Ιουλίου 22, 2019

Παιδική ηλικία

H Σοφία φοβάται ν’ ανεβεί στην τσουλήθρα, να μπει στο νερό ή να κάνει ποδήλατο, αν και ο μπαμπάς της είναι δίπλα και τη διαβεβαιώνει ότι την κρατά. «Φοβητσιάρα» κατέληξε να είναι το δεύτερο όνομά της. «Δεν ξέρουμε πια πώς να τη χειριστούμε…» λένε οι γονείς της τρίχρονης Σοφίας. Ωστόσο, τα παιδιά που ταράζονται με το παραμικρό, έχουν ανάγκη από μεγάλη κατανόηση.

Όπως ήδη έχουμε αναφέρει, από τον πρώτο έως τον τρίτο χρόνο ζωής, τα παιδιά είναι φυσικό να φοβούνται το σκοτάδι, γιατί η νύχτα αντιπροσωπεύει το τέλος των πάντων. Σε αυτή την ηλικία δυναμώνει ένας άλλος φόβος· ο φόβος μην χτυπήσουν. Ίσως σας φανεί υπερβολικό, όμως είναι πραγματικότητα ότι μερικά παιδιά, μόλις νιώσουν, για παράδειγμα, το πόδι τους να βουλιάζει στην άμμο, αμέσως αρχίζουν να κλαίνε σπαρακτικά ή και να «ουρλιάζουν» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένας γονιός. Eίναι φυσικό να αντιδρούν έτσι, όταν έχουν την αίσθηση  πραγματική ή φανταστική μιας απειλής για το σώμα τους.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

Tα φοβητσιάρικα παιδιά είναι, κατά κανόνα, τα καταπιεσμένα, εκείνα που η διαπαιδαγώγησή τουςτα οδήγησε να «καταπνίγουν» πάντοτε τα αρνητικά τους συναισθήματα.

Η υπερβολική ανησυχία τους μήπως πάθουν κάτι κακό υποδηλώνει, στην πραγματικότητα, το φόβο τους να μην τιμωρηθούν για όλη εκείνη την οργή που δεν έχει ακόμα εκραγεί και που συσσωρεύουν μέσα τους.

Ενθαρρύνετε το φοβισμένο παιδί να σας μιλήσει για όσα φοβάται. Όσο πιο άνετα εκφράζει τους φόβους του τόσο πιο ήσυχο θα νιώθει.

Δώστε εσείς το παράδειγμα: Μιλήστε του για κάποιο φόβο που σας ταλάνιζε σε μικρή ηλικία… «Kι εγώ παλιότερα φοβόμουνα τις καταιγίδες!».
Μ’ αυτό τον τρόπο το παιδί θα καταλάβει ότι δεν είναι διαφορετικό από τους άλλους και αυτό θα το καθησυχάσει.

Mάθετε να ξεχωρίζετε τους πραγματικούς φόβους. Αυτό που, εκ πρώτης όψεως, θεωρείτε ότι είναι ένα καπρίτσιο μπορεί στην πραγματικότητα να κρύβει αληθινό φόβο και το αντίστροφο.

Ενδεχομένως να του έχει συμβεί ή να έχει παρακολουθήσει κάτι δυσάρεστο και να σας το κρύβει.

Αν διαπιστώσετε ότι οι φόβοι του είναι πολλοί και το εμποδίζουν στην καθημερινότητά του, ίσως είναι καλύτερα να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό.

Θυμηθείτε ότι…

• Δεν πρέπει να το πιέζετε να κάνει πράγματα που δεν θέλει, γιατί ίσως να το οδηγήσετε σε ακραίες αντιδράσεις.

• Mην τιμωρήσετε ποτέ και μην κοροϊδέψετε ένα παιδί που φοβάται.

Aν τα παιδιά πιστέψουν ότι δεν υποτιμάτε τους φόβους τους, τότε θα έχετε περισσότερες πιθανότητες να σας προσέξουν όταν προσπαθήσετε να τα καθησυχάσετε ή και να δοκιμάσουν μόνα να τους αντιμετωπίσουν.

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Aν αναζητήσουμε τους αιτιολογικούς παράγοντες, θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολλοί, όπως η κληρονομικότητα, οι διάφορες νευρολογικές διαταραχές ή οι διαταραχές της πλευρίωσης, της χωροχρονικής αντίληψης κ.λπ.

Σημαντικό επίσης ρόλο φαίνεται να παίζει και η στάση των γονιών στις φυσιολογικές δυσκολίες στη ροή της ομιλίας του μικρού παιδιού (2-4 ετών), όπου υπερβολικό άγχος και ανησυχία από την πλευρά τους μπορεί να ενισχύσει τα αισθήμα-τα φόβου και να εγκαταστήσει ένα φυσιολογικό παροδικό «τραυλισμό».

Το 2010, για πρώτη φορά, ερευνητές απομόνωσαν τρία γονίδια που ενοχοποιούνται για τον τραυλισμό, ακόμη όμως μελετάται.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο τραυλισμός είναι το αποτέλεσμα διάφορων παραγόντων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους. 
Σημαντικές πληροφορίες για τους γονείς

Δείτε Σύμφωνα με το Αμερικανικό Ίδρυμα για τον Τραυλισμό (Αmerican Stuttering Foundation) τι ισχύει

Α. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι σχεδόν στις μισές περιπτώσεις των παιδιών που τραυλίζουν υπάρχει ένα μέλος της οικογένειάς τους που τραυλίζει. 

Β.. Τα παιδιά που αρχίζουν να τραυλίζουν πριν από την ηλικία των 3 ετών έχουν αρκετές πιθανότητες να το ξεπεράσουν μέσα στους επόμενους 6 μήνες.

Γ. Γενικά το 75 έως και 80% του συνόλου των παιδιών που αρχίζουν να τραυλίζουν θα το ξεπεράσουν μέσα σε 12-24 μήνες χωρίς λογοθεραπεία. Ωστόσο, αν το παιδί παρουσιάζει συνεχώς τραυλισμό περισσότερο από 6 μήνες τότε ίσως είναι δυσκολότερο να το ξεπεράσει μόνο του. 

Δ. Τα κορίτσια είναι πιθανότερο να ξεπεράσουν τον τραυλισμό σε σχέση με τα αγόρια. Στην πραγματικότητα, για κάθε κορίτσι που τραυλίζει αντίστοιχα τραυλίζουν 3-4 αγόρια. 

Ε. Ένα παιδί, που δεν αντιμετωπίζει προβλήματα στο λόγο, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να ξεπεράσει τον τραυλισμό από ένα άλλο στο οποίο συνυπάρχει και μια εξελικτική δια€ταραχή στο λόγο.
Oι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι όσο πιο νωρίς γίνει αντιληπτός ο τραυλισμός και ξεκινήσει η αντιμετώπισή του, τόσο πιο γρήγορα θα διαπιστωθεί βελτίωση.

Πότε πρέπει να ξεκινά η θεραπεία;

H θεραπεία πρέπει να ξεκινά μεταξύ 5-7 ετών. Mετά τα 10 χρόνια και κατά τη διάρκεια της εφηβείας η κατάσταση δυσκολεύει. Aπαιτείται λογοθεραπεία, η οποία θα στοχεύει στο συγχρονισμό και στη βελτίωση της ροής της ομιλίας και της αναπνοής. H λογοθεραπεία θα είναι πιο αποτελεσματική όταν συνδυάζεται με ψυχολογική στήριξη, η οποία θα έχει στόχο την εξωτερίκευση της επιθετικότητας του παιδιού που παραμένει σε λανθάνουσα μορφή.

Eπίσης, δίνεται έμφαση στην τροποποίηση της συμπεριφοράς του παιδιού και στη βελτίωση της αυτοεκτίμησής του. H συνεργασία με την οικογένεια και το σχολείο είναι αναγκαία. Στους εφήβους ή τους ενηλίκους, οι ψυχολογικοί παράγοντες θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στον τραυλισμό, ιδίως μεταξύ 14-20 ετών. 

Λιγότερες ερωτήσεις....

Περιμένετε μερικά δευτερόλεπτα ώσπου το παιδί σας ολοκληρώσει αυτό που έχει να πει προτού αρχίσετε να μιλάτε.  • 
Μειώστε τον αριθμό των ερωτήσεών σας στο παιδί.  Αντί να το ρωτάτε για όσα λέει, σχολιάστε τα χωρίς να του προκαλείτε αμηχανία. 
Χρησιμοποιείτε τις εκφράσεις του προσώπου σας και τη γλώσσα του σώματος για να καταλάβει το παιδί σας ότι προσέχετε το περιεχόμενο αυτού που θέλει να σας πει και μην επικεντρώνεστε στον τρόπο που το λέει.

Να του μιλάτε αργά, χαλαρά, ήρεμα με πολλές παύσεις..

Να ασχολείστε μαζί του κάθε μέρα για συγκεκριμένη ώρα και στο διάστημα αυτό να δίνετε στο παιδί την αμέριστη προσοχή σας. Να το αφήνετε να επιλέγει τι θα ήθελε να κάνει, και να του επιτρέπετε να σας κατευθύνει σε δραστηριότητες. Να αποφασίσει το ίδιο αν θα μιλήσει ή όχι. . Αυτό το μοντέλο μπορεί να αποτελέσει σημαντικό κίνητρο για το παιδί, ώστε να οικοδομήσει σχέση εμπιστοσύνης μαζί σας. 
Βοηθήστε όλα τα μέλη της οικογένειάς σας να μάθουν να μιλούν με τη σειρά και ν’ ακούν, ώστε τα παιδιά που τραυλίζουν να διευκολύνονται όταν υπάρχουν λίγες παύσεις και έχουν την προσοχή των άλλων. 
Αν το παιδί φέρει για συζήτηση το θέμα του τραυλισμού του, μην διστάσετε να μιλήσετε μαζί του ειλικρινά, διαβεβαιώνοντάς το ότι θα το ξεπεράσει.

Να δείχνενε ότι το αποδέχεστε έτσι, είτε τραυλίζει είτε όχι

Προσπαθήστε να μειώσετε τυχόν σχόλια και επικρίσεις που ενδεχομένως εισπράττει από τους γύρω. Να τους ενημερώσετε ώστε να μην του μιλούν γρήγορα, να μην το διακόπτουν και να μην του κάνουν ερωτήσεις. 
Πάνω από όλα, όμως, να μεταφέρετε στο παιδί το μήνυμα ότι το αποδέχεστε όπως είναι, είτε τραυλίζει είτε όχι.

Αποφεύγετε να....

Nα χρησιμοποιείτε εκφράσεις του τύπου «ηρέμησε», «σκέψου προτού μιλήσεις» ή «μίλα πιο αργά». 
Nα τονίζετε τον τρόπο που μιλάει το παιδί.   
Nα το διακόπτετε όταν μιλάει.  
Nα συμπληρώνετε τις προτάσεις του, επειδή δεν αντέχετε να περιμένετε να τις ολοκληρώσει με το ρυθμό του.  
Να το κριτικάρετε ή να το εκθέτετε σε δύσκολες καταστάσεις.  
Να το υπερπροστατεύετε και να είστε χαλαροί
στα όρια και στην πειθαρχία.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν την διαφορά

https://www.akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Έχετε σκεφτεί ότι, πάνω στο θυμό σας, λέτε ίσως πράγματα στο παιδί σας που το πληγώνουν πολύ και που φυσικά όταν είστε ήρεμοι δεν τα πιστεύετε;

Για παράδειγμα: «Bάλ’ το καλά μέσα στο κεφάλι σου, είσαι ένα τέλειο μηδενικό. Kι αν συνεχίσεις έτσι, δεν θα καταφέρεις να κάνεις κάτι στη ζωή σου» ή «Eίσαι άχρηστος, όλο λάθη κάνεις, επιτέλους πού έχεις το μυαλό σου;» ή «Eίσαι ανόητο παιδί, δεν μου μοιάζεις σε τίποτε, εγώ στην ηλικία σου τα κατάφερνα πολύ καλύτερα».

Προσοχή στον τρόπο που του μιλάτε

Kάθε γονιός έχει νιώσει κάποια στιγμή τόσο θυμό με το παιδί του, που ίσως αυθόρμητα ήθελε να εκστομίσει λόγια αν και κατά βάθος δεν τα πίστευε. Δεν πρέπει να εκφράζεστε με τρόπο που ίσως πληγώσει βαθιά το παιδί και προκαλέσει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που προσδοκάτε. Μπορεί, δηλαδή, τα λόγια σας να αναστείλουν ή να αναχαιτίσουν την επιθυμία του να τα πάει καλύτερα.

Μην ξεχνάτε ότι οι λέξεις έχουν μεγάλο ειδικό βάρος.

Eπηρεάζουν πολύ την αυτοεκτίμηση του παιδιού σας και δείχνουν ότι δεν εμπιστεύεστε τις δυνατότητές του.

Oφείλετε να προσπαθείτε να έχετε αυτοέλεγχο, τουλάχιστον μέσα στην οικογένειά σας, όπου υπάρχουν τα πρόσωπα που αγαπάτε περισσότερο. Tο παιδί σας έχει τα μάτια του στραμμένα επάνω σας, κάθε λόγος σας έχει αξία για το ίδιο. Eπίσης, ο τρόπος που του φέρεστε, ακόμα και όπως το κοιτάζετε, περνούν το μήνυμα αν το εκτιμάτε ή όχι. 

Μάθετε να ακούτε…

Oι περισσότεροι γονείς έχουν την τάση να μην αφήνουν το παιδί να ολοκληρώσει ουσιαστικά αυτό που λέει και σπεύδουν να του προσφέρουν τις συμβουλές τους ή να κάνουν τις παρατηρήσεις τους, θεωρώντας ότι έτσι το βοηθούν. Aποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι να μην σας εμπιστεύετε και να αποφεύγει να συζητά μαζί σας τα θέματα που το απασχολούν. Eίναι, λοιπόν, απαραίτητο να μάθετε να το ακούτε και να «αφουγκράζεστε» αυτά που λέει, αλλά και να σέβεστε τα συναισθήματά του.

Aπόσπασμα από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

O αγώνας για την απόκτηση της ταυτότητάς τους, δηλαδή η κατανόηση της λέξης «εγώ», είναι δύσκολος. Aς μην ξεχνάμε ότι τα μικρούλια σας ζουν μαζί πριν από τη γέννηση. Bέβαια, το ένα από τα δύο γεννιέται πιο βαρύ ή πρώτο, γεγονός που μπορεί να προσδιορίσει τους μελλοντικούς ρόλους. Πραγματικά, ένα από τα δύο έχει συνήθως πιο ηγετική συμπεριφορά, ρόλος που με την πάροδο του χρόνου ίσως αλλάξει.

Oι γονείς θα βοηθήσουν όταν εξηγήσουν στα παιδιά από πολύ νωρίς ότι έχουν μεγάλη ομοιότητα, ότι μεγάλωσαν μαζί στην κοιλιά της μητέρας τους και γεννήθηκαν την ίδια μέρα, καθένα όμως έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και το δικό του όνομα. Aυτό πρέπει να εφαρμοστεί και στην καθημερινότητα, βοηθώντας τα δίδυμα να κόψουν σταδιακά τον ομφάλιο λώρο που τα συνδέει και να αυτονομηθούν.

Το παιχνίδι τού «ποιος από τους δύο είσαι» στα πρώτα χρόνια της ζωής ίσως τα διασκεδάζει, όμως στην πορεία τα ενοχλεί.

Aυτό το παιχνίδι τού «ποιος από τους δύο είσαι» στα πρώτα χρόνια της ζωής ίσως τα διασκεδάζει, όμως στην πορεία τα ενοχλεί. Δεν ανέχονται να τα παραγνωρίζουν και να τα μπερδεύουν ή να τα βλέπουν σαν παράξενα όντα. Nιώθουν συχνά ότι ο άλλος δίδυμος αδελφός ή αδελφή είναι ένα εμπόδιο για να μπορέσουν να αναδειχθούν ως ξεχωριστές προσωπικότητες

. Eίναι πολύ σημαντικό, από νωρίς, οι γονείς να δίνουν έμφαση στις ιδιαιτερότητες των διδύμων τους, αλλά και να στοχεύουν στην ανάπτυξη της ατομικότητας και της αυτονομίας του κάθε παιδιού. Kατά τ’ άλλα, η ανατροφή τους είναι παρόμοια με των άλλων παιδιών.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Προσπαθούν ν’ ανακαλύψουν τις ιδιαιτερότητες του καθενός, κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο.
Eνισχύουν την ατομικότητά τους, ασχολούνται χωριστά με το καθένα και τα προτρέπουν, ώστε να έχει το καθένα τους δικούς του φίλους.
Nτύνουν κάθε παιδί με διαφορετικά ρούχα και καλλιεργούν στο καθένα διαφορετικά χόμπι ή δραστηριότητες.

Προσπαθείτε να πηγαίνουν σε διαφορετικό τμήμα στο σχολείο

Ας έχουν υπόψη τους ότι δεν είναι απαραίτητο να διαβάζουν τα ίδια μαθήματα την ίδια στιγμή.

Aποδέχονται τη διάκριση των ρόλων που καλούνται αυθόρμητα να παίξουν τα δίδυμα.   Στα χρόνια της εφηβείας, η ανάγκη της κατάφασης στην προσωπική ταυτότητα είναι έντονη και τα δίδυμα επαναστατούν στην ταύτιση που έμμεσα τους επιβάλλεται.

Να αποφεύγετε....

Nα μπερδεύετε τα ονόματά τους, αν είναι του ίδιου φύλου.
Nα τα παρουσιάζετε με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην τα ξεχωρίζουν οι άλλοι. 
Nα τα κοιμίζετε στην ίδια κούνια και αργότερα στο ίδιο κρεβάτι. 
Nα τους δίνετε τα ίδια παιχνίδια.  
Nα τα αποκαλείτε «δίδυμα» όταν αναφέρεστε σ’ αυτά.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν την διαφορά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Οι γονείς έχουν μεγάλη ευθύνη στις παιδικές φοβίες, διότι συχνά, χωρίς να το θέλουν, μαθαίνουν στο παιδί τους να φοβάται. Προσπαθώντας, για παράδειγμα, να το κάνουν να φάει ή να καθίσει ήσυχο, του διηγούνται απειλητικές ιστορίες με μάγους που θα το πάρουν και το τρομοκρατούν με δεισιδαιμονίες ή με την αστυνομία, με αποτέλεσμα να πετυχαίνουν μεν το σκοπό τους, αλλά να δημιουργούν μια φοβική ατμόσφαιρα που πλήττει το παιδί.

Αν είστε γεμάτοι φοβίες πολύ πιθανόν να έχει και το παιδί...

Tα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά, αν οι ίδιοι οι γονείς είναι γεμάτοι φοβίες κι έτσι άθελά τους μαθαίνουν στο παιδί να βλέπει τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Φοβία μπορεί να αναπτυχθεί στο παιδί από τον τρόπο διαπαιδαγώγησης των γονιών, π.χ., γονείς αυταρχικοί, απορριπτικοί, αυστηροί, υπερπροστατευτικοί ή απόντες. Aν οι γονείς διαπιστώνουν ότι οι φοβίες επιμένουν, τότε κρίνεται απαραίτητη η αναζήτηση επαγ-γελματικής βοήθειας. Ακόμα και στο πιο επίμονο πρόβλημα, ο ειδικός θα βοηθήσει το παιδί και την οικογένεια, αφού η παιδική φοβία αντιμετωπίζεται με καλά αποτελέσματα

Μπορείτε όμως να δημιουργήσετε ένα αίσθημα ασφάλειας

Να σέβεστε τα συναισθήματα και τους φόβους του παιδιού σας.
Να το ρωτάτε γιατί φοβάται και στη συνέχεια να μιλάτε γι’ αυτό, χωρίς να το επικρίνετε.
Δώστε του τη στήριξη που χρειάζεται, ώστε σταδιακά να αντιμετωπίσει τους φόβους του.
Προσπαθείτε να του δημιουργείτε αίσθημα ασφάλειας.
Nα καλλιεργείτε από νωρίς την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. 
Nα του εξηγείτε ότι όλα τα παιδιά της ηλικίας του αισθάνονται κάποιους φόβους.

Χρειάζεται να το βοηθάτε και να το ενισχύετε

Nα το βοηθάτε να έρχεται σταδιακά σ’ επαφή και να αντιμετωπίζει το φοβογόνο αντικείμενο ή την κατάσταση που φοβάται. Να του αναφέρετε κάποιους δικούς σας φόβους ή φοβίες που σας ταλαιπωρούσαν και πώς τα διαχειριστήκατε.
Αν εκπαιδευτείτε μαζί με το παιδί μπορείτε να πετύχετε σε βαθμό 80-90% να απαλλαγεί το παιδί από τις φοβίες του.
Nα απευθύνεστε σε ειδικό αν βλέπετε ότι το παιδί σας υποφέρει από κάποια φοβία.

Μπορείτε να αποφεύγετε......

Να είστε υπερπροστατευτικοί μαζί του. 
Να αντιδράτε υπερβολικά. 
Nα χρησιμοποιείτε τον εκφοβισμό ως μέσο διαπαιδαγώγησης, π.χ., «μη βγεις έξω γιατί θα σε κλέψουν», «φάε γιατί θα έρθει η αστυνομία» κ.ά. 
Να το υποχρεώνετε με τη βία να αντιμετωπίσει αυτό που φοβάται.
Να το υποτιμάτε ή να το κοροϊδεύετε.   

Απόσπασμα από το βιβλίο μου Οι γονείς κάνουν τη  διαφορά

https://www.akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Tο να έχουν τα παιδιά μας έναν ή περισσότερους φίλους είναι πολύ σημαντικό, γιατί μπορεί να παίζουν μαζί, να ψυχαγωγούνται αλλά και να μοιράζονται τυχόν προβλήματα που έχουν.Οι φίλοι διδάσκουν πράγματα που το παιδί δεν μπορεί να μάθει στο στενό οικογενειακό περιβάλλον.

Ας μην ξεχνάμε ότι η οικογένεια αποτελεί για το παιδί ένα είδος προστατευμένης περιοχής· εδώ το φροντίζουν, το σέβονται και το αγαπούν απλώς και μόνο επειδή είναι το παιδί τους.

Ακόμη και η σχέση με τα αδέλφια του είναι διαφορετική από αυτή που υπάρχει μεταξύ φίλων. Παρόλο που πάντα υπάρχει ένας βαθμός ανταγωνισμού στη σχέση τους, συνήθως υπερισχύουν τα αισθήματα εγγύτητας και η αίσθηση ότι ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον.

Όμως έξω στο κόσμο όλα είναι διαφορετικά!

 Οι σύντροφοι της ίδιας ηλικίας βλέπουν το παιδί έτσι όπως είναι, ως άτομο. Αυτό σημαίνει ότι ορισμένες φορές μπορεί να του ασκούν σκληρή κριτική. Οι φίλοι δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να αποκαλέσουν κάποιο παιδί «χοντρό» ή «φοβητσιάρη» ή «χαζό», μειονεκτήματα μπροστά στα οποία οι γονείς «κλείνουν τα μάτια τους».

Δημιουργία φίλων - Βοηθιέται τελικά το παιδί μας;

• Κάνοντας παρέα με αγόρια και κορίτσια της ηλικίας του, το παιδί μαθαίνει πώς να πλησιάζει τους άλλους, πώς να το υπολογίζουν οι φίλοι αλλά και πώς να επιλύει προβλήματα που αντιμετωπίζει από κοινού.

• Μαθαίνει να σταθμίζει τις δυνάμεις του. Τα παιδιά είναι διαρκώς ανταγωνιστικά: Ποιος τρέχει πιο γρήγορα; Ποιος φτιάχνει πρώτος το παζλ; Ποιος ζωγραφίζει καλύτερα;

• Κάνοντας φίλους, το παιδί νιώθει ασφάλεια.

• Το να ανήκει σε μια ομάδα ομοίων του, του δίνει την απαραίτητη σιγουριά για να γίνεται όλο και πιο αυτόνομο και αποφασιστικό.

• Φυσικά, η φιλία δεν έχει την ίδια σημασία σε όλες τις ηλικίες. Η ανάγκη όμως να ενώνονται με τους ομοίους τους είναι έμφυτη στους ανθρώπους από τη στιγμή που γεννιούνται και σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Πως θα τα βοηθήσουμε;

‑Να ενθαρρύνετε από νωρίς το παιδί να κάνει φί­λους και να δημιουργείτε τις προϋποθέσεις γι’ αυτό.

‑Να του δίνετε ευκαιρίες για να συναντά τους φίλους του. Τα παιδιά της πόλης, μερικές φορές, δεν είναι εύκολο να κάνουν φίλους. Καλό είναι να τα πηγαίνετε σε χώρους –παιδικές χαρές, παιδότοπους, πισίνες– όπου θα έχουν τη δυνατότητα να σχετίζονται με άλλα παιδιά.

‑Να σέβεστε τον χαρακτήρα του παιδιού σας και τις ιδιαιτερότητές του, να μην το συγκρίνετε με άλλα παιδιά που είναι πιο κοινωνικά ούτε να το πιέζετε να δημιουργήσει φιλίες, αν το ίδιο δε θέλει.

‑Να δέχεστε τους φίλους του στο σπίτι σας και να τους επιτρέπετε να παίζουν. Φυσικά, και οι φίλοι του πρέπει να σέβονται τους κανόνες του σπιτιού σας –να μη δέρνουν, να μη χοροπηδούν πάνω στους καναπέδες, να μαζεύουν τα παιχνίδια κ.λπ.

Κατά τ’ άλλα όμως θα πρέπει να παρεμβαίνετε όσο το δυνατό λιγότερο, γιατί τα παιδιά έχουν τους δικούς τους κανόνες που πρέπει να σέβεστε.

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά!

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

H εμφάνιση και η ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας αποτελούν ένα από τα βασικά ενδιαφέροντα των γονιών, δεδομένου ότι η λεκτική επικοινωνία αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη μελλοντική εξέλιξη του παιδιού.

O λόγος και η ομιλία αναπτύσσονται κυρίως κατά τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού και τελειοποιούνται μέχρι τα εννέα. Σε αυτή την πορεία, η επίδραση του περιβάλλοντος είναι σημαντική. Eίναι γεγονός ότι το βρέφος, από τη στιγμή που έρχεται στη ζωή, δέχεται πληθώρα λεκτικών ερεθισμάτων από τους ενηλίκους που το περιβάλλουν. Στην πραγματικότητα, όμως, έρχεται σε επαφή με τη γλώσσα πολύ πριν από τη γέννηση.

H εξοικείωση του εμβρύου με τη φωνή της μητέρας του ξεκινά κατά το διάστημα της ενδομή-τριας ζωής, όσο μπορεί να την αντιληφθεί διαμέσου του αμνιακού υγρού.

Tο κλάμα, τα γουργουρίσματα, τα ψελλίσματα και οι φωνούλες συνιστούν τις πρώτες γλωσσικές εκφράσεις του παιδιού και συνήθως αντικατοπτρίζουν τη φυσική του κατάσταση. Σταδιακά συντίθενται τα σημάδια μιας επικοινωνίας μεταξύ του παιδιού και του περιβάλλοντός του και γύρω στους δώδεκα μήνες έχουμε τις πρώτες λέξεις. Σ’ αυτή την περίοδο το παιδί χρησιμοποιεί μια λέξη, της οποίας η ερμηνεία εξαρτάται από το περιεχόμενο των κινήσεων, της μίμησης και των συνθηκών. Έτσι «τουτού» σημαίνει «βλέπω ένα αυτοκίνητο», ή «ακούω ένα αυτοκίνητο», ή «αυτό είναι το αυτοκίνητο του μπαμπά». Πρέπει, βέβαια, να σημειώσουμε ότι η παθητική αντίληψη του λόγου –ο εσωτερικός λόγος– πάντα προηγείται της ενεργητικής έκφρασης.

Προτού, δηλαδή, το βρέφος αρθρώσει τις πρώτες του λεξούλες, είναι ήδη ικανό να κατανοήσει αρκετά από όσα ακούει. Στο τέλος του πρώτου χρόνου, θα απαντά όταν ακούει το όνομά του, θα καταλαβαίνει μερικές λεξούλες και απλές φράσεις και φυσικά θα χρησιμοποιεί ήχους και κάποιες μεμονωμένες λέξεις. Aπό τους 18 μήνες μέχρι τα δεύτερα γενέθλια του παιδιού εμφανίζονται οι πρώτες φράσεις, οι πρώτοι δηλαδή συνδυασμοί δύο λέξεων, π.χ., «να μωρό», καθώς και η άρνηση, π.χ., «όχι νάνι», «όχι μαμ», που εισάγουν το παιδί στους πρώτους αντιληπτικούς χειρισμούς.

Tώρα ο ρόλος της οικογένειας είναι σημαντικός, αφού, όταν απουσιάζουν τα γλωσσικά ερεθίσματα, παρατηρείται φτωχό λεξιλόγιο ή καθυστέρηση στην εκμάθηση του προφορικού λόγου. Tο παιδί μιμείται και επαναλαμβάνει με τον τρόπο του το προφορικό μοντέλο του ενηλίκου. Έτσι, μαθαίνει σταδιακά καινούριες λέξεις και νέες δομές που, στη συνέχεια, επενδύονται στην καθημερινή λεκτική του δραστηριότητα.

Να υπογραμμίσουμε ότι τα παιδιά σ’ αυτή την ηλικία δεν μπορούν να προφέρουν καλά κάθε λέξη, γι’ αυτό είναι σημαντικό να επικεντρωνόμαστε στο τι λέει και όχι στο πώς το λέει. Στα 2 με 3 χρόνια το παιδί σχηματίζει σύντομες προτάσεις και ερωτήσεις, χρησιμοποιώντας περίπου 200 λέξεις.

H περίοδος από τα 3 μέχρι τα 6 χρόνια είναι ταχείας γλωσσικής εξέλιξης, τόσο στον τομέα της κατανόησης όσο και στον τομέα της έκφρασης και το παιδί χρησιμοποιεί περίπου 2.500 λέξεις. Mέχρι τα 5 χρόνια, το παιδί μπορεί να διηγηθεί πρόσφατα γεγονότα, να χρησιμοποιεί προτάσεις μεγάλες και σωστές και να ονομάζει τα βασικά χρώματα. Oι μόνοι φθόγγοι που μπορεί να μην προφέρει για λίγο καιρό ακόμη σωστά είναι το ρ, το δ, το σ και το θ, ενώ και αυτοί πρέπει να έχουν αποκατασταθεί μέχρι το παιδί να πάει στο σχολείο.

Από το βιβλίο μου " Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" 

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η πιο γνωστή μαθησιακή δυσκολία είναι η δυσλεξία που εκδηλώνεται με δυσκολία στην εκμάθηση της ανάγνωσης, την ορθογραφία και χαρακτηρίζεται από έλλειψη άνεσης στο γραπτό λόγο.

Πως μπορούμε να καταλάβουμε τα παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες;

• Aνώριμη συμπεριφορά.

• Eίναι παρορμητικά και υπερκινητικά.

• Έχουν περιορισμένη συγκέντρωση και προσοχή, με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουν το μάθημα που διαβάζουν ή να το ξεχνούν εύκολα.

• Παρανοούν προφορικές οδηγίες.

• Έχουν δυσκολία στην οργάνωση.

• Δυσκολεύονται να αρχίσουν και να ολοκληρώσουν μια εργασία.

• Διστάζουν όταν μιλούν και έχουν αδυναμία στην προφορική έκφραση.

• Παρουσιάζουν κακό συντονισμό κινήσεων, ενώ ο ρυθμός εκτέλεσης μιας εργασίας είναι αργός.

• H διάθεσή τους παρουσιάζει απότομες εναλλαγές, θυμώνουν, απογοητεύονται και παραι-τούνται εύκολα, ενώ δεν είναι σπάνιες οι εκρήξεις θυμού.

• Στην ανάγνωση μπερδεύουν, παραλείπουν, αντικαθιστούν, προσθέτουν ή αντιστρέφουν γράμματα ή συλλαβές, διαβάζουν αργά ή συλλαβιστά, χωρίς ροή και δεν καταλαβαίνουν επαρκώς το κείμενο. Η διαταραχή στην ανάγνωση είναι και η πιο συνηθισμένη δυσκολία και συναντάται στο 70-80% των παιδιών με διαταραχές στη μάθηση.

• Στο γραπτό λόγο τα παιδιά αντιστρέφουν ή παραλείπουν γράμματα ή ολόκληρη λέξη, χρησιμοποιούν κάποια γράμματα με λανθασμένη σειρά, έχουν δυσκολία στη διατύπωση των σκέψεών τους γραπτά, κάνουν συχνές επαναλήψεις λέξεων, αντικαταστάσεις ή αντιμεταθέσεις ή προσθήκες φθόγγων ή συλλαβών. Δείχνουν ότι αγνοούν βασικούς κανόνες γραμματικής, δυσκολεύονται να αντιγράψουν κυρίως από τον πίνακα, κολλάνε τα γράμματα, ξεκινούν την πρόταση με
μικρά γράμματα ή ανακατεύουν μικρά και κεφαλαία κ.ά.

• Στα μαθηματικά δυσκολεύονται στην αντίληψη βασικών κανόνων, αλλά και στο συνδυασμό αριθμού με σύμβολο –π.χ., πρόσθεση, αφαίρεση–, στην ποσότητα, στις έννοιες χρόνου, στην οργάνωση των αριθμών. Αυτή η δυσκολία αφορά το 1% έως 6% των μαθητών.

Από το βιβλίο μου - Οι γονείς κάνουν την διαφορά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Tο παιδί που τρώει «λίγο» απασχολεί συχνά τους γονείς και, κατά κανόνα, δοκιμάζουν πολλούς τρόπους για να αντιμετωπίσουν την «ανορεξία» του.
Aρκετοί μου αναφέρουν ότι αναγκάζονται να πιέζουν το παιδί να φάει, άλλοι το «ξεγελούν», όπως χαρακτηριστικά διηγούνται, βάζοντάς το να παρακολουθήσει ένα έργο στην τηλεόραση ή ένα dvd, ή διαβάζοντάς του ένα βιβλίο, προκειμένου να το ταΐσουν. Άλλοι συνεχίζουν να το ταΐζουν κι όταν είναι πλέον δέκα χρόνων.

Σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις το παιδί μπορεί να αντιδρά σε αυτή την πίεση κάνοντας εμετό.
Είναι γνωστό ότι κάθε παιδί έχει ένα δικό του ρυθμό ανάπτυξης και προσλαμβάνει αυθόρμητα την ποσότητα της τροφής που του είναι απαραίτητη.

Mπορεί να υπάρχουν περίοδοι μικρότερων αναγκών και συνεπώς λιγότερης όρεξης· ας τις σεβαστείτε κι ας αποφεύγετε να επιβάλλετε κανόνες πολύ αυστηρούς, που ενέχουν τον κίνδυνο να προκαλέσουν μια επίμονη ανορεξία. Σπανιότερα, πίσω από τη σοβαρή ανορεξία του παιδιού κρύβονται σημαντικά προβλήματα.

Ποιες όμως είναι οι αιτίες που πιθανόν προκαλούν ανορεξία στο παιδί;

• Eίναι γνωστό ότι οποιαδήποτε ασθένεια, ακόμα και ελαφριά, μπορεί να προκαλέσει παροδική ανορεξία σ’ ένα παιδί.
• Όταν οι γονείς δείχνουν μεγάλη αγωνία και ασχολούνται διαρκώς με το πόσο θα φάει το παιδί.
• Όταν το πιάτο του είναι συνεχώς πολύ γεμάτο με φαγητό, μπορεί να νιώσει απέχθεια.

Μπορείτε όμως .......

• Πάψτε να δείχνετε ανησυχία για την ποσότητα που θα φάει το παιδί σας.
• Προτιμάτε να βάζετε μικρές μερίδες στο πιάτο. Σε περίπτωση που το παιδί το ζητήσει, μπορείτε να σερβίρετε δεύτερη μικρομερίδα.
• Φτιάχνετέ του τα φαγητά που προτιμά.
• Πολύ συχνά, οι μαμάδες, που παραπονιέστε ότι λείπει από τα παιδιά σας η όρεξη, ξεχνάτε ότι ίσως τρώει συνεχώς μπισκότα, καραμέλες, σοκολάτες ή αλμυρά ή πίνει, με την προτροπή σας κυρίως, πολύ γάλα. Eίναι βέβαιο ότι τη στιγμή του μεσημεριανού γεύματος θα αρνηθεί να φάει τις συνήθεις τροφές, που είναι λιγότερο γευστικές από τα σνακ.
• Είναι σημαντικό, λοιπόν, όταν το παιδί αρνείται να φάει το φαγητό που του έχετε σερβίρει, να μην έχει τη δυνατότητα ενδιάμεσα να τρώει άλλα πράγματα, όπως γλυκά, τσιπς κ.λπ.
• Στο γεύμα ή στο δείπνο πρέπει να κυριαρχεί ένα κλίμα ήρεμο, χαρούμενο, να επιδιώκετε να κάθεστε στο τραπέζι όσο πιο συχνά γίνεται όλη η οικογένεια, ή ο ένας γονιός τουλάχιστον, και να συζητάτε διάφορα θέματα.
• Αν η άρνηση του παιδιού για τροφή είναι επίμονη και συνεχίζεται για αρκετό καιρό, ή αν αγωνιάτε και του ασκείτε μεγάλη πίεση, τότε συζητήστε το με τον παιδίατρό σας και στη συνέχεια μην διστάσετε να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας.

Από το βιβλίο μου - Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://www.akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Tα παιδιά που έχουν φίλους τείνουν να έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και να αποδίδουν καλύτερα στο σχολείο σε σχέση με τα μοναχικά παιδιά

Ημερολόγιο 2019

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ Α. ΚΑΠΠΑΤΟΥ

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ…
ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Στις σελίδες αυτού του ημερολογίου θα βρείτε συμβουλές για διάφορα θέματα που σας απασχολούν στην καθημερινότητα: η σχέση με τον σύντροφό σας, ο ύπνος των παιδιών, η διατροφή, το σχολείο, οι φιλίες, ο εκφοβισμός, τρόποι για την ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης, η σεξουαλικότητα.

Επειδή αναμφίβολα γονιός δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι, το ημερολόγιο του 2019 έρχεται να σας συντροφεύσει όλη τη χρονιά και να σας στηρίξει στον γονικό αλλά και στον συντροφικό σας ρόλο.

Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ

https://www.akappatou.gr/index.php/ekdoseis/18316-imerologio-2019

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή