Ιουνίου 27, 2019

Παιδική ηλικία

Αντιμετωπίζετε το παιδί σας όπως θα θέλατε να αντιμετωπίζει κι αυτό τους άλλους. Μην το φέρνετε σε δύσκολη θέση και μην το κάνετε να ντρέπεται.

Μη σπεύδετε να υπερασπιστείτε αυτόν που έχει προσβληθεί. Μερικοί γονείς ταυτίζονται σε υπερβολικό βαθμό με τον άλλον ενήλικο και επιμένουν να του ζητήσει συγγνώμη το παιδί. Μην ξεχνάτε ότι, τις περισσότερες φορές, δεν έχει την παραμικρή ιδέα ότι είπε κάτι κακό.

Φροντίστε τα σχόλια σας εκείνη τη στιγμή να είναι όσο γίνεται πιο απλά. Πείτε του "ας μιλήσουμε για αυτό αργότερα".

Τα παιδιά μαθαίνουν από τα παραδείγματα που τους δίνετε και από απλές συζητήσεις. Χρησιμοποιείτε τα γεγονότα για να υπενθυμίζετε και να δίνετε έμφαση σε γενικούς κανόνες.

Δεν αρκεί να του λέτε "αυτό που είπες δεν ήταν ωραίο". Πρέπει να του εξηγήσετε με πολύ απλά λόγια πως ο άλλος μπορεί να πληγωθεί από ένα τέτοιο σχόλιο και συνεχίστε "προσπαθούμε να μη θίγουμε τους άλλους".

Το σημαντικότερο είναι να δώσετε στο παιδί σας να καταλάβει ότι είσαστε πάντα διαθέσιμη να απαντάτε στις ερωτήσεις του και ότι ενδιαφέρεστε για τα συναισθήματά του. Πείτε του ότι όταν έχει αμφιβολίες σχετικά με το τι θα πρέπει να λέει είναι καλύτερα να μη μιλάει καθόλου.

Aπό το βιβλίο μου Μεγαλώστε Ευτυχισμένα παιδιά

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Οι γονείς του 7χρονου Βασίλη και της 3χρονης Αμαρυλλίδας σκέφτονται να χωρίσουν. Ένα από τα θέματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν είναι το σπίτι όπου θα μένει η μητέρα με τα παιδιά. Μέχρι τώρα, η οικογένεια διέμενε σε ένα μεγάλο σπίτι με ενοίκιο. Μετά τον χωρισμό όμως τα έξοδα θα αυξηθούν κατακόρυφα, εφόσον και ο πατέρας υποχρεωτικά θα νοικιάσει δικό του σπίτι.

Γι’ αυτό είναι επιτακτική ανάγκη η μητέρα με τα δυο παιδιά να μετακομίσουν σε μικρότερο σπίτι. Εκεί κοντά θα νοικιάσει και ο πατέρας, ώστε να είναι δίπλα στα παιδιά του. Σκέφτονται μάλιστα μήπως ψάξουν και σε μια φθηνότερη περιοχή. Τους απασχολεί όμως το θέμα των παιδιών, πώς θα δεχθούν την αλλαγή του σπιτιού, πιθανόν και της γειτονιάς. Ο Βασίλης πηγαίνει στην Α’ Δημοτικού, έχει ήδη κάνει φίλους, ενώ η Αμαρυλλίς φέτος ξεκίνησε παιδικό σταθμό.

Πώς πρέπει να το χειριστούν;

Είναι γεγονός ότι η ζωή της οικογένειας αλλάζει μετά το διαζύγιο. Πολύ περισσότερο δε των παιδιών, που εκτός του ότι αναγκάζονται να ζουν μόνο με τον ένα γονιό τους, συχνά πρέπει να εγκαταλείψουν το δωμάτιό τους και το σπίτι όπου μέχρι τώρα έμεναν όλοι μαζί, ίσως και τη γειτονιά τους. Τις περισσότερες φορές μάλιστα μετακομίζουν σε μικρότερο σπίτι και πρέπει να μοιράζονται με τα αδέλφια τους το ίδιο δωμάτιο.

Η αλλαγή σπιτιού είναι συχνά αναγκαία, αφού οι γονείς αδυνατούν να καταβάλλουν το ποσό του ενοικίου για το ήδη υπάρχον σπίτι, αλλά και για το άλλο που θα χρειαστεί να νοικιάσει ο πατέρας. Σε αρκετές περιπτώσεις οι γονείς αποφασίζουν να παραμείνει η μητέρα με τα παιδιά στο ήδη υπάρχον σπίτι για κάποιο μικρό διάστημα, ώστε να διευκολυνθούν τα παιδιά. Αν το σπίτι που ήδη κατοικούν είναι ιδιοκτησίας του πατέρα, συχνά τους το παραχωρεί και αυτός πηγαίνει στους γονείς του ή νοικιάζει άλλο.

Τι σας προτείνω

• Σε περίπτωση που πρέπει οπωσδήποτε να μετακομίσετε με το παιδί ή τα παιδιά σε άλλο σπίτι, αναβάλετε την αλλαγή για τουλάχιστον 5-6 μήνες μετά τον χωρισμό.

• Αν τα παιδιά σας πηγαίνουν σχολείο, επιτρέψτε τους να τελειώσουν τη σχολική χρονιά. Προσπαθήστε τουλάχιστον, ακόμα κι αν αλλάξετε σπίτι, το παιδί να μην αλλάξει και σχολείο. Αν αναπόφευκτα συμβεί αυτό, φροντίστε να μην απομακρυνθεί από τις παρέες του. Κρατήστε επίσης σταθερό ό,τι άλλο μπορείτε: αθλητικές δραστηριότητες, φροντιστήρια ξένων γλωσσών κ.λπ.

• Προτρέψτε το παιδί να λάβει μέρος στη διακόσμηση του νέου δωματίου του.

• Να είστε κοντά του και να το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματά του για την αλλαγή.

• Η νέα κατοικία σας καλό είναι να βρίσκεται κοντά σε κάποιο αγαπημένο σας άτομο, π.χ. τους γονείς σας ή κάποιο φιλικό σας άτομο, γιατί είναι σίγουρο ότι θα χρειαστείτε βοήθεια στο επόμενο διάστημα.

Από το βιβλίο μου, Οι γονείς κάνουν την διαφορά

https://www.akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Η αυτοεκτίμηση είναι μια διαδικασία που μπορεί να αλλάξει μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Αναπτύσσεται από την παιδική ηλικία και συνεχίζεται μέχρι την ενήλικη ζωή.

Tι σημαίνει αυτοεκτίμηση όμως;

Αυτοεκτίμηση είναι ο τρόπος που κάθε παιδί αντιλαμβάνεται, αξιολογεί και εκτιμά τον εαυτό του.

Επίσης, ο βαθμός που αισθάνεται αποδεκτό και εκτιμάται από τους ενηλίκους εκείνους που παίζουν σπουδαίο ρόλο στη ζωή του. Συγκεκριμένα, στη ζωή του παιδιού κυριαρχούν κάποιοι άνθρωποι που είναι πολύ σημαντικοί, όπως η μητέρα του, ο πατέρας του, τα αδέλφια του, οι γιαγιάδες και οι παππούδες του, οι δάσκαλοί του κ.λπ. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μεγάλη επίδραση στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησής του. 

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να συνδέεται με άλλες καταστάσεις, όπως το στρες ή την αύξηση αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Πώς θα βοηθήσετε το παιδί…

• Oι βάσεις για την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του μπαίνουν από νωρίς. Aπό τις πρώτες κιόλας μέρες της ζωής του παίρνει τα πρώτα μηνύματα.

• Όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα δικά σας όρια τόσο πιο επιτυχή θα είναι τα μηνύματα που θα περάσετε στο παιδί σας.

• Πιστέψτε το παιδί σας και δείξτε του ότι είναι αξιαγάπητο.

• Αναγνωρίζετε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του παιδιού σας, ώστε να το προτρέπετε να βάζει στόχους προσιτούς.

• Να το επαινείτε για τα επιτεύγματά του και να το καθησυχάζετε όταν κάτι δεν καταφέρνει.

• Nα ακούτε το παιδί σας με προσοχή.

• Nα το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματα και τις απόψεις του.

• Nα λαμβάνετε σοβαρά υπόψη όσα λέει.

• Nα του απαντάτε με ειλικρίνεια, προσαρμόζοντας βέβαια την απάντησή σας στην ηλικία του.

• Nα αναγνωρίζετε την προσπάθειά του, ακόμα κι αν δεν τα πήγε καλά.

• Nα του δίνετε ευκαιρίες να δοκιμάζει νέα πράγματα.

• Nα δείχνετε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ώστε να καλλιεργήσει μέσα του τα εφόδια που του είναι απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα στη ζωή του.

• Nα αντισταθμίζετε τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία.

• Να θυμάστε ότι με τη συμπεριφορά σας αποτελείτε πρότυπο για το παιδί.

Tι να αποφεύγετε…

• Nα του λέτε «μπράβο» κάθε στιγμή, όταν δεν το εννοείτε, γιατί έτσι του δημιουργείτε δυσπιστία.

• Nα δίνετε μεγάλη έμφαση όταν διεκπεραιώνει τα καθημερινά του καθήκοντα.

• Nα χρησιμοποιείτε ηχηρές φράσεις όταν θέλετε να επικροτήσετε κάτι που έκανε, π.χ., «μπράβο», «θαυμάσια», «τέλεια», χωρίς όμως να
τις συνοδεύετε με ένα ζεστό βλέμμα κι ένα χάδι.

• Να του λέτε ότι δεν το αγαπάτε.

• Παρατηρήσεις που το προσβάλλουν.

• Να είστε επιθετικοί μαζί του.

• Να κάνετε συγκρίσεις με άλλα παιδιά.

Από το βιβλίο μου

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η μητέρα του τρίχρονου Ηλία είναι απελπισμένη γιατί ο γιος της τρώει ελάχιστα. Δεν δέχεται να δοκιμάσει νέες γεύσεις. «Ευτυχώς πίνει πέντε μπουκάλια γάλα τη μέρα. Τα φαγητά που τρώει είναι λιγοστά. Το έχω συζητήσει με την παιδίατρο και μου πρότεινε να του περιορίσω το γάλα και να τον αφήσω νηστικό» περιγράφει η μητέρα.

«Πώς μπορώ να το κάνω αυτό αφού δεν δοκιμάζει φαγητό; Ανησυχώ, φοβάμαι πολύ… Ίσως το έχει καταλάβει γιατί, κάθε φορά που έρχεται η ώρα του φαγητού, σκέφτομαι ότι αρχίζει το μαρτύριο. Πραγματικά, δεν με δυσκόλεψε η εγκυμοσύνη, ούτε ο τοκετός ούτε οι πάνες. Η άρνησή του όμως να φάει με έχει αποδιοργανώσει. Όταν είμαι μόνη μου πολλές φορές κλαίω, αισθάνομαι υπεύθυνη γι’ αυτό που συμβαίνει στο παιδί μου… Ο σύζυγός μου με στηρίζει, μου ζητά να προσπαθήσει και ο ίδιος, αλλά δεν τον αφήνω… Βλέπω πόσο αδύνατος είναι ο Ηλίας και φοβάμαι μήπως πάθει κάτι. Η παιδίατρος μας καθησυχάζει, λέγοντάς μας ότι η ανάπτυξή του είναι φυσιολογική».


Tο παιδί που τρώει «λίγο» απασχολεί συχνά τους γονείς και, κατά κανόνα, δοκιμάζουν πολλούς τρόπους για να αντιμετωπίσουν την «ανορεξία» του.

Aρκετοί μου αναφέρουν ότι αναγκάζονται να πιέζουν το παιδί να φάει, άλλοι το «ξεγελούν», όπως χαρακτηριστικά διηγούνται, βάζοντάς το να παρακολουθήσει ένα έργο στην τηλεόραση ή ένα dvd, ή διαβάζοντάς του ένα βιβλίο, προκειμένου να το ταΐσουν. Άλλοι συνεχίζουν να το ταΐζουν κι όταν είναι πλέον δέκα χρόνων.

Το παιδί μπορεί να αντιδρά

Σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις το παιδί μπορεί να αντιδρά σε αυτή την πίεση κάνοντας εμετό.
Είναι γνωστό ότι κάθε παιδί έχει ένα δικό του ρυθμό ανάπτυξης και προσλαμβάνει αυθόρμητα την ποσότητα της τροφής που του είναι απαραίτητη. Mπορεί να υπάρχουν περίοδοι μικρότερων αναγκών και συνεπώς λιγότερης όρεξης· ας τις σεβαστείτε κι ας αποφεύγετε να επιβάλλετε κανόνες πολύ αυστηρούς, που ενέχουν τον κίνδυνο να προκαλέσουν μια επίμονη ανορεξία. Σπανιότερα, πίσω από τη σοβαρή ανορεξία του παιδιού κρύβονται σημαντικά προβλήματα.

Αιτίες που πιθανόν προκαλούν
ανορεξία στο παιδί…

• Eίναι γνωστό ότι οποιαδήποτε ασθένεια, ακόμα και ελαφριά, μπορεί να προκαλέσει παροδική ανορεξία σ’ ένα παιδί.
• Όταν οι γονείς δείχνουν μεγάλη αγωνία και ασχολούνται διαρκώς με το πόσο θα φάει το παιδί.
• Όταν το πιάτο του είναι συνεχώς πολύ γεμάτο με φαγητό, μπορεί να νιώσει απέχθεια.

Τι μπορείτε να κάνετε… 

Πάψτε να δείχνετε ανησυχία για την ποσότητα που θα φάει το παιδί σας.

Προτιμάτε να βάζετε μικρές μερίδες στο πιάτο.

Σε περίπτωση που το παιδί το ζητήσει, μπορείτε να σερβίρετε δεύτερη μικρομερίδα.

Φτιάχνετέ του τα φαγητά που προτιμά.

Πολύ συχνά, οι μαμάδες, που παραπονιέστε ότι λείπει από τα παιδιά σας η όρεξη, ξεχνάτε ότι ίσως τρώει συνεχώς μπισκότα, καραμέλες, σοκολάτες ή αλμυρά ή πίνει, με την προτροπή σας κυρίως, πολύ γάλα. Eίναι βέβαιο ότι τη στιγμή του μεσημεριανού γεύματος θα αρνηθεί να φάει τις συνήθεις τροφές, που είναι λιγότερο γευστικές από τα σνακ.

Ανάμεσα από τα γεύματα όχι γλυκά...

Είναι σημαντικό, λοιπόν, όταν το παιδί αρνείται να φάει το φαγητό που του έχετε σερβίρει, να μην έχει τη δυνατότητα ενδιάμεσα να τρώει άλλα πράγματα, όπως γλυκά, τσιπς κ.λπ.

Στο γεύμα ή στο δείπνο πρέπει να κυριαρχεί ένα κλίμα ήρεμο, χαρούμενο, να επιδιώκετε να κάθεστε στο τραπέζι όσο πιο συχνά γίνεται όλη η οικογένεια, ή ο ένας γονιός τουλάχιστον, και να συζητάτε διάφορα θέματα.

Αν η άρνηση του παιδιού για τροφή είναι επίμονη και συνεχίζεται για αρκετό καιρό, ή αν αγωνιάτε και του ασκείτε μεγάλη πίεση, τότε συζητήστε το με τον παιδίατρό σας και στη συνέχεια μην διστάσετε να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας.

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Η ώρα του μπάνιου είναι πολύ ευχάριστη για τα περισσότερα βρέφη. Πλατσουρίζουν ήδη μέσα στο νερό από τον πρώτο χρόνο της ζωής τους.

Δυστυχώς, κάποια μωρά δεν απολαμβάνουν την ώρα του μπάνιου. Όταν φτάνει αυτή η στιγμή, αντιδρούν, αρνούνται και κλαίνε.

• Kάνετε το μπάνιο του διασκεδαστικό.

• Δώστε του διάφορα αντικείμενα, όπως πλαστικά δοχεία διάφορων μεγεθών και παιχνίδια που επιπλέουν, όπως παπάκια και σκυλάκια.

• Aπολαμβάνετε μαζί με το μικρό σας το μπάνιο του. Δίνετέ του ένα δικό του σφουγγάρι και αφήνετέ το να πειραματίζεται μόνο του.

• Xρησιμοποιείτε ειδικό παιδικό αφρόλουτρο και σαμπουάν που δεν ερεθίζει τα μάτια.

• Μένετε συνεχώς δίπλα του. Μην ξεχνάτε ότι μπορεί να γλιστρήσει και να πνιγεί ακόμα και σε λίγο νερό!

• Mη βάζετε ποτέ με τη βία ένα τρομαγμένο μωρό στην μπανιέρα. Aν είναι πολύ φοβισμένο, για κάποιο διάστημα κάντε του μπάνιο χρησιμοποιώντας απλώς ένα σφουγγάρι, ή μειώστε τη στάθμη του νερού.

• Παρακολουθείτε πώς αντιδρά το μικρό σας όταν αδειάζετε το νερό από την μπανιέρα. Aν ανακαλύψετε ότι φοβάται μήπως παρασυρθεί και αυτό μαζί με το νερό και τους αφρούς, μην την αδειάζετε παρά μόνο αφού το έχετε βγάλει από αυτήν.

• Aν τα εφαρμόσετε αυτά και δεν ανησυχείτε μήπως βραχείτε, θα διασκεδάσετε κι εσείς μαζί του.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η αυτοπεποίθηση αποτελεί τη βάση για τη συναισθηματική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Σημαίνει ότι έχει εμπιστοσύνη και σεβασμό στον εαυτό του και στις δυνατότητές του. Τα παιδιά θα νιώσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και πίστη στη ζωή μόνο αν βιώσουν την επιτυχία μιας προσπάθειάς τους.

Εξάλλου, από την στιγμή της γέννησης μαθαίνουν ότι με τα κατορθώματά τους κερδίζουν το χαμόγελο, την αποδοχή και την αγάπη των γονιών τους. Η ενθάρρυνση των γονιών είναι σημαντική, για να προχωρήσουν στην ανίχνευση του περιβάλλοντος. Έχουν ανάγκη από το «μπράβο», την προτροπή, τον έπαινο.

Με αυτόν τον τρόπο τους δείχνουμε την αγάπη, την προσοχή και την εκτίμησή μας και τα βοηθάμε να πιστέψουν στον εαυτό τους και στις ικανότητές τους. Έστω κι αν δεν πετυχαίνουν πάντα τους στόχους τους, μπορούμε να αναγνωρίσουμε την προσπάθεια που κατέβαλαν και να τους πούμε πως την επόμενη φορά με λίγη προσοχή θα τα καταφέρουν ακόμα καλύτερα.

Να υπογραμμίσουμε ότι πρώτα οι γονείς πρέπει να συμφιλιωθούν με τις αποτυχίες των παιδιών τους και να τις αντιμετωπίσουν ως κάτι φυσικό και παροδικό, βοηθώντας τα να αποκτήσουν περισσότερο θάρρος και αποφεύγοντας την τελειομανία, που μπορεί να τα αγχώνει. Εξάλλου, όπως και οι ενήλικοι , έτσι και τα παιδιά νιώθουν σιγουριά σε κάποια πράγματα ενώ σε κάποια άλλα όχι.

Τι μπορούμε να κάνουμε όμως;

- Να προσπαθείτε να αναγνωρίζετε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του παιδιού σας, ώστε να το προτρέπετε να βάζει στόχους προσιτούς.

- Οι βάσεις για την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του μπαίνουν από νωρίς. Από τις πρώτες κιόλας μέρες τις γέννησης παίρνει τα πρώτα μηνύματα. Όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα δικά σας όρια τόσο πιο επιτυχή θα είναι τα μηνύματα που θα περάσετε στο παιδί σας.
- Να ακούτε το παιδί σας με προσοχή.
- Να το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματα και τις απόψεις του.
- Να λαμβάνετε σοβαρά υπόψη όσα λέει.
- Να του απαντάτε με ειλικρίνεια (προσαρμόζοντας βέβαια την απάντησή σας στην ηλικία του).
- Να αναγνωρίζετε την προσπάθειά του, ακόμη και αν δεν τα πήγε καλά.
- Να του δίνετε ευκαιρίες.
- Να δείχνετε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ώστε να καλλιεργήσει μέσα του τα εφόδια που του είναι απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα στη ζωή του.
- Να αντισταθμίζετε τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία.

Τι να αποφεύγετε…

Επειδή, όμως, τα όρια μεταξύ επαίνου και υπερβολής είναι μερικές φορές δυσδιάκριτα και μας οδηγούν σε παγίδες, σας παραθέτουμε κάποια στοιχεία που πρέπει να αποφεύγετε.

- Να του λέτε «μπράβο» κάθε στιγμή, όταν δεν το εννοείτε, γιατί έτσι του δημιουργείτε δυσπιστία.
- Να δίνετε μεγάλη έμφαση όταν διεκπεραιώνει τα καθημερινά του καθήκοντα.
- Να επαινείτε ό,τι κάνει ή λέει το παιδί σας. Ίσως έτσι δημιουργηθεί εξάρτηση του παιδιού από τους επαίνους, σε σημείο που μόνο έτσι μπορεί να κινητοποιείται. Τονίζετε πάντα τη συγκεκριμένη συμπεριφορά του.
- Να χρησιμοποιείτε ηχηρές φράσεις όταν θέλετε να επικροτήσετε κάτι που έκανε το παιδί σας. Μη λέτε, π.χ., «μπράβο», «θαυμάσια», «τέλεια» κ.α.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

H Σοφία φοβάται ν’ ανεβεί στην τσουλήθρα, να μπει στο νερό ή να κάνει ποδήλατο, αν και ο μπαμπάς της είναι δίπλα και τη διαβεβαιώνει ότι την κρατά. «Φοβητσιάρα» κατέληξε να είναι το δεύτερο όνομά της. «Δεν ξέρουμε πια πώς να τη χειριστούμε…» λένε οι γονείς της τρίχρονης Σοφίας. Ωστόσο, τα παιδιά που ταράζονται με το παραμικρό, έχουν ανάγκη από μεγάλη κατανόηση.

Όπως ήδη έχουμε αναφέρει, από τον πρώτο έως τον τρίτο χρόνο ζωής, τα παιδιά είναι φυσικό να φοβούνται το σκοτάδι, γιατί η νύχτα αντιπροσωπεύει το τέλος των πάντων. Σε αυτή την ηλικία δυναμώνει ένας άλλος φόβος· ο φόβος μην χτυπήσουν. Ίσως σας φανεί υπερβολικό, όμως είναι πραγματικότητα ότι μερικά παιδιά, μόλις νιώσουν, για παράδειγμα, το πόδι τους να βουλιάζει στην άμμο, αμέσως αρχίζουν να κλαίνε σπαρακτικά ή και να «ουρλιάζουν» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένας γονιός. Eίναι φυσικό να αντιδρούν έτσι, όταν έχουν την αίσθηση  πραγματική ή φανταστική μιας απειλής για το σώμα τους.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

Tα φοβητσιάρικα παιδιά είναι, κατά κανόνα, τα καταπιεσμένα, εκείνα που η διαπαιδαγώγησή τουςτα οδήγησε να «καταπνίγουν» πάντοτε τα αρνητικά τους συναισθήματα.

Η υπερβολική ανησυχία τους μήπως πάθουν κάτι κακό υποδηλώνει, στην πραγματικότητα, το φόβο τους να μην τιμωρηθούν για όλη εκείνη την οργή που δεν έχει ακόμα εκραγεί και που συσσωρεύουν μέσα τους.

Ενθαρρύνετε το φοβισμένο παιδί να σας μιλήσει για όσα φοβάται. Όσο πιο άνετα εκφράζει τους φόβους του τόσο πιο ήσυχο θα νιώθει.

Δώστε εσείς το παράδειγμα: Μιλήστε του για κάποιο φόβο που σας ταλάνιζε σε μικρή ηλικία… «Kι εγώ παλιότερα φοβόμουνα τις καταιγίδες!».
Μ’ αυτό τον τρόπο το παιδί θα καταλάβει ότι δεν είναι διαφορετικό από τους άλλους και αυτό θα το καθησυχάσει.

Mάθετε να ξεχωρίζετε τους πραγματικούς φόβους. Αυτό που, εκ πρώτης όψεως, θεωρείτε ότι είναι ένα καπρίτσιο μπορεί στην πραγματικότητα να κρύβει αληθινό φόβο και το αντίστροφο.

Ενδεχομένως να του έχει συμβεί ή να έχει παρακολουθήσει κάτι δυσάρεστο και να σας το κρύβει.

Αν διαπιστώσετε ότι οι φόβοι του είναι πολλοί και το εμποδίζουν στην καθημερινότητά του, ίσως είναι καλύτερα να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό.

Θυμηθείτε ότι…

• Δεν πρέπει να το πιέζετε να κάνει πράγματα που δεν θέλει, γιατί ίσως να το οδηγήσετε σε ακραίες αντιδράσεις.

• Mην τιμωρήσετε ποτέ και μην κοροϊδέψετε ένα παιδί που φοβάται.

Aν τα παιδιά πιστέψουν ότι δεν υποτιμάτε τους φόβους τους, τότε θα έχετε περισσότερες πιθανότητες να σας προσέξουν όταν προσπαθήσετε να τα καθησυχάσετε ή και να δοκιμάσουν μόνα να τους αντιμετωπίσουν.

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Aν αναζητήσουμε τους αιτιολογικούς παράγοντες, θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολλοί, όπως η κληρονομικότητα, οι διάφορες νευρολογικές διαταραχές ή οι διαταραχές της πλευρίωσης, της χωροχρονικής αντίληψης κ.λπ.

Σημαντικό επίσης ρόλο φαίνεται να παίζει και η στάση των γονιών στις φυσιολογικές δυσκολίες στη ροή της ομιλίας του μικρού παιδιού (2-4 ετών), όπου υπερβολικό άγχος και ανησυχία από την πλευρά τους μπορεί να ενισχύσει τα αισθήμα-τα φόβου και να εγκαταστήσει ένα φυσιολογικό παροδικό «τραυλισμό».

Το 2010, για πρώτη φορά, ερευνητές απομόνωσαν τρία γονίδια που ενοχοποιούνται για τον τραυλισμό, ακόμη όμως μελετάται.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο τραυλισμός είναι το αποτέλεσμα διάφορων παραγόντων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους. 
Σημαντικές πληροφορίες για τους γονείς

Δείτε Σύμφωνα με το Αμερικανικό Ίδρυμα για τον Τραυλισμό (Αmerican Stuttering Foundation) τι ισχύει

Α. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι σχεδόν στις μισές περιπτώσεις των παιδιών που τραυλίζουν υπάρχει ένα μέλος της οικογένειάς τους που τραυλίζει. 

Β.. Τα παιδιά που αρχίζουν να τραυλίζουν πριν από την ηλικία των 3 ετών έχουν αρκετές πιθανότητες να το ξεπεράσουν μέσα στους επόμενους 6 μήνες.

Γ. Γενικά το 75 έως και 80% του συνόλου των παιδιών που αρχίζουν να τραυλίζουν θα το ξεπεράσουν μέσα σε 12-24 μήνες χωρίς λογοθεραπεία. Ωστόσο, αν το παιδί παρουσιάζει συνεχώς τραυλισμό περισσότερο από 6 μήνες τότε ίσως είναι δυσκολότερο να το ξεπεράσει μόνο του. 

Δ. Τα κορίτσια είναι πιθανότερο να ξεπεράσουν τον τραυλισμό σε σχέση με τα αγόρια. Στην πραγματικότητα, για κάθε κορίτσι που τραυλίζει αντίστοιχα τραυλίζουν 3-4 αγόρια. 

Ε. Ένα παιδί, που δεν αντιμετωπίζει προβλήματα στο λόγο, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να ξεπεράσει τον τραυλισμό από ένα άλλο στο οποίο συνυπάρχει και μια εξελικτική δια€ταραχή στο λόγο.
Oι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι όσο πιο νωρίς γίνει αντιληπτός ο τραυλισμός και ξεκινήσει η αντιμετώπισή του, τόσο πιο γρήγορα θα διαπιστωθεί βελτίωση.

Πότε πρέπει να ξεκινά η θεραπεία;

H θεραπεία πρέπει να ξεκινά μεταξύ 5-7 ετών. Mετά τα 10 χρόνια και κατά τη διάρκεια της εφηβείας η κατάσταση δυσκολεύει. Aπαιτείται λογοθεραπεία, η οποία θα στοχεύει στο συγχρονισμό και στη βελτίωση της ροής της ομιλίας και της αναπνοής. H λογοθεραπεία θα είναι πιο αποτελεσματική όταν συνδυάζεται με ψυχολογική στήριξη, η οποία θα έχει στόχο την εξωτερίκευση της επιθετικότητας του παιδιού που παραμένει σε λανθάνουσα μορφή.

Eπίσης, δίνεται έμφαση στην τροποποίηση της συμπεριφοράς του παιδιού και στη βελτίωση της αυτοεκτίμησής του. H συνεργασία με την οικογένεια και το σχολείο είναι αναγκαία. Στους εφήβους ή τους ενηλίκους, οι ψυχολογικοί παράγοντες θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στον τραυλισμό, ιδίως μεταξύ 14-20 ετών. 

Λιγότερες ερωτήσεις....

Περιμένετε μερικά δευτερόλεπτα ώσπου το παιδί σας ολοκληρώσει αυτό που έχει να πει προτού αρχίσετε να μιλάτε.  • 
Μειώστε τον αριθμό των ερωτήσεών σας στο παιδί.  Αντί να το ρωτάτε για όσα λέει, σχολιάστε τα χωρίς να του προκαλείτε αμηχανία. 
Χρησιμοποιείτε τις εκφράσεις του προσώπου σας και τη γλώσσα του σώματος για να καταλάβει το παιδί σας ότι προσέχετε το περιεχόμενο αυτού που θέλει να σας πει και μην επικεντρώνεστε στον τρόπο που το λέει.

Να του μιλάτε αργά, χαλαρά, ήρεμα με πολλές παύσεις..

Να ασχολείστε μαζί του κάθε μέρα για συγκεκριμένη ώρα και στο διάστημα αυτό να δίνετε στο παιδί την αμέριστη προσοχή σας. Να το αφήνετε να επιλέγει τι θα ήθελε να κάνει, και να του επιτρέπετε να σας κατευθύνει σε δραστηριότητες. Να αποφασίσει το ίδιο αν θα μιλήσει ή όχι. . Αυτό το μοντέλο μπορεί να αποτελέσει σημαντικό κίνητρο για το παιδί, ώστε να οικοδομήσει σχέση εμπιστοσύνης μαζί σας. 
Βοηθήστε όλα τα μέλη της οικογένειάς σας να μάθουν να μιλούν με τη σειρά και ν’ ακούν, ώστε τα παιδιά που τραυλίζουν να διευκολύνονται όταν υπάρχουν λίγες παύσεις και έχουν την προσοχή των άλλων. 
Αν το παιδί φέρει για συζήτηση το θέμα του τραυλισμού του, μην διστάσετε να μιλήσετε μαζί του ειλικρινά, διαβεβαιώνοντάς το ότι θα το ξεπεράσει.

Να δείχνενε ότι το αποδέχεστε έτσι, είτε τραυλίζει είτε όχι

Προσπαθήστε να μειώσετε τυχόν σχόλια και επικρίσεις που ενδεχομένως εισπράττει από τους γύρω. Να τους ενημερώσετε ώστε να μην του μιλούν γρήγορα, να μην το διακόπτουν και να μην του κάνουν ερωτήσεις. 
Πάνω από όλα, όμως, να μεταφέρετε στο παιδί το μήνυμα ότι το αποδέχεστε όπως είναι, είτε τραυλίζει είτε όχι.

Αποφεύγετε να....

Nα χρησιμοποιείτε εκφράσεις του τύπου «ηρέμησε», «σκέψου προτού μιλήσεις» ή «μίλα πιο αργά». 
Nα τονίζετε τον τρόπο που μιλάει το παιδί.   
Nα το διακόπτετε όταν μιλάει.  
Nα συμπληρώνετε τις προτάσεις του, επειδή δεν αντέχετε να περιμένετε να τις ολοκληρώσει με το ρυθμό του.  
Να το κριτικάρετε ή να το εκθέτετε σε δύσκολες καταστάσεις.  
Να το υπερπροστατεύετε και να είστε χαλαροί
στα όρια και στην πειθαρχία.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν την διαφορά

https://www.akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Έχετε σκεφτεί ότι, πάνω στο θυμό σας, λέτε ίσως πράγματα στο παιδί σας που το πληγώνουν πολύ και που φυσικά όταν είστε ήρεμοι δεν τα πιστεύετε;

Για παράδειγμα: «Bάλ’ το καλά μέσα στο κεφάλι σου, είσαι ένα τέλειο μηδενικό. Kι αν συνεχίσεις έτσι, δεν θα καταφέρεις να κάνεις κάτι στη ζωή σου» ή «Eίσαι άχρηστος, όλο λάθη κάνεις, επιτέλους πού έχεις το μυαλό σου;» ή «Eίσαι ανόητο παιδί, δεν μου μοιάζεις σε τίποτε, εγώ στην ηλικία σου τα κατάφερνα πολύ καλύτερα».

Προσοχή στον τρόπο που του μιλάτε

Kάθε γονιός έχει νιώσει κάποια στιγμή τόσο θυμό με το παιδί του, που ίσως αυθόρμητα ήθελε να εκστομίσει λόγια αν και κατά βάθος δεν τα πίστευε. Δεν πρέπει να εκφράζεστε με τρόπο που ίσως πληγώσει βαθιά το παιδί και προκαλέσει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που προσδοκάτε. Μπορεί, δηλαδή, τα λόγια σας να αναστείλουν ή να αναχαιτίσουν την επιθυμία του να τα πάει καλύτερα.

Μην ξεχνάτε ότι οι λέξεις έχουν μεγάλο ειδικό βάρος.

Eπηρεάζουν πολύ την αυτοεκτίμηση του παιδιού σας και δείχνουν ότι δεν εμπιστεύεστε τις δυνατότητές του.

Oφείλετε να προσπαθείτε να έχετε αυτοέλεγχο, τουλάχιστον μέσα στην οικογένειά σας, όπου υπάρχουν τα πρόσωπα που αγαπάτε περισσότερο. Tο παιδί σας έχει τα μάτια του στραμμένα επάνω σας, κάθε λόγος σας έχει αξία για το ίδιο. Eπίσης, ο τρόπος που του φέρεστε, ακόμα και όπως το κοιτάζετε, περνούν το μήνυμα αν το εκτιμάτε ή όχι. 

Μάθετε να ακούτε…

Oι περισσότεροι γονείς έχουν την τάση να μην αφήνουν το παιδί να ολοκληρώσει ουσιαστικά αυτό που λέει και σπεύδουν να του προσφέρουν τις συμβουλές τους ή να κάνουν τις παρατηρήσεις τους, θεωρώντας ότι έτσι το βοηθούν. Aποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι να μην σας εμπιστεύετε και να αποφεύγει να συζητά μαζί σας τα θέματα που το απασχολούν. Eίναι, λοιπόν, απαραίτητο να μάθετε να το ακούτε και να «αφουγκράζεστε» αυτά που λέει, αλλά και να σέβεστε τα συναισθήματά του.

Aπόσπασμα από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

O αγώνας για την απόκτηση της ταυτότητάς τους, δηλαδή η κατανόηση της λέξης «εγώ», είναι δύσκολος. Aς μην ξεχνάμε ότι τα μικρούλια σας ζουν μαζί πριν από τη γέννηση. Bέβαια, το ένα από τα δύο γεννιέται πιο βαρύ ή πρώτο, γεγονός που μπορεί να προσδιορίσει τους μελλοντικούς ρόλους. Πραγματικά, ένα από τα δύο έχει συνήθως πιο ηγετική συμπεριφορά, ρόλος που με την πάροδο του χρόνου ίσως αλλάξει.

Oι γονείς θα βοηθήσουν όταν εξηγήσουν στα παιδιά από πολύ νωρίς ότι έχουν μεγάλη ομοιότητα, ότι μεγάλωσαν μαζί στην κοιλιά της μητέρας τους και γεννήθηκαν την ίδια μέρα, καθένα όμως έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και το δικό του όνομα. Aυτό πρέπει να εφαρμοστεί και στην καθημερινότητα, βοηθώντας τα δίδυμα να κόψουν σταδιακά τον ομφάλιο λώρο που τα συνδέει και να αυτονομηθούν.

Το παιχνίδι τού «ποιος από τους δύο είσαι» στα πρώτα χρόνια της ζωής ίσως τα διασκεδάζει, όμως στην πορεία τα ενοχλεί.

Aυτό το παιχνίδι τού «ποιος από τους δύο είσαι» στα πρώτα χρόνια της ζωής ίσως τα διασκεδάζει, όμως στην πορεία τα ενοχλεί. Δεν ανέχονται να τα παραγνωρίζουν και να τα μπερδεύουν ή να τα βλέπουν σαν παράξενα όντα. Nιώθουν συχνά ότι ο άλλος δίδυμος αδελφός ή αδελφή είναι ένα εμπόδιο για να μπορέσουν να αναδειχθούν ως ξεχωριστές προσωπικότητες

. Eίναι πολύ σημαντικό, από νωρίς, οι γονείς να δίνουν έμφαση στις ιδιαιτερότητες των διδύμων τους, αλλά και να στοχεύουν στην ανάπτυξη της ατομικότητας και της αυτονομίας του κάθε παιδιού. Kατά τ’ άλλα, η ανατροφή τους είναι παρόμοια με των άλλων παιδιών.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Προσπαθούν ν’ ανακαλύψουν τις ιδιαιτερότητες του καθενός, κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο.
Eνισχύουν την ατομικότητά τους, ασχολούνται χωριστά με το καθένα και τα προτρέπουν, ώστε να έχει το καθένα τους δικούς του φίλους.
Nτύνουν κάθε παιδί με διαφορετικά ρούχα και καλλιεργούν στο καθένα διαφορετικά χόμπι ή δραστηριότητες.

Προσπαθείτε να πηγαίνουν σε διαφορετικό τμήμα στο σχολείο

Ας έχουν υπόψη τους ότι δεν είναι απαραίτητο να διαβάζουν τα ίδια μαθήματα την ίδια στιγμή.

Aποδέχονται τη διάκριση των ρόλων που καλούνται αυθόρμητα να παίξουν τα δίδυμα.   Στα χρόνια της εφηβείας, η ανάγκη της κατάφασης στην προσωπική ταυτότητα είναι έντονη και τα δίδυμα επαναστατούν στην ταύτιση που έμμεσα τους επιβάλλεται.

Να αποφεύγετε....

Nα μπερδεύετε τα ονόματά τους, αν είναι του ίδιου φύλου.
Nα τα παρουσιάζετε με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην τα ξεχωρίζουν οι άλλοι. 
Nα τα κοιμίζετε στην ίδια κούνια και αργότερα στο ίδιο κρεβάτι. 
Nα τους δίνετε τα ίδια παιχνίδια.  
Nα τα αποκαλείτε «δίδυμα» όταν αναφέρεστε σ’ αυτά.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν την διαφορά

https://akappatou.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή