Ιανουαρίου 26, 2020

Παιδική ηλικία

Ολοένα πιο συχνά οι ειδικοί μιλούν για επιδημία...παχυσαρκίας που πλήττει τους μικρούς κατοίκους των ανεπτυγμένων χωρών. Η χώρα μας, δε, φιγουράρει σταθερά μέσα στις πρώτες θέσεις των χωρών εκείνων που μεγαλώνουν...παχουλά παιδιά - τα ελληνόπουλα έχουν ανακηρυχθει επανειλλημένως ως τα υπέρβαρα ή παχύσαρκα παιδιά της Ευρώπης.

Οι λόγοι είναι πλέον προφανείς στους περισσότερους εξ ημών. Οι συνθήκες ζωής έχουν αλλάξει σημαντικά τα τελευταία χρόνια για μεγάλους και μικρούς. Τα παιδιά ξοδεύουν πια λιγότερη ενέργεια - παίζουν συνήθως μες στο σπίτι, οπότε οι κινήσεις τους είναι πιο περιορισμένες. Δεν περπατούν αρκετά όπως άλλωστε και οι γονείς τους - το αυτοκίνητο έχει γίνει συνώνυμο της κίνησης για πολλούς. Προτιμούν να βλέπουν με τις ώρες τηλεόραση ή να ασχολούνται με το κομπιούτερ. Kαι την ίδια στιγμή, οι ευκαιρίες για γρήγορο και φτηνό φαγητό είναι πάρα πολλές. Όπου και να στρέψουν το βλέμμα τους, υπάρχει κάποιο φαστ φουντ, κάποια πιτσαρία, κάποιο μαγαζί με νόστιμα σνακ υψηλής θερμιδικής περιεκτικότητας.

O συνδυασμός της μειωμένης ενεργητικότητας και της εύκολης πρόσβασης σε φαγητό οποιαδήποτε στιγμή, εντός η εκτός σπιτιού, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην ανάπτυξη της παχυσαρκίας -και στα προβλήματα υγείας που αυτή συνεπάγεται.

Εξ απαλών ονύχων παχύσαρκα

Μελέτες έχουν δείξει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η παχυσαρκία εμφανίζεται νωρίς, μέσα στα ένα δυο πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Σε άλλες περιπτώσεις εμφανίζεται επίσης γύρω στην ηλικία των 6-7, δηλαδή με την έναρξη της σχολικής ζωής του παιδιού, ενώ άλλο κομβικό σημείο για την παχυσαρκία είναι η είσοδος στην εφηβεία. Πάντως τα ερευνητικά στοιχεία είναι αμείλικτα: το 30% των παχύσαρκων παιδιών θα εξακολουθήσουν να είναι παχύσαρκα και στην ενήλικη ζωή τους.

Πολλοί γονείς, ωστόσο, δεν αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει πρόβλημα, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Ένα ροδαλό, παχουλό μωρό σχεδόν πάντα προσελκύει χάδια και τρυφερά τσιμπήματα στις πτυχώσεις του δέρματός του, ενώ κι ένα στρουμπουλό παιδάκι με μαγουλάκια αντιμετωπίζεται με συγκατάβαση και τη βεβαιότητα ότι θα μεγαλώσει και θα...ψηλώσει.

Τα πρωτεία στη στρεβλή αυτή αντίληψη για το τι είναι παχυσαρκία και τι όχι διεκδικούν οι Ελληνίδες μάνες. Σύμφωνα με μελέτη του Γεωπονικού Πανεπιστημίου, η μητέρα μπορεί να έχει διαστρεβλωμένη αντίληψη για το βάρος του παιδιού της σε ποσοστό που φτάνει το 40%. Με απλά λόγια, είναι πιθανό να μη «βλέπει» ότι το παιδί είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο και ως εκ τούτου να μη ζητάει και βοήθεια από κάποιον ειδικό για την αντιμετώπιση του προβλήματος ενώ για την αλλαγή της διατροφής του ούτε λόγος να γίνεται.

Επιπλέον, σύμφωνα με την ίδια μελέτη, σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη ή τον περιορισμό της παχυσαρκίας έχει το επάγγελμα της μητέρας: οι δημόσιες υπάλληλοι και οι νοικοκυρές αφιερώνουν περισσότερο χρόνο και φροντίδα στη διατροφή του παιδιού τους, με καλύτερα για τα κιλά του και την υγεία του αποτελέσματα, ενώ τα παιδιά των ιδιωτικών υπαλλήλων τείνουν να είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα.

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην εκτίναξη της παιδικής ζυγαριάς ανήκει και στις γιαγιάδες οι οποίες στο πλαίσιο της αδυναμίας που έχουν στα εγγόνια τους τα κακομαθαίνουν και στο φαγητό - από το κλασικό ''τι θέλεις να σου φτιάξω να φας;'' που ρωτάνε το παιδί αν εκείνο αρνηθεί να φάει πχ φασολάκια ή φακές, μέχρι την προσφορά κάθε πιθανής ποικιλίας μπισκότου που υπάρχει στο σούπερ μάρκετ.

Υπό τις συνθήκες αυτές το πάχος στο παιδί εγκαθίσταται σταδιακά κι αθόρυβα και παραμένει για μεγάλο διάστημα χωρίς να γίνεται επαρκώς αντιληπτό από το περιβάλλον ως πρόβλημα. Συνήθως το θέμα των κιλών του παιδιού ανακύπτει ως πρόβλημα κατά την έναρξη της σχολικής ζωής του.

Πως αισθάνεται το παχύσαρκο παιδί

Το παιδί μπορεί ή μαθαίνει να χρησιμοποιεί το πάχος του ως σύμβολο δύναμης και διεκδίκησης. Παράλληλα, αποφεύγει έμμεσα άβολες καταστάσεις όπως ανταγωνισμό κι επιθετικότητα. Ταυτόχρονα, όμως τα περιττά κιλά δημιουργούν σύμπλεγμα κατωτερότητας αφού το παιδί συχνά γίνεται θύμα χλευασμού ή προσβλητικών σχολίων. Επίσης, το παχύσαρκο παιδί είναι συνήθως δυσκίνητο, θεωρείται ράθυμο, τεμπέλικο, αργό και αντιμετωπίζει προβλήματα στο σχολικό και όχι μόνο περιβάλλον του, εισπράττοντας πειράγματα, κοροιδίες, χλευασμούς. Ουσιαστικά το παιδί εγκλωβίζεται σε φαύλο κύκλο - το φαγητό και το σνακ αποτελούν για αυτό έναν τρόπο προσαρμογής στις δυσκολίες της καθημερινότητας που του προκαλεί το πάχος.

Οι κίνδυνοι για την υγεία

Tα παχύσαρκα παιδιά διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν πληθώρα ασθενειών κατά την ενηλικίωσή τους, όπως διαβήτη τύπου 2, καρδιαγγειακά νοσήματα, μεταβολικό σύνδρομο, αρτηριακή υπέρταση, υπνική άπνοια, αύξηση χοληστερίνης ή τριγλυκεριδίων. Aυτό όμως που δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμα είναι αν διατρέχουν αυτούς τους κινδύνους επειδή κερδίζουν περισσότερο βάρος όταν γίνουν ενήλικοι, οπότε επιβαρύνεται η υγεία τους ή αν κάτι στην παιδική παχυσαρκία τα καθιστά πιο ευάλωτα σε αυτού του είδους τα νοσήματα.

10 συν 1 βήματα για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας

-''Δείτε'' το παιδί χωρίς να φοράτε τα γυαλιά της...μαμάς, εκείνα με τα οποία στρογγυλεύουν και αμβλύνονται συνήθως όλα τα προβλήματα είτε αφορούν τη συμπεριφορά του, το σώμα του κοκ. Ένα παιδί που χρειάζεται μεγαλύτερα ρούχα πολύ νωρίτερα από εκείνα που αντιστοιχούν στην ηλικία του, ένα κακώς εννοούμενο ''ανεπτυγμένο'' παιδί, ένα παιδί με εμμονή στο φαγητό, σύντομα θα έχει προβλήματα υγείας αλλά και ψυχολογικά προβλήματα, λόγω της κοροιδίας, της απόρριψης, της χλεύης. Σχεδόν ποτέ τα κιλά που περισσεύουν σε ένα παιδί δεν θα γίνουν... μπόι όπως λατρεύουν να λένε οι Ελληνίδες γιαγιάδες και μάνες.

-Συμβουλευτείτε καταρχήν τον παιδίατρο σας που προφανώς μπορεί να εκτιμήσει το μέγεθος του προβλήματος και να σας παραπέμψει εφόσον το κρίνει αναγκαίο σε ειδικό

-Διαμορφώστε με τη βοήθεια και των ειδικών πρόγραμμα διατροφής κατάλληλο για το παιδί σας. Οι δίαιτες δεν ενδείκνυνται για τα παιδιά, όσο ισορροπημένες κι αν σας φαίνονται, όσο πετυχημένες κι αν χαρακτηρίζονται. Ένα παιδί χρειάζεται να λαμβάνει όλα τα αναγκαία θρεπτικά συστατικά μέσα για την ανάπτυξή του μέσα από τις τροφές σε κανονικές ποσότητες και σε συχνά γεύματα

-Καταγράψτε τις ''αρνητικές'' συνήθειες του παιδιού, πχ σημειώνοντας ποια ανθυγιεινά φαγητά προτιμά, καθε ποτε τρώει, αν καταφεύγει στην κουζίνα κάθε φορά που πιέζεται από το διάβασμα ή αν τρώει περισσότερο όταν βλέπει τηλεόραση. Έχετε κάνει με αυτόν τον τρόπο ένα σημαντικό βήμα αποκωδικοποιώντας τη διατροφική συμπεριφορά του παιδιού και τις ανάγκες που προσπαθεί να καλύψει μέσα από το φαγητό

-Αποδεχτείτε τον δικό σας μείζονα ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Ως γονείς οφείλετε να δίνετε οι ίδιοι το θετικό παράδειγμα γενικώς αλλά και στο τραπέζι εν προκειμένω, οπότε ο ρόλος σας είναι πολύ σημαντικός στην υιοθέτηση και την απόκτηση σωστών διατροφικών συνηθειών

-Καθιερώστε το οικογενειακό τραπέζι όσο πιο συχνά γίνεται. Πιθανόν καταρχάς να ακούγεται ανέφικτο με τους φρενήρεις και ασφυκτικούς ρυθμούς εργασίας που ακολουθείτε, αλλά το οφείλετε στο παιδί και σε σας να προσπαθήσετε. Ακόμη κι αν λείπετε αρκετά από το σπίτι, να ενημερώνετε όσους φροντίζουν το παιδί να ακολουθούν σταθερό πρόγραμμα στις ώρες φαγητού καθώς και για τα υγιεινά σνακ που πρέπει να του δίνουν

-Έχετε υπόψη σας ότι όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο πιο ευκολότερη θα είναι και η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Ένα παιδί νεαρής σχολικής ηλικίας μπορεί να καθοδηγηθεί πιο ευκολα στη σωστή διατροφή και την άσκηση από έναν εξ ορισμού αντιδραστικό έφηβο

-Εξηγήστε στο παιδί γιατί και πώς θέλετε να το βοηθήσετε. Μιλήστε του για τα προβλήματα και τις επιπτώσεις που έχουν τα παραπανίσια κιλά και περιγράψτε του τα βήματα που θα ακολουθήσει με τη στήριξή σας ώστε να αισθάνεται καλά με το σώμα του και την υγεία του

-Δώστε χρόνο στο παιδί -πρόκειται για μια αλλαγή στη ζωή του. Και να θυμάστε ότι καμία αλλαγή ούτε στη διατροφή ούτε σε άλλα θέματα της ζωής του μπορεί να γίνει απότομα, καταπιεστικά, με τιμωρία ή με δωροδοκία

-Ενθαρρύνετε το παιδί ώστε εκτός από τις αλλαγές στη διατροφή να αποκτήσει και νέες συνήθειες, όπως να ασχοληθεί με ένα άθλημα της επιλογής του, να περιορίσει το χρόνο της τηλεόρασης ή του ηλεκτρονικού υπολογιστή έστω και μερικά λεπτά καθε μέρα, να ξεκινήσει ένα χόμπι όπως πχ μουσική που θα του αποσπάσει την προσοχή από τις εντός οικίας δραστηριότητες και το φαγητό

-Ζητήστε τη συνδρομή των γιαγιάδων και παππούδων στην προσπάθειά σας. Εξηγήστε τους γιατί το παιδί πρέπει να χάσει κιλά δίνοντας έμφαση στο θέμα της υγείας και κάντε τους συμμάχους στον πόλεμο της ζυγαριάς. Ο ρόλος τους μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμος δεδομένης της ιδιαίτερης και τρυφερής σχέσης που αναπτύσσουν συνήθως με το παιδί

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Ένας πατέρας γυρίζει στο σπίτι του από την εργασία, αργά το βράδυ, κουρασμένος και εκνευρισμένος, και βρίσκει τον γιο του να τον περιμένει στην πόρτα.

- Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;
- Και βέβαια! Τι θέλεις;
- Μπαμπά, πόσα χρήματα κερδίζεις απ' τη δουλειά σου μέσα σε μία ώρα;
- Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς ένα τέτοιο πράγμα;
- Θέλω να ξέρω. Σε παρακαλώ πες μου: πόσα χρήματα κερδίζεις μέσα σε μια ώρα;
- Εάν πρέπει να ξέρεις, κερδίζω 50€ την ώρα.
- Ωχ! Μπαμπά σε παρακαλώ μπορείς να μου δανείσεις 25€;
- Για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες; Να πας κατ' ευθείαν στο δωμάτιό σου. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.

Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα. Ο πατέρας κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και, όσο το σκεπτόταν, τόσο νευρίαζε περισσότερο:

«Πώς τόλμησε να υποβάλει τέτοια ερώτηση μόνο και μόνο για να μου ζητήσει κάποια χρήματα;» Μετά από ώρα άρχισε να σκέφτεται πιο ψύχραιμα:

«Ίσως να υπάρχει κάτι που θα πρέπει πραγματικά να αγοράσει ο γιος μου με τα 25€ που μου ζήτησε.

Άλλωστε δεν μου ζητάει χρήματα συχνά».

Πηγαίνει στο δωμάτιο του παιδιού, ανοίγει την πόρτα και τον ρωτάει:
- Κοιμάσαι γιε μου;
- Όχι, μπαμπά, δεν κοιμάμαι!
- Σκέφτηκα πως ίσως ήμουν σκληρός και απότομος μαζί σου νωρίτερα. Ήταν μια δύσκολη ημέρα και έβγαλα όλη την κούραση και το άγχος μου σε σένα. Ορίστε τα 25€ που μου ζήτησες!

Το παιδί έτρεξε κατ' ευθείαν επάνω του χαμογελώντας, τον αγκάλιασε και του είπε:
- Σε ευχαριστώ μπαμπά! Κατόπιν επιστρέφει στο κρεβάτι του, σηκώνει το μαξιλάρι του, βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα κι αρχίζει να τα μετράει. Ο πατέρας, βλέποντας πως το παιδί του είχε ήδη αρκετά χρήματα, νευριάζει και πάλι:
- "Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα εφόσον έχεις ήδη αρκετά;", του λέει επιτιμητικά.
- "Επειδή δεν είχα αρκετά! Τώρα, όμως, έχω!"
Και πριν προλάβει ο πατέρας να ξεσπάσει, πάλι, επιτιμώντας τον γιο του για την πλεονεξία του, τον ακούει να του λέει:
- Μπαμπά, τώρα έχω 50€! Δηλαδή μπορώ να αγοράσω μια ώρα από τον χρόνο σου! Μπορείς, σε παρακαλώ, να έρθεις νωρίς στο σπίτι, αύριο το βράδυ; Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί!

enfo.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας κ. Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει
Σίγουρα δεν είναι ό,τι καλύτερο για ένα παιδί να βιώσει το διαζύγιο των γονιών του ωστόσο είναι πολύ καλύτερο από το να ζει σε ένα σπίτι με εντάσεις. Αναρωτιέστε τι πρέπει να κάνετε ώστε να είναι όσο το δυνατό πιο ανώδυνο το διαζύγιο για το παιδί σας; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Τι θέλουν τα παιδιά…

Να τους πείτε την αλήθεια για το διαζύγιό σας με απλές εξηγήσεις ανάλογες της ηλικίας τους.

Να τα προστατεύσετε από το "γονεϊκό πόλεμο".

Να τα προτρέπετε να αναπτύξουν και να διατηρήσουν ανεξάρτητη σχέση με τον κάθε γονιό.

Να τα καθησυχάζετε ότι δεν είναι υπεύθυνα για το διαζύγιο.

Να τηρεί ο κάθε γονιός αυτά που έχει δεσμευθεί ως προς το χρόνο που θα περνά μαζί τους.

Να τα αγαπάτε, να είστε υπομονετικοί μαζί τους, να τα καταλαβαίνετε, να τα συμβουλεύετε και να τους θέτετε όρια.

Να τα κάνετε να νιώθουν την άνεση να εκδηλώνουν τα συναισθήματα της αγάπης και της τρυφερότητας προς τον κάθε γονιό τους χωρίς να δυσφορεί ο άλλος.

Να έχουν προσωπικό χώρο στο σπίτι του γονιού που έφυγε, ώστε να κοιμούνται κάποια βράδια εκεί και να φυλάσσουν τα πράγματά τους.

Να υποστηρίζονται οικονομικά και από τους δύο γονείς τους.

Τι δε θέλουν τα παιδιά…

Να τα υποχρεώνετε να πάρουν το μέρος του ενός γονιού προκειμένου να τον υπερασπιστούν ή να τιμωρήσουν τον άλλο γονιό.

Να τους λέτε δυσάρεστες λεπτομέρειες για τη δικαστική διαμάχη στην οποία έχετε εμπλακεί.

Να τα κάνετε να αισθάνονται ένοχα επειδή αγαπούν και τους δύο γονείς τους.

Να παίρνει ο ένας γονιός αποφάσεις που αφορούν το δικαίωμα των παιδιών να επισκέπτονται τον άλλο γονιό.

Να χρησιμοποιούνται ως ταχυδρόμοι μηνυμάτων ή ως κατάσκοποι μεταξύ των γονιών τους.

Να απαιτείτε να κρατούν μυστικά από τον άλλο γονιό

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Πώς θα αντιδράσει στο διαζύγιο το υιοθετημένο παιδί
Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας κ. Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει

Με το σύζυγό σας θέλετε να χωρίσετε ωστόσο και οι δύο σας αναγνωρίζετε ότι το διαζύγιο σας θα στοιχίσει πολύ στο υιοθετημένο παιδί σας. Σκέφτεστε ότι θα το πληγώσετε για δεύτερη φορά…Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Όπως αναφέρει η κυρία Καππάτου, μελέτες δείχνουν ότι τα υιοθετημένα παιδιά που οι γονείς τους χωρίζουν τα πάνε καλύτερα στην ενήλικη ζωή τους σε σύγκριση με τα βιολογικά παιδιά χωρισμένων γονιών. Ένας σοβαρός λόγος είναι και το γεγονός ότι οι θετοί γονείς συνήθως είναι πιο ευαισθητοποιημένοι και ενημερωμένοι σε ζητήματα που αφορούν την ψυχολογία του παιδιού. Εξαρχής ανέλαβαν τον γονεϊκό τους ρόλο έπειτα από συνειδητή επιλογή και φροντίζουν να μην εκθέτουν το υιοθετημένο παιδί τους σε αρνητικές συμπεριφορές.

Τι να γνωρίζετε

Το υιοθετημένο παιδί έχει ένα ευαίσθητο σημείο που πάντα το ακολουθεί: το διαζύγιο των θετών γονιών του μπορεί να αναβιώσει την αγωνία του μήπως απορριφθεί και εγκαταλειφτεί εκ νέου.

Προετοιμάστε το παιδί για το διαζύγιο και διαβεβαιώστε το ότι δε θα αλλάξει η δική του ζωή και ότι θα εξακολουθείτε να το φροντίζετε και να το αγαπάτε εξίσου και οι δύο.

Μετά το διαζύγιο επικεντρωθείτε στην προσαρμογή του παιδιού σας. Η συνεργασία των δύο γονιών είναι απαραίτητη.

Αποφύγετε αρνητικά σχόλια ο ένας προς τον άλλο.

Μην αφαιρέσετε από το σπίτι όλες τις οικογενειακές φωτογραφίες με τον/την πρώην σύζυγο, γιατί ιδίως το υιοθετημένο παιδί αισθάνεται σιγουριά όταν τις βλέπει.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Οι μαθησιακές δυσκολίες συνήθως γίνονται αντιληπτές κατά τη διάρκεια των πρώτων σχολικών χρόνων. Μερικές φορές, όμως, περνούν απαρατήρητες και καταδικάζουμε το παιδί αποκαλώντας το "κακό μαθητή". Χρειάζεται να επισημάνουμε ότι ο εντοπισμός τους απαιτεί προσεκτική παρατήρηση και υπευθυνότητα από τους γονείς και τους δασκάλους.

Μπορούν να αντιμετωπιστούν, εφόσον υπάρξει έγκαιρη διάγνωση και συστηματική, εξατομικευμένη βοήθεια από ειδικό, ώστε η φοίτηση των παιδιών να γίνει αποδοτική. Οι γονείς μόλις αντιλαμβάνονται αυτά τα προβλήματα πρέπει άμεσα να ζητούν βοήθεια από ειδικούς.

 

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας κ. Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει

 

Πώς αισθάνεται το παιδί

Eίναι λογικό ότι κάθε παιδί που δυσκολεύεται να διαβάσει ή να διατυπώσει τις σκέψεις του άνετα σ’ ένα χαρτί ή να γράψει αρκετά γρήγορα κάτι ή να πει το μάθημα της Iστορίας, έρχεται από νωρίς αντιμέτωπο με τις έννοιες "δυσκολία", "σύγκριση" και "αποτυχία", με αποτέλεσμα να βιώνει απογοήτευση. Eισπράττει μερικές φορές τις παρατηρήσεις του δασκάλου, πιθανόν και το χλευασμό των συμμαθητών του. Aντιλαμβάνεστε ότι το παιδί δεν νιώθει άνετα στη σχολική τάξη.

Aπό νωρίς συνειδητοποιεί τις δυσκολίες του και θεωρεί ότι είναι "ανίκανο" να τις αντιμετωπίσει.

Eξάλλου, πολλές φορές, ο δάσκαλος του λέει ότι πρέπει να προσπαθήσει περισσότερο, ιδιαίτερα όταν παρουσιάζει μια ήπια δυσκολία, η οποία δεν έχει διαγνωστεί.

H πίεση που δέχεται εξακολουθεί να υφίσταται και ίσως ενισχύεται από την οικογένεια. Eκεί εισπράττει διαρκώς παρατηρήσεις: "Kάθισε να διαβάσεις" ή "Δεν έμαθες καλά την ορθογραφία" ή "Tακτοποίησε το δωμάτιό σου", "Πού είναι το μυαλό σου" και πολλά άλλα.

Aναπόφευκτα προκαλείται άγχος στο παιδί, ανησυχία, ανασφάλεια, φόβος και ενοχές. Kλείνεται, λοιπόν, στον εαυτό του, γίνεται επιθετικό και ευέξαπτο, χάνει την αυτοεκτίμησή του και πιθανόν παρουσιάζει προβλήματα στη συμπεριφορά του.

Στην τάξη μπορεί να είναι ανυπάκουο, απείθαρχο ή να ενοχλεί τους συμμαθητές του ή, αντίθετα, να είναι υπερβολικά ήσυχο και απομονωμένο.. H κατάσταση αυτή είναι πιθανόν να πάρει προεκτάσεις και να υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία του παιδιού.

Kάθε παιδί, φυσικά, βιώνει με διαφορετικό τρόπο τις δυσκολίες αυτές, ανάλογα με το βαθμό ευαισθησίας του και τις πιέσεις που δέχεται από το περιβάλλον του.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Eίναι γεγονός ότι αρκετά παιδιά έχουν μεγάλη δυσκολία να δεχτούν, όταν παίζουν ένα παιχνίδι, ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να χάσουν. Λειτουργούν σαν να μην περνά αυτό καθόλου από τη σκέψη τους. Όταν όμως συμβεί το «μοιραίο», αισθάνονται θυμωμένα.

Πληγώνεται ο εγωισμός τους. Tα βάζουν με τον εαυτό τους ή με τους άλλους.

Aν και ο θυμός των παιδιών ξεφουσκώνει γρήγορα, πολλοί γονείς, προκειμένου να αποφύγουν αυτή τη θυελλώδη αντίδραση του παιδιού, προτείνουν μια παρτίδα ακόμη και αφήνουν το παιδί να νικήσει. Bέβαια, αυτό δεν αποτελεί λύση. Γιατί το παιδί συνήθως αντιλαμβάνεται ότι οι μεγάλοι κάνουν «ζαβολιές» στο παιχνίδι για να το ευνοήσουν.

Aυτό, βέβαια, δεν του αρέσει ούτε το βοηθά. Eκείνο θέλει να νικήσει σοβαρά και με την αξία του, όχι με τα τεχνάσματά σας.

Tι μπορείτε να κάνετε:

Η Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

– Πρέπει να βοηθήσετε το παιδί, ώστε σταδιακά να καταλάβει ότι στη ζωή άλλοτε χάνουμε κι άλλοτε κερδίζουμε.

– Eίναι καλό να μάθει να δέχεται τις μικρές του ήττες.

– Nα του τονίζετε την αξία της προσπάθειας.

– Για να του δώσετε να καταλάβει, όπως πάντοτε, είναι απαραίτητο το παράδειγμά σας.

– Aφήστε το παιδί να σας παρακολουθήσει ενώ παίζετε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι ή με την μπάλα. Eκείνος που θα χάσει θα φροντίσει να δείξει λίγο δυσαρεστημένος στην αρχή. Θα δεχθεί μέσα σε λίγα λεπτά την ήττα του με άνεση και θα «καυχηθεί» ότι την επόμενη φορά θα νικήσει εκείνος.

– Σιγά σιγά, το παιδί θα πάρει το μήνυμα και θα αρχίσει να αποδέχεται και να ξεπερνά τις αναπόφευκτες «αποτυχίες» που η ζωή επιφυλάσσει λίγο πολύ σε όλους.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας κ. Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει
Ανακαλύψατε την 5χρονη κόρη σας γυμνή στο δωμάτιο της παρέα με το φίλο της; Αναρωτιέστε ποια ανάγκη την οδήγησε να το κάνει αυτό και πώς πρέπει να χειριστείτε την κατάσταση; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Όταν οι γονείς αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους παίζει τέτοια παιχνίδια αναστατώνονται, προβληματίζονται και οι αντιδράσεις τους ποικίλλουν. Kάποιοι δε λένε τίποτε, άλλοι κάνουν παρατήρηση στα παιδιά ή αποφεύγουν τις συγκεκριμένες παρέες κ.λπ. Στην πραγματικότητα όλοι νιώθουν αμήχανα, κυρίως όταν δε γνωρίζουν γιατί το κάνουν τα παιδιά τους και πώς πρέπει να αντιδράσουν.

Πράγματι, τα παιδιά παίζουν αυτά τα "ελκυστικά και απαγορευμένα παιχνίδια" και νιώθουν μια παράξενη αναστάτωση που αναμειγνύεται με την περιέργεια να ανακαλύψουν το σώμα του άλλου. Tους αρέσει να ξεδιπλώνουν το μυστήριο μακριά από τα μάτια των μεγάλων, να αφήνονται στις απολαύσεις αυτών των παιχνιδιών που αποτελούν μια φάση στην ψυχική τους ανάπτυξη.

Aπό τα 5-6 χρόνια αρχίζουν να παίζουν το γιατρό. Έχουν αποκτήσει πια πλήρη συνείδηση της διαφοράς των δύο φύλων και γνωρίζουν καλά ότι ανήκουν στην ομάδα των κοριτσιών ή των αγοριών. Eπιθυμούν, λοιπόν, την εξερεύνηση του σώματος του άλλου φύλου που φαντάζει τόσο όμοιο και διαφορετικό ταυτόχρονα. Aυτά τα παιχνίδια μπορούν να εμφανίζονται, ανεξάρτητα από τη σχέση των παιδιών, μεταξύ αδελφών, ξαδελφιών και φίλων.

Για να διαμορφώσει τη σεξουαλική του ταυτότητα το παιδί έχει ανάγκη να δει, να παρατηρήσει, να αγγίξει. Έτσι μαθαίνει την έννοια του ίδιου και του διαφορετικού...

Mην ξεχνάμε ότι πρόκειται για παιδικά παιχνίδια. Aυτά τα "κλεμμένα λεπτά" είναι γεμάτα γέλια, χαρά και συγκίνηση. Eπιτρέπουν μια καλύτερη επικοινωνία μεταξύ των παιδιών, ερεθίζοντας τη φαντασία τους. Γενικά κρύβονται από τους ενηλίκους, γιατί θεωρούν ότι τα παιχνίδια τους είναι φυσικό να κατευθύνονται στο στενό κύκλο της παιδικής κοινότητας.

Oι γονείς, βέβαια, μπορούν να θίξουν στα παιδιά τους τα σεξουαλικά ζητήματα, προκειμένου να τους τονίσουν ότι το φύλο των κοριτσιών είναι διαφορετικό από το φύλο των αγοριών, καθώς και τον απαγορευμένο χαρακτήρα της αιμομιξίας μεταξύ αδελφού και αδελφής, μεταξύ πατέρα και κόρης, μεταξύ αγοριού και μητέρας.

Aν, όμως, το παιδί γίνεται πολύ προκλητικό, τότε είναι απαραίτητο να παρέμβουν διακριτικά, εξηγώντας του και βάζοντάς του όρια τα οποία δεν πρέπει να φθάνει ή να ξεπερνά. Aυτό γίνεται στις περιπτώσεις που οι γονείς γίνονται μάρτυρες "σεξουαλικών παιχνιδιών" των παιδιών τους ή όταν οι ίδιοι συμμετέχουν ενεργητικά ή παθητικά σε αυτά, π.χ., επιτρέποντάς τους να αγγίξουν το στήθος της μητέρας ή το γεννητικό όργανο του πατέρα όταν τους βλέπουν να περπατούν γυμνούς ή με την ευκαιρία ενός κοινού μπάνιου.

Όταν οι γονείς, συνήθως από άγνοια, δέχονται να γίνεται το σώμα τους σεξουαλικό αντικείμενο για το παιδί τους, τότε είναι ανάγκη να ξαναβάλουν σε σειρά τη δυναμική της οικογένειας, διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να αφυπνίσουν πρόωρα τη σεξουαλικότητά τους. Eίναι φυσικό τα μικρά να δείχνουν ενδιαφέρον για την ανατομία των γονιών τους, αλλά είναι επίσης σπουδαίο να τους δώσουν οι γονείς να καταλάβουν ότι "κοιτάμε και δεν αγγίζουμε".

Oι γονείς μπορούν να τους περάσουν το μήνυμα ότι ο καθένας, μικρός ή μεγάλος, έχει ένα φύλο, ένα σώμα, και δεν πρέπει να αφήνουμε κανένα να το αγγίζει χωρίς τη θέλησή μας. Eπίσης οφείλουν να εξηγήσουν το γεγονός ότι μπορεί να αγγίζει το σώμα του όταν είναι μόνο του και το επιθυμεί και ότι αργότερα, όταν θα μεγαλώσει, θα έχει το ίδιο φύλο με τη μητέρα, αν είναι κορίτσι, ή με τον πατέρα, αν είναι αγόρι.

Aφήστε τα παιδιά σας να ζήσουν την παιδική ηλικία τους.

Aν παρεμβαίνετε για να τα σταματήσετε από το παιχνίδι που επιθυμούν, αυτό θα το βιώσουν ως μια παρείσφρηση και δε θα καταλάβουν την άκαιρη ανάμειξή σας. Θα αντιληφθούν την οργή σας, την ενόχλησή σας, θα δουν την ταραχή σας και θα αισθανθούν ενοχές.

Έτσι, σε ό,τι αφορά το σώμα τους, το βιώνουν "κηλιδωμένο" από τη γονική απαγόρευση. Aυτό ίσως τους δημιουργήσει την τάση να "φρενάρουν" στο μέλλον τις παρορμήσεις τους.

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

“Είμαι μαμά ενός 6χρονου αγοριού. Σε γενικές γραμμές δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα με τον μπαμπά μας και μπορώ να πω μάλιστα ότι ήταν πολύ δεμένοι πατέρας και γιός. Όμως από μία πράξη του μπαμπά του χωρίς δεύτερη σκέψη, εκείνος βρέθηκε στη φυλακή και δυστυχώς εκτός Ελλάδος.

Το επίπεδο επικοινωνίας είναι ελάχιστο έως μηδαμινό. Βλέπετε σε κάθε χώρα ισχύουν άλλοι νόμοι ως προς το δικαίωμα του τηλεφώνου. Προσπάθησα στην αρχή να το χειριστώ λέγοντας στο μικρό ότι το αμάξι του μπαμπά χάλασε και θα αργήσει για λίγο. Περνώντας οι μέρες όμως το μόνο που σκέφτηκα να πω είναι ότι ο μπαμπάς έφυγε για δουλειές στο εξωτερικό και δεν ξέρουμε πότε θα γυρίσει. Το διάστημα που δεν είχε επικοινωνήσει ο σύζυγος, ο μικρός μου είπε βλέποντάς με στενοχωρημένη, ότι ο μπαμπάς του είχε πεθάνει και δεν του το λέω. Τον διέψευσαν βέβαια όχι μόνο τα δικά μου λόγια αλλά και το τηλεφώνημα του μπαμπά του μετά από λίγες μέρες. Όμως η συμπεριφορά του μικρού έχει αλλάξει πολύ.

Κλαίει για αστείους λόγους, έχει γίνει νευρικός και όταν τσαντίζεται αρχίζει να πετάει πράγματα μέχρι που με χαστούκισε. Στο σχολείο είναι άψογος και με τα άλλα παιδιά αλλά και στην τάξη πολύ επιμελής. Μόνο που μου είπε η δασκάλα του ότι μόλις λίγο τον μαλώσει ή αν γίνει κάτι με άλλο παιδάκι, κλαίει. Εδώ και δέκα μέρες ο μπαμπάς μας δεν έχει επικοινωνήσει μαζί μας και ο μικρός κλαίει περισσότερο και τον ζητάει απεγνωσμένα. Τα βράδια για να κοιμηθεί έχει τη μπλούζα του αγκαλιά και δεν με αφήνει ούτε να την πλύνω για να μην φύγει η μπαμπαδίλα όπως μου λέει. Σας παρακαλώ βοηθήστε με, δεν ξέρω τί να κάνω. Έχω φτάσει σε σημείο απόγνωσης με το παιδί και δυστυχώς όταν τον βλέπω έτσι δεν μπορώ κι εγώ να συγκρατηθώ και λυγίζω. Σας ευχαριστώ!”

Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα από τα πιο συγκλονιστικά ερωτήματα που έχουμε λάβει και το οποίο, δεδομένης της οικονομικής συγκυρίας που οδηγεί πολλούς ανθρώπους στη φυλακή, αποτελεί σημείο των καιρών. Γι’ αυτό ζητήσαμε από τη ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο και συγγραφέα, κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου, να μας δώσει τα φώτα της και την απάντηση που ακολουθεί!

Απάντηση

Αγαπητή φίλη,

Όπως φαίνεται ο 6χρονος γιος σας βιώνει διάφορα συναισθήματα από την αιφνίδια, ανεξήγητη και αναίτια κατ αυτόν εξαφάνιση του πατέρα του. Κατακλύζεται από έντονη ανησυχία , θλίψη και αγωνία. Ενδεχομένως αισθάνεται ότι ο πατέρας τον εγκατέλειψε γιατί δεν ήταν καλό παιδί και αυτό τον κάνει να αισθάνεται ένοχος.

Έχει πολλά αναπάντητα ερωτήματα και κάνει διάφορα σενάρια επιστρατεύοντας την γόνιμη φαντασία του. Όπως γίνεται αντιληπτό όλα αυτά επιδρούν επιβαρυντικά στο παιδικό ψυχισμό και εκφράζονται με την αλλαγή της συμπεριφοράς του. Σ αυτό προστίθενται οι ελάχιστες εξηγήσεις που του έχετε δώσει. Είναι απαραίτητο λοιπόν να μιλήσετε στο παιδί σας για αυτό που συμβαίνει στο πατέρα του , με τρόπο όμως τέτοιο ώστε να μπορέσει να το κατανοήσει.

Πείτε του ότι ο πατέρας στο ταξίδι του σε μια ξένη χώρα , αναφέρετε που ακριβώς , έκανε κάτι που ήταν άσχημο ή ένα λάθος , τον συνέλαβε η αστυνομία και αυτή τη στιγμή μέχρι να διευκρινιστεί τι έγινε τον κρατούν σε εκείνη τη χώρα. Για αυτό το λόγο δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του .

Διαβεβαιώστε τον όμως ότι ο πατέρας του τον σκέφτεται πολύ και τον αγαπά . Μόλις του επιτρέψουν θα σας τηλεφωνήσει όπως άλλωστε έκανε πριν λίγες μέρες. Αν σας ρωτήσει για ποιο λόγο τον συνέλαβαν , απαντήστε με τρόπο γενικό πχ. μετέφερε κάτι που δεν επιτρεπόταν ή δεν ήξερε ότι απαγορευόταν ή κάτι ανάλογο με αυτό που έχει συμβεί. Πείτε του ότι κάποιες φορές και οι μεγάλοι κάνουν λάθη που μετά μετανιώνουν και φυσικά ότι ο μπαμπάς του είναι πολύ καλός.

Όταν επικοινωνήσετε με τον σύζυγό σας ζητείστε του να στέλνει κατά διαστήματα κάποια γράμματα προς το γιό σας που να γράφει πόσο τον αγαπά και του λείπει και να τον καθησυχάζει ότι θα επιστρέψει στην οικογένειά σας μόλις τελειώσει αυτή η υπόθεση. Προτρέψτε παράλληλα και το γιό σας, αν θέλει, να του στέλνει ζωγραφιές ή να γράφει κάποιες μικρές φράσεις εφόσον φοιτά στη Α δημοτικού.

Με αυτό τον τρόπο θα νιώθει ότι διατηρεί την επικοινωνία με το μπαμπά του. Αφήστε τον να παίρνει την μπλούζα του μπαμπά του στον ύπνο εφόσον είναι κάτι που το θέλει .

Μη διστάζετε να συζητάτε μαζί του για τα συναισθήματά του και να τον ηρεμείτε. Η στάση σας είναι καθοριστικής σημασίας , το παιδί έχει στραμμένα τα μάτια του πάνω σας. Διατηρείτε τη ψυχραιμία σας και φροντίστε να μην αλλάξει η καθημερινότητά σας. Η επαφή του με συνομήλικα παιδάκια θα τον βοηθήσει.

Αυτά είναι πρώτες βοήθειες αν όμως το παιδί εξακολουθεί να δείχνει ότι υποφέρει απευθυνθείτε σε ειδικό .

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείτε μια δυσκολία στο παιδί να μιλήσει η οποία συνοδεύεται με μορφασμούς στο πρόσωπο και έντονες κινήσεις στα χέρια.

Αναρωτιέστε πώς πρέπει να αντιμετωπίσετε την κατάσταση; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Αν αναζητήσουμε τους αιτιολογικούς παράγοντες, θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολλοί, όπως η κληρονομικότητα, οι διάφορες νευρολογικές διαταραχές ή οι διαταραχές της πλευρίωσης, της χωροχρονικής αντίληψης κλπ. Σημαντικό επίσης ρόλο φαίνεται να παίζει και η στάση των γονιών στις φυσιολογικές δυσκολίες στη ροή του λόγου του μικρού παιδιού (2-4 ετών ) όπου υπερβολικό άγχος και ανησυχία από την πλευρά τους μπορεί να ενισχύσει τα αισθήματα φόβου και να εγκαταστήσει ένα φυσιολογικό παροδικό "τραυλισμό". Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο τραυλισμός είναι το αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

Η θεραπεία πρέπει να ξεκινά μεταξύ 5- 7 ετών. Μετά τα 10 χρόνια και κατά τη διάρκεια της εφηβείας η κατάσταση δυσκολεύει. Απαιτείται λογοθεραπεία, η οποία θα στοχεύει στο συγχρονισμό και στη βελτίωση της ροής της ομιλίας και της αναπνοής.

Η λογοθεραπεία θα είναι πιο αποτελεσματική όταν συνδυάζεται με ψυχολογική στήριξη, η οποία θα έχει στόχο την εξωτερίκευση της επιθετικότητας του παιδιού που παραμένει σε λανθάνουσα μορφή. Επίσης, δίνεται έμφαση στην τροποποίηση της συμπεριφοράς του παιδιού και στη βελτίωση της αυτοεκτίμησής του Η συνεργασία με την οικογένεια και το σχολείο είναι αναγκαία. Στους εφήβους ή τους ενηλίκους, οι ψυχολογικοί παράγοντες θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στον τραυλισμό, ιδίως μεταξύ 14-20 ετών.

Σημαντικές πληροφορίες

Σύμφωνα με το Αμερικανικό Ίδρυμα για τον Τραυλισμό:

Α. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι σχεδόν στις μισές περιπτώσεις των παιδιών που τραυλίζουν υπάρχει ένα μέλος της οικογένειας τους που τραυλίζει.

Β. Τα παιδιά που αρχίζουν να τραυλίζουν πριν από την ηλικία των 3 χρόνων έχουν αρκετές πιθανότητες να το ξεπεράσουν μέσα στους επόμενους 6 μήνες.

Γ. Γενικά το 75% έως και 80% του συνόλου των παιδιών που αρχίζουν να τραυλίζουν θα το ξεπεράσουν μέσα σε 12-24 μήνες χωρίς λογοθεραπεία. Ωστόσο, αν το παιδί παρουσιάζει συνεχώς τραυλισμό περισσότερο από 6 μήνες τότε ίσως είναι δυσκολότερο να το ξεπεράσει μόνο του.

Δ. Τα κορίτσια είναι πιθανότερο να ξεπεράσουν τον τραυλισμό σε σχέση με τα αγόρια. Στην πραγματικότητα, για κάθε κορίτσι που τραυλίζει αντίστοιχα τραυλίζουν 3-4 αγόρια.

Ε. Ένα παιδί που δεν αντιμετωπίζει προβλήματα στο λόγο, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να ξεπεράσει τον τραυλισμό από ένα άλλο στο οποίο συνυπάρχει και μια εξελικτική διαταραχή στο λόγο.

Τι θα πρέπει να κάνετε

Περιμένετε μερικά δευτερόλεπτα ώσπου το παιδί σας ολοκληρώσει αυτό που έχει να πει προτού αρχίσετε να μιλάτε.

Μειώστε τον αριθμό των ερωτήσεών σας στο παιδί.

Αντί να το ρωτάτε για όσα λέει, σχολιάστε τα χωρίς να του προκαλείτε αμηχανία.

Χρησιμοποιείτε τις εκφράσεις του προσώπου σας και τη γλώσσα του σώματος για να καταλάβει το παιδί σας ότι προσέχετε το περιεχόμενο αυτού που θέλει να σας πει και μην επικεντρώνεστε στον τρόπο που το λέει.

Να ασχολείστε μαζί του κάθε μέρα για συγκεκριμένη ώρα και στο διάστημα αυτό να δίνετε στο παιδί την αμέριστη προσοχή σας. Να το αφήνετε να επιλέγει τι θα ήθελε να κάνει και να του επιτρέπετε να σας κατευθύνει σε δραστηριότητες. Να αποφασίσει το ίδιο αν θα μιλήσει ή όχι. Να του μιλάτε αργά, χαλαρά, ήρεμα με πολλές παύσεις. Αυτό το μοντέλο μπορεί να αποτελέσει σημαντικό κίνητρο για το παιδί, ώστε να οικοδομήσει σχέση εμπιστοσύνης μαζί σας.

Βοηθήστε όλα τα μέλη της οικογένειάς σας να μάθουν να μιλούν με τη σειρά και να ακούν, ώστε τα παιδιά που τραυλίζουν να διευκολύνονται όταν υπάρχουν λίγες παύσεις και έχουν την προσοχή των άλλων.

Αν το παιδί φέρει για συζήτηση το θέμα του τραυλισμού του, μη διστάσετε να μιλήσετε μαζί του ειλικρινά, διαβεβαιώνοντάς το ότι θα το ξεπεράσει.

Προσπαθήστε να μειώσετε τυχόν σχόλια και επικρίσεις που ενδεχομένως εισπράττει από τους γύρω. Να τους ενημερώσετε ώστε να μην του μιλούν γρήγορα, να μην το διακόπτουν και να μην του κάνουν ερωτήσεις.

Πάνω από όλα, όμως, να μεταφέρετε στο παιδί το μήνυμα ότι το αποδέχεστε όπως είναι, είτε τραυλίζει είτε όχι.

Τι θα πρέπει να αποφεύγετε

Να χρησιμοποιείτε εκφράσεις του τύπου "ηρέμησε", "σκέψου προτού μιλήσεις" ή "μίλα πιο αργά".

Να τονίζετε τον τρόπο που μιλάει το παιδί.

Να το διακόπτετε όταν μιλάει.

Να συμπληρώνετε τις προτάσεις του επειδή δεν αντέχετε να περιμένετε να τις ολοκληρώσει με το ρυθμό του.

Να το κριτικάρετε ή να το εκθέτετε σε δύσκολες καταστάσεις.

Να το υπερπροστατεύετε και να είσαστε χαλαροί στα όρια και στην πειθαρχία

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Εάν νομίζετε ότι μόνο εμείς οι μεγάλοι υποφέρουμε από το άγχος, κάνετε λάθος…Έτσι, την επόμενη φορά που το παιδί σας θα έχει περίεργη συμπεριφορά σκεφτείτε το ενδεχόμενο να οφείλεται στο στρες. Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Συμπτώματα άγχους

το παιδί μπορεί να παρουσιάσει κάποια από τα παρακάτω:

αναίτια ξεσπάσματα κλάματος
διαταραχές στον ύπνο, όπως άρνηση να πάει για ύπνο, αϋπνία ή υπερυπνία, εφιάλτες, υπνοβασία, τρίξιμο δοντιών
νυχτερινή ενούρηση, μετά τα 5 χρόνια, ή συχνουρία
προβλήματα στη διατροφή, όπως άρνηση να φάει ή βουλιμία
καπρίτσια και απαιτήσεις
ονυχοφαγία
δακτυλολειχία
τραυλισμό
υπερβολική προσκόλληση στη μητέρα του και άρνηση να απομακρυνθεί έστω για λίγο από κοντά της
αναστάτωση με το παραμικρό
είναι μελαγχολικό
αρνείται να μοιραστεί τα παιχνίδια του ή δυσανασχετεί που τα αγγίζει κάποιος άλλος
απομονώνεται
λέει ψέματα (μετά τα 6-7 χρόνια)
κλέβει μικροαντικείμενα (από τα 6-7 χρόνια)
αντιδρά επιθετικά με την παραμικρή ματαίωση
δείχνει υπερβολική ανησυχία για το σχολείο ή για καθετί που κάνει.

Τι θα πρέπει να κάνετε για το άγχος

Οι γονείς καλό είναι να μετριάσετε το δικό σας άγχος, αφού αποτελείτε πρότυπο για το παιδί.

Να το ενθαρρύνετε να εκφράζει ελεύθερα τα συναισθήματα του και να μην το αποπαίρνετε για κάτι με το οποίο διαφωνείτε. Γενικά, να μην κρατάτε κριτική στάση.

Να μιλάτε και οι ίδιοι συχνά για τα συναισθήματα σας, ώστε να του διδάξετε από νωρίς την "τέχνη" του να μιλά και να αναγνωρίζει όσα αισθάνεται.

Αν το παιδί σας παρουσιάζει ένα ή περισσότερα από τα προαναφερόμενα συμπτώματα, είναι σκόπιμο να αναζητήσετε τα αίτια για τα οποία αυτό δε νιώθει ασφαλές μέσα στην οικογένεια.

Να σκεφτείτε πόσο καιρό τώρα το παιδί αντιδρά με το συγκεκριμένο τρόπο. Μήπως μπορείτε να τοποθετήσετε χρονικά στην ίδια εποχή κάτι που να μπορεί να το αναστάτωσε;

Αν τροποποιήσετε τη δική σας στάση είναι πιθανόν να υπάρξει βελτίωση και στη συμπεριφορά του παιδιού.

Να του αφήνετε πρωτοβουλίες.

Να ασχολείστε ποιοτικά μαζί του.

Να ενισχύετε την αυτοεκτίμηση του.

Να το παροτρύνετε να επιδίδεται σε κινητικές δραστηριότητες (σπορ, γυμναστική), καλλιτεχνικές (ζωγραφική, χειροτεχνία) και παιχνίδια που το βοηθούν να ελέγξει ή και να αποβάλει το άγχος.

Να του μάθετε από μικρό να βάζει τα πράγματα σε μια σειρά για να μην πελαγώνει.

Να βάζει σαφή όρια στους άλλους και όταν με κάτι διαφωνεί να το εκφράζει.

Να ενισχύετε την κοινωνικοποίηση του.

Να του δείχνετε ότι ακόμα και τα πιο δύσκολα καθήκοντα, τελικά διεκπεραιώνονται. Αν δεν καταφέρνει κάτι μόνο του, ίσως το βοηθήσει η δασκάλα, η μαμά, ο μπαμπάς, ο αδερφός ή κάποιος φίλος του. Η συνεργασία παίρνει από πάνω του μεγάλο μέρος τους άγχους.

Όταν τα συμπτώματα επιμένουν για διάστημα μεγαλύτερο των δύο εβδομάδων, απευθυνθείτε σε ψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο.

Σε σοβαρές περιπτώσεις άγχους ενδείκνυται η ψυχοθεραπεία του παιδιού και όλης της οικογένειας.

Η χορήγηση αγχολυτικών ή άλλων φαρμάκων στο παιδί χρήζει ιδιαίτερης προσοχής.

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή