Αυγούστου 19, 2019

ΕΦΗΒΕΙΑ

H εφηβεία αποτελεί την ηλικία από τα 10 μέχρι και τα 19 χρόνια σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας. Συνοδεύεται από διάφορες και συχνά έντονες σωματικές, ορμονικές και ψυχοσυναισθηματικές αλλαγές. Χωρίζεται σε τρεις σημαντικές περιόδους, η καθεμιά από τις οποίες παρουσιάζει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Εφηβεία - Πρώιμη - Μέση - Όψιμη

H πρώιμη από τα 10 ως τα 13 χρόνια, όπου ο έφηβος δείχνει αμηχανία, ανασφάλεια ή ντροπή, ιδίως με τις αλλαγές στο σώμα του και με τα πρωτόγνωρα ερωτικά συναισθήματα που αρχίζουν να αναδύονται. Αναζητά την παρέα με συνομηλίκους του ίδιου φύλου. Κάποιες φορές αντιδρά με ξεσπάσματα που δυσκολεύουν τους γονείς.

Η μέση από τα 14 ως τα 17, όπου εμφανίζονται αντιδράσεις ή και συγκρούσεις με τους γονείς: Ο έφηβος αναζητά την ταυτότητά του. Διεκδικεί την ελευθερία του. Αρνείται πλέον να τους ακολουθεί σε οικογε-νειακές συγκεντρώσεις, οι φίλοι γίνονται εξαιρετικά σημαντικοί για αυτόν και οι πρώτοι έρωτες και οι απογοητεύσεις είναι πραγματικότητα.

Η όψιμη από τα 17 χρόνια μέχρι τα 19, ίσως και λίγο πιο μετά, όπου ο έφηβος ξεκαθαρίζει και σταθεροποιεί την εικόνα για τον εαυτό του, κάνει σχέδια για το μέλλον, ξεκινά τη σεξουαλική του ζωή, ενώ η σχέση με τους γονείς του μπαίνει σε νέα βάση. H έναρξη της εφηβείας είναι σχετικά εύκολο να καθοριστεί, γιατί αντιστοιχεί στις πρώτες ενδείξεις της ήβης, τις πρώτες εκφράσεις δηλαδή των χαρακτηριστικών του φύλου που αποκαλούνται δευτερογενή, και τοποθείται χρονικά γύρω στα 10-13 χρόνια.

H ήβη είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο.... 

H ήβη είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο και ορίζεται ως το σύνολο των βιολογικών και ανατομικών αλλαγών που καταλήγουν στο σώμα του ενηλίκου και στην ικανότητα αναπαραγωγής. Οι μεταμορφώσεις αυτές αφορούν το σώμα και, κυρίως, την ανάπτυξη των οστών, των γεννητικών οργάνων και του εγκεφάλου, και διαρκούν για μια περίοδο 5-6 χρόνων κατά μέσο όρο.

H ηλικία στην οποία αρχίζουν οι αλλαγές δεν συμπίπτει σε όλα τα παιδιά· ούτε η διάρκεια της κάθε φάσης είναι ίδια για το καθένα. Στα κορίτσια ξεκινά μετά τα 8 χρόνια και στα αγόρια λίγο αργότερα, μετά τα 9, συνήθως όμως από τα 10-13 χρόνια. Tο παιδί σας μέσα σε πολύ λίγα χρόνια θα μεταμορφωθεί, από παιδάκι που χαμηλώνατε το βλέμμα για να το κοιτάξετε, σε ένα νεαρό αγόρι ή κορίτσι που μπορεί να σας περνάει ένα κεφάλι.

Aπό τη μια στιγμή στην άλλη θα του κάνουν τα ρούχα σας, τα ξυριστικά σας, τα καλλυντικά σας, και σίγουρα το πορτοφόλι σας…

Όλα αλλάζουν μέσα του και γύρω του –το σώμα του, οι συναισθηματικοί του δεσμοί, τα ενδιαφέροντά του– χωρίς να μπορεί να έχει την παραμικρή βεβαιότητα για το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών.

Aν παρατηρήσετε, θα διαπιστώσετε ότι ο έφηβος φαίνεται πάντα λίγο πολύ μπερδεμένος· από τη μια επιθυμεί να μεγαλώσει κι από την άλλη νοσταλγεί την παιδική του ηλικία, έχει ανάγκη να επιβεβαιωθεί αλλά ταυτόχρονα φοβάται να συγκρουστεί με τον εξωτερικό κόσμο κ.λπ. Aυτές οι αντιφάσεις τού προκαλούν μια εσωτερική ένταση ή πόνο χωρίς πραγματικά ο ίδιος να γνωρίζει γιατί. Ως αντίδραση, καταφεύγει συχνά στην απόσυρ-ση, την απομόνωση, τη θλίψη, ή σε συμπεριφορές παράξενες για μας τους μεγάλους, οι οποίες δεν είναι παρά προσπάθειες να αποφορτιστεί από τις πιέσεις.

Tο σύνολο αυτών των αντιφάσεων που εμφανίζονται μπορεί να συνοψιστεί σε ένα μόνο παράδοξο, στην επιθυμία του εφήβου να «αρπάξει» από τους ενηλίκους τη δύναμη που του λείπει προκειμένου να αντισταθεί στην επιθυμία του για αυτονομία και επιβεβαίωση. Oι πληροφορίες που αφορούν τις αλλαγές που προκαλούνται στο σώμα κατά την ήβη είναι γνωστές στους σύγχρονους εφήβους κυρίως από τις συζητήσεις μεταξύ τους, από τις παρέες τους, από τους γονείς τους, από τα MME κ.λπ.

Ο έφηβος αρχίζει να παρατηρεί....

Ταυτόχρονα έχει διαφοροποιηθεί ο τρόπος που του συμπεριφέρονται οι άλλοι, δηλαδή οι γονείς, το ευρύτερο περιβάλλον αλλά και οι καθηγητές στο σχολείο του. Συχνά δυσκολεύεται να ερμηνεύσει σωστά τη συμπεριφορά όχι μόνον των μεγάλων αλλά και των συνομηλίκων του. Ίσως παρεξηγεί απλά αστεία θεωρώντας τα προσβλητική συμπεριφορά, είναι εύθικτος και εκνευρίζεται με το παραμικρό.

Aυτό ίσως είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι της ανατροφής, δεδομένου ότι πολλοί μεγάλοι δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι να ερμηνεύουν τους λόγους που «έχουν γενικά τα νεύρα τους», τι κρύβει ο θυμός ή πώς θα αμβλύνουν μια κατάσταση με ένταση χωρίς να καταπνίξουν τα συναισθήματά τους.

Το παιδί όμως καλό είναι να κατορθώσει να μάθει να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του, ώστε να καταφέρει σταδιακά να «διαβάζει» τα συναισθήματα των άλλων, γιατί από αυτή την ικανότητά του θα εξαρτηθούν οι κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις του.

 

Από το βιβλίο μου

παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

https://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Η περίοδος των πανελληνίων εξετάσεων είναι μία από τις πιο στρεσσογόνες περιόδους στη ζωή των εφήβων. Οι προσδοκίες και τα όνειρα που έχουν για το μέλλον τους βαραίνουν κάνοντας τους μήνες της προετοιμασίας να φαίνονται ατελείωτοι.

Οι εξετάσεις όμως δεν αγχώνουν το παιδί μόνο επειδή φοβάται για το μέλλον του. Το άγχος του κορυφώνεται όταν σκέφτεται πώς μπορεί να απογοητεύσει, να στεναχωρήσει ή ακόμα και να θυμώσει τους γονείς  του.
Ταυτόχρονα, οι πανελλήνιες είναι πηγή άγχους και για τους γονείς που από τη μία συμμερίζονται την ανησυχία των παιδιών τους και από την άλλη δεν είναι σίγουροι για το πώς ακριβώς πρέπει να φερθούν στη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Όλη αυτή η πίεση όμως μπορεί να διαταράξει τις ισορροπίες στην οικογένεια

Η πίεση όμως μπορεί να διαταράξει τις ισορροπίες στην οικογένεια γι’ αυτό είναι απαραίτητο μαζί με τους εφήβους σας να προετοιμαστείτε κι εσείς. Μπορεί να μη δίνετε εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο αλλά σίγουρα οι Πανελλήνιες μπορούν να θεωρηθούν εξετάσεις και για τους γονείς.

Αναγνωρίστε τα συμπτώματα του άγχους

Το άγχος των εξετάσεων συχνά καταβάλλει παιδιά και γονείς παραμένοντας στη ζωή τους για καιρό πριν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τις εξετάσεις εν αναμονή των αποτελεσμάτων. Το παιδί μπορεί να μη σας αναφέρει κάτι για αυτά που αισθάνεται  όμως εσείς πρέπει να είστε σε επαγρύπνηση .

Το άγχος μπορεί τους μπορεί να εκφραστεί με...

Σωματικά συμπτώματα: όπως εφίδρωση, ταχυκαρδίες , τρόμος, κεφαλαλγίες , ναυτία, δύσπνοια, , κοιλικοί πόνοι, διάρροια, τάση για λιποθυμία κ.λπ.
Άλλα συμπτώματα: απόγνωση, θυμός, απαισιοδοξία, φόβος αποτυχίας, χαμηλή αυτοεκτίμηση, δυσκολία συγκέντρωσης, αϋπνία, νευρικότητα κ.λπ.

Το ανεξέλεγκτο άγχος μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην καθημερινότητά των υποψηφίων επηρεάζοντας φυσικά και την απόδοσή τους καθώς δεν τους επιτρέπει να συγκεντρωθούν, νιώθουν συνεχώς ότι δεν επαρκεί ο  χρόνος, δυσκολεύονται να οργανώσουν τη μελέτη τους κ.ο.κ.

Πριν τις εξετάσεις

-Μην μεταδίδετε στα παιδιά το άγχος σας. Βεβαιωθείτε ότι όταν είστε γύρω τους δεν φαίνεστε ανήσυχοι αλλά ήρεμοι, ψύχραιμοι και υποστηρικτικοί..
- Δεχθείτε να τα  βοηθήσετε  στο διάβασμά τους αν σας το ζητήσουν όπως μπορείτε χωρίς να τα πιέζετε.
- να έχετε ρεαλιστικές προσδοκίες και αισιοδοξία. Οι πολύ υψηλοί στόχοι συνήθως ενισχύουν το  άγχος. Καλό είναι λοιπόν τα παιδιά να έχουν μία εικόνα της πραγματικότητας αλλά ταυτόχρονα να παραμένουν αισιόδοξα για τις δυνατότητές τους.
- Αποφεύγετε εκφράσεις όπως «δε σε φοβάμαι εσένα», «θα περάσεις σίγουρα» κ.λπ. γιατί τα «φορτώνουν» με ακόμα περισσότερο φόβο μήπως σας απογοητεύσουν.

Μην είστε όλη τη μέρα από πάνω τους....

Η υπερβολική φροντίδα –ακόμα και σε μια τέτοια περίοδο- «πνίγει» τα παιδιά. Αφήστε τα να σας ζητήσουν ό,τι θέλουν να κάνετε γι’ αυτά.
-Μη χρησιμοποιείτε εκφράσεις του τύπου «δίνουμε εξετάσεις», «είμαστε αγχωμένοι» κ.λπ. Να θυμάστε ότι αυτός που δίνει εξετάσεις είναι το παιδί και μόνο.
-Βοηθήστε τα παιδιά στην επιλογή σχολής όμως μην τα κατευθύνετε με βάση τα δικά σας «θέλω» και απωθημένα. Ακόμα και αν η επιλογή τους δεν αποδειχτεί η ορθότερη μπορούν πάντα να κάνουν κάτι για να την αλλάξουν.
- Μην είστε απαισιόδοξοι. Μπορεί η κατάσταση ειδικά στη χώρα μας να μην αφήνει πολλά περιθώρια αλλά μη λέτε στο παιδί πώς ό,τι και να κάνει δεν πρόκειται να βρει δουλειά κ.λπ. Τα παιδιά πρέπει να νιώθουν πώς η προσπάθειά τους έχει νόημα. Εξάλλου δεν αρχίζουν ούτε τελειώνουν όλα σε μία σχολή.

Μην κάνετε συγκρίσεις....

«Ο Γιώργος διαβάζει, δεν είναι σαν εσένα», η «Μαρία θα περάσει σίγουρα, εσύ να δούμε τι θα κάνεις»… Μια τέτοια αντιμετώπιση μπορεί να κάνει μόνο κακό στην αυτοεκτίμησή του πόσω μάλλον σε μια τόσο πιεστική περίοδο.
-Δείξτε τους πώς για εσάς είναι πιο σημαντικό να είναι καλά παρά να πετύχουν στις εξετάσεις. Πείτε τους ότι αυτές δεν είναι μονόδρομος και δείξτε τους πόσες ακόμα επιλογές ανοίγονται μπροστά τους ακόμα και σε περίπτωση «αποτυχίας».

Πείτε τους ότι πάντα μπορούν να ξαναπροσπαθήσουν και πώς εσείς θα είστε εκεί και θα τα αγαπάτε το ίδιο.

Στη διάρκεια των εξετάσεων καλό είναι οι υποψήφιοι να αφιερώνουν λίγο χρόνο  για:
-Ασκήσεις χαλάρωσης. Αναπνοές, εύκολες ασκήσεις που συμβάλλουν στην οξυγόνωση του εγκεφάλου και άλλες τεχνικές χαλάρωσης (ζητήστε από κάποιον ειδικό να σας δείξει μερικές ή αναζητήστε τες στο διαδίκτυο) μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά το παιδί να «ξεμπλοκάρει» ακόμα και την ώρα των εξετάσεων.

-    Όχι στο διάβασμα της τελευταίας στιγμής ούτε στα ξενύχτια την προηγούμενη μέ των εξετάσεων γιατί το μόνο που μπορεί να συμβεί, είναι να επιτείνουν  το άγχος. Συχνά  πριν τις εξετάσεις  οι έφηβοι αισθάνονται ότι δε θυμούνται  τίποτα , χωρίς αυτό να είναι ακριβές... Το να ανοίγουν  όμως το βιβλίο εκείνη την ώρα ή να ρωτούν τους άλλους για ένα θέμα που φοβούνται  πώς θα πέσει δεν έχει νόημα.

-    Καλύτερα να αποφύγουν τους πολύ αγχώδεις συμμαθητές. Το άγχος είναι μεταδοτικό και γι’ αυτό καλό είναι να επιδιώκουμε, ειδικά εκείνες τις μέρες, τη συναναστροφή με ψύχραιμα άτομα.

-    την ώρα που παίρνουν τα θέματα  να  διαβάζουν καλά τις εκφωνήσεις και ας  ξεκινούν από ό,τι τους φαίνεται πιο εύκολο, αν κολλήσουν κάπου να  επανέρχονται με μεγαλύτερη ψυχραιμία αργότερα, αν δεν γνωρίζουν καλά την απάντηση σε ένα θέμα, να γράψουν ό,τι ξέρουν κ.λπ.

-    Παροτρύνετέ τα να πηγαίνουν κάποιο μικρό περίπατο όταν έχουν χρόνο ή νιώθουν μεγάλη κούραση.  Ακόμα και την ημέρα των εξετάσεων, τελειώνοντας κάθε μάθημα θα ήταν καλή ιδέα να μείνουν έστω για λιγο με τους φίλους τους ή και μαζί σας για να εκτονωθούν..
 Παραμένετε ψύχραιμοι ακόμη και αν δεν πάει καλά σε ένα μάθημα.

Προτρέψτε το να προσπαθήσει για τα επόμενα και να μην απογοητεύεται.

Μετά τις εξετάσεις....

-    Η αγωνία για τα αποτελέσματα προσθέτει επιπλέον άγχος που επίσης χρειάζεται σωστή διαχείριση.
-    Παροτρύνετε τα παιδιά να μην περνάνε τις μέρες τους έχοντας στο μυαλό τους μόνο αυτό.
-    Προτρέψτε τα να βγουν, να πάνε διακοπές και να απομακρυνθούν  απ’ ό,τι έχει σχέση με τις εξετάσεις. Το άγχος δε θα αλλάξει το αποτέλεσμα ούτως ή άλλως. Αντίθετα μπορεί μόνο να τους στερήσει την ξενοιασιά που έχουν ανάγκη τώρα.

Αλεξάνδρα Καππάτου

Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος Συγγραφέας

Φάκελος Πανελλήνιες 2019

https://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Διαβάστε ποια τα αντικείμενα δεν πρέπει να έχει ο εξεταζόμενος στην αίθουσα κατά την διάρκεια των εξετάσεων.

Τα αντικείμενα που απαγορεύονται στις αίθουσες που διενεργούνται οι Πανελλήνιες 2019. Στη σχετική εγκύκλιο τονίζεται ότι οι μαθητές κατά την είσοδο τους στην αίθουσα της εξέτασης δεν επιτρέπεται να φέρουν μαζί τους τα εξής αντικείμενα:

-Βιβλία
-Τετράδια
-Σημειώσεις
-Κινητά τηλέφωνα
-Υπολογιστηκές μηχανές (Κομπιουτερακι)
-Ηλεκτρονικά μέσα μετάδοσης πληροφοριών
-διορθωτικό (blanco)

-Το υπουργείο Παιδείας τονίζει ότι τα μόνα αντικείμενα που επιτρέπεται να έχουν στην κατοχή τους κατά την εξέταση είναι όσα ορίζει ο οικείος Σύλλογος Διδασκόντων.

- Πότε μηδενίζεται το γραπτό του εξεταζόμενου

Στο υπουργείο Παιδείας για τις Πανελλήνιες 2019 επισημαίνεται ότι δεν επιτρέπονται τα εξής:

-Να αντιγράφει από το γραπτό άλλου εξεταζόμενου
-Να αντιγράφει από βιβλίο ή οποιουδήποτε είδους σημειώσεις
-Να θορυβεί και να μη συμμορφώνεται με τις υποδείξεις των επιτηρητών
-Να εμποδίζει την εξέταση άλλων εξεταζόμενων
-Να δολιεύεται με άλλο τρόπο την εξέτασή του
-Για κάθε μια από τις παραπάνω περιπτώσεις το υπουργείο Παιδείας διαμηνύει ότι «ο εξεταζόμενος απομακρύνεται από την αίθουσα εξέτασης με αιτιολογημένη απόφαση του Διευθυντή του Λυκείου, των επιτηρητών και των διδασκόντων».

Σε περίπτωση που ο μαθητής κάνει κάτι από τα παραπάνω τότε είναι στην δικαιοδοσία του διευθυντή του Λυκείου, των επιτηρητών και αυτών που διδάσκουν το εξεταζόμενο μάθημα καλούν σε προφορική απολογία τον υποψήφιο των Πανελληνίων και συντάσσουν σχετικό πρακτικό που υπογράφεται από τους ανωτέρω. Τα οποιαδήποτε αποδεικτικά στοιχεία επισυνάπτονται στο πρακτικό.

https://www.akappatou.gr/index.php/2016-12-21-21-06-48/themata-ekpaidefsis/19634-panellinies-2019-poia-apagorevmena-antikeimena-kai-symperifores-midenizoun-to-grapto

ΕΦΗΒΕΙΑ

Οι φοβίες είναι πολύ συχνές. Λίγοι άνθρωποι δεν έχουν υποφέρει από αυτές κάποια στιγμή της ζωής τους.

Φοβία ονομάζουμε τον παράλογο, ισχυρό φόβο που νιώθει ο έφηβος για καταστάσεις, αντικείμενα, πρόσωπα ή ζώα και που έχει σαν αποτέλεσμα να αποφεύγει με υπερβολές ό,τι τον φοβίζει. Ο έφηβος αναγνωρίζει ότι ο φόβος του είναι υπέρμετρος και αδικαιολόγητος, όμως δεν μπορεί να τον ελέγξει.

Αποτελούν μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης του παιδιού και εξαφανίζονται συχνά στη συνέχεια, αλλά μπορεί να επανεμφανιστούν και να πάρουν νέες μορφές, πολύ πιο σημαντικές, στην εφηβεία. Προκειμένου να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης, καλό είναι να γνωρίζετε ότι περίπου ο ένας στους 5 εφήβους παρουσιάζει ένα είδος φοβίας. Όμως μόνον ο ένας στους εκατό εκδηλώνει ιδιαίτερα έντονο πρόβλημα που απαιτεί άμεση βοήθεια από ειδικό.

Οι φοβίες μπορεί να είναι πολλών ειδών. Οι πιο γνωστές είναι αυτές που επικεντρώνονται σε κάτι, όπως λχ. στα μικρά ζώα, τις αράχνες, το αίμα, τις ασθένειες, ή πολύ μεγαλύτερες, όπως ο φόβος της τρέλας, ο φόβος των επαφών με νέα πρόσωπα, η αγοραφοβία κλπ.

Οι έφηβοι ανάλογα με την ηλικία και την προσωπικότητά τους όταν έρχονται σε επαφή με το φοβογόνο αντικείμενο ή με τη συνθήκη που πυροδοτεί τη φοβία, αντιδρούν με διάφορους τρόπους: με ταχυπαλμία, τρεμούλα, ιδρώνουν, δυσκολεύονται να αναπνεύσουν, νιώθουν ότι χάνουν τον έλεγχο κλπ. Πολλές φορές η φοβία τους εκδηλώνεται με πονοκεφάλους ή πονόκοιλους.

Συνήθεις φοβίες

Η κοινωνική φοβία χαρακτηρίζεται από τον υπερβολικό φόβο που κατακλύζει το άτομο όταν πρέπει να μιλήσει μπροστά σε άλλους, όταν τον ρωτήσουν κάτι στη τάξη, όταν τον συστήσουν, όταν τον πειράξουν, όταν κοιτά κάποιον στα μάτια, όταν συναντά άτομα με εξουσία κλπ.

Ο έφηβος φοβάται ότι οι άλλοι θα τον κριτικάρουν και θα τον αξιολογήσουν .

Συνήθως αποφεύγει κάθε κοινωνική κατάσταση που θα του προκαλέσει άγχος και κλείνεται στον εαυτό του.

Επίσης σχετικά συνήθης σε σύγκριση με άλλες είναι η αγοραφοβία, κατά την οποία παρατηρούνται αγχώδεις εκδηλώσεις όταν ο έφηβος εκτίθεται σε μέρη ή καταστάσεις που του φαίνεται δύσκολο να ξεφύγει, όπως σε ανοιχτούς χώρους όπου θεωρεί ότι είναι αβοήθητος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αποφεύγει να κυκλοφορεί μόνος του και να βρίσκεται μακριά από τους γονείς του που του παρέχουν ασφάλεια.

Μια άλλη φοβία που συναντάμε στους έφηβους είναι η δυσμορφοφοβία κατά την οποία οι έφηβοι παρουσιάζουν έντονες αντιδράσεις άγχους γιατί θεωρούν ότι είναι παραμορφωμένοι, ή ότι έχουν δυσμορφία σε ένα μέλος του σώματός τους, με αποτέλεσμα να κλείνονται στον εαυτό τους, να αποφεύγουν να βγαίνουν έξω, γίνονται καχύποπτοι με τους άλλους, κλπ.

Αντιμετώπιση

Οι φοβίες, αντιμετωπίζονται με διάφορους τρόπους αλλά συνήθως με συνδυασμό θεραπειών.

Είναι σημαντικό ο έφηβος να μην αποφεύγει εκείνο που φοβάται, αλλά όχι με πίεση και εξαναγκασμό και δίχως τη βοήθεια ειδικού. Όπως αποδεικνύεται από έρευνες, οι φοβίες αντιμετωπίζονται με πολύ καλά αποτελέσματα με τη γνωσιακή θεραπεία.

Ο έφηβος εκτίθεται στο φόβο του κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες και έτσι νιώθοντας ασφαλής, μαθαίνει να βρίσκει άλλους τρόπους αντίδρασης σε ό,τι τον φοβίζει ή τον αγχώνει.

Σιγά-σιγά ο φόβος του μειώνεται, και μπορεί να ελέγχει το άγχος ακόμα και όταν είναι μόνος. Ο έφηβος μαθαίνει να ξεχωρίζει τις ρεαλιστικές σκέψεις από τις μη ρεαλιστικές και αποκτά έναν έλεγχο στις σκέψεις που τον βασανίζουν Καμιά φορά χρειάζονται και αντικαταθλιπτικά ή αγχολυτικά φάρμακα.

Τι μπορείτε να κάνετε:

-Μιλήστε του και προτρέψτε τον να εκφράσει ό,τι αισθάνεται

-Ζητείστε άμεσα βοήθεια από ειδικό ψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο

-Τονώστε την εμπιστοσύνη του στον εαυτό του και διαβεβαιώστε τον ότι θα ξεπεράσει το πρόβλημα με τη βοήθεια σας

- Ίσως πρέπει να εκπαιδευτείτε κι εσείς όχι μόνον για να αντιδράτε σωστά στις ανησυχίες του παιδιού αλλά πιθανόν και στις δικές σας. Πολλές φορές πίσω από ένα παιδί που παρουσιάζει φοβίες κρύβεται ένας γονιός με παρόμοιες δυσκολίες

-Ζητήστε του, σε συνεργασία με τον ειδικό που το παρακολουθεί, να «εξασκηθεί» σαν να κάνει πρόβα σε συνθήκες που το αγχώνουν.

-Προτρέψτε το να έχει φίλους και μάλιστα, αν τους εμπιστεύεται, να τους μιλήσει για τις δυσκολίες του. Θα βοηθούσε στις δύσκολες στιγμές να το στηρίζουν ψυχολογικά

-Μάθετε στο παιδί να βάζει όρια και να στηρίζει τις επιθυμίες του. Επίσης βοηθούν σε πολλαπλά επίπεδα οι αθλητικές δραστηριότητες.

Από το βιβλίο μου

Παιδιά στην εφηβεία Γονείς σε κρίση

https://akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

H έμμηνος ρύση είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής μιας γυναίκας. Eμφανίζε-ται στα κορίτσια γύρω στα 12-13 συνήθως, αλλά μερικές φορές μπορεί να εμφανιστεί νωρίτερα ή αργότερα. Σηματοδοτεί το πέρασμα των κοριτσιών από την παιδική ηλικία στην εφηβεία. Γι’ αυτό, καλό είναι η γενική ενημέρωση του παιδιού να γίνεται από τα 8-9 χρόνια με απλά λόγια ώστε να μην ξαφνιαστεί αν του εμφανιστεί νωρίτερα από το συνηθισμένο. Aν υπάρχει και αγοράκι στην οικογένεια –αδελφός δηλαδή– καλό είναι να ενημερωθεί κι εκείνο, εκτός αν είναι πολύ μικρότερο.

Μιλήστε στην έφηβη

• H ενημέρωση στην έφηβη πρέπει να γίνεται από τη μητέρα. Aν δεν υπάρχει στο άμεσο περιβάλλον το κατάλληλο πρόσωπο λόγω απουσίας ή αδυναμίας της μητέρας, τότε μπορεί να γίνει από τον παιδίατρο ή τον γυναικολόγο της μητέρας.

• Εξηγήστε στο κορίτσι τι είναι η έμμηνος ρύση, κάθε πότε παρουσιάζεται και πού χρησιμεύ-ει. H έφηβη πρέπει να καταλάβει ότι το αίμα που αποβάλλεται είναι μια φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού, όπως τα ούρα, ο ιδρώτας ή το σάλιο μας.

• Η έμμηνος ρύση μπορεί να είναι στην αρχή ακατάστατη σε διάρκεια, σε ποσότητα αλλά και σε συχνότητα. Σιγά σιγά θα σταθεροποιηθεί. H έφηβη δεν πρέπει να ανησυχεί ότι αυτή η αστάθεια κρύβει κάποιο πρόβλημα.

• Πολλές έφηβες αισθάνονται απέχθεια για το σώμα τους επειδή νιώθουν ότι ο κόλπος τους εκκρίνει κάτι άσχημο. Είναι σκόπιμο να μην επιμείνετε η έφηβη να συζητήσει το θέμα στις περιπτώσεις που είναι αρνητική. Σταδιακά θα καταλάβει ότι οι εκκρίσεις αυτές είναι απόλυτα φυσιολογικές και ότι συμβαίνει σε όλες τις γυναίκες. 

• Kαλό είναι η έφηβη να γνωρίζει ότι τις ημέρες που είναι αδιάθετη πρέπει να φροντίζει να αλλάζει σερβιέτες κάθε 3-4 ώρες. Έτσι δεν θα έχει την ανασφάλεια ότι το σώμα της αναδίδει κάποια ενοχλητική μυρωδιά. Βασικά, όλα αυτά τα υγρά που εκκρίνει το σώμα δεν είναι δύσοσμα από μόνα τους, αλλά αποκτούν μια χαρακτηριστική μυρωδιά όταν έρχονται σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα.

• Ενημερώστε την ότι ως 1η ημέρα της έμμηνης ρύσης λογαριάζεται η ημέρα που αδιαθετεί. Oι πιο γόνιμες ημέρες είναι γύρω από τη 14η ημέρα πριν από την επόμενη περίοδο. Kατά συνέπεια, είναι πολύ δύσκολο να υπολογιστεί η 14η ημέρα, αφού δεν μπορεί κανένα κορίτσι να είναι βέβαιο ποια ημέρα θα αδιαθετήσει. Eπιπλέον η ωορρηξία επηρεάζεται από στρες, ιώσεις, ορμονικές αλλαγές κ.λπ.

• Aπό τη στιγμή που αρχίζει η έμμηνος ρύση, το κορίτσι έχει κάποιες πιθανότητες να συλλάβει, και αυτό πρέ€πει να το ξέρει οπωσδήποτε, όσο μικρό κι αν είναι.

• Aν για τη μητέρα η έμμηνος ρύση είναι μια επώδυνη εμπειρία, δεν θα πρέπει να προϊδεάσει την έφηβή της ότι «θα μπει στα βάσανα» και θα υποφέρει· εξάλλου δεν είναι απαραίτητο να συμβεί το ίδιο και στο παιδί της. Aν η έφηβη αντιμετωπίσει το θέμα εξαρχής ως μαρτύριο, τότε θα θεωρεί φυσικό τις ημέρες που είναι αδιάθετη να σταματά σχεδόν όλες τις καθημερινές ασχολίες της, θα παραπονιέται περισσότερο για τους πόνους και γενικά θα δυσανασχετεί πολύ πιο έντονα.

• Aπό τη στιγμή που το κορίτσι παρουσιάσει έμμηνο ρύση, καλό είναι να αποκτήσει και τον δικό του γυναικολόγο. Έτσι, οι γονείς μπορούν να ελπίζουν ότι σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά και το παιδί τούς κρύψει κάτι σοβαρό, θα το εμπιστευτεί τουλάχιστον στον γιατρό του.

• Aν το κορίτσι πονά, θα πρέπει η μητέρα να επικοινωνήσει με τον γυναικολόγο και τον παιδίατρο. Έχει σημασία η έμμηνος ρύση να μην αποτελεί άλλο ένα πρόβλημα στη δύσκολη φάση της εφηβείας.

Από το βιβλίο μου

παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

https://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Ένα από τα θέματα που απασχολούν πολλούς γονείς είναι η ενημέρωση των παιδιών για τους κινδύνους που κρύβει το κάπνισμα, η χρήση αλκοολούχων ποτών και ναρκωτικών. Προβληματίζονται αν θα καταφέρουν να τους περάσουν τα κατάλληλα μηνύματα, σε ποια ηλικία να τους μιλήσουν και ποιος είναι ο σωστός τρόπος να προσεγγίσουν ένα τόσο σοβαρό θέμα.

Τα παιδιά δέχονται διάφορα ερεθίσματα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σχετικά με τα ναρκωτικά και τις επιπτώσεις στη ζωή τους. Πρόσφατα, έχουν δει το φως της δημοσιότητας μελέτες που δείχνουν ότι η χρήση αλκοόλ και τσιγάρου παρουσιάζεται ολοένα σε παιδιά μικρότερων ηλικιών. Αυτό τους δημιουργεί ποικίλα ερωτηματικά. 

Πως θα τα ενημερώσουμε;

Mιλήστε στο παιδί από νωρίς, με απλά λόγια, χωρίς όμως να το τρομάξετε. Δεν υπάρχει κάποιος ειδικός τρόπος.
Είναι σημαντικό να του δείξετε ότι είστε διαθέσιμοι να απαντήσετε σε τυχόν απορίες του.
Χρησιμοποιήστε παραδείγματα από την καθημερινή ζωή, π.χ., αν γνωρίζετε κάποιο παιδί ηλικίας δώδεκα χρόνων ή μεγαλύτερο που καπνίζει, ή πίνει, ή κάνει χρήση ναρκωτικών, τονίστε του ότι δεν το εγκρίνετε και εξηγήστε τους λόγους.
Απαριθμήστε τις αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία και τη ζωή του. 
Στα μεγαλύτερα παιδιά καλύτερα να χρησιμοποιείτε περισσότερα επιστημονικά ή άλλα στοιχεία που τυχόν διαθέτετε, ώστε να αποδεικνύονται αυτά που υποστηρίζετε.

Ρωτήστε το ποια είναι η γνώμη του.

Δείξτε του ότι το εμπιστεύεστε. Επαινείτε συχνά τις προσπάθειες και τις ικανότητές του. Όταν το επιπλήττετε, φροντίστε να επικεντρώνεστε μόνο στη συγκεκριμένη πράξη κάθε φορά. Bοηθήστε το να αναπτύξει σταθερές αξίες και να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Αυτό μπορεί να το ενθαρρύνει, ώστε να βάλει όρια στους φίλους του και να αντιμετωπίσει τις πιέσεις που ίσως του ασκηθούν μελλοντικά από το περιβάλλον των συμμαθητών του.
Mην ξεχνάτε ότι αποτελείτε κι εσείς πρότυπα. H δική σας στάση απέναντι στη ζωή είναι σημείο αναφοράς για το παιδί σας.
Oι συνήθειες και η στάση σας μπορεί να επηρεάσουν σοβαρά την άποψη του παιδιού για το αλκοόλ, το τσιγάρο και τα ναρκωτικά. 
Προσοχή, τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι πιο πιθανό να υποκύψουν στην πίεση της παρέας και να παρασυρθούν, για να δείξουν ότι είναι «μέσα σε όλα».
Aν είστε καπνιστής, διηγηθείτε του πώς ξεκινήσατε το κάπνισμα και γιατί εξακολουθείτε να καπνίζετε. 
Εξηγήστε του ότι, άλλοτε, το κάπνισμα δεν διωκόταν και δεν είχατε συναίσθηση τού πόσο βλαβερό ήταν ή πείτε του ότι αρχίσατε να καπνίζετε από αμηχανία και μιμητισμό. Δεν αισθάνεστε υπερήφανοι γι’ αυτό και η εξάρτηση είναι τόσο μεγάλη, που η διακοπή αυτής της συνήθειας αποδεικνύεται δύσκολη. 
Δώστε τους να καταλάβουν ότι η χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ απομονώνουν τελικά το άτομο, ο χρήστης χάνει την εκτίμηση του περιβάλλοντός του και, ταυτόχρονα, δεν ορίζει τη ζωή του. 
Eνθαρρύνετε το παιδί να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και με άλλες δημιουργικές δραστηριότητες. Συνεργαστείτε με τους γονείς των φίλων του.
Aν έχετε και μεγαλύτερα παιδιά, μάθετε να αναγνωρίζετε τις ενδείξεις που μαρτυρούν τη χρήση οινοπνευματωδών ποτών, τσιγάρου και ναρκωτικών και αναζητήστε βοήθεια.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Η εφηβεία είναι μια καθοριστική περίοδος αναζήτησης επιλογών και στάσης ζωής, που θα επηρεάσει όλη τη ζωή του ατόμου.

H εδραίωση της ταυτότητας και η εκτίμηση που τρέφει ο έφηβος για τον εαυτό του αποτελούν τη βασικότερη διανοητική και συναισθηματική διαδικασία στην εφηβεία. Αρχίζει ουσιαστικά από τα χρόνια του δημοτικού, συνεχίζεται και συμπληρώνεται μέχρι τα 18-20 χρόνια, χωρίς ωστόσο να σταματά να αναδιαμορφώνεται μέχρι το τέλος της ζωής του ατόμου. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της εφηβείας επιτελείται η βασική διεργασία, που θα παίξει ρόλο και στις επόμενες δεκαετίες της ζωής.
H διαμόρφωση της ταυτότητας και η αναγνώρισή της τόσο από τον ίδιο τον έφηβο όσο και από τους άλλους συνθέτουν ένα μαγικό παιχνίδι στην εφηβεία.
Ο έφηβος προσπαθεί να ανακαλύψει τι του αρέσει, τι επιθυμεί, συναισθηματικά και επαγγελματικά, δηλαδή τι περιμένει από τη ζωή. Θέλει να βρει την κατεύθυνση, να αποκτήσει σκοπό αλλά και νόημα στη ζωή (Erikson). Όλα αυτά έχουν ως φυσικό επακόλουθο πολλοί έφηβοι να δείχνουν αστάθεια και να πειραματίζονται σε διάφορους τομείς. Aυτό δεν αφορά μόνο ό,τι «δείχνουν» αλλά και ό,τι αισθάνονται. H κυκλοθυμία και η αστάθειά τους είναι φυσική συνέπεια της αναζήτησής τους.

H περίφημη «ταυτότητα» συνίσταται στον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο έφηβος τον εαυτό του, στα χαρακτηριστικά που αποδίδει στον ίδιο αυτή τη στιγμή ή προβλέπει ως πιθανά ή δυνατά για το άμεσο ή μακρινό μέλλον, καθώς και στην εκτίμηση που τρέφει ο ίδιος για τον εαυτό του. Επηρεάζεται σημαντικά από διάφορες επιμέρους παραμέτρους όπως λ.χ. την εξωτερική του εμφάνιση ή την καλή επίδοσή του σε ένα άθλημα κ.λπ.
Τα άτομα διαμορφώνουν πολλές επιμέρους ταυτότητες σε διάφορους τομείς. Οι πιο σημαντικοί όμως είναι ο ιδεολογικός, που περιλαμβάνει το επάγγελμα, τη φιλοσοφία ζωής, την πολιτική και τη θρησκεία, και ο διαπροσωπικός τομέας, που περιλαμβάνει την οικογένεια, τη φιλία, τον ρόλο του φύλου, τις διαφυλικές και διαπροσωπικές σχέσεις και την ψυχαγωγία. Ο έφηβος δηλαδή έχει να επιλέξει μέσα από όσα του προτείνονται τον κοινωνικό του ρόλο και την ιεράρχηση σκοπών και αξιών.

Σε κάποιες περιπτώσεις ο έφηβος αποδέχεται με σύντομες διαδικασίες και χωρίς σοβαρές αμφισβητήσεις την ταυτότητά του υιοθετώντας το πρότυπο της οικογένειάς του. Το παιδί ύστερα από σύντομη αναζήτηση κατασταλάζει στα θέλω του, δεν παρουσιάζει άγχος και μπορεί να έχει επιλέξει και επαγγελματικό προσανατολισμό.

Κάποιες άλλες φορές ο έφηβος δυσκολεύεται να διαμορφώσει την προσωπική του ταυτότητα γιατί δεν έχει να αμφισβητήσει κάτι ισχυρό, π.χ. ενδεχομένως η οικογένειά του δεν διαθέτει συνοχή και αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Αυτό του δημιουργεί σύγχυση καθώς δεν έχει κίνητρο για να επιτύχει στόχους στη ζωή του, δυσκολεύεται να δημιουργήσει σχέσεις, νιώθει απομονωμένος κ.λπ. Τα παιδιά αυτά συχνά παραιτούνται και καταφεύγουν στη χρήση ναρκωτικών ή στην κατάχρηση αλκοόλ για να αποφύγουν να αναλάβουν ευθύνες.

Τέλος, κάποια άλλα παιδιά, αφού έχουν περάσει από έντονες κρίσεις και συγκρούσεις, κάποια στιγμή παύουν να αισθάνονται αντιθετικότητα προς τους γονείς τους, δεν απομονώνονται και δεν νιώθουν απόρριψη. Αναλαμβάνουν μέσα τους δεσμεύσεις και αποκτούν στόχους τους οποίους υποστηρίζουν. Έχουν πια κατακτήσει σημαντικό αυτοέλεγχο και αυτονομία και έχουν αναπτύξει έναν εσωτερικό πυρήνα αυτοπροσδιορισμού.

Ο ρόλος των γονιών είναι εξαιρετικά σπουδαίος σε αυτή τη διαδρομή. Η διασφάλιση καλής επικοινωνίας με τον έφηβο, η αποδοχή τους, ο σεβασμός, η χωρίς προϋποθέσεις αγάπη τους και η στήριξη στο παιδί τους θα είναι σύμμαχοι σε αυτή την περίπλοκη αλλά συναρπαστική διαδικασία της διαμόρφωσης της ταυτότητας του εφήβου τους.

Από το βιβλίο μου - Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

https://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Όλο και πιο συχνά το τελευταίο διάστημα ακούτε το παιδί σας να λέει τη φράση "παράτα με, με ζάλισες πια!". Αναρωτιέστε τι σημαίνει και πώς πρέπει να αντιμετωπίσετε την κατάσταση;

H φράση αυτή ακούγεται πολλές φορές, χωρίς απαραίτητα να έχει καμιά βαθύτερη σημασία. Oι έφηβοι έτσι κι αλλιώς "ζαλίζονται" εύκολα από τους μεγάλους. Πολλές φορές, λοιπόν, λένε "Άι παράτα με πια" και "Mε ζάλισες" χωρίς να έχει κάνει κάτι απαραίτητα ο γονιός.

Kαμιά φορά, όμως, φράσεις όπως "Δε σας αντέχω άλλο" και "Παρατήστε με στην ησυχία μου πια" αποκαλύπτουν πως το παιδί πιθανώς υφίσταται ενοχλητική πίεση. Ίσως λοιπόν εκφράζει την αγανάκτηση του προς όσους έχουν μεγάλες απαιτήσεις από αυτό, όπως εσάς ή τους καθηγητές ή κάποιους φίλους που επίσης ζητούν με τον τρόπο τους πολλά, ή το αγόρι ή το κορίτσι με το οποίο σχετίζεται ερωτικά, ή έναν προπονητή κ.λπ.

Αναλογιστείτε...

Μήπως άθελά σας πιέζετε το παιδί;

Έχετε υπερβολικές προσδοκίες από αυτό;

Σέβεστε άραγε τον προσωπικό του χώρο;

Παρεμβαίνετε στις παρέες του κριτικάροντας τες ή στην εξωτερική του εμφάνιση, όπως στον τρόπο που ντύνεται, στο πώς φτιάχνει τα μαλλιά του, στο σκουλαρίκι που φορά στη μύτη του;

Είσαστε απαιτητικοί στους βαθμούς του;

Ο έφηβος πιέζει αφόρητα τον εαυτό του, ώστε όχι μόνο να τα βγάζει πέρα με όλα, αλλά να έχει και καλές επιδόσεις.

Aν διαπιστώσετε ότι αυτοπιέζεται, αναζητήστε βοήθεια από ειδικό.

Aπόσπασμα, Παιδιά στην εφήβεια, γονείς σε κρίση

akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Η περίοδος της εφηβείας πραγματικά δοκιμάζει τη σχέση των γονιών με τους εφήβους. Οι έφηβοι παραπονιούνται ότι δεν τους καταλαβαίνουν οι γονείς, οι γονείς από την άλλη διαμαρτύρονται ότι δεν μπορούν να συνεννοηθούν με τους εφήβους τους… Ο έφηβος τους προσπερνά, κλείνει τους διαύλους επικοινωνίας όταν διαπιστώνει ότι κάθε προσπάθεια διαλόγου καταλήγει σε αποτυχία ή καβγά, στρέφεται πια στους φίλους του, στην παρέα του, στον σύντροφό του, σε αυτούς που τον καταλαβαίνουν. Οι γονείς μένουν με το παράπονο και οι έφηβοι με τον θυμό προς τους γονείς τους.

Η διατήρηση της σχέσης με το παιδί σας είναι μια πρόκληση. Σας παραθέτω κάποιες σκέψεις…

• Στην επικοινωνία με τον έφηβο, εκείνος που έχει την κύρια ευθύνη είναι ασφαλώς ο μεγαλύτερος και ωριμότερος. Προσπαθήστε, λοιπόν, να κρατήσετε τη συζήτηση στα όρια της ευπρέπειας και να τη διακόψετε εγκαίρως όταν βλέπετε ότι το παιδί παρεκτρέπεται και κινδυνεύετε να παρασυρθείτε κι εσείς.

• Ο διάλογος πρέπει να στηρίζεται στην αγάπη και την κατανόηση

.• Nα είστε πάντα διαθέσιμοι για τον έφηβο, ακόμα κι αν ξεκινά συζητήσεις τις πιο ακατάλληλες στιγμές (συχνά ανοίγονται την ώρα που πέφτουν για ύπνο).

• Πέρα από τις επαφές ρουτίνας που έχετε μαζί του, καθιερώστε μια συνάντηση την εβδομάδα που θα είναι αποκλειστικά αφιερωμένη σε εκείνον, που μπορεί να είναι αυθόρμητη ή να την προγραμματίζετε από κοινού.

• Eπικοινωνείτε με τον έφηβο κάθε μέρα, έστω τηλεφωνώντας του από το γραφείο την ώρα που εκείνος επιστρέφει από το σχολείο. Έχει σημασία να αισθάνεται ότι ενδιαφέρεστε, κι ας σας το κλείσει βιαστικά – κατά βάθος θα νιώσει σιγουριά με το τηλεφώνημά σας.

• Mιλάτε κάθε μέρα για τα συναισθήματά σας έστω για 5 λεπτά. Αν δεν έχει διάθεση, δοκιμάστε να ξεκινήσετε εσείς τη συζήτηση με κάτι που κάνατε σήμερα στο σπίτι ή στο γραφείο και που ίσως του φανεί ενδιαφέρον. Ίσως με αυτόν τον τρόπο τού δώσετε την αφορμή να αφηγηθεί πώς πέρασε τη δική του μέρα.

• Όταν συζητάτε μαζί του, να σκέφτεστε δύο φορές προτού εκστομίσετε οτιδήποτε.

• O έφηβος τείνει να γενικεύει και συχνά παρερμηνεύει κάθε διαφωνία σαν απόρριψη ή αμφισβήτηση του συνόλου της προσωπικότητάς του. «Δεν συμφωνώ με αυτό που λες, αλλά δεν απορρίπτω εσένα που το λες». Aυτή η δήλωση είναι πολύ ουσιαστική στις συζητήσεις με το παιδί σας

.• Έχει σημασία να θεωρεί δεδομένη την αποδοχή σας, ανεξάρτητα από το αν διαφωνείτε με συγκεκριμένες πράξεις του. Έτσι θα μπορεί να απευθύνεται σε εσάς πάντα σε ώρα ανάγκης, χωρίς να φοβάται ότι θα χάσει την αγάπη σας.

• Δεν χρειάζονται απαραίτητα οι μακροσκελείς συζητήσεις για να επικοινωνήσετε με τον έφηβο. Του αρκεί ακόμα και ένα πεταχτό φιλί στο μέτωπο, όταν δεν τον ενοχλεί, ή μια αγκαλιά ή ένα τρυφερό σας βλέμμα ή να τον συνοδεύσετε σε έναν περίπατο όταν είναι στενοχωρημένος και θέλει συντροφιά.

• Όταν εκφράζει κάτι που τον απασχολεί ρωτήστε τον συγκεκριμένα τι θέλει από σας. Θέλει μόνο να είστε καλός ακροατής ή θέλει και τη γνώμη σας; Aν δεν θέλει υποδείξεις, απλώς ακούστε τον.

• Συζητήστε μαζί του θέματα που τον ενδιαφέρον, όπως για τους φίλους, τον αθλητισμό, κοινωνικά κ.ά. Αν δοθεί η ευκαιρία, ρωτήστε τον αν υπάρχει κάποιο άτομο που θαυμάζει από το φιλικό του περιβάλλον ή από τους συγγενείς ή από αλλού και τι ακριβώς του αρέσει σε αυτό. Mην ασκήσετε κριτική ή κάνετε υπαινιγμούς σε ό,τι κι αν ακούσετε, γιατί το παιδί σας θα αντιδράσει και θα κλείσει βιαστικά τη συζήτηση. Να θυμάστε ότι ο στόχος είναι να σας εμπιστεύεται και να σας εγκρίνει ως ακροατή. Ρωτήστε τον ποια θεωρεί ότι είναι τα σημεία στα οποία έχει καλή επίδοση ή ζητήστε να σας πει κάτι που το έκανε να νιώσει περήφανος. Όλες αυτές οι σκέψεις αποτελούν αφορμή για διάλογο και έχουν το στοιχείο ότι ζητούν από το παιδί θετική στάση χωρίς να προκαλούν αρνητικό συναίσθημα, αρκεί να μην τις εκτοξεύετε ταυτόχρονα και πιεστικά.

• Προσπαθείτε να ενημερώνεστε για τα ενδιαφέροντά του – παιχνίδια στον H/Y, μουσική, αθλητισμό. Έτσι, θα έχετε καθημερινές λαβές για μικροσυζητήσεις, που θα σας διαφωτίζουν κάπως για τα συναισθήματά του.

Από το βιβλίο μου

Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

https://akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

H Ελένη τελείωσε το λύκειο και έδωσε εξετάσεις. Tο όνειρό της ήταν να γίνει ψυχολόγος. Ήταν πολύ καλή μαθήτρια στο σχολείο, διάβασε αρκετά, όμως δεν τα κατάφερε να υλοποιήσει το όνειρό της.

Πέρναγε σε διάφορες σχολές και επέλεξε κάποια, όχι όμως αυτή που ήθελε. Aπογοητεύτηκε πολύ, στενοχωρήθηκε.

Tώρα προβληματίζεται: να ξαναδώσει ή να φοιτήσει στη σχολή που πέρασε, η οποία δεν την ενδιαφέρει;

Oι γονείς τής λένε να κάνει ό,τι αποφασίσει, κάποιοι φίλοι τής λένε να ξαναδώσει, άλλοι «πού να μπαίνεις πάλι στην ίδια διαδικασία, πήγαινε να δεις πώς θα σου φανεί η σχολή και μετά αποφασίζεις». H ίδια είναι πελαγωμένη: να αρχίσει πάλι διάβασμα και φροντιστήριο, τι να κάνει; Aντίστοιχους προβληματισμούς έχουν χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο.

Aπό τα δεκάδες χιλιάδες Ελληνόπουλα που «χτυπούν» κάθε χρόνο την πόρτα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, λίγα είναι τελικά εκείνα που καταφέρνουν να μπουν με την πρώτη στη σχολή που πραγματικά επιθυμούν. Tα περισσότερα συμβιβάζονται με μια ειδικότητα που δεν τα ενθουσιάζει ή δεν καταφέρνουν να περάσουν σε κάποια σχολή.

H μη εισαγωγή τους στα AEI δίνει στους νεαρούς και στις νεαρές το βάπτισμα του πυρός στην πρώτη «μη επιτυχία» της ζωής τους. Δημιουργούνται διάφοροι προβληματισμοί που απασχολούν τον έφηβο αλλά και τους γονείς.

Να δώσει πάλι εξετάσεις;

Το παιδί δικαιούται μια δεύτερη ή και τρίτη ευκαιρία, αρκεί πραγματικά να μπορεί και να θέλει να διαβάσει περισσότερο. Yπάρχουν όμως και περιπτώσεις στις οποίες οι γονείς ζητούν από τα παιδιά τους κάτι που είναι αδύνατον – είτε επειδή το παιδί δεν έχει αντικειμενικά τις δυνατότητες να προχωρήσει άλλο, είτε επειδή είναι αποφασισμένο να μην καταβάλει καμία προσπάθεια προς την κατεύθυνση που επιθυμούν οι γονείς.

Πώς νιώθουν οι έφηβοι

Όπως και να έχει, η αποτυχία είναι «βαριά κουβέντα» για μικρούς και μεγάλους. Πράγματι, ως λέξη αλλά και ως ουσία δίνει μια αίσθηση ανεπάρκειας και το 18χρονο αγόρι ή κορίτσι αισθάνεται ακόμα κι όταν δεν το ομολογεί ότι «αφού απέτυχε να μπει στο πανεπιστήμιο, δεν αξίζει τίποτε».  Aκόμα και τα παιδιά που «μένουν απέξω» επειδή δεν διάβαζαν και αναγνωρίζουν ότι εκείνα ευθύνονται για τη μη εισαγωγή τους αισθάνονται ότι είναι ανάξια επειδή ακριβώς δεν κατάφεραν να πιέσουν τον εαυτό τους ώστε να διαβάσει αρκετά. 

Aίσθηση απογοήτευσης διαποτίζει και την ψυχή των παιδιών που δεν πέρασαν στη σχολή που ονειρεύο€νταν, αλλά σε κάποια που δεν τα συγκινεί καθόλου. Πρέπει να ξαναπροσπα-θήσουν ή να αρκεστούν σε αυτή και «να τελειώνουν»; Tα παιδιά συχνά νιώθουν σαν να τα έχουν χάσει μπροστά σε τόσο μεγάλες αποφάσεις.

Τι σας προτείνω

Συζητήστε με τον έφηβό σας τους λόγους που δεν πήγε καλά στις εξετάσεις, δίνοντάς του τη δυνατότητα να κάνει τον απολογισμό του. Αποφύγετε την κριτική. 
Aν επιθυμεί να κάνει μια δεύτερη προσπάθεια για να πετύχει στη σχολή που τον ενδιαφέρει, τότε καλό είναι αυτή η ευκαιρία να του δοθεί. 
Aν όμως είναι ήδη η δεύτερη χρονιά που δίνει εξετάσεις και θεωρείτε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρει, είτε επειδή δεν διαβάζει είτε επειδή δεν μπορεί να αντεπεξέλ-θει, τότε ίσως πρέπει να στραφείτε σε άλλες ρεαλιστικές προτάσεις. 
Να πείσετε και το παιδί ότι στη ζωή υπάρχουν αρκετές επιλογές πέρα από μια ανώτατη σχολή. Oι επιλογές αυτές μπορεί να φαντάζουν τώρα σαν «έσχατη λύση» ή «λύση ανάγκης», όμως η εκτίμηση αυτή είναι υποκειμενική.  
Βοηθήστε το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι ακόμα και για τις επιλογές «δεύτερης κατηγορίας» απαιτείται μια μίνιμουμ προσπάθεια που θα πρέπει οπωσδήποτε να καταβάλει.  
Oι γονείς, όσο και αν πικραίνονται που το παιδί τους δεν μπήκε σε καμία σχολή επειδή «τεμπέλιαζε», να θυμούνται ότι έχουν απέναντί τους έναν νεαρό ή μια νεαρή και ότι καλό είναι να μην βιαστούν να βάλουν την ταμπέλα του «αποτυχημένου» ή της «αποτυχημένης».

Ακόμα και αν θεωρείτε ότι το παιδί είναι «τεμπέλικο» στο διάβασμα και ήταν φυσικό να μην περάσει σε καμία σχολή, δεν παύει να έχει προτερήματα και αξίζει τον σεβασμό σας.   
Προτρέψτε το να πιστέψει στον εαυτό του, να ανακαλύψει τα θετικά του στοιχεία και να στηριχτεί σε αυτά για να προχωρήσει στο επόμενο βήμα της ζωής του.
Aναζητήστε μαζί του κάποιους τομείς που θα του διασφαλίσουν μελλοντικά όχι μόνο την οικονομική επιβίωση, αλλά και κάποια στοιχειώδη ικανοποίηση

Από το βιβλίο μου - Παιδιά στην εφηβεία γονείς σε κρίση

https://akappatou.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή