Νοεμβρίου 20, 2018

Παιδική ηλικία

Βοηθήστε το παιδί σας να αντιμετωπίσει τη μελαγχολία και την απογοήτευση.Eίναι απολύτως φυσιολογικό σε κάποιες φάσεις της ζωής μας να νιώθουμε στενοχώρια ή μελαγχολία. Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής, να νιώθουμε κάπου κάπου και αυτού του είδους τα συναισθήματα, με την προϋπόθεση όμως να μην έχουν μεγάλη διάρκεια και να μη μας καταβάλλουν συχνά. Τι γίνεται όμως όταν το παιδί μας νιώθει έτσι; Πώς μπορούμε να το βοηθήσουμε να το ξεπεράσει;

Το παιδί θα πρέπει να γνωρίζει ότι:

Μπορεί να αντιμετωπίσει μια κατάσταση όσο δυσάρεστη και αν είναι.
Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει, προκειμένου να διώξει τη στενοχώρια και να νιώσει καλύτερα.
Μια θετική στάση πάντα βοηθάει στο να ξεπερνιούνται πιο εύκολα οι απογοητεύσεις.
Πώς μπορεί ένα παιδί να αντιμετωπίσει τα αρνητικά συναισθήματα;

Τα στενάχωρα συναισθήματα δεν πρέπει να καταβάλλουν τη διάθεσή του ούτε να καταστρέφουν τη μέρα του. Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει προκειμένου να αισθανθεί καλύτερα. Υπάρχουν τρόποι που μπορούν, αν τους ακολουθήσει, να προλάβουν τη διάρκεια αλλά και την ένταση των "κακών συναισθημάτων".

Μπορεί να ξεκινήσει παρατηρώντας το πως νιώθει και εντοπίζοντας την αιτία που αισθάνεται έτσι.

Η κατανόηση των συναισθημάτων του, το βοηθάει να καταλάβει αλλά και να αποδεχτεί τον εαυτό του. Όταν, λοιπόν, νιώθει στενοχώρια ή μελαγχολία, καλό είναι να το συνειδητοποιεί αλλά όχι να το δραματοποιεί. Μπορεί να το μοιραστεί με κάποιον, χωρίς όμως να δίνει παραπάνω προσοχή και βάρος σε μια κατάσταση, από αυτό που ουσιαστικά της αναλογεί. Μπορεί να προσπαθήσει να ψάξει λίγο τον εαυτό του δείχνοντας του κατανόηση, αλλά ταυτόχρονα αναζητώντας την πραγματική αιτία που προκάλεσε τη στενοχώρια του. Δεν πρέπει να ξεχνάει ότι η στενοχώρια πάντα περνάει και σύντομα θα νιώσει καλύτερα.

Πρέπει να μάθει να ξεπερνάει και τις απογοητεύσεις και τις αποτυχίες. Όλα άλλωστε είναι μέσα στο πρόγραμμα.

Κάθε φορά που τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά, πρέπει να θυμίζει στον εαυτό του ότι η παραίτηση δεν είναι λύση. Θα υπάρξει και επόμενη φορά. Επιπλέον, η προσπάθεια πάντα μετράει. Είναι προτιμότερο αντί να αφήνει τα δυσάρεστα συναισθήματα να το καταβάλλουν, να εστιάζει στο τι πήγε λάθος ώστε να μην το επαναλάβει στο μέλλον. Η θετική στάση βοηθάει σε όλες τις περιπτώσεις!

Θετική σκέψη

Ακόμα και σε στιγμές που κυριεύει το παιδί το συναίσθημα της λύπης, πρέπει να σκέφτεται και να εστιάζει στα χαρίσματα που έχει, ώστε να ανακτά τις δυνάμεις και την αυτοπεποίθησή του. Τη στιγμή του προβλήματος, μπορεί να βρει λύσεις για να βγει από τη δύσκολή θέση. Όλα διορθώνονται αρκεί να πιστέψει στις δυνάμεις του. Όταν κάτι δεν πηγαίνει καλά, σίγουρα υπάρχει κάτι άλλο που μπορεί να του δώσει χαρά. Το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να το ψάξει και να απεγκλωβιστεί από τις κακές σκέψεις!

Λύσεις στο πρόβλημα

Αντιμετωπίζοντας σωστά μια κατάσταση και βρίσκοντας λύσεις, το ίδιο το παιδί αισθάνεται αυτομάτως πιο σίγουρο για τον εαυτό του και πιο δυνατό. Είναι δύσκολο να παραμένει στενοχωρημένο όταν νιώθει τόσο ικανό!

Στήριξη

Ακόμα και τα πιο ικανά παιδιά έχουν ανάγκη από στήριξη. Οι άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά για το παιδί (γονείς, φίλοι, δάσκαλοι) μπορούν να του ανακουφίσουν τον πόνο τις δύσκολες στιγμές. Πολλές φορές η συζήτηση και η κατανόηση, αρκούν για να ξεπεραστεί μια απογοήτευση ή μια αποτυχία.

Αλλαγή διάθεσης

Το παιχνίδι, η άθληση, το ποδήλατο, το τρέξιμο, η μουσική, ο χορός, ένα βιβλίο, μια ταινία, η καλή παρέα πάντα βοηθούν.

Το να μαθαίνει το παιδί να αντιμετωπίζει τα αρνητικά συναισθήματα είναι μια υπόθεση που απαιτεί προσπάθεια και πρακτική. Μόλις όμως το καταφέρει, θα συνειδητοποιήσει ότι όλα τα αρνητικά συναισθήματα που έπιαναν χώρο στη ζωή του, τώρα αφήνουν τη θέση τους στη χαρά και την ουσιαστική ευτυχία!

 

Παιδική ηλικία

Πιάσατε το παιδί σας να κλέβει και έχετε αναστατωθεί! Θέλετε να μάθετε ποιοι λόγοι μπορεί να κρύβονται πίσω από την πράξη του και πώς πρέπει να αντιμετωπίσετε την κατάσταση;

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Λόγοι που οδηγούν τα παιδιά να κλέβουν

Για να τραβήξουν την προσοχή των άλλων, π.χ. των γονιών εάν είναι υπερβολικά απασχολημένοι.

Ως αντιστάθμισμα στην έλλειψη τρυφερότητας ή αποδοχής, π.χ αν οι γονείς είναι αυστηροί.

Επειδή το κάνουν και άλλοι συνομήλικοι, επιδιώκοντας έτσι να κερδίσουν το θαυμασμό της παρέας τους.

 Για να εκδικηθούν ένα συμμαθητή-συμμαθήτρια ή επειδή τον/τη ζηλεύουν.

Από απερισκεψία ή επειδή επιθυμούν να αποκτήσουν όλο και περισσότερα αγαθά με τα οποία βομβαρδίζει η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.

Γιατί είναι όντως στερημένα από πολλά, ειδικά σε οικογένειες που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση.

Σπανιότατα υπάρχουν παιδιά με εγκεφαλικές βλάβες ή με ψυχογενή τάση για κλοπή.

Τι θα πρέπει να κάνετε
Όταν αντιληφθείτε ότι το παιδί έκλεψε, καλό είναι να του εξηγήσετε ήρεμα ότι δεν αφαιρούμε κάτι από τους άλλους χωρίς πρώτα να τους ρωτήσουμε, αποφεύγοντας να δώσετε συνέχεια ή έμφαση.

Αν το χειριστείτε σωστά, η πιθανότητα να ξαναπροσπαθήσει να κλέψει είναι μικρή. Το παιδί ιδίως στην προσχολική ηλικία, δεν καταλαβαίνει επαρκώς τη διάκριση του "έχω" και του "δεν έχω".

Αν όμως το παιδί καταφεύγει επανειλημμένα σε αυτή την πράξη, είναι απαραίτητο να αναλογιστείτε για ποιο λόγο το κάνει και ενδεχομένως τι μήνυμα θέλει να σας περάσει.

Προτρέψτε το παιδί να επιστρέψει αυτό που έκλεψε ή να το πληρώσει από τις οικονομίες του, αν βέβαια αυτό είναι δυνατόν. Είναι σημαντικό το παιδί να μην επωφεληθεί από αυτό που έκλεψε.

Πρέπει να του ξεκαθαρίστε ότι αυτή η συμπεριφορά δε γίνεται αποδεκτή από την οικογένειά σας αλλά και από τους άλλους.

Είναι σημαντικό να βελτιώσετε την επαφή σας μαζί του.

Να του δείχνετε εμπιστοσύνη.

Να του μάθετε τρόπους αυτοελέγχου.

Να του αναθέτετε πρωτοβουλίες ώστε να ενισχύεται η εικόνα που έχει για τον εαυτό του.

Η αφαίρεση αντικειμένων συχνά στα μεγαλύτερα παιδιά σχετίζεται με το χαρτζιλίκι, σε ποιο ύψος και με ποιες προϋποθέσεις χορηγείται. Αναρωτηθείτε μήπως σας λέει με τον τρόπο του ότι του δίνετε ελάχιστα. Μήπως αγοράζει κάτι που αγνοείτε ή που του το έχετε απαγορεύσει; Μήπως άθελα σας το αναγκάζετε να "ζητιανεύει" για το χαρτζιλίκι;

Αν το παιδί είναι για αντικειμενικούς λόγους στερημένο, να του εξηγείτε ότι η κλοπή δεν είναι τρόπος να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί, διότι η συνέπεια θα του στοιχίσει πολύ περισσότερο από την "ευκολία" απόκτησης του συγκεκριμένου αντικειμένου.

Ενδεχομένως τα παιδιά που κλέβουν συστηματικά παρουσιάζουν και άλλα προβλήματα στη συμπεριφορά. Επίσης η κλοπή μπορεί να αποτελεί ένδειξη άλλων σοβαρών προβλημάτων στη συναισθηματική ανάπτυξή του. Τα παιδιά αυτά δύσκολα εμπιστεύονται άλλους και δε δημιουργούν στενές σχέσεις. Αν το παιδί κλέβει επανειλημμένα καλό θα ήταν να ζητήσετε βοήθεια από ειδικό.

Τι θα πρέπει να αποφεύγετε
Να το απειλείτε.
Να το υποτιμάτε ή να το εξευτελίζετε.
Να του κολλάτε την ετικέτα του κλέφτη.
Να το αναγκάζετε με την αυστηρότητά σας να σας λέει ψέματα προκειμένου να κρυφτεί. Η εσφαλμένη αντιμετώπιση ενδέχεται να γίνει αφορμή για επανάληψη αυτής της συμπεριφοράς.

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Έρευνα απέδειξε ότι, όσο περισσότερο άγχος βίωνε ένα παιδί, τόσο πιο πολλά γλυκά και λιπαρά κατανάλωνε.Παρηγοριά στο φαγητό λόγω άγχους αναζητούν ακόμα και τα παιδιά ηλικίας 5 ετών, αναφέρει μια νέα επιστημονική μελέτη

. Παρά το γεγονός ότι ορισμένοι ενήλικες είναι γνωστό ότι είναι συναισθηματικοί καταναλωτές, η νέα έρευνα δείχνει ότι αυτό συμβαίνει και στα παιδιά σε πολύ νεαρή ηλικία.

Βέλγοι ερευνητές κάλεσαν περισσότερα από 300 παιδιά, ηλικίας μεταξύ πέντε και δέκα ετών, να συμπληρώσουν ειδικά ερωτηματολόγια σχετικά με την ζωή τους, όπως το εάν είχαν βιώσει στρεσογόνα γεγονότα όπως ένα διαζύγιο των γονιών τους ή έναν θάνατο του παππού ή της γιαγιάς, και τα συναισθήματα που ένιωθαν στις διάφορες καταστάσεις

. Ο εκφοβισμός και τα προβλήματα με τους φίλους ή τους αδελφούς και τις αδελφές τους, επίσης συνυπολογίστηκαν και οι γονείς απάντησαν αντίστοιχες ερωτήσεις σχετικά με τη συμπεριφορά των παιδιών τους. Οι γονείς επίσης κλήθηκαν να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με το πόσο συχνά τα παιδιά τους έτρωγαν διάφορα τρόφιμα, και υπό ποια συναισθηματική κατάσταση επέλεγαν συγκεκριμένα τρόφιμα.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσο περισσότερο άγχος βίωνε ένα παιδί τόσο πιο πολλά γλυκά και λιπαρά κατανάλωνε στην διατροφή του. Η ερευνήτρια Ναταλί Μάικλς του Πανεπιστημίου της Γάνδης, υποστήριξε ότι τα επίπεδα της ορμόνης κορτιζόλης αυξάνονται όταν έχουμε άγχος, γεγονός που εμποδίζει μια ορμόνη που ρυθμίζει την όρεξη, την λεπτίνη, να δώσει σήμα στον εγκέφαλο ότι είμαστε χορτάτοι.

Επίσης, η Δρ. Μάικλς δήλωσε ότι ότι οι γονείς και τα σχολεία θα πρέπει να διδάσκουν στα παιδιά μηχανισμούς αντιμετώπισης στρεσογόνων καταστάσεων, για να μπορούν να αντιδράσουν σωστά και με ψυχραιμία.

"Οι γονείς και τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν ότι το στρες μπορεί να επηρεάσει τη συναισθηματική διατροφική συμπεριφορά , για να μπορούν να δώσουν προσοχή σε πιθανές παρασπονδίες και να προλάβουν αυτή τη συμπεριφορά .Επιπλέον, τα παιδιά θα πρέπει να είναι εξοπλισμένα με δεξιότητες αντιμετώπισης του άγχους ή να ζητήσουν βοήθεια για να λύσουν ένα ζήτημα που τα απασχολεί, αντί να αναζητούν παρηγοριά στο φαγητό", τόνισε.

https://www.akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Το καλοκαίρι είναι συνώνυμο με τις διακοπές και ιδιαίτερα με τη θάλασσα.

Πολλοί γονείς αναρωτιούνται, όμως, πώς θα δεχτεί τη θάλασσα το μωρό τους. Η επαφή του βρέφους με το υγρό στοιχείο πρέπει να γίνεται σταδιακά.

Βοηθήστε το παιδί να εξοικειωθεί με τη θάλασσα:

• Οι καταλληλότερες ώρες για τη θάλασσα είναι νωρίς το πρωί ή το απόγευμα.

• Η πολλή φασαρία ενοχλεί το παιδί στην πρώτη του γνωριμία με το νερό.

• Μην το πιέσετε να κάνει κάτι που δε θέλει την συγκεκριμένη στιγμή.

• Αντίθετα, να έχετε υπομονή μαζί του και να το ενθαρρύνετε συνεχώς.

• Η προσοχή σας να είναι στραμμένη πάνω του.

• Στις περιπτώσεις που αρνείται να μπει στο νερό, πρέπει να σκεφθείτε ότι ίσως δεν είναι ακόμη έτοιμο ή ότι εσείς δεν είστε αρκετά ήρεμοι. Το νερό πρέπει να είναι για το παιδί κάτι ξεχωριστό, άμεσα συνδεδεμένο με το παιχνίδι, την ευχαρίστηση και την συντροφικότητα.

• Ξεκινήστε από την αρχή την προσπάθεια σας οπλισμένοι με υπομονή, παίζοντας εκεί που σκάει το κύμα. Μόλις εξοικειωθεί δε θα θέλει να βγει από τη θάλασσα.

• Συνήθως, από την ηλικία των 5 ετών, το παιδί μπορεί να μάθει να κολυμπά.

• Η κολύμβηση είναι η καλύτερη άσκηση, γιατί κινούνται όλοι οι μύες του σώματος, αναπτύσσονται οι πνεύμονες και θωρακίζεται η υγεία του παιδιού.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε:

• Το μωρό είναι ιδιαίτερα επιρρεπές στις αδιαθεσίες και στην ηλίαση, ειδικά όταν μένει ακίνητο μέσα στη ζέστη.

• Τις πρώτες ημέρες στην παραλία πρέπει να κάθεται ελάχιστα τον ήλιο και πάντα με αντιηλιακή κρέμα και με ένα λευκό φανελάκι.

• Κάθε παιδί, ανεξάρτητα από την ηλικία, πρέπει να φορά οπωσδήποτε καπέλο.

• Να φορά παπούτσια για την καυτή άμμο και να έχετε πάντα μαζί σας ένα μπουκάλι μεταλλικό νερό ή μπιμπερό για τα μικρότερα παιδιά.

• Να φορά μπρατσάκια ή σωσίβιο όταν κολυμπά.

• Αν το παιδί βρίσκεται στη φάση που όλα τα αντικείμενα καταλήγουν στο στόμα του, καλό θα ήταν να το επιβλέπετε, γιατί τα βότσαλα φαντάζουν ιδιαίτερα ελκυστικά.

• Τα στρωματάκια και οι λαστιχένιες βαρκούλες πρέπει να χρησιμοποιούνται πάντα υπό την επίβλεψή σας.

• Χρειάζεται να μένετε κοντά του, ακόμη κι όταν αυτό πλατσουρίζει στα ρηχά. Ένα μικρό κύμα φτάνει να το ρίξει στο νερό.

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Μια καλή λύση στο πρόβλημα της φύλαξης και περιποίησης του παιδιού τις ώρες που εργάζονται οι γονείς είναι ο παιδικός σταθμός.

Ο παιδικός σταθμός, όμως, δεν λύνει μόνον αυτό το πρόβλημα. Βοηθά το παιδί και στην ανάπτυξη των ικανοτήτων του και στην κοινωνικοποίησή του. Αναπτύχθηκε ως «λύση ανάγκης» και θεωρήθηκε «αναγκαίο κακό» που θα βοηθούσε την εργαζόμενη μητέρα. Με την πάροδο των χρόνων όμως έχουν αναθεωρηθεί αυτές οι απόψεις και σήμερα πιστεύουμε ότι

• το παιδί ωφελείται πολύπλευρα από τη συστηματική προσχολική εκπαίδευση.

Γι’ αυτόν το λόγο, πρέπει να φροντίζουμε ώστε να γίνεται η κατάλληλη επιλογή του παιδικού σταθμού όπου θα στείλουμε το παιδί μας.

Οι παιδικοί σταθμοί έχουνε αυξηθεί σημαντικά και οι ελκυστικές τους παροχές βομβαρδίζουν τους γονείς, οι οποίοι συχνά επιδίδονται σε ένα κυνήγι εξασφάλισης περισσότερων «παροχών»για το βλαστάρι τους, χωρίς ωστόσο να είναι συχνά σε θέση να πάρουν ουσιαστική απάντηση στα ερωτήματα :
• Τι προσφέρει στο παιδί τους η προσχολική εκπαίδευση, με ποια κριτήρια θα αξιολογήσουν ένα σταθμό ή ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να στείλουν εκεί το παιδί τους κ.α.

Η σωστή επιλογή παιδικού σταθμού είναι σημαντική για την πορεία ανάπτυξης του παιδιού, αφού εκεί θα περνά αρκετές ώρες. Αν λάβουμε υπόψη μας, μάλιστα, ότι τα πρώτα χρόνια της ανάπτυξής του είναι καθοριστικής σημασίας για την διαμόρφωση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του, τότε πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Το παιδί είναι προικισμένο με ποικίλες ικανότητες που, για να εξελιχθούν, πρέπει μέσω του περιβάλλοντος να του προσφερθούν τα κατάλληλα ερεθίσματα και να καλυφθούν οι ανάγκες του. Πρέπει, δηλαδή, να νιώσει εμπιστοσύνη, ασφάλεια, στοργή, να είναι ελεύθερο να κινείται στο χώρο, να ψυχαγωγείται, να παίζει και να μαθαίνει. Αυτά άλλωστε αποτελούν μερικούς από τους στόχους της προσχολικής εκπαίδευσης.

Σε γενικές γραμμές, οι γονείς θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους ότι ο σταθμός δεν πρέπει να είναι πολύ μακριά από το σπίτι τους. Οι περισσότεροι σταθμοί διαθέτουν αίθουσες βαμμένες και διακοσμημένες με γούστο. Ο κήπος είναι απαραίτητος για την εκτόνωση των παιδιών, ενώ η ασφάλεια του χώρου καθώς και η καθαριότητα είναι απαραίτητα στοιχεία για τα οποία γενικά φροντίζουν οι περισσότεροι παιδικοί σταθμοί.

Το ενδιαφέρον σας πρέπει να επικεντρώνεται στο προσωπικό του σταθμού, στην ευαισθησία του, που αρχικά διαφαίνεται και από τον τρόπο που σας προσεγγίζουν και ενημερώνονται για το παιδί. Η συνεργασία με ψυχολόγο σε τακτική βάση είναι απαραίτητη, γιατί εκείνος θα εντοπίσει τυχόν προβλήματα στην εξέλιξη ή στη συμπεριφορά του παιδιού και θα σας καθοδηγήσει στην αντιμετώπισή τους. Εξίσου σημαντική είναι η παρουσία παιδιάτρου για τη διασφάλιση της σωματικής υγείας του παιδιού .

Τι μπορεί να προσφέρει ένας καλός σταθμός

Το αναλυτικό πρόγραμμα ημερήσιων δραστηριοτήτων πρέπει να είναι ποικίλο, ζωντανό, ευέλικτο και, κυρίως κατάλληλο για την ηλικία του παιδιού. Απαιτείται επίσης πλούσιο εποπτικό υλικό που θα τίθεται στη διάθεση των παιδιών. Τέλος, ο αριθμός των παιδιών σε κάθε ομάδα δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 10 παιδιά.

Ο παιδικός σταθμός είναι εμπειρία ζωτικής σημασίας για το παιδί. Μαθαίνει να προσαρμόζεται σε ομάδα παιδιών, να ανταλλάσσει και να μοιράζεται τα πράγματά του. Επίσης, παύει να είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και απομακρύνεται από την υπερπροστασία των γονιών του, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για τα μοναχοπαίδια. Αποκτά γνώσεις, διεγείρεται το ενδιαφέρον του για μάθηση και επεξεργάζεται συστηματικά πληροφορίες. Αρχίζει τα «γιατί», η μέρα του αποκτά ρυθμό, μαθαίνει να εξυπηρετεί μόνο του τον εαυτό του, κάνει βασικά βήματα προς την αυτονομία, την ανεξαρτησία και την απόκτηση υπευθυνότητας. Επιβεβαιώνεται μέσα στην ομάδα, δημιουργεί φιλίες, εκφράζει τα συναισθήματα του, μαθαίνει ότι άλλοτε κερδίζουμε και άλλοτε χάνουμε και υπολογίζει τους άλλους.

Η διαδικασία της «πρόληψης» εντάσσεται στις πλέον ουσιαστικές προσφορές ενός σταθμού προς τα παιδιά. Απαιτεί, όμως, παιδαγωγούς με σημαντική ψυχοπαιδαγωγική υποδομή και ευαισθησία και συνεργάσιμους γονείς που θα σέβονται την προσφορά και το έργο των νηπιαγωγών. Στον παιδικό σταθμό μπορεί να εντοπιστούν πολλά προβλήματα, που αργότερα ίσως ταλαιπωρήσουν γονείς και παιδιά.

Προσαρμογή στο σταθμό

Η προσαρμογή του παιδιού στο σταθμό εξαρτάται κυρίως από την στάση των γονιών. Ίσως χρειάζεται πρώτα οι ίδιοι να προσαρμοστούν στην ιδέα του αποχωρισμού και να αποβάλλουν τις συνήθεις ενοχές ότι από τόσο μικρό το «βάζουν στα βάσανα». Στον αποχαιρετισμό δείξτε ότι του έχετε εμπιστοσύνη, εκδηλώστε του στοργή αλλά και αποφασιστικότητα. Μην ξεχνάτε ότι υπεύθυνοι και ειδικευμένοι άνθρωποι θα το φροντίζουν και θα μοχθούν για την μάθησή σου. Η εδραίωση σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στο γονιό και τον παιδαγωγό διευκολύνει το έργο του δεύτερου.

Καλή ηλικία για την είσοδο του παιδιού στον παιδικό σταθμό είναι γύρω στα 3 χρόνια, οπότε έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του αλλά και να συνεννοείται επαρκώς με το περιβάλλον του. Φυσικά, όλα εξαρτώνται από τον τρόπο που έχει μεγαλώσει και από την περίοδο κατά την οποία θα πάει στο σταθμό, αν αντικειμενικά είναι η κατάλληλη, αν δηλαδή δεν συμπίπτει με κάποιο γεγονός, όπως με την γέννηση άλλου παιδιού, με το χωρισμό των γονιών του κ.λπ

Παιδική ηλικία

Πως αντιδρούν οι γονείς απέναντι στον παιδικό αυνανισμό ?

Πραγματικότητες και τρόποι συμπεριφοράς

«…έχω μια κόρη τριών ετών… εδώ και μερικούς μήνες την βλέπω να τρίβεται στα έπιπλα, στις γωνίες του καναπέ… νομίζω ότι αυνανίζεται… αναψοκοκκινίζει και φαίνεται να της αρέσει… δεν ξέρω πώς να αντιδράσω… ο σύζυγός μου θυμώνει και της φωνάζει…

καμιά φορά γίνεται μπροστά σε καλεσμένους και μου προκαλεί φοβερή αμηχανία… ανησυχώ… αν ξεκίνησε από τώρα να κάνει τέτοια πράγματα τί θα κάνει όταν μεγαλώσει;».

Θα πρέπει να αντιληφθούμε πως τα περισσότερα παιδιά (αγόρια και κορίτσια) αυνανίζονται, μια συνήθεια που αναπτύσσεται μόλις το παιδί ανακαλύψει την ηδονή που τον συνοδεύει. Ήδη από τον πρώτο χρόνο της ζωής του, το νήπιο, προσπαθεί να προσδιορίσει την εικόνα του εαυτού του ακουμπώντας τη κοιλιά του, πιάνοντας τις πατούσες του… Μέσα από το παιχνίδι της ανακάλυψης μοιραία θα ακουμπήσει και τα γεννητικά του όργανα, πράξη που του προσφέρει απόλαυση, με αποτέλεσμα να την επαναλαμβάνει.

Το ίδιο συμβαίνει και όταν πιπιλά το δάκτυλό του ή όταν τρώει σοκολάτα. Μάλιστα για το παιδί είναι ακριβώς σαν να ακουμπά το χέρι του ή το αυτί του, χωρίς κάποια «πονηρή» σκέψη πίσω από αυτό. Είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε πως δεν έχει την έννοια του αυνανισμού στους εφήβους ή στους ενήλικες. Κατ? ακρίβεια δεν έχει καμία σεξουαλική έννοια για ένα παιδί δύο ή τριών ετών, δεν πρόκειται για μια οργανωμένη και συνειδητή σεξουαλική πρακτική. Ο παιδικός αυνανισμός είναι απόλυτα φυσιολογικός και δεν προκαλεί καμία σωματική ή πνευματική δυσλειτουργία στο παιδί. Αντίθετα, το βοηθά να εξερευνήσει και να μάθει το σώμα του, προετοιμάζοντάς το για τα επόμενα εξελικτικά στάδια.

Οι περισσότεροι γονείς αντιδρούν με φωνές, μάλωμα, ή ακόμα και ξύλο, ως αποτέλεσμα της δικής τους αμηχανίας μπροστά στην εικόνα του νηπίου που αυνανίζεται. Συνήθως ο λόγος που οι γονείς αντιδρούν έχει να κάνει με τις προσωπικές τους ηθικές ή θρησκευτικές αρχές, του μύθους και την παραπληροφόρηση. Η πεποίθηση πως αυνανισμός είναι ντροπή, ανηθικότητα και αμαρτία, σίγουρα δημιουργούν στο γονέα αρνητικά συναισθήματα και την ανάγκη να κάνει ότι μπορεί για να εξαλείψει τη «προβληματική» συμπεριφορά.

Οι γονείς συχνά αντιδρούν με τρόπο υπερβολικό και από φόβο μήπως ο αυνανισμός προκαλέσει στα παιδιά κάποιο σεξουαλικό ή νοητικό πρόβλημα. Η ίδια η ενοχοποίηση της παιδικής σεξουαλικότητας είναι εκείνη που πιθανόν να προκαλέσει κάποια σεξουαλική δυσλειτουργία ή κάποια ψυχική διαταραχή. Θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε ότι οι θεωρίες που υποστηρίζουν πως εξαιτίας του αυνανισμού το παιδί θα τυφλωθεί ή θα αποχαυνωθεί δεν έχουν καμία επιστημονική βάση. Ούτε βέβαια και ο φόβος πως το παιδί μεγαλώνοντας θα είναι υπερσεξουαλικό ή έκφυλο.

Είναι σημαντικό να μην ενοχοποιηθεί το παιδί και κυρίως να μην πάρει το μήνυμα πως κάνει κάτι κακό ή πως δεν πρέπει να ακουμπάει τα γεννητικά του όργανα. Εάν γίνεται σε κοινόχρηστο χώρο μπορείτε να του αποσπάσετε τη προσοχή προτείνοντας μια άλλη δραστηριότητα που το ευχαριστεί, για παράδειγμα «έλα να ζωγραφίσουμε», «έλα να βοηθήσεις τη μαμά». Εάν ο αυνανισμός λαμβάνει χώρα στο δωμάτιο του παιδιού, τότε καλό είναι να μην το ενοχλήσετε. Ο αυνανισμός μπορεί να είναι μια αβλαβής διαδικασία αλλά πρέπει να γίνεται σε προσωπικό χώρο και χωρίς τη παρουσία άλλων.

Πέρα από την ενοχοποίηση, εάν υπεραντιδράτε, το παιδί μπορεί να το εκλάβει ως τρόπο για να σας κάνει να ασχολείστε περισσότερο μαζί του και να αρχίσει να το χρησιμοποιεί προκειμένου να τραβήξει τη προσοχή σας. Γενικά η έντονη και αρνητική αντίδραση από την πλευρά των γονέων δεν αποδίδει.

Θα είχε αξία λοιπόν, να μην δοθεί μεγάλη έμφαση στον αυνανισμό αφού μπορεί να στείλετε στο παιδί τα λάθος μηνύματα. Τις περισσότερες φορές, η συνήθεια αυτή υποχωρεί όταν το παιδί μπει στη προσχολική ηλικία, περίπου 5-6 ετών. Στις περιπτώσεις που συνεχίζει μετά το πέρας της ηλικίας αυτής, ενδεχομένως να υποδηλώνει την ύπαρξη ψυχοπιεστικών γεγονότων στη ζωή του παιδιού που το υποχρεώνουν να βρίσκει ανακούφιση μέσα από την καταναγκαστική πια συνήθεια. Καυγάδες και φωνές στο σπίτι, προβλήματα στο σχολείο, μοναξιά, έντονα αυστηρό και καταπιεστικό περιβάλλον είναι τα ζητήματα που θα πρέπει να διερευνήσουν οι γονείς.


*Δρ Θάνος Ε. Ασκητής Νευρολόγος – Ψυχίατρος Διδάκτωρ Ψυχιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών Πρόεδρος Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

Παιδική ηλικία

Οι ειδικοί συμβουλεύουν πώς να κρατήσετε το παιδί μακριά από…τα σκεπάσματά σας

Ο ύπνος είναι εξίσου απαραίτητος με το φαγητό στα μικρά παιδιά αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε «πονοκέφαλο» για τους γονείς τους, αν τα νήπια δυσκολεύονται να κοιμηθούν στο δωμάτιο τους τα βράδια.

Πολλοί γονείς δέχονται απρόσμενες επισκέψεις στο υπνοδωμάτιο τους μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα από μπόμπιρες που αφήνουν το κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς για να κοιμηθούν μαζί τους. Συχνά έχουν μάλιστα συμβάλει άθελά τους σε αυτό το φαινόμενο παίρνοντας στο υπνοδωμάτιο τους την κούνια του παιδιού όσο αυτό είναι βρέφος.
Το τελευταίο, όπως εξηγεί ο επίκουρος καθηγητής Παιδιατρικής κ. Αντώνης Καττάμης, είναι μεγάλο σφάλμα – που πολλές νέες μητέρες κάνουν επειδή θηλάζουν το βράδυ, για τη δική τους ευκολία. Αλλά και για τα μεγαλύτερα νήπια το να φεύγουν τη νύχτα από το κρεβάτι τους αποτελεί «κακή» συνήθεια και οι γονείς οφείλουν να την κόψουν αμέσως, καθώς εγκυμονεί κινδύνους. Κι αυτό γιατί - αν και το παιδί δεν είναι πια βρέφος για να το πλακώσετε με το σώμα σας και να του προκαλέσετε άθελά σας ασφυξία – το δωμάτιο σας δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για να κοιμηθεί. «Καταρχήν, μια και στο δωμάτιο ήδη κοιμούνται δυο άνθρωποι (το ζευγάρι) θα υπάρχουν περισσότερα μικρόβια, οπότε αυξάνεται ο κίνδυνος να κολλήσει κάτι το παιδί», λέει ο κ. Καττάμης. «Επίσης το βλαστάρι σας δεν πρέπει να θεωρήσει ότι εξαιτίας του άλλαξε η σχέση που είχατε σαν ζευγάρι μεταξύ σας», προσθέτει η βρεφοκόμος κ. Ορσαλία Δέσκου. Αν το παιδί σας κοιμάται συστηματικά μαζί σας, η συνήθεια αυτή καθίσταται εμπόδιο στη συνέχιση της φυσιολογικής σεξουαλικής ζωής του ζευγαριού και τέτοιου είδους μηνύματα – τα οποία περνούν στα παιδιά από πολύ τρυφερή ηλικία – είναι επιβλαβή για τον ψυχισμό τους. «Όσο το παιδί θέλει να κοιμάται με τη μαμά και τον μπαμπά παρεμποδίζεται και η αυτονομία του και καθυστερεί η συναισθηματική του ωρίμανση», προσθέτει η κ. Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος και συγγραφέας.

Συμβουλές για τους γονείς

Οι γονείς που δέχονται συχνά τις επισκέψεις του βλασταριού τους μέσα στη νύχτα οφείλουν να αντιδράσουν με ψυχραιμία και να μη στείλουν πίσω το παιδί στο δικό του δωμάτιο σαν τιμωρία. Ούτε όμως να το αφήσουν να κοιμηθεί μαζί τους ( για μια και μοναδική φορά), καθώς η παραχώρηση κατοχυρώνεται στην παιδική συνείδηση σαν κεκτημένο δικαίωμα.
«Για να βοηθήσετε το παιδί να συνηθίσει την ιδέα πως πρέπει να κοιμάται στο δωμάτιο του, δημιουργήστε καταρχήν ένα ήρεμο και ασφαλές περιβάλλον και φροντίστε να υπάρχει φωτάκι νυκτός γιατί πολλά νήπια φοβούνται το σκοτάδι.
Κρατήστε μια ρουτίνα στον ύπνο, φροντίστε δηλαδή να βάζετε την ίδια ώρα το παιδί στο κρεβάτι και να του λέτε ένα παραμύθι (με χαμηλή φωνή, ρίχνοντας τους τόνους ώστε να δημιουργήσετε ένα κλίμα ηρεμίας). Μετά φεύγετε λέγοντας του ¨καληνύχτα¨ και ¨όνειρα γλυκά¨.
Όσο το παιδί είναι πολύ μικρό, μπορείτε να μείνετε για λίγο μαζί του και να αποχωρήσετε σταδιακά. Αν το παιδί κλάψει μέσα στη νύχτα, πρέπει να το καθησυχάσετε αμέσως είτε από το δωμάτιο σας είτε πηγαίνοντας στο δικό του. Δεν χρειάζεται πάντως κάθε φορά να πηγαίνετε στο δικό του δωμάτιο, ώστε να μη σας σηκώνει από το κρεβάτι κάθε τρεις και λίγο. Εφόσον μείνετε σταθεροί και κρατήσετε την ψυχραιμία σας (χωρίς φωνές, θυμό, απειλές), σύντομα ο μπόμπιρας θα κοιμάται σαν πουλάκι στο δωμάτιο του», καταλήγει η παιδοψυχολόγος.

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Τι εννοούμε με την έννοια «ταλέντο»; Στις μέρες μας, θεωρείται ότι το «ταλέντο» είναι μια πολυδιάστατη έννοια και πλέον χρησιμοποιούνται διάφορα κριτήρια καθορισμού και επισήμανσης της έννοιας του....

«ταλέντου». Στην Αμερική, το 1972, ο επικεφαλής του γραφείου εκπαίδευσης, Marland, S., πρότεινε έναν κοινώς αποδεκτό ορισμό της έννοιας του ταλέντου ο οποίος εμπλουτίστηκε το 1993 και περιγράφει ότι «τα ιδιαίτερα ταλέντα μπορεί να υπάρχουν σε παιδιά που ανήκουν σε όλες τις κουλτούρες, σε διάφορα κοινωνικά και οικονομικά επίπεδα και μπορεί να εκφράζονται σε διάφορες συμπεριφορές ή εκδηλώσεις». Οι τομείς που καλύπτει ο συγκεκριμένος ορισμός αφορούν:

- Τη γενική νοητική ικανότητα η οποία σχετίζεται με την ικανότητα επεξεργασίας πληροφοριών με σύνθετους τρόπους, χρήσης πλούσιου λεξιλογίου, δημιουργία αφηρημένων εννοιών και υποθέσεων, καθώς και την ικανότητα για γρήγορη μάθηση.

- Την ειδική ακαδημαϊκή ικανότητα η οποία αφορά στην ικανότητα καλής μνήμης, ιδιαίτερα καλής κατανόησης, το ιδιαίτερο εύρος γνώσεων και απόδοσης σε συγκεκριμένους ακαδημαϊκούς τομείς.

- Τη δημιουργική σκέψη που σχετίζεται με την ανεξαρτησία στη σκέψη, την έκφραση πρωτότυπης σκέψης σε προφορικό και γραπτό λόγο, την καλή αίσθηση του χιούμορ, τον αυτοσχεδιασμό και την εφευρετικότητα.

- Την αρχηγική ικανότητα δηλαδή την ικανότητα για ανάληψη ευθυνών, την αντίληψη συνεπειών και επιπτώσεων των αποφάσεων και συμπεριφορών, την καλή κριτική σκέψη, το οργανωτικό πνεύμα, την αυτοπεποίθηση, και το να είναι κάποιος/α ευχάριστος/η στους συνομήλικους.

- Την καλλιτεχνική ικανότητα η οποία έχει σχέση με την πολύ καλή αντίληψη του χώρου, την ιδιαίτερα ασυνήθιστη έκφραση εαυτού και συναισθημάτων μέσα από χορό, θέατρο, μουσική, ζωγραφική, τον καλό κινητικό συγχρονισμό, την κατασκευή πρωτότυπων προϊόντων και την ιδιαίτερη παρατηρητικότητα.

Ο παραπάνω ορισμός αναγνωρίζει ως βασικό χαρακτηριστικό των ταλαντούχων παιδιών όχι μόνο την υψηλή γενική νοημοσύνη αλλά και την εξέχουσα απόδοση αυτών των παιδιών και σε άλλους τομείς. Αναφέρεται στο «δυναμικό» του παιδιού και συμπεριλαμβάνει ακόμα και ταλαντούχα παιδιά που μπορεί να μην εκφράζουν τις ιδιαίτερες ικανότητές τους στο σχολείο π.χ. παιδιά σε μειονοτικές ομάδες, παιδιά σε ομάδες χαμηλού κοινωνικού και οικονομικού επιπέδου, παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες.

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να παρουσιάσουν ιδιαίτερες δεξιότητες ή ταλέντα σε έναν ή παραπάνω τομείς, αρκεί να παραβρεθούν στο κατάλληλο περιβάλλον και να τους δοθεί η ευκαιρία να εκτεθούν στα κατάλληλα ερεθίσματα και να εμπλακούν στις ανάλογες δραστηριότητες. Ο κάθε άνθρωπος έχει αυτό που ονομάζουμε το «δυνατό σημείο» του σε έναν ή περισσότερους από τους παραπάνω τομείς. Το ότι κάποιος έχει ταλέντο σε έναν τομέα δε σημαίνει ότι έχει ταλέντο και στους υπόλοιπους τομείς. Όλοι μας, υπερτερούμε σε κάποιους τομείς αλλά αντίστοιχα υστερούμε σε κάποιους άλλους.

Ποια είναι η ηλικία στην οποία ένα άτομο εκδηλώνει κλίση σε κάτι;

Σύμφωνα με αποτελέσματα αρκετών ερευνών, η περίοδος της προσχολικής ηλικίας, θεωρείται εκείνη η περίοδος όπου μπορούν να επισημανθούν με μεγαλύτερη ακρίβεια και συστηματικότητα οι τομείς της ανάπτυξης που το παιδί παρουσιάζει εξέχουσα απόδοση και κλίση συγκριτικά με τη μέση επίδοση των συνομηλίκων του. Σχετικά με αυτή την ηλικία, οι ενδείξεις ιδιαίτερα υψηλών ικανοτήτων είναι: α) η περιέργεια με κάποια εξερευνητική τάση, όπως συναρμολογώντας αντικείμενα, β) η οργάνωση και η ενσωμάτωση πληροφοριών (εστίαση σε πληροφορίες που έχουν σχέση μεταξύ τους και προσπάθεια σύνδεσης των πληροφοριών αυτών), γ) η ανάπτυξη της γλώσσας σε σχέση με τους συνομηλίκους του( πρόωρη ομιλία, πλούσιο λεξιλόγιο, σωστή δομή πρότασης, διαφοροποίηση έκφρασης, ανάπτυξη θέματος, ευφράδεια λόγου) και δ) η ανάγνωση και το γράψιμο (κυρίως πρόωρη ανάγνωση).

Ωστόσο, μια αρχική ανάπτυξη νοητικού δυναμικού και η ύπαρξη ιδιαίτερων κι εξεχουσών ικανοτήτων (γνωστικών, κοινωνικοσυναισθηματικών και κινητικών) δύσκολα θα οδηγήσουν από μόνα τους στην ανάπτυξη κι εξέλιξη του οποιουδήποτε ταλέντου του παιδιού. Τα κατάλληλα περιβαλλοντικά ερεθίσματα όπως τηλεόραση, διάβασμα ποικίλων βιβλίων, επίσκεψη μουσείων, καθώς και το κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο της οικογένειας και οι αντιλήψεις και η στάση της οικογένειας για την έννοια του ταλέντου και της μάθησης είναι κάποιοι από τους βασικούς παράγοντες που θα επηρεάσουν καθοριστικά την καλλιέργεια και την έκφραση των παραπάνω χαρακτηριστικών και κλίσεων του παιδιού.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς ώστε να βοηθήσουν το παιδί τους να ανακαλύψει σε τι έχει ταλέντο και να το καλλιεργήσει;

Οι αξίες και τα πιστεύω της οικογένειας, διαμορφώνονται ουσιαστικά από τους ίδιους τους γονείς μέσα στο οικογενειακό σύστημα και επηρεάζουν σημαντικά την στάση και την αντίληψή τους για το τι είναι ταλέντο και κατ’ επέκταση τον τρόπο που αντιμετωπίζει το ταλαντούχο παιδί. Οι οικογενειακές αξίες συνήθως συμπεριλαμβάνουν τη σπουδαιότητα που αποδίδουν οι γονείς στο να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για το παιδί τους, στην ενθάρρυνση των γονέων προς το παιδί για συμμετοχή σε εξωσχολικές δραστηριότητες με σκοπό την καλλιέργεια των ενδιαφερόντων του και στην ανάμειξη των γονέων στην εκπαίδευση του παιδιού (π.χ. παροχή πηγών πληροφόρησης και υλικών καθώς και η παροχή μαθησιακών ευκαιριών).

Σε γενικές γραμμές, για να μπορέσουν οι γονείς να βοηθήσουν το παιδί τους να ανακαλύψει τα ταλέντα του και να τα καλλιεργήσει, θα πρέπει να παρέχουν στα παιδιά τους ευκαιρίες και δυνατότητες να έρθουν σε επαφή με διάφορους τομείς και δραστηριότητες όπως για παράδειγμα μουσική, χορό, μπαλέτο, αθλήματα. Πριν, όμως πάρουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία, θα πρέπει να ακούν τα «θέλω» των παιδιών τους και να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους τις επιθυμίες τους. Είναι σημαντικό να δίνεται αρχικά χώρος και χρόνος στο παιδί να εκφράσει αυτό που του αρέσει και με το οποίο θα ήθελε να ασχοληθεί. Μια συζήτηση μαζί του, θα το βοηθούσε να δει και το ίδιο με ποια δραστηριότητα θα ήθελε να ασχοληθεί. Αδιαμφισβήτητα, όμως, υπάρχουν και περιπτώσεις που το παιδί δεν έχει εκδηλώσει κάποια ιδιαίτερη επιθυμία ή κάποιο συγκεκριμένο ενδιαφέρον για κανέναν τομέα. Πολλοί είναι οι γονείς που λένε: «Δεν του αρέσει τίποτα». Σε αυτές τις περιπτώσεις, θα ήταν ωφέλιμο να πάρουν οι ίδιοι οι γονείς την πρωτοβουλία και να επιλέξουν 1-2 εξωσχολικές δραστηριότητες κατάλληλες για την ηλικία του παιδιού τους (π.χ. αθλήματα ή καλλιτεχνικές δραστηριότητες που προσφέρει ο εκάστοτε δήμος) τις οποίες θα πρότειναν στο παιδί να δοκιμάσει και θα το ενθάρρυναν να τις κάνει. Παράλληλα θα μπορούσαν να μοιράζονται κοινό χρόνο μαζί του (τουλάχιστον τα Σ/Κ όπου υπάρχει ελεύθερος χρόνος τόσο για τα παιδιά όσο και για τους γονείς-επιπλέον καθημερινές απογεύματα για 1 ώρα όποτε είναι εφικτό) και να ασχολούνται με δημιουργικές δραστηριότητες όπως για παράδειγμα ζωγραφική, μαγειρική, σκάλισμα του κήπου, κατασκευές.

Ανάλογα με τα ενδιαφέροντα και τις ιδιαίτερες κλίσεις του παιδιού που θα ανακάλυπταν, οι γονείς μπορούν να ενισχύσουν τις αντίστοιχες δραστηριότητες. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, θα πρέπει να υπάρχει μέτρο στην προσφορά αγαθών και επιλογών προς το παιδί ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος υπερφόρτωσης του παιδιού με πλήθος δραστηριοτήτων. Πολλές φορές η υπερβολική απασχόληση του παιδιού με εξωσχολικές δραστηριότητες δεν δίνει στο ίδιο το παιδί τη χρονική δυνατότητα να ανακαλύψει τις κλίσεις του και να τις εξελίξει. Η μεταπήδηση από τη μια δραστηριότητα στην άλλη, πολλές φορές βάζουν το ίδιο το παιδί σε έναν συνεχή αγώνα όπου καταλήγει να τρέχει να προλάβει να κάνει τόσο τις σχολικές όσο και τις εξωσχολικές δραστηριότητες και να αγχώνεται να είναι σε όλα «τέλειο». Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πρωταρχικός στόχος της εξωσχολικής δραστηριότητας, πέρα από την πιθανή ανακάλυψη και την εξέλιξη του ταλέντου ενός παιδιού, είναι και η ευχαρίστηση, η διασκέδαση και η επαφή του παιδιού με συνομήλικους του. Όταν αυτά τα 3 στοιχεία πάψουν να υπάρχουν, τότε παύει να υπάρχει και το κίνητρο για ενασχόληση με οποιαδήποτε δραστηριότητα.

 

Παιδική ηλικία

Το παιδί σας καθημερινά διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι δεν έχει τόσες ελευθερίες όσες οι φίλοι του και σας ζητά να του αφήσετε περισσότερο χώρο.

Αναρωτιέστε πώς πρέπει να χειριστείτε την κατάσταση; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Η καλύτερη προσέγγιση στο ζήτημα των ελευθεριών και των πρωτοβουλιών είναι η σταδιακή εκχώρησή τους, ανάλογα με την ωριμότητα του παιδιού, αλλά με την επισήμανση ότι δεν αποτελούν κεκτημένο. Σε περίπτωση που το παιδί κάνει κακή διαχείριση των νέων "προνομίων", θα πρέπει να ανακαλέσετε.

Στις διαμάχες με το παιδί δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνετε διαρκώς ότι έχετε εμπιστοσύνη στο ίδιο αλλά όχι στους άλλους. Αυτή η φράση δε μπορεί να αμβλύνει την ανάγκη του παιδιού για μεγαλύτερη ελευθερία. Θα σας αντιγυρίσει ότι έχει την ωριμότητα να αντιμετωπίζει καταστάσεις και ότι ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν οι άλλοι, το ζήτημα εντοπίζεται στο κατά πόσο εμπιστεύεστε τις δικές του δυνατότητες να αντιδράσει σωστά. Αυτή εξάλλου είναι και η αλήθεια.

Εξηγήστε στο παιδί ότι του δείχνετε εμπιστοσύνη που αναλογεί στην ηλικία του, αλλά δε μπορείτε να το αντιμετωπίσετε σαν 20χρονο, αφού απλούστατα ακόμα δεν είναι.

Βεβαιωθείτε πάντως ότι δεν του στερείτε βασικές για την ηλικία του ελευθερίες. Οι μεγάλοι περιορισμοί δεν αφήνουν στο παιδί το περιθώριο να αναπτύξει την προσωπικότητά του και να κάνει τα λάθη του. Όσο κι αν ανησυχείτε για αυτά τα λάθη, είναι αδύνατον να το προστατεύσετε από αυτά.

Κατά συνέπεια, πρέπει να αποδεχτείτε το δικαίωμά του να διαπράττει σφάλματα και να μαθαίνει από αυτά

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Στην περίπτωση που η διατροφική διαταραχή έχει εδραιωθεί, η θεραπευτική παρέμβαση θα μπορούσε να επικεντρωθεί στη διαφοροποίηση του «βίαιου κύκλου», βοηθώντας τη μητέρα από τη μια να αντέξει την άρνηση του παιδιού κι από την άλλη, να του δώσει το κατάλληλο κίνητρο, ώστε να αναζητήσει μόνο του την τροφή. Είναι αναγκαίο να αντιλαμβάνεται η μητέρα ότι η όρεξη του μικρού παιδιού δεν είναι πάντα σταθερή, γεγονός που εξηγεί τις παροδικές αρνήσεις του. Είναι, λοιπόν, φρόνιμο, να μην εξάγει βιαστικά συμπεράσματα ότι το παιδί «πάσχει από ανορεξία».

Η ανορεξία συχνά υποχωρεί αν:

• Γίνουν οι ελαστικοί οι κανόνες που αφορούν στη διατροφή του παιδιού.

• Καθησυχάσει η μητέρα και αλλάξει η νοοτροπία και η στάση της.

• Αποφεύγονται οι τροφές που δεν αρέσουν στο παιδί.

• Του δίνουν μικρότερες ποσότητες, ώστε να μην πυροδοτούνται αρνήσεις.

• Τρώνε όλοι μαζί - γιατί το φαγητό, εκτός από την ικανοποίηση της πείνας, προϋποθέτει και συναισθηματική συναλλαγή.

• Αποφεύγονται κατά τη διάρκεια του φαγητού οι εντάσεις ή οι κριτικές του τύπου «μην τρως με τα χέρια», «πιάσε καλά το πιρούνι» κ.λπ.

• Δεv το πιέζουν να τρώει και ούτε το κυνηγούν με το κουτάλι.

• Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως φανεί χρήσιμη μια συμπληρωματική θεραπεία που χρησιμοποιείται ως κίνητρο για την όρεξή ή ως κατευναστικό, προκειμένου να απαλύνει την άρνηση του παιδιού.

Μερικές μορφές ανορεξίας χρειάζονται μια πιο βαθιά διερεύνηση των προσωπικών προβλημάτων της μητέρας, που την έχουν οδηγήσει να υπερτιμήσει την λήψη τροφής. Μπορεί να πρόκειται για ενοχή, επειδή δε διατρέφει όπως θα έπρεπε το παιδί της ή για ενοχή εξαιτίας της ικανοποίησης που βιώνει από την σχέση αυτής καθαυτής της αντίθεσης.

Συμπερασματικά, οι διαταραχές στη διατροφή εμφανίζονται σταδιακά κάτω από την πίεση του οικογενειακού περιβάλλοντος, που επικεντρώνει το ενδιαφέρον του σε αυτό το ζήτημα. Στην οικογένεια οι σχέσεις παιδιού –γονιών οργανώνονται γύρω από τα γεύματα με τρόπο εξαιρετικά συγκρουσιακό, επιτρέποντας την ψυχοπαθολογία να εκδηλωθεί ελεύθερα μέσα από την άρνηση του παιδιού.

Να μη λησμονούμε ότι η προσωρινή απώλεια της όρεξης μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας οργανικής ασθένειας, η διαταραχή της, όμως, είναι ψυχολογικής φύσεως.

https://www.akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή