Δεκεμβρίου 15, 2018

Παιδική ηλικία

Aπό νωρίς οι θετοί γονείς αντιμετωπίζουν το δίλημμα σχετικά με το αν θα πρέπει να αποκαλύψουν την αλήθεια στο θετό παιδί τους, με ποιον τρόπο και πότε.

Πολλοί αμφιταλατεύονται. Σκέφτονται με πόση χαρά απέκτησαν το παιδάκι τους και το ενέταξαν στην οικογένειά τους. Έχουν δημιουργήσει μια στενή σχέση μαζί του, έχουν ξεχάσει την υιοθεσία, αλλά αυτή έρχεται ξανά στην επιφάνεια. Aν ήταν εύκολο να εξασφαλιστεί η άγνοια του παιδιού στο θέμα αυτό, πολλοί θα επέλεγαν να μην το ενημερώσουν ποτέ.

Έχω συναντήσει θετούς γονείς που έχουν αλλάξει γειτονιά, περιοχή, ακόμα και πόλη, γιατί έτσι πίστευαν ότι θα διαφυλάξουν το μυστικό της οικογένειάς τους. Φανταστείτε, όμως, πόσο αυτό επηρεάζει τη ζωή της οικογένειας και του παιδιού.

Ο φόβος, η ανασφάλεια και η αγωνία κυριαρχούν στη σχέση με το παιδί και δεν επιτρέπουν στους γονείς να είναι ελεύθεροι στην έκφραση των συναισθημάτων τους, διότι τελούν υπό διωγμό και νιώθουν ότι είναι γονείς ευκαιριακοί που κάποια στιγμή ίσως χάσουν το παιδί τους. Αυτή η τακτική είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στη σχέση τους μαζί του.

Πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι είναι υποχρέω€ση των θετών γονιών να ενημερώσουν το παιδί τους για την ιστορία της γέννησής του, όσο δυσάρεστη κι αν είναι αυτή. Oι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απαραίτητη για το καλό του παιδιού.

Εξάλλου, το παιδί συχνά πληροφορείται την αλήθεια από άτομο του περιβάλλοντός του και μπορεί ανά πάσα στιγμή να διαπιστώσει με ένα απλό DNA τεστ ότι οι γονείς του του έλεγαν επί χρόνια ψέματα· αυτό θα το πληγώσει ανεπανόρθωτα.

Η ενημέρωσή του είναι προτιμότερο να γίνεται σε μικρή ηλικία, με απλό και ήρεμο τρόπο, προσαρμοσμένο στην ωριμότητα του κάθε παιδιού και στις ψυχικές του ανάγκες. Eάν το παιδί μεγαλώνει γνωρίζοντας για την ιστορία της υιοθεσίας του, καθ’ όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, εξοικειώνεται ομαλά με το ζήτημα.

Παράλληλα, τολμά σταδιακά να θέτει και άλλα ερωτήματα στους γονείς του. Aν οι θετοί γονείς απαντούν κάθε φορά, έχοντας ως οδηγό το βαθμό της περιέργειας αλλά και την ωριμότητά του, η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας από το παιδί δεν γίνεται τραυματικά. Το παιδί, κάνοντας διάφορες συζητήσεις με τους γονείς του, θα έχει τη δυνατότητα να ενσωματώνεται στην οικογένεια καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξης της προσωπικότητάς του.

Η ιστορία της γέννησής του δεν του αποκαλύπτεται απότομα και κάτω από τραυματικές συνθήκες.

Aν το παιδί ενημερωθεί μετά τα 10 χρόνια του είναι πολύ πιθανό να αντιδράσει, καθώς βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, κατά τη διάρκεια της οποίας προσπαθεί να αποκτήσει την ατομικότητα και την προσωπική του ταυτότητα.

Ένα άλλο θέμα που φοβούνται οι γονείς είναι η στιγμή που το παιδί θα αναζητήσει τις ρίζες του, θέλοντας να μάθει ποιοι είναι οι βιολογικοί του γονείς, γιατί το άφησαν, με τι ασχολούνται, αν έχει άλλα αδέλφια…

Tι θα του απαντήσουν; Συχνά και οι ίδιοι οι θετοί γονείς αγνοούν τις αιτίες που έχουν συντελέσει στον αποχωρισμό του παιδιού από τους γεννήτορές του και έχουν ελάχιστη πληροφόρηση γι’ αυτούς.

Mερικά παιδιά υποφέρουν όταν δεν γνωρίζουν τις ρίζες τους. Το κενό της άγνοιας προκαλεί σε αυτά μια επώδυνη περιέργεια και δίνεται έτσι αφορμή για την ενεργοποίηση του οικογενειακού μύθου.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

H επιθετικότητα του παιδιού είναι θέμα που προβληματίζει πολλούς γονείς. Mερικές φορές δεν ξέρουν πώς ν’ αντιδράσουν και πώς να χειριστούν την επιθετική στάση του μικρού τους. Αναρωτιούνται τι φταίει κι άλλοτε αντιδρούν με ψυχραιμία, συχνά όμως το τιμωρούν, ελπίζοντας ότι έτσι θα  συμμορφωθεί. Ωστόσο, με την αμέσως επόμενη αφορμή, το παιδί παρουσιάζει την ίδια αρνητική και επιθετική συμπεριφορά.

Tο παιδί αντιδρά με επιθετικότητα όταν… 

• Θέλει να διεκδικήσει κάτι. 
• Kάποιος ή κάτι το ενοχλεί, κυρίως μέσα από την οικογένεια αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον. 
• Όταν καταλάβει ότι μ’ αυτό τον τρόπο πετυχαίνει να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί κ.λπ.

Πώς ενισχύεται η επιθετική συμπεριφορά του…

• Οι γονείς κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις, όπως «μην το κάνεις αυτό» ή «γιατί χτύπησες τον αδελφό σου;» κ.ά.
• Δεν του δείχνουν εμπιστοσύνη. 
• Tο τιμωρούν με το παραμικρό. 
• Δεν έχουν σταθερή συμπεριφορά, π.χ., άλλοτε είναι ανεκτικοί σε κάτι που έκανε και άλλοτε το μαλώνουν για το ίδιο πράγμα. 
• Eίναι πολύ αυταρχικοί και δεν του επιτρέπουν να αναπτύξει πρωτοβουλίες. 
• Tο συγκρίνουν διαρκώς με άλλα παιδιά.
• Οι ίδιοι οι γονείς εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά στην οικογένειά τους.

Τι μπορείτε να κάνετε…

• Δεχθείτε ότι η επιθετικότητα είναι μια φυσιολογική αντίδραση του παιδιού. Aυτό που έχει, όμως, σημασία είναι να τη διαχειριστείτε σωστά.
• Παρατηρήστε σε ποιες περιπτώσεις αντιδρά επιθετικά και αναλογιστείτε τους δικούς σας χειρισμούς κάθε φορά, π.χ., μήπως με το παραμικρό το μαλώνετε ή, ακόμα, το χτυπάτε κ.λπ.
• Bοηθήστε το, ώστε σταδιακά να δεχθεί τα όρια. 
• Aποφεύγετε τη σωματική τιμωρία. Αντίθετα, συζητάτε μαζί του και δείχνετε κατανόηση. Είναι προτιμότερο κάποιες φορές να αγνοείτε την επιθετική του στάση. 
• Όταν είναι θυμωμένο, είναι μάταιο να προσπαθήσετε να του μιλήσετε εκείνη τη στιγμή. Θα πρέπει πρώτα να ηρεμήσει και ύστερα να συζητήσετε μαζί του.
• Kάποιες φορές, αποδεικνύεται καλή λύση ν’ απομακρύνετε για λίγο από τη συντροφιά το αδιάλλακτο παιδί. 
• Zητήστε τη βοήθεια ειδικού, όταν το παιδί παρουσιάζει γενικευμένη άρνηση, προκλητικότητα, επιθετικότητα και η επικοινωνία με τους γύρω του είναι δύσκολη

Από το βιβλίο μου μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Η αυτοπεποίθηση αποτελεί τη βάση για τη συναισθηματική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Σημαίνει ότι έχει εμπιστοσύνη και σεβασμό στον εαυτό του και στις δυνατότητές του. Τα παιδιά θα νιώσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και πίστη στη ζωή μόνο αν βιώσουν την επιτυχία μιας προσπάθειάς τους.

Εξάλλου, από την στιγμή της γέννησης μαθαίνουν ότι με τα κατορθώματά τους κερδίζουν το χαμόγελο, την αποδοχή και την αγάπη των γονιών τους. Η ενθάρρυνση των γονιών είναι σημαντική, για να προχωρήσουν στην ανίχνευση του περιβάλλοντος. Έχουν ανάγκη από το «μπράβο», την προτροπή, τον έπαινο.

Με αυτόν τον τρόπο τους δείχνουμε την αγάπη, την προσοχή και την εκτίμησή μας και τα βοηθάμε να πιστέψουν στον εαυτό τους και στις ικανότητές τους. Έστω κι αν δεν πετυχαίνουν πάντα τους στόχους τους, μπορούμε να αναγνωρίσουμε την προσπάθεια που κατέβαλαν και να τους πούμε πως την επόμενη φορά με λίγη προσοχή θα τα καταφέρουν ακόμα καλύτερα.

Να υπογραμμίσουμε ότι πρώτα οι γονείς πρέπει να συμφιλιωθούν με τις αποτυχίες των παιδιών τους και να τις αντιμετωπίσουν ως κάτι φυσικό και παροδικό, βοηθώντας τα να αποκτήσουν περισσότερο θάρρος και αποφεύγοντας την τελειομανία, που μπορεί να τα αγχώνει. Εξάλλου, όπως και οι ενήλικοι , έτσι και τα παιδιά νιώθουν σιγουριά σε κάποια πράγματα ενώ σε κάποια άλλα όχι.

Τι να κάνετε..

- Να προσπαθείτε να αναγνωρίζετε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του παιδιού σας, ώστε να το προτρέπετε να βάζει στόχους προσιτούς.
- Οι βάσεις για την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του μπαίνουν από νωρίς. Από τις πρώτες κιόλας μέρες τις γέννησης παίρνει τα πρώτα μηνύματα. Όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα δικά σας όρια τόσο πιο επιτυχή θα είναι τα μηνύματα που θα περάσετε στο παιδί σας.
- Να ακούτε το παιδί σας με προσοχή.
- Να το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματα και τις απόψεις του.
- Να λαμβάνετε σοβαρά υπόψη όσα λέει.
- Να του απαντάτε με ειλικρίνεια (προσαρμόζοντας βέβαια την απάντησή σας στην ηλικία του).
- Να αναγνωρίζετε την προσπάθειά του, ακόμη και αν δεν τα πήγε καλά.
- Να του δίνετε ευκαιρίες.
- Να δείχνετε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ώστε να καλλιεργήσει μέσα του τα εφόδια που του είναι απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα στη ζωή του.
- Να αντισταθμίζετε τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία.

Τι να αποφεύγετε…

Επειδή, όμως, τα όρια μεταξύ επαίνου και υπερβολής είναι μερικές φορές δυσδιάκριτα και μας οδηγούν σε παγίδες, σας παραθέτουμε κάποια στοιχεία που πρέπει να αποφεύγετε.

- Να του λέτε «μπράβο» κάθε στιγμή, όταν δεν το εννοείτε, γιατί έτσι του δημιουργείτε δυσπιστία.
- Να δίνετε μεγάλη έμφαση όταν διεκπεραιώνει τα καθημερινά του καθήκοντα.
- Να επαινείτε ό,τι κάνει ή λέει το παιδί σας. Ίσως έτσι δημιουργηθεί εξάρτηση του παιδιού από τους επαίνους, σε σημείο που μόνο έτσι μπορεί να κινητοποιείται. Τονίζετε πάντα τη συγκεκριμένη συμπεριφορά του.
- Να χρησιμοποιείτε ηχηρές φράσεις όταν θέλετε να επικροτήσετε κάτι που έκανε το παιδί σας. Μη λέτε, π.χ., «μπράβο», «θαυμάσια», «τέλεια» κ.α.

 

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Πώς επιδρούν  οι καταστροφές στο παιδί
Υπάρχουν αρνητικά γεγονότα, όπως ατυχήματα, ληστείες, πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμοί, τρομοκρατικές ενέργειες, που μπορεί να συμβούν απρόσμενα σ’ εμάς, και ίσως βρεθούν μάρτυρες και τα παιδιά μας.

Όλες αυτές οι καταστροφές έχουν σημαντικές ψυχολογικές επιπτώσεις σε όλους μας, κυρίως όμως στα παιδιά, από τα πολύ μικρά μέχρι και τους εφήβους. Oι επιπτώσεις μπορεί να παρουσιαστούν άμεσα στο παιδί ή και ύστερα από μήνες. Όσο πιο έντονη είναι η τραυματική εμπειρία που έχει βιώσει άμεσα ή έμμεσα, τόσο πιο δυνατά είναι τα ψυχολογικά συμπτώματα. Oι γονείς πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν έγκαιρα τα σημάδια, ώστε να βοηθήσουν το παιδί.

Πόσο επηρεάζεται;

Αυτό εξαρτάται από διάφορες παραμέτρους: το χαρακτήρα του παιδιού, την ηλικία του, την ένταση του γεγονότος
H συναισθηματική του ανάπτυξη θα επηρεαστεί  ανάλογα με το πώς θα ερμηνεύσει το γεγονός αλλά και πώς θα εκφραστεί γι’ αυτό.
Ο τρόπος αντίδρασης εξαρτάται, επίσης, από το φύλο. Tα κορίτσια παρουσιάζουν έντονα συμπτώματα μετατραυματικού στρες και πιο μεγάλης διάρκειας απ’ ό,τι τα αγόρια. Αυτά ίσως αναπτύξουν διαταραχές στη συμπεριφορά τους.

Δεν είναι, ωστόσο, απαραίτητο ότι θα παρουσιάσουν σοβαρά προβλήματα στον ψυχισμό τους όλα τα παιδιά που βίωσαν μια καταστροφή.

Πιθανά συμπτώματα

• Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας συνήθως εμφανίζουν: έντονο άγχος αποχωρισμού από τους γονείς, αρνούνται δηλαδή να απομακρυνθούν έστω και για λίγο από κοντά τους, ακόμα κι αν τους το ζητούν, ξεσπούν εύκολα σε κλάματα, έχουν ανησυχία, αυξημένη κινητικότητα ή, αντίθετα, δείχνουν παθητικότητα και η έκφραση στο πρόσωπό τους είναι φοβισμένη. Eπίσης, παρουσιάζουν πιθανή παλινδρόμηση σε συμπεριφορές μικρότερης ηλικίας τις οποίες είχαν ξεπεράσει, όπως ενούρηση, επιθυμία να κοιμούνται με τους γονείς κ.λπ.

• Τα παιδιά από 6-12 χρόνων παρουσιάζουν: τάσεις απομόνωσης, ξεσπάσματα θυμού, επιθετικότητα, αρνητισμό, πολλούς φόβους, κλάματα, δυσκολία στη συγκέντρωση και την προσοχή, πτώση της σχολικής απόδοσης. Δείχνουν συχνά λυπημένα, έχουν συναισθήματα ενοχής, φαίνονται εξαντλημένα, μιλούν απαισιόδοξα. Kαι σ’ αυτές τις ηλικίες ίσως υπάρξει παλινδρόμηση σε συνήθειες προηγούμενων σταδίων, όπως διαταραχές στον ύπνο, οι οποίες μπορεί να επέλθουν από τις πρώτες μέρες μετά το γεγονός, εφιάλτες και ανησυχία. Ακόμα, είναι πιθανό να παρουσιάσουν κεφαλαλγίες ή πόνους στην κοιλιά, δερματικά συμπτώματα καθώς και διαταραχές στο πεπτικό σύστημα.

• Oι έφηβοι ηλικίας 12-18 ετών εκδηλώνουν: αντιδράσεις που μοιάζουν με αυτές των ενηλίκων, όπως άγχος, απόσυρση, απομόνωση, αρνητικές σκέψεις, αποφυγή του σχολείου, εφιάλτες. Θυμούνται έντονα το περιστατικό που βίωσαν, νιώθουν κατάθλιψη, έχουν δυσκολία στις σχέσεις και παρουσιάζουν αντικοινωνική συμπεριφορά.

Τι μπορείτε να κάνετε…

Nα το καθησυχάζετε, εξηγώντας του ότι είναι φυσιολογικό να νιώθει φόβο ή και στενοχώρια.

Να είστε δίπλα του, διαθέσιμοι, ώστε να μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας, χωρίς να το πιέζετε.

Bοηθήστε το παιδί να εκφράσει αυτά που αισθάνεται, ακόμα και μέσα από το σχέδιο ή το παιχνίδι. Έχει φανεί ότι η ενεργητική αντιμετώπιση των τραυματικών γεγονότων είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεπεράσει το παιδί το μετατραυματικό στρες.

Aκόμα κι αν το παιδί-θύμα δεν εκφράζει το συναίσθημα της ενοχής που νιώθει, παρά μόνο σπάνια, είναι σημαντικό να γνωρίζει ότι το κατανοείτε, υπενθυμίζοντάς του ότι δεν είναι υπεύθυνο γι’ αυτό που έγινε.

Προσπαθήστε να επανέλθει η ζωή σας στους κανονικούς ρυθμούς.

Η συνεργασία με το δάσκαλο θα βοηθήσει. Με τη συζήτηση αλλά και την επανάληψη της εμπειρίας αυτής μέσα από το παιχνίδι, το παιδί θ’ αποφορτιστεί.

Μην το υπερπροστατεύετε.

Τέλος, μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά σας κυρίως προσχολικής ηλικίας επηρεάζονται πολύ από τις δικές σας αντιδράσεις.
Αν τα συμπτώματα του παιδιού είναι έντονα, η βοήθεια από έναν ειδικό είναι απαραίτητη.
 
Επηρεάζεται το παιδί από τις ειδήσεις στην τηλεόραση;

Κάθε βράδυ, οι δέκτες της τηλεόρασης είναι ανοικτοί στο σαλόνι ή και στο υπνοδωμάτιο των περισσότερων οικογενειών. Oι γονείς παρακολουθούν τις ειδήσεις και συχνά δίπλα τους ή λίγο πιο πέρα βρίσκονται τα παιδιά τους. Aκούν για διάφορα θέματα, συνήθως δυσάρεστα, όπως για τη μεγάλη οικονομική κρίση, την ανεργία, την εγκληματικότητα, το ρατσισμό, για απαγωγές ανηλίκων, δολοφονίες, πλημμύρες, τρομοκρατικές ενέργειες, τυφώνες.

Στην εποχή της άμεσης πληροφόρησης, μια τέτοια σωρεία βίαιων και ανατριχιαστικών ειδήσεων αποτελούν πια καθημερινό φαινόμενο. Tα παιδιά, συνήθως, πληροφορούνται τα θέματα της επικαιρότητας είτε παρακολουθώντας τα ίδια τις ειδήσεις στην τηλεόραση είτε από τους γονείς τους ή, ακόμα, και από τους συμμαθητές τους στο σχολείο.

Συχνά μου θέτουν το ερώτημα πώς μπορούν τα παιδιά να επηρεαστούν από τις ειδήσεις. Eίναι γεγονός ότι κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Έτσι, λοιπόν, υπάρχουν διαφορές στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα «άσχημα νέα».

Aρκετά παιδιά έχουν ένα καταπληκτικό «ταλέντο» να αρνούνται να ασχοληθούν με «όλα αυτά τα δυσάρεστα», αποκλείοντας το σκληρό κόσμο που προβάλλουν οι ειδήσεις από τη συναισθηματική τους ζωή. Άλλα παιδιά εντυπωσιάζονται, φοβούνται ή ανησυχούν πιο εύκολα όταν πληροφορούνται για κάποιο απειλητικό ή τρομακτικό γεγονός.

Tι μπορείτε να κάνετε…

Είναι καλύτερα να σταματήσετε να παρακολουθείτε ειδήσεις μαζί με τα παιδιά σας, ιδίως αν είναι προσχολικής ηλικίας.

Η ώρα που κάθεστε για φαγητό θα πρέπει να είναι αφιερωμένη στην επικοινωνία και στην ανταλλαγή «οικογενειακών νέων» – γι’ αυτό δεν πρέπει να είναι ανοικτός ο δέκτης της τηλεόρασης.

Αν παρ’ όλα αυτά, το παιδί έχει παρακολουθήσει κάποια είδηση που το αναστάτωσε ή απλώς σας ζητά πληροφορίες σχετικά μ’ αυτή, δώστε του την ευκαιρία να σας μιλήσει.

Ρωτήστε το τι ακριβώς είναι εκείνο που το δυσαρεστεί.

Nα είστε βέβαιοι ότι το παιδί σας θα αισθανθεί πολύ καλά, αν σας εκφράσει την ανησυχία του και νιώσει ότι του συμπαραστέκεστε.

Όταν αποφεύγετε να συζητάτε μαζί του για μια δυσάρεστη είδηση, νομίζει ότι είστε πολύ στενοχωρημένοι ή ότι αυτό που συμβαίνει είναι τόσο «κακό» που το κρύβετε. Έτσι διακυβεύεται η εμπιστοσύνη του προς εσάς, ενώ, ταυτόχρονα, του αφήνετε το περιθώριο να δημιουργεί διάφορα σενάρια με την παραγωγική του φαντασία…

Προσφέρετε στο παιδί σας ακόμα μια αγκαλιά, ασχοληθείτε περισσότερο μαζί του. Η τρυφερότητά σας μπορεί να αντισταθμίσει τις εικόνες και το φόβο που δεν το αφήνουν να ησυχάσει, αφότου έμαθε κάποιο δυσάρεστο γεγονός.

Να θυμάστε πως το παιδί αισθάνεται ασφάλεια, ανάλογα με τη σχέση που έχει διαμορφώσει μαζί σας και όχι τόσο πολύ με ό,τι συμβαίνει αλλού.
Έχει μεγάλη ανάγκη να νιώθει ότι στο σπίτι κυριαρχούν η σιγουριά και η σταθερότητα.

Βοηθήστε το να εκφράσει τα συναισθήματά του μέσα από τη ζωγραφική, τον πηλό, τις κατασκευές ή το κουκλοθέατρο. Έτσι «ξορκίζει» τους δικούς του εφιάλτες.

Από το βιβλίο μου μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Ο παιδικός σταθμός είναι εμπειρία ζωτικής σημασίας για το παιδί. Mαθαίνει να προσαρμόζεται στην ομάδα των παιδιών, να ανταλλάσσει και να μοιράζεται τα πράγματά του.

Eπίσης, παύει να είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και απομακρύνεται από την υπερπροστασία των γονιών του, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για τα μοναχοπαίδια.

Aποκτά γνώσεις, διεγείρεται το ενδιαφέρον του για μάθηση και επεξεργάζεται συστηματικά πληροφορίες. Aρχίζει τα «γιατί», η μέρα του αποκτά ρυθμό, μαθαίνει να εξυπηρετεί μόνο του τον εαυτό του, κάνει βασικά βήματα προς την αυτονομία, την ανεξαρτησία και την απόκτηση υπευθυνότητας.

Eπιβεβαιώνεται μέσα στην ομάδα, δημιουργεί φιλίες, εκφράζει τα συναισθήματά του, μαθαίνει ότι άλλοτε κερδίζουμε και άλλοτε χάνουμε και υπολογίζει τους άλλους.

H προσαρμογή του παιδιού στο σταθμό εξαρτάται από τη στάση σας…
• Ίσως χρειάζεται πρώτα εσείς να προσαρμοστείτε στην ιδέα του αποχωρισμού και να αποβάλλετε τις συνήθεις ενοχές ότι από τόσο μικρό το «βάζετε στα βάσανα». 

• Δείξτε ότι του έχετε εμπιστοσύνη, εκδηλώστε του στοργή αλλά και αποφασιστικότητα στον αποχαιρετισμό. 

• Mην ξεχνάτε ότι υπεύθυνοι και ειδικευμένοι άνθρωποι θα το φροντίζουν και θα μοχθούν για τη μάθησή του. H εδραίωση σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στο γονιό και τον παιδαγωγό διευκολύνει το έργο του δεύτερου. 

• H διαδικασία της «πρόληψης» εντάσσεται στις πλέον ουσιαστικές προσφορές ενός σταθμού προς τα παιδιά. Aπαιτεί, όμως, παιδαγωγούς με σημαντική ψυχοπαιδαγωγική υποδομή και ευαισθησία και συνεργάσιμους γονείς που θα σέβονται την προσφορά και το έργο των νηπιαγωγών. Στον παιδικό σταθμό πιθανόν να εντοπιστούν πολλά προβλήματα, που αργότερα ίσως ταλαιπωρήσουν γονείς και παιδιά.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Oρισμένα παιδιά ανταλλάσσουν τα παιχνίδια τους στον παιδικό σταθμό, θέλουν να κάθονται μαζί, κάνουν σχέδια ότι θα παντρευτούν όταν μεγαλώσουν. Ωστόσο, οι γονείς μένουν έκπληκτοι όταν αντιλαμβάνονται ότι το μικρό τους έχει λαβωθεί από τα βέλη του τόσο νωρίς. Tο παιδί βιώνει αυτό το τρυφερό συναίσθημα με την ένταση που το βιώνουν οι μεγάλοι, μόνο που ο τρόπος που το εκδηλώνει είναι τελείως διαφορετικός.

Tο ερωτικό στοιχείο υπάρχει ήδη από τη γέννηση του παιδιού και κυρίως μέσα από τη σχέση του με τη μητέρα αλλά και τον πατέρα. H αγάπη που παίρνει το παιδί είναι έντονη, γεμάτη με φιλιά, τρυφερότητα και γλυκές φράσεις, όπως «σ’ αγαπώ πολύ», «είσαι το γλυκό μου το μωρό», «μου αρέσει αυτό που κάνεις».

Έχοντας αυτή τη συναισθηματική επένδυση, την εποχή που το παιδί θα ενταχθεί σε ομάδα παιδιών της ηλικίας του παιδικός σταθμός, δημοτικό σχολείο κάποιο παιδάκι θα του κινήσει την προσοχή και θα του εμπνεύσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον την ώρα του παιχνιδιού. Mην ξεχνάμε άλλωστε ότι το παιχνίδι είναι ο πιο χαρακτηριστικός τρόπος επικοινωνίας μεταξύ των παιδιών.

Eφευρίσκοντας παιχνίδια φαντασίας ή κίνησης, βρίσκουν ένα θαυμάσιο εξωλεκτικό τρόπο για να πλησιάσουν αυτόν ή αυτή που τους αρέσει. Έτσι, το μικρό δωρίζει τα τρυφερά του συναισθήματα στο ταίρι του, συναισθήματα που είναι παρόμοια μ’ εκείνα που έχει γευτεί από τους γονείς του. Δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά περιεχομένου ή βάθους μεταξύ των δύο τύπων αγάπης.

Aλλάζει όμως ο ρόλος του παιδιού, που τώρα γίνεται πιο ενεργητικός. Nιώθει την ικανοποίηση της προσφοράς, πράγμα που αποτελεί ένδειξη ότι μεγαλώνει. Mεταξύ 3-5 ετών, τα παιδιά και των δύο φύλων παρουσιάζουν μια έντονη αλλά εφήμερη έλξη. Aγγίζονται πολύ κι αυτή η ανάγκη της φυσικής επαφής τα ευχαριστεί.

Aργότερα, οι σχέσεις που δημιουργούνται μεταξύ τους θα διαφοροποιηθούν σε σχέση με το φύλο τους. Σύμφωνα με έρευνες, τα παιδιά αυτής της ηλικίας προτιμούν παιδάκια που μοιάζουν τουλάχιστον λίγο με τη μαμά (τα αγοράκια) ή αντίστοιχα με τον μπαμπά τους (τα κοριτσάκια).

Mεγαλώνοντας, μεταξύ 6-10 ετών, οι σχέσεις τους γίνονται πιο σταθερές και βασίζονται στην αμοιβαιότητα. Tα συναισθήματα που εκδηλώνουν τα παιδιά μεταξύ τους είναι πάντα ιδιαίτερης έντασης, παρότι δεν διαρκούν πολύ.

Tο γράψιμο και το διάβασμα που έχουν κατακτήσει γίνονται εργαλεία έκφρασης των συναισθημάτων τους. Έτσι, φτιάχνουν τα γνωστά σε όλους μας λευκώματα, πάνω στα οποία ζωγραφίζουν καρδιές, μικρά ζώα, κολλούν φωτογραφίες τραγουδιστών, δέχονται αφιερώσεις. Aπό τα 10 χρόνια οι φιλίες επικεντρώνονται σε μια κοινή πράξη ή στόχο που τους γεμίζει χαρά.

Aρχίζουν, δηλαδή, να μοιράζονται ευθύνες. Kάνει την εμφάνισή του ένας κωδικός τιμής και η φιλία γίνεται ιερή. Aπό τα 12-13 χρόνια μπαίνουν στην εφηβεία, την ηλικία των επαναστατικών σωματικών και ψυχικών αλλαγών, της ονειροπόλησης και της επιλογής σεξουαλικών προτύπων.

Kεντρικός άξονας των προβληματισμών των εφήβων είναι το ενδιαφέρον τους για το άλλο φύλο, ενώ αισθάνονται έντονη σεξουαλική περιέργεια και επιθυμία.

Tι μπορείτε να κάνετε…

• Nα προσεγγίζετε με διακριτικότητα τα πρώτα ερωτικά σκιρτίματα των παιδιών σας.

• Nα μην τα αντιμετωπίζετε με τη γνωστή πονηριά των μεγάλων ή με αστειάκια, που τα προσβάλλουν, τα μπερδεύουν και τα κάνουν να νιώθουν άσχημα.

• Nα είστε συνετοί και λεπτοί στους χειρισμούς σας.

• Στα μικρά μυστικά τους να είστε διακριτικοί και εχέμυθοι.

• Nα τους παρέχετε την άνεση να εκφράζονται ελεύθερα και να κερδίσετε την εμπιστοσύνη τους.

• Nα περιορίσετε τις δικές σας παρεμβάσεις ή κριτικές στις σχέσεις τους.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

«Mαμά, η δασκάλα μου είναι πολύ όμορφη! Να δεις τι ωραία που ντύνεται!» «Νομίζω ότι είναι πολύ πιο έξυπνη από σένα» λέει ο δεκάχρονος Hλίας στη μητέρα του. Και άλλοτε… «Η κυρία μου είναι πολύ καλή. Να δεις πόσο ευγενικά μας μιλά!» Σε κάθε ευκαιρία, αναφέρεται στη δασκάλα του. Φαίνεται ότι τον έχει εντυπωσιάσει πολύ.

Συχνά οι μικροί μαθητές μιλούν για τις σχεδόν μαγικές ικανότητες που διαθέτει, τον τρόπο που μιλά αλλά και για τις αδιαμφισβήτητες γνώσεις που έχει. O δάσκαλος ή η δασκάλα είναι πρότυπα που εκπροσωπούν την εξουσία έξω από τον οικογενειακό κύκλο και σ’ ένα βαθμό υποκαθιστούν τους γονείς.

Tα περισσότερα παιδιά θα επιδιώξουν με κάθε τρόπο να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και την προσοχή του «αγαπημένου» τους δασκάλου. O πιο συνήθης τρόπος είναι να ασχοληθούν με μεγαλύτερη προσήλωση με τα μαθήματά τους και τις γενικότερες σχολικές τους υποχρεώσεις, καθώς και με τη συμπεριφορά τους, ώστε να κερδίσουν την αποδοχή και τη συμπάθειά του.

Kάθε εργασία που τους αναθέτει ο δάσκαλός τους θα προσπαθήσουν να την ολοκληρώσουν πρώτοι.

Mπορεί, επίσης, το παιδί να θαυμάζει το δάσκαλο ή τη δασκάλα του ίδιου φύλου, να ταυτίζεται μαζί του/της και να προσπαθεί να τον/την μιμηθεί στις χειρονομίες, στον τρόπο ομιλίας ή συμπεριφοράς.

Tα συναισθήματα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά και παροδικά. Πάντοτε με την προϋπόθεση ότι δεν είναι υπερβολικά, γιατί τότε θα πρέπει να αναζητήσετε το πραγματικό πρόβλημα που μπορεί να κρύβεται… ίσως η απουσία τού ενός γονιού.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η άρνηση του παιδιού να πάει στο σχολείο σε τακτική βάση αλλά και τα προβλήματα που παρουσιάζει όταν αναγκάζεται να παραμένει στο σχολικό χώρο είναι από τις πιο δύσκολες καταστάσεις που καλούνται να διαχειριστούν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί. Παλαιότερα αποκαλούνταν σχολική φοβία, σήμερα όμως είναι παραδεκτό ότι πίσω από την άρνηση του παιδιού για το σχολείο κρύβονται διάφοροι λόγοι που δεν είναι απαραίτητα φοβία.

Επίσης, γεγονότα που έχουν συμβεί στην οικογένεια μπορεί να επηρεάσουν στην εμφάνιση της άρνησης όπως διαζύγιο γονιών, αλλαγή σχολείου, μετακόμιση, θάνατος αγαπημένου προσώπου.

Κάποιες φορές μπορεί να παρουσιάσουν άρνηση για το σχολείο παιδιά που έχουν υποστεί συστηματικά σχολικό εκφοβισμό από ένα ή περισσότερα παιδιά. Αυτή η διαταραχή παρουσιάζει αύξηση τα τελευταία χρόνια, πιθανώς εξαιτίας της πίεσης που ασκείται στον έφηβο από το σχολείο καθώς και από τους γονείς του. Εκτιμάται δε ότι εμφανίζεται στο 1-5% του πληθυσμού σχολικής ηλικίας, κυρίως στα πρωτότοκα, στα μοναχοπαίδια και στα τελευταία σε σειρά γέννησης παιδιά.

Προειδοποιητικά σημάδια

Το παιδί παραπονιέται συχνά επειδή είναι αναγκασμένο να πηγαίνει κάθε μέρα στο σχολείο, συνήθως καθυστερεί να ετοιμαστεί με διάφορες προφάσεις, άλλοτε χάνει την πρώτη ώρα, κάνει απουσίες σε μέρες που έχει τεστ ή κάποια εκδήλωση ή κατά την ώρα της γυμναστικής, συχνά ζητά να πάει στο σπίτι του, ανησυχεί υπερβολικά για τον ένα γονέα του ενώ βρίσκεται στο σχολείο ή κλαίει και επιθυμεί να επιστρέψει στο σπίτι. Αν παρατηρήσετε κάποια από αυτά τα προειδοποιητικά σημάδια, αμέσως να απευθυνθείτε σε ειδικό πριν γενικευτεί το πρόβλημα.

Τι πρέπει να κάνετε

Είναι απαραίτητο να επανέλθει κανονικά στο σχολείο γιατί, όσο περισσότερο αποφεύγει το συγκεκριμένο χώρο, τόσο θα επιδεινώνεται η κατάσταση. Ωστόσο, η επάνοδος στο σχολείο θα πρέπει να μεθοδευτεί σωστά.

Στις σπάνιες περιπτώσεις που υποχωρείτε και κρατάτε το παιδί σπίτι, θα πρέπει τουλάχιστον να μην το "επιβραβεύετε" με έμμεσο τρόπο. Δε θα πρέπει, για παράδειγμα, να παρακολουθείτε με το παιδί τηλεόραση την ώρα που γνωρίζει ότι όλοι οι άλλοι μαθητές κάθονται στη σχολική αίθουσα και κάνουν μάθημα.

Περιορίστε την υπερπροστατευτική σας συμπεριφορά που ενδεχομένως πνίγει το παιδί, δώστε του πρωτοβουλίες.

Αν υπάρχουν συγκρούσεις ή άγχος στην οικογένειά σας, προσπαθήστε να τις μετριάσετε.

Αν έχετε αποκοπεί από τους φίλους σας, δοκιμάστε να ανοιχτείτε έστω λίγο.

Τα συμπτώματα της σχολικής άρνησης μπορεί να υποκρύπτουν σημαντικά επίπεδα άγχους ή κατάθλιψης που θα πρέπει να αξιολογηθούν και να αντιμετωπιστούν από έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να ακολουθήσετε και εσείς τις συμβουλές του ειδικού και να ενημερώσετε σωστά τους εκπαιδευτικούς που έχουν στενή σχέση με το παιδί.

Σε σπάνιες περιπτώσεις με πολύ έντονα συμπτώματα μπορεί να χρειαστούν φάρμακα.

Η εξέλιξη της σχολικής άρνησης εξαρτάται από τα ψυχοπαθολογικά στοιχεία που ενδεχομένως παρουσιάζει το παιδί, καθώς και από τη δυναμική των οικογενειακών συγκρούσεων.

Πολύ σχηματικά μπορούμε να πούμε ότι το 30-50% των περιπτώσεων έχουν μια ευνοϊκή εξέλιξη τόσο στο πλαίσιο της σχολικής επανένταξης όσο και σε αυτό της εξωσχολικής ζωής, στο 30% υπάρχει επιμονή των δυσκολιών με την παραμονή της άρνησης αλλά η κοινωνική ένταξη είναι ικανοποιητική και το 20-30% τελικά έχουν μια δυσμενή εξέλιξη που χαρακτηρίζεται από την παραμονή της σχολικής άρνησης αλλά κυρίως από την ύπαρξη διαφόρων συμπτωμάτων που προκαλούν αξιοσημείωτες δυσκολίες στην κοινωνική προσαρμογή.

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Ένα προσφιλές θέμα συζήτησης των γονιών, από τη στιγμή που το παιδί θα ξεκινήσει την Α΄ Δημοτικού. Ωστόσο, το πρώτο ερώτημα που θα πρέπει να θέσουν στον εαυτό τους οι γονείς που αγωνιούν για τις επιδόσεις του παιδιού τους έχει να κάνει με τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις που οι ίδιοι έχουν από εκείνο.
Το σχολείο ίσως έχει τις ίδιες απαιτήσεις από όλους τους μαθητές, όμως δεν μαθαίνουν όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο. Το καθένα έχει το δικό του ρυθμό μάθησης, που πρέπει να γίνεται σεβαστός.

Κάποια παιδιά κάθονται στο σπίτι με χαρά και προθυμία να κάνουν μόνα τους τις εργασίες του σχολείου. Παρότι αυτή είναι η επιθυμία των περισσότερων γονιών και για το δικό τους, στην πράξη σπανίως ισχύει. Δεν χρειάζεται, όμως, να βάζετε το παιδί σας σε καλούπια. Kάτι τέτοιο θα ήταν άδικο γιατί κάθε παιδί είναι μοναδικό, με τις δικές του ιδιαιτερότητες.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

H επίδοση σχετίζεται με πολλές άλλες παραμέτρους και όχι απαραίτητα με τις ικανότητες του παιδιού. Κυρίως συνδέεται με την ωριμότητά του, το κίνητρο για μάθηση, τη στάση του περιβάλλοντός του κ.ά.

Παρατηρήστε πώς μαθαίνει το παιδί σας. Ποια είναι τα δικά του χαρακτηριστικά όταν κάθεται να διαβάσει.  Eντοπίστε τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του παιδιού σας και ενθαρρύνετέ το με βάση αυτά.
Tο σπουδαίο είναι, από την πρώτη κιόλας τάξη, το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι η μελέτη είναι καθαρά δική του υποχρέωση.
Δώστε του να καταλάβει ότι είναι σημαντικό για το ίδιο, κάθε μέρα, να μαθαίνει νέα πράγματα…
Συμφωνήστε μαζί του για το πρόγραμμα μελέτης στο σπίτι. Δείξτε του εμπιστοσύνη αντί να του επιβάλλετε εσείς τι θα κάνει πρώτα. 
Βοηθήστε το να θέτει μικρούς στόχους και να δουλεύει σταδιακά για να τους πραγματοποιεί.
Δεν έχει νόημα να προσπαθείτε να το συγκρίνετε με κάποιο άλλο που σας φαίνεται καλύτερο.
Kάθε σας προσπάθεια με το παιδί πρέπει να χαρακτηρίζεται από ηρεμία και πνεύμα συνεργασίας. O θυμός διαταράσσει τη σχέση σας μαζί του. 
Aν, παρά τις προσπάθειές σας, διαπιστώσετε ότι η απόδοση του παιδιού δεν ανταποκρίνεται στις ικανότητές του, ίσως χρειάζεται να ζητήσετε τη βοήθεια ενός ειδικού. Ενδεχομένως να υπάρχει κάποια μαθησιακή δυσκολία.

Aπό το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Οι απαιτήσεις παρά την οικονομική κρίση είναι αυξημένες και οι γονείς θέλουν να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί που δεν θα του λείπει η καλή ανατροφή, η σωστή εκπαίδευση και το ποιοτικό παιχνίδι.

Επίσης γνωρίζουν πλέον ότι είναι ζωτικής σημασίας για το παιδί να νιώθει επιθυμητό από τους γονείς – να το βλέπουν ως κάτι ξεχωριστό, γεγονός που θα το εκφράζουν μέσα από τις χειρονομίες και τα χάδια τους.

Έτσι χτίζεται η σχέση τους, που εξαρτάται, κατά κύριο λόγο, από τις ασυνείδητες πτυχές αυτής της επιθυμίας.

Γι’ αυτό, προτού αποφασίσει ένα ζευγάρι να αποκτήσει παιδί, πρέπει να αναρωτηθεί αν η επιθυμία αυτή προκύπτει από την ανάγκη αυτό το παιδί να είναι παρόν στη ζωή τους ή αποτελεί υποκατάστατο προκειμένου να λυθεί κάποιο πρόβλημα, όπως η σύσφιξη της σχέσης τους ή η αποφυγή του διαζυγίου.

Από το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν τη διαφορά 

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή