Νοεμβρίου 24, 2020

Παιδική ηλικία

Tα περισσότερα ζευγάρια αποφασίζουν κάποια στιγμή να αποκτήσουν ένα παιδί, παρά τους προβληματισμούς που πιθανόν τους απασχολούν, καθώς έχουν να αντιμετωπίσουν μια καθημερινότητα γεμάτη δυσκολίες: οικονομική ανασφάλεια, φόβος για την ανεργία, χαμηλοί μισθοί, υποαπασχόληση.
Aυτή η πραγματικότητα συχνά λειτουργεί ως αντικίνητρο, «τορπιλίζοντας» την επιθυμία του ανθρώπου για αναπαραγωγή, γεμίζοντάς τον ερωτηματικά για το μέλλον αυτού του κόσμου, για την ποιότητα των ανθρώπινων σχέσεων, για το αν θα τα καταφέρει ως γονιός κ.λπ.

Όποια όμως κι αν είναι η κατάσταση, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα παιδιά αντιπροσωπεύουν την ολοκλήρωση της σχέσης ανάμεσα στον άνδρα και στη γυναίκα και αποτελούν την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.Παλαιότερα, η αναπαραγωγή θεωρούνταν πρωταρχικός στόχος του γάμου. Όταν, μάλιστα, καθυστερούσε λίγο να έρθει το παιδί, το ζευγάρι αλλά και το στενό του περιβάλλον ανησυχούσε μήπως υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

Σήμερα, αρκετά ζευγάρια αναβάλλουν την τεκνοποίηση για διάφορους λόγους, όπως η επαγγελματική αποκατάσταση, τα οικονομικά κ.ά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι γονείς να είναι μεγαλύτερης ηλικίας σε σύγκριση με τον παλιότερο μέσο όρο.

Επίσης, πολλά ζευγάρια σήμερα παντρεύονται μόνον όταν η γυναίκα έχει μείνει έγκυος ή και αμέσως μετά τη γέννα, απλώς για να επισημοποιήσουν τη σχέση τους. Αναμφίβολα, οι σχέσεις και οι ρόλοι των φύλων έχουν αλλάξει πολύ με την πάροδο των χρόνων. H γυναίκα αντιλαμβάνεται τη μητρότητα σαν μια πολύ σημαντική και ίσως καθοριστική για τη ζωή της απόφαση, η οποία θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα επιθυμίας.

Aυτό συνεπάγεται ότι η απόκτηση παιδιού δεν θα πρέπει να αφήνεται στην «τύχη», αλλά να πραγματοποιείται όταν και οι δύο το έχουν αποφασίσει, το επιθυμούν, το περιμένουν και το ονειρεύονται.

Πολλά ζευγάρια θεωρούν ότι ο ερχομός ενός δικού τους παιδιού θα σφραγίσει τη σχέση τους και θα ενισχύσει τη συμβίωσή τους. Kάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι έτσι θα αποδείξουν την αγάπη τους στο σύντροφό τους.

Συχνά, κάποιες γυναίκες αποφασίζουν να αποκτήσουν παιδί και εκτός γάμου είτε γιατί δεν διατηρούν μια σοβαρή σχέση είτε γιατί αισθάνονται ως απειλή τη σχετικά προχωρημένη ηλικία τους και φοβούνται το ενδεχόμενο να αδυνατούν να τεκνοποιήσουν, όταν αργότερα το επιθυμήσουν.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η γυναίκα νιώθει ότι ολοκλη€ρώνεται ως άτομο μέσα από τα παιδιά της, γεγονός που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στις πολιτιστικές αναφορές μας, που θεωρούν ότι η μητρότητα είναι η πιο σημαντική αποστολή του γυναικείου φύλου. Για κάθε γυναίκα σημείο αναφοράς είναι το οικογενειακό της πορτρέτο, κατά πόσο δηλαδή η ίδια ήταν επιθυμητή από τους γονείς της όταν γεννήθηκε.

Aπό εμπειρικές παρατηρήσεις διαπιστώνουμε ότι γυναίκες που ένιωθαν ανεπιθύμητες, όταν ήταν παιδιά, ή είχαν βιώσει το αίσθημα της εγκατάλειψης, συχνά στην ενηλικίωσή τους αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσκολίες στην απόφασή τους να γίνουν μητέρες ή προβληματίζονται πώς θα φέρουν σε πέρας την κύηση.

H επιθυμία για την απόκτηση παιδιού αρχίζει να ριζώνει από την παιδική ηλικία της γυναίκας. Aπό τα πρώτα παιδικά χρόνια, αγαπημένη απασχόληση του κοριτσιού είναι να παίζει με τις κούκλες του το ρόλο της μητέρας. Mεγαλώνοντας, λοιπόν, φθάνει η στιγμή να αποδείξει σε όλους ότι είναι πράγματι γυναίκα. Mε τη μητρότητα θα επιβεβαιώσει την υπόστασή της και θα ολοκληρωθεί ως άτομο. Θα κυοφορήσει το παιδί που «ονειρεύεται» εδώ και πολλά χρόνια. Έτσι θα εκπληρώσει όλες τις επιθυμίες της, συνειδητές και ασυνείδητες, θα καλύψει και θα διορθώσει, γενικά, τα πάσης φύσεως προβλήματά της.

Aκόμη και σήμερα, σε ορισμένες περιπτώσεις, η γυναίκα που δεν εκπληρώνει αυτή την αποστολή νιώθει ότι είναι διαφορετική, ότι υστερεί… Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε ότι υπάρχουν ζευγάρια, τα οποία συνειδητά παίρνουν την απόφαση να μην αποκτήσουν ποτέ παιδί. Aυτό ίσως πηγάζει από την ανάγκη τους για μια ελεύθερη ζωή, από το φόβο για τις ευθύνες που συνεπάγεται η ύπαρξή ενός παιδιού κ.ά.

Kάποια άλλα ζευγάρια δεν συμφωνούν για το πότε θα αποκτήσουν παιδί ή επιθυμεί μόνο ο ένας από τους δύο να γίνει γονιός. Πραγματικά, είναι αρκετά δύσκολο να υπάρξει ταύτιση στη χρονική στιγμή που ο άνδρας και η γυναίκα θα φτάσουν στην ωρίμανση της επιθυμίας τους για παιδί. Ωστόσο, η απόφαση έρχεται μέσα από την αμοιβαία κατανόηση, την αγάπη αλλά και το σεβασμό του ενός προς τον άλλο. Eξάλλου, για να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί, είναι γνωστό ότι δεν αρκούν μόνο οι φροντίδες για τη διατροφή του, όπως πίστευαν οι γονείς μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα.

Οι απαιτήσεις είναι αυξημένες και οι γονείς θέλουν να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί που δεν θα του λείπει η καλή ανατροφή, η σωστή εκπαίδευση και το ποιοτικό παιχνίδι. Επίσης γνωρίζουν πλέον ότι είναι ζωτικής σημασίας για το παιδί να νιώθει επιθυμητό από τους γονείς να το βλέπουν ως κάτι ξεχωριστό, γεγονός που θα το εκφράζουν μέσα από τις χειρονομίες και τα χάδια τους.

Έτσι χτίζεται η σχέση τους, που εξαρτάται, κατά κύριο λόγο, από τις ασυνείδητες πτυχές αυτής της επιθυμίας. Γι’ αυτό, προτού αποφασίσει ένα ζευγάρι να αποκτήσει παιδί, πρέπει να αναρωτηθεί αν η επιθυμία αυτή προκύπτει από την ανάγκη αυτό το παιδί να είναι παρόν στη ζωή τους ή αποτελεί υποκατάστατο προκειμένου να λυθεί κάποιο πρόβλημα, όπως η σύσφιξη της σχέσης τους ή η αποφυγή του διαζυγίου.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου – “Οι γονείς κάνουν την διαφορά”

Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο

https://akappatou.gr/otan-ta-zeygaria-apofasizoyn-na-apokt/

Παιδική ηλικία

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγο – Παιδοψυχολόγο

Επιθυμία κάθε γονιού είναι τα παιδιά του να είναι «γερά». Το πρώτο που σκεφτόμαστε όμως συνήθως όταν λέμε αυτή τη λέξη, είναι η σωματική τους υγεία ξεχνώντας συχνά πώς εξίσου σημαντική είναι και η ψυχική. Και πώς και αυτή εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εμάς.

Όλοι οι γονείς γνωρίζουν ότι είναι τα πρώτα και τα δυνατότερα παραδείγματα για τα παιδιά τους. Και αυτό ισχύει σχεδόν για τα πάντα στη ζωή τους. Για τις καθημερινές τους συνήθειες, τη συμπεριφορά, τις ιδέες τους αλλά και για την ψυχική τους ευημερία. Το αν τα παιδιά μας είναι αγχώδη, αν θυμώνουν με το παραμικρό, αν έχουν ενσυναίσθηση και επαφή με τα συναισθήματά τους κι ένα σωρό ακόμη παράμετροι της ψυχικής τους ισορροπίας έχουν να κάνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό με τα «εφόδια» που θα τους δώσουμε εμείς από το ξεκίνημα της ζωής τους.

Βέβαια, ειδικά σε συνθήκες όπως αυτές των τελευταίων μηνών, τα πράγματα περιπλέκονται καθώς όλοι είμαστε διπλά πιεσμένοι, όμως γι’ αυτό ακριβώς η προστασία της ψυχικής μας υγείας οικογενειακώς πρέπει να είναι και διπλή προτεραιότητα.

Η επιστήμη λέει…

…ότι η σχέση μεταξύ των γονιών και της ψυχικής υγείας των παιδιών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη, κάτι που έχει φανεί από πολλές αντίστοιχες μελέτες. Ας δούμε μερικούς από τους τρόπους με τους οποίους γίνεται φανερή η δυναμική μεταξύ τους:

Αγχώδεις διαταραχές

Από σχετικές μελέτες έχει φανεί ότι όταν οι γονείς υποφέρουν από αγχώδεις διαταραχές (φοβίες, κοινωνική αγχώδης διαταραχή, γενικευμένη αγχώδης διαταραχή κ.λπ.), τότε και τα παιδιά έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν και τα ίδια. Οι λόγοι για τους οποίους υπάρχει αυτή η σύνδεση δεν είναι απολύτως ξεκάθαροι. Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα, υπεύθυνο γι’ αυτό φαίνεται να είναι εν μέρει το χρωμόσωμα 9 (Purves, Coleman, Meier, et al., 2019). Οι ειδικοί πάντως δείχνουν να συμφωνούν ότι –εκτός από την προδιάθεση- το άγχος στα παιδιά μπορεί να εμφανιστεί για μία σειρά λόγων στους οποίους μπορεί να εμπλέκονται οι γονείς όπως: υπερβολικές απαιτήσεις ή προσδοκίες (π.χ. για καλούς βαθμούς και άλλες πρωτιές), κακοποίηση, αδιαφορία και έλλειψη επικοινωνίας, υπερβολική αυστηρότητα, παραμέληση των βασικών τους αναγκών, ένα άσχημο διαζύγιο κ.λπ. Ιδιαίτερα θα επισημάνω το άγχος των ίδιων των γονιών ειδικά όταν εκδηλώνεται μπροστά στα παιδιά . Αποτε

Τα προβλήματα αυτά μπορεί να κάνουν την εμφάνισή τους είτε στην παιδική είτε στην εφηβική ηλικία και αν δεν αντιμετωπιστούν σωστά, να συνεχίσουν να ταλαιπωρούν τα παιδιά και στην ενήλικη ζωή τους.

Διαταραχές διάθεσης

Κατάθλιψη, διπολική διαταραχή και δυσθυμία μπορεί να έχουν βιολογική βάση (να είναι π.χ. αποτέλεσμα κάποιας χημικής ανισορροπίας στον εγκέφαλο) και να «κληρονομούνται» από τους γονείς στα παιδιά. Π.χ. τα παιδιά των γονιών με κατάθλιψη είναι πιθανότερο να αναπτύξουν και αυτά καταθλιπτική διαταραχή ενώ σε πρόσφατη βρετανική έρευνα αναφέρθηκε ότι ένα γονίδιο μπορεί να ευθύνεται σε κάποιο βαθμό για τη δυνατότητα κληρονομικότητας (Breen, Webb et al., 2011). Υπολογίζεται ότι περίπου το 40% των πιθανοτήτων να εμφανίσουμε κατάθλιψη οφείλεται σε γενετικούς λόγους.

Παράλληλα, τα παιδιά με γονείς που έχουν διπολική διαταραχή φαίνεται ότι έχουν δεκαπλάσια πιθανότητα να την εμφανίσουν επίσης συγκριτικά με τα παιδιά με μη διπολικούς γονείς (Barnett, Smoller, 2009).

Όμως ούτε αυτές οι διαταραχές είναι αποτέλεσμα μόνο της βιολογίας. Μπορούν επίσης να πυροδοτηθούν ή να επιδεινωθούν και από παράγοντες όπως π.χ. κακοποίηση ή καταπίεση στην οικογένεια, ανεξέλεγκτο άγχος εξαιτίας του οικογενειακού περιβάλλοντος ή άγχος που περνάει αδιάφορο από τους γονείς, έλλειψη πλαισίου (π.χ. το παιδί να μην έχει υγιή ρουτίνα όπως ένα σωστό πρόγραμμα ύπνου ή κανένα όριο), κακές σχέσεις μεταξύ των γονιών κ.λπ. Παράγοντες δηλαδή που επίσης εξαρτώνται από εμάς.

Μαθησιακή δυσκολία

Η δυσκολία ενός παιδιού να διαβάσει σωστά ή να αποδώσει σε μαθηματικές πράξεις και άλλα συναφή με τη μαθησιακή διαδικασία, μπορεί επίσης να οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες καθώς σειρά ερευνών έχει δείξει ότι η μαθησιακή δυσκολία μπορεί να κληρονομηθεί από τους γονείς. Μάλιστα από διάφορες παλιότερες έρευνες φαίνεται ότι η εμφάνισή της μπορεί να εξηγηθεί γονιδιακά. Και εδώ όμως, δεν είναι μόνο αυτό που παίζει ρόλο. Η χρήση ουσιών από τη μητέρα κατά τη διάρκεια της κύησης ή ένα ψυχικό τραύμα του παιδιού (π.χ. κακοποίηση κάθε μορφής) έχουν επίσης κατηγορηθεί για την πρόκλησή της. Η μαθησιακή δυσκολία αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά από το περιβάλλον του παιδιού μπορεί να του προκαλέσει συναισθήματα απομόνωσης, ματαίωση, έλλειψη αυτοεκτίμησης και άλλες καταστάσεις απειλητικές για την ψυχική του ισορροπία.

7 βήματα για να προφυλάξετε τα παιδιά σας – Φροντίστε πρώτοι τη δική σας ψυχική υγεία

Αν έχουμε διαγνωστεί με κάποια ψυχική διαταραχή ή αν υποψιαζόμαστε ότι υπάρχει κάτι που υπονομεύει την ψυχική μας υγεία, δεν καθυστερούμε. Επισκεπτόμαστε αμέσως ειδικό. Φροντίζοντας τον εαυτό μας κάνουμε το καλύτερο όχι μόνο για εμάς αλλά και για τα παιδιά μας.

Γίνετε το καλό παράδειγμα

Δεν αφήνουμε το άγχος να μας καταβάλλει με το παραμικρό, κρατάμε αισιόδοξη στάση ζωής, λύνουμε τα προβλήματά μας όσο πιο μεθοδικά γίνεται και αναζητάμε υγιείς τρόπους εκτόνωσης (άσκηση, έξοδος με φίλους κ.λπ.) και το ίδιο προτρέπουμε να κάνουν και τα παιδιά. Αν «βαριαναστενάζουμε» μπροστά τους, δείχνουμε «χαμένοι», είμαστε συνεχώς εκνευρισμένοι ή φαινόμαστε «ηττημένοι», τότε αυξάνουμε τις πιθανότητες να κάνουν το ίδιο και τα παιδιά μας. Επίσης αν φωνάζουμε συνεχώς, αν γινόμαστε βίαιοι ή παράλογοι. Αυτό δε σημαίνει φυσικά πως πρέπει να καταπιέζετε ό,τι νιώθετε. Απλά ότι πρέπει οι εκδηλώσεις σας να μην είναι υπερβολικές. Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν ότι όλα τα συναισθήματα είναι θεμιτά όχι όμως και οι ακραίες αντιδράσεις εξαιτίας τους.

Μη ζητάτε το τέλειο

Εμπνέουμε τα παιδιά μας να κάνουν και να γίνουν το καλύτερο που μπορούν χωρίς όμως να τα πιέζουμε να είναι πρώτα σε όλα. Οι υπερβολικές απαιτήσεις τα κάνουν να αισθάνονται πως ό,τι και να κάνουν δε θα είναι ποτέ αρκετό για να έχουν την αγάπη σας. Απομόνωση, αυτοτιμωρία, αισθήματα ματαίωσης και ανεπάρκειας, υπερβολικό άγχος, είναι λίγες μόνο από τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η τελειομανία των γονιών στον εύθραυστο ψυχισμό τους.

Επικοινωνία, επικοινωνία, επικοινωνία!

Είναι το α και το ω σε κάθε σχέση και φυσικά και στη σχέση με τα παιδιά μας. Βοηθήστε τα να καταλάβουν ότι μπορούν να σας εκφράζουν κάθε συναίσθημα, σκέψη και προβληματισμό τους. Δείξτε τους ότι στην οικογένειά σας όλα μπορούν να λυθούν επειδή μιλάτε και νοιάζεστε ο ένας για τον άλλον. Ρωτήστε τα για τη μέρα τους, για τους φίλους, για τις ανησυχίες τους αλλά μην τα πιέζετε να σας πουν αν δε θέλουν. Βεβαιωθείτε όμως ότι όταν χρειαστεί να μιλήσουν, ξέρουν ότι μπορούν να έρθουν σε εσάς χωρίς φόβο δισταγμό.

Φτιάξτε τους μια ισορροπημένη καθημερινότητα

Μία υγιής ρουτίνα αλλά και όρια που θα βοηθήσουν τα παιδιά να νιώσουν πλαισιωμένα και προστατευμένα, είναι ουσιώδη για την ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη. Φροντίστε να τρώνε και να κοιμούνται καλά, να έχουν τακτικές ώρες για μελέτη αλλά και ελεύθερο χρόνο για άσκηση, για να δουν τους φίλους τους κ.λπ. Και προσέξτε τα όρια που τους βάζετε σχετικά με τη συμπεριφορά και την ασφάλειά τους να ξεκάθαρα βασισμένα στην ηλικία και στην αναπτυξιακή τους φάση. Θυμηθείτε ότι τα παιδιά πρέπει πάντα να κατανοούν γιατί τους ζητάτε να φερθούν με συγκεκριμένο τρόπο, οπότε εξηγείτε τους ήρεμα κάθε φορά για ποιον λόγο επιβάλλετε τα όποια όρια και ότι πάνω απ’ όλα είναι για το δικό τους καλό.

Μείνετε σε επαφή με τους εκπαιδευτικούς

Όντας οι άνθρωποι που περνάνε ίσως περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μας απ’ ό,τι εμείς οι ίδιοι κάποιες φορές, είναι απαραίτητο να μιλάμε μαζί τους. Τους ρωτάμε όχι μόνο για την απόδοση των παιδιών μας στο σχολείο αλλά και για τη συμπεριφορά και τη στάση τους καθώς και αν υπάρχει κάτι που τους έχει προβληματίσει. Τους δίνουμε επίσης τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν μαζί μας αν πιστεύουν ότι υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος ανησυχίας.

Ζητήστε βοήθεια αν κάτι σας προβληματίζει

Αν βλέπετε ότι το παιδί παρουσιάζει υπερβολικό άγχος ή επιδεικνύει μία συμπεριφορά επικίνδυνη για την ασφάλεια και την ψυχική του υγεία (π.χ. μιλάει για θάνατο, κάνει γενικά απαισιόδοξες σκέψεις, έχει ψυχοσωματικά συμπτώματα που δεν έχουν οργανική αιτιολογία , έχει χάσει ή πάρει πολύ βάρος ή έχει προβλήματα στον ύπνο, δυσκολεύεται πολύ με τους φίλους του, έχει δυσκολίες στο σχολείο κ.λπ.), απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας που έχει καταρτιστεί για να παράσχει βοήθεια σε παιδιά και γονείς. Όσο νωρίτερα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, τόσο καλύτερες οι προδιαγραφές για την εξέλιξή του.

Θυμηθείτε ότι…

– Η κληρονομικότητα σε καμία περίπτωση δεν είναι μονόδρομος. Ένα παιδί με αγχώδεις ή καταθλιπτικούς γονείς δεν είναι «καταδικασμένο» να γίνει και το ίδιο. Επίσης, κανείς δεν πρέπει να βρεθεί στη θέση του κατηγορούμενου ούτε ο γονιός ούτε το παιδί. Όπως δεν κουνάμε ποτέ το δάχτυλο σε κάποιον που αρρώστησε με έλκος ή διαβήτη ή οτιδήποτε άλλο σωματικής φύσης, έτσι δεν πρέπει να το κάνουμε και για κάποιον που έχει αγχώδη διαταραχή, κατάθλιψη, διπολική διαταραχή ή κάποια άλλη κατάσταση που σχετίζεται με την ψυχική μας υγεία.

– Η σχέση μεταξύ γονιών και ψυχικής υγείας των παιδιών δεν είναι κάτι στατικό. Αντίθετα, είναι ένας κύκλος που ανατροφοδοτείται. Π.χ. ένα παιδί μπορεί να είναι αγχώδες και χωρίς να είναι οι γονείς του τουλάχιστον εκείνη την περίοδο. Σε αυτή την περίπτωση, αυτό το χαρακτηριστικό του μπορεί να γεμίσει τους γονείς με άγχος ή να τους κάνει υπερπροστατευτικούς κάτι που επίσης θα έχει επιπτώσεις στον ψυχισμό του παιδιού αλλά και όλης της οικογένειας.

https://akappatou.gr/o-rolos-ton-gonion-stin-psychiki-ygeia-to/

 
 

Παιδική ηλικία

Καθημερινά, οι δέκτες της τηλεόρασης είναι ανοικτοί στο σαλόνι ή και στο υπνοδωμάτιο των περισσότερων οικογενειών. Oι γονείς παρακολουθούν τις ειδήσεις και συχνά δίπλα τους ή λίγο πιο πέρα βρίσκονται τα παιδιά.
Συνήθως τα παιδιά πληροφορούνται τα θέματα της επικαιρότητας είτε παρακολουθώντας τα ίδια τις ειδήσεις στην τηλεόραση είτε από τους γονείς τους. Συχνά μου θέτουν το ερώτημα πώς μπορούν τα παιδιά να επηρεαστούν από τις ειδήσεις.

Eίναι γεγονός ότι κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Έτσι, λοιπόν, υπάρχουν διαφορές στον τρόπο με τον οποίο προσλαμβάνουν τα «άσχημα» νέα. Aναμφίβολα, τους δημιουργείται αγωνία και ανησυχία.

Tα παιδιά προσχολικής ηλικίας νιώθουν έντονο φόβο, επειδή το μυαλουδάκι τους δεν μπορεί να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει. Πρόκειται για κάτι διαφορετικό, έξω από τον μικρόκοσμό τους, εκεί όπου πετυχαίνουν με το μαγικό τους ραβδί να εξαφανίζουν κάθε κακό. H πρώτη τους σκέψη είναι μήπως πάθουν κάτι κακό αυτά και οι γονείς τους.

Εγείρονται δηλαδή προβληματισμοί για τον θάνατο. Ο τρόπος που θα χειριστείτε το ζήτημα θα τα καθησυχάσει. Έχουν ανάγκη να ακούσουν ότι είναι ασφαλή. Tα παιδιά σχολικής ηλικίας νιώθουν αγωνία, όμως, αν συζητήσουν μαζί σας, ηρεμούν.

Οι έφηβοι έχουν προβληματισμούς που προσεγγίζουν εκείνους των ενηλίκων. Aρκετά παιδιά πάντως δια€θέτουν ένα καταπληκτικό «ταλέντο» να αρνούνται να ασχοληθούν με «όλα αυτά τα δυσάρεστα», αποκλείοντας από τη συναισθηματική τους ζωή τον σκληρό κόσμο που προβάλλουν οι ειδήσεις. Άλλα παιδιά εντυπωσιάζονται, φοβούνται ή ανησυχούν πιο εύκολα
Tι μπορείτε να κάνετε

Είναι καλύτερα να σταματήσετε να παρακολουθείτε ειδήσεις μαζί με τα παιδιά σας, ιδίως αν είναι προσχολικής ηλικίας.
Αν το παιδί είναι πάνω από δέκα ετών, μπορείτε να ξεκινήσετε να παρακολουθείτε μαζί κάποιες ειδήσεις στο διαδίκτυο, επιλέγοντας στην αρχή τις πιο ευχάριστες, και σιγά σιγά θα περάσετε και στα πιο δύσκολα θέματα, από τα οποία, ούτως ή άλλως, δεν θα μπορείτε να το προστατεύετε για πάντα. Πρέπει όμως να συζητάτε πάντα μαζί του ό,τι το προβληματίζει σχετικά με ό,τι ακούει.
Η ώρα που κάθεστε στο τραπέζι για φαγητό θα πρέπει να είναι αφιερωμένη στην επικοινωνία και στην ανταλλαγή «οικογενειακών νέων» – γι’ αυτό δεν πρέπει να είναι ανοικτός ο δέκτης της τηλεόρασης.
Αν, παρ’ όλα αυτά, το παιδί έχει παρακολουθήσει κάποια είδηση που το αναστάτωσε ή απλώς σας ζητά πληροφορίες σχετικά μ’ αυτήν, δώστε του την ευκαιρία να σας μιλήσει.
Ρωτήστε το τι ακριβώς είναι εκείνο που του προκαλεί δυσθυμία. Nα είστε βέβαιοι ότι το παιδί σας θα αισθανθεί πολύ καλά, αν σας εκφράσει την ανησυχία του και νιώσει ότι του συμπαραστέκεστε.
Αν σας κάνει ερωτήσεις, απαντήστε του ειλικρινά, αλλά προσαρμόστε τις πληροφορίες που θα του δώσετε στο επίπεδο που μπορεί να κατανοήσει και να επεξεργαστεί.
Όταν αποφεύγετε να συζητήσετε μαζί του μια δυσάρεστη είδηση, νομίζει ότι είστε πολύ στενοχωρημένοι ή ότι αυτό που συμβαίνει είναι τόσο «κακό» ώστε το κρύβετε. Έτσι κινδυνεύει η εμπιστοσύνη του προς εσάς, ενώ, ταυτόχρονα, του αφήνετε περιθώρια να πλάθει διάφορα σενάρια με την καλπάζουσα φαντασία του.
Προσφέρετε στο παιδί σας ακόμα μια αγκαλιά, ασχοληθείτε περισσότερο μαζί του. Η τρυφερότητά σας μπορεί να αντισταθμίσει τις εικόνες και τον φόβο που δεν το αφήνουν να ησυχάσει, αφότου άκουσε το δυσάρεστο γεγονός.
Να θυμάστε πως το παιδί αισθάνεται ασφάλεια βάσει της σχέσης που έχει διαμορφώσει μαζί σας και δεν επηρεάζεται τόσο πολύ απ’ ό,τι συμβαίνει αλλού. Έχει μεγάλη ανάγκη να νιώθει ότι στο σπίτι κυριαρχούν η σιγουριά και η σταθερότητα και ότι δεν απειλείστε.

απόσπασμα από το βιβλίο μου “Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά”

Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο

https://akappatou.gr/mporoyn-ta-paidia-na-epireastoyn-apo-t/

Παιδική ηλικία

Aπό νωρίς οι θετοί γονείς αντιμετωπίζουν το δίλημμα σχετικά με το αν θα πρέπει να αποκαλύψουν την αλήθεια στο θετό παιδί τους, με ποιον τρόπο και πότε.

Πολλοί αμφιταλατεύονται. Σκέφτονται με πόση χαρά απέκτησαν το παιδάκι τους και το ενέταξαν στην οικογένειά τους. Έχουν δημιουργήσει μια στενή σχέση μαζί του, έχουν ξεχάσει την υιοθεσία, αλλά αυτή έρχεται ξανά στην επιφάνεια. Aν ήταν εύκολο να εξασφαλιστεί η άγνοια του παιδιού στο θέμα αυτό, πολλοί θα επέλεγαν να μην το ενημερώσουν ποτέ.

Έχω συναντήσει θετούς γονείς που έχουν αλλάξει γειτονιά, περιοχή, ακόμα και πόλη, γιατί έτσι πίστευαν ότι θα διαφυλάξουν το μυστικό της οικογένειάς τους. Φανταστείτε, όμως, πόσο αυτό επηρεάζει τη ζωή της οικογένειας και του παιδιού.

Φόβοι και ανασφάλειες…

Ο φόβος, η ανασφάλεια και η αγωνία κυριαρχούν στη σχέση με το παιδί και δεν επιτρέπουν στους γονείς να είναι ελεύθεροι στην έκφραση των συναισθημάτων τους, διότι τελούν υπό διωγμό και νιώθουν ότι είναι γονείς ευκαιριακοί που κάποια στιγμή ίσως χάσουν το παιδί τους. Αυτή η τακτική είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στη σχέση τους μαζί του.

Πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι είναι υποχρέωση των θετών γονιών να ενημερώσουν το παιδί τους για την ιστορία της γέννησής του, όσο δυσάρεστη κι αν είναι αυτή. Oι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απαραίτητη για το καλό του παιδιού.

Εξάλλου, το παιδί συχνά πληροφορείται την αλήθεια από άτομο του περιβάλλοντός του και μπορεί ανά πάσα στιγμή να διαπιστώσει με ένα απλό DNA τεστ ότι οι γονείς του του έλεγαν επί χρόνια ψέματα· αυτό θα το πληγώσει ανεπανόρθωτα.

Πότε κάνουμε την ενημέρωση;

Η ενημέρωσή του είναι προτιμότερο να γίνεται σε μικρή ηλικία, με απλό και ήρεμο τρόπο, προσαρμοσμένο στην ωριμότητα του κάθε παιδιού και στις ψυχικές του ανάγκες. Eάν το παιδί μεγαλώνει γνωρίζοντας για την ιστορία της υιοθεσίας του, καθ’ όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, εξοικειώνεται ομαλά με το ζήτημα.

Απορίες παιδιών….

Παράλληλα, τολμά σταδιακά να θέτει και άλλα ερωτήματα στους γονείς του. Aν οι θετοί γονείς απαντούν κάθε φορά, έχοντας ως οδηγό το βαθμό της περιέργειας αλλά και την ωριμότητά του, η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας από το παιδί δεν γίνεται τραυματικά. Το παιδί, κάνοντας διάφορες συζητήσεις με τους γονείς του, θα έχει τη δυνατότητα να ενσωματώνεται στην οικογένεια καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξης της προσωπικότητάς του.

Η ιστορία της γέννησής του δεν του αποκαλύπτεται απότομα και κάτω από τραυματικές συνθήκες.

Aν το παιδί ενημερωθεί μετά τα 10 χρόνια του είναι πολύ πιθανό να αντιδράσει, καθώς βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, κατά τη διάρκεια της οποίας προσπαθεί να αποκτήσει την ατομικότητα και την προσωπική του ταυτότητα.

Ένα άλλο θέμα που φοβούνται οι γονείς είναι η στιγμή που το παιδί θα αναζητήσει τις ρίζες του, θέλοντας να μάθει ποιοι είναι οι βιολογικοί του γονείς, γιατί το άφησαν, με τι ασχολούνται, αν έχει άλλα αδέλφια…

Tι θα του απαντήσουν; Συχνά και οι ίδιοι οι θετοί γονείς αγνοούν τις αιτίες που έχουν συντελέσει στον αποχωρισμό του παιδιού από τους γεννήτορές του και έχουν ελάχιστη πληροφόρηση γι’ αυτούς.

Mερικά παιδιά υποφέρουν όταν δεν γνωρίζουν τις ρίζες τους. Το κενό της άγνοιας προκαλεί σε αυτά μια επώδυνη περιέργεια και δίνεται έτσι αφορμή για την ενεργοποίηση του οικογενειακού μύθου.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

Παιδική ηλικία

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο

Οι φωνές, τα κλάματα και οι ακραίες αντιδράσεις του παιδιού σας όταν θυμώνει ή όταν δεν του κάνετε τα χατίρια, σίγουρα δεν είναι το καλύτερό σας. Πολύ συχνά χάνετε την υπομονή σας, δεν ξέρετε πώς να φερθείτε και μετανιώνετε που για ακόμα μία φορά είτε ενδώσατε είτε ήσασταν πολύ σκληροί. Αναρωτιέστε αν υπάρχει μέση οδός, ένας τρόπος για να θέσετε τα ξεσπάσματά του υπό έλεγχο χωρίς να είστε ούτε απολύτως υποχωρητικοί ούτε υπερβολικά αυστηροί. Η απάντηση είναι ναι. Και στις γραμμές που ακολουθούν θα ανακαλύψετε τον καλύτερο τρόπο για να προετοιμαστείτε για την επόμενη φορά.

Για να το προλάβετε…

Είναι πάντα καλύτερα να προλαμβάνουμε παρά να θεραπεύουμε. Το ίδιο ισχύει και σε αυτή την περίπτωση. Για να προλάβετε τα ξεσπάσματα του παιδιού, μπορείτε να δοκιμάσετε τα εξής:

Αφήστε τα να πιστεύουν ότι έχουν τον έλεγχο. Μην πείτε π.χ. φόρεσε αυτή τη μπλούζα , καλύτερα να πείτε ποια από τις δυο μπλούζες σου προτιμάς να φορέσεις;
Βρείτε αντιπερισπασμούς στρέφοντας το ενδιαφέρον τους σε κάποια άλλη δραστηριότητα πριν όμως ξεσπάσει σε κλάματα . Αντί να εκστομίσετε τη μισητή στα παιδιά λέξη ΟΧΙ καλύτερα να τους πείτε αυτό δεν μπορείς να το κάνεις τώρα αλλά μπορούμε να παίξουμε με τα τουβλάκια σου ή με κάτι που γνωρίζετε ότι του αρέσει .
Μην «προκαλείτε την τύχη σας». Αν π.χ. βλέπετε ότι το παιδί σας είναι κουρασμένο, μην επιμένετε ή το μαλώνετε για να μαζέψει τα παιχνίδια του, καλύτερα να του προτείνετε να τα μαζέψετε μαζί ώστε να μειώσετε τυχόν αντιδράσεις του.
Αναγνωρίζετε τα καλά τους στοιχεία. Να τα επαινείτε αν δείτε ότι καταφέρνουν κάτι ή ότι προσπαθούν και γενικά ενθαρρύνετέ τα να δοκιμάζουν πράγματα και να αναπτύσσουν ταλέντα και δεξιότητες .
Να έχετε ξεκάθαρα όρια και κοινό τρόπο αντιμετώπισής του και οι δυο γονείς .
Τι να κάνετε την ώρα που αρχίζει να κλαίει και να φωνάζει…

Κρατήστε την ψυχραιμία σας. Αν εκραγείτε κι εσείς, δε θα καταφέρετε τίποτα. Αντίθετα, θα νιώσετε ακόμα πιο άσχημα ενώ το παιδί μπορεί μεν να φοβηθεί και να σταματήσει αλλά αυτό είναι πραγματικά που θέλετε από τη σχέση σας μαζί του; Το παιδί έχει ανάγκη μια ήρεμη και σταθερή αντίδραση δική σας.
Αντιπροτείνετε κάτι άλλο στην απαίτησή τους και πείτε τους ότι καταλαβαίνετε ότι μπορεί κάτι να μην τους αρέσει όμως σε αυτή την περίπτωση μπορεί να γίνει αυτό. Είναι πολύ σημαντικό η στάση σας να αποπνέει σταθερότητα αλλά και ασφάλεια.
Αν κλαίει γοερά, δεν έχει διάθεση να σας ακούσει μάλιστα ίσως το κλάμα δυναμώσει όμως εσείς να το αντιμετωπίζετε με ηρεμία και αν διαπιστώνετε (το πιο πιθανό) ότι οι εξηγήσεις σας δεν πιάνουν αφήστε το να ηρεμήσει και απομακρυνθείτε σε έναν άλλο χώρο και θα δείτε ότι θα έλθει προς τη πλευρά σας. Συχνά τα παιδιά θέλουν να έχουν θεατές τους γονείς στις αντιδράσεις τους γιατί πιστεύουν ότι με αυτό το τρόπο θα πετύχουν αυτό που θέλουν..
Αντιμετωπίστε την αιτία. Κάποιες φορές, ειδικά τα μικρότερα παιδιά, φέρονται έτσι επειδή π.χ. μπορεί να πεινάνε ή να νυστάζουνε. Ή μπορεί να αποζητάνε την προσοχή σας. Αξιολογήστε λοιπόν τον λόγο που μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτή τη συμπεριφορά προτού προχωρήσετε στην αντιμετώπισή της.
Ειδικά αν πρόκειται για μεγαλύτερα παιδιά, πείτε τους να μείνουν στο δωμάτιό τους μέχρι να ηρεμήσουν και μετά το συζητάτε. Επίσης, αν κάτι τέτοιο συμβεί εκτός σπιτιού, απομακρύνετε το παιδί και αναζητήστε πιο ήρεμες συνθήκες που θα του δώσει την ευκαιρία να «καλμάρει».
Αν το παιδί κινδυνεύει να τραυματιστεί επειδή π.χ. πηδάει πάνω κάτω ή κοπανιέται στον τοίχο, κρατήστε το σταθερά και μείνετε εκεί μέχρι να πέσουν οι τόνοι.
Μην ενδίδετε σε παράλογες απαιτήσεις. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι υπάρχουν όρια που δεν επιτρέπεται να ξεπεραστούν.
…και τι να μην κάνετε

Μην υποτιμάτε τα συναισθήματά τους ούτε να γελάτε ή να κοροϊδεύετε και να ειρωνεύεστε γιατί θα το μεταφράσει ως αδιαφορία για τις ανάγκες και τις επιθυμίες του από μέρους σας και θα αντιδράσει περισσότερο.
Μην του λέτε ψέματα για να σταματήσει. Μπορεί μία στο τόσο να έχετε εφεύρει να του λέτε ότι το μαγαζί με τα παιχνίδια είναι κλειστό αλλά είναι απαραίτητο να το βοηθήσετε να καταλάβει για ποιο λόγο δεν μπορείτε να αγοράζετε συνέχεια τα παιχνίδια που ζητάει. Επίσης, κάποτε θα αντιληφθεί και ότι του λέτε ψέματα και αυτό μπορεί να κλονίσει την εμπιστοσύνη που σας έχει.
Μην του λέτε πώς να νιώσει. «Μη θυμώνεις», «δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορείς να ηρεμήσεις» και άλλες τέτοιες υποδείξεις στην ουσία «ευνουχίζουν» το παιδί και του περνάνε το μήνυμα ότι δεν έχει δικαίωμα στα συναισθήματά του. Είναι καλύτερα λοιπόν να του πείτε «καταλαβαίνω ότι θύμωσες αλλά δε θέλω να μιλήσουμε προτού ηρεμήσεις».
Μην το εκβιάζετε συναισθηματικά. «Γιατί με στεναχωρείς;», «Θέλεις να κλαίει η μανούλα;» Τέτοιες ατάκες, που δυστυχώς όλοι λίγο πολύ έχουμε πει γιατί έτσι έχουμε μάθει, φορτώνουν το παιδί με ενοχές χωρίς λόγο. Δεν πρέπει να βαραίνουμε τα παιδιά με την ευθύνη των δικών μας συναισθημάτων. Επίσης, με αυτήν την τακτική, πιθανότατα το παιδί θα σκέφτεται για καθετί τι αντίκτυπο μπορεί να έχει σ’ εσάς με αποτέλεσμα να σταματήσει να εκφράζεται ανοιχτά, να σας κρύβει πράγματα κοκ.
Μετά την «καταιγίδα»

Φροντίστε μετά την όποια «διένεξη» με το παιδί, ακόμα κι αν τη θεωρείτε αμελητέα, να επέρχεται πάντα η συμφιλίωση. Το παιδί πρέπει να νιώσει αποδεκτό και ασφαλές πέρα από κάθε αμφιβολία. Πείτε του πόσο εκτιμάτε το ότι ηρέμησε, πόσο σημαντικό είναι που τελικά διαχειρίστηκε τον θυμό του όχι μόνο για εσάς αλλά και για το ίδιο και εξηγήστε του γιατί θέτετε τα όρια που θέτετε. Και φυσικά αγκαλιάστε το και δείξτε του ότι η αγάπη σας είναι πάντα δεδομένη και δεν πρέπει ποτέ να φοβάται ότι θα τη χάσει.

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Ένα προσφιλές θέμα συζήτησης των γονιών, από τη στιγμή που το παιδί θα ξεκινήσει την Α΄ Δημοτικού. Ωστόσο, το πρώτο ερώτημα που θα πρέπει να θέσουν στον εαυτό τους οι γονείς που αγωνιούν για τις επιδόσεις του παιδιού τους έχει να κάνει με τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις που οι ίδιοι έχουν από εκείνο.
Το σχολείο ίσως έχει τις ίδιες απαιτήσεις από όλους τους μαθητές, όμως δεν μαθαίνουν όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο. Το καθένα έχει το δικό του ρυθμό μάθησης, που πρέπει να γίνεται σεβαστός.

Κάποια παιδιά κάθονται στο σπίτι με χαρά και προθυμία να κάνουν μόνα τους τις εργασίες του σχολείου. Παρότι αυτή είναι η επιθυμία των περισσότερων γονιών και για το δικό τους, στην πράξη σπανίως ισχύει. Δεν χρειάζεται, όμως, να βάζετε το παιδί σας σε καλούπια. Kάτι τέτοιο θα ήταν άδικο γιατί κάθε παιδί είναι μοναδικό, με τις δικές του ιδιαιτερότητες.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

H επίδοση σχετίζεται με πολλές άλλες παραμέτρους και όχι απαραίτητα με τις ικανότητες του παιδιού. Κυρίως συνδέεται με την ωριμότητά του, το κίνητρο για μάθηση, τη στάση του περιβάλλοντός του κ.ά.

Παρατηρήστε πώς μαθαίνει το παιδί σας. Ποια είναι τα δικά του χαρακτηριστικά όταν κάθεται να διαβάσει. Eντοπίστε τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του παιδιού σας και ενθαρρύνετέ το με βάση αυτά.
Tο σπουδαίο είναι, από την πρώτη κιόλας τάξη, το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι η μελέτη είναι καθαρά δική του υποχρέωση.
Δώστε του να καταλάβει ότι είναι σημαντικό για το ίδιο, κάθε μέρα, να μαθαίνει νέα πράγματα…
Συμφωνήστε μαζί του για το πρόγραμμα μελέτης στο σπίτι. Δείξτε του εμπιστοσύνη αντί να του επιβάλλετε εσείς τι θα κάνει πρώτα.
Βοηθήστε το να θέτει μικρούς στόχους και να δουλεύει σταδιακά για να τους πραγματοποιεί.
Δεν έχει νόημα να προσπαθείτε να το συγκρίνετε με κάποιο άλλο που σας φαίνεται καλύτερο.
Kάθε σας προσπάθεια με το παιδί πρέπει να χαρακτηρίζεται από ηρεμία και πνεύμα συνεργασίας. O θυμός διαταράσσει τη σχέση σας μαζί του.
Aν, παρά τις προσπάθειές σας, διαπιστώσετε ότι η απόδοση του παιδιού δεν ανταποκρίνεται στις ικανότητές του, ίσως χρειάζεται να ζητήσετε τη βοήθεια ενός ειδικού. Ενδεχομένως να υπάρχει κάποια μαθησιακή δυσκολία.

Aπό το βιβλίο μου – Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Ένα διαζύγιο είναι δύσκολο για όλη την οικογένεια, κυρίως όμως για τα παιδιά.

Oι γονείς της οκτάχρονης Nίκης και του εξάχρονου Φώτη αποφάσισαν να χωρίσουν ύστερα από δέκα χρόνια γάμου. Tα πρώτα χρόνια της συμβίωσης ήταν πολύ όμορφα. Σταδιακά, όμως, μετά τη γέννηση του Φώτη, κάτι φάνηκε να αλλάζει. Άρχισε να δημιουργείται μια απόσταση μεταξύ τους και οι συζητήσεις περιορίζονταν κυρίως στα καθημερινά προβλήματα των παιδιών. H φθορά συνεχίστηκε ώσπου συνειδητοποίησαν ότι δεν επικοινωνούσαν, ότι ο ένας δεν κάλυπτε τις ανάγκες του άλλου.

Aποφάσισαν ότι δεν μπορούν να ζουν μαζί συμβατικά. Τι θα γινόταν όμως με τα παιδιά;
Aυτή είναι μία από τις περιπτώσεις χωρισμού ενός ζευγαριού. Kάθε ζευγάρι έχει τη δική του διαδρομή στη σχέση και στο χωρισμό. Tο διαζύγιο είναι δύσκολο για όλη την οικογένεια, κυρίως όμως για τα παιδιά, γιατί αισθάνονται παραμελημένα.
Oι γονείς τους, πνιγμένοι στα δικά τους προβλήματα, δεν τους δίνουν πια τόση προσοχή. Eιδικά, κατά την περίο€δο αμέσως μετά το διαζύγιο, οι μαμάδες και οι μπαμπάδες είναι πολύ πιθανό να μην επικοινωνούν με τα παιδιά αποτελεσματικά και να δείχνουν σ’ αυτά λιγότερη στοργή και τρυφερότητα. Eξάλλου, τα μικρά παιδιά έχουν την τάση να κατηγορούν τον εαυτό τους για το διαζύγιο των γονιών τους. H αποχώρηση ενός γονιού από το σπίτι θα επηρεάσει σημαντικά το παιδί. Μπορεί να αισθανθεί ενοχή, που έφυγε ο αγαπημένος του γονιός, εγκατάλειψη, άγχος, θλίψη.

Τι μπορείτε να κάνετε…
• Για να βοηθήσετε το παιδί, είναι σημαντικό να αναγνωρίσετε και οι δυο γονείς –μητέρα και πατέρας– τα έντονα συναισθήματα που του δημιουργεί ο χωρισμός και να τα αντιμετωπίσετε.
• Ο γονιός που λείπει θα πρέπει να διατηρήσει συχνή επαφή μαζί του, ανεξάρτητα αν ο ένας δεν θέλει να βλέπει τον άλλο. Το παιδί πρέπει να είναι υπεράνω των δικών σας αρνητικών συναισθημάτων.
• Να τονίζετε, ιδιαίτερα στα μικρότερα, ότι δεν προκάλεσαν αυτά την κρίση και ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε για να την εξαλείψουν.
• Eίναι σημαντικό να του εξηγήσετε ότι πάντα θα είστε η μητέρα και ο πατέρας που το λατρεύουν.
• Πρέπει το παιδί να γνωρίζει με ποιο γονιό θα μένει, πόσο συχνά θα βλέπει το γονιό που φεύγει από το σπίτι και αυτό να τηρηθεί.
• Να μην στρέφεται άμεσα ή έμμεσα ο ένας γονιός εναντίον του άλλου.
• Tα παιδιά που περνούν την κρίση ενός διαζυγίου έχουν ανάγκη από την αφοσίωση των γονιών τους.
• Παρ’ όλες τις δυσκολίες σας, πρέπει να δίνετε προτεραιότητα στο συμφέρον και το όφελος των παιδιών σας.
• Είναι καλύτερα να συμβουλεύεστε έναν ειδικό που θα σας βοηθήσει σε αυτές τις δύσκολες για όλους αποφάσεις.

Από το βιβλίο μου – Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/ena-diazygio-einai-dyskolo-gia-oli-tin/

Παιδική ηλικία

Από 9 μέχρι 12 μηνών

Aπό τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής του, το παιδί κάνει τυχαίες και αυθόρμητες κινήσεις στην προσπάθειά του για εξερεύνηση. Aρχικό πεδίο ενδιαφέροντος είναι ο εαυτός του, τον οποίο μαθαίνει ασκώντας τις αισθήσεις του, κουνώντας ή σπρώχνοντας τα αντικείμενα που βρίσκονται γύρω του και συνήθως βάζοντάς τα στο στόμα του.
Προτιμήστε, λοιπόν, παιχνίδια ασφαλή, που είναι κατάλληλα για την ηλικία του, όπως οι κουδουνίστρες ή οι υφασμάτινες μπάλες με έντονα χρώματα και διαφορετική υφή, τα πλαστικά ζωάκια που βγάζουν ήχους, τα μαλακά ζωάκια χωρίς χνούδι ή βιβλία με μεγάλες εικόνες γνωστών αντικειμένων.

Από 12 μέχρι 24 μηνών
Mόλις αρχίσει να περπατά, ασχολείται ενεργητικά με τα αντικείμενα, τα ανακατεύει, τα μετακινεί, τα πετά.
Προτιμήστε, λοιπόν, τα παιχνίδια που μπορεί να τα τραβήξει, να τα σπρώξει, όπως τα ζωάκια ή τα αυτοκινητάκια· παιχνίδια μίμησης, όπως το τηλέφωνο, η σκούπα· παιχνίδια που βγάζουν ήχους, κουτάκια που το ένα μπαίνει μέσα στο άλλο, βιβλία με εικόνες, κούνιες, τσουλήθρες.
Aπό 3 μέχρι 4 χρόνων
Aπό τον τρίτο χρόνο, το νήπιο αρχίζει να ενδιαφέρεται πλέον για πιο πολύπλοκα αντικείμενα και σχέσεις. Τώρα αρχίζει η αναζήτηση συντρόφων στο παιχνίδι, οι πρώτες διεκδικήσεις αλλά και ο ανταγωνισμός.
Προτιμήστε, λοιπόν, κύβους, παζλ, κούκλες, παιχνίδια με κουμπιά, κουτιά με μπογιές, βιβλία με μικρές ιστο€ριούλες, απλά τρενάκια, φορτηγά, μπουλντόζες, φάρμες με ζώα, ποδηλατάκια και φυσικά κούνιες και τσουλήθρες.
Aπό 4 μέχρι 6 χρόνων
Το παιδί διαθέτει πλέον φαντασία που καλπάζει και έχει την τάση να συνομιλεί και να δίνει ρόλους και ονόματα στα αντικείμενα, ανάλογα με τις εντυπώσεις που του προκαλούν. Δημιουργεί το δικό του κόσμο, στον οποίο υπάρχουν στοιχεία παντοδυναμίας. Παρατηρούμε ότι οι δυνατότητές του πολλαπλασιάζονται και γίνονται πιο σύνθετες. Το ίδιο παίζει πια ρόλους όπου είναι κυρίαρχο των καταστάσεων, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, ενεργεί μόνο του, άλλοτε γίνεται τιμωρός ή προστατεύει τους καλούς.
Σ’ αυτή την ηλικία προτιμήστε φάρμες με ζώα, σπίτια, παζλ, κύβους για κατασκευές, ντόμινο, βιβλία, χρώματα, δαχτυλομπογιές, άλμπουμ για φωτογραφίες, μαριονέτες και κουκλοθέατρο, τηλεκατευθυνόμενα παιχνίδια, ποδήλατα, μπάλες.
Για τα παιδιά σχολικής ηλικίας
Όσο μεγαλώνει, δηλαδή από τα επτά-οκτώ χρόνια του, αναπτύσσει την ικανότητα να οργανώνεται αυθόρμητα σε ομάδες, να υπακούει σε κανόνες, ενώ αυξάνεται και η κρίση του.
Προτιμήστε τώρα παιχνίδια μνήμης, παρατήρησης, βιβλία παιδικής λογοτεχνίας, παζλ, επιτραπέζια παιχνίδια, ποδή€λατα, κατασκευαστικά παιχνίδια, ηλεκτρονικά.
Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…
• Τα παιχνίδια πρέπει να είναι πάντα κατάλληλα για την ηλικία του παιδιού, διαφορετικά απογοητεύεται ή και εκτίθεται σε κινδύνους.
• Ένα ακριβό παιχνίδι δεν είναι υποχρεωτικά το καλύτερο ή το πιο κατάλληλο.
• Nα δίνετε προσοχή, ώστε τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένο το παιχνίδι να είναι μη τοξικά, ανθεκτικά και ασφαλή.
• Nα αναγράφεται στη συσκευασία ότι τηρεί τα πρότυπα ασφαλείας που ορίζει η Eυρωπαϊκή Ένωση. Επίσης να αναφέρει την ηλικία στην οποία απευθύνεται.
• Nα διαλέγετε το παιχνίδι με γνώμονα τα ενδιαφέροντα του παιδιού και να κάνετε έρευνα αγοράς, χωρίς να αντιμετωπίζετε την όλη διαδικασία σαν «αγγαρεία».
• Nα μην παρασύρεστε από τις διαφημίσεις παιχνιδιών, που κατά κόρον προβάλλονται το διάστημα των γιορτών, και προτού αγοράσετε κάποιο παιχνίδι να εξετάζετε ποια είναι η χρησιμότητά του.
• Nα ρωτάτε το παιδί σας με ποια κριτήρια διαλέγει κάθε παιχνίδι, δηλαδή τι του αρέσει, πώς θα το χρησιμοποιήσει κ.ά.
• Να το μάθετε να επιλέγει σωστά μέσα από μια πληθώρα παιχνιδιών που προβάλλονται στις τηλεοπτικές διαφημίσεις.
• Θα διαπιστώσετε ότι συχνά τα παιδιά απογοητεύονται όταν αντικρίσουν και πιάσουν στα χέρια τους ένα παιχνίδι που διαφημιζόταν στην τηλεόραση. Όταν το δουν από κοντά, συνήθως είναι πολύ μικρότερο, λιγότερο όμορφο κ.λπ. Bοηθήστε τα, λοιπόν, να μάθουν να συγκρίνουν.
• Όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί τόσο πιο απλό πρέπει να είναι το παιχνίδι του. Αυτά που είναι δύσκολα ή σύνθετα για την ηλικία του σπάνια κεντρίζουν το ενδιαφέρον του. Aντίθετα, μπορεί να του δημιουργήσουν συναισθήματα ανικανότητας ή ακόμα να κινητοποιήσουν την επιθυμία για την «καταστροφή» τους, αφού το παιδί δεν ξέρει πώς να τα χρησιμοποιήσει.
• Να θυμάστε ότι είναι πολύ πιο σημαντικό να παίζετε μαζί με το παιδί, έστω για λίγο κάθε μέρα, αντί να αγοράζετε ακριβά παιχνίδια.
• Κάθε χρόνο κυκλοφορούν παιχνίδια χαμηλής ποιότητας και διφορούμενων μηνυμάτων. Aναμφίβολα, η ευθύνη της πολιτείας είναι μεγάλη. Eμείς, όμως, φέρουμε την κύρια ευθύνη της ανάπτυξης των παιδιών μας. Όπως ψάχνουμε επισταμένα τι ρούχα να τους αγοράσουμε ή σε ποιο σχολείο θα τα στείλουμε, είναι καλό να μάθουμε να επιλέγουμε σωστά και τα παιχνίδια που τους προσφέρουμε.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/wp-admin/post.php?post=46974&action=edit

Παιδική ηλικία

Tα ζώα ασκούν στα παιδιά πολύ μεγάλο μαγνητισμό, ανάμεικτο με φόβο, ειδικά όταν τα ανακαλύπτουν για πρώτη φορά. Συνήθως, πρόκειται για περαστικούς φόβους που σύντομα τους ξεπερνούν. Mερικά παιδιά, όμως, τρέμουν όταν βλέπουν ένα σκυλί, μια γάτα ή ένα έντομο. Ειδικά όσα είναι παιδιά της πόλης, με ελάχιστη εμπειρία από τη ζωή στην εξοχή, ίσως εκδηλώσουν φόβο και στη θέα των μεγάλων ζώων, κυρίως όταν τα πρωτοβλέπουν, όπως είναι οι αγελάδες.

Για να τα βοηθήσετε να ξεπεράσουν τους φόβους τους, πρέπει να ανακαλύψετε την αιτία που τους προκαλεί. Ο υπερβολικός φόβος για τα σκυλιά ή τις γάτες μπορεί να οφείλεται στον υπερπροστατευτισμό ή στους φόβους των γονιών, που βλέπουν κινδύνους παντού: στην τσουλήθρα, στην πισίνα, στο πάρκο… «Mην ανεβαίνεις, πρόσεχε πώς κατεβαίνεις, μην αγγίζεις, μην πλησιάζεις, πρόσεχε!» κ.ά.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι περίεργο που το παιδί καταλήγει να πιστεύει ότι ο κόσμος είναι ένας χώρος εχθρικός, στον οποίο πρέπει να προσέχει πολύ. Συχνά, πίσω από ένα παιδί που φοβάται υπερβολικά ένα σκυλί, κρύβεται ένας γονιός που αισθάνεται ή αισθανόταν στο παρελθόν έναν παρόμοιο φόβο.
Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…
• Η παρουσία σας καθώς και η συμπεριφορά σας δημιουργεί στο παιδί σιγουριά όταν αντιμετωπίζει για πρώτη φορά κάτι άγνωστο και ανησυχητικό, όπως μπορεί να είναι ένα ζώο.
• Όταν συναντάτε ένα σκυλάκι που το παιδί φοβάται πληροφορήστε το ήρεμα πώς πρέπει να φέρεται
στο ζώο και ενθαρρύνετέ το να το κάνει, στην αρχή, μαζί σας.
• Δείχνετε κατανόηση, αν το παιδί προτιμά να διατηρεί μια συνετή απόσταση.
• Δεν πρέπει να το κοροϊδεύετε αποκαλώντας το φοβητσιάρικο και να θυμώνετε μαζί του. Απεναντίας πρέπει να του εκφράσετε την εμπιστοσύνη σας και τη βεβαιότητα ότι κι αυτό θα μάθει να χαίρεται την επαφή με τα ζώα.
• Αφήστε το να παρακολουθεί άλλα παιδιά που παίζουν με τα σκυλιά τους.
• Δείξτε του εικονογραφημένα βιβλία σχετικά με ζωάκια, που θα συνοδεύονται με ευχάριστα και ενδιαφέροντα κείμενα.
• Δημιουργήστε τις προϋποθέσεις να πλησιάσει και να χαϊδέψει κάποιο κουταβάκι, ώστε να νιώσει πως αυτό ανταποκρίνεται στα χάδια του. Όλα αυτά, βέβαια, χωρίς να το πιέσετε πιο πολύ απ’ όσο αντέχει κάθε φορά. Προσέξτε επίσης τα τυχόν αδέξια χάδια των παιδιών που μπορεί να προκαλέσουν απρόβλεπτη αντίδραση από το ζώο. Kαι φυσικά, πρέπει να το επαινείτε για κάθε πρόοδο στην υπερνίκηση του φόβου του.

Aπόσπασμα – “Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά”

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Συνέντευξη της Α. Καππάτου στην Όλγα Μαύρου

Ενόψει της έναρξης των σχολικών δραστηριοτήτων, ακούγεται τελευταία, συχνά, το ερώτημα «Μα είναι σωστό να βάλει μάσκα το παιδί;». Άραγε εγκυμονεί κινδύνους η μάσκα για την ψυχολογία παιδιού;. Στην τελική «μπορεί ο Spiderman να βοηθήσει το παιδί για τη μάσκα;». Σύμφωνα με την ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο κα Αλεξάνδρα Καππάτου «το παιδί δεν πρόκειται να υποστεί ψυχικό τραύμα από τη μάσκα και μπορεί να προσαρμοστεί στη χρήση της χωρίς δυσκολίες, ειδικά αν ο ίδιος ο γονιός δεν είναι αμφιθυμικός στο όλο ζήτημα».

Μιλώντας η κα Αλεξάνδρα Καππάτου στο SLpress.gr για την προοπτική της χρήσης μάσκας στο δημοτικό αναφέρει: «Ξέρουμε ότι το παιδί είναι συχνά πιο ευέλικτο και ευπροσάρμοστο από τους ενήλικες», λέει, επισημαίνοντας όμως την ιδιαίτερη σημασία της στάσης των γονέων ή των μεγαλύτερων αδελφών. Η δική τους αντίδραση θα παίξει καθοριστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσει τη μάσκα το παιδί, αν χρειαστεί να τη φορά στο σχολείο. «Τα μάτια των παιδιών είναι πραγματικά στραμμένα πάνω στους γονείς σε όλα τα ζητήματα, όπως φυσικά και στης μάσκας», τονίζει.


Χρειάζονται εξηγήσεις και όχι επιβολή
«Προτού μιλήσει ο γονιός ή ο εκπαιδευτικός στο παιδί, καλό είναι να διαπιστώσει τι αισθάνεται εκείνο για τη μάσκα. Τι σκέφτεται, για ποιο λόγο πιστεύει ότι τη φορούν οι άλλοι, πώς νιώθει εκείνο. Ανάλογα με την απάντησή του, θα κινηθεί στις εξηγήσεις του και ο γονιός ή ο δάσκαλος. Κάποιες φορές οι γονείς είναι απαισιόδοξοι και πιστεύουν ότι δεν θα καταφέρουν να πείσουν το παιδί. Όμως στη πράξη δεν ισχύει αυτό», λέει η ψυχολόγος.

«Είναι σημαντικό για να πειστεί το παιδί να του δώσουμε τις απαραίτητες εξηγήσεις για ποιους λόγους φοράμε μάσκα, γιατί πλένουμε τα χέρια μας πριν την βάλουμε, με τι τρόπο την αφαιρούμε κ.λπ. Να του εξηγήσουμε απλά και ήρεμα και κατανοητά, ανάλογα με την φάση ανάπτυξής του, ότι έτσι προστατευόμαστε από τον ιό», λέει η ψυχολόγος. «Ακόμα και στο μικρό παιδί 4-6 χρονών, ο γονιός μπορεί να δημιουργήσει στο παιδί την αίσθηση ότι του δίνει πρωτοβουλία. Ας του ζητήσει να ζωγραφίσει μόνο του μια μάσκα ή έναν άνθρωπο που φορά μάσκα ή ακόμη να του δοθεί η ιδέα να φορέσει τη μάσκα στην αγαπημένη του κούκλα. Να βάλει μάσκα και στον μπαμπά ή στη μαμά και στη θεία», συνεχίζει η κα Καππάτου.

Μάσκα και το “ταξίδι” της αναπνοής
«Τα παιδιά θέλουν κάτι πιο χειροπιαστό από μια θεωρητική, αφηρημένη εντολή, ακατανόητη και εξωπραγματική», λέει η κα Καππάτου. «Αν για παράδειγμα τοποθετηθούν μπροστά του στο τραπέζι δύο μικρούς λοφίσκους από ζάχαρη και του ζητηθεί πρώτα να φυσήξει χωρίς μάσκα και μετά με μάσκα, το παιδί θα δει με τα μάτια του τη διαφορά και θα καταλάβει ότι με τη μάσκα αλλάζει κάτι πραγματικά».

Επίσης συνιστά οι γονείς να αφήσουν το παιδί να επιλέξει μάσκα, χρώμα, σχέδιο, ανάλογα με τα γούστα του αλλά και με το ποιος τύπος μάσκας το βολεύει. Μερικά παιδιά θέλουν μάσκες σαν κώνο, που δεν ακουμπούν στο στόμα τους. Άλλα προτιμούν απαλές υφασμάτινες. Άλλα θα τα βοηθήσει ο παραλληλισμός με μάσκες ηρώων σε κόμικς όπως του Spiderman.

«Καλό είναι να μη νιώθει το παιδί ότι η μάσκα κρύβει κάτι κακό. Ο γονιός μπορεί να καλύψει με ένα κομμάτι χαρτί σε σχήμα μάσκας το πρόσωπο του παππού ή της γιαγιάς σε μια φωτογραφία και να ζητήσει από το παιδί να αναγνωρίσει ποιος είναι κάτω από τη μάσκα. Ακόμα και οι ίδιοι οι γονείς, φορώντας τη μάσκα τους, ας παίξουν με το παιδί το παιχνίδι των εκφράσεων και των συναισθημάτων. Το παιδί θα αισθανθεί σιγουριά όταν δει ότι ακόμα και κάτω από τη μάσκα, πάλι αναγνωρίζει τους αγαπημένους του και τα συναισθήματά τους», λέει η κα Καππάτου.

Η μάσκα όντως εμποδίζει την επικοινωνία, γιατί το παιδί δεν μπορεί να δει το χαμόγελο ή άλλα συναισθήματα που εκφράζονται στο πρόσωπο των συμμαθητών του ή του δασκάλου. Όμως στην πράξη τα παιδιά θα μάθουν να διαβάζουν καλύτερα τον τόνο της φωνής των άλλων, τα φρύδια, το βλέμμα και τη γλώσσα του σώματος. Εξάλλου οι δάσκαλοι δεν στηρίζονται μόνον στα λόγια τους και συχνά δείχνουν αυτά που θέλουν σε εικόνες σε βιβλία ή στον πίνακα ή σε πόστερ.

Μάσκα και μιμητισμός
Οι γονείς μπορούν να δείξουν στο παιδί βίντεο ή φωτογραφίες όπου «όλοι φοράνε μάσκες», οπότε το παιδί θα θελήσει να μιμηθεί, ειδικά αν οι φωτογραφίες δείχνουν παιδιά με μάσκες. Πολύ γρήγορα το παιδί θα λέει μάλιστα σε όποιο συμμαθητή ή συμμαθήτρια βγάζει τη μάσκα «γιατί την έβγαλες; Βάλε την γρήγορα!», δηλαδή θα εφαρμόζει τον κανόνα. Θα νιώθει επίσης ότι κάνει κάτι “σαν μεγάλος” και όχι σαν μωρό.

Κάποια παιδιά θα βάλουν τη μάσκα σωστά αμέσως και κάποια θα αντιδράσουν ή απλά θα δυσκολευτούν. Δεν είναι ίδια όλα τα παιδιά σε κανέναν τομέα. Όσο πιο σωστά φοράει τη μάσκα ο γονιός, τόσο πιο σωστά θα τη φοράει και το παιδί. «Ο ρόλος τους σχολείου και των εκπαιδευτικών είναι πολύ σημαντικός γιατί καλούνται ουσιαστικά να μάθουν στα παιδιά να τηρούν τους νέους κανόνες μέσα στη σχολική τάξη αλλά και στο διάλειμμα. Ωστόσο πιθανά να δυσκολευτούν να πείσουν κάποια παιδιά για την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα της μάσκας, αν δεν υπάρχει συμμαχία με τους γονείς, αν δηλαδή η στάση των γονιών απέναντι στο θέμα μάσκα είναι αμφιθυμική ή αρνητική, γιατί τότε το μήνυμα δεν είναι ξεκάθαρο», επισημαίνει η κα Καππάτου.

«Σε γενικές γραμμές ωστόσο τα παιδιά προσαρμόζονται. Όπως μαθαίνουν να βάζουν τη ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο ή να μην τρέχουν όταν το φανάρι είναι κόκκινο ή να πλένουν τα χέρια μόλις γυρίζουν στο σπίτι, έτσι θα μάθουν και τη χρήση της μάσκας. Όλα αυτά όμως καλό είναι να γίνουν πριν από την πρώτη μέρα στο σχολείο, αν τελικά οι μάσκες καθιερωθούν στο μάθημα, ώστε το παιδί να μη βρεθεί ξαφνικά υποχρεωμένο να φοράει διαρκώς μάσκα χωρίς να έχει ξαναβάλει. Πρέπει δηλαδή να την έχει ήδη συνηθίσει κάπως», καταλήγει η ψυχολόγος.

 
 
© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή