Σεπτεμβρίου 18, 2019

Πορτραίτα

Η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα της Βαυαρίας (1826-1875) πίστευε ότι όταν ήταν μικρή, είχε καταπιεί ένα πιάνο φτιαγμένο από γυαλί και ότι υπήρχε κίνδυνος με την παραμικρή απότομη κίνηση, να σπάσει μέσα της. Η ιστορία της υπήρξε έμπνευση για το θεατρικό The Glass Piano που παίζεται στο Λονδίνο. Η πριγκίπισσα περπατούσε με προσοχή στους διαδρόμους των ανακτόρων, πρόσεχε πως περνούσε τις πόρτες, μην ακουμπήσει κάπου και φυσικά δεν έτρεχε, υπό τον φόβο ότι το πιάνο μέσα της θα έσπαγε και θα γινόταν χιλιάδες κομμάτια.

Η «ψευδαίσθηση του γυαλιού», ήταν στην πραγματικότητα μια κοινή ψυχολογική πάθηση εκείνη την εποχή και την θεωρούσαν μια μορφή μελαγχολίας. Επιστημονικά έχουν καταγραφεί πολλά περιστατικά ανθρώπων που νόμιζαν ότι ένα μέρος τους ή ολόκληροι, ήταν φτιαγμένοι από γυαλί. Ζούσαν με τον φόβο ότι θα σπάσουν, ή, σε κάποιες περιπτώσεις, φοβόντουσαν να έρθουν σε άμεση επαφή με το φως του ήλιου. Αναφορά για την ψευδαίσθηση του γυαλιού υπάρχει και στο «Η Ανατομία της Μελαγχολίας», του Ρόμπερτ Μπάρτον, το 1612, όπου αναφέρει για τις παρανοϊκές ανησυχίες: «Φόβος του διαβόλου, του θανάτου, ότι θα αρρωστήσουν από κάποια σοβαρή ασθένεια, τρέμουν κάθε αντικείμενο… ότι είναι φτιαγμένοι από γυαλί και επομένως δεν ανέχονται κανείς να τους πλησιάσει».

Η Αλεξάνδρα γεννήθηκε 26 Αυγούστου 1826 και δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Είχε μια σύντομη λογοτεχνική σταδιοδρομία. Στη δεκαετία του 1850, ο πρίγκηπας Λουίσιεν Μπονανπάτ την ζήτησε σε γάμο αλλά ο πατέρας της αρνήθηκε με τη δικαιολογία τη λεπτή κατάσταση της υγείας της. Είναι μια φοβία που ήταν ιδιαίτερα κοινή από τον μεσαίωνα μέχρι τον 19ο αιώνα. Επίσης ο φόβος ότι κάποιος είναι πολύ εύθραυστος για αυτόν τον κόσμο, πιστεύεται ότι ήταν ιδιαίτερα κοινός μεταξύ των ευγενών και μορφωμένων ανθρώπων, που πολύ πιθανό να είχαν διαβάσει ιατρικά δεδομένα για την πάθηση πριν αναπτύξουν και οι ίδιοι τα συμπτώματα. Μεταξύ των πιο παλιών και πιο διάσημων ανθρώπων που είχαν αυτή την πάθηση, ήταν ο βασιλιάς Κάρολος VI της Γαλλίας, ο οποίος βασίλεψε από το 1380 μέχρι τον θάνατό του το 1422.

Η πεποίθηση ότι ήταν φτιαγμένος από γυαλί ήταν τόσο μεγάλη, που είχε φτιάξει μια ειδική στολή από σίδερο και την φορούσε με τα ρούχα του για να προστατεύσει το λεπτό και εύθραυστο σώμα του, ενώ δεν επέτρεπε σε κανέναν να τον αγγίξει. Η ψευδαίσθηση ωστόσο του γυαλιού άρχισε να μειώνεται ξαφνικά στα μέσα του 19ου αιώνα, προτού εξαφανιστεί. Κανείς δεν ξέρει πως έγινε αυτό, αν και ακόμη υπάρχουν ελάχιστες περιστασιακές καταγραφές, με το πιο πρόσφατο το 2015 από έναν ψυχίατρο στην Ολλανδία.

Η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα δε, φαίνεται ότι ήταν ένα εξαιρετικά εύθραυστο άτομο, ακόμη και πριν από την ξαφνική πεποίθησή της ότι είχε ένα πιάνο μέσα της. Έδειχνε μάλιστα συμπτώματα που θα μπορούσαν σήμερα να χαρακτηρίζονται ως ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD). Αναφορές περιγράφουν μια γυναίκα εμμονή στην καθαριότητα, ενώ φορούσε μόνο λευκά ρούχα.

Το πιάνο ήρθε στο προσκήνιο μετά από ένα σκάνδαλο που ενέπλεκε τον πατέρα της, τον βασιλιά Λουδοβίκο Α’ (Λούντβιχ), ότι έδινε τίτλους και περιουσίες στην ερωμένη του, την ηθοποιό και χορεύτρια Λώλα Μοντέζ. Εκείνη η περίοδος ήταν εξαιρετικά αγχωτική για το μοναδικό από τα παιδιά του που ήταν ακόμη άγαμο και ζούσε στα ανάκτορα. Όλα τα παραπάνω ταιριάζουν και με την πεποίθηση ότι η ψευδαίσθηση του γυαλιού, συχνά συνδέεται με κάποιο είδος εμμονής με την καθαρότητα και την αγνότητα -και τα δύο εύθραυστα ή εύκολα χαμένα.

Η Αλεξάνδρα πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου 1875 την ίδια μέρα με τον αδερφό της Πρίγκιπα Αντάλμπερτ, σε ηλικία 49 ετών . Είναι θαμμένη στο Wittelsbach στο Μόναχο. Πηγή: BBC, αρχική φωτογραφία wikipedia ...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-prigkipissa-poy-nomize-oti-itan-ftiagmeni-apo-gyali-kai-zoyse-me-ton-fovo-oti-tha-spasei-poios-gallos-vasilias-eiche-tin-idia-emmoni-kai-eftiaxe-siderenia-stoli/

Πορτραίτα

Ο θάνατος της διάσημης ηθοποιού Νάταλι Γουντ το 1981, θεωρείται μέχρι σήμερα ένα άλυτο μυστήριο. Τα γυρίσματα της ταινίας «Brainstorm» είχαν κουράσει την πολυβραβευμένη ηθοποιό.

Ο σύζυγός της, επίσης διάσημος ηθοποιός, Ρόμπερτ Βάγκνερ, κανόνισε μια μικρή θαλάσσια απόδραση με το γιοτ τους. Μοναδικός καλεσμένος του ζευγαριού ήταν ο συμπρωταγωνιστής της Γουντ, Κρίστοφερ Γουόκεν. Καπετάνιος του «Splendor» ήταν ο Ντένις Ντάβερν. Το πρωί της 28ης Νοεμβρίου του 1981, η Γουντ βρέθηκε να επιπλέει νεκρή σε έναν όρμο του νησιού Καταλίνα, σε απόσταση ενός μιλίου από το σκάφος.

Τι είχε συμβεί; Πως βρέθηκε μέσα στο νερό η ηθοποιός, που φοβόταν το κολύμπι όσο τίποτα άλλο; Το βράδυ του πνιγμού της, ανοιχτά της νήσου Σάντα Καταλίνα, κανένας δεν είδε τι συνέβη. Αρχικά, η πιθανότερη εκδοχή ήταν, ότι όταν πήγε να πάρει τη βάρκα από την αποβάθρα, έχασε την ισορροπία της, έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε. Ο Γουόκεν κατέθεσε πως όταν πήγε για ύπνο, η ηθοποιός ήδη έλειπε από το σκάφος.

Η αυτοψία του ιατροδικαστή έδειξε ότι είχε γδαρσίματα στο σώμα, τα χέρια και στον λαιμό. Επίσης, βρέθηκε αλκοόλ στο αίμα της και διαπιστώθηκε ότι είχε πάρει χάπια. Κανείς όμως δεν βρέθηκε κατηγορούμενος. Ο πνιγμός, σύμφωνα με τις αρχές, προήλθε από ατύχημα

. Ο περίεργος θάνατος της Νάταλι Γουντ συντάραξε την αμερικανική κοινή γνώμη.

 

Στην κηδεία της, το φέρετρο κράτησαν ιερά τέρατα του θεάματος, όπως οι Φράνκ Σινάτρα, Φρεντ Αστέρ, Ροκ Χάντσον, Γκρέγκορι Πεκ, Ντέιβιντ Νίβεν, Λόρενς Ολίβιε και Ηλίας Καζάν. Το άστρο της θρυλικής πρωταγωνίστριας των ταινιών, «Επαναστάτης Χωρίς Αιτία» και «West Side Story», δεν θα έλαμπε ποτέ ξανά.

 

Σενάρια επί σεναρίων γράφτηκαν και ο σύζυγός της, Ρόμπερτ Βάγκνερ, με τον οποίο είχαν παντρευτεί δύο φορές, αντιμετωπιζόταν πλέον με δυσπιστία. Το ίδιο και ο Κρίστοφερ Γουόκεν για τον οποίο οργίαζαν οι φήμες ότι ήταν εραστής της. Το 2008, ο Ρόμπερτ Βάγκνερ στην αυτοβιογραφία του, «Τα κομμάτια της καρδιάς μου», έγραφε ότι εκείνο το βράδυ είχαν έναν έντονο καυγά με τη Γουντ, η οποία πήγε σε άλλη καμπίνα όταν τσακώθηκαν και αυτός έσπασε ένα μπουκάλι κρασί στο τραπέζι.

Όταν τα μεσάνυχτα την αναζήτησε, έλειπε. Τον Νοέμβριο του 2011 η υπόθεση ξανάνοιξε όταν ο καπετάνιος του σκάφους, Ντένις Ντάβερν, δήλωσε στο κανάλι NBC, ότι το βράδυ που πέθανε η Νάταλι Γουντ, είχε προηγηθεί ένας φοβερός καυγάς του ανδρόγυνου.

Παραδεχόταν ότι είχε πει ψέματα στην αστυνομία και εμμέσως επέρριπτε ευθύνες στον Ρόμπερτ Βάγκνερ, ο οποίος δεν την είχε αναζητήσει, όταν έφυγε από το σκάφος. Ηχογραφημένα αποσπάσματα που βρέθηκαν το 2012 έκαναν τις αρχές να αλλάξουν την αιτία θανάτου.

Δεν θεωρείται πλέον ατύχημα, αλλά πνιγμός από αδιευκρίνιστα αίτια. Ο φάκελος της Νάταλι Γουντ είναι ακόμη ανοιχτός και η μόνιμη διαταγή στους ντετέκτιβ είναι να μην μιλούν ποτέ για την υπόθεση. Μέχρι νεοτέρας. Στην πραγματικότητα, ο Βάγκνερ, από τότε ζει πάντα με το κοινωνικό στίγμα του ύποπτου για τη δολοφονία της πανέμορφης ηθοποιού, με την οποία έζησε μεγάλες στιγμές αγάπης και μίσους...

mixanitouxronou.gr

Πορτραίτα

Η Βιβέτα Τσιούνη σπούδασε στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου και από το ’55 έως το ’93 έλαβε μέρος σε 35 παραστάσεις στις καλύτερες στιγμές της καριέρας της

΄Εφυγε διακριτικά και χαμηλότονα όπως έζησε στη ζωή της. Η αριστοκρατική και γλυκιά Βιβέτα Τσιούνη που συνέδεσε την καλλιτεχνική της πορεία με μια σειρά παραστάσεων και ταινιών έφυγε «αθόρυβα» από τη ζωή το προπερασμένο Σαββατοκύριακο σε ηλικία 85 ετών, ενώ η κηδεία της έγινε σε στενότατο οικογενειακό κύκλο την περασμένη Δευτέρα 6 Μαΐου στο πρώτο Νεκροταφείο. Την αποχαιρέτησαν η πολυαγαπημένη της αδερφή, Πόπη Τσιούνη, η ανιψιά της Ελιάνα κι ο σύζυγός της τελευταίας, Βασίλης Ρεμέντζης.

Το ζωντανό πτώμα (1956): Ρίτα Μυράτ (Ελισαβέτα Αντρέγεβνα Προτάσοβα), Θάνος Κωτσόπουλος (Βίκτωρ Μιχαήλοβιτς Καρένιν). Πίσω: Χριστίνα Καλογερίκου (Άννα Παύλοβνα), Βιβέτα Τσιούνη (Σάσσα).
Το ζωντανό πτώμα (1956): Ρίτα Μυράτ (Ελισαβέτα Αντρέγεβνα Προτάσοβα), Θάνος Κωτσόπουλος (Βίκτωρ Μιχαήλοβιτς Καρένιν). Πίσω: Χριστίνα Καλογερίκου (Άννα Παύλοβνα), Βιβέτα Τσιούνη (Σάσσα).
Η Βιβέτα Τσιούνη σπούδασε στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου και από το ’55 έως το ’93 έλαβε μέρος σε 35 παραστάσεις του σε μερικές από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας της.

Ανατρέχοντας κανείς στο αρχείο του Εθνικού Θεάτρου μπορεί να δει εικόνες από πολλές της συμμετοχές στις παραστάσεις του: Ξεχωρίζουν «Το ζωντανό πτώμα» (1956), όπου κοριτσάκι 22 ετών συμπρωταγωνίστησε στο πλευρό της Ρίτας Μυράτ, του Θάνου Κωτσόπουλου, του Γιώργου Παππά, της Τζένης Καρέζη κι άλλων, η παράσταση «Βασιλεύς ο Ροδολίνος» (1962) όπου έπαιξε μαζί με τον Πέτρο Φυσσούν, την Ελένη Χατζηαργύρη και την Αντιγόνη Βαλάκου, η «Φλαντρώ» (1979) με την Αλέκα Κατσέλη και τον Γιάννη Αργύρη, η παράσταση «Σκοτεινιά στον Έπαχτο» (1980) με την Κάκια Παναγιώτου και τον Γιάννη Αργύρη, αλλά και τα έργα: «Στο βυθό» (1981), «Ο εισαγγελέας» (1982), «Συμβιβαστήκαμε» (1992) κ.α.

.
Η Βιβέτα Τσιούνη ξεχώρισε και σε μια σειρά ταινιών όπως οι «Μικροί και μεγάλοι εν δράσει», «Οργή», «Αμφιβολίες», «Ο θαυματοποιός», αλλά και σε σειρές όπως το «Ξενοδοχείο ο 7ος ουρανός», «Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα», «Μαύρο κλειδί»και «Τρεις Χάριτες».

Δείτε όλη τη φιλμογραφία της αξέχαστης ηθοποιού:

Ο θαυματοποιός (1969)
Ξεχασμένοι ήρωες (1966)
Και οι 14 ήταν υπέροχοι (1965)
Αμφιβολίες (1964) [Λένα Κορωνέλου]
Αυτό το κάτι άλλο! (1963) [Έλλη Σπαρτάλη]
Μικροί και μεγάλοι εν δράσει... (1963) [Ελίνα Ζορμπά]
Οργή (1962) [Τερέζα Βενιέρη]

Η εικόνα της γλυκομίλητης κι αέρινής της παρουσίας θα συντροφεύει όσους την έζησαν και τη γνώρισαν από κοντά. Καλό της ταξίδι!

 

Πορτραίτα

Πέθανε σε ηλικία 97 ετών η εμβληματική ηθοποιός Doris Day

H θρυλική αμερικανίδα ηθοποιός του Hollywood Doris Day πέθανε σε ηλικία 97 ετών. Η διάσημη star πέθανε νωρίς το πρωί της Δευτέρας στο σπίτι της στο Carmel Valley της California, όπως επιβεβαίωσε ο οργανισμός της, Doris Day Animal Foundation, με επίσημη ανακοίνωσή του.

Η Day, που πρωταγωνίστησε στην ταινία Calamity Jane του 1953, λγταν περιτριγυρισμένη από κοντινούς φίλους και "βρισκόταν σε εξαιρετική σωματική υγεία για την ηλικία της, μέχρι που πρόσφατα αντιμετώπισε ένα σοβαρό κρούσμα πνευμονίας".

Ήταν ιδιαίτερα γνωστή για την γλυκιά φωνή της και το υποκριτικό ταλέντο της, χάρη στο οποίο πρωταγωνίστησε σε δράματα, κωμωδίες και μιούζικαλ στις δεκαετίες του '50 και του '60, κι έγινε μια από τις διασημότερες ηθοποιούς του κινηματογράφου στην ιστορία.

Η Day γιόρτασε τα 97α γενέθλιά της στις 3 Απριλίου, και τα γιόρτασε όλη την εβδομάδα μαζί "με παλιούς καλούς φίλους".

 

Πορτραίτα

Η βύθιση του βρετανικού υπερωκεάνιου που έφερε το όνομα Τιτανικός είχε συγκλονίσει την ανθρωπότητα απ’άκρη σ’άκρη. Ποιός θα το πίστευε ότι αυτό το τεράστιο πλοίο θα κατέληγε στις 15 Απριλίου του 1912 στον βυθό του Βορείου Ατλαντικού! Πάνω από 1.500 ανθρώπινες ψυχές θα χάνονταν σε ένα από τα πιο θανατηφόρα δυστυχήματα της σύγχρονης Ιστορίας.

 Στην ουσία ήταν το πρώτο και δυστυχώς τελυταίο του ταξίδι. Ο τελικός προορισμός ήταν το λιμάνι της  Νέας Υόρκης στο οποίο το υπερωκεάνιο έπρεπε βάσει προγραμματισμού να φθάσει στις 17 Απριλίου. Ο Τιτανικός θα αναχωρούσε στις 12 το μεσημέρι από το Σαουθάμπτον και οι 922 επιβάτες ήταν φανερά ενθουσιασμένοι. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν πολύ πλούσιοι άνθρωποι, μετανάστες από Μεγάλη Βρετανία κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Παρόλο που ο κατασκεαυστής του πλοίου είχε επιμείνει στην άνεση στην χλιδή και στα προηγμένα χαρακτηριστικά ασφαλείας, ο αριθμός των σωστικών λέμβων δεν ήταν διόλου επαρκής.

 Κάποιες ώρες μετά την αναχώρησή του έφτασε στο Χερβούργο της Γαλλίας κι έπειτα στο Κουίνσταουν της Αυστραλίας από τα λιμάνια των οποίων θα επιβιβάζονταν κι άλλα άτομα. Ο 62χρονος πλοίαρχος Έντουαρτ Τζον Σμιθ έμοιζε η ιδανική επιλογή για το κουμαντάρισμα του Τιτανικού αφού κουβαλούσε μια εμπειρία πολλών ετών.

Στις 14 Απριλίου κι ενώ είχαν περάσει μόλις τέσσερις μέρες από την διάσχιση του Ωκεανού, το πλοίο που είχε χαρακτηριστεί “αβύθιστο” θα συγκρουστεί με παγόβουνο 375 περίπου μίλια νότια της Νέας Γης. Η σύγκρουση αυτή προκάλεσε κάμψη προς τα μέσα στις πλάκες του υπερωκεάνιου κατά μήκος της δεξιάς πλευράς και διέρρρηξε πέντε από τα δεκαέξι υδατοστεγή διαμερίσματα.

 Επιβάτες και κάποια μέλη του πληρώματος επιβιβάστηκαν σε σωστικές λέμβους ενώ πάρα πολλοί άνδρες αναγκάστηκαν να μείνουν στο πλοίο εξαιτίας του “πρώτα γυναίκες και παιδιά “ που επιβλήθηκε από ορισμένους αξιωματικούς.

Ο Τιτανικός δεν θα έφτανε ποτέ στον τελικό του προορισμό καθώς τα καταστρώματα άρχιζαν να γεμίζουν νερά, η βύθιση ήταν πλέον θέμα χρόνου. Λίγο πριν τις 2:20 π.μ ο Τιτανικός ο οποίος έχει πλέον σπάσει στα δύο άρχισε να βυθίζεται ταχύτερα.

Ένα από τα τόσα τραγικά τα ναυαγίου:Κανείς μηχανικός από το μηχανοστάσσιο δεν σώθηκε αφού έμειναν εκεί για να διατηρήσουν την πρόωση (κίνηση) του πλοίου δίνοντας έτσι την δυνατότητα σε περισσότερους επιβάτες να σωθούν.

Αυτοί που τελικά κατάφεραν να μπουν σε σωσίβια λέμβο χρεώθηκαν 1 δολάριο την λέξη για να στείλουν τηλεγράφημα μέσα από την λέμβο. Το ναυάγιο παραμένει στον βυθό σπασμένο στα δύο και σταδιακά αποσυντίθεται.

Γράφει η Χριστίνα Καρρά

https://www.forwoman.gr/index.php

Πορτραίτα

Μαριλη Νικα: Η Ελληνιδα προγραμματιστρια της Google
Της Νάντιας Μιχαλοπούλου

Μανατζάρει το προϊόν της «κατανόησης» φωνής του διαδικτυακού κολοσσού δηλώνει στο protothema.gr ότι «στο μέλλον θα είναι τόσες πολλές οι γυναίκες-ηγέτιδες στην Πληροφορική που δεν θα μπορούμε να τις απαριθμήσουμε ονομαστικά»

Λένε ότι ο κλάδος της τεχνολογίας και ειδικά της Πληροφορικής είναι ένας ανδροκρατούμενος τομέας. Είναι αλήθεια. Η Μαρίλη Νίκα (Marily Nika ), ωστόσο, εκτιμά ότι αυτή η στερεοτυπική αντίληψη δεν θα δικαιολογείται για πολύ καιρό ακόμα. Η Ελληνίδα μάνατζερ στο τμήμα φωνητικής αναγνώρισης και Τεχνητής Νοημοσύνης της Google, προβλέπει ότι στο μέλλον θα είναι τόσες πολλές οι γυναίκες-ηγέτιδες στην Πληροφορική που δεν θα μπορούμε να τις απαριθμήσουμε ονομαστικά. Δεν θα αποτελούν έκπληξη, οι καινοτομίες που θα προκύπτουν από τη δράση του… γένους θηλυκού στον κλάδο, εξηγεί.

Τα λεγόμενα της φαίνεται ότι ισορροπούν με την μέχρι τώρα προσωπική της πορεία. Μόλις στα 32 της έτη, αναδείχθηκε «Γυναίκα στην Πληροφορική της Χρονιάς 2018» στα FDM Everywoman in Technology Awards στο Λονδίνο –ένας διαγωνισμός που προβάλλει τις πιο δυναμικές και δραστήριες γυναίκες που δουλεύουν στους κλάδους STEM, και το 2015 έλαβε βραβείο από την Πριγκίπισσα Άννα. Η Μαρίλη Διευθύνει μια ομάδα στην Αμερική, που μελετά τις ανάγκες των χρηστών του ίντερνετ και με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης εργάζεται στις τεχνολογίες φωνής των συσκευών Google Home, οι οποίες λειτουργούν ως «βοηθοί» για τη διευκόλυνση της καθημερινότητας των ανθρώπων. Συγκεκριμένα, εργάστηκε σε μοντέλα και προϊόντα φωνητικής αναζήτησης που έδωσαν τη δυνατότητα στην Google να ‘κατανοήσει’ 30 νέες γλώσσες από διάφορα μέρη της Ευρώπης (συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών) αλλά και της Αφρικής. Πλέον εκατομμύρια χρήστες χρησιμοποιούν αυτά τα προΪόντα καθημερινα.

Είναι ομιλήτρια σε διεθνείς οργανώσεις (TEDx, Techcrunch Disrupt), ενώ έχει δημιουργήσει την πλατφόρμα London Geekettes, μέσω της οποίας όσοι δραστηριοποιούνται στην τεχνολογία μπορούν να αλληλεπιδρούν, να συζητούν για τις εξελίξεις και τα σημεία καμπής του τομέα, αλλά και να συμμετέχουν σε διάφορα mentorship schemes. Πλέον στις κοινότητες που έχει δημιουργήσει υπάρχουν 5.000 μέλη παγκοσμίως.

«Αν εργάζεσαι σκληρά και για κάτι που πραγματικά αγαπάς, κανένα εμπόδιο δεν ανακόπτει την πορεία σου. Βρίσκεις τρόπους να βοηθάς και να ενισχύεις την κοινότητα στην οποία ανήκεις και έπειτα έρχονται τα «δώρα»» σημειώνει και μας αφηγείται πώς από τις σπουδές της στα Ναυτιλιακά έφτασε να εργάζεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στους κόλπους του διαδικτυακού κολοσσού «Google».

"Code Girl"

«Από μικρή περνούσα τον ελεύθερο χρόνο μου στους υπολογιστές. Μάθαινα πώς να φτιάχνω απλές εφαρμογές χρησιμοποιώντας γλώσσες προγραμματισμού, διάβαζα περιοδικά τεχνολογίας και ενημερωνόμουν για το πώς η Πληροφορική αλλάζει τον κόσμο. Το προπτυχιακό μου δίπλωμα ήταν στα Ναυτιλιακά, ωστόσο αξιοποιούσα τον προγραμματισμό σε κάθε δραστηριότητά μου εντός και εκτός Πανεπιστημίου. Είχα αποφασίσει από νωρίς ότι θα αφοσιωνόμουν στην Πληροφορική, γι’ αυτό και ακολούθησε αντίστοιχο μεταπτυχιακό στο Imperial College του Λονδίνου. Για την εκπόνηση της διδακτορικής μου διατριβής, έλαβα μια υποτροφία από την Google στο πλαίσιο της οποίας κατάλαβα πραγματικά τι σημαίνει καινοτομία. Πλέον εργάζομαι στην Αμερική, στα κεντρικά γραφεία της Google καθοδηγώντας μια ομάδα που δημιουργεί τη «λογική» με την οποία η ψηφιακή βοηθός της Google «καταλαβαίνει» τι χρειαζόμαστε και μας «απαντάει» σε διάφορες γλώσσες. Παράλληλα, μοιράζομαι τις γνώσεις και την εμπειρία μου με νέους που έχουν φρέσκες ιδέες για νέες εφαρμογές και παρέχω συμβουλευτικές υπηρεσίες σε εταιρείες».

"Η ιδεα του London Geekettes"

«Μέσα από υποτροφίες αλλά και μέσα από διάφορες άλλες πρωτοβουλίες μεγάλων και μικρών εταιρειών, έχουν αναδειχθεί πολλές γυναίκες-πρότυπα που εργάζονται στην τεχνολογία και εμπνέουν τις νεότερες γενιές να σπουδάσουν πληροφορική. Η δική μου εμπειρία ήταν λίγο διαφορετική, καθώς πάνε πάνω από 10 χρόνια από τότε που διαμορφωνόταν στο μυαλό μου το είδος της καριέρας που θέλω να ακολουθήσω. Τόσο στο σχολείο όσο και στο Πανεπιστήμιο, αλλά ακόμη και στις περισσότερες εταιρείες στις οποίες έχω εργαστεί, υπήρχε μεγάλο χάσμα μεταξύ του ποσοστού γυναικών και ανδρών. Αποφάσισα να πάρω τα πράγματα στα χέρια μου -τρόπον τινά- και να δημιουργήσω μια πλατφόρμα στην οποία οι χρήστες – γυναίκες και άντρες – μπορούν να γραφτούν και μέσω διαλέξεων, συναντήσεων, συνεδρίων να ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλο να συνεχίσουν να εργάζονται / να μπορέσουν να μάθουν / να καταφέρουν να μπουν σε μια εταιρεία τεχνολογίας, ή ακόμη και να δημιουργήσουν εταιρείες μεταξύ τους. Η απλή ανταλλαγή απόψεων και η συμμετοχή σε προγράμματα για μέντορες μπορεί να επηρεάσει τη ζωή πολλών ανθρώπων. Πλέον στις κοινότητες που έχω δημιουργήσει υπάρχουν 5.000 μέλη παγκοσμίως».

"Women In Tech: Η επομενη ημερα για τις γυναικες της Πληροφορικης"

«Τα τελευταία χρόνια, είχα την τύχη να γνωρίσω πολλές γυναίκες οι οποίες αποτελούν πρότυπα για εμένα, με καταπληκτικές εμπειρίες στους τομείς που πραγματικά με ενδιαφέρουν. Μια από αυτές οι γυναίκες είναι η Sheryl Sandberg του Facebook, η οποία είπε πως η λέξη «γυναίκα», όταν μπαίνει μπροστά από ένα επάγγελμα, προκαλεί έκπληξη. Για παράδειγμα, γυναίκα-αστροναύτης, γυναίκα-γιατρός, γυναίκα-μηχανικός κ.ο.κ. Στο μέλλον δε θα υπάρχουν γυναίκες-μηχανικοί Πληροφορικής, θα υπάρχουν απλά μηχανικοί πληροφορικής. Δε θα μπορούμε να απαριθμήσουμε ονομαστικά γυναίκες-ηγέτες στην Πληροφορική, καθώς θα είναι τόσο πολλές που δεν θα αποτελεί διαφορά το γεγονός πως είναι γυναίκες».

"Προκλησεις και Σημεια καμπης στην πορεια προς την προοδο"

«Αν δεν υπάρχουν δυσκολίες, τότε δεν ήταν αρκετά μεγάλες οι προκλήσεις που έθεσα στον εαυτό μου. Αναφέρομαι σε συνεντεύξεις που απέτυχαν, σε υπεράνθρωπους στόχους που πίστευα πως είναι σημαντικοί για τη δουλειά μου, σε ιδέες που πίστευα πως είναι καινοτόμες και δεν ήταν. Αυτό που έμαθα, είναι πως αν είχα εγκαταλείψει από τις πρώτες δυσκολίες, δεν θα είχα μάθει από τα λάθη μου. Αν πιστεύεις στη δουλειά σου, έχεις αυτοπεποίθηση και θετική ενέργεια, τα εμπόδια ξεπερνιούνται».

"Μοτο Ζωης"

«Hope is not a strategy»- δηλαδή, η ελπίδα δεν αποτελεί στρατηγική. Όλοι έχουμε όνειρα, αλλά δεν γίνεται να είναι εκτός πραγματικότητας. Για παράδειγμα, δε γίνεται να θέλεις να ακολουθήσεις την πορεία ενός ερευνητή και να μην αφιερώνεις χρόνο μπροστά στον υπολογιστή, κάνοντας πειράματα και διαβάζοντας. Οι ευκαιρίες δεν έρχονται από μόνες τους. Αν έχεις όνειρα, τα κυνηγάς, ακόμα κι όταν υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες να λάβεις αρνητικές απαντήσεις. Η αποφυγή της προσπάθειας οδηγεί 100% στην μη κατάκτηση των ονείρων σου».

"Με το βλεμμα στο Μελλον"

«Θέλω να συνεχίζω να εργάζομαι στον κλάδο της τεχνολογίας και να βρίσκω έξυπνους τρόπους με τους οποίους η καθημερινότητα και ζωή των ανθρώπων να επηρεάζεται θετικά. Μου αρέσει η καινοτομία και μου αρέσει να αναμειγνύομαι σε νέες ιδέες. Πριν λίγες βδομάδες, έλαβα ένα email στο οποίο μου ζήτησαν να δώσω μια διάλεξη μέσω ολογράμματος. Δεν είχα ιδέα ότι αυτό ήταν εφικτό. Εννοείται το δοκίμασα: Ήμουν στο Los Angeles και το ολόγραμμά μου εμφανίστηκε σε μια σκηνή στο Λονδίνο. Μάλιστα, η εταιρεία που παράγει τα ολογράμματα, βραβεύτηκε για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποίησε αυτήν την τεχνολογία για τη διάλεξη».

«Συνειδητοποίησα, ότι τελικά αν εργάζεσαι σκληρά και για κάτι που πραγματικά αγαπάς, κανένα εμπόδιο δεν ανακόπτει την πορεία σου. Βρίσκεις τρόπους να βοηθάς και να ενισχύεις την κοινότητα στην οποία ανήκεις και ως αποτέλεσμα αυτού η δουλειά σου θα αναγνωριστεί. Και είναι σε αυτό ακριβώς που με βοήθησαν οι βραβεύσεις, στο να μεταφέρω αυτό το μήνυμα στη νεότερη γενιά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης από το να έρχομαι σε επαφή με νέα, ταλαντούχα, παιδιά γεμάτα πάθος για την τεχνολογία. Είναι αυτοί που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο και τα καταφέρνουν στο τέλος».

s://longform.protothema.gr

Πορτραίτα

Αν μπορούσα να ζήσω τη ζωή μου από την αρχή,

θα χαλάρωνα περισσότερο.

Θα ήμουν πιο απερίσκεπτη
απ’ ό,τι σ’ αυτήν τη ζωή.

Θα ανέβαινα σε περισσότερα βουνά,
θα κολυμπούσα σε περισσότερα ποτάμια και
θα έβλεπα περισσότερα ηλιοβασιλέματα.

Θα είχα περισσότερα πραγματικά προβλήματα
και λιγότερα πλασματικά.

Βέβαια, έχω ζήσει κι εγώ τις στιγμές μου,
και αν έπρεπε να ξαναζήσω, θα φρόντιζα να είναι περισσότερες.

Μάλιστα θα προσπαθούσα να ζω μόνο σπουδαίες στιγμές,
τη μια μετά την άλλη. Και θα μάζευα περισσότερες μαργαρίτες.

– Ναντίν Στερ, 89 ετών –
Αναρτήθηκε από Giorgos Gekas

http://ygeia-sos.blogspot.com

 

Πορτραίτα

Ελεύθερε άνθρωπε, πάντα θα λατρεύεις τη θάλασσα! 

Charles Baudelaire

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~Ο Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ ήταν Γάλλος ποιητής, ένας από τους σημαντικότερους της γαλλικής λογοτεχνίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Μπωντλαίρ υπέστη δριμεία κριτική για τις συγγραφές του και τη θεματική του. Ελάχιστοι από τους σύγχρονούς του τον κατανόησαν

Γέννηση: 9 Απριλίου 1821, Παρίσι, Γαλλία
Απεβίωσε: 31 Αυγούστου 1867, Παρίσι, Γαλλία

Η ποιητική τέχνη του

Απορρίπτοντας τις πλάνες του ρεαλισμού και της «τέχνης για την τέχνη», ο Μπωντλαίρ στοχεύει να κατακτήσει την θεμελιώδη αλήθεια, την κοσμική ανθρώπινη πραγματικότητα στις συμπαντικές διαστάσεις της. Γράφει στο Καλλιτεχνικό Σαλόνι του 1846: «Η πρωταρχική απασχόληση του καλλιτέχνη είναι να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην φύση, ώστε να επαναστατήσει εναντίον της. Αυτή η επανάσταση δεν λαμβάνει χώρα ψυχρά, ως κάτι το δεδομένο, σαν να ήταν κάποιος κώδικας ή ρητορική. Λαμβάνει χώρα παρορμητικά και αφελώς, ακριβώς όπως η αμαρτία, όπως το πάθος, όπως η επιθυμία».

Στο δε Καλλιτεχνικό Σαλόνι του 1859 προσθέτει: «Ο καλλιτέχνης—ο αληθινός καλλιτέχνης, ο αληθινός ποιητής—δεν πρέπει να ποιεί παρά μόνον όταν βλέπει και όταν ακούει. Πρέπει να είναι αληθινά πιστός στην φύση του». Με αυτόν τον τρόπο ο Μπωντλαίρ αρθρώνει την θεμελιώδη ανακάλυψη της σύγχρονης αισθητικής: «Το Ωραίο πάντα θα είναι παράξενο. Δεν λέω ότι θα είναι παράξενο εκούσια και ψυχρά, διότι τότε δεν θα ήταν παρά ένα τέρας που ξεπήδησε μέσα από τις ατραπούς της ζωής. Λέω απλώς ότι πάντα θα ενέχει ένα στοιχείο παραδοξότητας, όχι ηθελημένης αλλά υποσυνείδητης. Και σε αυτήν την παραδοξότητα θα έγκειται και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα το καθιστά ωραίο».

Γι' αυτό και θεωρεί τη φαντασία «βασίλισσα όλων των προικισμάτων». Στην πραγματικότητα, η φαντασία υποκαθιστά «την παραδοσιακή μετάφραση της υλικής ζωής», υποκαθιστά την πράξη με το όνειρο. Η ποίηση έτσι ορισμένη εκφράζει σχεδόν κάθε μεταγενέστερο ποιητή.

Ωστόσο, ο Μπωντλαίρ δεν βίωσε το έργο του, διότι για αυτόν η ζωή και η ποίηση ήταν πάντα μέχρι ενός σημείου ξεχωρισμένες. Αυτό που τόσο ο Μπωντλαίρ όσο και ο Στεφάν Μαλαρμέ όριζαν ως έργο τέχνης, οι Σουρρεαλιστές μετά τον Αρτούρ Ρεμπό ονόμαζαν έργο ζωής, θέλοντας να αλλάξουν την ζωή.

Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε και τον φόρο τιμής που απέτισε στον Μπωντλαίρ ο νεαρός Ρεμπό: «Ο Μπωντλαίρ είναι ο πρώτος οραματιστής, ο βασιλεύς όλων των ποιητών, ένας θεός». 

 

 

Πορτραίτα

Είναι θαύμα, αν σκεφτείς πόσο μια ακτίνα ήλιου μπορεί να επηρεάσει την ψυχή ενός ανθρώπου!
Fyodor-Dostoevsky

Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1821 στη Μόσχα. Ο πατέρας του ήταν γιος κληρικού, και δεν ήταν αριστοκράτης. Σύμφωνα με την παράδοση της εποχής θα έπρεπε να γίνει και αυτός κληρικός, κατόρθωσε όμως να σπουδάσει ιατρική, έγινε στρατιωτικός γιατρός και με τη σταδιοδρομία του αυτή μπήκε στην κληρονομική αριστοκρατία. Φεύγοντας από τη στρατιωτική υπηρεσία τελείωσε την καριέρα του ως διευθυντής ενός πτωχοκομείου στη Μόσχα. Έτσι η κοινωνική αφετηρία του Ντοστογιέφσκι βρισκόταν κατά κάποιον τρόπο στο σύνορο της αριστοκρατίας και των Rasnotchinzen, (που κατά λέξη μεταφράζεται άνθρωποι από άλλη τάξη) οι οποίοι είναι άτομα του μη αριστοκρατικού μεσαίου στρώματος, με προσωπικές ικανότητες και επιτεύγματα, τα οποία είχαν κατορθώσει να αποκτήσουν πρόσβαση στο ανώτερο στρώμα, κυρίως ως καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, δάσκαλοι (ιδίως οικοδιδάσκαλοι), γιατροί, επίσης σε άλλα επαγγέλματα διανοουμένων που ως προϋπόθεση είχαν ένα υψηλότερο πνευματικό επίπεδο.

Ο Ντοστογιέφσκι ύστερα από μία αρχική κατ΄οίκον διδασκαλία πήγε οικότροφος σε δύο σχολεία στη Μόσχα, ένα από τα οποία γαλλικό. Όταν τέλειωσε το σχολείο συνέχισε τις σπουδές του στην Πετρούπολη σε κρατική στρατιωτική σχολή μηχανικών και για σύντομο χρονικό διάστημα άσκησε αυτό το επάγγελμα. Το 1843 αποχωρώντας οριστικά από αυτό το επάγγελμα έλαβε την απόφαση να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη λογοτεχνία. Αυτό δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα μίας μακράς πορείας, η οποία ξεκινούσε από τα χρόνια της σχολικής εκπαίδευσής του: σταθερός ήταν ο προσανατολισμός του στη λογοτεχνία.

Πορτραίτα

Η Λι Μίλερ ήταν το πρώτο μοντέλο, μούσα των σουρεαλιστών, καλλιτέχνης και η ίδια και φωτορεπόρτερ στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Φωτογραφική έκθεση αφιερωμένη στο έργο της Λι Μίλερ, είδωλο της δεκαετίας του ’20, φίλης των Πικάσο, Κοκτώ και Μιρό, της μοναδικής φωτογράφου που κατέγραψε την απόβαση των Συμμάχων τη D-Day, το εσωτερικό στρατοπέδων συγκέντρωσης και το σπίτι του Χίτλερ στη Βαυαρία, διοργανώνεται στο Ανάκτορο Παλαβιτσίνι, στη Μπολόνια της Ιταλίας.
«Προτιμώ να φωτογραφίζω παρά να είμαι φωτογραφία» έλεγε η Λι Μίλερ

Η έκθεση με τίτλο «Surrealist Lee Miller» μέσα από 101 φωτογραφίες προβάλλει ολόκληρο το καλλιτεχνικό ταξίδι της Αμερικανίδας φωτογράφου και περιλαμβάνει τις πιο δημοφιλείς λήψεις και άλλες που είναι λιγότερο γνωστές

«Προτιμώ να φωτογραφίζω παρά να είμαι φωτογραφία» έλεγε η Λι Μίλερ ένα από τα πιο διάσημα μοντέλα που πρωταγωνιστούσε στα περιοδικά μόδας της δεκαετίας του '20. Τότε ήταν που αποφάσισε να εγκαταλείψει την καριέρα μοντέλου για να αφιερωθεί στη φωτογραφία. Ξεκίνησε από τον εκδοτικό οίκο Condé Nast και φωτογραφήθηκε για εξώφυλλο της Vogue το 1927, σε ηλικία 19 ετών, αλλά δύο χρόνια αργότερα αποφάσισε να περάσει στην άλλη πλευρά του φακού.
Φωτογραφία της Λι Μίλερ από τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο
Φωτογράφιζε τη φρίκη του Β' Παγκοσμίου πολέμου με τη δική της οπτική

 

Πεισματάρα και ενθουσιώδης, μένει έκθαμβη από τις φωτογραφίες του Μαν Ρέι, κορυφαίου φωτογράφου της εποχής και γίνεται μοντέλο και μούσα του. Φίλη των καλλιτεχνών του κύκλου των υπερρεαλιστών, η Μίλερ ανοίγει το πρώτο της στούντιο στο Παρίσι και γίνεται γνωστή ως φωτογράφος πορτρέτων και μόδας, αν και σημαντικότερος πυρήνας των έργων της αυτή την περίοδο είναι εικόνες υπερρεαλιστικές, πολλές από τις οποίες αποδίδονται λανθασμένα στον Μαν Ρέι.
Το 1932 η Λι Μίλερ αποφάσισε να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη και να ανοίξει ένα νέο φωτογραφικό στούντιο, το οποίο έκλεισε δύο χρόνια αργότερα για να μετακομίσει στο Κάιρο με τον σύζυγό της, Αιγύπτιο επιχειρηματία Αζίζ Ελουί Μπέι. Τα ταξίδια στην έρημο και οι φωτογραφίες χωριών και ερειπίων είναι η πρώτη της επαφή με το φωτορεπορτάζ.Πριν το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 έφυγε από την Αίγυπτο για το Λονδίνο και αγνοώντας τις εντολές της αμερικανικής πρεσβείας να επιστρέψει στη χώρα της, αρχίζει να εργάζεται ως freelance φωτογράφος για το Vogue.

Καταγράφει με την κάμερα τους γερμανικούς βομβαρδισμούς στο Λονδίνο, αλλά η μεγαλύτερη συμβολή της ήταν το 1944, όταν ως διαπιστευμένη Αμερικανίδα φωτογράφος του πολέμου ακολουθεί τα αμερικανικά στρατεύματα και συνεργάζεται με τον Ντέιβιντ Σέρμαν φωτογράφο των περιοδικών Time και Life. Ήταν η μοναδική γυναίκα φωτογράφος που κατέγραψε τη δραστηριότητα στο μέτωπο και την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία… κατά την «D-Day».
Αυτοπορτρέτο της Λι Μίλερ
«Προτιμώ να φωτογραφίζω παρά να είμαι φωτογραφία» έλεγε η Λι Μίλερ ένα από τα πιο διάσημα μοντέλα που πρωταγωνιστούσε στα περιοδικά μόδας της δεκαετίας του '20

Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ οι φωτογραφίες της μαρτυρούν τις μάχες στο Λουξεμβούργο και την Αλσατία, την απελευθέρωση του Παρισιού, των στρατοπέδων συγκέντρωσης Νταχάου και Μπούχενβαλντ. Η Λι Μίλερ φωτογραφήθηκε γυμνή στη μπανιέρα του Χίτλερ στο σπίτι του στο Μόναχο. Είναι ένα από πιο γνωστά πορτρέτα της.

.iefimerida.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή