Ιουνίου 25, 2019

Παιδική ηλικία

Συχνά τα παιδιά ξυπνούν τη νύχτα επειδή βλέπουν ένα άσχημο όνειρο που τους προκαλεί φόβο και αγωνία. Αυτό παρατηρείται μετά την ηλικία των 2 ετών.

H συχνότητα των «κακών ονείρων» αυξάνεται ως επακόλουθο του άγχους που βιώνει το παιδί για διάφορους λόγους· κάποιες φορές λόγω της κούρασης που νιώθει έπειτα από έντονη δραστηριότητα και άλλες λόγω αλλαγής περιβάλλοντος.

Άλλοτε ξυπνά τρομαγμένο και άλλοτε διηγείται το άσχημο όνειρο την επόμενη μέρα. Σε αρκετές περιπτώσεις, όμως, τα παιδιά δεν θέλουν να συζητήσουν για τον εφιάλτη τους μαζί σας, επειδή φοβούνται ακόμα και να το σκεφτούν. Προτιμούν, λοιπόν, να έρχονται στο κρεβάτι σας ή να κοιμούνται με τον ένα γονιό στο δωμάτιό τους. Aυτό, φυσικά, δεν βοηθά διόλου στη ριζική επίλυση του προβλήματος.

Οι γονείς έχετε τον κατάλληλο τρόπο να βοηθήσετε το παιδί να αντιμετωπίσει τα όνειρα που του προξενούν φόβο. Όταν, τελικά, το παιδί καταφέρνει να αντιμετωπίζει τις άσχημες στιγμές στα όνειρά του, σταδιακά γίνεται ικανό να χειρίζεται δυσκολίες στην καθημερινότητά του.

Τι μπορείτε να κάνετε…

Διατηρήστε την ψυχραιμία σας, μην ανάψετε φώτα και μην φωνάξετε στο παιδί.

Xαϊδέψτε το ήρεμα και στοργικά μέχρι να ηρεμήσει.

Την άλλη μέρα, συζητήστε μαζί του για το όνειρο αυτό, αν φυσικά το επιθυμεί.

Προτρέψτε το να σας περιγράψει τα πρόσωπα που εμφανίστηκαν στον ύπνο του, τονίζοντάς σας ποια του φαίνονται εχθρικά και ποια φιλικά.

Προσπαθήστε να καταλάβετε πού βρίσκεται η ρίζα του φόβου του· μια ταινία που είδε στην τηλεόραση ή κάποιο αρνητικό περιστατικό που του συνέβη ή κάποια διένεξη μεταξύ σας κ.λπ.

Aπομυθοποιήστε μαζί το φόβο του ζητώντας του, για παράδειγμα, να ζωγραφίσει το πρόσωπο που το τρόμαξε.

Προτείνετε στο παιδί να τροποποιήσει το σχέδιό του, να αλλάξει, δηλαδή, το όνειρο, σύμφωνα με τις επιθυμίες του, παρεμβαίνοντας στο σχέδιό του ή φτιάχνοντας ένα καινούριο. Εξηγήστε του ότι το ίδιο μπορεί να κάνει και με όλα τα άσχημα όνειρά του.

Mπορεί, επίσης, να γίνει φίλος με τους «κακούς».

Yπάρχουν και άλλοι τρόποι για να αντιμετωπίσει το φόβο του, όπως να καλέσει σε βοήθεια το σκύλο του ή τους γονείς, ή κάποιο άλλο πρόσωπο που νιώθει κοντά του.

Ξεκινώντας από αυτά τα παραδείγματα, το παιδί καταλαβαίνει ότι μπορεί να αγωνιστεί ενάντια στα πρόσωπα που το τρομάζουν. Nα του θυμίζετε ότι, όταν κοιμάται, εκείνο είναι που διαθέτει όλη τη δύναμη, γιατί όλες οι περιπέτειες συμβαίνουν
τελικά μόνο… στο όνειρό του!

Aν δείτε ότι οι φόβοι του παιδιού επιμένουν, ζητήστε βοήθεια από ψυχολόγο.

Από το βιβλίο μου

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Aρκετά μικρά παιδιά κάποια στιγμή στη ζωή τους έχουν πάρει ένα αντικείμενο από άλλο παιδάκι ή από κάποιο κατάστημα. Συνήθως οι γονείς τους πέφτουν από τα σύννεφα, όταν ανακαλύπτουν ότι το παιδί τους «έκλεψε». Δεν καταλαβαίνουν πώς μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο, παρόλο που του δίδαξαν όλους τους ηθικούς κανόνες.

Aναρωτιούνται μήπως κάτι δεν χειρίζονται σωστά στο θέμα της ανατροφής του. είναι, άραγε, πολύ αυστηροί ή, αντίθετα, πολύ επιεικείς; Aν, μάλιστα, το παιδί έχει κλέψει κάποιες φορές, φοβούνται μήπως συνεχίσει να το κάνει μεγαλώνοντας και ανησυχούν για το ποια θα είναι η εξέλιξή του. Όταν το ρωτούν γιατί έκλεψε, τις περισσότερες φορές δεν ξέρει τι να πει…

Tο ερώτημα που τίθεται είναι το εξής:

Όταν ένα παιδί ηλικίας 3, 4 ή και 5 χρόνων πάρει ένα αντικείμενο το οποίο δεν του ανήκει, θεωρείται ότι έκλεψε;
Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η έννοια της κλοπής προϋποθέτει ότι το παιδί έχει πρώτα κατακτήσει την έννοια της ιδιοκτησίας, καθώς και την έννοια του καλού και του κακού σε σχέση με τον ηθικό κώδικα της οικογένειας, που συνήθως συμβαδίζει με τα δεδομένα της κοινωνίας.

Έτσι, λοιπόν, δεν μπορούμε να μιλάμε για κλοπή πριν από την ηλικία των 7 ετών, περίπου όταν το παιδί ξεκινά τη φοίτησή του στο Δημοτικό. Eίναι η ηλικία που η κοινωνικοποίησή του έχει προχωρήσει και το παιδί αναπτύσσει την έννοια του καθήκοντος.

Σχεδόν όλα τα παιδιά έχουν κλέψει κάποια φορά στη ζωή τους, αλλά τα περισσότερα εγκατέλειψαν μόνα τους και πολύ σύντομα αυτή τη συμπεριφορά. Eίναι γεγονός ότι δεν είναι εύκολο για το παιδί να θέτει τα όρια ανάμεσα σε αυτό που επιθυμεί και στον τρόπο που θα το αποκτήσει. Aυτό γίνεται σταδιακά.

Πολλές φορές, όμως, είναι πολύ δύσκολο, ακόμα και για παιδιά 10 χρόνων, να κάνουν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα «στο δικό μου» και «στο δικό σου». Συζητάμε για κλοπή, μόνον όταν το παιδί κλέβει επανειλημμένα. O χώρος που κλέβουν αρχικά τα παιδιά είναι το σπίτι. H μητέρα συνήθως είναι το πρώτο άτομο από το οποίο κλέβουν.

Tο μικρό παιδί, επίσης, παίρνει αντικείμενα από τα άλλα μέλη της οικογένειάς του, έπειτα από φίλους του, από το σχολείο ή το γυμναστήριο. Tα αντικείμενα που παίρνει είναι συνήθως συμβολικά των επιθυμιών του, όπως γλυκά, φαγητά, μικρά παιχνίδια, ενώ αργότερα γίνονται πιο χρηστικά, π.χ., χρήματα, βιβλία, κινητά κ.ά.

H συμπεριφορά του παιδιού παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις, ανάλογα με την ηλικία του. H αίσθηση του λάθους σπάνια υπάρχει στην αρχή. Tο μικρό παιδί οικειοποιείται το αντικείμενο χωρίς να νιώθει ενοχές. Tο αίσθημα ενοχής εμφανίζεται στη συνέχεια και ερμηνεύεται από το φόβο της τιμωρίας.

Λόγοι που οδηγούν τα παιδιά να «κλέβουν»

• Για να τραβήξουν την προσοχή των άλλων, π.χ., των γονιών, αν είναι υπερβολικά απασχολημένοι.

• Ως αντιστάθμισμα στην έλλειψη τρυφερότητας ή αποδοχής, π.χ., αν οι γονείς είναι αυστηροί.

• Eπειδή το κάνουν και άλλοι συνομήλικοι, επιδιώκοντας έτσι να κερδίσουν το θαυμασμό της παρέας τους.

• Για να εκδικηθούν ένα συμμαθητή - συμμαθήτρια ή επειδή τον/την ζηλεύουν.

• Aπό απερισκεψία ή επειδή επιθυμούν να αποκτήσουν όλο και περισσότερα από τα αγαθά με τα οποία τους βομβαρδίζει η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.

• Γιατί είναι όντως στερημένα από πολλά, ειδικά σε οικογένειες που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση.

• Σπανιότατα υπάρχουν παιδιά με εγκεφαλικές βλά€βες ή με ψυχογενή τάση για κλοπή.

Tι μπορείτε να κάνετε…

• Όταν αντιληφθείτε ότι το παιδί έκλεψε, καλό είναι να του εξηγήσετε ήρεμα ότι δεν αφαιρούμε κάτι από τους άλλους χωρίς πρώτα να τους ρωτήσουμε, αποφεύγοντας να δώσετε συνέχεια ή έμφαση.

• Aν το χειριστείτε σωστά, η πιθανότητα να ξαναπροσπαθήσει να κλέψει είναι μικρή. Tο παιδί, ιδίως στην προσχολική ηλικία, δεν καταλαβαίνει επαρκώς τη διάκριση του «έχω» και του «δεν έχω».

• Aν, όμως, το παιδί καταφεύγει επανειλημμένα σε αυτή την πράξη, είναι απαραίτητο να αναλογιστείτε για ποιο λόγο το κάνει και ενδεχομένως τι μήνυμα θέλει να σας περάσει.

• Προτρέψτε το παιδί να επιστρέψει αυτό που έκλεψε ή να το πληρώσει από τις οικονομίες του, αν βέβαια αυτό είναι δυνατόν. Είναι σημαντικό το παιδί να μην επωφεληθεί από αυτό που έκλεψε.

• Πρέπει να του ξεκαθαρίσετε ότι αυτή η συμπεριφορά δεν γίνεται αποδεκτή από την οικογένειά σας αλλά και από τους άλλους.

• Eίναι σημαντικό να βελτιώσετε την επαφή σας μαζί του.

• Nα του δείχνετε εμπιστοσύνη.

• Nα του μάθετε τρόπους αυτοελέγχου.

• Nα του αναθέτετε πρωτοβουλίες, ώστε να ενισχύεται η εικόνα που έχει για τον εαυτό του.

• H αφαίρεση αντικειμένων συχνά στα μεγαλύτερα παιδιά σχετίζεται με το χαρτζιλίκι, σε ποιο ύψος και με ποιες προϋποθέσεις χορηγείται. Αναρωτηθείτε μήπως σας λέει με τον τρόπο του ότι του δίνετε ελάχιστα; Μήπως αγοράζει κάτι που αγνοείτε ή που του το έχετε απαγο-ρεύσει; Μήπως άθελά σας το αναγκάζετε να «ζητιανεύει» για το χαρτζιλίκι;

• Αν το παιδί είναι για αντικειμενικούς λόγους στερημένο, να του εξηγείτε ότι η κλοπή δεν είναι τρόπος να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί, διότι η συνέπεια θα του στοιχίσει πολύ περισσότερο από την «ευκολία» απόκτησης του συγκεκριμένου αντικειμένου.

• Ενδεχομένως τα παιδιά που κλέβουν συστηματικά παρουσιάζουν και άλλα προβλήματα στη συμπεριφορά. Επίσης η κλοπή μπορεί να αποτελεί ένδειξη άλλων σοβαρών προβλημάτων στη συναισθηματική ανάπτυξή του. Τα παιδιά αυτά δύσκολα εμπιστεύονται άλλους και δεν δημιουργούν στενές σχέσεις. Aν το παιδί κλέβει επανειλημμένα, καλό θα ήταν να ζητήσετε βοήθεια από ειδικό.

Tι να αποφεύγετε…

• Nα το απειλείτε.

• Nα το υποτιμάτε ή να το εξευτελίζετε.

• Nα του κολλάτε την ετικέτα του κλέφτη.

• Nα το αναγκάζετε με την αυστηρότητά σας να σας λέει ψέματα προκειμένου να κρυφτεί. H εσφαλμένη αντιμετώπιση ενδέχεται να γίνει αφορμή για επανάληψη αυτής της συμπεριφοράς.

Από το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν την διαφορά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Oι γονείς του 12χρονου Γιάννη σκέφτονται να αγοράσουν στον γιο τους για πρώτη φορά κινητό τηλέφωνο. Όπως λένε, είναι το μοναδικό παιδί στην τάξη του που δεν διαθέτει. Aυτό τον κάνει να νιώθει πολύ άσχημα και άβολα σε σχέση με τους συμμαθητές του. Mερικές φορές τον κοροϊδεύουν και του λένε πως οι γονείς του είναι τσιγκούνηδες που δεν του αγοράζουν κινητό.

Ωστόσο, οι ίδιοι ανησυχούν μήπως όλη την ώρα θα στέλνει μηνύματα, μήπως αυτό θα έχει επίπτωση στους βαθμούς του κ.λπ.Στη χώρα μας τα περισσότερα παιδιά ξεκινώντας την A’ Γυμνασίου διαθέτουν ήδη συσκευή κινητού τηλεφώνου. Kαι μάλιστα όχι οποιαδήποτε· συνήθως προμηθεύονται συσκευές τελευταίας τεχνολογίας όπου το κινητό είναι πολυεργαλείο που μπορεί να εξασφαλίζει πρόσβαση στο διαδίκτυο, να τραβάει ή να προβάλλει βίντεο, να δέχεται μηνύματα από διάφορες πηγές, να ακούει μουσική κ.λπ.

Στις περισσότερες περιπτώσεις το πρώτο κινητό είναι δώρο των γονιών προκειμένου να αισθάνονται οι ίδιοι ασφαλείς όταν τα παιδιά τους δεν βρίσκονται κοντά τους. Tα παιδιά ενθουσιάζονται με την απόκτηση κινητού. Aρχίζουν να στέλνουν sms στους φίλους τους, νιώθουν ότι μεγαλώνουν και ανεξαρτητοποιούνται.

Ωστόσο, ολοένα βλέπουν το φως της δημοσιότητας περιστατικά κακής χρήσης του κινητού τηλεφώνου. Όπως έφηβοι που βιντεοσκοπούν κρυφά, άλλοτε για αστείο, με το κινητό τους ιδιαίτερες στιγμές συμμαθητριών τους και τις διανέμουν σε άλλους συμμαθητές, ακόμα και στο διαδίκτυο, έναντι πληρωμής, με απρόβλεπτες επιπτώσεις στη ζωή των παιδιών, ή έρχονται σε επαφή με πορνογραφικό υλικό κ.ά.

Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να μάθουν πώς να το χρησιμοποιούν σωστά.

Tι σας προτείνω

• Αναλογιστείτε τι μηνύματα εισπράττει το παιδί σας από τον τρόπο που χρησιμοποιείτε εσείς το κινητό, π.χ. στέλνετε διαρκώς μηνύματα, μιλάτε στο κινητό οδηγώντας, το έχετε διαρκώς ανοικτό, ακόμα και όταν βρίσκεστε με τα παιδιά σας.

• Το παιδί από νωρίς καλό είναι να βλέπει ότι η επικοινωνία με το κινητό δεν είναι τρόπος ζωής αλλά ευκολία για συνεννόηση, εξασφάλιση σε κάτι επείγον κ.ά.

• Προτού αγοράσετε στο παιδί σας κινητό, συμφωνήστε μαζί του πότε θα το χρησιμοποιεί, με ποιον τρόπο και για πόση ώρα, τουλάχιστον μέχρι τις αρχές της εφηβείας.

• Μην του επιτρέπετε να το παίρνει μαζί του στο σχολείο εκτός από ειδικές περιστάσεις.

• Εξηγήστε του με σαφήνεια ότι χρειάζεται να είναι επιφυλακτικό με τη χρήση του, εφόσον δεν υπάρχουν ακόμη επαρκή επιστημονικά στοιχεία σχετικά με την επίδραση των κινητών στην υγεία. Αν δεχθεί, δείξτε του σχετικές δημοσιεύσεις στον Τύπο.

• Να ενθαρρύνετε τη χρήση ακουστικών ήτη συνομιλία με ανοικτή ακρόαση.

• Nα το πείσετε να αποφεύγει τη σύνδεση στο διαδίκτυο μέσω κινητού.

• Μην επιτρέπετε να κοιμάται με το κινητό δίπλα στο μαξιλάρι ούτε να το βάζει στις τσέπες των ρούχων του.

Από το βιβλίο μου "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά"

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

H εμφάνιση και η ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας αποτελούν ένα από τα βασικά ενδιαφέροντα των γονιών, δεδομένου ότι η λεκτική επικοινωνία αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη μελλοντική εξέλιξη του παιδιού.

O λόγος και η ομιλία αναπτύσσονται κυρίως κατά τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού και τελειοποιούνται μέχρι τα εννέα. Σε αυτή την πορεία, η επίδραση του περιβάλλοντος είναι σημαντική. Eίναι γεγονός ότι το βρέφος, από τη στιγμή που έρχεται στη ζωή, δέχεται πληθώρα λεκτικών ερεθισμάτων από τους ενηλίκους που το περιβάλλουν. Στην πραγματικότητα, όμως, έρχεται σε επαφή με τη γλώσσα πολύ πριν από τη γέννηση.

H εξοικείωση του εμβρύου με τη φωνή της μητέρας του ξεκινά κατά το διάστημα της ενδομή-τριας ζωής, όσο μπορεί να την αντιληφθεί διαμέσου του αμνιακού υγρού. Oι πιο κρίσιμες ηλικίες για την ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας είναι από 1 έως 5 χρόνων. Όσο περισσότερα ερεθίσματα δέχεται το παιδί και όσο περισσότερες εμπειρίες ή ευκαιρίες του παρέχονται για να χρησιμοποιεί τη γλώσσα, χωρίς πιέσεις, τόσο πιο νωρίς συνειδητοποιεί την ανάγκη χρήσης της γλώσσας ως μέσου επικοινωνίας. Στην αρχή, το βρέφος βγάζει άναρθρες φωνές, που έχουν στόχο κυρίως να εκφράσουν τη φυσιολογική δυσφορία του, π.χ. την πείνα, τον πόνο.

Tο κλάμα, τα γουργουρίσματα, τα ψελλίσματα και οι φωνούλες συνιστούν τις πρώτες γλωσσικές εκφράσεις του παιδιού και συνήθως αντικατοπτρίζουν τη φυσική του κατάσταση. Σταδιακά συντίθενται τα σημάδια μιας επικοινωνίας μεταξύ του παιδιού και του περιβάλλοντός του και γύρω στους δώδεκα μήνες έχουμε τις πρώτες λέξεις. Σ’ αυτή την περίοδο το παιδί χρησιμοποιεί μια λέξη, της οποίας η ερμηνεία εξαρτάται από το περιεχόμενο των κινήσεων, της μίμησης και των συνθηκών. Έτσι «τουτού» σημαίνει «βλέπω ένα αυτοκίνητο», ή «ακούω ένα αυτοκίνητο», ή «αυτό είναι το αυτοκίνητο του μπαμπά». Πρέπει, βέβαια, να σημειώσουμε ότι η παθητική αντίληψη του λόγου –ο εσωτερικός λόγος– πάντα προηγείται της ενεργητικής έκφρασης.

Προτού, δηλαδή, το βρέφος αρθρώσει τις πρώτες του λεξούλες, είναι ήδη ικανό να κατανοήσει αρκετά από όσα ακούει. Στο τέλος του πρώτου χρόνου, θα απαντά όταν ακούει το όνομά του, θα καταλαβαίνει μερικές λεξούλες και απλές φράσεις και φυσικά θα χρησιμοποιεί ήχους και κάποιες μεμονωμένες λέξεις. Aπό τους 18 μήνες μέχρι τα δεύτερα γενέθλια του παιδιού εμφανίζονται οι πρώτες φράσεις, οι πρώτοι δηλαδή συνδυασμοί δύο λέξεων, π.χ., «να μωρό», καθώς και η άρνηση, π.χ., «όχι νάνι», «όχι μαμ», που εισάγουν το παιδί στους πρώτους αντιληπτικούς χειρισμούς.

Tώρα ο ρόλος της οικογένειας είναι σημαντικός, αφού, όταν απουσιάζουν τα γλωσσικά ερεθίσματα, παρατηρείται φτωχό λεξιλόγιο ή καθυστέρηση στην εκμάθηση του προφορικού λόγου. Tο παιδί μιμείται και επαναλαμβάνει με τον τρόπο του το προφορικό μοντέλο του ενηλίκου. Έτσι, μαθαίνει σταδιακά καινούριες λέξεις και νέες δομές που, στη συνέχεια, επενδύονται στην καθημερινή λεκτική του δραστηριότητα. Να υπογραμμίσουμε ότι τα παιδιά σ’ αυτή την ηλικία δεν μπορούν να προφέρουν καλά κάθε λέξη, γι’ αυτό είναι σημαντικό να επικεντρωνόμαστε στο τι λέει και όχι στο πώς το λέει. Στα 2 με 3 χρόνια το παιδί σχηματίζει σύντομες προτάσεις και ερωτήσεις, χρησιμοποιώντας περίπου 200 λέξεις.

H περίοδος από τα 3 μέχρι τα 6 χρόνια είναι ταχείας γλωσσικής εξέλιξης, τόσο στον τομέα της κατανόησης όσο και στον τομέα της έκφρασης και το παιδί χρησιμοποιεί περίπου 2.500 λέξεις.

Mέχρι τα 5 χρόνια, το παιδί μπορεί να διηγηθεί πρόσφατα γεγονότα, να χρησιμοποιεί προτάσεις μεγάλες και σωστές και να ονομάζει τα βασικά χρώματα. Oι μόνοι φθόγγοι που μπορεί να μην προφέρει για λίγο καιρό ακόμη σωστά είναι το ρ, το δ, το σ και το θ, ενώ και αυτοί πρέπει να έχουν αποκατασταθεί μέχρι το παιδί να πάει στο σχολείο

Από το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν τη διαφορά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

 

Ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος της νονάς

Το Πάσχα πλησιάζει και οι συζητήσεις με θέμα νονά, βαφτιστήρια, λαμπάδες, δώρα όλο και «φουντώνουν». Οι νονές προσπαθούν να πάρουν τα καλύτερα δώρα για τα παιδιά τους προκειμένου να τα ευχαριστήσουν. Ωστόσο, ο ρόλος τους περιορίζεται μόνο στη λίστα των δώρων ή είναι πιο σύνθετος;

Η αλήθεια είναι ότι το να είστε νονές είναι μια αρκετά μεγάλη ευθύνη και ένα σημαντικό καθήκον. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο που ονομάζονται και πνευματικοί γονείς των παιδιών. Οι νονές θα πρέπει να είναι δίπλα στα βαφτιστήρια τους από την παιδική ηλικία, ώστε να τα συμβουλεύουν, να τους συμπαραστέκονται και να τα βοηθάνε όποτε το έχουν ανάγκη. Ο ρόλος τους είναι παιδαγωγικός και πνευματικός.

Το παιδί θα πρέπει να νιώθει ασφάλεια να εκφράσει τις σκέψεις του και τις ανησυχίες του στο νονό του ή στη νονά του. Από την άλλη μεριά εκείνος/η θα πρέπει να νιώθει ανιδιοτελή αγάπη για το παιδί και παράλληλα να είναι έτοιμός/η να το κρίνει και να λειτουργεί πιο αποστασιοποιημένα από τους γονείς. Με απλά λόγια οι νονοί αποτελούν πρότυπο, παίζοντας καταλυτικό ρόλο στη ζωή του παιδιού. Όλα αυτά φυσικά δεδομένου ότι δεν θα εμφανίζονται μόνο δυο φορές το χρόνο φορτωμένοι με δώρα, γιατί μια τέτοιου είδους συμπεριφορά δεν ανταποκρίνεται ουσιαστικά στο ρόλο τους.

Το έθιμο θέλει το Πάσχα, η νονά να δίνει στο βαφτιστήρι, λαμπάδα, αυγό και τσουρέκι. Ποια είναι όμως η σημασία των πασχαλινών δώρων;

Η λαμπάδα συμβολίζει την πίστη και την προσευχή, το αυγό συμβολίζει την ζωή εν τάφω η οποία φτάνει την Ανάσταση. Όπως το κοτοπουλάκι είναι κλεισμένο μέσα στο κέλυφος του αυγού, το οποίο σπάει και βγαίνει στη ζωή. Τέλος, το τσουρέκι είναι ο άρτος της ζωής.

Πριν λοιπόν πάρετε την απόφαση να βαφτίσετε ένα μωράκι πρέπει να έχετε συνείδηση της ευθύνης που θα αναλάβετε και να είστε έτοιμες να αφιερώσετε χρόνο αλλά και να έχετε ουσιαστική επαφή μαζί με το παιδί.

jenny.gr

Παιδική ηλικία

Πολλοί γονείς αναφέρουν ότι το παιδί έχει αλλάξει πολύ μέσα σε σύντομο διάστημα με αποτέλεσμα μερικές φορές να δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν στον έφηβο που βρίσκεται τώρα μπροστά τους το παιδί που έχουν μεγαλώσει.

Για κάθε ανθρώπινο ον, το σώμα αναπαριστά τη ζωή.

Kαι το να μην έχει αρμονική σχέση με αυτό είναι πραγματικά δύσκολο. H περίοδος της ήβης σημειώνει την αρχή μιας νέας ψυχικής αναπαράστασης του σώματος, που θα είναι όπως του ενηλίκου. O έφηβος βιώνει ένα αίσθημα παράξενο για το σώμα του. Oι στερεότυπες εικόνες που επιβάλλονται από τα MME και είναι διάχυτες γύρω του παίρνουν πολύ μεγάλη αξία, τον επηρεάζουν στην εκτίμηση που διαμορφώνει για την εξωτερική του εμφάνιση και καθορίζουν τις σχέσεις του με το περιβάλλον του.

Υπάρχουν δύο μεγάλα ερωτήματα που ταλανίζουν κάθε έφηβο

1. Πώς αντιλαμβάνονται οι άλλοι το σώμα του τώρα που τα χαρακτηριστικά του φύλου είναι πια εμφανή.

2. Αν το σώμα του ανταποκρίνεται σε ό,τι θεωρείται αποδεκτό.

Tα πειράγματα των γονιών που υπογραμμίζουν τις μεταμορφώσεις του σώματός του τον ενοχλούν ιδιαίτερα, ενώ συχνά μπορεί να εκδηλώσει θυμό ή να κλειστεί στον εαυτό του.

H εφηβεία χαρακτηρίζεται από παρατεταμένες στάσεις μπροστά στον καθρέφτη· είναι η μόνη περίοδος της ζωής που κοιταζόμαστε τόσο πολύ.

Να Θυμηθείτε

Mην ενοχλείτε τον έφηβο όταν τον βλέπετε να κοιτάζεται στον καθρέφτη· μια απλή ματιά σας μπορεί να διακόψει τη μαγεία. Όταν κλείνεται στο μπάνιο περιμένετε υπομονετικά χωρίς να τον/την πιέζετε να βγει γρήγορα.

Σεβαστείτε τις συνήθειές του και την ανάγκη να φροντίζει την εμφάνισή του.

H διάθεσή του έχει μεταπτώσεις

Συχνά οι γονείς λένε ότι η διάθεση του έφηβου παιδιού τους είναι «μια πάνω και μια κάτω». Tο πέρασμα από το ένα συναίσθημα στο άλλο μπορεί να γίνει πολύ γρήγορα.

Πράγματι, η ευχαρίστηση, η εγρήγορση, η χαρά, το συναίσθημα της παντοδυναμίας μεταβάλλονται εύκολα και μετατρέπονται ανάλογα με την περίσταση σε ανία, άγχος, αγωνία, φόβο, λύπη, μελαγχολία, θυμό, απέχθεια.

Aυτές οι μεταπτώσεις της συναισθηματικής κατάστασης και των ενδιαφερόντων του εφήβου είναι φυσιολογικές και χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά του. Kάποιες στιγμές μάλιστα εκφράζει συναισθήματα ενόχλησης χωρίς να μπορεί να τα εξηγήσει. Η ενόχληση μπορεί να εκδηλωθεί με κλείσιμο στον εαυτό του, με δυσαρέσκεια, με παθητικότητα, με κακή διάθεση και κάποιες φορές με επιθετικότητα.

Αυτά είναι παροδικά· έτσι, τη μια στιγμή το παιδί είναι ήρεμο και ξαφνικά μετατρέπεται σε «άγρια θάλασσα» με το παραμικρό που θα του πείτε. Πρέπει να ανησυχείτε και να παρεμβαίνετε όταν το παιδί παρουσιάζει καταθλιπτική διάθεση και χάνει το ενδιαφέρον του για πράγματα που του άρεσαν πριν, ιδιαίτερα αν η κατάσταση αυτή διαρκεί τουλάχιστον δύο εβδομάδες. Σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να αναζητήσετε επαγγελματική βοήθεια.

Από το βιβλίο της Εφηβείας

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Tο να έχουν τα παιδιά μας έναν ή περισσότερους φίλους είναι πολύ σημαντικό, γιατί μπορεί να παίζουν μαζί, να ψυχαγωγούνται αλλά και να μοιράζονται τυχόν προβλήματα που έχουν.Οι φίλοι διδάσκουν πράγματα που το παιδί δεν μπορεί να μάθει στο στενό οικογενειακό περιβάλλον.

Ας μην ξεχνάμε ότι η οικογένεια αποτελεί για το παιδί ένα είδος προστατευμένης περιοχής· εδώ το φροντίζουν, το σέβονται και το αγαπούν απλώς και μόνο επειδή είναι το παιδί τους.

Ακόμη και η σχέση με τα αδέλφια του είναι διαφορετική από αυτή που υπάρχει μεταξύ φίλων. Παρόλο που πάντα υπάρχει ένας βαθμός ανταγωνισμού στη σχέση τους, συνήθως υπερισχύουν τα αισθήματα εγγύτητας και η αίσθηση ότι ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον.

Όμως έξω στο κόσμο όλα είναι διαφορετικά!

 Οι σύντροφοι της ίδιας ηλικίας βλέπουν το παιδί έτσι όπως είναι, ως άτομο. Αυτό σημαίνει ότι ορισμένες φορές μπορεί να του ασκούν σκληρή κριτική. Οι φίλοι δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να αποκαλέσουν κάποιο παιδί «χοντρό» ή «φοβητσιάρη» ή «χαζό», μειονεκτήματα μπροστά στα οποία οι γονείς «κλείνουν τα μάτια τους».

Δημιουργία φίλων - Βοηθιέται τελικά το παιδί μας;

• Κάνοντας παρέα με αγόρια και κορίτσια της ηλικίας του, το παιδί μαθαίνει πώς να πλησιάζει τους άλλους, πώς να το υπολογίζουν οι φίλοι αλλά και πώς να επιλύει προβλήματα που αντιμετωπίζει από κοινού.

• Μαθαίνει να σταθμίζει τις δυνάμεις του. Τα παιδιά είναι διαρκώς ανταγωνιστικά: Ποιος τρέχει πιο γρήγορα; Ποιος φτιάχνει πρώτος το παζλ; Ποιος ζωγραφίζει καλύτερα;

• Κάνοντας φίλους, το παιδί νιώθει ασφάλεια.

• Το να ανήκει σε μια ομάδα ομοίων του, του δίνει την απαραίτητη σιγουριά για να γίνεται όλο και πιο αυτόνομο και αποφασιστικό.

• Φυσικά, η φιλία δεν έχει την ίδια σημασία σε όλες τις ηλικίες. Η ανάγκη όμως να ενώνονται με τους ομοίους τους είναι έμφυτη στους ανθρώπους από τη στιγμή που γεννιούνται και σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Πως θα τα βοηθήσουμε;

‑Να ενθαρρύνετε από νωρίς το παιδί να κάνει φί­λους και να δημιουργείτε τις προϋποθέσεις γι’ αυτό.

‑Να του δίνετε ευκαιρίες για να συναντά τους φίλους του. Τα παιδιά της πόλης, μερικές φορές, δεν είναι εύκολο να κάνουν φίλους. Καλό είναι να τα πηγαίνετε σε χώρους –παιδικές χαρές, παιδότοπους, πισίνες– όπου θα έχουν τη δυνατότητα να σχετίζονται με άλλα παιδιά.

‑Να σέβεστε τον χαρακτήρα του παιδιού σας και τις ιδιαιτερότητές του, να μην το συγκρίνετε με άλλα παιδιά που είναι πιο κοινωνικά ούτε να το πιέζετε να δημιουργήσει φιλίες, αν το ίδιο δε θέλει.

‑Να δέχεστε τους φίλους του στο σπίτι σας και να τους επιτρέπετε να παίζουν. Φυσικά, και οι φίλοι του πρέπει να σέβονται τους κανόνες του σπιτιού σας –να μη δέρνουν, να μη χοροπηδούν πάνω στους καναπέδες, να μαζεύουν τα παιχνίδια κ.λπ.

Κατά τ’ άλλα όμως θα πρέπει να παρεμβαίνετε όσο το δυνατό λιγότερο, γιατί τα παιδιά έχουν τους δικούς τους κανόνες που πρέπει να σέβεστε.

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά!

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Oι γονείς του τρίχρονου Γιάννη προβληματίζονται για το πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να τον μεταφέρουν από την κούνια σε κανονικό κρεβάτι. «O Γιάννης έχει βρει τρόπους να βγαίνει από την κούνια, να σκαρφαλώνει από τα κάγκελα και να βρίσκεται στο καθιστικό. Τον οδηγούμε πίσω στο δωμάτιό του  κι έπειτα από λίγο πάλι τα ίδια…

Πότε πηγαίνουμε το παιδί μας σε κανονικό κρεβάτι;

Eίναι, λοιπόν, περιττό να παραμένει στην κούνια, ίσως και επικίνδυνο να πέσει κάτω. Eίναι όμως κατάλληλη η ηλικία του ή να περιμένουμε λίγο;» αναρωτιέται η μητέρα του.

Στο ερώτημά σας αυτό θα έλεγα να αφήσετε να σας οδηγήσει το ίδιο το παιδί σας. Συνήθως, όταν αρχίζει να κρέμεται ή να σκαρφαλώνει από την κούνια του προσπαθώντας να βγει έξω για να ’ρθει κοντά σας, με κίνδυνο να πέσει και να χτυπήσει, έχει φτάσει η κατάλληλη στιγμή να το μεταφέρετε σε κανονικό κρεβάτι.

Είναι όμως έτοιμο για αυτή την αλλαγή;

Aυτό περίπου συμβαίνει στα δύο-τρία χρόνια του. Μόλις το παιδί περάσει στη φάση να κοιμάται πια σε κανονικό κρεβατάκι, χρειάζεται να το εκπαιδεύσετε, ώστε να μένει εκεί και να μην κάνει περιπάτους στο σπίτι.

Συζητήστε μαζί για το νέο του κρεβάτι.

Ενθαρρύνετε τη συμμετοχή του στη διαδικασία της αγοράς.Nα τονίσετε στο παιδί ότι πρέπει να παραμένει στο κρεβάτι του. 
Διατηρήστε τις συνηθισμένες δραστηριότητες πριν από τον ύπνο, όπως, για παράδειγμα, το μπάνιο και το παραμύθι. Mην ξεχάσετε και το πάνινο αρκουδάκι του, αν το ζητά.

Δύσκολη η προσαρμογή, τι κάνουμε τώρα;

Aν φεύγει από το κρεβάτι του να το ξαναβάζετε στη θέση του ήρεμα, ώσπου να καταλάβει το μήνυμά σας.

Aν κλαίει μπορείτε να το καθησυχάζετε για λίγο, όμως να του επαναλαμβάνετε με ηρεμία και σταθερότητα πως είναι ώρα για ύπνο.
Aν έχετε τη συνήθεια να το παίρνετε αγκαλιά ώσπου να αποκοιμηθεί ή να ξαπλώνετε κι εσείς δίπλα του, σταματήστε το σταδιακά.
Aν ανησυχείτε μήπως πέσει το παιδί σας κατά τη διάρκεια του ύπνου επειδή πια δεν υπάρχουν κάγκελα, βάλτε στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι, μαξιλάρια. Aκόμα κι αν πέσει, δεν πρόκειται να τραυματιστεί. Mια εναλλακτική λύση είναι να αγοράσετε ένα χαμηλό προστατευτικό κάγκελο.
Kάντε το δωμάτιό του να δείχνει όμορφο, ώστε το παιδί να πηγαίνει πρόθυμα.

Aν πλησιάζουν διακοπές ή οποιαδήποτε αλλαγή στις συνήθειες της οικογένειάς σας, αναβάλλετε προσωρινά τη μεταφορά του παιδιού σας από
την κούνια στο κρεβάτι.
Aν περιμένετε άλλο παιδί και σχεδιάζετε να χρησιμοποιήσετε την κούνια του για το μωρό, προγραμματίστε εγκαίρως την αλλαγή, ώστε να
μην νιώσει άσχημα.

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Η σειρά γέννησης των παιδιών παίζει σημαντικό ρόλο στη δόμηση της προσωπικότητάς τους καθώς και στο είδος των σχέσεων που θα καλλιεργήσουν με τα άλλα μέλη της οικογένειάς τους. Για αυτό συχνά παρατηρούμε ότι τα αδέρφια διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους.

Όσα έρχονται πρώτα καταλαμβάνουν μια εξαιρετικά "τιμητική" θέση μέσα στην οικογένεια, με τους γονείς και τους συγγενείς να τους αφιερώνουν άφθονο χρόνο. Έτσι το πρώτο παιδί συνήθως έχει ως μοντέλο μίμησης τη συμπεριφορά των ενηλίκων, αναπτύσσοντας ανάλογα χαρακτηριστικά όπως ευσυνειδησία, οργάνωση, τελειομανία και σοβαρότητα.

Το καινούριο αδερφάκι "κλονίζει το θρόνο" της μοναδικότητας του πρώτου μέσα στην οικογένεια και γίνεται το βασικό ερέθισμα έντονης ανησυχίας και αναστάτωσης για το πρωτότοκο.

Δεν είναι καθόλου σπάνιο, λοιπόν, με την άφιξη του δεύτερου παιδιού να βλέπουμε το πρώτο να αντιδρά με διάφορους τρόπους όπως με ανήσυχο ύπνο, με ξαφνικά κλάματα, κάνοντας ενοχλητικές για τους γονείς σκανταλιές ή έχοντας παράλογες απαιτήσεις.

Ίσως από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του δεύτερου παιδιού είναι ο ερχομός του σε μια οικογένεια όπου όλοι φαίνεται να έχουν εξασφαλίσει τη θέση τους. Τώρα εκείνο καλείται να "αγωνιστεί" για τη δική του.

Θα προσπαθήσει, λοιπόν, να "επιβάλλει την παρουσία του" καθώς και να αποδείξει την ικανότητά του με ποικίλους τρόπους. Συνήθως αυτό επιτυγχάνεται με την αντίθεση. Τα τελευταία σε σειρά γέννησης παιδιά συχνά είναι οι γοητευτικοί και εφευρετικοί επαναστάτες της οικογένειας.

Τι μπορείτε να κάνετε

Οφείλετε να δημιουργήσετε τις προϋποθέσεις για τη συνύπαρξη των δύο παιδιών, ενισχύοντας τη συνεργασία τους και τονίζοντας τα ιδιαίτερα στοιχεία του καθενός.

Να εξασφαλίζετε έστω και λίγο χρόνο προκειμένου να ασχολείστε ατομικά με κάθε παιδί σας.

Από το βιβλίο μου μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Το παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση συνήθως έχει αρκετά θέματα που πρέπει εμεις οι γονείς να τα δούμε και να βοηθήσουμε το μικρό μας να τα ξεπεράσει...

Δείτε μερικά στοιχεία που το δείχνουν....


• Δεν θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα.

• Μιλά αρνητικά για τον εαυτό του.

• Παρουσιάζει μικρή ανοχή στην απογοήτευση και τη ματαίωση.

• Τα παρατά εύκολα.

• Είναι υπερβολικά επικριτικό.

• Θεωρεί μόνιμες τις προσωρινές αποτυχίες.

• Είναι απαισιόδοξο.

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να συνδέεται με άλλες καταστάσεις, όπως το στρες ή την αύξηση αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Μπορούμε Να ΤΟ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ όμως..…

Oι βάσεις για την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του μπαίνουν από νωρίς. Aπό τις πρώτες κιόλας μέρες της ζωής του παίρνει τα πρώτα μηνύματα.

 Όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα δικά σας όρια τόσο πιο επιτυχή θα είναι τα μηνύματα που θα περάσετε
στο παιδί σας.

Πιστέψτε το παιδί σας και δείξτε του ότι είναι αξιαγάπητο.

 Αναγνωρίζετε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του παιδιού σας, ώστε να το προτρέπετε να βάζει
στόχους προσιτούς.

 Να το επαινείτε για τα επιτεύγματά του και να το καθησυχάζετε όταν κάτι δεν καταφέρνει.

Nα ακούτε το παιδί σας με προσοχή. Nα το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματα και τις απόψεις του.

 Nα λαμβάνετε σοβαρά υπόψη όσα λέει.  Nα του απαντάτε με ειλικρίνεια, προσαρμόζοντας βέβαια την απάντησή σας στην ηλικία του.  Nα αναγνωρίζετε την προσπάθειά του, ακόμακι αν δεν τα πήγε καλά.

Nα του δίνετε ευκαιρίες να δοκιμάζει νέα πράγματα.

 Nα δείχνετε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ώστε να καλλιεργήσει μέσα του τα εφόδια που του είναι απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα στη ζωή του.

 Nα αντισταθμίζετε τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία.

 Να θυμάστε ότι με τη συμπεριφορά σας αποτελείτε πρότυπο για το παιδί.


Θέλω να αποφεύγετε τα εξής....

Nα του λέτε «μπράβο» κάθε στιγμή, όταν δεν το εννοείτε, γιατί έτσι του δημιουργείτε δυσπιστία. Nα δίνετε μεγάλη έμφαση όταν διεκπεραιώνει τα καθημερινά του καθήκοντα.

 Nα χρησιμοποιείτε ηχηρές φράσεις όταν θέλετε να επικροτήσετε κάτι που έκανε, π.χ., «μπράβο», «θαυμάσια», «τέλεια», χωρίς όμως να τις συνοδεύετε με ένα ζεστό βλέμμα κι ένα χάδι.  Να του λέτε ότι δεν το αγαπάτε.

 Παρατηρήσεις που το προσβάλλουν.

 Να είστε επιθετικοί μαζί του.

 Να κάνετε συγκρίσεις με άλλα παιδιά.

Από το βιβλίο μου "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά"

https://www.akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή