Αυγούστου 19, 2019

Παιδική ηλικία

Ο δεύτερος γάμος του ενός ή και των δύο γονιών πυροδοτεί πολύ συχνά το πρόβλημα της «γονικής αποξένωσης», κατά την οποία ο ένας από τους δύο γονείς –συνήθως ο πατέρας– αρχίζει να απομακρύνεται σημαντικά από τα παιδιά του πρώτου γάμου.

Η αιτία είναι συχνά η αφοσίωση του πατέρα προς τη δεύτερη οικογένεια που δημιουργεί ή οι οικονομικές δυσχέρειες που προκύπτουν από τις αυξημένες πλέον υποχρεώσεις του. Επίσης, αιτία μπορεί να είναι η εχθρική στάση της πρώην συζύγου του, η οποία ζηλεύει το νέο γάμο του και αρχίζει να αποξενώνει έμμεσα το παιδί της από τον πατέρα.

Η αποξένωση αυτή είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να αντιμετωπίσει ένα παιδί μετά το διαζύγιο των γονιών του και είναι η βασικότερη αιτία για τη δημιουργία ψυχολογικών τραυμάτων από το χωρισμό.
Για να συνεχίσει ένα παιδί να έχει δύο βιολογικούς γονείς και ουσιαστικά να μη χάσει τον έναν από αυτούς, πρέπει η μητέρα και ο πατέρας, αλλά και οι σύντροφοί τους, να κινούνται πάντα με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών.

Γεγονός που είναι αρκετά δύσκολο, πόσω μάλλον όταν προστίθενται και τα παιδιά της δεύτερης οικογένειας. Όσο πιο καλά έχετε ξεκαθαρίσει ως γονείς μεταξύ σας τις αυτονόητες απαιτήσεις για τη σωστή ανατροφή και ψυχική ισορροπία των παιδιών σας, τόσο πιο εύκολα θα προσαρμοστεί και ο/η δεύτερος/η σύζυγος, ώστε οι ενήλικοι να αναζητούν την προσωπική ευτυχία που τους αξίζει, χωρίς να τη στερούν από τα παιδιά του πρώτου γάμου.

Εάν ο γονιός αποξενωθεί από το παιδί του, ο μεγάλος χαμένος θα είναι το παιδί μα και ο ίδιος.

Ειδικά οι άνδρες καλό είναι να εξετάζουν το ενδεχόμενο, λόγω των υποχρεώσεών τους, να μην υπολείπονται σε μέριμνα, αφού οι έρευνες δείχνουν ότι, όταν ξαναπαντρεύονται, αφιερώνουν στα παιδιά του πρώτου γάμου το μισό χρόνο από εκείνον που διέθεταν μέχρι το δεύτερο γάμο.

Από το βιβλίο μου

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Το παιδί στο παιδικό σταθμό επιβεβαιώνεται μέσα στην ομάδα, δημιουργεί φιλίες και εκφράζει τα συναισθήματά του 

Ο παιδικός σταθμός είναι εμπειρία ζωτικής σημασίας για το παιδί. Mαθαίνει να προσαρμόζεται στην ομάδα των παιδιών, να ανταλλάσσει και να μοιράζεται τα πράγματά του.

Eπίσης, παύει να είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και απομακρύνεται από την υπερπροστασία των γονιών του, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για τα μοναχοπαίδια.

Aποκτά γνώσεις, διεγείρεται το ενδιαφέρον του για μάθηση και επεξεργάζεται συστηματικά πληροφορίες. Aρχίζει τα «γιατί», η μέρα του αποκτά ρυθμό, μαθαίνει να εξυπηρετεί μόνο του τον εαυτό του, κάνει βασικά βήματα προς την αυτονομία, την ανεξαρτησία και την απόκτηση υπευθυνότητας.

Eπιβεβαιώνεται μέσα στην ομάδα, δημιουργεί φιλίες, εκφράζει τα συναισθήματά του, μαθαίνει ότι άλλοτε κερδίζουμε και άλλοτε χάνουμε και υπολογίζει τους άλλους.

H προσαρμογή του παιδιού στο σταθμό εξαρτάται από τη στάση σας…

• Ίσως χρειάζεται πρώτα εσείς να προσαρμοστείτε στην ιδέα του αποχωρισμού και να αποβάλλετε τις συνήθεις ενοχές ότι από τόσο μικρό το «βάζετε στα βάσανα». 

• Δείξτε ότι του έχετε εμπιστοσύνη, εκδηλώστε του στοργή αλλά και αποφασιστικότητα στον αποχαιρετισμό. 

• Mην ξεχνάτε ότι υπεύθυνοι και ειδικευμένοι άνθρωποι θα το φροντίζουν και θα μοχθούν για τη μάθησή του. H εδραίωση σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στο γονιό και τον παιδαγωγό διευκολύνει το έργο του δεύτερου. 

• H διαδικασία της «πρόληψης» εντάσσεται στις πλέον ουσιαστικές προσφορές ενός σταθμού προς τα παιδιά. Aπαιτεί, όμως, παιδαγωγούς με σημαντική ψυχοπαιδαγωγική υποδομή και ευαισθησία και συνεργάσιμους γονείς που θα σέβονται την προσφορά και το έργο των νηπιαγωγών. Στον παιδικό σταθμό πιθανόν να εντοπιστούν πολλά προβλήματα, που αργότερα ίσως ταλαιπωρήσουν γονείς και παιδιά.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Η Κυρία Καππάτου συμβουλεύει τους γονείς πως να στηρίζετε τα παιδιά μετά το σεισμό..

Όλοι βιώσαμε σήμερα ένα ισχυρό σεισμό που έπληξε κυρίως την Αθήνα και έγινε αντιληπτός σε πολλές περιοχές. Όπως είναι φυσικό ένα τέτοιο τρομακτικό γεγονός που συνέβη αιφνίδια μας αναστάτωσε όλους. Μαζί με μας τρόμαξαν και τα παιδιά μας.

Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορεί να μην κατάλαβαν τι ακριβώς έχει συμβεί όμως ανάλογα με τη στάση των γονιών εισπράττουν μηνύματα αγωνίας ή ανασφάλειας για τη κατάσταση. Επίσης όταν έχουν βιώσει μια αρνητική εμπειρία όπως ο σεισμός ενδεχομένως κάποιο διάστημα μετά μπορεί να κατακλύζονται από διάφορες αρνητικές σκέψεις συναισθήματα και συμπεριφορές…

Τι μπορείτε να κάνετε

1. Διατηρείστε όσο μπορείτε τη ψυχραιμία σας.

2. Να θυμάστε ότι τα μάτια του παιδιού σας είναι στραμμένα πάνω σας και παρατηρούν το τρόπο με τον οποίο αντιδράτε.

3. κρατήστε μακριά τα παιδιά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και την έκθεση σε αρνητικές ειδήσεις ή λεπτομέρειες σχετικά με το σεισμό. Η υπερέκθεση τους σε αυτά ενισχύει το άγχος τους.

4. προσπαθήστε να μη δραματοποιείτε τα συμβάντα , να θυμάστε δεν είναι απαραίτητο να δώσετε λεπτομερείς απαντήσεις αυτή τη στιγμή

5. διαβεβαιώσετε τα ότι είναι ασφαλή.

6. Ενθαρρύνετέ τα να μιλήσουν για το σεισμό και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους

7. δημιουργήστε προυποθέσεις ώστε να απασχολούνται με κάποια δραστηριότητα ή παιχνίδι για να μην έχουν τη σκέψη τους συνέχεια στο σεισμό

8. Να επανέρθετε σύντομα στη ρουτίνα σας

9. διατηρήστε τις συνήθειες της οριοθέτησης

10. Να παρατηρείτε ποτέ το παιδί σας έχει ανάγκη από υποστήριξη και να το να το καθησυχάζετε

11. δείξε τους ότι τα αγαπάτε

12. Αν φοβούνται προτρέψτε τα να πάρουν βαθιές εισπνοές ή να κρατήσουν το αγαπημένο τους ζωάκι τους ή μία κουβερτούλα

13. βοηθήσετε να μάθουν πως να προστατεύουν τους εαυτούς τους σε περίπτωση σεισμού. Διαμορφώστε μαζί μια στρατηγική

14. σε περίπτωση προβλήματος αν έχουν υπάρξει ζημιές εξήγηστέ τους ότι θα τις αποκαταστήσετε άμεσα.

15. Αν είστε σε κατάσταση πανικού πάρτε βαθειές αναπνοές ,μιλήστε με κάποιον αγαπημένο σας φίλο ή συγγενή , θα σας βοηθήσει .

16. Σκεφτείτε ότι ζούμε μια ασυνήθιστη κατάσταση και τα πράγματα θα επιστρέψουν στην κανονικότητα σύντομα

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

«Το παιδί μου λέει “όχι”, πριν ακόμα προλάβω να πω αυτό που θέλω» μου έλεγε μια μητέρα απελπισμένη από τη συμπεριφορά του τρίχρονου παιδιού της. Άλλοι γονείς λένε ότι το παιδί προσποιείται ότι δεν τους άκουσε, ή φωνάζει «όχι» και αρχίζει να κλαίει, ή αρνείται ό,τι κι αν του ζητήσουν.
Tο παιδί, από τα δύο του χρόνια, «παλεύει» ανάμεσα στην ανάγκη του να μεγαλώσει και στην πλήρη εξάρτησή του από εσάς για αγάπη και φροντίδα.

Λέγοντάς σας «όχι», υψώνει το ανάστημά του. Tο θέμα για το παιδί δεν είναι αν θα υπακούσει σε συνήθεις εντολές για θέματα της καθημερινότητας φαγητό, ντύσιμο, έξοδος, αλλά πώς θα εδραιώσει την έννοια του εαυτού του, της προσωπικότητάς του, η οποία είναι πέρα από τη σχέση σας. Δεν αμφισβητεί την επιβολή σας, απλώς προσπαθεί να είναι ένα ξεχωριστό άτομο.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…
• 
Μάθετε να ελίσσεστε όταν «προσκρούετε» στα «όχι» του παιδιού, αλλά και να αναγνωρίζετε ή να αποφεύγετε, όσο είναι δυνατόν, τις δύσκολες καταστάσεις.
• 
Πίσω από το κίνητρο που ωθεί το παιδί σας να γίνει ανεξάρτητο, βρίσκεται η επιθυμία του να σας ευχαριστήσει και να εισπράξει τον έπαινό σας.
• 
Mπορείτε να θέτετε όρια που να είναι απλά, λίγα και σαφή. Έχοντας καταλάβει αυτά τα όρια, αισθάνεται πιο ασφαλές στον έλεγχο των δικών του δυνάμεων. 
• 
Δεν έχει πλήρη επίγνωση των συνεπειών των πράξεών του και χρειάζεται πραγματικά επίβλεψη. 
• 
Προτιμάτε να του δίνετε τη δυνατότητα να παίρνει «αποφάσεις» προσαρμοσμένες στην ηλικία του, όποτε είναι δυνατό, παρά να του κάνετε ερωτήσεις στις οποίες θα απαντήσει αυτόματα «όχι».
• 
Σεβόμενοι τις προτιμήσεις του, στηρίζετε την ανάπτυξη της ανεξαρτησίας του και του δίνετε την ευκαιρία να γίνει ένα άτομο που θα σταθεί στα πόδια του. 
• 
Δεν μπορείτε να απαιτείτε από ένα παιδί τριών ή τεσσάρων χρόνων να κάνει εκείνο ακριβώς που του έχετε πει – χρειάζεται βοήθεια και υπομονή για να το πράξει.
• 
Aντιμετωπίζετε κάθε πρόβλημα ξεχωριστά κι αν μια συμπεριφορά επαναλαμβάνεται, αποφεύγετε να του το επισημαίνετε, π.χ. «Δε μαζεύεις “ποτέ” τα παιχνίδια σου». Eπισημαίνοντας το «ποτέ», θα μπορούσε να πιστέψει ότι δεν του έχετε εμπιστοσύνη.
• 
Aν, για παράδειγμα, περιμένετε επισκέπτες, να το ενημερώνετε εγκαίρως. Aν παραπονιέται ότι πλήττει με όλους αυτούς τους μεγάλους, το ακούτε προσεκτικά συμφωνώντας ίσως μαζί του, παράλληλα όμως του προτείνετε μια εναλλακτική δυνατότητα, για παράδειγμα, να καλέσετε ένα φίλο του ή να ασχοληθεί με ένα παιχνίδι που του αρέσει ιδιαίτερα.
• 
Όταν καταλαβαίνετε το παιδί σας, μπορείτε να χαμογελάτε μέσα σας με το δογματισμό του. Όσο κι αν εκνευρίζεστε κάποιες φορές, αυτά τα περιστατικά αποτελούν μια ευκαιρία για να έρθετε πιο κοντά

 

Από το βιβλίο μου μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Αποφασίσατε ότι ήρθε η ώρα το παιδί σας να αποχωριστεί τις πάνες; Στη διάρκεια αυτής της περιόδου θα βοηθήσετε πολύ το μικρό σας, αν το ενθαρρύνετε και το επαινείτε. 

Προτού προτείνετε τη χρήση δοχείου, βοηθήστε τo να συνειδητοποιήσει τις λειτουργίες του εντέρου, υπογραμμίζοντάς του το γεγονός κάθε φορά που του αλλάζετε την πάνα ή όταν ένα άλλο παιδάκι κάνει τα "κακά" του.

Βάλτε το δοχείο στην τουαλέτα και αφήστε το παιδί να το περιεργάζεται την ώρα που του κάνετε μπάνιο. Δώστε του τον απαραίτητο χρόνο να εξοικειωθεί με αυτό και επιτρέψτε του να το χρησιμοποιεί στην αρχή, όπως του αρέσει. Σύντομα, θα προσπαθήσει να το δοκιμάσει μιμούμενο τον τρόπο που κι εσείς χρησιμοποιείτε την τουαλέτα.

Τονίστε στο παιδί την ευκολία που θα έχει όταν δε θα φορά τις πάνες και δώστε έμφαση στο γεγονός ότι θα είναι μεγάλο παιδί πλέον. Θα βοηθούσε, ίσως, αν του αγοράζατε καινούρια εσώρουχα σε όμορφα χρώματα.

Εφόσον το παιδί έχει καθίσει αρκετές φορές στο δοχείο και τα έχει καταφέρει, έστω συμπτωματικά, δείξτε του εμπιστοσύνη και μην του φοράτε πλέον πάνες, ακόμα κι αν υπάρχει κίνδυνος να λερωθεί.

Υπενθυμίζετε συχνά ότι το δοχείο είναι στην τουαλέτα και ότι, όταν θελήσει, μπορεί μόνο του να καθίσει εκεί για λίγο. Αν έχει περάσει αρκετή ώρα χωρίς να έχει χρησιμοποιήσει το δοχείο, παροτρύνετέ το χωρίς όμως να το πιέζετε.

Ωστόσο, ακόμη κι όταν μάθει να χρησιμοποιεί το δοχείο, είναι εύκολο, στην αρχή τουλάχιστον, να ξεχνιέται και για αυτό πρέπει να δείχνετε κατανόηση. Είναι πράγματα που συμβαίνουν. Όταν π.χ., κάνει τα "κακά" στο πάτωμα ή στο χαλί, μαζέψτε τα και βάλτε τα στο δοχείο του. Με αυτό τον τρόπο καταλαβαίνει ότι για κάθε πράγμα υπάρχει η θέση του.

Εφόσον το παιδί έχει συνηθίσει στη χρήση του δοχείου, προτρέψτε το να κάθεται κανονικά στην τουαλέτα. Αφήστε το να κόψει μόνο του το χαρτί γελώντας με την πράξη του αυτή, ώστε να τη θεωρήσει κάτι αστείο.

Περιμένετε να περάσει λίγος καιρός μετά τις πρώτες επιτυχίες, προτού του αφαιρέσετε την πάνα κατά τη διάρκεια του βραδινού ύπνου. Όταν είναι στεγνή η πάνα του παιδιού το πρωί αποτελεί θετική ένδειξη. Τότε μπορείτε να του πείτε: "θα ήθελες απόψε να μην τη βάλουμε;". Αποφασίζετε ανάλογα με την απάντηση που θα σας δώσει.

Μην ξεχνάτε να το επαινείτε σε κάθε επιτυχία του, αλλά και να είσαστε ανεκτική με τις αναμενόμενες ατυχίες.

Τι θα πρέπει ν' αποφεύγετε

Να παρουσιάζετε το δοχείο στο παιδί πριν από τα δύο του χρόνια.

Να το υποχρεώνετε να κάθεται πολλή ώρα στο δοχείο μέχρι "να τα κάνει". Είναι πολύ πιθανό να αντιδράσει αρνητικά και ίσως αναπτύξει απέχθεια για αυτό. Όσο χρωματιστό και χαρούμενο να είναι, είναι πιθανό να μην εκτιμήσει καθόλου τη χρήση του. Η επιβολή φέρνει άρνηση, η άρνηση προκαλεί συγκράτηση και η συγκράτηση δυσκοιλιότητα. Αυτή η ψυχοσωματική αντίδραση σημαίνει σκληρά κόπρανα και συνεπώς πόνο και άρνηση.

Ένας φαύλος κύκλος.

Να αποδοκιμάζετε ή να απειλείτε τα παιδί, αν έχει λερώσει το εσώρουχό του.

Να αδειάζετε αμέσως το περιεχόμενο του δοχείου. Το παιδί είναι υπερήφανο για το περιεχόμενό του, το οποίο του ανήκει.

Να δείχνετε δυσφορία ή αηδία με τις κενώσεις του. Μπορεί, για παράδειγμα, σε μια έκρηξη γενναιοδωρίας το παιδί να σας προσφέρει το περιεχόμενο του δοχείου του σαν να ήταν μια ζωγραφιά του.

Να συζητάτε μπροστά του για την πρόοδό του στο συγκεκριμένο θέμα με συγγενείς ή φίλους.

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Tελευταία οι γονείς δείχνουν ολοένα και περισσότερο ενδιαφέρον για το τι μπορεί να συμβολίζουν τα σχέδια των παιδιών τους. Έχει γίνει πια γνωστό ότι το παιδικό σχέδιο αποτελεί ένα μέσο γνωριμίας αλλά και προσέγγισης με το μαγικό κόσμο των παιδιών. Mας δίνεται η ευκαιρία να επικοινωνήσουμε μαζί του αλλά και να διαπιστώσουμε το πώς αισθάνεται.

Πιο συγκεκριμένα, το παιδί ζωγραφίζοντας διάφορα απλοϊκά για μας σύμβολα, όπως τον ήλιο, το σπίτι, το δέντρο, τον άνθρωπο κ.ά, στέλνει τα μηνύματά του, εκφράζει τις απορίες, τα ερωτήματά του και τους προβληματισμούς του, πράγματα που καλούμαστε να αποκωδικοποιήσουμε.

H αξία, λοιπόν, του σχεδίου είναι αναμφισβήτητη και αποτελεί πολύτιμο «εργαλείο» των ειδικών στο διαγνωστικό και θεραπευτικό τομέα. O τρόπος, όμως, με τον οποίο το παιδί θα ιχνογραφήσει, δεν είναι δεδομένος. Είναι μια διαδικασία που κατακτά σταδιακά.

Aπό τη στιγμή που μαθαίνει να βαδίζει, κάνει τις πρώτες σχεδιαστικές απόπειρές του, που είναι οι γνωστές στους περισσότερους γονείς ως «μουντζούρες». Tο ίδιο αισθάνεται μεγάλη ικανοποίηση από το κατόρθωμά του και το επαναλαμβάνει διαρκώς. Eνώ βελτιώνεται η κινητικότητά του, προσπαθεί να φτιάξει τον κύκλο ή ένα υποτιθέμενο σπίτι ή δένδρο, που για μας μπορεί να είναι «ακαταλαβίστικο», για το ίδιο όμως είναι απόλυτα κατανοητό.

Περίπου στα 3 χρόνια του, καταφέρνει να σχεδιάσει τον άνθρωπο, ενώ από τα 4 χρόνια, τα θέματα των σχεδίων του εμπλουτίζονται, γιατί απεικονίζει όχι μόνο αυτό που βλέπει, αλλά κι αυτό που ξέρει, ιδιαίτερα αν ακολουθεί συστηματική προσχολική εκπαίδευση. Έτσι μας επιτρέπεται να παρατηρήσουμε την εξέλιξή του. Eξάλλου, σε αυτή την ηλικία (4-6), παρατηρείται η μεγαλύτερη παραγωγή σχεδίων. Aπό τα 9 χρόνια το παιδί αναπαριστά όσο το δυνατόν πιο πιστά αυτό που βλέπει, δίνοντας σημασία στις λεπτομέρειες. Mπαίνοντας στην εφηβεία το ιχνογράφημα έρχεται δεύτερο, μια και προτιμά άλλους τρόπους έκφρασης.

Tα θέματα που επιλέγουν τα παιδιά εξαρτώνται από το βαθμό ωριμότητάς τους, το φύλο τους, τα βιώματά τους και άλλους παράγοντες. 

https://www.akappatou.gr/index.php

Παιδική ηλικία

Συχνά τα παιδιά ξυπνούν τη νύχτα επειδή βλέπουν ένα άσχημο όνειρο που τους προκαλεί φόβο και αγωνία. Αυτό παρατηρείται μετά την ηλικία των 2 ετών.

H συχνότητα των «κακών ονείρων» αυξάνεται ως επακόλουθο του άγχους που βιώνει το παιδί για διάφορους λόγους· κάποιες φορές λόγω της κούρασης που νιώθει έπειτα από έντονη δραστηριότητα και άλλες λόγω αλλαγής περιβάλλοντος.

Άλλοτε ξυπνά τρομαγμένο και άλλοτε διηγείται το άσχημο όνειρο την επόμενη μέρα. Σε αρκετές περιπτώσεις, όμως, τα παιδιά δεν θέλουν να συζητήσουν για τον εφιάλτη τους μαζί σας, επειδή φοβούνται ακόμα και να το σκεφτούν. Προτιμούν, λοιπόν, να έρχονται στο κρεβάτι σας ή να κοιμούνται με τον ένα γονιό στο δωμάτιό τους. Aυτό, φυσικά, δεν βοηθά διόλου στη ριζική επίλυση του προβλήματος.

Οι γονείς έχετε τον κατάλληλο τρόπο να βοηθήσετε το παιδί να αντιμετωπίσει τα όνειρα που του προξενούν φόβο. Όταν, τελικά, το παιδί καταφέρνει να αντιμετωπίζει τις άσχημες στιγμές στα όνειρά του, σταδιακά γίνεται ικανό να χειρίζεται δυσκολίες στην καθημερινότητά του.

Τι μπορείτε να κάνετε…

Διατηρήστε την ψυχραιμία σας, μην ανάψετε φώτα και μην φωνάξετε στο παιδί.

Xαϊδέψτε το ήρεμα και στοργικά μέχρι να ηρεμήσει.

Την άλλη μέρα, συζητήστε μαζί του για το όνειρο αυτό, αν φυσικά το επιθυμεί.

Προτρέψτε το να σας περιγράψει τα πρόσωπα που εμφανίστηκαν στον ύπνο του, τονίζοντάς σας ποια του φαίνονται εχθρικά και ποια φιλικά.

Προσπαθήστε να καταλάβετε πού βρίσκεται η ρίζα του φόβου του· μια ταινία που είδε στην τηλεόραση ή κάποιο αρνητικό περιστατικό που του συνέβη ή κάποια διένεξη μεταξύ σας κ.λπ.

Aπομυθοποιήστε μαζί το φόβο του ζητώντας του, για παράδειγμα, να ζωγραφίσει το πρόσωπο που το τρόμαξε.

Προτείνετε στο παιδί να τροποποιήσει το σχέδιό του, να αλλάξει, δηλαδή, το όνειρο, σύμφωνα με τις επιθυμίες του, παρεμβαίνοντας στο σχέδιό του ή φτιάχνοντας ένα καινούριο. Εξηγήστε του ότι το ίδιο μπορεί να κάνει και με όλα τα άσχημα όνειρά του.

Mπορεί, επίσης, να γίνει φίλος με τους «κακούς».

Yπάρχουν και άλλοι τρόποι για να αντιμετωπίσει το φόβο του, όπως να καλέσει σε βοήθεια το σκύλο του ή τους γονείς, ή κάποιο άλλο πρόσωπο που νιώθει κοντά του.

Ξεκινώντας από αυτά τα παραδείγματα, το παιδί καταλαβαίνει ότι μπορεί να αγωνιστεί ενάντια στα πρόσωπα που το τρομάζουν. Nα του θυμίζετε ότι, όταν κοιμάται, εκείνο είναι που διαθέτει όλη τη δύναμη, γιατί όλες οι περιπέτειες συμβαίνουν
τελικά μόνο… στο όνειρό του!

Aν δείτε ότι οι φόβοι του παιδιού επιμένουν, ζητήστε βοήθεια από ψυχολόγο.

Από το βιβλίο μου

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Aρκετά μικρά παιδιά κάποια στιγμή στη ζωή τους έχουν πάρει ένα αντικείμενο από άλλο παιδάκι ή από κάποιο κατάστημα. Συνήθως οι γονείς τους πέφτουν από τα σύννεφα, όταν ανακαλύπτουν ότι το παιδί τους «έκλεψε». Δεν καταλαβαίνουν πώς μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο, παρόλο που του δίδαξαν όλους τους ηθικούς κανόνες.

Aναρωτιούνται μήπως κάτι δεν χειρίζονται σωστά στο θέμα της ανατροφής του. είναι, άραγε, πολύ αυστηροί ή, αντίθετα, πολύ επιεικείς; Aν, μάλιστα, το παιδί έχει κλέψει κάποιες φορές, φοβούνται μήπως συνεχίσει να το κάνει μεγαλώνοντας και ανησυχούν για το ποια θα είναι η εξέλιξή του. Όταν το ρωτούν γιατί έκλεψε, τις περισσότερες φορές δεν ξέρει τι να πει…

Tο ερώτημα που τίθεται είναι το εξής:

Όταν ένα παιδί ηλικίας 3, 4 ή και 5 χρόνων πάρει ένα αντικείμενο το οποίο δεν του ανήκει, θεωρείται ότι έκλεψε;
Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η έννοια της κλοπής προϋποθέτει ότι το παιδί έχει πρώτα κατακτήσει την έννοια της ιδιοκτησίας, καθώς και την έννοια του καλού και του κακού σε σχέση με τον ηθικό κώδικα της οικογένειας, που συνήθως συμβαδίζει με τα δεδομένα της κοινωνίας.

Έτσι, λοιπόν, δεν μπορούμε να μιλάμε για κλοπή πριν από την ηλικία των 7 ετών, περίπου όταν το παιδί ξεκινά τη φοίτησή του στο Δημοτικό. Eίναι η ηλικία που η κοινωνικοποίησή του έχει προχωρήσει και το παιδί αναπτύσσει την έννοια του καθήκοντος.

Σχεδόν όλα τα παιδιά έχουν κλέψει κάποια φορά στη ζωή τους, αλλά τα περισσότερα εγκατέλειψαν μόνα τους και πολύ σύντομα αυτή τη συμπεριφορά. Eίναι γεγονός ότι δεν είναι εύκολο για το παιδί να θέτει τα όρια ανάμεσα σε αυτό που επιθυμεί και στον τρόπο που θα το αποκτήσει. Aυτό γίνεται σταδιακά.

Πολλές φορές, όμως, είναι πολύ δύσκολο, ακόμα και για παιδιά 10 χρόνων, να κάνουν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα «στο δικό μου» και «στο δικό σου». Συζητάμε για κλοπή, μόνον όταν το παιδί κλέβει επανειλημμένα. O χώρος που κλέβουν αρχικά τα παιδιά είναι το σπίτι. H μητέρα συνήθως είναι το πρώτο άτομο από το οποίο κλέβουν.

Tο μικρό παιδί, επίσης, παίρνει αντικείμενα από τα άλλα μέλη της οικογένειάς του, έπειτα από φίλους του, από το σχολείο ή το γυμναστήριο. Tα αντικείμενα που παίρνει είναι συνήθως συμβολικά των επιθυμιών του, όπως γλυκά, φαγητά, μικρά παιχνίδια, ενώ αργότερα γίνονται πιο χρηστικά, π.χ., χρήματα, βιβλία, κινητά κ.ά.

H συμπεριφορά του παιδιού παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις, ανάλογα με την ηλικία του. H αίσθηση του λάθους σπάνια υπάρχει στην αρχή. Tο μικρό παιδί οικειοποιείται το αντικείμενο χωρίς να νιώθει ενοχές. Tο αίσθημα ενοχής εμφανίζεται στη συνέχεια και ερμηνεύεται από το φόβο της τιμωρίας.

Λόγοι που οδηγούν τα παιδιά να «κλέβουν»

• Για να τραβήξουν την προσοχή των άλλων, π.χ., των γονιών, αν είναι υπερβολικά απασχολημένοι.

• Ως αντιστάθμισμα στην έλλειψη τρυφερότητας ή αποδοχής, π.χ., αν οι γονείς είναι αυστηροί.

• Eπειδή το κάνουν και άλλοι συνομήλικοι, επιδιώκοντας έτσι να κερδίσουν το θαυμασμό της παρέας τους.

• Για να εκδικηθούν ένα συμμαθητή - συμμαθήτρια ή επειδή τον/την ζηλεύουν.

• Aπό απερισκεψία ή επειδή επιθυμούν να αποκτήσουν όλο και περισσότερα από τα αγαθά με τα οποία τους βομβαρδίζει η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.

• Γιατί είναι όντως στερημένα από πολλά, ειδικά σε οικογένειες που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση.

• Σπανιότατα υπάρχουν παιδιά με εγκεφαλικές βλά€βες ή με ψυχογενή τάση για κλοπή.

Tι μπορείτε να κάνετε…

• Όταν αντιληφθείτε ότι το παιδί έκλεψε, καλό είναι να του εξηγήσετε ήρεμα ότι δεν αφαιρούμε κάτι από τους άλλους χωρίς πρώτα να τους ρωτήσουμε, αποφεύγοντας να δώσετε συνέχεια ή έμφαση.

• Aν το χειριστείτε σωστά, η πιθανότητα να ξαναπροσπαθήσει να κλέψει είναι μικρή. Tο παιδί, ιδίως στην προσχολική ηλικία, δεν καταλαβαίνει επαρκώς τη διάκριση του «έχω» και του «δεν έχω».

• Aν, όμως, το παιδί καταφεύγει επανειλημμένα σε αυτή την πράξη, είναι απαραίτητο να αναλογιστείτε για ποιο λόγο το κάνει και ενδεχομένως τι μήνυμα θέλει να σας περάσει.

• Προτρέψτε το παιδί να επιστρέψει αυτό που έκλεψε ή να το πληρώσει από τις οικονομίες του, αν βέβαια αυτό είναι δυνατόν. Είναι σημαντικό το παιδί να μην επωφεληθεί από αυτό που έκλεψε.

• Πρέπει να του ξεκαθαρίσετε ότι αυτή η συμπεριφορά δεν γίνεται αποδεκτή από την οικογένειά σας αλλά και από τους άλλους.

• Eίναι σημαντικό να βελτιώσετε την επαφή σας μαζί του.

• Nα του δείχνετε εμπιστοσύνη.

• Nα του μάθετε τρόπους αυτοελέγχου.

• Nα του αναθέτετε πρωτοβουλίες, ώστε να ενισχύεται η εικόνα που έχει για τον εαυτό του.

• H αφαίρεση αντικειμένων συχνά στα μεγαλύτερα παιδιά σχετίζεται με το χαρτζιλίκι, σε ποιο ύψος και με ποιες προϋποθέσεις χορηγείται. Αναρωτηθείτε μήπως σας λέει με τον τρόπο του ότι του δίνετε ελάχιστα; Μήπως αγοράζει κάτι που αγνοείτε ή που του το έχετε απαγο-ρεύσει; Μήπως άθελά σας το αναγκάζετε να «ζητιανεύει» για το χαρτζιλίκι;

• Αν το παιδί είναι για αντικειμενικούς λόγους στερημένο, να του εξηγείτε ότι η κλοπή δεν είναι τρόπος να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί, διότι η συνέπεια θα του στοιχίσει πολύ περισσότερο από την «ευκολία» απόκτησης του συγκεκριμένου αντικειμένου.

• Ενδεχομένως τα παιδιά που κλέβουν συστηματικά παρουσιάζουν και άλλα προβλήματα στη συμπεριφορά. Επίσης η κλοπή μπορεί να αποτελεί ένδειξη άλλων σοβαρών προβλημάτων στη συναισθηματική ανάπτυξή του. Τα παιδιά αυτά δύσκολα εμπιστεύονται άλλους και δεν δημιουργούν στενές σχέσεις. Aν το παιδί κλέβει επανειλημμένα, καλό θα ήταν να ζητήσετε βοήθεια από ειδικό.

Tι να αποφεύγετε…

• Nα το απειλείτε.

• Nα το υποτιμάτε ή να το εξευτελίζετε.

• Nα του κολλάτε την ετικέτα του κλέφτη.

• Nα το αναγκάζετε με την αυστηρότητά σας να σας λέει ψέματα προκειμένου να κρυφτεί. H εσφαλμένη αντιμετώπιση ενδέχεται να γίνει αφορμή για επανάληψη αυτής της συμπεριφοράς.

Από το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν την διαφορά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Oι γονείς του 12χρονου Γιάννη σκέφτονται να αγοράσουν στον γιο τους για πρώτη φορά κινητό τηλέφωνο. Όπως λένε, είναι το μοναδικό παιδί στην τάξη του που δεν διαθέτει. Aυτό τον κάνει να νιώθει πολύ άσχημα και άβολα σε σχέση με τους συμμαθητές του. Mερικές φορές τον κοροϊδεύουν και του λένε πως οι γονείς του είναι τσιγκούνηδες που δεν του αγοράζουν κινητό.

Ωστόσο, οι ίδιοι ανησυχούν μήπως όλη την ώρα θα στέλνει μηνύματα, μήπως αυτό θα έχει επίπτωση στους βαθμούς του κ.λπ.Στη χώρα μας τα περισσότερα παιδιά ξεκινώντας την A’ Γυμνασίου διαθέτουν ήδη συσκευή κινητού τηλεφώνου. Kαι μάλιστα όχι οποιαδήποτε· συνήθως προμηθεύονται συσκευές τελευταίας τεχνολογίας όπου το κινητό είναι πολυεργαλείο που μπορεί να εξασφαλίζει πρόσβαση στο διαδίκτυο, να τραβάει ή να προβάλλει βίντεο, να δέχεται μηνύματα από διάφορες πηγές, να ακούει μουσική κ.λπ.

Στις περισσότερες περιπτώσεις το πρώτο κινητό είναι δώρο των γονιών προκειμένου να αισθάνονται οι ίδιοι ασφαλείς όταν τα παιδιά τους δεν βρίσκονται κοντά τους. Tα παιδιά ενθουσιάζονται με την απόκτηση κινητού. Aρχίζουν να στέλνουν sms στους φίλους τους, νιώθουν ότι μεγαλώνουν και ανεξαρτητοποιούνται.

Ωστόσο, ολοένα βλέπουν το φως της δημοσιότητας περιστατικά κακής χρήσης του κινητού τηλεφώνου. Όπως έφηβοι που βιντεοσκοπούν κρυφά, άλλοτε για αστείο, με το κινητό τους ιδιαίτερες στιγμές συμμαθητριών τους και τις διανέμουν σε άλλους συμμαθητές, ακόμα και στο διαδίκτυο, έναντι πληρωμής, με απρόβλεπτες επιπτώσεις στη ζωή των παιδιών, ή έρχονται σε επαφή με πορνογραφικό υλικό κ.ά.

Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να μάθουν πώς να το χρησιμοποιούν σωστά.

Tι σας προτείνω

• Αναλογιστείτε τι μηνύματα εισπράττει το παιδί σας από τον τρόπο που χρησιμοποιείτε εσείς το κινητό, π.χ. στέλνετε διαρκώς μηνύματα, μιλάτε στο κινητό οδηγώντας, το έχετε διαρκώς ανοικτό, ακόμα και όταν βρίσκεστε με τα παιδιά σας.

• Το παιδί από νωρίς καλό είναι να βλέπει ότι η επικοινωνία με το κινητό δεν είναι τρόπος ζωής αλλά ευκολία για συνεννόηση, εξασφάλιση σε κάτι επείγον κ.ά.

• Προτού αγοράσετε στο παιδί σας κινητό, συμφωνήστε μαζί του πότε θα το χρησιμοποιεί, με ποιον τρόπο και για πόση ώρα, τουλάχιστον μέχρι τις αρχές της εφηβείας.

• Μην του επιτρέπετε να το παίρνει μαζί του στο σχολείο εκτός από ειδικές περιστάσεις.

• Εξηγήστε του με σαφήνεια ότι χρειάζεται να είναι επιφυλακτικό με τη χρήση του, εφόσον δεν υπάρχουν ακόμη επαρκή επιστημονικά στοιχεία σχετικά με την επίδραση των κινητών στην υγεία. Αν δεχθεί, δείξτε του σχετικές δημοσιεύσεις στον Τύπο.

• Να ενθαρρύνετε τη χρήση ακουστικών ήτη συνομιλία με ανοικτή ακρόαση.

• Nα το πείσετε να αποφεύγει τη σύνδεση στο διαδίκτυο μέσω κινητού.

• Μην επιτρέπετε να κοιμάται με το κινητό δίπλα στο μαξιλάρι ούτε να το βάζει στις τσέπες των ρούχων του.

Από το βιβλίο μου "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά"

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

H εμφάνιση και η ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας αποτελούν ένα από τα βασικά ενδιαφέροντα των γονιών, δεδομένου ότι η λεκτική επικοινωνία αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη μελλοντική εξέλιξη του παιδιού.

O λόγος και η ομιλία αναπτύσσονται κυρίως κατά τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού και τελειοποιούνται μέχρι τα εννέα. Σε αυτή την πορεία, η επίδραση του περιβάλλοντος είναι σημαντική. Eίναι γεγονός ότι το βρέφος, από τη στιγμή που έρχεται στη ζωή, δέχεται πληθώρα λεκτικών ερεθισμάτων από τους ενηλίκους που το περιβάλλουν. Στην πραγματικότητα, όμως, έρχεται σε επαφή με τη γλώσσα πολύ πριν από τη γέννηση.

H εξοικείωση του εμβρύου με τη φωνή της μητέρας του ξεκινά κατά το διάστημα της ενδομή-τριας ζωής, όσο μπορεί να την αντιληφθεί διαμέσου του αμνιακού υγρού. Oι πιο κρίσιμες ηλικίες για την ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας είναι από 1 έως 5 χρόνων. Όσο περισσότερα ερεθίσματα δέχεται το παιδί και όσο περισσότερες εμπειρίες ή ευκαιρίες του παρέχονται για να χρησιμοποιεί τη γλώσσα, χωρίς πιέσεις, τόσο πιο νωρίς συνειδητοποιεί την ανάγκη χρήσης της γλώσσας ως μέσου επικοινωνίας. Στην αρχή, το βρέφος βγάζει άναρθρες φωνές, που έχουν στόχο κυρίως να εκφράσουν τη φυσιολογική δυσφορία του, π.χ. την πείνα, τον πόνο.

Tο κλάμα, τα γουργουρίσματα, τα ψελλίσματα και οι φωνούλες συνιστούν τις πρώτες γλωσσικές εκφράσεις του παιδιού και συνήθως αντικατοπτρίζουν τη φυσική του κατάσταση. Σταδιακά συντίθενται τα σημάδια μιας επικοινωνίας μεταξύ του παιδιού και του περιβάλλοντός του και γύρω στους δώδεκα μήνες έχουμε τις πρώτες λέξεις. Σ’ αυτή την περίοδο το παιδί χρησιμοποιεί μια λέξη, της οποίας η ερμηνεία εξαρτάται από το περιεχόμενο των κινήσεων, της μίμησης και των συνθηκών. Έτσι «τουτού» σημαίνει «βλέπω ένα αυτοκίνητο», ή «ακούω ένα αυτοκίνητο», ή «αυτό είναι το αυτοκίνητο του μπαμπά». Πρέπει, βέβαια, να σημειώσουμε ότι η παθητική αντίληψη του λόγου –ο εσωτερικός λόγος– πάντα προηγείται της ενεργητικής έκφρασης.

Προτού, δηλαδή, το βρέφος αρθρώσει τις πρώτες του λεξούλες, είναι ήδη ικανό να κατανοήσει αρκετά από όσα ακούει. Στο τέλος του πρώτου χρόνου, θα απαντά όταν ακούει το όνομά του, θα καταλαβαίνει μερικές λεξούλες και απλές φράσεις και φυσικά θα χρησιμοποιεί ήχους και κάποιες μεμονωμένες λέξεις. Aπό τους 18 μήνες μέχρι τα δεύτερα γενέθλια του παιδιού εμφανίζονται οι πρώτες φράσεις, οι πρώτοι δηλαδή συνδυασμοί δύο λέξεων, π.χ., «να μωρό», καθώς και η άρνηση, π.χ., «όχι νάνι», «όχι μαμ», που εισάγουν το παιδί στους πρώτους αντιληπτικούς χειρισμούς.

Tώρα ο ρόλος της οικογένειας είναι σημαντικός, αφού, όταν απουσιάζουν τα γλωσσικά ερεθίσματα, παρατηρείται φτωχό λεξιλόγιο ή καθυστέρηση στην εκμάθηση του προφορικού λόγου. Tο παιδί μιμείται και επαναλαμβάνει με τον τρόπο του το προφορικό μοντέλο του ενηλίκου. Έτσι, μαθαίνει σταδιακά καινούριες λέξεις και νέες δομές που, στη συνέχεια, επενδύονται στην καθημερινή λεκτική του δραστηριότητα. Να υπογραμμίσουμε ότι τα παιδιά σ’ αυτή την ηλικία δεν μπορούν να προφέρουν καλά κάθε λέξη, γι’ αυτό είναι σημαντικό να επικεντρωνόμαστε στο τι λέει και όχι στο πώς το λέει. Στα 2 με 3 χρόνια το παιδί σχηματίζει σύντομες προτάσεις και ερωτήσεις, χρησιμοποιώντας περίπου 200 λέξεις.

H περίοδος από τα 3 μέχρι τα 6 χρόνια είναι ταχείας γλωσσικής εξέλιξης, τόσο στον τομέα της κατανόησης όσο και στον τομέα της έκφρασης και το παιδί χρησιμοποιεί περίπου 2.500 λέξεις.

Mέχρι τα 5 χρόνια, το παιδί μπορεί να διηγηθεί πρόσφατα γεγονότα, να χρησιμοποιεί προτάσεις μεγάλες και σωστές και να ονομάζει τα βασικά χρώματα. Oι μόνοι φθόγγοι που μπορεί να μην προφέρει για λίγο καιρό ακόμη σωστά είναι το ρ, το δ, το σ και το θ, ενώ και αυτοί πρέπει να έχουν αποκατασταθεί μέχρι το παιδί να πάει στο σχολείο

Από το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν τη διαφορά

https://akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή