Ιανουαρίου 27, 2020

Παιδική ηλικία

Αναρωτιέστε πώς θα πρέπει να συμπεριφέρεστε στο παιδί σας όταν μετά από μια ζημιά που κάνει νιώθει άσχημα και έρχεται σε δύσκολη θέση;

Τι μπορείτε να κάνετε;

Δείξτε κατανόηση για τα συναισθήματα του παιδιού σας.

Προτείνετε κάτι που θα το βοηθήσει να ξαναβρεί τον έλεγχο του.

Αυτή η αμηχανία είναι πολύ έντονη κυρίως όταν νιώθουμε αβοήθητοι. Ο καλύτερος τρόπος για να εξαλείψετε το συναίσθημα αυτό είναι η αντίδραση. Μερικές φορές αυτό σημαίνει αποκατάσταση της ζημιάς. Για παράδειγμα, εάν κατά λάθος έριξε τα πράγματα από το ράφι στο super market πείτε του με ήρεμο τρόπο "καλά θα κάνουμε να μαζέψουμε αυτά τα κουτιά" ή στην περίπτωση που άθελά του χτύπησε ένα παιδάκι πείτε του απλά να ζητήσει συγγνώμη.

Βεβαιώστε το ότι όσο "ενοχλητικό" κι αν είναι αυτό που συνέβη, διαρκεί λίγο και μπορεί να συμβεί στον καθένα.

Μιλήστε του για κάτι που έτυχε να φέρει κι εσάς σε πολύ δύσκολη θέση. Έτσι θα το βοηθήσετε να καταλάβει ότι, αφού τέτοια παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν σε όλους, ο περισσότερος κόσμος δείχνει κατανόηση σε τέτοιες καταστάσεις.

Βοηθήστε το παιδί σας να καλλιεργήσει την αίσθηση του χιούμορ ώστε σε μια δύσκολη περίπτωση να το επιστρατεύσει για να ξεπεράσει την αμηχανία του.

Τον περισσότερο καιρό τα παιδιά είναι επιδέξια, χαριτωμένα και αγαπητά. Όσο περισσότερο επικεντρώνετε την προσοχή σας στα θετικά του σημεία, τόσο λιγότερη σημασία θα έχουν οι ενδιάμεσες ατυχείς στιγμές.

Aπό το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Ημερολόγιο 2020

Η Αλεξάνδρα Καππάτου με τις γνώσεις, την εγκυρότητα και την πολυετή της εμπειρία από χιλιάδες οικογένειες που την εμπιστεύτηκαν από το 1986 έως σήμερα, πιστή στην ετήσια συνάντηση μαζί σας, ετοίμασε για το 2020 ένα διαφορετικό ημερολόγιο, το οποίο αφιερώνει σε όλη την οικογένεια αλλά κυρίως στους μικρούς ή μεγάλους πρωταγωνιστές της ζωής μας, στα παιδιά μας, τα οποία αξίζουν τον σεβασμό, την προσοχή και την αγάπη μας.
Στις σελίδες αυτού του ημερολογίου θα βρείτε συμβουλές για διάφορα θέματα που σας απασχολούν στην καθημερινότητα: η σχέση με τον σύντροφό σας, ο ύπνος των παιδιών, η διατροφή, το σχολείο, οι φιλίες, ο εκφοβισμός, τρόποι για την ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης, η σεξουαλικότητα. Επειδή αναμφίβολα γονιός δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι, το ημερολόγιο του 2020 έρχεται να σας συντροφεύσει όλη τη χρονιά και να σας στηρίξει στον γονικό αλλά και στον συντροφικό σας ρόλο. 

ISBN: 978-618-02-1352-2
Σελίδες 352

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η αυτοπεποίθηση αποτελεί τη βάση για τη συναισθηματική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Σημαίνει ότι έχει εμπιστοσύνη και σεβασμό στον εαυτό του και στις δυνατότητές του. Τα παιδιά θα νιώσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και πίστη στη ζωή μόνο αν βιώσουν την επιτυχία μιας προσπάθειάς τους. Εξάλλου, από την στιγμή της γέννησης μαθαίνουν ότι με τα κατορθώματά τους κερδίζουν το χαμόγελο, την αποδοχή και την αγάπη των γονιών τους. Η ενθάρρυνση των γονιών είναι σημαντική, για να προχωρήσουν στην ανίχνευση του περιβάλλοντος.

Έχουν ανάγκη από το «μπράβο», την προτροπή, τον έπαινο.

Με αυτόν τον τρόπο τους δείχνουμε την αγάπη, την προσοχή και την εκτίμησή μας και τα βοηθάμε να πιστέψουν στον εαυτό τους και στις ικανότητές τους. Έστω κι αν δεν πετυχαίνουν πάντα τους στόχους τους, μπορούμε να αναγνωρίσουμε την προσπάθεια που κατέβαλαν και να τους πούμε πως την επόμενη φορά με λίγη προσοχή θα τα καταφέρουν ακόμα καλύτερα.

Να υπογραμμίσουμε ότι πρώτα οι γονείς πρέπει να συμφιλιωθούν με τις αποτυχίες των παιδιών τους και να τις αντιμετωπίσουν ως κάτι φυσικό και παροδικό, βοηθώντας τα να αποκτήσουν περισσότερο θάρρος και αποφεύγοντας την τελειομανία, που μπορεί να τα αγχώνει.

Εξάλλου, όπως και οι ενήλικοι , έτσι και τα παιδιά νιώθουν σιγουριά σε κάποια πράγματα ενώ σε κάποια άλλα όχι.

Τι να κάνετε..

- Να προσπαθείτε να αναγνωρίζετε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του παιδιού σας, ώστε να το προτρέπετε να βάζει στόχους προσιτούς.

- Οι βάσεις για την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του μπαίνουν από νωρίς. Από τις πρώτες κιόλας μέρες τις γέννησης παίρνει τα πρώτα μηνύματα. Όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα δικά σας όρια τόσο πιο επιτυχή θα είναι τα μηνύματα που θα περάσετε στο παιδί σας.
- Να ακούτε το παιδί σας με προσοχή.
- Να το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματα και τις απόψεις του.
- Να λαμβάνετε σοβαρά υπόψη όσα λέει.
- Να του απαντάτε με ειλικρίνεια (προσαρμόζοντας βέβαια την απάντησή σας στην ηλικία του).
- Να αναγνωρίζετε την προσπάθειά του, ακόμη και αν δεν τα πήγε καλά.
- Να του δίνετε ευκαιρίες.
- Να δείχνετε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ώστε να καλλιεργήσει μέσα του τα εφόδια που του είναι απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα στη ζωή του.
- Να αντισταθμίζετε τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία.

Τι να αποφεύγετε

Επειδή, όμως, τα όρια μεταξύ επαίνου και υπερβολής είναι μερικές φορές δυσδιάκριτα και μας οδηγούν σε παγίδες, σας παραθέτουμε κάποια στοιχεία που πρέπει να αποφεύγετε.

- Να του λέτε «μπράβο» κάθε στιγμή, όταν δεν το εννοείτε, γιατί έτσι του δημιουργείτε δυσπιστία.
- Να δίνετε μεγάλη έμφαση όταν διεκπεραιώνει τα καθημερινά του καθήκοντα.
- Να επαινείτε ό,τι κάνει ή λέει το παιδί σας. Ίσως έτσι δημιουργηθεί εξάρτηση του παιδιού από τους επαίνους, σε σημείο που μόνο έτσι μπορεί να κινητοποιείται. Τονίζετε πάντα τη συγκεκριμένη συμπεριφορά του.
- Να χρησιμοποιείτε ηχηρές φράσεις όταν θέλετε να επικροτήσετε κάτι που έκανε το παιδί σας. Μη λέτε, π.χ., «μπράβο», «θαυμάσια», «τέλεια» κ.α.

Από το βιβλίο μου 

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Εάν ο άλλος γονέας προτρέπει το παιδί να σας ζητάει πράγματα, διερευνήστε μήπως αμελείτε όντως κάποιες υποχρεώσεις σας και τον εξωθείτε να χρησιμοποιήσει εσφαλμένα αυτή την αρνητική μορφή διεκδίκησης.

Καλό είναι να μη μετατρέπετε και εσείς με τη σειρά σας το παιδί σε αγγελιαφόρο. Απαντήστε στο παιδί ότι για το συγκεκριμένο ζήτημα θα συνεννοηθείτε με τον άλλον γονέα απευθείας και προχωρήστε σε άλλα θέματα.

Όταν αντιλαμβάνεστε ότι το παιδί μεταφέρει απόψεις του άλλου γονέα περνώντας τες ως δικές του, προσπαθήστε με τρυφερότητα να συζητήσετε τα επιχειρήματα του.

Αν αντιλαμβάνεστε ότι το φέρνετε σε αδιέξοδο, σταματήστε τη συγκεκριμένη συζήτηση και αλλάξτε θέμα. Προσπαθήστε να κάνετε μαζί του κάτι ευχάριστο και επικοινωνήστε για άλλα ζητήματα. Παράλληλα όμως διερευνήστε για ποιο λόγο το παιδί έχει αρχίσει να εκφράζει απόψεις που δεν το εκπροσωπούν.

Όλα αυτά μπορούν να αποφευχθούν αν οι γονείς βάζουν στην άκρη τα προσωπικά τους και επικοινωνούν τακτικά για το καλό των παιδιών τους.

Από το βιβλίο μου "Οι γονείς χωρίζουν"

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

2.000 ευρώ για κάθε νεογέννητο - Έξτρα αφορολόγητο όριο - Μειωμένος ΦΠΑ για βρεφικά είδη πρώτης ανάγκης

Μια τριπλή οικονομική ενίσχυση για τις οικογένειες με παιδιά ενσωματώνει ο προϋπολογισμός του 2020.

Το νέο επίδομα για κάθε νεογέννητο, το αυξημένο αφορολόγητο που θα δικαιούνται οι μισθωτοί με παιδιά αλλά και ο μειωμένος ΦΠΑ 13% για συγκεκριμένα βρεφικά αγαθά όπως οι πάνες συνθέτουν τη δέσμη μέτρων ενίσχυσης των οικογενειών.

Ειδικότερα:

1. Επίδομα για κάθε νεογέννητο παιδί: Το νέο επίδομα, ύψους 2.000 ευρώ, θα καταβάλλεται το 2020 σε όσες οικογένειες φέρουν στον κόσμο παιδιά και δεν σχετίζεται με το γνωστό οικογενειακό επίδομα. Όπως επεσήμανε χθες η αρμόδια υφυπουργός Δ. Μιχαηλίδου, θα μπουν εισοδηματικά κριτήρια, ωστόσο αυτά δεν θα αποκλείουν τη μεγάλη μάζα των πολιτών, καθώς το νέο επίδομα δεν είναι προνοιακού αλλά δημογραφικού χαρακτήρα.

Συγκεκριμένα:

Για μονογονεϊκή οικογένεια το ύψος του εισοδήματος δεν πρέπει να ξεπερνά τις 40.000 ευρώ
Για ζευγάρια, το συνολικό ύψος του εισοδήματος τους θα πρέπει να είναι ως 60.000 ευρώ
Για κάθε τέκνο, το οποίο ήδη βρίσκεται στην οικογένεια, το εισοδηματικό όριο προσαυξάνεται κατά 1.000 ευρώ. Έτσι, αν ένα ζευγάρι, που έχει ήδη 2 παιδιά, φέρει στον κόσμο ένα ακόμα, για να πάρουν τις 2.000 ευρώ, το εισόδημα τους δεν πρέπει να ξεπερνά τις 80.000 ευρώ.
Με βάση το τελευταίο στατιστικό Δελτίο της ΑΑΔΕ, τα ζευγάρια χωρίς παιδιά με εισόδημα ως 60.000 ευρώ, ανέρχονται σε 1.382.327 και αποτελούν εν δυνάμει το κοινό στο οποίο απευθύνεται το επίδομα.

Όπως διευκρίνισε η υφυπουργός, οι 2.000 ευρώ θα καταβάλλονται σε 2 δόσεις: η πρώτη δόση με τη γέννηση του και η δεύτερη σε έξι μήνες από τη γέννηση του. Φυσικά, το επίδομα αφορά σε κάθε νεογέννητο, συνεπώς αν πρόκειται π.χ. για δίδυμα τότε μιλάμε για 4.000 ευρώ. Σύμφωνα με τις μετρήσεις της ΕΛΣΤΑΤ, κάθε χρόνο καταγράφονται 85.000- 90.000 γεννήσεις, ενώ το «καθαρό» δημοσιονομικό κόστος του νέου επιδόματος έχει υπολογιστεί σε 120 εκατ. ευρώ.

2. Αυξημένο αφορολόγητο όριο: Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο καθιερώνει νέα αφορολόγητα όρια εισοδήματος για μισθωτούς, συνταξιούχους και κατ΄επάγγελμα αγρότες που έχουν προστατευόμενα παιδιά τα οποία είναι αυξημένα σε σχέση με τα σημερινά. Συγκεκριμένα τα νέα αφορολόγητα όρια από τον επόμενο μήνα διαμορφώνονται ως εξής:

Άγαμος: 8.636 ευρώ
με 1 παιδί: αφορολόγητο 9.000 ευρώ
με 2 παιδιά: αφορολόγητο όριο 10.000 ευρώ
Τρίτεκνοι: αφορολόγητο όριο 11.000 ευρώ
με 4 παιδιά: αφορολόγητο όριο 12.000 ευρώ
με 5 παιδιά: αφορολόγητο όριο 13.000 ευρώ
Ειδικά για τις οικογένειες με μικρομεσαία εισοδήματα, η προσαύξηση του αφορολογήτου σε συνδυασμό με το νέο συντελεστή 9%, οδηγεί σε μικρότερη μηνιαία παρακράτηση φόρου, άρα και σε μισθολογικές «ενέσεις».

Για παράδειγμα, δημόσιος υπάλληλος με 2 παιδιά και αποδοχές 1.250 ευρώ, θα δει αύξηση 11,6 ευρώ. Ένας εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα, με 3 παιδιά και αποδοχές 1.357 ευρώ, θα δει αύξηση 12,9 ευρώ. Οι αδικημένοι είναι οι εργαζόμενοι με 1 παιδί, καθώς αν οι μηνιαίες αποδοχές τους ξεπερνούν τα 1.428 ευρώ, τότε δεν θα δουν μείωση των κρατήσεων άρα και αύξηση μισθού.

3. ΦΠΑ: Από την Πρωτοχρονιά, μειώνεται από 24% σε 13% ο ΦΠΑ σε όλες τις συσκευασμένες βρεφικές τροφές, στις βρεφικές πάνες και στα παιδικά καθίσματα αυτοκινήτου. Το δημοσιονομικό κόστος υπολογίζεται σε 12 εκατ. ευρώ.

.newsbeast.gr

Παιδική ηλικία

Οι γονείς του 4χρονου Αλέξανδρου ζήτησαν τη βοήθειά μου γιατί, όπως χαρακτηριστικά λένε, έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ με τον ύπνο του. Η μητέρα είναι παιδίατρος και μου λέει ότι έχει εφαρμόσει όλες τις μεθόδους που έχει διαβάσει, αλλά ο Αλέξανδρος μόλις αισθάνεται ότι φτάνει η ώρα του ύπνου αρχίζει να έχει άρνηση, να τρέχει γύρω γύρω και να τον κυνηγούν! «Τελικά τον πάμε για μπάνιο και μετά στο δωμάτιο για το παραμύθι, αλλά θέλει ξανά και ξανά το ίδιο.

Μόλις του λέω είναι η τελευταία φορά, γιατί είναι ώρα για ύπνο, θυμάται να πιει νερό, να πάει στην τουαλέτα, να του φέρω όλα τα αρκουδάκια του και άλλα παρόμοια. Όταν πια έχουν τελειώσει και αυτά, θέλει να ξαπλώνω στο κρεβάτι του μέχρι να τον πάρει ο ύπνος, μόλις όμως σηκωθώ ξυπνά και αρχίζει να με φωνάζει. Αυτή η τελετουργία διαρκεί περίπου 2 ώρες κάθε βράδυ. Δεν αντέχω άλλο είμαι όλη μέρα στο πόδι» καταλήγει η μητέρα του. «Επιστρέφω στις 9 το βράδυ από το ιατρείο και κυνηγάω τον Αλέξανδρο μέχρι τα μεσάνυχτα». Μας έχει κουράσει πολύ και έχει επηρεάσει και τη σχέση μας» συνεχίζει ο πατέρας του. «Μοιραία, η ένταση που έχουμε δυστυχώς μεταφέρεται και στο παιδί» ομολογούν, μια και αναγκάζονται να του βάλουν τις φωνές. Οι γονείς του Αλέξανδρου προβληματίζονται για το τι έχουν κάνει λάθος.

Παρόμοιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν αρκετοί γονείς.

Μόλις πλησιάζει η ώρα του ύπνου, αναστατώνονται, γιατί σκέφτονται πόσο θα «υποφέρουν», προκειμένου να πείσουν το παιδί να πάει στο κρεβάτι και να κοιμηθεί. Eφευρίσκουν διάφορες μεθόδους για να επιτύχουν το «επιθυμητό». Άλλοτε εξαντλούν όλη την έμπνευσή τους διηγούμενοι ιστο€ρίες ή δοκιμάζο-ντας την τιμωρία, την επίπληξη ή ακόμα και τη δωροδοκία, ελπίζοντας ότι θα κοιμηθεί το παιδί τους.

Συχνά, μάλιστα, απογοητεύονται, βλέποντας ότι μόλις απομακρυνθούν το παιδί αρχίζει να κλαίει ή να φωνάζει. Σε άλλες περιπτώσεις, το παιδί ξυπνά μέσα στη νύχτα κλαίγοντας, με έκδηλα τα σημάδια του φόβου. Aποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων είναι η ένταση και η νευρικότητα σε όλη την οικογένεια.  Tέτοιες δυσκολίες μπορεί να παρουσιαστούν από πολύ νωρίς στο παιδί.

Εμφανίζονται πιο συχνά σε παιδιά ηλικίας από 18 μηνών μέχρι 6 χρόνων. Tο παιδί εναντιώνεται στον ύπνο εφευρίσκοντας προφάσεις ή επινοώντας διάφορες τελετουργικές πράξεις, όπως η απαίτηση να είναι τοποθετημένα με συγκεκριμένο πάντα τρόπο διάφορα προσωπικά του αντικείμενα το μαξιλάρι του ή ένα παιχνίδι.

Άλλοτε ζητά να του φέρουν νερό ή να του επαναλάβουν οι γονείς του το ίδιο παραμύθι. Aυτές οι συγκεκριμένες ψυχαναγκαστικές εκδηλώσεις ερμηνεύ-ονται ως μια προσπάθεια του παιδιού να κυριαρχήσει στο άγχος του, να επανακτήσει το συναίσθημα της παντοδυναμίας και να πιστέψει ότι διαθέτει την ικανότητα να ελέγχει την επιθετικότητά του και τους φόβους του.

Συνδέεται με το άγχος αποχωρισμού από τη μητέρα του. Mερικές φορές, η ένταση και ο πανικός του είναι τόσο μεγάλοι όταν φτάνει η ώρα του ύπνου, που οι γονείς δυσκολεύονται να το καθησυχάσουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ίσως χρειάζεται η βοήθεια ειδικού.  Σε άλλες περιπτώσεις συναντάμε γονείς που προβληματίζονται, επειδή το μόλις μερικών μηνών παιδί τους κλαίει τη νύχτα ή δεν κοιμάται, παρουσιάζει, δηλαδή, αϋπνία.

Όταν αυτό παρουσιάζεται τακτικά, αφού αποκλείσουμε κάθε οργανικό παράγοντα, πρέπει να ανατρέξουμε στις συνθήκες που επικρατούν στην οικογένεια και στον τρόπο με τον οποίο οι γονείς χειρίζονται το παιδί. Aναμφίβολα, διαφαίνεται μια δυσκολία στη σχέση του παιδιού με το περιβάλλον του. Πολύ συχνά αυτό οφείλεται σε εσφαλμένους χειρισμούς, όπως σε υπερβολική αυστηρότητα στα γεύματα.

Aυτό συμβαίνει γιατί, στη συγκεκριμένη ηλικία, το παιδί βρίσκεται σε πλήρη κινητικότητα και δέχεται δύσκολα την παλινδρόμηση που συνεπάγεται η διαδικασία του ύπνου· κυρίως λόγω της εμφάνισης των πρώτων ονείρων, τα οποία προκαλούν άγχος ή φόβο και κάνουν τον ύπνο μια κατάσταση ανησυχητική. Συνήθως, το πρόβλημα υποχωρεί με τη βελτίωση των αρνητικών συνθηκών.

Τα τελευταία χρόνια, οι δυσκολίες στον ύπνο των παιδιών έχουν αυξηθεί κυρίως στα αστικά κέντρα. Στην πραγματικότητα, ίσως είναι εκδηλώσεις στρες και άγχους, που προέρχονται από τις συνθήκες της καθημερινότητας, οι οποίες βρίσκουν έδαφος να εκφραστούν την ώρα που το παιδί πέφτει για ύπνο, γιατί τότε είναι μόνο του και νιώθει απροστά-τευτο. Όσο πιο εξαρτημένο είναι ένα παιδί ή όσο πιο αγχώδεις είναι οι γονείς του, τόσο πιο συχνά παρουσιάζει τέτοιου είδους διαταραχές.

Επίσης, προσπαθήστε να το βοηθήσετε σταδιακά να εξοικειωθεί με μικρής διάρκειας απομακρύνσεις από αυτό.

Από το βιβλίο μου, "Οι γονείς κάνουν την διαφορά"

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η καλύτερη προσέγγιση στο ζήτημα των ελευθεριών και των πρωτοβουλιών είναι η σταδιακή εκχώρησή τους, ανάλογα με την ωριμότητα του παιδιού, αλλά με την επισήμανση ότι δεν αποτελούν κεκτημένο. Σε περίπτωση που το παιδί κάνει κακή διαχείριση των νέων "προνομίων", θα πρέπει να ανακαλέσετε.

Στις διαμάχες με το παιδί δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνετε διαρκώς ότι έχετε εμπιστοσύνη στο ίδιο αλλά όχι στους άλλους. Αυτή η φράση δε μπορεί να αμβλύνει την ανάγκη του παιδιού για μεγαλύτερη ελευθερία. Θα σας αντιγυρίσει ότι έχει την ωριμότητα να αντιμετωπίζει καταστάσεις και ότι ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν οι άλλοι, το ζήτημα εντοπίζεται στο κατά πόσο εμπιστεύεστε τις δικές του δυνατότητες να αντιδράσει σωστά.

Αυτή εξάλλου είναι και η αλήθεια.

Εξηγήστε στο παιδί ότι του δείχνετε εμπιστοσύνη που αναλογεί στην ηλικία του, αλλά δε μπορείτε να το αντιμετωπίσετε σαν 20χρονο, αφού απλούστατα ακόμα δεν είναι.

Βεβαιωθείτε πάντως ότι δεν του στερείτε βασικές για την ηλικία του ελευθερίες. Οι μεγάλοι περιορισμοί δεν αφήνουν στο παιδί το περιθώριο να αναπτύξει την προσωπικότητά του και να κάνει τα λάθη του. Όσο κι αν ανησυχείτε για αυτά τα λάθη, είναι αδύνατον να το προστατεύσετε από αυτά.

Κατά συνέπεια, πρέπει να αποδεχτείτε το δικαίωμά του να διαπράττει σφάλματα και να μαθαίνει από

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

• Όταν τα παιδιά σας μιλούν για τις ανησυχίες τους, σταματάτε ό,τι κάνετε και ακούτε προσεκτικά

• Εκφράζετε το ενδιαφέρον σας σε ό,τι λένε, χωρίς να γίνεστε ενοχλητικοί, επίμονοι ή αδιάκριτοι.

• Ακούτε την άποψή τους ακόμα κι αν δεν σας αρέσει αυτό που σας εκφράζουν.

• Αφήνετε να ολοκληρώνουν προτού απαντήσετε.

• Επαναλαμβάνετε τι έχετε ακούσει να λένε, για να βεβαιωθείτε ότι έχετε κατανοήσει σωστά.Να απαντάτε με απλά λόγια…
• Μην έχετε έντονες αντιδράσεις.

• Εκφράζετε τη γνώμη σας και αναγνωρίζετε ότι αποδέχεστε τη διαφωνία σε κάποια πράγματα.

• Μην πέφτετε στην παγίδα να διαφωνείτε για το ποιος έχει δίκιο ή άδικο.

• Δίνετε έμφαση στα συναισθήματα του παιδιού σας και όχι στα δικά σας κατά τη διάρκεια της συνομιλίας σας.Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές

Ρωτήστε τα παιδιά σας τι επιζητούν σε μια συνομιλία μαζί σας.

Για παράδειγμα, θέλουν συμβουλές, να τα ακούσετε, θέλουν να βοηθήσετε στην αντιμετώπιση των συναισθημάτων τους ή στην επίλυση κάποιου προβλήματος. Συζητάτε μαζί τους, χωρίς να κάνετε διαλέξεις ούτε να τα επικρίνετε ή να τα απειλείτε. Τα παιδιά μαθαίνουν από τις δικές τους επιλογές, εφόσον οι συνέπειες δεν είναι επικίνδυνες.

Συνειδητοποιήστε ότι τα παιδιά μπορεί να σας δοκιμάσουν, λέγοντάς σας ένα μικρό μέρος από πράγματα που γνωρίζουν ότι σας ενοχλούν. Ακούστε προσεκτικά και να τα ενθαρύνετε να μιλήσουν και να μοιραστούν μαζί σας ακριβώς ό,τι έχει συμβεί. Tελικά, η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού δεν είναι εύκολη υπόθεση και δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές για να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες.

Ακούγοντας το παιδί και συζητώντας μαζί του είναι το κλειδί για μια υγιή σχέση ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά. Aναμφισβήτητα, η γνωριμία με τον κόσμο του παιδιού και η κατανόηση των συ-ναισθηματικών αναγκών του αποτελεί μεγάλη πρόκληση. 

Ένας Tσέχος συγγραφέας ανέφερε χαρακτηριστικά: «Tο ανώτερο ξεπηδάει πάντα από το κατώτερο, η αδυναμία από τη δύναμη, η ασχήμια από την ομορφιά, η ευτυχία από τη δυστυχία· έτσι και η νίκη ξεπηδάει μονάχα από τη μάχη». 

Γι’ αυτό, μη φοβάστε να μπείτε στη μάχη της αλλαγής ως γονείς· έτσι θα γνωρίσετε έναν καλύτερο εαυτό κι εσείς οι ίδιοι. Τέλειος δε θα γίνει κανένας και ποτέ.

Ο σπουδαίος παιδαγωγός Ντράικορς έλεγε για γονείς και παιδιά: «Πρέπει να έχεις το κουράγιο να μην είσαι τέλειος».

Aπό το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν την διαφορά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Μήπως μεγαλώνετε ένα παιδί που κάνει bullying;
Πως θα καταλάβετε ότι το παιδί σας κάνει εκφοβισμό και τι πρέπει να κάνετε. Η Αλεξάνδρα Καππάτου, απαντά στη HuffPost.
Αγγελική Κουγιάννου

Το θέμα του εκφοβισμού, ή αλλιώς bullying, έχει απασχολήσει πολύ και την ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Όμως στις περισσότερες περιπτώσεις ασχολούμαστε με την έννοια του όρου και με τα θύματα του εκφοβισμού. Τι συμβαίνει όμως από την πλευρά του θύτη; Πως ένα παιδί γίνεται bully, δηλαδή είναι εκείνο που κάνει τον εκφοβισμό; Και πως ο γονιός ή ο δάσκαλος μπορεί να το καταλάβει; Ποια είναι τα αίτια μιας τέτοιας συμπεριφοράς και τι πρέπει να κάνουμε;

Η HuffPost Greece μίλησε με την ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο, Αλεξάνδρα Καππάτου.

Τα σημάδια
Όπως μας λέει, υπάρχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά που δείχνουν ότι ένα παιδί μπορεί να εκφοβίζει άλλα παιδιά, να είναι ο «νταής»:

Συνήθως είναι παιδιά παρορμητικά, τα οποία δείχνουν να έχουν ισχυρή αυτοπεποίθηση.
Δεν πειθαρχούν εύκολα σε κανόνες.
Είναι παιδιά που θέλουν να επιβάλλονται.
Έχουν απότομο τρόπο έκφρασης.
Θεωρούν -και αυτό είναι πολύ σημαντικό μας τονίζει η κυρία Καππάτου- τη βία κοινωνικά αποδεκτή.
Θυμώνουν εύκολα.
Δυσκολεύονται να δεχτούν την ματαίωση των επιθυμιών τους, το «όχι».
Συχνά αισθάνονται ότι οι άλλοι είναι επιθετικοί απέναντι τους.
Καταφεύγουν πολλές φορές στη βία και τον εκφοβισμό για να επιλύουν τις διαφορές τους.
Έχουν την τάση να εξαιρούν παιδιά από την παρέα.
Επιχειρούν αυτόκλητα να είναι οι αρχηγοί της παρέας.
Έχουν την τάση να φτιάχνουν κλίκες.

Δεν είναι απαραίτητα μεγαλόσωμα παιδιά, αλλά έχουν την ικανότητα να επιβάλλονται, κυρίως λόγω της προσωπικότητά τους και όχι λόγω της σωματικής τους υπεροχής.

Κάποιες μελέτες δίνουν ότι πίσω από τους επιθετικούς μαθητές, πολλές φορές υπάρχει μία μεταμφιεσμένη κατάθλιψη, ή κάποια άλλη διαταραχή, η οποία παραμένει αδιάγνωστα.

Η αίσθηση υπεροχής που τους δίνει η επιβολή στα θύματα μπορεί να αντισταθμίζει τα κενά που βιώνουν αυτά τα παιδιά στη ζωή τους, αλλά και την αδυναμία τους να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη και να νιώσουν πιο ωραία τα ίδια.

Γιατί τα παιδιά κάνουν bullying
Όπως μας λέει η κ. Καππάτου, συμβάλλουν πολλοί παράγοντες στο να υιοθετήσει ένα παιδί τέτοιες συμπεριφορές.

Ένας παράγοντας είναι η ίδια η οικογένεια. «Πολλές φορές τα παιδιά αυτά προέρχονται από γονείς οι οποίοι έχουν και οι ίδιοι συμπεριφορά αυταρχική, αυστηρή, είναι απαιτητικοί γονείς σε σχέση με τα παιδιά τους, είναι οικογένειες στις οποίες ενδεχομένως να υπάρχουν εντάσεις, υπάρχει απουσία ή πλημμελής παρουσία του γονέα, ή και σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Πολλές φορές η επιθετικότητα εκφράζεται και μέσα στην οικογένεια, είναι ένα μοντέλο, μία πατέντα που την εισπράττει το παιδί και εν τέλει τα υιοθετεί».

Μήπως μεγαλώνετε ένα παιδί που κάνει

Από θύμα, θύτης
Άλλοι παράγοντες μπορεί να είναι η παρέα του συγκεκριμένου παιδιού με επιθετικά παιδιά, η πολύωρη ενασχόλησή του με βίαια παιχνίδια στον υπολογιστή, ή η χαλαρή στάση ακόμα και των εκπαιδευτικών σε αυτά τα θέματα. Επίσης υπάρχουν και περιπτώσεις παιδιών που είναι σήμερα νταήδες, επειδή έχουν υποστεί τα ίδια bullying παλαιότερα.

Ένα παιδί δεν γεννιέται επιθετικό. Γίνεται. Υπάρχουν λόγοι που το ωθούν να αντιδρά με αυτόν τον τρόπο. Είναι ένα μήνυμα προς το περιβάλλον. Μας λέει «δες με. Κάτι γίνεται εδώ. Κοίταξέ με λίγο καλύτερα»

Οι «παρατηρητές»
Μια σημαντική –και επικίνδυνη- παράμετρος του φαινομένου του εκφοβισμού, που συχνά παραβλέπουμε, είναι και οι παρατηρητές: τα παιδιά που βρίσκονται γύρω από το περιβάλλον του νταή, παρακολουθούν και δεν λένε τίποτα. Οπότε η δράση του παιδιού-θύτη, του νταή, ενισχύεται από την σιωπηλή ανοχή και αποδοχή των άλλων.

«Αρκετά παιδιά παρατηρητές, παρότι διαφωνούν, δεν αντιστέκονται σε αυτό που διαδραματίζεται, γιατί φοβούνται. Αυτή η διστακτικότητα όμως, ερμηνεύεται από τον νταή σαν αποδοχή ή στήριξη της δράσης του στα ανυπεράσπιστα παιδιά, τα παιδιά-θύματα. Σε αρκετές περιπτώσεις έχει διαπιστωθεί επίσης ότι οι παρατηρητές καταλήγουν να μιμούνται τη συμπεριφορά των νταήδων και με τη σειρά τους –και αυτό είναι το δραματικό στην ιστορία αυτή– να ενοχλούν τελικά και τα ίδια το παιδί θύμα.

Ή μαζί με τον νταή να ενεργούν σαν όχλος -που έχει πολύ μαγική δύναμη. Πολλές φορές επίσης οι παρατηρητές μπορεί να αισθάνονται ανακούφιση, γιατί δεν βρίσκονται οι ίδιοι στη θέση του παιδιού-θύματος, δηλαδή δεν αποτελούν τα ίδια στόχο. Και σκέφτονται ότι όσο οι νταήδες επιτίθονται σε κάποιον άλλον, γλιτώνουν οι ίδιοι. Άλλες φορές μπορεί να νιώθουν ακόμη και χαρά, γιατί το στοχοποιημένο παιδί ενδέχεται να είναι αντιπαθές και στους ίδιους. Έχει αποδειχθεί επίσης ότι τα παιδιά υιοθετούν την άποψη ότι ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει, ότι έτσι είναι η ζωή, με αποτέλεσμα να προσπερνάνε με αυτόν τον τρόπο τις αδικίες στις οποίες οι ίδιοι είναι μάρτυρες. Και αυτό για μένα είναι το πιο επικίνδυνο».

Μήπως μεγαλώνετε ένα παιδί που κάνει
Η λάθος αντιμετώπιση του γονέα
Η κα Καππάτου επισημαίνει επίσης ότι αυτά τα παιδιά συνήθως παρουσιάζουν από νωρίς στοιχεία ή ψήγματα επιθετική συμπεριφοράς, τα οποία περνούν απαρατήρητα από τους γονείς. Ή πολλές φορές οι γονείς μπορεί να αισθάνονται ικανοποίηση που το παιδί τους είναι «αντράκι», «δεν μασάει». «Έτσι λοιπόν, άθελά τους, μπορεί να ενθαρρύνουν τέτοιες συμπεριφορές».

Ένα παράδειγμα λάθος αντιμετώπισης μιας τέτοιας κατάστασης είναι όταν ο γονιός του παιδιού που έχει υποστεί bullying και βία, λέει στο παιδί του να αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο («αν σε ξαναχτυπήσει, να τον χτυπήσεις κι εσύ»).

«Είναι εντελώς λάθος αντίδραση για ένα παιδί, γιατί κάτι τέτοιο ενισχύει αυτή ακριβώς τη συμπεριφορά και το παιδί που σήμερα είναι θύμα, αύριο μπορεί να γίνει θύτης».

Επίσης, πολύ σημαντικό είναι να μην περιθωριοποιηθεί το παιδί, μόλις γίνει αντιληπτό ότι εκφοβίζει.

Ο εκφοβισμός ξεκινά από την οικογένεια, προχωράει στο σχολείο και μετά πηγαίνει στη ζωή, στον σύντροφό μας, στους συνεργάτες μας.

«Ένα παιδί δεν γεννιέται επιθετικό. Γίνεται. Υπάρχουν λόγοι που το ωθούν να αντιδρά με αυτόν τον τρόπο. Είναι ένα μήνυμα προς το περιβάλλον. Μας λέει ”δες με. Κάτι γίνεται εδώ. Κοίταξέ με λίγο καλύτερα”. Γι’ αυτό θα πρέπει εμείς να σταθούμε και να το δούμε. Το πρώτο και βασικό λοιπόν είναι να μην περιθωριοποιήσουμε το παιδί. Να μην το απορρίψουν. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Γιατί πολλές φορές οι γονείς παρασύρονται από το θυμό και την ντροπή τους γι’ αυτό που έχει κάνει το παιδί τους, αισθάνονται βαθιά προσβεβλημένοι, με συνέπεια να αποδίδουν στο παιδί τους ένα τεράστιο κατηγορητήριο, το οποίο δεν βοηθάει πουθενά.

Αντίθετα είναι σημαντικό να συζητήσουν ανοιχτά με το παιδί τους για τα συναισθήματά του, για τον θυμό του, να βρουν τι προκαλεί αυτή τη συμπεριφορά. Είναι βασικό να το βοηθήσουμε να μάθει να ελέγχει τον θυμό του και να βρεις άλλους τρόπους επίλυσης των συγκρούσεων και των διαφόρων του, αν υπάρχουν διαφορές. Τα κηρύγματα και η τιμωρία δεν το βοηθούν, αντίθετα το διδάσκουν το αντίθετο, αυτό που θέλουμε να σταματήσει, τη βία. Γιατί η τιμωρία αυτό διδάσκει στην πραγματικότητα σε ένα παιδί, τη βία. Επίσης είναι σημαντικό να διαβεβαιώσουμε το παιδί μας ότι το αγαπάμε, αλλά ότι αυτές οι συμπεριφορές μας βρίσκουν απολύτως αντιθέτως.

Αυτό φυσικά σημαίνει και προϋποθέτει ότι κι εμείς οι ίδιοι θα πρέπει να αλλάξουμε τη στάση μας, γιατί ενδεχομένως αυτό το μοντέλο έχουμε υιοθετήσει στην οικογένειά μας. Εάν υπάρχουν προβλήματα στην οικογένεια, είναι σημαντικό να τα κρατήσουμε μακριά από το παιδί. Είναι βασικό επίσης να ελέγξουμε τη δική μας στάση. Γιατί αποτελούμε μοντέλο μιμήσεις, πρότυπο. Δεν πρέπει να νομίζουμε ότι επειδή το παιδί παίζει δίπλα, κι εμείς σαν γονείς μιλάμε άσχημα ο ένας στον άλλον, ότι το παιδί δεν το παρακολουθεί. Παρακολουθεί και μιμείται αυτό το οποίο βιώνει.

Τέλος, όταν βλέπουμε τέτοιες, επιθετικές, συμπεριφορές, θεωρώ ότι θα πρέπει να απευθυνθούμε και σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας, κάποιον ψυχολόγο ή παιδοψυχολόγο, προκειμένου να διερευνηθούν οι λόγοι που το παιδί οδηγείται σε αυτή τη συμπεριφορά και να βοηθηθεί».

Μήπως μεγαλώνετε ένα παιδί που κάνει

Ο ρόλος του σχολείου
Σύμφωνα με την κα Καππάτου, το ίδιο ισχύει και για τους εκπαιδευτικούς. «Δεν πρέπει να μετατρέψουμε το παιδί σε αποδιοπομπαίο τράγο. Πρέπει και οι εκπαιδευτικοί να το πλησιάσουν και σε συνεργασία με τους γονείς, να δουν για ποιο λόγο το παιδί λειτουργεί έτσι.

Δεν είναι χαμένο ένα παιδί επειδή λειτούργησε με αυτό τον τρόπο. Είναι ένα παιδί που αναζητά βοήθεια, και αυτό θα πρέπει να το καταλάβουμε. Δεν υποφέρει μόνο το θύμα, υποφέρει και ο θύτης. Με έναν άλλο τρόπο όμως, ψυχικό. Και την οδύνη του την εκφράζει με αυτόν τον επιθετικό και απεχθή προς όλους μας τρόπο».

Για την κα Καππάτου ο ρόλος του σχολείου είναι πάρα πολύ σημαντικός. Γιατί πολλές φορές, όπως μας λέει, δεν ξέρουν οι εκπαιδευτικοί τα διαχειριστούν και να αναγνωρίσουν τα συμπτώματα αυτά. Ωστόσο η βοήθειά τους είναι καθοριστικής σημασίας. «Όταν οι εκπαιδευτικοί είναι ξεκάθαροι και μαθαίνουν τα παιδιά από νωρίς το αίσθημα συνεργασίας και ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι αποδεκτές, πιστέψτε με, βάσει ερευνών, το φαινόμενο μειώνεται σημαντικά.

Και ο εκπαιδευτικός πρέπει να παρατηρεί.

Γιατί ένα παιδί είναι μόνο του στο προαύλιο;

Πώς πάει η προσαρμογή ενός παιδιού που έρχεται πρώτη φορά στο σχολείο;

Γιατί γελάνε οι συμμαθητές του όταν ένα παιδί σηκώνεται για μάθημα;

Τι γίνεται στις τουαλέτες;

Τι γίνεται στο προαύλιο;

Όλα αυτά είναι σημαντικά κομμάτια πρόληψης έτσι ώστε να σταματάει το κακό από νωρίς. Γιατί το θέμα με τον εκφοβισμό δεν σταματά στο σχολείο. Ο εκφοβισμός ξεκινά από την οικογένεια, προχωράει στο σχολείο και μετά πήγαινε στη ζωή, στον σύντροφό μας, στους συνεργάτες μας. Είναι πολύ βασικό λοιπόν από νωρίς να εμβολιάσουμε τα παιδιά μας κατά της βίας και του εκφοβισμού».

https://www.huffingtonpost.gr/entry/mepos-meyalonete-ena-paidi-poe-kanei-bullying_gr_5d84ebb2e4b0957256b5fe08

https://www.akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή