθέτω, θα μπορούσε να αποκαλέσει κανείς ως έναν τρανσέξουαλ εραστή. Ένιωσε πως είχε το δικαίωμα να βιώνει την ευχαρίστηση και την ηδονή και να προσφέρει και η ίδια ηδονή. Αυτή είναι ακόμα και τώρα μια επαναστατική ιδέα για τις γυναίκες».
Έλαβε ακόμη και το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής για το σπουδαίο έργο της Έλαβε ακόμη και το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής για το σπουδαίο έργο της

Ποια είναι όμως η αλήθεια σχετικά με αυτή την λογοτεχνική μορφή που ήταν επίσης και αστέρας της μουσικής, παρήγαγε την δική της συλλογή καλλυντικών και ήταν η πρώτη γυναίκα που έδινε αναφορά από το μέτωπο κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου;

Για πολλούς, οι ιδέες της σχετικά με το σεξ, την επιθυμία και την ηθική μοιάζουν τόσο μοντέρνες που σοκάρονται όταν ανακαλύπτουν ότι γεννήθηκε το 1873 σε ένα χωριό, τρεις ώρες με το τρένο από το Παρίσι, που ήταν η επιτομή της γαλλικής επαρχιακής ζωής. Η οικογένειά της, ωστόσο, ήταν κάθε άλλο παρά τυπική.

Ο πατέρας της, βετεράνος του πολέμου, με ένα πόδι, μετατράπηκε σε εισπράκτορα φόρων, και παντρεύτηκε την μητέρα της σε διάστημα μικρότερο από ένα χρόνο από τον θάνατο του πρώτου της άνδρα στον ύπνο του.

Η Σιντόν – Γκαμπριέλ Colette, ήταν 16 ετών, όταν έφτασε στο χωριό της ένας άνδρας με το όνομα Ανρί Γκαουγιέρ Βίλαρς. Είχε σχεδόν την διπλάσια ηλικία από αυτήν και είχε υπηρετήσει στον στρατό μαζί με τον πατέρα της.

Ο Ανρί, ένας υποσχόμενος συγγραφέας που υπέγραφε με το ψευδώνυμο Γουίλι, είχε μια ακόρεστη όρεξη για νεαρή θηλυκή σάρκα και ήταν φημισμένη η άσωτη ζωή του στο Παρίσι.
Τα βιβλία της και η ζωή της σκανδάλισαν τους ΓάλλουςΤα βιβλία της και η ζωή της σκανδάλισαν τους Γάλλους

Αλλά παρόλο που ήταν ακόμη έφηβη, η Colette δεν ήταν πουριτανή και απέπνεε έναν ώριμο αισθησιασμό. Στην νέα ταινία ο Γουίλι, που τον υποδύεται ο Νομινίκ Γουέστ, της κάνει έρωτα σε έναν αχυρώνα κοντά στο σπίτι της.

Το 1893, ενώ ήταν μόλις 19 ετών, ο Γουίλι παντρεύεται την Colette και παίρνει την γυναίκα του στο Παρίσι, όπου περνούν το χρόνο τους μεταξύ των σαλονιών της υψηλής κοινωνίας.

Ο γάμος, ωστόσο, δεν αποτελεί εμπόδιο για την παθολογική σχέση του Γουίλι με τις γυναίκες. Ο Γουέστ (που τον υποδύεται στην ταινία) τον περιγράφει ως: «ναρκισσιστή, και εκμεταλλευτή, που έπινε υπερβολικά και έτρωγε υπερβολικά, κάπνιζε πολύ και έκανε σεξ τρεις φορές την ημέρα».

Ήταν επίσης αυτό που θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει ως «επιχειρηματίας της λογοτεχνίας». Αντί να γράφει ο ίδιος, είχε έναν στρατό από συγγραφείς που έγραφαν βιβλία και τα οποία υπέγραφε ο ίδιος.

Προκειμένου να μην βαρεθεί η σύζυγός του, την ενθάρρυνε να γράψει, κλειδώνοντάς την σε ένα δωμάτιο του διαμερίσματός τους στην Rue Jacob. Η Colette έγραψε 4 μυθιστορήματα για έναν σεξουαλικά απερίσκεπτο έφηβο. Το πρώτο «Η Κλωντίν στο Σχολείο», θεωρήθηκε πολύ πικάντικο και έγινε πολύ δημοφιλές όταν κυκλοφόρησε το 1900. Ο Γουίλι δημοσίευσε τα 4 πρώτα βιβλία της συζύγου του με το δικό του όνομα – όλα έγιναν bestseller – και κράτησε τα πενυματικά δικαιώματα, στερώντας της μια μικρή περιουσία.

Μόνο μετά το διαζύγιό τους, η Colette κατάφερε να του αποσπάσει την παραδοχή πως εκείνη ήταν που είχε γράψει τα βιβλία.

Και την ώρα που η γυναίκα του έγραφε, ο λάγνος Γουίλι άλλαζε τις ερωμένες την μία μετά την άλλη. Σε αντάλλαγμα, είπε στην σύζυγό του πως θα μπορούσε κι αυτή να τον απατά, αλλά μόνο με γυναίκες, μια συμφωνία που την εφάρμοσε σχολαστικά. Στην αρχή, η Colette ζήλευε υεπρβολικά τις άλλες γυναίκες του Γουίλι, αλλά δέχθηκε την απιστία του ως ανίατη.

Μικροσκοπική και εντυπωσιακή, με ένα έντονο βλέμμα, η Colette ήταν περήφανη για το αθλητικό σώμα της. Γυναίκες και άνδρες την ερωτεύονταν. Μία από τις πολλές ερωμένες του Γουίλι ήταν η Ζορζ Ραούλ – Ντουβάλ, μια κληρονόμος από την Λουιζιάνα. Ο Γουίλι και η Colette κοιμόντουσαν με αυτήν, ένα βράδυ ο ένας και ένα βράδυ ο άλλος.

Παντρεύτηκε τρεις φορές και είχε τόσο άνδρες όσο και γυναίκες ερωμένες

Στη συνέχεια, το 1901, ο Γουίλι γνώρισε την 16χρονη Μαργκερίτ Μανιέ, που άκουγε στο όνομα Μεγκ και που θα γινόταν η δεύτερη γυναίκα του. Λέγεται πως οι Colette, Γουίλι και Μεγκ κάποια στιγμή έκαναν τρίο.
Όποια κι αν ήταν η αλήθεια, εκείνη την εποχή η Colette γνώρισε την γυναίκα για χάρη της οποίας θα άφηνε τον Γουίλι. Την Σοφί Ματίλδη ντε Μορνέ, ή την Μίσσι όπως προτιμούσε να την αποκαλούν.

Η Colette και ο Γουίλι χώρισαν το 1906, αλλά το άγριο διαζύγιό τους οριστικοποιήθηκε το 1910, όταν η ζωή της Colette άρχισε να ακολουθεί την πλοκή του τελευταίου της μυθιστορήματος «Η θεατρίνα», την ιστορία μιας διαζευγμένης που γίνεται χορεύτρια.

Τότε ήταν που εμφανίστηκε, ημίγυμνη, στο Moylin Rouge. Η Μίσσι, 10 χρόνια μεγαλύτερη από την Colette και ανιψιά του Ναπολέοντα, πρώην αυτοκράτορα της Γαλλίας, ήταν μια φημισμένη λεσβία που ντυνόταν πάντα σαν άνδρας.

Η Colette άρχισε να φοράει ένα ασημένιο βραχιόλι που είχε χαραγμένη την φράση: «Ανήκω στην Μίσσι»· Όπως έγραψε στο μυθιστόρημά της «Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Να κεντάω, να δακτυλογραφώ, να κάνω βόλτες; Ο χορός στις αίθουσες χορού είναι ένα επάγγελμα για όσους δεν έχουν μάθει να κάνουν καμία δουλειά».

Στην ταραχή που ακολούθησε όταν έδειξε το στήθος της επί σκηνής και χόρεψε τελείως γυμνή φορώντας μόνο ένα διάφανο πέπλο, ακόμη και η μητέρα της παρενέβη. «Πώς τολμάς να ποζάρεις σχεδόν γυμνή;» την ρώτησε.

Η σχέση, ωστόσο, δεν ήταν γραφτό να διαρκέσει. Μετά από μια σειρά δεσμών με άνδρες και γυναίκες – περιστασιακά και ταυτόχρονα – γνώρισε τον Ανρί ντε Ζουβενάλ, διευθυντή του «Le Matin», μιας ηγετικής πρωινής εφημερίδας του Παρισιού.

«Δεν μπορείς να γράψεις ένα βιβλίο που να μην αφορά την αγάπη, την μοιχεία και τον χωρισμό;» την ρώτησε. Έτσι η Colette άρχισε να γράφει μια εβδομαδιαία στήλη για την εφημερίδα. Αυτό προκάλεσε έναν ανώτερο υπάλληλο να απειλήσει με παραίτηση εάν αυτή η «υπάλληλος τσίρκου» αναλάμβανε- αυτή το έκανε και όπως κι αυτός.

Η Colette έκανε το πρώτο της παιδί με τον ντε Ζουβενάλ σε ηλικία 40 ετών και μάλιστα συνέλαβε την βραδιά που πέθανε η μητέρα της το 1913.

Η Colette δεν ήταν καλή μητέρα και έστειλε την κόρη της να ζήσει πολύ μακριά μαζί με την αυστηρή Αγγλίδα νταντά της, και μερικές φορές περνούσε ακόμη και χρόνος χωρίς να την δει. Χρόνια αργότερα, όταν η κόρη της ανακοίνωσε πως ήταν λεσβία, η Colette αηδίασε.

Κι ενώ όσα έγραφε για τον πόλεμο είχαν μεγάλη απήχηση, δεν έγινε το ίδιο με τον δεύτερο γάμο της, Όπως και ο Γουίλι, έτσι και ο Ντε Ζουβενάλ, δεν σταμάτησε να βλέπει άλλες γυναίκες. Η Colette πήρε την εκδίκησή της – σκανδαλωδώς έκανε σεξ με τον έφηβο γιο του άπιστου συζύγου της, Μπερτράν, κατά την διάρκεια των οικογενειακών διακοπών. Η Colette ήταν 47 ετών ενώ ο Μπερτράν μόλις 16 ετών.

Και πάλι η πράξη αυτή αντικατοπτρίζει την πλοκή ενός άλλου από τα βιβλία της, το «Cheri» που μιλά για την αγάπη μιας μεγαλύτερης γυναίκας και ενός πολύ νεότερου άνδρα. Πρώτα φίλησε τον τρεμάμενο νεαρό στα χείλη και στη συνέχεια, αφού τον παρακολουθούσε την ώρα που ανέβαινε τις σκάλες, του είπε: «Ήρθε η ώρα να γίνεις άνδρας».

Αργότερα, ο Μπερτράν είπε σε έναν φίλο του ότι χρειάστηκε «όλες τις ικανότητές της» για να ολοκληρώσει την αποπλάνηση. Αλλά είπε επίσης πως η μητριά του ήταν «απαιτητική, άγρια, έμπειρη και βραβευμένη επαγγελματίας της αποπλάνησης».

Αυτή η σχέση συνεχίστηκε κρφά για σχεδόν 5 χρόνια. Δεν ήταν μόνο το σεξ, το είδε και ως εκπαίδευση, σαν κάτι που άνοιγε το μυαλό της στην λογοτεχνία.

Το 1991, η βιογράφος της Colette, Τζούντιθ Θέρμαν, πήρε συνέντευξη από έναν από τους επιζώντες φίλους του Μπερτράν, τον Ρενέ Αγιόλ.

Αν και μεγάλος σε ηλικία, ήταν διαυγής και ερωτηθείς γιατί η Colette είχε αποπλανήσει τον θετό γιο της, είπε: «Υπήρξε ο ενθουσιασμός της αιμομιξίας. Όλη η ζωή της ήταν ένα θεατρικό κομμάτι... υπήρχε επίσης η συγκίνηση της εκδίκησης εναντίον ενός άπιστου συζύγου. Πρέπει επίσης να καταλάβετε ότι η Colette ήταν προκλητική. Ανήκε στην πρώτη γενιά των σεξουαλικών επαναστατών του 20ου αιώνα. Όσο πιο θεμελιώδες ήταν ένα ταμπού, τόσο το καλύτερο γι’ αυτήν να το αψηφήσει. Και δεν μπορεί κανείς να υποτιμήσει την γνήσια και παθιασμένη φυσική έλξη μεταξύ αυτών των δύο».

Αλλά το 1924, η Colette απομακρύνθηκε από τον Ανρί και τον Μπερτράν για τον μελλοντικό τρίτο σύζυγό της Μορίς Γούδεγκετ, έμπορο μαργαριταριών και 16 χρόνια μικρότερό της.

Παραμένοντας στο κατεχόμενο Παρίσι κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ανησυχούσε διαρκώς πως ο Εβραίος σύζυγός της θα μπορούσε να συλληφθεί από την Γκεστάπο. Ο Μορίς πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα του πολέμου κρυμμένος σε μια σοφίτα.

Προς το τέλος του πολέμου, έγραψε ίσως την πιο πετυχημένη ιστορία της, το «Gigi».

Η Αμερικανίδα συγγραφέας, Μάρθα Γκέλχορν, που παντρεύτηκε τον Μπερτράν λίγα χρόνια αργότερα, περιέγραψε την Colette ως μια «απαίσια γυναίκα. Ήταν κόλαση. Με μίσησε από την πρώτη φορά που με είδε. Καθόταν στην ξαπλώστρα σαν οδαλίσκη. Τα πράσινα γατίσια μάτια της και τα μικρά χείλη της είχαν μια πικρή σκιά».

Στα μάτια του κοινού όμως, ήταν μια άλλη. Παρά το όλο σκάνδαλο, έλαβε ακόμη και μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής.

Για την φιλόσοφο Σιμόν ντε Μποβουάρ, η Colette ήταν «η μοναδική σπουδαία συγγραφέας της Γαλλίας». Και πρόσθεσε: «Ήταν η πιο όμορφη γυναίκα, χόρεψε σε αίθουσες χορού, κοιμήθηκε με πολλούς άνδρες, έγραψε πορνογραφικά μυθιστορήματα και μετά καλά μυθιστορήματα».

Προς το τέλος της ζωής της, είχε προβλήματα με αρθρίτιδα και ήταν καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι, που συχνά το έσπρωχνε ο αφοσιωμένος σύζυγός της, Μορίς. Ο πρώην έφηβος εραστής της Μπερτράν συνέχισε να την λατρεύει.

 

 iefimerida.gr

Πορτραίτα

Κατίνα Παξινού : Η ηθοποιός που στάθηκε στο Χόλιγουντ πέθανε 22 Φεβρουαρίου 1973
Η Παξινού έπαιξε σε μια και μόνο ταινία ελληνικής παραγωγής, το 1969, στο «Νησί της Αφροδίτης» του Γιώργου Σκαλενάκη, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Αλέξη Πάρνη




H Κατίνα Παξινού υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα ηθοποιός που κατάφερε να σταθεί στο Χόλιγουντ και μάλιστα με δικούς της όρους, να διαπρέψει θεατρικά και κινηματογραφικά στην Ευρώπη, να ξεχωρίσει ως τραγωδός παγκοσμίου βεληνεκούς.
Η Αικατερίνη Κωνσταντοπούλου, όπως ήταν το πατρικό της επώνυμο, γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1900 στον Πειραιά και ήταν κόρη του αλευροβιομήχανου Βασίλη Κωνσταντόπουλου. Σπούδασε μουσική και κλασικό τραγούδι στο Ωδείο της Γενεύης, καθώς και σε ανάλογες σχολές του Βερολίνου και της Βιέννης. Πρωτοεμφανίστηκε στη Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά το 1920, ερμηνεύοντας τον βασικό ρόλο στην όπερα «Αδελφή Βεατρίκη» του Δημήτρη Μητρόπουλου.Είχε ήδη παντρευτεί τον βιομήχανο Γιάννη Παξινό, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες, η μία εκ των οποίων πέθανε σε πολύ μικρή ηλικία.

Οι προσπάθειές της για καριέρα στον χώρο του λυρικού θεάτρου δεν θα ευοδωθούν και έτσι το 1929 εμφανίζεται για πρώτη φορά στο θέατρο πρόζας ως μέλος του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη, παίζοντας στο έργο του Ανρί Μπατάιγ «Η Γυμνή Γυναίκα». Εκεί γνωρίζει τον Αλέξη Μινωτή, τον ερωτεύεται και τον παντρεύεται, έχοντας χωρίσει με τον Παξινό, του οποίου θα κρατήσει το επίθετο για το υπόλοιπο της καλλιτεχνικής της πορείας.

Το 1931, προσχωρεί μαζί με τον Αλέξη Μινωτή, στον Συνεταιρικό Θίασο του Αιμίλιου Βεάκη, που παρουσιάζει σημαντικά έργα του διεθνούς ρεπερτορίου, όπως: «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ευγένιου Ο’ Νιλ, «Ο Πατέρας του Αυγούστου» του Στρίντμπεργκ, «Ο θείος Βάνιας» του Τσέχωφ.

Από το 1932 έως το 1940, εμφανίζεται στο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμηνεύει ρόλους που την καταξιώνουν ως κορυφαία ηθοποιό της ελληνικής σκηνής. Με τη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου θα εμφανιστεί στο Λονδίνο, τη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο, ερμηνεύοντας το ρόλο της Ηλέκτρας στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή, την Γερτρούδη στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ, την Κυρία Άλβινγκ στους «Βρικόλακες» του Ίψεν. Την περίοδο του πολέμου εγκαθίσταται στις ΗΠΑ, όπου εμφανίζεται στο Μπρόντγουεϊ και ερμηνεύει σπουδαίους ρόλους στον κινηματογράφο, με τους οποίους κερδίζει τη διεθνή αναγνώριση.

Επιστροφή
Το 1950 επιστρέφει στην Ελλάδα και εμφανίζεται πάλι μαζί με τον Αλέξη Μινωτή στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο περιοδεύει στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Ξαναπαίζει στη Νέα Υόρκη στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Λόρκα, έργο που επαναλαμβάνει στην Αθήνα στο Θέατρο Κοτοπούλη. Μετά το 1957, εμφανίζεται μόνιμα στη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ερμηνεύοντας έργα του αρχαίου Θεάτρου και του σύγχρονου διεθνούς ρεπερτορίου. Ανάμεσα σ’ αυτά, η «Εκάβη», η «Μήδεια», οι «Φοίνισσες» και οι «Βάκχες» του Ευριπίδη, ο «Πατέρας» του Στρίντμπεργκ, «Η επίσκεψις της γηραιάς κυρίας» του Ντίρενματ, «Το Ταξίδι μακριάς μέρας μέσα στη νύχτα» του Ο’ Νιλ, «Η τρελή του Σαγιό» του Ζαν Ζιροντού, ο «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ.

Το 1968 η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής, συγκροτούν θίασο που εμφανίζεται στο Θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης, και στο Θέατρο «Διάνα» της οδού Ιπποκράτους. Στο «Σινεάκ», το κινηματοθέατρο που αργότερα θα μετονομαστεί σε «Θέατρο Παξινού», παίζει στα έργα «Η Ήρα και το παγώνι» του Σον Ο’ Κέιζι, «Οι παλαιστές» του Στρατή Καρρά, οι «Βρικόλακες» του Ίψεν, «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, ενώ την περίοδο 1971 – 1972 ερμηνεύει στο Θέατρο «Πάνθεον», την τελευταία μεγάλη επιτυχία της, ως «Μάνα Κουράγιο» στο ομώνυμο έργο του Μπέρτολντ Μπρεχτ.

Στις κινηματογραφικές επιλογές της υπήρξε εκλεκτική, εξ ου και οι μόλις 11 ταινίες της. Μεταξύ άλλων, συνεργάστηκε με τον Όρσον Γουέλς («Ο κύριος Αρκάντιν», 1955), τον Λουκίνο Βισκόντι («Ο Ρόκο και τ’ αδέλφια του», 1960) και φυσικά τον Σαμ Γουντ ( «Για ποιόν χτυπά η καμπάνα»), όπου έπαιξε τη δυναμική αντάρτισσα του ισπανικού εμφυλίου που μπορούσε να προβλέπει το μέλλον. Για την ερμηνεία της τιμήθηκε το 1944 με το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου, ενώ το 1949 τιμήθηκε με το Βραβείο Κοκτό στο Φεστιβάλ Μπιαρίτς για την ερμηνεία της στην ταινία του Ντάντλεϊ Νίκολς «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα».

Η Παξινού έπαιξε σε μια και μόνο ταινία ελληνικής παραγωγής, το 1969, στο «Νησί της Αφροδίτης» του Γιώργου Σκαλενάκη, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Αλέξη Πάρνη. Ο Αλέκος Σακελλάριος ήθελε πολύ να παίξει η Παξινού τον ρόλο της θείας Καλλιόπης στη ταινία του « Η Θεία από το Σικάγο», αλλά αντέδρασε ο Φίνος, που πίστευε ότι η ταινία δεν θα έχει επιτυχία, επειδή έχουν μάθει να τη βλέπουν σε τραγωδίες στην Επίδαυρο και όχι σε ελαφρές κωμωδίες στο σινεμά.

Εκτός από τις αξέχαστες ερμηνείες της στο Θέατρο και τον κινηματογράφο, η Κατίνα Παξινού έκανε μεταφράσεις θεατρικών έργων του Ευγένιου Ο’ Νιλ και έγραψε τη μουσική για την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη το 1933 και σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή το 1952.

Παρασημοφορήθηκε με τον Χρυσό Ανώτερο Ταξιάρχη Γεωργίου Α’ και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη της Δυτικής Γερμανίας. Τιμήθηκε ακόμη με τον τίτλο της Αξιωματούχου Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλίας και με το Βραβείο «Ιζαμπέλα Ντ’ Εστέ».

Η Κατίνα Παξινού πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου 1973 στην Αθήνα, σε ηλικία 72 ετών.

Πηγή: sansimera.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή