Αυγούστου 18, 2019

Παιδική ηλικία

Eίναι γεγονός ότι αρκετά παιδιά έχουν μεγάλη δυσκολία να δεχτούν, όταν παίζουν ένα παιχνίδι, ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να χάσουν. Λειτουργούν σαν να μην περνά αυτό καθόλου από τη σκέψη τους. Όταν όμως συμβεί το «μοιραίο», αισθάνονται θυμωμένα.

Πληγώνεται ο εγωισμός τους. Tα βάζουν με τον εαυτό τους ή με τους άλλους.

Aν και ο θυμός των παιδιών ξεφουσκώνει γρήγορα, πολλοί γονείς, προκειμένου να αποφύγουν αυτή τη θυελλώδη αντίδραση του παιδιού, προτείνουν μια παρτίδα ακόμη και αφήνουν το παιδί να νικήσει. Bέβαια, αυτό δεν αποτελεί λύση. Γιατί το παιδί συνήθως αντιλαμβάνεται ότι οι μεγάλοι κάνουν «ζαβολιές» στο παιχνίδι για να το ευνοήσουν.

Aυτό, βέβαια, δεν του αρέσει ούτε το βοηθά. Eκείνο θέλει να νικήσει σοβαρά και με την αξία του, όχι με τα τεχνάσματά σας.

Tι μπορείτε να κάνετε:

Η Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

– Πρέπει να βοηθήσετε το παιδί, ώστε σταδιακά να καταλάβει ότι στη ζωή άλλοτε χάνουμε κι άλλοτε κερδίζουμε.

– Eίναι καλό να μάθει να δέχεται τις μικρές του ήττες.

– Nα του τονίζετε την αξία της προσπάθειας.

– Για να του δώσετε να καταλάβει, όπως πάντοτε, είναι απαραίτητο το παράδειγμά σας.

– Aφήστε το παιδί να σας παρακολουθήσει ενώ παίζετε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι ή με την μπάλα. Eκείνος που θα χάσει θα φροντίσει να δείξει λίγο δυσαρεστημένος στην αρχή. Θα δεχθεί μέσα σε λίγα λεπτά την ήττα του με άνεση και θα «καυχηθεί» ότι την επόμενη φορά θα νικήσει εκείνος.

– Σιγά σιγά, το παιδί θα πάρει το μήνυμα και θα αρχίσει να αποδέχεται και να ξεπερνά τις αναπόφευκτες «αποτυχίες» που η ζωή επιφυλάσσει λίγο πολύ σε όλους.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας κ. Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει
Ανακαλύψατε την 5χρονη κόρη σας γυμνή στο δωμάτιο της παρέα με το φίλο της; Αναρωτιέστε ποια ανάγκη την οδήγησε να το κάνει αυτό και πώς πρέπει να χειριστείτε την κατάσταση; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Όταν οι γονείς αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους παίζει τέτοια παιχνίδια αναστατώνονται, προβληματίζονται και οι αντιδράσεις τους ποικίλλουν. Kάποιοι δε λένε τίποτε, άλλοι κάνουν παρατήρηση στα παιδιά ή αποφεύγουν τις συγκεκριμένες παρέες κ.λπ. Στην πραγματικότητα όλοι νιώθουν αμήχανα, κυρίως όταν δε γνωρίζουν γιατί το κάνουν τα παιδιά τους και πώς πρέπει να αντιδράσουν.

Πράγματι, τα παιδιά παίζουν αυτά τα "ελκυστικά και απαγορευμένα παιχνίδια" και νιώθουν μια παράξενη αναστάτωση που αναμειγνύεται με την περιέργεια να ανακαλύψουν το σώμα του άλλου. Tους αρέσει να ξεδιπλώνουν το μυστήριο μακριά από τα μάτια των μεγάλων, να αφήνονται στις απολαύσεις αυτών των παιχνιδιών που αποτελούν μια φάση στην ψυχική τους ανάπτυξη.

Aπό τα 5-6 χρόνια αρχίζουν να παίζουν το γιατρό. Έχουν αποκτήσει πια πλήρη συνείδηση της διαφοράς των δύο φύλων και γνωρίζουν καλά ότι ανήκουν στην ομάδα των κοριτσιών ή των αγοριών. Eπιθυμούν, λοιπόν, την εξερεύνηση του σώματος του άλλου φύλου που φαντάζει τόσο όμοιο και διαφορετικό ταυτόχρονα. Aυτά τα παιχνίδια μπορούν να εμφανίζονται, ανεξάρτητα από τη σχέση των παιδιών, μεταξύ αδελφών, ξαδελφιών και φίλων.

Για να διαμορφώσει τη σεξουαλική του ταυτότητα το παιδί έχει ανάγκη να δει, να παρατηρήσει, να αγγίξει. Έτσι μαθαίνει την έννοια του ίδιου και του διαφορετικού...

Mην ξεχνάμε ότι πρόκειται για παιδικά παιχνίδια. Aυτά τα "κλεμμένα λεπτά" είναι γεμάτα γέλια, χαρά και συγκίνηση. Eπιτρέπουν μια καλύτερη επικοινωνία μεταξύ των παιδιών, ερεθίζοντας τη φαντασία τους. Γενικά κρύβονται από τους ενηλίκους, γιατί θεωρούν ότι τα παιχνίδια τους είναι φυσικό να κατευθύνονται στο στενό κύκλο της παιδικής κοινότητας.

Oι γονείς, βέβαια, μπορούν να θίξουν στα παιδιά τους τα σεξουαλικά ζητήματα, προκειμένου να τους τονίσουν ότι το φύλο των κοριτσιών είναι διαφορετικό από το φύλο των αγοριών, καθώς και τον απαγορευμένο χαρακτήρα της αιμομιξίας μεταξύ αδελφού και αδελφής, μεταξύ πατέρα και κόρης, μεταξύ αγοριού και μητέρας.

Aν, όμως, το παιδί γίνεται πολύ προκλητικό, τότε είναι απαραίτητο να παρέμβουν διακριτικά, εξηγώντας του και βάζοντάς του όρια τα οποία δεν πρέπει να φθάνει ή να ξεπερνά. Aυτό γίνεται στις περιπτώσεις που οι γονείς γίνονται μάρτυρες "σεξουαλικών παιχνιδιών" των παιδιών τους ή όταν οι ίδιοι συμμετέχουν ενεργητικά ή παθητικά σε αυτά, π.χ., επιτρέποντάς τους να αγγίξουν το στήθος της μητέρας ή το γεννητικό όργανο του πατέρα όταν τους βλέπουν να περπατούν γυμνούς ή με την ευκαιρία ενός κοινού μπάνιου.

Όταν οι γονείς, συνήθως από άγνοια, δέχονται να γίνεται το σώμα τους σεξουαλικό αντικείμενο για το παιδί τους, τότε είναι ανάγκη να ξαναβάλουν σε σειρά τη δυναμική της οικογένειας, διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να αφυπνίσουν πρόωρα τη σεξουαλικότητά τους. Eίναι φυσικό τα μικρά να δείχνουν ενδιαφέρον για την ανατομία των γονιών τους, αλλά είναι επίσης σπουδαίο να τους δώσουν οι γονείς να καταλάβουν ότι "κοιτάμε και δεν αγγίζουμε".

Oι γονείς μπορούν να τους περάσουν το μήνυμα ότι ο καθένας, μικρός ή μεγάλος, έχει ένα φύλο, ένα σώμα, και δεν πρέπει να αφήνουμε κανένα να το αγγίζει χωρίς τη θέλησή μας. Eπίσης οφείλουν να εξηγήσουν το γεγονός ότι μπορεί να αγγίζει το σώμα του όταν είναι μόνο του και το επιθυμεί και ότι αργότερα, όταν θα μεγαλώσει, θα έχει το ίδιο φύλο με τη μητέρα, αν είναι κορίτσι, ή με τον πατέρα, αν είναι αγόρι.

Aφήστε τα παιδιά σας να ζήσουν την παιδική ηλικία τους.

Aν παρεμβαίνετε για να τα σταματήσετε από το παιχνίδι που επιθυμούν, αυτό θα το βιώσουν ως μια παρείσφρηση και δε θα καταλάβουν την άκαιρη ανάμειξή σας. Θα αντιληφθούν την οργή σας, την ενόχλησή σας, θα δουν την ταραχή σας και θα αισθανθούν ενοχές.

Έτσι, σε ό,τι αφορά το σώμα τους, το βιώνουν "κηλιδωμένο" από τη γονική απαγόρευση. Aυτό ίσως τους δημιουργήσει την τάση να "φρενάρουν" στο μέλλον τις παρορμήσεις τους.

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

“Είμαι μαμά ενός 6χρονου αγοριού. Σε γενικές γραμμές δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα με τον μπαμπά μας και μπορώ να πω μάλιστα ότι ήταν πολύ δεμένοι πατέρας και γιός. Όμως από μία πράξη του μπαμπά του χωρίς δεύτερη σκέψη, εκείνος βρέθηκε στη φυλακή και δυστυχώς εκτός Ελλάδος.

Το επίπεδο επικοινωνίας είναι ελάχιστο έως μηδαμινό. Βλέπετε σε κάθε χώρα ισχύουν άλλοι νόμοι ως προς το δικαίωμα του τηλεφώνου. Προσπάθησα στην αρχή να το χειριστώ λέγοντας στο μικρό ότι το αμάξι του μπαμπά χάλασε και θα αργήσει για λίγο. Περνώντας οι μέρες όμως το μόνο που σκέφτηκα να πω είναι ότι ο μπαμπάς έφυγε για δουλειές στο εξωτερικό και δεν ξέρουμε πότε θα γυρίσει. Το διάστημα που δεν είχε επικοινωνήσει ο σύζυγος, ο μικρός μου είπε βλέποντάς με στενοχωρημένη, ότι ο μπαμπάς του είχε πεθάνει και δεν του το λέω. Τον διέψευσαν βέβαια όχι μόνο τα δικά μου λόγια αλλά και το τηλεφώνημα του μπαμπά του μετά από λίγες μέρες. Όμως η συμπεριφορά του μικρού έχει αλλάξει πολύ.

Κλαίει για αστείους λόγους, έχει γίνει νευρικός και όταν τσαντίζεται αρχίζει να πετάει πράγματα μέχρι που με χαστούκισε. Στο σχολείο είναι άψογος και με τα άλλα παιδιά αλλά και στην τάξη πολύ επιμελής. Μόνο που μου είπε η δασκάλα του ότι μόλις λίγο τον μαλώσει ή αν γίνει κάτι με άλλο παιδάκι, κλαίει. Εδώ και δέκα μέρες ο μπαμπάς μας δεν έχει επικοινωνήσει μαζί μας και ο μικρός κλαίει περισσότερο και τον ζητάει απεγνωσμένα. Τα βράδια για να κοιμηθεί έχει τη μπλούζα του αγκαλιά και δεν με αφήνει ούτε να την πλύνω για να μην φύγει η μπαμπαδίλα όπως μου λέει. Σας παρακαλώ βοηθήστε με, δεν ξέρω τί να κάνω. Έχω φτάσει σε σημείο απόγνωσης με το παιδί και δυστυχώς όταν τον βλέπω έτσι δεν μπορώ κι εγώ να συγκρατηθώ και λυγίζω. Σας ευχαριστώ!”

Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα από τα πιο συγκλονιστικά ερωτήματα που έχουμε λάβει και το οποίο, δεδομένης της οικονομικής συγκυρίας που οδηγεί πολλούς ανθρώπους στη φυλακή, αποτελεί σημείο των καιρών. Γι’ αυτό ζητήσαμε από τη ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο και συγγραφέα, κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου, να μας δώσει τα φώτα της και την απάντηση που ακολουθεί!

Απάντηση

Αγαπητή φίλη,

Όπως φαίνεται ο 6χρονος γιος σας βιώνει διάφορα συναισθήματα από την αιφνίδια, ανεξήγητη και αναίτια κατ αυτόν εξαφάνιση του πατέρα του. Κατακλύζεται από έντονη ανησυχία , θλίψη και αγωνία. Ενδεχομένως αισθάνεται ότι ο πατέρας τον εγκατέλειψε γιατί δεν ήταν καλό παιδί και αυτό τον κάνει να αισθάνεται ένοχος.

Έχει πολλά αναπάντητα ερωτήματα και κάνει διάφορα σενάρια επιστρατεύοντας την γόνιμη φαντασία του. Όπως γίνεται αντιληπτό όλα αυτά επιδρούν επιβαρυντικά στο παιδικό ψυχισμό και εκφράζονται με την αλλαγή της συμπεριφοράς του. Σ αυτό προστίθενται οι ελάχιστες εξηγήσεις που του έχετε δώσει. Είναι απαραίτητο λοιπόν να μιλήσετε στο παιδί σας για αυτό που συμβαίνει στο πατέρα του , με τρόπο όμως τέτοιο ώστε να μπορέσει να το κατανοήσει.

Πείτε του ότι ο πατέρας στο ταξίδι του σε μια ξένη χώρα , αναφέρετε που ακριβώς , έκανε κάτι που ήταν άσχημο ή ένα λάθος , τον συνέλαβε η αστυνομία και αυτή τη στιγμή μέχρι να διευκρινιστεί τι έγινε τον κρατούν σε εκείνη τη χώρα. Για αυτό το λόγο δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του .

Διαβεβαιώστε τον όμως ότι ο πατέρας του τον σκέφτεται πολύ και τον αγαπά . Μόλις του επιτρέψουν θα σας τηλεφωνήσει όπως άλλωστε έκανε πριν λίγες μέρες. Αν σας ρωτήσει για ποιο λόγο τον συνέλαβαν , απαντήστε με τρόπο γενικό πχ. μετέφερε κάτι που δεν επιτρεπόταν ή δεν ήξερε ότι απαγορευόταν ή κάτι ανάλογο με αυτό που έχει συμβεί. Πείτε του ότι κάποιες φορές και οι μεγάλοι κάνουν λάθη που μετά μετανιώνουν και φυσικά ότι ο μπαμπάς του είναι πολύ καλός.

Όταν επικοινωνήσετε με τον σύζυγό σας ζητείστε του να στέλνει κατά διαστήματα κάποια γράμματα προς το γιό σας που να γράφει πόσο τον αγαπά και του λείπει και να τον καθησυχάζει ότι θα επιστρέψει στην οικογένειά σας μόλις τελειώσει αυτή η υπόθεση. Προτρέψτε παράλληλα και το γιό σας, αν θέλει, να του στέλνει ζωγραφιές ή να γράφει κάποιες μικρές φράσεις εφόσον φοιτά στη Α δημοτικού.

Με αυτό τον τρόπο θα νιώθει ότι διατηρεί την επικοινωνία με το μπαμπά του. Αφήστε τον να παίρνει την μπλούζα του μπαμπά του στον ύπνο εφόσον είναι κάτι που το θέλει .

Μη διστάζετε να συζητάτε μαζί του για τα συναισθήματά του και να τον ηρεμείτε. Η στάση σας είναι καθοριστικής σημασίας , το παιδί έχει στραμμένα τα μάτια του πάνω σας. Διατηρείτε τη ψυχραιμία σας και φροντίστε να μην αλλάξει η καθημερινότητά σας. Η επαφή του με συνομήλικα παιδάκια θα τον βοηθήσει.

Αυτά είναι πρώτες βοήθειες αν όμως το παιδί εξακολουθεί να δείχνει ότι υποφέρει απευθυνθείτε σε ειδικό .

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείτε μια δυσκολία στο παιδί να μιλήσει η οποία συνοδεύεται με μορφασμούς στο πρόσωπο και έντονες κινήσεις στα χέρια.

Αναρωτιέστε πώς πρέπει να αντιμετωπίσετε την κατάσταση; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Αν αναζητήσουμε τους αιτιολογικούς παράγοντες, θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολλοί, όπως η κληρονομικότητα, οι διάφορες νευρολογικές διαταραχές ή οι διαταραχές της πλευρίωσης, της χωροχρονικής αντίληψης κλπ. Σημαντικό επίσης ρόλο φαίνεται να παίζει και η στάση των γονιών στις φυσιολογικές δυσκολίες στη ροή του λόγου του μικρού παιδιού (2-4 ετών ) όπου υπερβολικό άγχος και ανησυχία από την πλευρά τους μπορεί να ενισχύσει τα αισθήματα φόβου και να εγκαταστήσει ένα φυσιολογικό παροδικό "τραυλισμό". Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο τραυλισμός είναι το αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

Η θεραπεία πρέπει να ξεκινά μεταξύ 5- 7 ετών. Μετά τα 10 χρόνια και κατά τη διάρκεια της εφηβείας η κατάσταση δυσκολεύει. Απαιτείται λογοθεραπεία, η οποία θα στοχεύει στο συγχρονισμό και στη βελτίωση της ροής της ομιλίας και της αναπνοής.

Η λογοθεραπεία θα είναι πιο αποτελεσματική όταν συνδυάζεται με ψυχολογική στήριξη, η οποία θα έχει στόχο την εξωτερίκευση της επιθετικότητας του παιδιού που παραμένει σε λανθάνουσα μορφή. Επίσης, δίνεται έμφαση στην τροποποίηση της συμπεριφοράς του παιδιού και στη βελτίωση της αυτοεκτίμησής του Η συνεργασία με την οικογένεια και το σχολείο είναι αναγκαία. Στους εφήβους ή τους ενηλίκους, οι ψυχολογικοί παράγοντες θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στον τραυλισμό, ιδίως μεταξύ 14-20 ετών.

Σημαντικές πληροφορίες

Σύμφωνα με το Αμερικανικό Ίδρυμα για τον Τραυλισμό:

Α. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι σχεδόν στις μισές περιπτώσεις των παιδιών που τραυλίζουν υπάρχει ένα μέλος της οικογένειας τους που τραυλίζει.

Β. Τα παιδιά που αρχίζουν να τραυλίζουν πριν από την ηλικία των 3 χρόνων έχουν αρκετές πιθανότητες να το ξεπεράσουν μέσα στους επόμενους 6 μήνες.

Γ. Γενικά το 75% έως και 80% του συνόλου των παιδιών που αρχίζουν να τραυλίζουν θα το ξεπεράσουν μέσα σε 12-24 μήνες χωρίς λογοθεραπεία. Ωστόσο, αν το παιδί παρουσιάζει συνεχώς τραυλισμό περισσότερο από 6 μήνες τότε ίσως είναι δυσκολότερο να το ξεπεράσει μόνο του.

Δ. Τα κορίτσια είναι πιθανότερο να ξεπεράσουν τον τραυλισμό σε σχέση με τα αγόρια. Στην πραγματικότητα, για κάθε κορίτσι που τραυλίζει αντίστοιχα τραυλίζουν 3-4 αγόρια.

Ε. Ένα παιδί που δεν αντιμετωπίζει προβλήματα στο λόγο, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να ξεπεράσει τον τραυλισμό από ένα άλλο στο οποίο συνυπάρχει και μια εξελικτική διαταραχή στο λόγο.

Τι θα πρέπει να κάνετε

Περιμένετε μερικά δευτερόλεπτα ώσπου το παιδί σας ολοκληρώσει αυτό που έχει να πει προτού αρχίσετε να μιλάτε.

Μειώστε τον αριθμό των ερωτήσεών σας στο παιδί.

Αντί να το ρωτάτε για όσα λέει, σχολιάστε τα χωρίς να του προκαλείτε αμηχανία.

Χρησιμοποιείτε τις εκφράσεις του προσώπου σας και τη γλώσσα του σώματος για να καταλάβει το παιδί σας ότι προσέχετε το περιεχόμενο αυτού που θέλει να σας πει και μην επικεντρώνεστε στον τρόπο που το λέει.

Να ασχολείστε μαζί του κάθε μέρα για συγκεκριμένη ώρα και στο διάστημα αυτό να δίνετε στο παιδί την αμέριστη προσοχή σας. Να το αφήνετε να επιλέγει τι θα ήθελε να κάνει και να του επιτρέπετε να σας κατευθύνει σε δραστηριότητες. Να αποφασίσει το ίδιο αν θα μιλήσει ή όχι. Να του μιλάτε αργά, χαλαρά, ήρεμα με πολλές παύσεις. Αυτό το μοντέλο μπορεί να αποτελέσει σημαντικό κίνητρο για το παιδί, ώστε να οικοδομήσει σχέση εμπιστοσύνης μαζί σας.

Βοηθήστε όλα τα μέλη της οικογένειάς σας να μάθουν να μιλούν με τη σειρά και να ακούν, ώστε τα παιδιά που τραυλίζουν να διευκολύνονται όταν υπάρχουν λίγες παύσεις και έχουν την προσοχή των άλλων.

Αν το παιδί φέρει για συζήτηση το θέμα του τραυλισμού του, μη διστάσετε να μιλήσετε μαζί του ειλικρινά, διαβεβαιώνοντάς το ότι θα το ξεπεράσει.

Προσπαθήστε να μειώσετε τυχόν σχόλια και επικρίσεις που ενδεχομένως εισπράττει από τους γύρω. Να τους ενημερώσετε ώστε να μην του μιλούν γρήγορα, να μην το διακόπτουν και να μην του κάνουν ερωτήσεις.

Πάνω από όλα, όμως, να μεταφέρετε στο παιδί το μήνυμα ότι το αποδέχεστε όπως είναι, είτε τραυλίζει είτε όχι.

Τι θα πρέπει να αποφεύγετε

Να χρησιμοποιείτε εκφράσεις του τύπου "ηρέμησε", "σκέψου προτού μιλήσεις" ή "μίλα πιο αργά".

Να τονίζετε τον τρόπο που μιλάει το παιδί.

Να το διακόπτετε όταν μιλάει.

Να συμπληρώνετε τις προτάσεις του επειδή δεν αντέχετε να περιμένετε να τις ολοκληρώσει με το ρυθμό του.

Να το κριτικάρετε ή να το εκθέτετε σε δύσκολες καταστάσεις.

Να το υπερπροστατεύετε και να είσαστε χαλαροί στα όρια και στην πειθαρχία

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Εάν νομίζετε ότι μόνο εμείς οι μεγάλοι υποφέρουμε από το άγχος, κάνετε λάθος…Έτσι, την επόμενη φορά που το παιδί σας θα έχει περίεργη συμπεριφορά σκεφτείτε το ενδεχόμενο να οφείλεται στο στρες. Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Συμπτώματα άγχους

το παιδί μπορεί να παρουσιάσει κάποια από τα παρακάτω:

αναίτια ξεσπάσματα κλάματος
διαταραχές στον ύπνο, όπως άρνηση να πάει για ύπνο, αϋπνία ή υπερυπνία, εφιάλτες, υπνοβασία, τρίξιμο δοντιών
νυχτερινή ενούρηση, μετά τα 5 χρόνια, ή συχνουρία
προβλήματα στη διατροφή, όπως άρνηση να φάει ή βουλιμία
καπρίτσια και απαιτήσεις
ονυχοφαγία
δακτυλολειχία
τραυλισμό
υπερβολική προσκόλληση στη μητέρα του και άρνηση να απομακρυνθεί έστω για λίγο από κοντά της
αναστάτωση με το παραμικρό
είναι μελαγχολικό
αρνείται να μοιραστεί τα παιχνίδια του ή δυσανασχετεί που τα αγγίζει κάποιος άλλος
απομονώνεται
λέει ψέματα (μετά τα 6-7 χρόνια)
κλέβει μικροαντικείμενα (από τα 6-7 χρόνια)
αντιδρά επιθετικά με την παραμικρή ματαίωση
δείχνει υπερβολική ανησυχία για το σχολείο ή για καθετί που κάνει.

Τι θα πρέπει να κάνετε για το άγχος

Οι γονείς καλό είναι να μετριάσετε το δικό σας άγχος, αφού αποτελείτε πρότυπο για το παιδί.

Να το ενθαρρύνετε να εκφράζει ελεύθερα τα συναισθήματα του και να μην το αποπαίρνετε για κάτι με το οποίο διαφωνείτε. Γενικά, να μην κρατάτε κριτική στάση.

Να μιλάτε και οι ίδιοι συχνά για τα συναισθήματα σας, ώστε να του διδάξετε από νωρίς την "τέχνη" του να μιλά και να αναγνωρίζει όσα αισθάνεται.

Αν το παιδί σας παρουσιάζει ένα ή περισσότερα από τα προαναφερόμενα συμπτώματα, είναι σκόπιμο να αναζητήσετε τα αίτια για τα οποία αυτό δε νιώθει ασφαλές μέσα στην οικογένεια.

Να σκεφτείτε πόσο καιρό τώρα το παιδί αντιδρά με το συγκεκριμένο τρόπο. Μήπως μπορείτε να τοποθετήσετε χρονικά στην ίδια εποχή κάτι που να μπορεί να το αναστάτωσε;

Αν τροποποιήσετε τη δική σας στάση είναι πιθανόν να υπάρξει βελτίωση και στη συμπεριφορά του παιδιού.

Να του αφήνετε πρωτοβουλίες.

Να ασχολείστε ποιοτικά μαζί του.

Να ενισχύετε την αυτοεκτίμηση του.

Να το παροτρύνετε να επιδίδεται σε κινητικές δραστηριότητες (σπορ, γυμναστική), καλλιτεχνικές (ζωγραφική, χειροτεχνία) και παιχνίδια που το βοηθούν να ελέγξει ή και να αποβάλει το άγχος.

Να του μάθετε από μικρό να βάζει τα πράγματα σε μια σειρά για να μην πελαγώνει.

Να βάζει σαφή όρια στους άλλους και όταν με κάτι διαφωνεί να το εκφράζει.

Να ενισχύετε την κοινωνικοποίηση του.

Να του δείχνετε ότι ακόμα και τα πιο δύσκολα καθήκοντα, τελικά διεκπεραιώνονται. Αν δεν καταφέρνει κάτι μόνο του, ίσως το βοηθήσει η δασκάλα, η μαμά, ο μπαμπάς, ο αδερφός ή κάποιος φίλος του. Η συνεργασία παίρνει από πάνω του μεγάλο μέρος τους άγχους.

Όταν τα συμπτώματα επιμένουν για διάστημα μεγαλύτερο των δύο εβδομάδων, απευθυνθείτε σε ψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο.

Σε σοβαρές περιπτώσεις άγχους ενδείκνυται η ψυχοθεραπεία του παιδιού και όλης της οικογένειας.

Η χορήγηση αγχολυτικών ή άλλων φαρμάκων στο παιδί χρήζει ιδιαίτερης προσοχής.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της μητρότητας, είναι το να καταφέρουμε να αποφύγουμε τις συγκρούσεις που προκύπτουν όταν τα παιδιά μας δεν μας υπακούν.

Συχνά, οι καθημερινές μας «νουθεσίες» όπως το βούρτσισμα των δοντιών, ή το μάζεμα των παιχνιδιών καταλήγουν σε ομηρικούς καβγάδες και αυτό συμβαίνει γιατί ως μαμάδες θέλουμε να έχουμε πάντα τον έλεγχο.

Αλλά η πραγματικότητα είναι, ότι τα μικρά αυτά πλασματάκια έχουν τη δική τους μοναδική προσωπικότητά, και συνήθως κάνουν τις επιλογές τους με δική τους βούληση.

Οπότε μάλλον τελικά δε μπορούμε να τα ελέγχουμε ολοσχερώς! Ούτε όμως, μπορούμε να περνάμε τη ζωή μας με διαλέξεις, επικρίσεις και κηρύγματα.

Εδώ σας δίνουμε μερικές συμβουλές ώστε να μπορέσουμε να ελέγξουμε την γκρίνια μας, πριν μετατραπεί η καθημερινότητά μας σε…κόλαση.

1. Πριν αρχίσετε τη γκρίνια, δώστε στον εαυτό σας λίγο χρόνο

Μόλις νιώσετε απογοητευμένες, ερεθισμένες ή ανήσυχες για κάποια συμπεριφορά των παιδιών σας, πάρτε μια βαθιά ανάσα, ηρεμήστε και σκεφτείτε: οι απειλές, οι φωνές και η γκρίνια δεν βοήθησαν κανένα παιδί να γίνει καλύτερο! Αντίθετα, η υποχωρητικότητα σας θα του δώσει το χρόνο να σκεφτεί αν αυτό που κάνει το παιδί σας είναι σωστό ή λάθος

2. Πριν αρχίσετε τη γκρίνια, μετατοπίστε την προσοχή σας από το παιδί σας στον... εαυτό σας

Είναι αλήθεια ότι εμείς οι μαμάδες ξοδεύουμε πάρα πολύ χρόνο εστιάζοντας σε αυτά που πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουν τα παιδιά μας. Αν αντίστοιχα όλον αυτόν το χρόνο που είχαμε, βάζαμε στον εαυτό μας κάποιες «δύσκολες» ερωτήσεις, όπως «Τι θα έκανε ένας καλός γονιός σε αυτήν την περίπτωση», ή «Ποιες είναι οι επιλογές μου και τι θέλω να επιλέξω;», όλα θα ήταν καλύτερα!

3. Πριν αρχίσετε τη γκρίνια αναρωτηθείτε: «Τι έχει το παιδί μου πραγματικά ανάγκη;»

Τα βρέφη για παράδειγμα έχουν διαφορετικές ανάγκες από τα νήπια και αυτά διαφορετικές ανάγκες από τα παιδιά σχολικής ηλικίας ή τους εφήβους. Επιπλέον, τις ανάγκες τους τις καθορίζει η διαφορετική ιδιοσυγκρασία που έχει κάθε παιδί, καθώς και οι συνθήκες. Πριν λοιπόν βιαστείτε να του βάλετε τις φωνές σκεφτείτε: Μήπως νυστάζει, μήπως πεινάει και γκρινιάζει; Μήπως νιώθει φοβισμένο και αρνείται να πάει στο σχολείο; Πάρτε λοιπόν λίγο χρόνο, εξετάστε τι είναι αυτό που πιθανόν το κάνει να σας παρακούει και επαναπροσδιορίστε τη συμπεριφορά σας.

4. Πριν αρχίσετε τη γκρίνια αναγνωρίστε μέχρι που μπορεί να φτάσει το παιδί σας

Αυτό που ονομάζουμε όρια, είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι μιας σχέσης και ιδιαίτερα της σχέσης μητέρας-παιδιού. Τις περισσότερες φορές που αρχίζουμε να φωνάζουμε στο παιδί, είναι είτε επειδή δεν του θέτουμε εμείς σωστά τα όρια! Γι’ αυτό μη διστάσετε να θέσετε τα απαραίτητα όρια, αλλά κάντε το με καλοσύνη.

Ναι, είναι πολύ δύσκολο για εμάς κάποιες φορές να επιβάλλουμε κανόνες και ταυτόχρονα να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από τα μάτια των παιδιών. Δεν είναι όμως ακατόρθωτο! Θυμηθείτε πως όταν τα παιδιά αισθάνονται ότι οι άλλοι τα καταλαβαίνουν, είναι πιο εύκολο για αυτά να αποδεχτούν κάποιους κανόνες.

Από την κλινική ψυχολόγο Jenn Chrisman,imommy.gr

Παιδική ηλικία

Με τον πατέρα του παιδιού σας διατηρείτε πολύ καλές σχέσεις παρά το γεγονός ότι χωρίσατε πρόσφατα. Πηγαίνετε και οι τρεις για φαγητό, έρχεται συχνά σπίτι σας και το παιδί σας δείχνει να είναι πολύ καλά με αυτή την κατάσταση. Το τελευταίο διάστημα όμως σας ζητάει κάποιες φορές να αφήσετε το μπαμπά του να μείνει στο σπίτι σας.

Αναρωτιέστε εάν πρέπει ή όχι να δεχθείτε;

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Οι γονείς συχνά αντιμετωπίζουν αυτό το δίλημμα, υποκύπτοντας στις απαιτήσεις ή στους εκβιασμούς του παιδιού ότι δήθεν θέλει να μείνει και ο μπαμπάς στο σπίτι για να το κοιμίσει ή επειδή είναι περασμένη η ώρα.

Είναι αναμενόμενο το παιδάκι σας να θέλει να είσαστε οι δύο γονείς μαζί. Ειδικά στην αρχή, μπορεί να το επιδιώκει συχνά, με όποιον τρόπο μπορεί.

Καλό είναι μετά το χωρισμό ο γονιός που έχει φύγει από το σπίτι να μη διανυκτερεύει εκεί, γιατί αυτό προκαλεί, ειδικά στο μικρό παιδί, μεγάλη σύγχυση. Καμιά φορά, βέβαια, οι γονείς- ή έστω ο ένας από αυτούς- εξακολουθούν να τρέφουν αισθήματα μεταξύ τους και ενδόμυχα εύχονται να ξανάσμιγαν για το καλό των παιδιών και των ίδιων.

Κάποιες φορές αυτό επιτυγχάνεται και έπειτα από μια περίοδο χωρισμού, τα ζευγάρια επανασυνδέονται και με ωριμότητα πλέον αντιμετωπίζουν τη ζωή τους. Γενικά όμως η πείρα δείχνει ότι μετά το χωρισμό αυτές οι σκέψεις οδηγούν κυρίως σε σύγχυση και απογοήτευση.

Ακόμα κι αν σκέφτεστε να ξαναδοκιμάσετε με τον πρώην σύντροφό σας, είναι καλύτερα να συναντιέστε χωρίς να το γνωρίζει το παιδί σας, διαφορετικά του δίνετε ελπίδες και η απογοήτευση του, εάν δεν προχωρήσει η επανασύνδεση, θα είναι πολύ μεγαλύτερη.

Είναι απαραίτητο, λοιπόν, το παιδί να λαμβάνει σταθερό μήνυμα και να συνηθίσει στην ιδέα ότι ο ένας γονέας δε μένει πια μαζί του, ωστόσο θα μπορεί να κοιμάται στην ίδια στέγη με εκείνον όταν πηγαίνει στο δικό του σπίτι

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Πολλές φορές όταν πρέπει να θέσετε κανόνες στα παιδιά σας, αισθάνεστε σαν θηριοδαμαστής στο τσίρκο; Κι όμως υπάρχουν τρόποι ώστε να μάθουν να πειθαρχούν, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να σας… ακούσει πρώτα όλη η πολυκατοικία!

«Του μιλάω και δείχνει σαν να μην με ακούει , νομίζω ότι δεν μου δίνει σημασία. Είναι συνηθισμένο παράπονο των γονιών κυρίως για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας και όχι μόνο

Αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους , ένας από αυτούς είναι ότι όταν το παιδί προσχολικής ηλικίας ασχολείται με κάποιο παιχνίδι είναι τόσο αφοσιωμένο σ αυτή τη δραστηριότητα που δυσκολεύεται να βγει ξαφνικά από το ρόλο που υποδύεται με τη φαντασία του και να κάνει κάτι άλλο. Αυτό είναι φυσιολογικό γιατί τα παιδιά δεν θέλουν περισπασμούς όταν έχουν ενεργοποιήσει τη φαντασία τους.
Εκτός αυτού το παιδί δεν υπακούει όταν οι γονείς είναι υπερπροστατευτικοί και διαρκώς του λένε μην το κάνεις, πρόσεχε και δεν του επιτρέπουν να αυτενεργήσει .

Άλλοτε του κάνουν όλο παρατηρήσεις ή έχουν υπερβολικές προσδοκίες από τη συμπεριφορά του κλπ. Πολλές φορές το παιδί δεν πειθαρχεί γιατί δεν ασχολούνται οι γονείς μαζί του και δεν καλύπτουν τις συναισθηματικές του ανάγκες. Ας αναλογιστείτε λοιπόν τι συμβαίνει στην δική σας οικογένεια,.

Από τη στιγμή που εντοπίσετε το πρόβλημα θα πρέπει να αλλάξετε τον τρόπο που αντιμετωπίζετε το παιδί .. Είναι απαραίτητο να διαθέτετε υπομονή και επιμονή. Να είστε σταθεροί με τα δικά σας όρια και αντίστοιχα με το παιδί. Να ασχολείστε μαζί του κάθε μέρα.

Να του επιτρέπετε να αυτενεργεί και να περιορίσετε τις παρατηρήσεις στα απαραίτητα . Να δημιουργείτε θετικό κλίμα στο σπίτι και να δείχνετε τη χαρά σας που είστε μαζί. Να του εξηγείτε κάθε όριο ή απαγόρευση και να βεβαιώνεστε ότι έχει καταλάβει αυτά που του λέτε. Τέλος να το ενθαρρύνετε να εκφράσει τα συναισθήματά του και να το επιβραβεύετε. Δυστυχώς τα νεύρα και η ένταση δεν ευνοούν την επικοινωνία μαζί του ούτε την επιβολή ορίων.

Σεβασμός και ηλικία

Ο σεβασμός αποκτάται με τη πάροδο του χρόνου. Είναι εξωπραγματικό να απαιτούμε από ένα 2χρονο ή 3χρονο παιδί να μας σέβεται επειδή έτσι πρέπει απλούστατα γιατί δεν κατανοεί αυτό που του λέμε.
Το παιδί όπως γνωρίζουμε έχει τα μάτια του στραμμένα πάνω μας στο τρόπο που εμείς συμπεριφερόμαστε ο ένας προς τον άλλο αλλά και ο τρόπος που μιλάμε για τους άλλους. θα μιμηθεί λοιπόν το παράδειγμα μας γιατί εμείς αποτελούμε πρότυπο για το παιδί.

Είναι απαραίτητο λοιπόν να μιλάμε ευγενικά μεταξύ μας και να δείχνουμε στα παιδιά μας ότι σεβόμαστε , την γνώμη τους την άποψή τους και τα θέλω τους. Να τους δίνουμε την ευκαιρία να εκφράσουν ότι αισθάνονται και να είμαστε διαθέσιμοι να το ακούμε.
Αν με το παραμικρό το χτυπάμε , το προσβάλλουμε ,το αποπαίρνουμε ή το απαξιώνουμε, βομβαρδίζουμε την οποιαδήποτε έννοια σεβασμού μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ μας, ενώ αντίθετα ευνοούμε την εγκατάσταση του θυμού και του αρνητισμού. . Στη πορεία του χρόνου κυρίως στην εφηβεία θα δεχθούμε αμφισβήτηση από τα παιδιά μας θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να το διαχειριστούμε.

Αυτοσχεδιάστε με τα παιδιά σας

Θα βοηθήσει αν έχουμε ρεαλιστικές προσδοκίες από τα παιδιά μας έχοντας πάντα σαν γνώμονα την ηλικία τους. Η προσπάθεια μας να τους βάλουμε όρια ξεκινάει λίγο πριν από την ηλικία των δύο ετών.
Το παιδί αυτής της ηλικίας παλεύει ανάμεσα στην ανάγκη του να μεγαλώσει και στην εξάρτηση του από εμάς για φροντίδα και αγάπη.

Όταν μας λέει: “όχι” υψώνει το ανάστημα του. Η ανάγκη που έχει είναι να εξερευνήσει τον περιβάλλοντα χώρο και φυσικά να μας ευχαριστήσει. Εμείς όταν λέμε «όχι» είμαστε εμπόδιο στα σχέδια του μικρού εξερευνητή.

Όταν λοιπόν θέλουμε να επιβάλλουμε όρια στο παιδί μας, πρέπει να είμαστε κατ’ αρχήν σαφείς και συγκεκριμένοι. Να έχουμε κοινή γραμμή, οι δυο γονείς. Να περιορίσουμε τα περιττά «όχι» και τα «μη» και να θέσουμε αρχικά σε κάποια μόνο πράγματα που θεωρούμε σημαντικά συγκεκριμένους κανόνες τους οποίους θα περάσουμε στα παιδιά σταδιακά με υπομονή και επιμονή.. Τα μικρά παιδία, συχνά δείχνουν αδιάλλακτα, θα βοηθήσει λοιπόν αντί να συγκρουστούμε μαζί τους να δοκιμάσουμε να τους αποσπάσουμε την προσοχή σε μια άλλη δραστηριότητα γιατί υπάρχουν ισχυρές πιθανότητες να ξεπεραστεί ανώδυνα ο ύφαλος. Είναι λοιπόν σημαντικός ο τρόπος διαχείρισης μας. Τέλος υπάρχουν περιπτώσεις που το παιδί στην προσπάθειά του να μας πείσει ή να μας εκβιάσει προκειμένου να πετύχει αυτό που θέλει να αρχίσει να φωνάζει ή να κλαίει πολύ δυνατά ενώ δεν είναι σπάνιο να ξαπλώνει στο έδαφος και να κτυπά το κεφάλι του .

Αυτό προκαλεί αγωνία στους γονείς και ανησυχία . Πολλοί συχνά υποχωρούν ώστε να σταματήσει το παιδί να κλαίει , αυτό είναι μια μικρή νίκη για το μικρό μας επαναστάτη που του δείχνουμε ότι με τον εκβιασμό μπορεί να πετύχει αυτό που θέλει. Αντίθετα αν του δείξουμε ότι δεν είμαστε πρόθυμοι να είμαστε θεατές στην συμπεριφορά του αυτή σύντομα το μικρό πεισματάρικο παιδί μας θα σταματήσει .

Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη να είμαστε δίπλα τους αλλά να τους δίνουμε χώρο και ενθάρρυνση να μεγαλώνουν και να μαθαίνουν . Ιδιαίτερα τα πρώτα δυο τρία χρόνια της ζωής τους οι αλλαγές που βιώνουν είναι κοσμογονικές στέκονται όρθια , περπατάνε μόνα τους , τρέχουν, αρχίζουν να επικοινωνούν μαζί μας με το λόγο , εκφράζουν τα συναισθήματά τους.
Το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι μια συναρπαστική εμπειρία από την οποία και εμείς οι γονείς μαθαίνουμε πολλά πράγματα

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Κάνετε ό,τι περνάει από το χέρι σας προκειμένου να μην αντιληφθεί το παιδί σας την άσχημη κατάσταση που βιώνετε στην οικογένειά σας. Κάνετε όμως σωστά; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Σε περίπτωση που υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο οικογενειακό περιβάλλον, είτε πρόκειται για ανεργία, αρρώστια, είτε για κάποια σύγκρουση, το παιδί θα πρέπει να ενημερωθεί γιατί αντιλαμβάνεται ότι κάτι άσχημο συμβαίνει από τη στάση σας.

Τουλάχιστον, θα γνωρίζει την αλήθεια και δε θα φαντάζεται ίσως το χειρότερο ή δε θα νομίζει ότι το ίδιο φέρει ευθύνη για τα άσχημα που συμβαίνουν στην οικογένειά σας.

Από την ηλικία των δύο, τριών χρόνων μπορείτε να συζητάτε μαζί του με απλά λόγια, προσαρμοσμένα στην ηλικία του, σημαντικά γεγονότα που επηρεάζουν τη ζωή της οικογένειας.

Δώστε του να καταλάβει ότι εκείνο δε φταίει σε τίποτε για αυτό που συμβαίνει.

Εξηγήστε ότι, μερικές φορές, συμβαίνουν πράγματα άσχημα στη ζωή μας, που όμως μπορούμε να ξεπεράσουμε. Καθησυχάστε το, λέγοντας ότι εκείνο θα έχει πάντοτε τη δική σας προστασία.

Αν η αρνητική κατάσταση συνεχιστεί για καιρό, είναι πιθανόν το παιδί να υιοθετήσει μια στάση περισσότερο προκλητική από ό,τι συνήθως ή να παλινδρομήσει σε συνήθειες μικρότερης ηλικίας. Αυτές οι εκδηλώσεις δείχνουν ότι συμμερίζεται τις ανησυχίες σας.

Φροντίστε να μην αλλάζει η καθημερινότητα του.

Προτρέψτε το να παίζει με συνομήλικα παιδιά.

Αντιμετωπίστε με ηρεμία και αποφασιστικότητα το πρόβλημα, ώστε να μη συμπεριφέρεστε με διαρκές άγχος, το οποίο άθελά σας μεταδίδετε στο παιδί.

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Διαβάζοντας το παρακάτω γράμμα είναι σοκαριστικό το γεγονός πώς ένα παιδί καταφέρνει με απλά λόγια και σκέψεις να μας ταρακουνήσει.
Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω.

Είμαι ένας μπουμπούνας. Το ‘πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.

Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.

Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.

Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Οταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε.

Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.

Ομως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα».

Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ;

Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.

Ο Β.Κ. είναι μαθητής της ΣΤ Δημοτικού
defencenet.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή