Νοεμβρίου 17, 2018

Παιδική ηλικία

Tο χαρισματικό παιδί βρίσκεται σε διαρκή δυσαρμονία σε σχέση με τη χρονολογική του ηλικία, ενώ οι προτιμήσεις και τα νοητικά ενδιαφέροντά του το οδηγούν στην ενσωμάτωση σε ομάδες μεγαλύτερων παιδιών

Στους κόλπους της οικογένειάς του υπάρχει συχνά απόσταση ανάμεσα στην ωριμότητα του παιδιού και στο επίπεδο των απαιτήσεων ή της εξάρτησής του από τους γονείς του. Το 25% των χαρισματικών παιδιών αντιμετωπίζει κοινωνικά και συναισθηματικά προβλήματα.
H εσωτερική και η κοινωνική απόκλιση του παιδιού μπορούν να προκαλέσουν την εμφά-νιση σχολικής αστάθειας και αποτυχίας, που είναι παράδοξη, αλλά οφείλεται στην έλλειψη ενδιαφέροντος ή στη δυσθυμία για τις σχολικές δραστηριότητες, καθώς παραμένει σε τάξη που δεν αντιστοιχεί στην πραγματική νοητική του ηλικία αλλά στη χρονολογική. Διάφορες μελέτες έχουν δείξει ότι μέχρι και 50% από αυτά εγκαταλείπουν τις σπουδές ως την εφηβεία. Στη χώρα μας, δυστυχώς, το εκπαιδευτικό σύστημα και η κοινωνία γενικότερα δεν έχουν την κατάλληλη υποδομή για να υποδεχθούν τα χαρισματικά παιδιά.

H δημιουργία ειδικών προγραμμάτων παρέχει σ’ αυτά τα παιδιά μια εκπαίδευση προσαρ-μοσμένη στις νοητικές τους ανάγκες, διεγείρει τη δημιουργικότητά τους και επιτρέπει την καλύτερη ενσωμάτωσή τους στην ομάδα. Tαυτόχρονα, όμως, παρέχει σε ένα βαθμό προνο-μιακή μεταχείριση σε αυτά τα παιδιά, που είναι ήδη ευνοημένα από τη φύση τους, τους δίνει μια αίσθηση υπεροχής και τα εισάγει στο πεδίο ενός υπερβολικά έντονου ανταγωνισμού.

Τι μπορείτε να κάνετε…

• Mόλις καταλάβετε ότι οι δυνατότητες του παιδιού είναι μεγάλες, είναι σκόπιμο να απευθυν-θείτε σε
έναν ψυχολόγο που θα σας καθοδηγήσει σωστά.

• Να προσφέρετε την κατάλληλη απάντηση στα ερωτήματα του παιδιού, αλλά να μην το εξαντλείτε με διανοητική τροφή. 

• Να ενισχύετε την εμπιστοσύνη του παιδιού προς τον εαυτό του, που είναι βασικό στοιχείο για την καλή προσαρμογή του.

• Να επιδιώκετε την εξισορρόπηση της εντατικής εκπαίδευσης με δραστηριότητες που αρμόζουΝ στην ηλικία του.

• Nα του προσφέρετε τον έπαινο και την επιδοκιμασία σας, όταν πραγματικά είναι ανάγκη. 

• Nα το προτρέπετε να συναναστρέφεται με παιδιά, να παίζει και να μην απομακρύνεται από την παιδικότητά του. 

• Nα μην προβάλλετε ως κεντρικό σημείο της προσωπικότητάς του τη γνωστική υπεροχή του. 

• Nα έχετε υπόψη σας ότι στο σχολείο δεν ξεχωρίζει απαραίτητα το πιο έξυπνο παιδί.

Πολλά προικισμένα παιδιά, όταν ενηλικιώνονται, θέλουν να ζήσουν τη χαμένη παιδικότητά τους και ομολογούν με μεγάλη ειλικρίνεια ότι έχουν υποφέρει αρκετά λόγω της απόστα-σής τους από τα συνομήλικα παιδιά. Έχουμε μάθει από την ψυχανάλυση ότι μεγαλώνουμε διασχίζοντας ένα συγκεκριμένο αριθμό σταδίων ανάπτυξης.

Όταν ένα από αυτά τα στάδια έχει βιωθεί άσχημα ή δεν έχει βιωθεί καθόλου, τότε θα περάσουμε όλη μας τη ζωή προσπαθώντας να τακτοποιήσουμε τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν. Όπως λέει ένα τραγούδι, μπορεί να εγκαταλείψεις την παιδική ηλικία, όμως αυτή δεν θα σε εγκαταλείψει.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Μια από τις σοβαρότερες και θλιβερές επιπτώσεις του διαζυγίου των γονιών είναι η αποξένωση του παιδιού από τον ένα γονιό του. Πρόκειται για μια διαδικασία που εξελίσσεται σταδιακά και συμβαίνει συνήθως στα πλαίσια ιδιαίτερα συγκρουσιακών διαζυγίων.
Σε συζητήσεις με γονείς που χωρίζουν, όλοι υποστηρίζουν ότι θα ήθελαν τα παιδιά τους να έχουν συστηματική επαφή με τον γονιό που απομακρύνεται από το σπίτι.

Στην καθημερινή πρακτική, όμως, φαίνεται σε πολλές περιπτώσεις δύσκολο. Ιδανικό υπέδαφος που ευνοεί την αποξένωση του παιδιού από τον γονιό του είναι ο θυμός, η εχθρότητα και οι συγκρούσεις μεταξύ του ζευγαριού. Όταν μάλιστα αυτές έχουν μάκρος και εμπλέκουν και το παιδί στη διαδικασία, τότε η κατάσταση γίνεται «επικίνδυνη» για την ψυχική του υγεία, ιδίως όταν ο ένας από τους γονείς στρέφει εναντίον του άλλου το παιδί τους.

Σταδιακά το παιδί αποξενώνεται από τον γονιό και σε ακραίες περιπτώσεις έντονων συγκρούσεων εμφανίζεται το σύνδρομο της γονικής αποξένωσης, το οποίο από μερικούς θεωρείται μορφή συναισθηματικής κακοποίησης του παιδιού… 

Βεβαίως υπάρχουν περιπτώσεις όπου η αποξένωση του παιδιού επέρχεται με τη σταδιακή απομάκρυνση του γονιού που δεν έχει την επιμέλεια, χωρίς απαραίτητα να υπάρχει διαμάχη, όπως επίσης υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο γονιός ακόμα και πριν από τον χωρισμό δεν ήταν ποτέ κοντά στο παιδί του.

Πολλοί ερευνητές έχουν ασχοληθεί με την αποξένωση του παιδιού από τον γονιό του και τις σοβαρές επιπτώσεις στον ψυχισμό του. Ένας πολύ γνωστός ερευνητής, ο Gardner, χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο «σύνδρομο γονικής αποξένωσης» (Parental Alienation Syndrome, 1985, 1986, 1998), εξηγώντας ότι είναι μια κατάσταση που συμβαίνει στα πλαίσια έντονα συγκρουσιακών διαζυγίων, κατά την οποία το παιδί με επιμονή και σε συνεχή βάση κριτικάρει και εκφράζεται προσβλητικά για τον ένα γονιό συνήθως αδικαιολόγητα ή με υπερβολικό τρόπο, και οφείλεται σε συνδυασμό παραγόντων, περιλαμβανομένης της «κατήχησης» από τον άλλο γονιό στα πλαίσια της διεκδίκησης της επιμέλειας.

Ο Gardner διαχωρίζει το σύνδρομο γονικής αποξένωσης από τη γονική αποξένωση ως γενικό όρο, όπου υπάρχουν αίτια όπως γονεϊκή παραμέληση, κακοποίηση (σωματική, συναισθηματική, σεξουα€λική), εγκατάλειψη ή και αποξένωση εξαιτίας της γονικής συμπεριφοράς. Αυτό το φαινόμενο έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις και έχει αποτελέσει πεδίο επιστημονικού ενδιαφέροντος τα τελευταία 30 περίπου χρόνια από πολλούς μελετητές (Darnall, Turkat, Clark-Stewart, Bone, Nicolas, Harvey).

Από πολλούς επαγγελματίες ψυχικής υγείας εκφράζονται αμφιβολίες για την ύπαρξή του, εφόσον δεν περιλαμβάνεται στο διαγνωστικό εγχειρίδιο των ψυχικών διαταραχών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (DSM V).  Ο γονιός που κατηγορείται μπορεί μάλιστα με τη σειρά του να αντεπιτεθεί, προσπαθώντας και ο ίδιος να απομακρύνει το παιδί από τον άλλο γονιό. Έτσι, ο γονιός που πριν αποξένωνε μπορεί να μετατραπεί σε θύμα.

Επειδή οι ρόλοι συγχέονται, είναι δυσδιάκριτο το ποιος γονιός αποξενώνει και ποιος στοχοποιείται. Δυστυχώς αυτό που επιτυγχάνεται είναι η αποκοπή και η απομάκρυνση του παιδιού από τον ένα γονιό του, δηλαδή από το ένα του μισό, γεγονός που το καταδικάζει σε μια «ψυχική αναπηρία». Συχνά οι γονείς αυτοί χρησιμοποιούν ποικίλους, συνήθως υπερβολικούς ή και αστήρικτους ισχυρισμούς, όπως για παράδειγμα ότι το παιδί υφίσταται σωματική ή συναισθηματική ή σεξουαλική κακοποίηση από τον άλλο γονιό ή ότι ο γονιός πάσχει από ψυχιατρική διαταραχή, αλκοολισμό ή είναι χρήστης ουσιών.

Δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσουμε την αποξένωση του παιδιού από τον γονιό, αρκεί να παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά του και τη σχέση του με αυτόν.

Aπό το βιβλίο μου - Οι γονείς χωρίζουν

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Το διαζύγιο σίγουρα είναι ένα ισχυρό σοκ για τη ζωή του παιδιού, ωστόσο υπάρχουν κάποιοι χειρισμοί που πρέπει να γίνουν από τους γονείς του ώστε να το βοηθήσουν να το αντιμετωπίσει.
Προετοιμάστε το παιδί μερικές ημέρες πριν από την ημέρα της μεγάλης μετακόμισης της οικογένειας ή του ενός γονιού.

Αποφύγετε, εάν μπορείτε, να αλλάξετε γειτονιά ή σχολείο.

Αν είναι δυνατόν, επισκεφθείτε με το παιδί το νέο σας διαμέρισμα ή το διαμέρισμα του γονιού που φεύγει από το σπίτι.

Καθησυχάζετε το τακτικά για την αγάπη σας γιατί έχει ανάγκη να ακούει ότι ο μπαμπάς και η μαμά ακόμα κι αν δε μένουν μαζί εξακολουθούν να το αγαπούν και να ασχολούνται με αυτό.

Αποφύγετε να του μιλάτε για τις συγκρούσεις σας με τον πατέρα του και να εκφράζετε τη δυσαρέσκεια σας απέναντί του.

Αφήστε το παιδί σας να ζήσει την παιδικότητά του, μην του μεταφέρετε πολλές ευθύνες και μην το κάνετε έμπιστο ακροατή των πολύ προσωπικών σας ζητημάτων. Μην ξεχνάτε ότι το παιδί είναι πάντα παιδί.

Προτρέψτε το να έχει συχνή επαφή με τον άλλον γονιό.

Είναι σημαντικό να υπάρχει ευελιξία στο πρόγραμμα επαφής με τον άλλο γονιό. Αν, για παράδειγμα, το παιδί έχει κάτι σοβαρό να κάνει το Σαββατοκύριακο που πρέπει να πάει στον πατέρα του, να μπορείτε να μεταφέρετε την επίσκεψή του για το επόμενο.

Να έχετε ανοικτά τα αυτιά σας ώστε να ακούτε τι σας λέει το παιδί σας, αλλά και τα μάτια σας ώστε να βλέπετε τι σας δείχνει με τη συμπεριφορά του. Θυμηθείτε: τα παιδιά δεν εκφράζουν πάντα με λόγια τα συναισθήματά τους. Πρέπει να έχετε την οξύνοια να αποκωδικοποιείτε τα μηνύματα, τα συμπτώματα, τα στοιχεία και τις ενδείξεις, όπως για παράδειγμα την επιθετική συμπεριφορά, την αυξημένη κινητικότητα κλπ.

Προσπαθήστε να δημιουργήσετε μια κανονικότητα στη ζωή σας, με ξεκάθαρους κανόνες και όρια, που στις βασικές αρχές τους έχετε συμφωνήσει από κοινού οι δύο γονείς. Το παιδί αισθάνεται ασφάλεια όταν αντιλαμβάνεται ότι οι γονείς του ακολουθούν μία κατεύθυνση. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι και οι δύο πρέπει απαραίτητα να έχουν τους ίδιους ακριβώς κανόνες ως προς το θέμα του ύπνου, των γευμάτων, του ελεύθερου χρόνου, των καθηκόντων, των συναντήσεων με φίλους κλπ. Ενδεχομένως θα υπάρχουν αποκλίσεις ωστόσο σε γενικές γραμμές θα πρέπει να διατηρούνται οι βασικές συνήθειες των παιδιών όπως ίσχυαν πριν το διαζύγιο. Απλώς κάθε γονιός καλείται μόνος του να τηρήσει ένα κοινό πρόγραμμα. Οι διαφορετικοί κανόνες προκαλούν σύγχυση στα παιδιά και τριβές μεταξύ των γονέων.

Διατηρήστε τους δεσμούς και τις επισκέψεις στις γιαγιάδες-παππούδες και των δύο γονιών και στη γενικότερη οικογένεια, όπως θείες, θείους, ξαδέρφια κυρίως αν αυτοί οι δεσμοί ήταν σημαντικοί πριν από τη ρήξη.

Αποφύγετε να συγκατοικήσετε με νέο σύντροφο την εποχή της ρήξης. Πρέπει να σεβαστείτε το ρυθμό της προσαρμογής του παιδιού σας. Να έχετε πάντα υπόψη σας ότι ο χωρισμός είναι μεγάλο σοκ για τη ζωή του.

Από το βιβλίο μου - Οι Γονείς χωρίζουν

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του Συνδρόμου Άσπεργκερ

Τα άτομα με σύνδρομο Άσπεργκερ:

-Παρότι θέλουν να κάνουν φίλους στην πράξη όμως δυσκολεύονται γιατί δεν διαθέτουν τις απαραίτητες δεξιότητες για να δημιουργήσουν αλλά και να διατηρήσουν φιλίες
- Δυσκολεύονται στην επικοινωνία (λεκτική και μη). Λ.χ. δεν κατανοούν τόσο τα λεγόμενα αλλά και τις χειρονομίες, τις εκφράσεις κ.λπ. των γύρω τους. Επίσης, δυσκολεύονται στη χρήση της γλώσσας παρότι μπορούν να αναπτύξουν πλούσιο λεξιλόγιο (π.χ. επαναλαμβάνουν φράσεις με τις οποίες μπορεί να “κολλάνε” κατά καιρούς ή δεν κατανοούν ένα αστείο ή μιλάνε μονότονα κοκ), δεν γνωρίζουν πότε να αρχίσουν ή και να τελειώσουν μια συζήτηση.
- Δεν κατανοούν τους άγραφους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς
-Έχουν συγκεκριμένη ρουτίνα από την οποία δεν τους αρέσει να ξεφεύγουν και δεν μπορούν να προσαρμοστούν εύκολα σε κάτι καινούργιο.

- Δυσκολεύονται στην κίνηση και είναι αδέξια ακόμα και σε κοινές δραστηριότητες όπως το γράψιμο, τα σπορ κ.λπ. Επίσης μπορεί να επαναλαμβάνουν μηχανικά κάποιες κινήσεις.

-Εμφανίζουν ευαισθησία στα εξωτερικά ερεθίσματα. Π.χ. Μπορεί να ενοχλούνται από ήχους, γεύσεις, φώτα, θερμοκρασίες, υφές κ.λπ. που δε θα ενοχλούσαν τον περισσότερο κόσμο κ.λπ.

-Έχουν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα που τα απορροφούν όπως λ.χ. συλλογές ή βαθιά γνώση ενός θέματος κ.λπ. Αυτά τα ενδιαφέροντα μπορεί να κρατάνε για πάντα ή να εναλλάσσονται κατά καιρούς.

-Δεν μπορούν να διαχειριστούν την αλληλεπίδραση με τους γύρω τους. Έχουν μάλλον μονοδιάστατο και “άκαμπτο” τρόπο σκέψης ενώ δεν έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη κοινωνικότητα και συχνά μοιάζουν απαθή.

Και όμως, έχουν ταλέντο!

Μπορεί να φαίνεται οξύμωρο όμως τα άτομα με Άσπεργκερ αναπτύσσουν και κάποια μοναδικά ταλέντα. Σε αυτά συγκαταλέγονται: εξαιρετική μακρόχρονη μνήμη, ιδιαίτερες γνωστικές αποδόσεις στα πεδία που τα ενδιαφέρουν, υψηλή ικανότητα συγκέντρωσης κ.ά. Μάλιστα, αν αυτά τα χαρακτηριστικά τους καλλιεργηθούν από νωρίς, μπορούν να συμβάλλουν και στην επαγγελματική τους αποκατάσταση. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που διαπρέπουν σε απαιτητικούς τομείς όπως η επιστήμη αλλά και στον καλλιτεχνικό χώρο(π.χ. οι ηθοποιοί Dan Akroyd και Daryl Hannah), οι οποίοι έχουν διαγνωστεί με το σύνδρομο ωστόσο αυτό δεν τους σταμάτησε από το να έχουν μία επιτυχημένη πορεία στη ζωή.

Γιατί εμφανίζεται

Παρότι τα ακριβή του αίτια παραμένουν ασαφή, μελέτες δείχνουν πώς εμπλέκονται τόσο η κληρονομικότητα όσο και περιβαλλοντικοί παράγοντες όπως έκθεση της μητέρας σε τοξικό περιβάλλον, προβλήματα κατά την εγκυμοσύνη ή τον τοκετό κ.ά. Επίσης, φαίνεται πώς επηρεάζει περισσότερο τους άντρες παρά τις γυναίκες.

Θεραπεύεται;

Το Άσπεργκερ δε «θεραπεύεται» ωστόσο τα άτομα με το σύνδρομο μπορούν να έχουν μία λειτουργική ζωή εφόσον διαγνωστούν έγκαιρα (όσο νωρίτερα τόσο καλύτερα) και οι γονείς αναζητήσουν βοήθεια. Ένας επαγγελματίας ψυχικής υγείας ψυχολόγος ή παιδοψυχίατρος θα συστήσει τις κατάλληλες παρεμβάσεις και θα προτείνει πρακτικές αντιμετώπισης τις οποίες οι γονείς θα πρέπει ν' ακολουθήσουν.
Μην ξεχνάμε ότι όπως και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, έτσι και αυτοί με Άσπεργκερ είναι διαφορετικοί μεταξύ τους. Κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του δυνατότητες και όρια και διαφορετική έκφραση του συνδρόμου και ως εκ τούτου θα πρέπει να διαφέρει και η αντιμετώπισή του.

Μερικές χρήσιμες συμβουλές

-Εξασφαλίστε στο παιδί μια ρουτίνα που θα το κάνει να νιώσει ασφαλές και ικανό να αντεπεξέλθει και αποφύγετε αλλαγές, εκπλήξεις κ.λπ. εκτός και αν το προετοιμάσετε σταδιακά και κατάλληλα.
-Ανακαλύψτε τα ταλέντα του και βοηθήστε το να τα καλλιεργήσει ή να τα συνδέσει και με άλλες δραστηριότητες για να αναπτύξει το «πεδίο δράσης του».
-Βοηθήστε το να αναπτύξει την κοινωνικότητά του προβάροντας π.χ. διάφορες καταστάσεις στις οποίες θα μπορούσε να βρεθεί και πώς θα μπορούσε να συμπεριφερθεί.
-Κάθε φορά που θέλετε να του διδάξετε μια καινούργια δεξιότητα κάντε το σταδιακά.
-Μιλήστε στους δασκάλους του ώστε να του εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες στο σχολείο.

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Αποφασίσατε από κοινού με το σύντροφό σας να χωρίσετε και δεδομένου ότι έχετε καλές σχέσεις σκέφτεστε να αποφύγετε τα δικαστήρια για την επιμέλεια του παιδιού σας και να συμφωνήσετε μεταξύ σας να είναι κοινή, να μένει και στα δύο σπίτια εναλλάξ και να περνά ίσο χρόνο και με τους δυο σας.Το σχήμα της κοινής επιμέλειας έχει πολλά θετικά αλλά και αρκετά αρνητικά τα οποία πρέπει να λάβετε υπόψη σας πριν πάρετε την απόφασή σας.

Πλεονεκτήματα

Είναι πολύ δύσκολο να αποστασιοποιηθεί ο ένας από τους δύο γονείς και να χαθεί το ανδρικό ή το γυναικείο πρότυπο από την οικογένεια, καθότι αναγκαστικά μένουν ενεργά αναμεμειγμένοι στην ανατροφή του παιδιού και οι δύο.

Το παιδί αισθάνεται μεγαλύτερη σιγουριά.

Κατά κανόνα ο πατέρας παρέχει περισσότερα χρήματα για την εκπαίδευση του παιδιού, αλλά και για τη διαβίωσή του. Αναφερόμαστε στον πατέρα γιατί συνήθως εκείνος έχει μεγαλύτερο εισόδημα από την εργασία του σε σχέση με τη μητέρα. Φυσικά τα χρόνια που διανύουμε, με δεσπόζουσα την οικονομική κρίση και με την ανεργία να κυριαρχεί στις οικογένειες, αυτά μπορούν να ανατραπούν.

Η μητέρα, που υπό άλλες συνθήκες θα είχε αποκλειστικά την επιμέλεια, όπως συνήθως συμβαίνει, αντιμετωπίζει λιγότερα προβλήματα, γιατί δεν αναλαμβάνει μόνη της και διαρκώς όλες τις οικογενειακές ευθύνες.

Το παιδί δε χάνει τους μισούς συγγενείς του, δηλαδή εκείνους που συνήθως αποστασιοποιούνται όταν παίρνει την επιμέλεια ο γονιός που δεν είναι συγγενής τους.

Έχουν και οι δύο γονείς χρόνο για προσωπική ζωή, γεγονός που τους διασφαλίζει μεγαλύτερη ψυχική ισορροπία και άρα τους κάνει εμμέσως καλύτερους γονείς.

Οι οικογενειακές σχέσεις που είχε το ζευγάρι με κοινούς φίλους διαφυλάσσονται σε μεγαλύτερο βαθμό και αυτό τους παρέχει κοινωνική και προσωπική ισορροπία.

Μειονεκτήματα

Η κοινή επιμέλεια συνεπάγεται στενή επαφή των χωρισμένων γονέων, η οποία δεν είναι πάντα εύκολη. Συχνά δημιουργούνται αφορμές για περισσότερες τριβές και τότε το καθεστώς της κοινής επιμέλειας προκαλεί οξύτερα προβλήματα στο παιδί. Ακόμα και όταν το διαζύγιο ξεκινά βατά, πολλές φορές μια νέα σχέση ενός εκ των δύο πρώην συζύγων πυροδοτεί έντονες διαμάχες και η πρώην ειρηνική κοινή επιμέλεια μεταβάλλεται σε πεδίο έντονης αντιπαράθεσης με επίκεντρο το παιδί.

Στην κοινή επιμέλεια οι διαφωνίες σε ζητήματα ανατροφής είναι εντονότερες γιατί οι δύο γονείς επιμένουν πολύ περισσότερο στις προσωπικές απόψεις τους. Συχνά ο καθένας από αυτούς εφαρμόζει μονομερώς τη βιοθεωρία του στο δικό του σπίτι. Το παιδί αδυνατεί να συγκεράσει τις διαφορετικές γονεϊκές απόψεις και αναγκάζεται να λειτουργεί διαφορετικά στο σπίτι της μητέρας του και αλλιώς στου πατέρα του.

Τα παιδιά απολαμβάνουν καλύτερο βιοτικό επίπεδο στις περιπτώσεις κοινής επιμέλειας, ωστόσο συχνά ο πατέρας δεν καλύπτει πάντα τις ανάγκες και του άλλου σπιτιού, οπότε το παιδί περνά καλύτερα στο σπίτι του πατέρα του. Σε αυτές τις περιπτώσεις το μητρικό πρότυπο ενδέχεται να ατονήσει. Επίσης υπάρχει περίπτωση, προκειμένου ο πατέρας να ανταποκριθεί στις γονεϊκές υποχρεώσεις του να μειώσει τις ώρες εργασίας του κι έτσι να μειωθεί το οικογενειακό εισόδημα (μπορεί να ισχύσει και το αντίστροφο, εφόσον η μητέρα έχει το μεγαλύτερο εισόδημα). Βέβαια αυτά είναι υπό συζήτηση στις ημέρες μας.

Από το βιβλίο μου - Οι γονείς χωρίζουν

akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

O τραυλισμός είναι γνωστός από τα πολύ παλιά χρόνια. Eίναι μια διαταραχή του ρυθμού της ομιλίας, κατά την οποία το παιδί επαναλαμβάνει ήχους, συλλαβές ή λέξεις ή τις επιμηκύνει, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να πει αυτό που θέλει εκείνη τη στιγμή. Eμφανίζεται συνήθως σε παιδιά μεταξύ 2-5 ετών, ηλικία ευαίσθητη, αφού σ’ αυτή την περίοδο το παιδί αναπτύσσει τις γλωσσικές του δεξιότητες και ξεκινά τα πρώτα του βήματα σε κέντρο προσχολικής εκπαίδευσης.

Υπολογίζεται ότι περίπου το 5% όλων των παιδιών θα τραυλίσουν για κάποιο διάστημα της ζωής τους, το οποίο διαρκεί από μερικές βδομάδες μέχρι και αρκετά χρόνια. Γενικά, συναντάμε τον τραυλισμό στο 1% του πληθυσμού.

Εμφανίζεται κυρίως στα αγόρια, η αντιστοιχία είναι 3-4 αγόρια προς 1 κορίτσι.

Το παιδί που τραυλίζει εκφράζει τη δυσκολία του με συσπάσεις στο πρόσωπο ή με κινήσεις στα χέρια ή στα κάτω άκρα, καθώς και με συναισθηματικές εκδηλώσεις, όπως κοκκίνισμα, δυσαρέσκεια.

Όλα τα παιδιά δεν τραυλίζουν με τον ίδιο τρόπο και επηρεάζονται από τις συνθήκες του περιβάλλοντος. Aνάμεσα στα 5 με 10 χρόνια ξεκαθαρίζει η εξέλιξη του τραυλισμού, δηλαδή ή παραμένει και είναι μικρού βαθμού στα δύο τρίτα των περιπτώσεων ή στις υπόλοιπες περιπτώσεις εξελίσσεται και αυξάνει σε συχνότητα και ένταση και σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις φθάνει μέχρι την ουσιαστική αλαλία.

Γενικά ελαττώνεται όταν το παιδί διαβάζει με δυνατή φωνή, όμως, ακόμα κι όταν δεν τραυλίζει, παρατηρούνται σχεδόν πάντα τα ίδια χαρακτηριστικά του τραυλισμού, όπως διαταραχή στο ρυθμό και στη μελωδία, μονότονη φωνή.

Συχνά, οι γονείς αναφέρουν ότι παρατήρησαν τα πρώτα συμπτώματα τραυλισμού έπειτα από ένα φόβο ή ένα τραυματικό βίωμα. Aργότερα, στην παιδική ηλικία ή την εφηβεία, μπορεί να παρουσιαστεί τραυλισμός κάποιες φορές αιφνίδια, ύστερα από ένα συναισθηματικό σοκ.

Συνήθη αίτια

Aν αναζητήσουμε τους αιτιολογικούς παράγοντες, θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολλοί, όπως η κληρονομικότητα, οι διάφορες νευρολογικές διαταραχές ή οι διαταραχές της πλευρίωσης, της χωροχρονικής αντίληψης κ.λπ. Σημαντικό επίσης ρόλο φαίνεται να παίζει και η στάση των γονιών στις φυσιολογικές δυσκολίες στη ροή της ομιλίας του μικρού παιδιού (2-4 ετών), όπου υπερβολικό άγχος και ανησυχία από την πλευρά τους μπορεί να ενισχύσει τα αισθήματα φόβου και να εγκαταστήσει ένα φυσιολογικό παροδικό «τραυλισμό».

Το 2010, για πρώτη φορά, ερευνητές απομόνωσαν τρία γονίδια που ενοχοποιούνται για τον τραυλισμό, ακόμη όμως μελετάται. Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο τραυλισμός είναι το αποτέλεσμα διάφορων παραγόντων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

Τι μπορείτε να κάνετε…

• Περιμένετε μερικά δευτερόλεπτα ώσπου το παιδί σας ολοκληρώσει αυτό που έχει να πει προτού αρχίσετε να μιλάτε.

• Μειώστε τον αριθμό των ερωτήσεών σας στο παιδί.

• Αντί να το ρωτάτε για όσα λέει, σχολιάστε τα χωρίς να του προκαλείτε αμηχανία.

•Χρησιμοποιείτε τις εκφράσεις του προσώπου σας και τη γλώσσα του σώματος για να καταλάβει το παιδί σας ότι προσέχετε το περιεχόμενο αυτού που θέλει να σας πει και μην επικεντρώνεστε στον τρόπο που το λέει.

• Να ασχολείστε μαζί του κάθε μέρα για συγκεκριμένη ώρα και στο διάστημα αυτό να δίνετε στο παιδί την αμέριστη προσοχή σας. Να το αφήνετε να επιλέγει τι θα ήθελε να κάνει, και να του επιτρέπετε να σας κατευθύνει σε δραστηριότητες. Να αποφασίσει το ίδιο αν θα μιλήσει ή όχι. Να του μιλάτε αργά, χαλαρά, ήρεμα με πολλές παύσεις. Αυτό το μοντέλο μπορεί να αποτελέσει σημαντικό κίνητρο για το παιδί, ώστε να οικοδομήσει σχέση εμπιστοσύνης μαζί σας.

• Βοηθήστε όλα τα μέλη της οικογένειάς σας να μάθουν να μιλούν με τη σειρά και ν’ ακούν, ώστε τα παιδιά που τραυλίζουν να διευκολύνονται όταν υπάρχουν λίγες παύσεις και έχουν την προσοχή των άλλων.

• Αν το παιδί φέρει για συζήτηση το θέμα του τραυλισμού του, μην διστάσετε να μιλήσετε μαζί του ειλικρινά, διαβεβαιώνοντάς το ότι θα το ξεπεράσει.

• Προσπαθήστε να μειώσετε τυχόν σχόλια και επικρίσεις που ενδεχομένως εισπράττει από τους γύρω. Να τους ενημερώσετε ώστε να μην του μιλούν γρήγορα, να μην το διακόπτουν και να μην του κάνουν ερωτήσεις.

• Πάνω από όλα, όμως, να μεταφέρετε στο παιδί το μήνυμα ότι το αποδέχεστε όπως είναι, είτε τραυλίζει είτε όχι.

• απευθυνθείτε σε ειδικό

Τι να αποφεύγετε…

• Nα χρησιμοποιείτε εκφράσεις του τύπου «ηρέμησε», «σκέψου προτού μιλήσεις» ή «μίλα πιο αργά».

• Nα τονίζετε τον τρόπο που μιλάει το παιδί.

• Nα το διακόπτετε όταν μιλάει.

• Nα συμπληρώνετε τις προτάσεις του, επειδή δεν αντέχετε να περιμένετε να τις ολοκληρώσει με το ρυθμό του.

 • Να το κριτικάρετε ή να το εκθέτετε σε δύσκολες καταστάσεις.

 • Να το υπερπροστατεύετε και να είστε χαλαροί στα όρια και στην πειθαρχία.

 

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

ww.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Aπό νωρίς οι θετοί γονείς αντιμετωπίζουν το δίλημμα σχετικά με το αν θα πρέπει να αποκαλύψουν την αλήθεια στο θετό παιδί τους, με ποιον τρόπο και πότε.

Πολλοί αμφιταλατεύονται. Σκέφτονται με πόση χαρά απέκτησαν το παιδάκι τους και το ενέταξαν στην οικογένειά τους. Έχουν δημιουργήσει μια στενή σχέση μαζί του, έχουν ξεχάσει την υιοθεσία, αλλά αυτή έρχεται ξανά στην επιφάνεια. Aν ήταν εύκολο να εξασφαλιστεί η άγνοια του παιδιού στο θέμα αυτό, πολλοί θα επέλεγαν να μην το ενημερώσουν ποτέ.

Έχω συναντήσει θετούς γονείς που έχουν αλλάξει γειτονιά, περιοχή, ακόμα και πόλη, γιατί έτσι πίστευαν ότι θα διαφυλάξουν το μυστικό της οικογένειάς τους. Φανταστείτε, όμως, πόσο αυτό επηρεάζει τη ζωή της οικογένειας και του παιδιού.

Ο φόβος, η ανασφάλεια και η αγωνία κυριαρχούν στη σχέση με το παιδί και δεν επιτρέπουν στους γονείς να είναι ελεύθεροι στην έκφραση των συναισθημάτων τους, διότι τελούν υπό διωγμό και νιώθουν ότι είναι γονείς ευκαιριακοί που κάποια στιγμή ίσως χάσουν το παιδί τους. Αυτή η τακτική είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στη σχέση τους μαζί του.

Πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι είναι υποχρέω€ση των θετών γονιών να ενημερώσουν το παιδί τους για την ιστορία της γέννησής του, όσο δυσάρεστη κι αν είναι αυτή. Oι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απαραίτητη για το καλό του παιδιού.

Εξάλλου, το παιδί συχνά πληροφορείται την αλήθεια από άτομο του περιβάλλοντός του και μπορεί ανά πάσα στιγμή να διαπιστώσει με ένα απλό DNA τεστ ότι οι γονείς του του έλεγαν επί χρόνια ψέματα· αυτό θα το πληγώσει ανεπανόρθωτα.

Η ενημέρωσή του είναι προτιμότερο να γίνεται σε μικρή ηλικία, με απλό και ήρεμο τρόπο, προσαρμοσμένο στην ωριμότητα του κάθε παιδιού και στις ψυχικές του ανάγκες. Eάν το παιδί μεγαλώνει γνωρίζοντας για την ιστορία της υιοθεσίας του, καθ’ όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, εξοικειώνεται ομαλά με το ζήτημα.

Παράλληλα, τολμά σταδιακά να θέτει και άλλα ερωτήματα στους γονείς του. Aν οι θετοί γονείς απαντούν κάθε φορά, έχοντας ως οδηγό το βαθμό της περιέργειας αλλά και την ωριμότητά του, η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας από το παιδί δεν γίνεται τραυματικά. Το παιδί, κάνοντας διάφορες συζητήσεις με τους γονείς του, θα έχει τη δυνατότητα να ενσωματώνεται στην οικογένεια καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξης της προσωπικότητάς του.

Η ιστορία της γέννησής του δεν του αποκαλύπτεται απότομα και κάτω από τραυματικές συνθήκες.

Aν το παιδί ενημερωθεί μετά τα 10 χρόνια του είναι πολύ πιθανό να αντιδράσει, καθώς βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, κατά τη διάρκεια της οποίας προσπαθεί να αποκτήσει την ατομικότητα και την προσωπική του ταυτότητα.

Ένα άλλο θέμα που φοβούνται οι γονείς είναι η στιγμή που το παιδί θα αναζητήσει τις ρίζες του, θέλοντας να μάθει ποιοι είναι οι βιολογικοί του γονείς, γιατί το άφησαν, με τι ασχολούνται, αν έχει άλλα αδέλφια…

Tι θα του απαντήσουν; Συχνά και οι ίδιοι οι θετοί γονείς αγνοούν τις αιτίες που έχουν συντελέσει στον αποχωρισμό του παιδιού από τους γεννήτορές του και έχουν ελάχιστη πληροφόρηση γι’ αυτούς.

Mερικά παιδιά υποφέρουν όταν δεν γνωρίζουν τις ρίζες τους. Το κενό της άγνοιας προκαλεί σε αυτά μια επώδυνη περιέργεια και δίνεται έτσι αφορμή για την ενεργοποίηση του οικογενειακού μύθου.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

H επιθετικότητα του παιδιού είναι θέμα που προβληματίζει πολλούς γονείς. Mερικές φορές δεν ξέρουν πώς ν’ αντιδράσουν και πώς να χειριστούν την επιθετική στάση του μικρού τους. Αναρωτιούνται τι φταίει κι άλλοτε αντιδρούν με ψυχραιμία, συχνά όμως το τιμωρούν, ελπίζοντας ότι έτσι θα  συμμορφωθεί. Ωστόσο, με την αμέσως επόμενη αφορμή, το παιδί παρουσιάζει την ίδια αρνητική και επιθετική συμπεριφορά.

Tο παιδί αντιδρά με επιθετικότητα όταν… 

• Θέλει να διεκδικήσει κάτι. 
• Kάποιος ή κάτι το ενοχλεί, κυρίως μέσα από την οικογένεια αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον. 
• Όταν καταλάβει ότι μ’ αυτό τον τρόπο πετυχαίνει να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί κ.λπ.

Πώς ενισχύεται η επιθετική συμπεριφορά του…

• Οι γονείς κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις, όπως «μην το κάνεις αυτό» ή «γιατί χτύπησες τον αδελφό σου;» κ.ά.
• Δεν του δείχνουν εμπιστοσύνη. 
• Tο τιμωρούν με το παραμικρό. 
• Δεν έχουν σταθερή συμπεριφορά, π.χ., άλλοτε είναι ανεκτικοί σε κάτι που έκανε και άλλοτε το μαλώνουν για το ίδιο πράγμα. 
• Eίναι πολύ αυταρχικοί και δεν του επιτρέπουν να αναπτύξει πρωτοβουλίες. 
• Tο συγκρίνουν διαρκώς με άλλα παιδιά.
• Οι ίδιοι οι γονείς εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά στην οικογένειά τους.

Τι μπορείτε να κάνετε…

• Δεχθείτε ότι η επιθετικότητα είναι μια φυσιολογική αντίδραση του παιδιού. Aυτό που έχει, όμως, σημασία είναι να τη διαχειριστείτε σωστά.
• Παρατηρήστε σε ποιες περιπτώσεις αντιδρά επιθετικά και αναλογιστείτε τους δικούς σας χειρισμούς κάθε φορά, π.χ., μήπως με το παραμικρό το μαλώνετε ή, ακόμα, το χτυπάτε κ.λπ.
• Bοηθήστε το, ώστε σταδιακά να δεχθεί τα όρια. 
• Aποφεύγετε τη σωματική τιμωρία. Αντίθετα, συζητάτε μαζί του και δείχνετε κατανόηση. Είναι προτιμότερο κάποιες φορές να αγνοείτε την επιθετική του στάση. 
• Όταν είναι θυμωμένο, είναι μάταιο να προσπαθήσετε να του μιλήσετε εκείνη τη στιγμή. Θα πρέπει πρώτα να ηρεμήσει και ύστερα να συζητήσετε μαζί του.
• Kάποιες φορές, αποδεικνύεται καλή λύση ν’ απομακρύνετε για λίγο από τη συντροφιά το αδιάλλακτο παιδί. 
• Zητήστε τη βοήθεια ειδικού, όταν το παιδί παρουσιάζει γενικευμένη άρνηση, προκλητικότητα, επιθετικότητα και η επικοινωνία με τους γύρω του είναι δύσκολη

Από το βιβλίο μου μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Η αυτοπεποίθηση αποτελεί τη βάση για τη συναισθηματική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Σημαίνει ότι έχει εμπιστοσύνη και σεβασμό στον εαυτό του και στις δυνατότητές του. Τα παιδιά θα νιώσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και πίστη στη ζωή μόνο αν βιώσουν την επιτυχία μιας προσπάθειάς τους.

Εξάλλου, από την στιγμή της γέννησης μαθαίνουν ότι με τα κατορθώματά τους κερδίζουν το χαμόγελο, την αποδοχή και την αγάπη των γονιών τους. Η ενθάρρυνση των γονιών είναι σημαντική, για να προχωρήσουν στην ανίχνευση του περιβάλλοντος. Έχουν ανάγκη από το «μπράβο», την προτροπή, τον έπαινο.

Με αυτόν τον τρόπο τους δείχνουμε την αγάπη, την προσοχή και την εκτίμησή μας και τα βοηθάμε να πιστέψουν στον εαυτό τους και στις ικανότητές τους. Έστω κι αν δεν πετυχαίνουν πάντα τους στόχους τους, μπορούμε να αναγνωρίσουμε την προσπάθεια που κατέβαλαν και να τους πούμε πως την επόμενη φορά με λίγη προσοχή θα τα καταφέρουν ακόμα καλύτερα.

Να υπογραμμίσουμε ότι πρώτα οι γονείς πρέπει να συμφιλιωθούν με τις αποτυχίες των παιδιών τους και να τις αντιμετωπίσουν ως κάτι φυσικό και παροδικό, βοηθώντας τα να αποκτήσουν περισσότερο θάρρος και αποφεύγοντας την τελειομανία, που μπορεί να τα αγχώνει. Εξάλλου, όπως και οι ενήλικοι , έτσι και τα παιδιά νιώθουν σιγουριά σε κάποια πράγματα ενώ σε κάποια άλλα όχι.

Τι να κάνετε..

- Να προσπαθείτε να αναγνωρίζετε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του παιδιού σας, ώστε να το προτρέπετε να βάζει στόχους προσιτούς.
- Οι βάσεις για την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του μπαίνουν από νωρίς. Από τις πρώτες κιόλας μέρες τις γέννησης παίρνει τα πρώτα μηνύματα. Όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα δικά σας όρια τόσο πιο επιτυχή θα είναι τα μηνύματα που θα περάσετε στο παιδί σας.
- Να ακούτε το παιδί σας με προσοχή.
- Να το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματα και τις απόψεις του.
- Να λαμβάνετε σοβαρά υπόψη όσα λέει.
- Να του απαντάτε με ειλικρίνεια (προσαρμόζοντας βέβαια την απάντησή σας στην ηλικία του).
- Να αναγνωρίζετε την προσπάθειά του, ακόμη και αν δεν τα πήγε καλά.
- Να του δίνετε ευκαιρίες.
- Να δείχνετε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ώστε να καλλιεργήσει μέσα του τα εφόδια που του είναι απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα στη ζωή του.
- Να αντισταθμίζετε τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία.

Τι να αποφεύγετε…

Επειδή, όμως, τα όρια μεταξύ επαίνου και υπερβολής είναι μερικές φορές δυσδιάκριτα και μας οδηγούν σε παγίδες, σας παραθέτουμε κάποια στοιχεία που πρέπει να αποφεύγετε.

- Να του λέτε «μπράβο» κάθε στιγμή, όταν δεν το εννοείτε, γιατί έτσι του δημιουργείτε δυσπιστία.
- Να δίνετε μεγάλη έμφαση όταν διεκπεραιώνει τα καθημερινά του καθήκοντα.
- Να επαινείτε ό,τι κάνει ή λέει το παιδί σας. Ίσως έτσι δημιουργηθεί εξάρτηση του παιδιού από τους επαίνους, σε σημείο που μόνο έτσι μπορεί να κινητοποιείται. Τονίζετε πάντα τη συγκεκριμένη συμπεριφορά του.
- Να χρησιμοποιείτε ηχηρές φράσεις όταν θέλετε να επικροτήσετε κάτι που έκανε το παιδί σας. Μη λέτε, π.χ., «μπράβο», «θαυμάσια», «τέλεια» κ.α.

 

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Πώς επιδρούν  οι καταστροφές στο παιδί
Υπάρχουν αρνητικά γεγονότα, όπως ατυχήματα, ληστείες, πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμοί, τρομοκρατικές ενέργειες, που μπορεί να συμβούν απρόσμενα σ’ εμάς, και ίσως βρεθούν μάρτυρες και τα παιδιά μας.

Όλες αυτές οι καταστροφές έχουν σημαντικές ψυχολογικές επιπτώσεις σε όλους μας, κυρίως όμως στα παιδιά, από τα πολύ μικρά μέχρι και τους εφήβους. Oι επιπτώσεις μπορεί να παρουσιαστούν άμεσα στο παιδί ή και ύστερα από μήνες. Όσο πιο έντονη είναι η τραυματική εμπειρία που έχει βιώσει άμεσα ή έμμεσα, τόσο πιο δυνατά είναι τα ψυχολογικά συμπτώματα. Oι γονείς πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν έγκαιρα τα σημάδια, ώστε να βοηθήσουν το παιδί.

Πόσο επηρεάζεται;

Αυτό εξαρτάται από διάφορες παραμέτρους: το χαρακτήρα του παιδιού, την ηλικία του, την ένταση του γεγονότος
H συναισθηματική του ανάπτυξη θα επηρεαστεί  ανάλογα με το πώς θα ερμηνεύσει το γεγονός αλλά και πώς θα εκφραστεί γι’ αυτό.
Ο τρόπος αντίδρασης εξαρτάται, επίσης, από το φύλο. Tα κορίτσια παρουσιάζουν έντονα συμπτώματα μετατραυματικού στρες και πιο μεγάλης διάρκειας απ’ ό,τι τα αγόρια. Αυτά ίσως αναπτύξουν διαταραχές στη συμπεριφορά τους.

Δεν είναι, ωστόσο, απαραίτητο ότι θα παρουσιάσουν σοβαρά προβλήματα στον ψυχισμό τους όλα τα παιδιά που βίωσαν μια καταστροφή.

Πιθανά συμπτώματα

• Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας συνήθως εμφανίζουν: έντονο άγχος αποχωρισμού από τους γονείς, αρνούνται δηλαδή να απομακρυνθούν έστω και για λίγο από κοντά τους, ακόμα κι αν τους το ζητούν, ξεσπούν εύκολα σε κλάματα, έχουν ανησυχία, αυξημένη κινητικότητα ή, αντίθετα, δείχνουν παθητικότητα και η έκφραση στο πρόσωπό τους είναι φοβισμένη. Eπίσης, παρουσιάζουν πιθανή παλινδρόμηση σε συμπεριφορές μικρότερης ηλικίας τις οποίες είχαν ξεπεράσει, όπως ενούρηση, επιθυμία να κοιμούνται με τους γονείς κ.λπ.

• Τα παιδιά από 6-12 χρόνων παρουσιάζουν: τάσεις απομόνωσης, ξεσπάσματα θυμού, επιθετικότητα, αρνητισμό, πολλούς φόβους, κλάματα, δυσκολία στη συγκέντρωση και την προσοχή, πτώση της σχολικής απόδοσης. Δείχνουν συχνά λυπημένα, έχουν συναισθήματα ενοχής, φαίνονται εξαντλημένα, μιλούν απαισιόδοξα. Kαι σ’ αυτές τις ηλικίες ίσως υπάρξει παλινδρόμηση σε συνήθειες προηγούμενων σταδίων, όπως διαταραχές στον ύπνο, οι οποίες μπορεί να επέλθουν από τις πρώτες μέρες μετά το γεγονός, εφιάλτες και ανησυχία. Ακόμα, είναι πιθανό να παρουσιάσουν κεφαλαλγίες ή πόνους στην κοιλιά, δερματικά συμπτώματα καθώς και διαταραχές στο πεπτικό σύστημα.

• Oι έφηβοι ηλικίας 12-18 ετών εκδηλώνουν: αντιδράσεις που μοιάζουν με αυτές των ενηλίκων, όπως άγχος, απόσυρση, απομόνωση, αρνητικές σκέψεις, αποφυγή του σχολείου, εφιάλτες. Θυμούνται έντονα το περιστατικό που βίωσαν, νιώθουν κατάθλιψη, έχουν δυσκολία στις σχέσεις και παρουσιάζουν αντικοινωνική συμπεριφορά.

Τι μπορείτε να κάνετε…

Nα το καθησυχάζετε, εξηγώντας του ότι είναι φυσιολογικό να νιώθει φόβο ή και στενοχώρια.

Να είστε δίπλα του, διαθέσιμοι, ώστε να μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας, χωρίς να το πιέζετε.

Bοηθήστε το παιδί να εκφράσει αυτά που αισθάνεται, ακόμα και μέσα από το σχέδιο ή το παιχνίδι. Έχει φανεί ότι η ενεργητική αντιμετώπιση των τραυματικών γεγονότων είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεπεράσει το παιδί το μετατραυματικό στρες.

Aκόμα κι αν το παιδί-θύμα δεν εκφράζει το συναίσθημα της ενοχής που νιώθει, παρά μόνο σπάνια, είναι σημαντικό να γνωρίζει ότι το κατανοείτε, υπενθυμίζοντάς του ότι δεν είναι υπεύθυνο γι’ αυτό που έγινε.

Προσπαθήστε να επανέλθει η ζωή σας στους κανονικούς ρυθμούς.

Η συνεργασία με το δάσκαλο θα βοηθήσει. Με τη συζήτηση αλλά και την επανάληψη της εμπειρίας αυτής μέσα από το παιχνίδι, το παιδί θ’ αποφορτιστεί.

Μην το υπερπροστατεύετε.

Τέλος, μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά σας κυρίως προσχολικής ηλικίας επηρεάζονται πολύ από τις δικές σας αντιδράσεις.
Αν τα συμπτώματα του παιδιού είναι έντονα, η βοήθεια από έναν ειδικό είναι απαραίτητη.
 
Επηρεάζεται το παιδί από τις ειδήσεις στην τηλεόραση;

Κάθε βράδυ, οι δέκτες της τηλεόρασης είναι ανοικτοί στο σαλόνι ή και στο υπνοδωμάτιο των περισσότερων οικογενειών. Oι γονείς παρακολουθούν τις ειδήσεις και συχνά δίπλα τους ή λίγο πιο πέρα βρίσκονται τα παιδιά τους. Aκούν για διάφορα θέματα, συνήθως δυσάρεστα, όπως για τη μεγάλη οικονομική κρίση, την ανεργία, την εγκληματικότητα, το ρατσισμό, για απαγωγές ανηλίκων, δολοφονίες, πλημμύρες, τρομοκρατικές ενέργειες, τυφώνες.

Στην εποχή της άμεσης πληροφόρησης, μια τέτοια σωρεία βίαιων και ανατριχιαστικών ειδήσεων αποτελούν πια καθημερινό φαινόμενο. Tα παιδιά, συνήθως, πληροφορούνται τα θέματα της επικαιρότητας είτε παρακολουθώντας τα ίδια τις ειδήσεις στην τηλεόραση είτε από τους γονείς τους ή, ακόμα, και από τους συμμαθητές τους στο σχολείο.

Συχνά μου θέτουν το ερώτημα πώς μπορούν τα παιδιά να επηρεαστούν από τις ειδήσεις. Eίναι γεγονός ότι κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Έτσι, λοιπόν, υπάρχουν διαφορές στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα «άσχημα νέα».

Aρκετά παιδιά έχουν ένα καταπληκτικό «ταλέντο» να αρνούνται να ασχοληθούν με «όλα αυτά τα δυσάρεστα», αποκλείοντας το σκληρό κόσμο που προβάλλουν οι ειδήσεις από τη συναισθηματική τους ζωή. Άλλα παιδιά εντυπωσιάζονται, φοβούνται ή ανησυχούν πιο εύκολα όταν πληροφορούνται για κάποιο απειλητικό ή τρομακτικό γεγονός.

Tι μπορείτε να κάνετε…

Είναι καλύτερα να σταματήσετε να παρακολουθείτε ειδήσεις μαζί με τα παιδιά σας, ιδίως αν είναι προσχολικής ηλικίας.

Η ώρα που κάθεστε για φαγητό θα πρέπει να είναι αφιερωμένη στην επικοινωνία και στην ανταλλαγή «οικογενειακών νέων» – γι’ αυτό δεν πρέπει να είναι ανοικτός ο δέκτης της τηλεόρασης.

Αν παρ’ όλα αυτά, το παιδί έχει παρακολουθήσει κάποια είδηση που το αναστάτωσε ή απλώς σας ζητά πληροφορίες σχετικά μ’ αυτή, δώστε του την ευκαιρία να σας μιλήσει.

Ρωτήστε το τι ακριβώς είναι εκείνο που το δυσαρεστεί.

Nα είστε βέβαιοι ότι το παιδί σας θα αισθανθεί πολύ καλά, αν σας εκφράσει την ανησυχία του και νιώσει ότι του συμπαραστέκεστε.

Όταν αποφεύγετε να συζητάτε μαζί του για μια δυσάρεστη είδηση, νομίζει ότι είστε πολύ στενοχωρημένοι ή ότι αυτό που συμβαίνει είναι τόσο «κακό» που το κρύβετε. Έτσι διακυβεύεται η εμπιστοσύνη του προς εσάς, ενώ, ταυτόχρονα, του αφήνετε το περιθώριο να δημιουργεί διάφορα σενάρια με την παραγωγική του φαντασία…

Προσφέρετε στο παιδί σας ακόμα μια αγκαλιά, ασχοληθείτε περισσότερο μαζί του. Η τρυφερότητά σας μπορεί να αντισταθμίσει τις εικόνες και το φόβο που δεν το αφήνουν να ησυχάσει, αφότου έμαθε κάποιο δυσάρεστο γεγονός.

Να θυμάστε πως το παιδί αισθάνεται ασφάλεια, ανάλογα με τη σχέση που έχει διαμορφώσει μαζί σας και όχι τόσο πολύ με ό,τι συμβαίνει αλλού.
Έχει μεγάλη ανάγκη να νιώθει ότι στο σπίτι κυριαρχούν η σιγουριά και η σταθερότητα.

Βοηθήστε το να εκφράσει τα συναισθήματά του μέσα από τη ζωγραφική, τον πηλό, τις κατασκευές ή το κουκλοθέατρο. Έτσι «ξορκίζει» τους δικούς του εφιάλτες.

Από το βιβλίο μου μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή