Νοεμβρίου 23, 2019

Παιδική ηλικία

Οι γονείς του 4χρονου Αλέξανδρου ζήτησαν τη βοήθειά μου γιατί, όπως χαρακτηριστικά λένε, έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ με τον ύπνο του. Η μητέρα είναι παιδίατρος και μου λέει ότι έχει εφαρμόσει όλες τις μεθόδους που έχει διαβάσει, αλλά ο Αλέξανδρος μόλις αισθάνεται ότι φτάνει η ώρα του ύπνου αρχίζει να έχει άρνηση, να τρέχει γύρω γύρω και να τον κυνηγούν! «Τελικά τον πάμε για μπάνιο και μετά στο δωμάτιο για το παραμύθι, αλλά θέλει ξανά και ξανά το ίδιο.

Μόλις του λέω είναι η τελευταία φορά, γιατί είναι ώρα για ύπνο, θυμάται να πιει νερό, να πάει στην τουαλέτα, να του φέρω όλα τα αρκουδάκια του και άλλα παρόμοια. Όταν πια έχουν τελειώσει και αυτά, θέλει να ξαπλώνω στο κρεβάτι του μέχρι να τον πάρει ο ύπνος, μόλις όμως σηκωθώ ξυπνά και αρχίζει να με φωνάζει. Αυτή η τελετουργία διαρκεί περίπου 2 ώρες κάθε βράδυ. Δεν αντέχω άλλο είμαι όλη μέρα στο πόδι» καταλήγει η μητέρα του. «Επιστρέφω στις 9 το βράδυ από το ιατρείο και κυνηγάω τον Αλέξανδρο μέχρι τα μεσάνυχτα». Μας έχει κουράσει πολύ και έχει επηρεάσει και τη σχέση μας» συνεχίζει ο πατέρας του. «Μοιραία, η ένταση που έχουμε δυστυχώς μεταφέρεται και στο παιδί» ομολογούν, μια και αναγκάζονται να του βάλουν τις φωνές. Οι γονείς του Αλέξανδρου προβληματίζονται για το τι έχουν κάνει λάθος.

Παρόμοιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν αρκετοί γονείς.

Μόλις πλησιάζει η ώρα του ύπνου, αναστατώνονται, γιατί σκέφτονται πόσο θα «υποφέρουν», προκειμένου να πείσουν το παιδί να πάει στο κρεβάτι και να κοιμηθεί. Eφευρίσκουν διάφορες μεθόδους για να επιτύχουν το «επιθυμητό». Άλλοτε εξαντλούν όλη την έμπνευσή τους διηγούμενοι ιστο€ρίες ή δοκιμάζο-ντας την τιμωρία, την επίπληξη ή ακόμα και τη δωροδοκία, ελπίζοντας ότι θα κοιμηθεί το παιδί τους.

Συχνά, μάλιστα, απογοητεύονται, βλέποντας ότι μόλις απομακρυνθούν το παιδί αρχίζει να κλαίει ή να φωνάζει. Σε άλλες περιπτώσεις, το παιδί ξυπνά μέσα στη νύχτα κλαίγοντας, με έκδηλα τα σημάδια του φόβου. Aποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων είναι η ένταση και η νευρικότητα σε όλη την οικογένεια.  Tέτοιες δυσκολίες μπορεί να παρουσιαστούν από πολύ νωρίς στο παιδί.

Εμφανίζονται πιο συχνά σε παιδιά ηλικίας από 18 μηνών μέχρι 6 χρόνων. Tο παιδί εναντιώνεται στον ύπνο εφευρίσκοντας προφάσεις ή επινοώντας διάφορες τελετουργικές πράξεις, όπως η απαίτηση να είναι τοποθετημένα με συγκεκριμένο πάντα τρόπο διάφορα προσωπικά του αντικείμενα το μαξιλάρι του ή ένα παιχνίδι.

Άλλοτε ζητά να του φέρουν νερό ή να του επαναλάβουν οι γονείς του το ίδιο παραμύθι. Aυτές οι συγκεκριμένες ψυχαναγκαστικές εκδηλώσεις ερμηνεύ-ονται ως μια προσπάθεια του παιδιού να κυριαρχήσει στο άγχος του, να επανακτήσει το συναίσθημα της παντοδυναμίας και να πιστέψει ότι διαθέτει την ικανότητα να ελέγχει την επιθετικότητά του και τους φόβους του.

Συνδέεται με το άγχος αποχωρισμού από τη μητέρα του. Mερικές φορές, η ένταση και ο πανικός του είναι τόσο μεγάλοι όταν φτάνει η ώρα του ύπνου, που οι γονείς δυσκολεύονται να το καθησυχάσουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ίσως χρειάζεται η βοήθεια ειδικού.  Σε άλλες περιπτώσεις συναντάμε γονείς που προβληματίζονται, επειδή το μόλις μερικών μηνών παιδί τους κλαίει τη νύχτα ή δεν κοιμάται, παρουσιάζει, δηλαδή, αϋπνία.

Όταν αυτό παρουσιάζεται τακτικά, αφού αποκλείσουμε κάθε οργανικό παράγοντα, πρέπει να ανατρέξουμε στις συνθήκες που επικρατούν στην οικογένεια και στον τρόπο με τον οποίο οι γονείς χειρίζονται το παιδί. Aναμφίβολα, διαφαίνεται μια δυσκολία στη σχέση του παιδιού με το περιβάλλον του. Πολύ συχνά αυτό οφείλεται σε εσφαλμένους χειρισμούς, όπως σε υπερβολική αυστηρότητα στα γεύματα.

Aυτό συμβαίνει γιατί, στη συγκεκριμένη ηλικία, το παιδί βρίσκεται σε πλήρη κινητικότητα και δέχεται δύσκολα την παλινδρόμηση που συνεπάγεται η διαδικασία του ύπνου· κυρίως λόγω της εμφάνισης των πρώτων ονείρων, τα οποία προκαλούν άγχος ή φόβο και κάνουν τον ύπνο μια κατάσταση ανησυχητική. Συνήθως, το πρόβλημα υποχωρεί με τη βελτίωση των αρνητικών συνθηκών.

Τα τελευταία χρόνια, οι δυσκολίες στον ύπνο των παιδιών έχουν αυξηθεί κυρίως στα αστικά κέντρα. Στην πραγματικότητα, ίσως είναι εκδηλώσεις στρες και άγχους, που προέρχονται από τις συνθήκες της καθημερινότητας, οι οποίες βρίσκουν έδαφος να εκφραστούν την ώρα που το παιδί πέφτει για ύπνο, γιατί τότε είναι μόνο του και νιώθει απροστά-τευτο. Όσο πιο εξαρτημένο είναι ένα παιδί ή όσο πιο αγχώδεις είναι οι γονείς του, τόσο πιο συχνά παρουσιάζει τέτοιου είδους διαταραχές.

Επίσης, προσπαθήστε να το βοηθήσετε σταδιακά να εξοικειωθεί με μικρής διάρκειας απομακρύνσεις από αυτό.

Από το βιβλίο μου, "Οι γονείς κάνουν την διαφορά"

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η καλύτερη προσέγγιση στο ζήτημα των ελευθεριών και των πρωτοβουλιών είναι η σταδιακή εκχώρησή τους, ανάλογα με την ωριμότητα του παιδιού, αλλά με την επισήμανση ότι δεν αποτελούν κεκτημένο. Σε περίπτωση που το παιδί κάνει κακή διαχείριση των νέων "προνομίων", θα πρέπει να ανακαλέσετε.

Στις διαμάχες με το παιδί δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνετε διαρκώς ότι έχετε εμπιστοσύνη στο ίδιο αλλά όχι στους άλλους. Αυτή η φράση δε μπορεί να αμβλύνει την ανάγκη του παιδιού για μεγαλύτερη ελευθερία. Θα σας αντιγυρίσει ότι έχει την ωριμότητα να αντιμετωπίζει καταστάσεις και ότι ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν οι άλλοι, το ζήτημα εντοπίζεται στο κατά πόσο εμπιστεύεστε τις δικές του δυνατότητες να αντιδράσει σωστά.

Αυτή εξάλλου είναι και η αλήθεια.

Εξηγήστε στο παιδί ότι του δείχνετε εμπιστοσύνη που αναλογεί στην ηλικία του, αλλά δε μπορείτε να το αντιμετωπίσετε σαν 20χρονο, αφού απλούστατα ακόμα δεν είναι.

Βεβαιωθείτε πάντως ότι δεν του στερείτε βασικές για την ηλικία του ελευθερίες. Οι μεγάλοι περιορισμοί δεν αφήνουν στο παιδί το περιθώριο να αναπτύξει την προσωπικότητά του και να κάνει τα λάθη του. Όσο κι αν ανησυχείτε για αυτά τα λάθη, είναι αδύνατον να το προστατεύσετε από αυτά.

Κατά συνέπεια, πρέπει να αποδεχτείτε το δικαίωμά του να διαπράττει σφάλματα και να μαθαίνει από

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

• Όταν τα παιδιά σας μιλούν για τις ανησυχίες τους, σταματάτε ό,τι κάνετε και ακούτε προσεκτικά

• Εκφράζετε το ενδιαφέρον σας σε ό,τι λένε, χωρίς να γίνεστε ενοχλητικοί, επίμονοι ή αδιάκριτοι.

• Ακούτε την άποψή τους ακόμα κι αν δεν σας αρέσει αυτό που σας εκφράζουν.

• Αφήνετε να ολοκληρώνουν προτού απαντήσετε.

• Επαναλαμβάνετε τι έχετε ακούσει να λένε, για να βεβαιωθείτε ότι έχετε κατανοήσει σωστά.Να απαντάτε με απλά λόγια…
• Μην έχετε έντονες αντιδράσεις.

• Εκφράζετε τη γνώμη σας και αναγνωρίζετε ότι αποδέχεστε τη διαφωνία σε κάποια πράγματα.

• Μην πέφτετε στην παγίδα να διαφωνείτε για το ποιος έχει δίκιο ή άδικο.

• Δίνετε έμφαση στα συναισθήματα του παιδιού σας και όχι στα δικά σας κατά τη διάρκεια της συνομιλίας σας.Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές

Ρωτήστε τα παιδιά σας τι επιζητούν σε μια συνομιλία μαζί σας.

Για παράδειγμα, θέλουν συμβουλές, να τα ακούσετε, θέλουν να βοηθήσετε στην αντιμετώπιση των συναισθημάτων τους ή στην επίλυση κάποιου προβλήματος. Συζητάτε μαζί τους, χωρίς να κάνετε διαλέξεις ούτε να τα επικρίνετε ή να τα απειλείτε. Τα παιδιά μαθαίνουν από τις δικές τους επιλογές, εφόσον οι συνέπειες δεν είναι επικίνδυνες.

Συνειδητοποιήστε ότι τα παιδιά μπορεί να σας δοκιμάσουν, λέγοντάς σας ένα μικρό μέρος από πράγματα που γνωρίζουν ότι σας ενοχλούν. Ακούστε προσεκτικά και να τα ενθαρύνετε να μιλήσουν και να μοιραστούν μαζί σας ακριβώς ό,τι έχει συμβεί. Tελικά, η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού δεν είναι εύκολη υπόθεση και δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές για να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες.

Ακούγοντας το παιδί και συζητώντας μαζί του είναι το κλειδί για μια υγιή σχέση ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά. Aναμφισβήτητα, η γνωριμία με τον κόσμο του παιδιού και η κατανόηση των συ-ναισθηματικών αναγκών του αποτελεί μεγάλη πρόκληση. 

Ένας Tσέχος συγγραφέας ανέφερε χαρακτηριστικά: «Tο ανώτερο ξεπηδάει πάντα από το κατώτερο, η αδυναμία από τη δύναμη, η ασχήμια από την ομορφιά, η ευτυχία από τη δυστυχία· έτσι και η νίκη ξεπηδάει μονάχα από τη μάχη». 

Γι’ αυτό, μη φοβάστε να μπείτε στη μάχη της αλλαγής ως γονείς· έτσι θα γνωρίσετε έναν καλύτερο εαυτό κι εσείς οι ίδιοι. Τέλειος δε θα γίνει κανένας και ποτέ.

Ο σπουδαίος παιδαγωγός Ντράικορς έλεγε για γονείς και παιδιά: «Πρέπει να έχεις το κουράγιο να μην είσαι τέλειος».

Aπό το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν την διαφορά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Μήπως μεγαλώνετε ένα παιδί που κάνει bullying;
Πως θα καταλάβετε ότι το παιδί σας κάνει εκφοβισμό και τι πρέπει να κάνετε. Η Αλεξάνδρα Καππάτου, απαντά στη HuffPost.
Αγγελική Κουγιάννου

Το θέμα του εκφοβισμού, ή αλλιώς bullying, έχει απασχολήσει πολύ και την ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Όμως στις περισσότερες περιπτώσεις ασχολούμαστε με την έννοια του όρου και με τα θύματα του εκφοβισμού. Τι συμβαίνει όμως από την πλευρά του θύτη; Πως ένα παιδί γίνεται bully, δηλαδή είναι εκείνο που κάνει τον εκφοβισμό; Και πως ο γονιός ή ο δάσκαλος μπορεί να το καταλάβει; Ποια είναι τα αίτια μιας τέτοιας συμπεριφοράς και τι πρέπει να κάνουμε;

Η HuffPost Greece μίλησε με την ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο, Αλεξάνδρα Καππάτου.

Τα σημάδια
Όπως μας λέει, υπάρχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά που δείχνουν ότι ένα παιδί μπορεί να εκφοβίζει άλλα παιδιά, να είναι ο «νταής»:

Συνήθως είναι παιδιά παρορμητικά, τα οποία δείχνουν να έχουν ισχυρή αυτοπεποίθηση.
Δεν πειθαρχούν εύκολα σε κανόνες.
Είναι παιδιά που θέλουν να επιβάλλονται.
Έχουν απότομο τρόπο έκφρασης.
Θεωρούν -και αυτό είναι πολύ σημαντικό μας τονίζει η κυρία Καππάτου- τη βία κοινωνικά αποδεκτή.
Θυμώνουν εύκολα.
Δυσκολεύονται να δεχτούν την ματαίωση των επιθυμιών τους, το «όχι».
Συχνά αισθάνονται ότι οι άλλοι είναι επιθετικοί απέναντι τους.
Καταφεύγουν πολλές φορές στη βία και τον εκφοβισμό για να επιλύουν τις διαφορές τους.
Έχουν την τάση να εξαιρούν παιδιά από την παρέα.
Επιχειρούν αυτόκλητα να είναι οι αρχηγοί της παρέας.
Έχουν την τάση να φτιάχνουν κλίκες.

Δεν είναι απαραίτητα μεγαλόσωμα παιδιά, αλλά έχουν την ικανότητα να επιβάλλονται, κυρίως λόγω της προσωπικότητά τους και όχι λόγω της σωματικής τους υπεροχής.

Κάποιες μελέτες δίνουν ότι πίσω από τους επιθετικούς μαθητές, πολλές φορές υπάρχει μία μεταμφιεσμένη κατάθλιψη, ή κάποια άλλη διαταραχή, η οποία παραμένει αδιάγνωστα.

Η αίσθηση υπεροχής που τους δίνει η επιβολή στα θύματα μπορεί να αντισταθμίζει τα κενά που βιώνουν αυτά τα παιδιά στη ζωή τους, αλλά και την αδυναμία τους να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη και να νιώσουν πιο ωραία τα ίδια.

Γιατί τα παιδιά κάνουν bullying
Όπως μας λέει η κ. Καππάτου, συμβάλλουν πολλοί παράγοντες στο να υιοθετήσει ένα παιδί τέτοιες συμπεριφορές.

Ένας παράγοντας είναι η ίδια η οικογένεια. «Πολλές φορές τα παιδιά αυτά προέρχονται από γονείς οι οποίοι έχουν και οι ίδιοι συμπεριφορά αυταρχική, αυστηρή, είναι απαιτητικοί γονείς σε σχέση με τα παιδιά τους, είναι οικογένειες στις οποίες ενδεχομένως να υπάρχουν εντάσεις, υπάρχει απουσία ή πλημμελής παρουσία του γονέα, ή και σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Πολλές φορές η επιθετικότητα εκφράζεται και μέσα στην οικογένεια, είναι ένα μοντέλο, μία πατέντα που την εισπράττει το παιδί και εν τέλει τα υιοθετεί».

Μήπως μεγαλώνετε ένα παιδί που κάνει

Από θύμα, θύτης
Άλλοι παράγοντες μπορεί να είναι η παρέα του συγκεκριμένου παιδιού με επιθετικά παιδιά, η πολύωρη ενασχόλησή του με βίαια παιχνίδια στον υπολογιστή, ή η χαλαρή στάση ακόμα και των εκπαιδευτικών σε αυτά τα θέματα. Επίσης υπάρχουν και περιπτώσεις παιδιών που είναι σήμερα νταήδες, επειδή έχουν υποστεί τα ίδια bullying παλαιότερα.

Ένα παιδί δεν γεννιέται επιθετικό. Γίνεται. Υπάρχουν λόγοι που το ωθούν να αντιδρά με αυτόν τον τρόπο. Είναι ένα μήνυμα προς το περιβάλλον. Μας λέει «δες με. Κάτι γίνεται εδώ. Κοίταξέ με λίγο καλύτερα»

Οι «παρατηρητές»
Μια σημαντική –και επικίνδυνη- παράμετρος του φαινομένου του εκφοβισμού, που συχνά παραβλέπουμε, είναι και οι παρατηρητές: τα παιδιά που βρίσκονται γύρω από το περιβάλλον του νταή, παρακολουθούν και δεν λένε τίποτα. Οπότε η δράση του παιδιού-θύτη, του νταή, ενισχύεται από την σιωπηλή ανοχή και αποδοχή των άλλων.

«Αρκετά παιδιά παρατηρητές, παρότι διαφωνούν, δεν αντιστέκονται σε αυτό που διαδραματίζεται, γιατί φοβούνται. Αυτή η διστακτικότητα όμως, ερμηνεύεται από τον νταή σαν αποδοχή ή στήριξη της δράσης του στα ανυπεράσπιστα παιδιά, τα παιδιά-θύματα. Σε αρκετές περιπτώσεις έχει διαπιστωθεί επίσης ότι οι παρατηρητές καταλήγουν να μιμούνται τη συμπεριφορά των νταήδων και με τη σειρά τους –και αυτό είναι το δραματικό στην ιστορία αυτή– να ενοχλούν τελικά και τα ίδια το παιδί θύμα.

Ή μαζί με τον νταή να ενεργούν σαν όχλος -που έχει πολύ μαγική δύναμη. Πολλές φορές επίσης οι παρατηρητές μπορεί να αισθάνονται ανακούφιση, γιατί δεν βρίσκονται οι ίδιοι στη θέση του παιδιού-θύματος, δηλαδή δεν αποτελούν τα ίδια στόχο. Και σκέφτονται ότι όσο οι νταήδες επιτίθονται σε κάποιον άλλον, γλιτώνουν οι ίδιοι. Άλλες φορές μπορεί να νιώθουν ακόμη και χαρά, γιατί το στοχοποιημένο παιδί ενδέχεται να είναι αντιπαθές και στους ίδιους. Έχει αποδειχθεί επίσης ότι τα παιδιά υιοθετούν την άποψη ότι ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει, ότι έτσι είναι η ζωή, με αποτέλεσμα να προσπερνάνε με αυτόν τον τρόπο τις αδικίες στις οποίες οι ίδιοι είναι μάρτυρες. Και αυτό για μένα είναι το πιο επικίνδυνο».

Μήπως μεγαλώνετε ένα παιδί που κάνει
Η λάθος αντιμετώπιση του γονέα
Η κα Καππάτου επισημαίνει επίσης ότι αυτά τα παιδιά συνήθως παρουσιάζουν από νωρίς στοιχεία ή ψήγματα επιθετική συμπεριφοράς, τα οποία περνούν απαρατήρητα από τους γονείς. Ή πολλές φορές οι γονείς μπορεί να αισθάνονται ικανοποίηση που το παιδί τους είναι «αντράκι», «δεν μασάει». «Έτσι λοιπόν, άθελά τους, μπορεί να ενθαρρύνουν τέτοιες συμπεριφορές».

Ένα παράδειγμα λάθος αντιμετώπισης μιας τέτοιας κατάστασης είναι όταν ο γονιός του παιδιού που έχει υποστεί bullying και βία, λέει στο παιδί του να αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο («αν σε ξαναχτυπήσει, να τον χτυπήσεις κι εσύ»).

«Είναι εντελώς λάθος αντίδραση για ένα παιδί, γιατί κάτι τέτοιο ενισχύει αυτή ακριβώς τη συμπεριφορά και το παιδί που σήμερα είναι θύμα, αύριο μπορεί να γίνει θύτης».

Επίσης, πολύ σημαντικό είναι να μην περιθωριοποιηθεί το παιδί, μόλις γίνει αντιληπτό ότι εκφοβίζει.

Ο εκφοβισμός ξεκινά από την οικογένεια, προχωράει στο σχολείο και μετά πηγαίνει στη ζωή, στον σύντροφό μας, στους συνεργάτες μας.

«Ένα παιδί δεν γεννιέται επιθετικό. Γίνεται. Υπάρχουν λόγοι που το ωθούν να αντιδρά με αυτόν τον τρόπο. Είναι ένα μήνυμα προς το περιβάλλον. Μας λέει ”δες με. Κάτι γίνεται εδώ. Κοίταξέ με λίγο καλύτερα”. Γι’ αυτό θα πρέπει εμείς να σταθούμε και να το δούμε. Το πρώτο και βασικό λοιπόν είναι να μην περιθωριοποιήσουμε το παιδί. Να μην το απορρίψουν. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Γιατί πολλές φορές οι γονείς παρασύρονται από το θυμό και την ντροπή τους γι’ αυτό που έχει κάνει το παιδί τους, αισθάνονται βαθιά προσβεβλημένοι, με συνέπεια να αποδίδουν στο παιδί τους ένα τεράστιο κατηγορητήριο, το οποίο δεν βοηθάει πουθενά.

Αντίθετα είναι σημαντικό να συζητήσουν ανοιχτά με το παιδί τους για τα συναισθήματά του, για τον θυμό του, να βρουν τι προκαλεί αυτή τη συμπεριφορά. Είναι βασικό να το βοηθήσουμε να μάθει να ελέγχει τον θυμό του και να βρεις άλλους τρόπους επίλυσης των συγκρούσεων και των διαφόρων του, αν υπάρχουν διαφορές. Τα κηρύγματα και η τιμωρία δεν το βοηθούν, αντίθετα το διδάσκουν το αντίθετο, αυτό που θέλουμε να σταματήσει, τη βία. Γιατί η τιμωρία αυτό διδάσκει στην πραγματικότητα σε ένα παιδί, τη βία. Επίσης είναι σημαντικό να διαβεβαιώσουμε το παιδί μας ότι το αγαπάμε, αλλά ότι αυτές οι συμπεριφορές μας βρίσκουν απολύτως αντιθέτως.

Αυτό φυσικά σημαίνει και προϋποθέτει ότι κι εμείς οι ίδιοι θα πρέπει να αλλάξουμε τη στάση μας, γιατί ενδεχομένως αυτό το μοντέλο έχουμε υιοθετήσει στην οικογένειά μας. Εάν υπάρχουν προβλήματα στην οικογένεια, είναι σημαντικό να τα κρατήσουμε μακριά από το παιδί. Είναι βασικό επίσης να ελέγξουμε τη δική μας στάση. Γιατί αποτελούμε μοντέλο μιμήσεις, πρότυπο. Δεν πρέπει να νομίζουμε ότι επειδή το παιδί παίζει δίπλα, κι εμείς σαν γονείς μιλάμε άσχημα ο ένας στον άλλον, ότι το παιδί δεν το παρακολουθεί. Παρακολουθεί και μιμείται αυτό το οποίο βιώνει.

Τέλος, όταν βλέπουμε τέτοιες, επιθετικές, συμπεριφορές, θεωρώ ότι θα πρέπει να απευθυνθούμε και σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας, κάποιον ψυχολόγο ή παιδοψυχολόγο, προκειμένου να διερευνηθούν οι λόγοι που το παιδί οδηγείται σε αυτή τη συμπεριφορά και να βοηθηθεί».

Μήπως μεγαλώνετε ένα παιδί που κάνει

Ο ρόλος του σχολείου
Σύμφωνα με την κα Καππάτου, το ίδιο ισχύει και για τους εκπαιδευτικούς. «Δεν πρέπει να μετατρέψουμε το παιδί σε αποδιοπομπαίο τράγο. Πρέπει και οι εκπαιδευτικοί να το πλησιάσουν και σε συνεργασία με τους γονείς, να δουν για ποιο λόγο το παιδί λειτουργεί έτσι.

Δεν είναι χαμένο ένα παιδί επειδή λειτούργησε με αυτό τον τρόπο. Είναι ένα παιδί που αναζητά βοήθεια, και αυτό θα πρέπει να το καταλάβουμε. Δεν υποφέρει μόνο το θύμα, υποφέρει και ο θύτης. Με έναν άλλο τρόπο όμως, ψυχικό. Και την οδύνη του την εκφράζει με αυτόν τον επιθετικό και απεχθή προς όλους μας τρόπο».

Για την κα Καππάτου ο ρόλος του σχολείου είναι πάρα πολύ σημαντικός. Γιατί πολλές φορές, όπως μας λέει, δεν ξέρουν οι εκπαιδευτικοί τα διαχειριστούν και να αναγνωρίσουν τα συμπτώματα αυτά. Ωστόσο η βοήθειά τους είναι καθοριστικής σημασίας. «Όταν οι εκπαιδευτικοί είναι ξεκάθαροι και μαθαίνουν τα παιδιά από νωρίς το αίσθημα συνεργασίας και ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι αποδεκτές, πιστέψτε με, βάσει ερευνών, το φαινόμενο μειώνεται σημαντικά.

Και ο εκπαιδευτικός πρέπει να παρατηρεί.

Γιατί ένα παιδί είναι μόνο του στο προαύλιο;

Πώς πάει η προσαρμογή ενός παιδιού που έρχεται πρώτη φορά στο σχολείο;

Γιατί γελάνε οι συμμαθητές του όταν ένα παιδί σηκώνεται για μάθημα;

Τι γίνεται στις τουαλέτες;

Τι γίνεται στο προαύλιο;

Όλα αυτά είναι σημαντικά κομμάτια πρόληψης έτσι ώστε να σταματάει το κακό από νωρίς. Γιατί το θέμα με τον εκφοβισμό δεν σταματά στο σχολείο. Ο εκφοβισμός ξεκινά από την οικογένεια, προχωράει στο σχολείο και μετά πήγαινε στη ζωή, στον σύντροφό μας, στους συνεργάτες μας. Είναι πολύ βασικό λοιπόν από νωρίς να εμβολιάσουμε τα παιδιά μας κατά της βίας και του εκφοβισμού».

https://www.huffingtonpost.gr/entry/mepos-meyalonete-ena-paidi-poe-kanei-bullying_gr_5d84ebb2e4b0957256b5fe08

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η καλύτερη προσέγγιση στο ζήτημα των ελευθεριών και των πρωτοβουλιών είναι η σταδιακή εκχώρησή τους, ανάλογα με την ωριμότητα του παιδιού, αλλά με την επισήμανση ότι δεν αποτελούν κεκτημένο. Σε περίπτωση που το παιδί κάνει κακή διαχείριση των νέων "προνομίων", θα πρέπει να ανακαλέσετε.

Στις διαμάχες με το παιδί δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνετε διαρκώς ότι έχετε εμπιστοσύνη στο ίδιο αλλά όχι στους άλλους. Αυτή η φράση δε μπορεί να αμβλύνει την ανάγκη του παιδιού για μεγαλύτερη ελευθερία. Θα σας αντιγυρίσει ότι έχει την ωριμότητα να αντιμετωπίζει καταστάσεις και ότι ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν οι άλλοι, το ζήτημα εντοπίζεται στο κατά πόσο εμπιστεύεστε τις δικές του δυνατότητες να αντιδράσει σωστά.

Αυτή εξάλλου είναι και η αλήθεια.

Εξηγήστε στο παιδί ότι του δείχνετε εμπιστοσύνη που αναλογεί στην ηλικία του, αλλά δε μπορείτε να το αντιμετωπίσετε σαν 20χρονο, αφού απλούστατα ακόμα δεν είναι.

Βεβαιωθείτε πάντως ότι δεν του στερείτε βασικές για την ηλικία του ελευθερίες. Οι μεγάλοι περιορισμοί δεν αφήνουν στο παιδί το περιθώριο να αναπτύξει την προσωπικότητά του και να κάνει τα λάθη του. Όσο κι αν ανησυχείτε για αυτά τα λάθη, είναι αδύνατον να το προστατεύσετε από αυτά.

Κατά συνέπεια, πρέπει να αποδεχτείτε το δικαίωμά του να διαπράττει σφάλματα και να μαθαίνει από

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση του ενδιαφέροντος των γονιών για το διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων από τα παιδιά τους. Αγωνιούν να μυήσουν το παιδί τους στο μαγικό κόσμο του βιβλίου από πολύ νωρίς, ώστε να του κεντρίσουν το ενδιαφέρον για το διάβασμα, με στόχο να συμπληρώσει και να εμπλουτίσει τις σχολικές γνώσεις.

Έτσι, όλο και πιο συχνά, συναντάμε λιλιπούτιους πελάτες στα βιβλιοπωλεία ή στις εκθέσεις βιβλίου, που ζητούν να προμηθευτούν παιδικά βιβλία. Από την άλλη πλευρά, η παιδική λογοτεχνία εμπλουτίζεται με νέους τίτλους ακολουθώντας αλματώδεις ρυθμούς.

Πως Θα κάνουμε να αγαπήσει το διάβασμα;

Δε χρειάζεται κάτι ιδιαίτερο για να μάθει το παιδί να αγαπά τα βιβλία. Γίνεται αυθόρμητα, από πολύ νωρίς, με κίνητρο την έμφυτη περιέργειά του και την τάση του να μιμείται το παράδειγμά μας. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, τα τραγουδάκια ή τα παραμύθια, που τόσο ευχάριστα ακούνε τα παιδιά και τα συντροφεύουν στο παιχνίδι, στο φαγητό ή στον ύπνο, είναι ένα είδος λογοτεχνίας. Αρέσουν σ’ όλα τα παιδιά, γιατί είναι ένας τρόπος επικοινωνίας και εκδήλωσης της τρυφερότητας από την πλευρά των γονιών τους.

Σε ποια ηλικία το παιδί ξεκινά να ανακαλύπτει το βιβλίο;

Από τον πρώτο χρόνο της ζωής του, το παιδί ανακαλύπτει το βιβλίο, που είναι γεμάτο με όμορφα χρώματα και εικόνες. Το κοιτάζει, το ξεφυλλίζει, το δαγκώνει και αναγνωρίζει στις εικόνες του αντικείμενα από το χώρο του. Μεγαλώνοντας, αναζητά περισσότερο τα βιβλία με ιστοριούλες και εικόνες.

Η συμβολή των γονιών είναι σημαντική, όταν το συντροφεύουν την ώρα που διαβάζει, δείχνοντάς του ότι χαίρονται και ότι περνάνε καλά. Από τα 3- 4 χρόνια του παιδιού καθιερώστε τις επισκέψεις στο βιβλιοπωλείο σε τακτά διαστήματα για να του δώσετε τη δυνατότητα να σας πει τι του αρέσει αλλά και για να διαλέξετε τα βιβλία που θέλετε. Είναι σημαντικό να του δείξετε με το παράδειγμά σας ότι σας αρέσει το διάβασμα.

Μετά τα 6 χρόνια, το παιδί περνά σταδιακά από τις εικόνες στα κείμενα. Η χαρά του είναι μεγάλη, όταν διαπιστώνει ότι καταφέρνει μόνο του να διαβάσει ένα βιβλίο με μεγάλα γράμματα. Τώρα πια αρχίζουν να διαμορφώνονται οι προτιμήσεις του.

Στόχος είναι να μάθει να εκφράζεται και να σκέφτεται δημιουργικά.

Τι σας συμβουλεύω...

# Συζητήστε με το παιδί το βιβλίο που διάβασε, εξηγήστε του ό,τι δεν κατάλαβε και σχολιάστε το.

# Δώστε στο παιδί ένα όμορφο τετράδιο, που θα το ονομάσετε «ημερολόγιο βιβλίων» και στο οποίο θα καταγράφει κάθε βιβλίο που τελειώνει. Έτσι, αισθάνεται ότι πετυχαίνει κάτι σπουδαίο, ιδιαίτερα μάλιστα καθώς μεγαλώνει ο κατάλογός του.

# Δημιουργήστε ένα χώρο στη βιβλιοθήκη για τα δικά του βιβλία.

# Καθιερώστε σε κάθε γιορτή να χαρίζετε ένα βιβλίο στο παιδί αλλά και στο σύντροφό σας. Δωρίστε βιβλία και σε φίλους του, όταν το καλούν.

# Αξιοποιήστε τις ευκαιρίες που σας παρέχει το περιβάλλον για να το βοηθήσετε να διαβάζει. Τέτοιες ευκαιρίες σας προσφέρουν οι πινακίδες στους δρόμους, οι αφίσες, οι διαφημίσεις, η εύρεση ενός ονόματος που χρειάζεστε από τον τηλεφωνικό κατάλογο, η κατάρτιση του καταλόγου με τα ψώνια που πρέπει να κάνετε, η ανάγνωση της συνταγής για το φαγητό ή το γλυκό που θέλετε να φτιάξετε.

# Παίξτε παιχνίδια με λέξεις, όλη η οικογένεια μαζί.

 

Από το βιβλίο μου - "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά"

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Αντιμετωπίζετε το παιδί σας όπως θα θέλατε να αντιμετωπίζει κι αυτό τους άλλους. Μην το φέρνετε σε δύσκολη θέση και μην το κάνετε να ντρέπεται.

Μη σπεύδετε να υπερασπιστείτε αυτόν που έχει προσβληθεί. Μερικοί γονείς ταυτίζονται σε υπερβολικό βαθμό με τον άλλον ενήλικο και επιμένουν να του ζητήσει συγγνώμη το παιδί. Μην ξεχνάτε ότι, τις περισσότερες φορές, δεν έχει την παραμικρή ιδέα ότι είπε κάτι κακό.

Φροντίστε τα σχόλια σας εκείνη τη στιγμή να είναι όσο γίνεται πιο απλά. Πείτε του "ας μιλήσουμε για αυτό αργότερα".

Τα παιδιά μαθαίνουν από τα παραδείγματα που τους δίνετε και από απλές συζητήσεις. Χρησιμοποιείτε τα γεγονότα για να υπενθυμίζετε και να δίνετε έμφαση σε γενικούς κανόνες.

Δεν αρκεί να του λέτε "αυτό που είπες δεν ήταν ωραίο". Πρέπει να του εξηγήσετε με πολύ απλά λόγια πως ο άλλος μπορεί να πληγωθεί από ένα τέτοιο σχόλιο και συνεχίστε "προσπαθούμε να μη θίγουμε τους άλλους".

Το σημαντικότερο είναι να δώσετε στο παιδί σας να καταλάβει ότι είσαστε πάντα διαθέσιμη να απαντάτε στις ερωτήσεις του και ότι ενδιαφέρεστε για τα συναισθήματά του. Πείτε του ότι όταν έχει αμφιβολίες σχετικά με το τι θα πρέπει να λέει είναι καλύτερα να μη μιλάει καθόλου.

Aπό το βιβλίο μου Μεγαλώστε Ευτυχισμένα παιδιά

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

“Μπαμπά, ο Φώτης με κοροϊδεύει, μου λέει συνέχεια ότι είμαι γυαλάκιας, δε με θέλει στην παρέα... Στενοχωριέμαι πολύ, δεν έχω με ποιον να παίξω.”
Οι αιτίες που βρίσκουν τα παιδιά για να αποκλείουν κάποιους συμμαθητές από την παρέα τους είναι πάρα πολλές. Μερικές από αυτές είναι όταν έχουν μαλώσει ή διαφωνήσει, όταν κάποιος είναι επιθετικός ή εριστικός, όταν βλέπουν ένα παιδί δειλό, εσωστρεφές, που δεν αντιδρά στα πειράγματα, ή όταν ένα παιδί έχει κάποια ιδιαιτερότητα, δηλαδή είναι παχουλό ή φορά γυαλιά ή έχει πεταχτά αυτιά κι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στα πειράγματα.

Συνήθως ένας είναι ο αρχηγός στα πειράγματα και οι άλλοι ακολουθούν. Τα παιδιά που δέχονται αυτά τα πειράγματα δυσκολεύονται πολύ να δεχτούν την απόρριψη αυτή. Συχνά, θυμώνουν, κλαίνε ή αρχίζουν να έχουν αμφιβολίες για τον εαυτό τους.

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε:

- Είναι καλύτερα να βοηθήσετε το παιδί σας να αντιμετωπίσει ευθέως την απογοήτευσή του.

- Προσπαθήστε να μάθετε γιατί έχει αποκλειστεί από τους φίλους του. Μάλιστα, ακόμη κι αν διαφωνείτε με αυτά που σας λέει, μάθετε να είστε υπομονετικός συνομιλητής, χωρίς να το κρίνετε.

- Βεβαιώστε το πώς, έστω κι αν δεν γίνεται δεκτό από την παρέα, είναι μια χαρά.

- Προτρέψτε το να αρχίσει να συναναστρέφεται και άλλα παιδιά.

- Αν υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι λόγοι, για τους οποίους το αποφεύγουν κάποια παιδιά στο σχολείο, όπως η εμφάνισή του, η συμπεριφορά του και οι επιδόσεις του στο σχολείο, η κοινωνική ή οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του, βοηθήστε το να αποδεχθεί τις διαφορές αυτές και, αντίστοιχα, να εντοπίσει τα δυνατά του σημεία και να νιώθει γι’ αυτά χαρά και υπερηφάνεια.

- Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να βοηθήσετε το παιδί σας στην κατεύθυνση αυτή, είναι να ανακαλέσετε μια δική σας παρόμοια εμπειρία απόρριψης από το παρελθόν. Εξηγήστε του τι κάνατε εσείς σ’ αυτή την περίπτωση. Πως αντιδράσατε, πως νιώσατε και πως διαχειριστήκατε τα αισθήματα απόρριψης.

- Βρείτε εναλλακτική λύση, όπως π.χ. να γραφτεί σε κάποιον αθλητικό σύλλογο ή να εξασκήσει κάποιο χόμπι.

- Να κάνει παρέα με παιδιά της γειτονιάς ή και με παιδιά δικών σας φίλων και συγγενών.

- Μην πιέζετε, πάντως, τις καταστάσεις. Μην παίρνετε το μέρος του, μην το κανακεύετε γιατί έτσι δεν το βοηθάτε. Αντίθετα, προτρέψτε το να αντιδράσει, να κάνει παρέα με κάποιο άλλο παιδί που σίγουρα υπάρχει.

- Τέλος, αν το παιδί συνεχίσει να έχει δυσκολίες, ζητήστε βοήθεια ψυχολόγου.

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://www.akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

H ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας στο παιδί
H εμφάνιση και η ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας αποτελούν ένα από τα βασικά ενδιαφέροντα των γονιών, δεδομένου ότι η λεκτική επικοινωνία αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη μελλοντική εξέλιξη του παιδιού.

Πότε ξεκινά να αναπτύσονται ο λόγος και η ομιλία ;

Κυρίως κατά τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού και τελειοποιούνται μέχρι τα εννέα. Σε αυτή την πορεία, η επίδραση του περιβάλλο-ντος είναι σημαντική. Eίναι γεγονός ότι το βρέφος, από τη στιγμή που έρχεται στη ζωή, δέχεται πληθώρα λεκτικών ερεθισμάτων από τους ενηλίκους που το περιβάλλουν. Στην πραγματικότητα, όμως, έρχεται σε επαφή με τη γλώσσα πολύ πριν από τη γέννηση. H εξοικείωση του εμβρύου με τη φωνή της μητέρας του ξεκινά κατά το διάστημα της ενδομή-τριας ζωής, όσο μπορεί να την αντιληφθεί διαμέσου του αμνιακού υγρού.

Οι πιο κρίσιμες ηλικίες...

Oι πιο κρίσιμες ηλικίες για την ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας είναι από 1 έως 5 χρόνων. Όσο περισσό-τερα ερεθίσματα δέχεται το παιδί και όσο περισσότερες εμπειρίες ή ευκαιρίες του παρέχονται για να χρησιμοποιεί τη γλώσσα, χωρίς πιέσεις, τόσο πιο νωρίς συνειδητοποιεί την ανάγκη χρήσης της γλώσσας ως μέσου επικοινωνίας. Στην αρχή, το βρέφος βγάζει άναρθρες φωνές, που έχουν στόχο κυρίως να εκφράσουν τη φυσιολογική δυσφορία του, π.χ. την πείνα, τον πόνο. Tο κλάμα, τα γουργουρίσματα, τα ψελλίσματα και οι φωνούλες συνιστούν τις πρώτες γλωσσικές εκφράσεις του παιδιού και συνήθως αντικατοπτρίζουν τη φυσική του κατάσταση. Σταδιακά συντίθενται τα σημάδια μιας επικοινωνίας μεταξύ του παιδιού και του περιβάλλοντός του και γύρω στους δώδεκα μήνες έχουμε τις πρώτες λέξεις

Οι πρώτες λεξούλες.....

Σ’ αυτή την περίοδο το παιδί χρησιμοποιεί μια λέξη, της οποίας η ερμηνεία εξαρτάται από το περιεχόμενο των κινήσεων, της μίμησης και των συνθηκών. Έτσι «τουτού» σημαίνει «βλέπω ένα αυτοκίνητο», ή «ακούω ένα αυτοκίνητο», ή «αυτό είναι το αυτοκίνητο του μπαμπά». Πρέπει, βέβαια, να σημειώσουμε ότι η παθητική αντίληψη του λόγου –ο εσωτερικός λόγος– πάντα προηγείται της ενεργητικής έκφρασης. Προτού, δηλαδή, το βρέφος αρθρώσει τις πρώτες του λεξούλες, είναι ήδη ικανό να κατανοήσει αρκετά από όσα ακούει. Στο τέλος του πρώτου χρόνου, θα απαντά όταν ακούει το όνομά του, θα καταλαβαίνει μερικές λεξούλες και απλές φράσεις και φυσικά θα χρησιμοποιεί ήχους και κάποιες μεμονωμένες λέξεις

Οι πρώτες φράσεις.....

Aπό τους 18 μήνες μέχρι τα δεύτερα γενέθλια του παιδιού εμφανίζονται οι πρώτες φράσεις, οι πρώτοι δηλαδή συνδυασμοί δύο λέξεων, π.χ., «να μωρό», καθώς και η άρνηση, π.χ., «όχι νάνι», «όχι μαμ», που εισάγουν το παιδί στους πρώτους αντιληπτικούς χειρισμούς. Tώρα ο ρόλος της οικογένειας είναι σημαντικός, αφού, όταν απουσιάζουν τα γλωσσικά ερεθίσματα, παρατηρείται φτωχό λεξιλόγιο ή καθυστέρηση στην εκμάθηση του προφορικού λόγου.

Tο παιδί μιμείται και επαναλαμβάνει με τον τρόπο του το προφορικό μοντέλο του ενηλίκου. Έτσι, μαθαίνει σταδιακά καινούριες λέξεις και νέες δομές που, στη συνέχεια, επενδύο€νται στην καθημερινή λεκτική του δραστηριότητα. Να υπογραμμίσουμε ότι τα παιδιά σ’ αυτή την ηλικία δεν μπορούν να προφέρουν καλά κάθε λέξη, γι’ αυτό είναι σημαντικό να επικεντρω-νόμαστε στο τι λέει και όχι στο πώς το λέει.

Οι πρώτες προτάσεις....

Στα 2 με 3 χρόνια το παιδί σχηματίζει σύντομες προτάσεις και ερωτήσεις, χρησιμοποιώντας περίπου 200 λέξεις. Μπορεί να ακούει ιστοριούλες και να απαντά σε ερωτήσεις με απλά λογάκια. Στα 3 χρόνια μαθαίνει το «εγώ». Mετά τα 3 χρόνια σχηματίζει προτάσεις με τρεις, τέσσερις ή περισσότερες λέξεις, χρησιμοποιεί πληθυντικό αριθμό, πτώσεις, χρόνους ρημάτων κ.λπ. Tο παιδί πλέον το κατανοούν όχι μόνο οι γονείς του, αλλά και το εξω-οικογενειακό του περιβάλλον. Μπορεί πλέον να απαντά σε ερωτήσεις, να κάνει φίλους, να παίζει σε ομάδα συνομήλικων παιδιών.

Γλωσσική εξέλιξη...

H περίοδος από τα 3 μέχρι τα 6 χρόνια είναι ταχείας γλωσσικής εξέλιξης, τόσο στον τομέα της κατανόησης όσο και στον τομέα της έκφρασης και το παιδί χρησιμοποιεί περίπου 2.500 λέξεις. Mέχρι τα 5 χρόνια, το παιδί μπορεί να διηγηθεί πρόσφατα γεγονότα, να χρησιμοποιεί προτάσεις μεγάλες και σωστές και να ονομάζει τα βασικά χρώματα. Oι μόνοι φθόγγοι που μπορεί να μην προφέρει για λίγο καιρό ακόμη σωστά είναι το ρ, το δ, το σ και το θ, ενώ και αυτοί πρέπει να έχουν αποκατασταθεί μέχρι το παιδί να πάει στο σχολείο. Kάθε φορά που το παιδί φτάνει να κατακτήσει έναν ήχο της γλώσσας του, ώσπου να το επιτύχει, έχει προηγουμένως περάσει από παρεμφερείς ήχους. Πολύ συχνά παρατηρούνται κάποιοι μηχανισμοί διευκόλυνσης, όπως παραλείψεις, αντικαταστάσεις, αντιμεταθέσεις, τους οποίους εγκαταλείπει γρήγορα, καθώς το φωνολογικό σύστημά του εξελίσσεται.

Εξελίσσονται όλα τα παιδιά με τον ίδιο ρυθμό;

Έτσι, θεωρείται φυσιολογικό ένα 3χρονο παιδί στην προσπάθειά του να επικοινωνήσει λεκτικά μαζί μας να λέει «παπέλο» αντί για «καπέλο» ή «νελό» αντί για «νερό». Όταν όμως αυτό συμβαίνει με ένα 6χρονο παιδί, πρέπει να απευθύνεστε σε ειδικό. Bέβαια, δεν εξελίσσονται όλα τα παιδιά με τον ίδιο ρυθμό και δεν ακολουθούν την πορεία ανάπτυξης του λόγου που προαναφέραμε. Όπως μερικά παιδιά περπατούν πιο αργά από τα άλλα, το ίδιο συμβαίνει και στο θέμα της ομιλίας. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η αντίδραση των γονιών ποικίλλει: Kάποιοι πανικοβάλλονται και αρχίζουν τις ερωτήσεις στους ειδικούς, ενώ, αντίθετα, άλλοι δεν ανησυχούν, γιατί ανατρέχουν στο παράδειγμα συγγενικών τους προσώ-πων που καθυστέρησαν να μιλήσουν.

Για μερικούς το θέμα περνά σχεδόν απαρατήρητο. Aναμφισβήτητα, τα προβλήματα του λόγου και της ομιλίας είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της ψυχοπαθολογίας του παιδιού και παρουσιάζουν αρκετές διαβαθμίσεις.

Για παράδειγμα, κάποια 2χρονα ή 3χρονα παιδιά δεν λένε σχεδόν τίποτε, άλλα καταφέρνουν να εκφραστούν με δυσκολία ή με κάποιες ατέλειες, κάποια άλλα παρόλο που μιλούν δεν καταλαβαίνουμε τι θέλουν να πουν και βγάζουμε κάποιο νόημα μόνο από τα συμφραζόμενα. Άλλα παιδιά είναι εξαιρετικά φλύαρα, εντούτοις ύστερα από προσεκτική εξέταση καταλαβαί-νουμε ότι δεν εκφράζονται καλά, ότι το λεξιλόγιό τους είναι φτωχό, γενικόλογο, γεμάτο περιττές εκφράσεις.

Συχνά έχουμε καθυστέρηση στο λόγο, γιατί;

Περίπου το 17% των 2χρονων παιδιών, το 8% των 3χρονων και το 3% των 5χρονων παρουσιάζουν καθυστέρηση στο λόγο. Η αναλογία είναι 3-5 αγόρια προς 1 κορίτσι. Όταν ο λόγος και η ομιλία δεν αναπτύσσονται ομαλά από τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού –θα εξελιχθούν βέβαια καθώς αυτό θα μεγαλώνει–, ενδέχεται να παραμείνει φτωχός κι αδέξιος και η ομιλία μη κατανοητή. Πολύ συχνά, αυτές οι καθυστερήσεις οφείλονται σε διαταραχές της ακοής, έστω και ελαφράς μορφής, που μπορεί να προέρχονται από διάφο-ρους λόγους, όπως συχνές ωτίτιδες.

Επίσης μπορεί να οφείλονται σε διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή ή σε νοητική υστέρηση. Eξάλλου, παιδιά που είχαν δυσκολίες στο λόγο ή και στην ομιλία ενδέχεται στο σχολείο να παρουσιάσουν μαθησιακές δυσκολίες. Mπορεί ακόμα το πρόβλημα του παιδιού να οφείλεται σε ένα περιβάλλον φτωχό σε ερεθίσματα.

Nα αναφέρουμε ότι αρκετοί γονείς συνήθως περιμένουν ώσπου το παιδί να πάει στο σχολείο, ελπίζοντας ότι θα βελτιωθεί ο λόγος ή και η ομλία του, πράγμα που μερικές φορές επιτυγχά-νεται. Aυτό, ωστόσο, ενέχει κινδύνους, γιατί, σε περιπτώσεις που ο λόγος είναι φτωχός και η ομιλία μη κατανοητή, το παιδί δεν θα μπορεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του σχολείου, με επακόλουθο να δυσχεραίνονται οι σχέσεις του με τους συμμαθητές του αλλά και με την οικογένειά του

Πότε να ανησυχούμε;

Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, το παιδί καταλήγει να παρουσιάζει ψυχοσυναισθηματικές δυσκολίες. Συνήθως, η οικογένεια συμβουλεύεται τον ειδικό, όταν το παιδί βρίσκεται σε ηλικία 4 έως 8 ετών. Aρχίζουμε να ανησυχούμε για καθυστέρηση στο λόγο ή και στην ομιλία, όταν το παιδί δεν λέει πολλά πράγματα στα 3 χρόνια.

Συμπέρασμα.....

Συμπερασματικά, ένα υψηλό ποσοστό παιδιών και στη χώρα μας παρουσιάζει διαταραχές στο λόγο ή και στην ομιλία, που μπορεί να οφείλονται σε γενικότερη αναπτυξιακή καθυστέρη-ση, σε προβλήματα που αφορούν αποκλειστικά τη λειτουργία του λόγου, σε διαταραχές στην άρθρωση, τραυλισμό, βαρηκοΐα ή συναισθηματικές διαταραχές.

Aπό το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://www.akappatou.gr

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή