Νοεμβρίου 17, 2018

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας κ. Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει: 

Το παιδί σας είναι ιδιαίτερα ντροπαλό σε σημείο που όχι μόνο κάνει με δυσκολία φίλους αλλά δεν τολμά να πει μάθημα στο σχολείο ενώ το ξέρει! Αναρωτιέστε τι πρέπει να κάνετε και τι να αποφεύγετε; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" και "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά" κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Χαρακτηριστικά των ντροπαλών παιδιών

Τα ντροπαλά παιδιά προσπαθούν να περάσουν απαρατήρητα.

Παρουσιάζουν έντονη ευαισθησία σε ενδεχόμενο απόρριψής τους, ενώ έχουν ζωηρό ενδιαφέρον σχετικά με την εκτίμηση των άλλων.

Συχνά δυσκολεύονται να προσεγγίσουν τους συνομηλίκους ή να συμμετέχουν σε ομαδικές δραστηριότητες, ενώ κατά βάθος το θέλουν.

Όταν πηγαίνουν στο σχολείο, ενώ ξέρουν το μάθημά τους, είναι πιθανό να μη σηκώσουν το χέρι ή να μην απαντούν σε ερωτήσεις του δασκάλου ή η φωνή τους να είναι διστακτική και χαμηλή.

Τι πρέπει να κάνετε

Η ντροπαλότητα μπορεί να ξεπεραστεί εάν κι εσείς η ίδια βοηθήσετε το παιδί. Εάν όμως είσαστε ντροπαλή στις καθημερινές σας επαφές είναι βέβαιο ότι αποτελείτε πρότυπο συνεσταλμένης συμπεριφοράς. Να μην ξεχνάτε ότι το παιδί σας έχει στραμμένη την προσοχή του πάνω σας.

Παίρνει θετικά μηνύματα όταν σας βλέπει να είσαστε ομιλητική, να συμμετέχετε σε διάφορες δραστηριότητες, να ανταποκρίνεστε με χαρά σε χαιρετισμούς, να μιλάτε για τους φίλους σας και να απολαμβάνετε την παρέα τους.

Παρατηρήστε σε ποιες περιπτώσεις το παιδί είναι ντροπαλό και συνεσταλμένο, π.χ. όταν βρίσκεται με συνομήλικα παιδιά ή πρόκειται να συμμετάσχει σε ομαδική δραστηριότητα, όταν πρέπει να διεκδικήσει κάτι ή συναντά άτομα που δε γνωρίζει. Αυτό θα σας βοηθήσει για να καταστρώνετε πρόγραμμα ενίσχυσης του παιδιού.

Διδάξτε από νωρίς στο παιδί κοινωνικές δεξιότητες.

Δώστε έμφαση στη δημιουργική επίλυση μικρών καθημερινών προβλημάτων.

Βοηθήστε το να προσδιορίσει τα ταλέντα του και τα δυνατά του σημεία ώστε να νιώσει ιδιαίτερο.

Πολλές φορές το παιδί θέλει να πάρει πρωτοβουλία, όμως νιώθει ανασφάλεια μην τυχόν κάνει κάποιο λάθος. Χρειάζεται λοιπόν να του δείχνετε εμπιστοσύνη, να το επιβεβαιώνετε και να το αποδέχεστε.

Ένας τρόπος για να το βοηθήσετε να πάρει θάρρος είναι να παίζετε μαζί του παιχνίδια με ρόλους, φτιάχνοντας υποθετικές καταστάσεις, όπου το παιδί θα πρέπει να πάρει κάποια δυναμική θέση.

Καλό είναι να καλείτε συχνά κάποιο φίλο στο σπίτι σας και να οργανώνετε τον τρόπο που θα περάσουν την ώρα τους, τουλάχιστον στην αρχή.

Να του δίνετε ευκαιρίες και δυνατότητες να αναπτύξει κάποιο χόμπι ή να το προτρέπετε σε κάποια αθλητική δραστηριότητα.

Παροτρύνετέ το να κάνει μικρά βήματα που σταδιακά θα ενισχύσουν την αυτοεκτίμησή του και θα του δώσουν τη βεβαιότητα ότι είναι ικανό να τα βγάλει πέρα με αρκετά πράγματα.

Τι πρέπει να αποφεύγετε

Τις υπερβολικές απαιτήσεις από το παιδί.

Τις πιέσεις να κάνει πράγματα που αδυνατεί.

Να το φέρνετε σε δύσκολη θέση όταν είναι μπροστά κι άλλοι.

Να το συγκρίνετε με άλλα παιδιά ή με εσάς.

Να είσαστε υπερβολική χρησιμοποιώντας φράσεις όπως "επιτέλους σε είδα να παίζεις κι εσύ!" ή "πώς το έπαθες κι άνοιξες το στόμα σου!".

https://www.news.gr

Παιδική ηλικία

Συμπεριφορές που συνδέονται με τις μελλοντικές σεξουαλικές προτιμήσεις του παιδιού:

Πολύ συχνά οι γονείς διερωτώνται αν το φαινομενικά αθώο παιχνίδι του γιου τους με την κούκλα της αδερφής του κρύβει κάτι που ενδεχομένως υποδηλώνει ομοφυλοφιλική τάση...
Τα παιδιά αρχίζουν να νιώθουν τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα μεταξύ 9 και 12 ετών. Ωστόσο, από την προσχολική κιόλας ηλικία, αρχίζουν να δείχνουν περιέργεια για το σώμα τους, για τις διαφορές των δύο φύλων, κάνοντας ακόμα και τα πρώτα προ-ερωτικά πειράματα, προσποιούμενα ότι φιλιούνται "όπως οι μεγάλοι". Σύμφωνα με την καθηγήτρια ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Ατλάντα, Erika Pluhar, πρόκειται για απολύτως φυσιολογική συμπεριφορά.

Φθάνοντας στην ηλικία των 9 ετών, και σε συνδυασμό με μια σειρά ψυχολογικών, περιβαλλοντικών και βιολογικών παραγόντων, αρχίζουν να πειραματίζονται πιο συστηματικά με τη σεξουαλικότητά τους, υπό ετεροφυλοφιλικό ή ομοφυλοφιλικό πρίσμα.

Από αυτήν την ηλικία και μετά είναι δυνατόν οι γονείς να εξάγουν συμπεράσματα για τις μελλοντικές σεξουαλικές προτιμήσεις του παιδιού τους, παρατηρώντας συγκεκριμένες συμπεριφορές όπως:

•Προτίμηση στο ροζ χρώμα και στο θηλυπρεπές ντύσιμο (στα αγόρια).
•Θεατρικό παιχνίδι κατά το οποίο το παιδί προσποιείται συχνά ότι ανήκει στο αντίθετο φύλο.
•Προτίμηση για παιχνίδι με παιδιά του αντίθετου φύλου.
•Τάση για κλασικά παιχνίδια που αρέσουν στο αντίθετο φύλο (π.χ. κορίτσι που προτιμά να παίζει πόλεμο ή πάλη, αντί με κούκλες).
•Επιλογές που παραπέμπουν στο αντίθετο φύλο (π.χ. αγόρι που ασχολείται με τα μανό της μητέρας του).
Μπορεί κανείς με βεβαιότητα να προβλέψει ότι ένα παιδί με τέτοιου είδους συνήθειες θα έχει ομοφυλοφιλική σεξουαλική συμπεριφορά μεγαλώνοντας; Σύμφωνα με το Michael Bailey, καθηγητή ψυχολογίας στο Northwestern University, ενδεχομένως ναι. Αν τα ανωτέρω λαμβάνουν χώρα συστηματικά, σχεδόν καθημερινά, με επίμονο και, σε ορισμένες περιπτώσεις, παθιασμένο τρόπο, τότε είναι πολύ πιθανόν το παιδί να είναι ομοφυλόφιλο (εάν πρόκειται για αγόρι οι πιθανότητες αυξάνουν), δίχως αυτό να αποκλείει την πιθανότητα ενός περιστασιακού φαινομένου, που οφείλεται σε άλλους παράγοντες (π.χ. μορφή αντίδρασης ή προσπάθεια έλκυσης προσοχής).

Σε κάθε περίπτωση, η ομοφυλοφιλία είναι ένα ζήτημα με μεγάλη σημασία που απασχολεί πολλούς γονείς. Έρευνα που διεξήγαγε το περιοδικό Pediatrics, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ομοφυλόφιλοι που προέρχονται από ένα συντηρητικό οικογενειακό περιβάλλον, κάθετα αντίθετο και αρνητικά προσκείμενο απέναντι στην ομοφυλοφιλία, έχουν έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να υποφέρουν από βαριά κατάθλιψη και έως πέντε φορές περισσότερες να κάνουν χρήση ναρκωτικών.

Αυτό που πρέπει να κατανοήσουν οι γονείς, ανεξάρτητα από τις απόψεις τους σχετικά με το θέμα, είναι ότι η ευτυχία του παιδιού τους δεν προσδιορίζεται από τις σεξουαλικές του επιλογές. Τα παιδιά νιώθουν ασφάλεια, αυτοπεποίθηση και ευτυχία όταν αντιλαμβάνονται ότι τα αγαπούν για αυτό που είναι, όταν βιώνουν την άνευ όρων αποδοχή και εκτίμηση των γονέων τους, όταν ξέρουν ότι οι γονείς θα σεβαστούν την ελευθερία των επιλογών τους. Ο Bailey τονίζει ότι δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση που να αποδεικνύει ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι αναστρέψιμος. Ζητά από τους γονείς να καταλάβουν ότι δε μπορούν να "μεταπείσουν" το ομοφυλόφιλο παιδί τους. Αυτό που με βεβαιότητα μπορούν να κάνουν είναι να το οδηγήσουν στη δυστυχία, γυρνώντας του την πλάτη ή να συμβάλλουν στην ευτυχία του, αποδεχόμενοι την επιλογή του, ασχέτως αν συμφωνούν ή όχι.

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Ένα θέμα που συνήθως απασχολεί τους γονείς είναι η προκλητικότητα των παιδιών τους. Eνώ τους απαγορεύουν να κάνουν κάτι, αυτά, επίτηδες, τους αγνοούν. Συχνά, μάλιστα, κρυφογελούν, περιμένοντας την αντίδρασή τους. Tελικά, φαίνεται σαν να τους εκβιάζουν.

Γιατί συμβαίνει αυτό; 

- Αυτή η συμπεριφορά είναι ένας τρόπος για να απαντήσει το παιδί στο ερώτημα: «Μέχρι ποιο σημείο μπορώ να φτάσω; Είναι άραγε άκαμπτες οι απαγορεύσεις των γονιών; Ποια είναι τα όρια;»

- Έχετε σκεφτεί ότι αυτός είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να σας κινήσει το ενδιαφέρον; Aν δεν έκανε έτσι, ο μπαμπάς θα άρχιζε αμέσως να διαβάζει την εφημερίδα του και η μαμά θα το άφηνε για να πάει να κάνει δουλειές. Ένα παιδί που δεν έχει βρεθεί με τους γονείς του όλη την ημέρα δεν μπορεί να δεχτεί να μην του δίνουν όλη την προσοχή τους.

- Σε άλλες περιπτώσεις, αν δέχεται πολλές παρατηρήσεις από τους γονείς, για παράδειγμα, επειδή ενοχλεί ή χτυπά το μικρότερο αδελφάκι του, το παιδί επιδιώκει με τη συμπεριφορά του να σας προκαλεί το ενδιαφέρον αλλά και να κινεί τα νήματα της οικογένειας, έστω και με αρνητικό τρόπο.
- Oι γονείς, από την άλλη πλευρά, παραπονιούνται συνεχώς ότι «μας προκαλεί, μας αναγκάζει να του κάνουμε παρατηρήσεις». Άθελά σας, μπαίνετε σε έναν αγώνα υπεροχής, χωρίς κανένα νικητή.

Πώς να το αντιμετωπίσετε…

- Αρχικά, εξετάστε τι κρύβεται πίσω από την προκλητική συμπεριφορά του παιδιού. Αναλογιστείτε αν του αφιερώνετε αρκετό χρόνο, αν ασχολείστε ικανοποιητικά μαζί του. Είστε χαλαροί όταν γυρίζετε στο σπίτι; Έχετε καλή διάθεση;

- H συμπεριφορά του παιδιού ίσως είναι μια απάντηση στη στάση σας. Σίγουρα μπορεί να αλλάξει, αρκεί να αποφασίσετε ν’ αλλάξετε πρώτα εσείς.

- Κάνετε την αρχή, αγνοώντας κάποια αρνητικά στοιχεία της συμπεριφοράς του. Έτσι διαψεύδετε τη βεβαιότητα που έχει ότι θα αντιδράσετε με το γνωστό τρόπο, δηλαδή με φωνές κ.λπ.

- Αντίθετα, επαινέστε κάποιες άλλες θετικές ενέργειες που ίσως κάνει με δική του πρωτοβουλία ή που το ενθαρρύνετε εσείς να κάνει.

- Σταδιακά, θα καταλάβει ότι μπορεί να κερδίζει το ενδιαφέρον σας με θετικούς τρόπους και να εισπράττει τον έπαινο.

- Φυσικά, αυτό χρειάζεται να γίνεται σε σταθερή βάση, γιατί τα παιδιά είναι καχύποπτα και σας δοκιμάζουν. Αν, λοιπόν, εσείς, με τις πρώτες προκλήσεις, αρχίσετε πάλι να συμπεριφέρεστε με το γνώριμο σ’ εκείνα τρόπο, δηλαδή με παρατηρήσεις, τότε η προσπάθειά σας να τροποποιήσετε τη στάση σας θα έχει αποτύχει. Το παιδί επιβεβαιώθηκε ότι δεν αλλάζετε και γίνεται πιο προκλητικό. Eίναι, λοιπόν, απαραίτητο να είστε αποφασισμένοι και σταθεροί.

- Mη διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια από έναν ειδικό, αν δυσκολεύεστε να επικοινωνήσετε με το παιδί.

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Ο αυτισμός, μια από τις πιο σοβαρές αναπτυξιακές διαταραχές παρουσιάζει παγκοσμίως μεγάλη αύξηση στις μέρες μας. Αν και δεν υπάρχει θεραπεία, η έγκαιρη διάγνωση και θεραπευτική παρέμβαση μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά την ποιότητα ζωής του ασθενούς και της οικογένειάς του. Ο αυτισμός παρουσιάζεται σε όλες τις φυλετικές, εθνικές και κοινωνικές ομάδες, και τα αγόρια έχουν τέσσερις φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προσβληθούν από ότι τα κορίτσια.

Υπολογίζεται ότι 67 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως προσβάλλονται από αυτισμό. Στις περισσότερες χώρες, η πάθηση αυτή, συναντάται πιο συχνά από ότι ο παιδικός καρκίνος, σακχαρώδης διαβήτης, και το έιτζ μαζί. Ο αυτισμός περιορίζει την ικανότητα ενός ατόμου να επικοινωνήσει και να σχετίζεται με τρίτους. Συσχετίζεται με την τήρηση αυστηρής ρουτίνας και τις επαναληπτικές κινήσεις, όπως π.χ. την καταναγκαστική διαρρύθμιση αντικειμένων στον χώρο και την τήρηση πολύ συγκεκριμένης ρουτίνας.

Η 2α Απριλίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού, με βασικό στόχο την αύξηση της παγκόσμιας γνώσης γύρω από αυτή τη σύνθετη νευροβιολογική διαταραχή που γνωρίζει μεγάλη έξαρση τα τελευταία χρόνια και υπολογίζεται ότι «χτυπά» περίπου 1 στους 150 ανθρώπους χωρίς να κάνει διακρίσεις σε φυλετικές, εθνικές και κοινωνικές ομάδες».

Αναγνωρίζοντας τα συμπτώματα

Τα συμπτώματα κυμαίνονται από πολύ ήπια έως αρκετά σοβαρά. Όλες αυτές οι διαταραχές χαρακτηρίζονται από περιορισμένη ικανότητα επικοινωνίας και κοινωνικής δεξιότητας καθώς και επαναληπτικότητα στην συμπεριφορά. Η διάγνωση των διαταραχών του φάσματος του αυτισμού γίνεται συνήθως με αξιοπιστία γύρω στην ηλικία των 3 ετών, ενώ η πρώτη διάγνωση συνήθως γίνεται σε ηλικία 18 μηνών. Οι γονείς είναι συνήθως οι πρώτοι που παρατηρούν κάποιες ασυνήθιστες συμπεριφορές στο παιδί τους ή την αδυναμία του παιδιού να φθάσει σε ορισμένα αναπτυξιακά ορόσημα-κλειδιά τα οποία αναλογούν στην ηλικία του.

Ορισμένοι γονείς περιγράφουν ότι το παιδί τους διέφερε από την ώρα της γέννησης, ενώ άλλοι αναφέρουν ότι το παιδί τους αναπτυσσόταν κανονικά και ξαφνικά άρχισε να χάνει τις ικανότητές του. Πολλοί παιδίατροι παραβλέπουν τις πρώτες ενδείξεις αυτισμού, με το σκεπτικό ότι η ανάπτυξη του παιδιού θα βελτιωθεί στην πορεία και συνιστούν στους γονείς να τηρήσουν στάση αναμονής. Τα αποτελέσματα από τις πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι όταν οι γονείς υποψιαστούν ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει με το παιδί τους, τις περισσότερες φορές έχουν δίκιο. Εάν ανησυχείτε για την αναπτυξιακή πορεία του παιδιού σας, μην περιμένετε: μιλήστε με τον ιατρό σας και ζητήστε να εξεταστεί για αυτισμό.

Η σημαντική πρώιμη διάγνωση

Ενώ πολλοί γονείς προβληματίζονται για τον χαρακτηρισμό ενός νηπίου ως “αυτιστικού”, όσο πιο νωρίς γίνει η διάγνωση, τόσο πιο γρήγορα μπορεί να αρχίσει και η παρέμβαση. Προς το παρόν, δεν υπάρχει κάποιος αποτελεσματικός τρόπος για την πρόληψη του αυτισμού, καμία μέθοδος αντιμετώπισης η οποία να είναι πλήρως αποτελεσματική, και καμία θεραπεία. Σύμφωνα με τα στοιχεία των ερευνών, η πρώιμη θεραπευτική παρέμβαση για τουλάχιστον δύο χρόνια κατά την προσχολική ηλικία μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τον δείκτη νοημοσύνης και τις γλωσσικές ικανότητές πολλών νέων παιδιών που πάσχουν από διαταραχές του φάσματος του αυτισμού. Η παρέμβαση πρέπει να αρχίσει αμέσως μετά την διάγνωση αυτισμού. Αποτελεσματικά προγράμματα εστιάζουν τις προσπάθειες στην ανάπτυξη επικοινωνιακής, κοινωνικής και γνωστικής ικανότητάς. Σε πολλές χώρες, ο αυτισμός δεν αποτελεί μια αναγνωρισμένη διαταραχή και η διάγνωση δυσχεραίνεται. Τα κράτη πρέπει να αναλάβουν την δέσμευση δημιουργήσουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για πρώιμη ανίχνευση αυξάνοντας την ενημέρωση που υπάρχει στον συγκεκριμένο τομέα. Μέθοδοι εξέτασης υπάρχουν για μικρά παιδιά ακόμη και 18 μηνών. Η εξέταση δύναται να γίνει κατά την τακτική ιατρική εξέταση της υγείας ενός μωρού.

Οι ενδείξεις που πρέπει να σας προβληματίσουν

Οι παρακάτω “κόκκινες σημαίες” αποτελούν πιθανές ενδείξεις αυτισμού και το παιδί πρέπει να εξετασθεί ώστε να επιβεβαιωθεί ότι βρίσκεται στον σωστό αναπτυξιακό δρόμο. Αν το μωρό σας παρουσιάσει κάποιο από τα παρακάτω, ζητήστε άμεση εξέταση από παιδίατρο, παιδοψυχίατρο και αναπτυξιολόγο σε εξειδικευμένες δομές:

Έλλειψη έντονου χαμόγελου ή άλλων εγκαρδίων εκφράσεων χαράς από έξι μηνών και μετά.
Έλλειψη ανταλλαγής ήχων, χαμόγελων και άλλων εκφράσεων προσώπου από εννέα μηνών και μετά.
Έλλειψη “βαβίσματος” (βρεφικής ομιλίας) έως 12 μηνών.
Έλλειψη ανταπόκρισης και αναπαραγωγής χειρονομιών όπως δακτυλοδειξία, παρουσίαση, τέντωμα ή χαιρετισμό έως 12 μηνών.
Αδυναμία σχηματισμού λέξεων έως 16 μηνών.
Αδυναμία σχηματισμού φράσεων δύο λέξεων με νόημα (χωρίς μίμηση ή επανάληψη) έως 24 μηνών
Έλλειψη ανταπόκρισης στο όνομά του έως 10 μηνών.
Όποια απώλεια ομιλίας, βαβίσματος ή κοινωνικής δεξιότητας σε οποιαδήποτε ηλικία.
health4you.gr

Παιδική ηλικία

Όλες οι μαμάδες καθημερινά (και συνήθως πολλές φορές στην ημέρα) αναγκαζόμαστε να βάλουμε τις φωνές στα παιδιά μας για πολλούς -σημαντικούς ή λιγότερο σημαντικούς -λόγους. Και όλες πάντα με μαθηματική ακρίβεια το μετανιώνουμε. Είναι όμως εφικτό να σταματήσουμε να φωνάζουμε στα παιδιά μας όσο κι αν γνωρίζουμε ότι οι φωνές δεν φέρνουν αποτέλεσμα; Η αλήθεια είναι ότι σε όλες τις οικογένειες υπάρχουν στιγμές που έχουν ακουστεί ουρλιαχτά.

Το θέμα είναι πόσο συχνά και για πόσο σημαντικούς λόγους βάζουμε τις φωνές. Όπως επίσης να εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας και να μάθουμε να εκφραζόμαστε πιο ευέλικτα πιο υπομονετικά και κυρίως πιο…συμπονετικά στα παιδιά μας.

1. Δεσμευτείτε απέναντι στο παιδί σας ότι θα του μιλάτε πάντα σε σεβασμό Πείτε του ότι όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη και κάποιες φορές μπορεί να παραβείτε την υπόσχεση σας, αλλά γενικά φροντίστε να ελέγχετε πάντα τον τόνο της φωνής σας, καθώς και τις αγενείς προσφωνήσεις. Αν κατορθώσετε να μείνετε συνεπείς με αυτό, τα παιδιά σας μέρα με τη μέρα θα βελτιώνονται.

2. Συνειδητοποιήστε ότι η βασική «δουλειά» ενός γονιού είναι να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του Αν εσείς γίνετε πρότυπο μίμησης τότε και τα παιδιά θα μάθουν να διαχειρίζονται τα δικά τους συναισθήματα. Τα παιδιά μαθαίνουν να φωνάζουν επειδή εμείς τους φωνάζουμε!

3. Να θυμάστε ότι τα παιδιά πάντα θα φέρονται σαν παιδιά Αυτή είναι η δουλειά τους άλλωστε. Τα παιδιά δεν έχουν την ωριμότητα των ενηλίκων γι’ αυτό και διαρκώς πειραματίζονται. Τραβούν το σκοινί μέχρι να δουν που φτάνουν τα όρια μας, μας φτάνουν στα άκρα για να δοκιμάσουν τις αντοχές μας, πειραματίζονται με τη δύναμη τους. Μέχρι ο εγκέφαλος τους να ενηλικιωθεί και να μπορεί να διαχειριστεί τις καταστάσεις τα συναισθήματά του θα είναι κάποιες φορές ανεξέλεγκτα.

4. Μην πυροδοτείτε τσακωμούς επειδή εσείς είστε εκνευρισμένοι Θα νιώσουν αδικημένα και τρομαγμένα αν εσείς χωρίς κανένα λόγο αρχίζετε να ξεσπάτε τα νεύρα σας επάνω τους. Θυμηθείτε πως δεν είναι πάντα αυτά υπεύθυνα για τη δική σας κακή διάθεση.

5. Φερθείτε συμπονετικά όταν το παιδί σας εκφράζει τα συναισθήματα του Οποιαδήποτε κι αν είναι αυτά: Θυμός άγχος, φόβοι αγωνία όλα θα πρέπει να τα αντιμετωπίζετε μαζί. Με τον καιρό θα μάθει να τα διαχειρίζεται, αλλά πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να μάθει να τα αποδέχεται.

6. Προσπαθήστε να δείτε τα πράγματα από την δική τους οπτική γωνία Ακόμη κι όταν τους βάζετε όρια, νιώστε τι κρύβεται πίσω από ένα θυμό, ή ένα ανεξήγητο κλάμα. Κάποιες φορές τα παιδιά συμπεριφέρονται «επίτηδες» έτσι, ώστε να «τσεκάρουν» αν όντως βρισκόμαστε στο πλευρό τους.

7. Όταν νιώθετε ότι αρχίζετε να θυμώνετε απλώς… ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ! Μη μιλήσετε, μην προβείτε σε κάποια ενέργεια ούτε να πάρετε κάποια απόφαση εν θερμώ… Αναπνεύστε βαθιά και …ηρεμήστε! 8. Κάντε ένα time-out Αν νιώσετε το θυμό να σας πνίγει απομακρυνθείτε λίγο από τα παιδιά-όσο αυτό είναι εφικτό. Περπατήστε λίγο ή ασκηθείτε, η άσκηση αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αντίδοτα στο στρες. Η φυσική δραστηριότητα μπορεί να προσφέρει μια διέξοδο για τα συναισθήματά σας, ειδικά εάν νιώθετε έντονο θυμό.

9. Φιλοσοφήστε το! Σκεφτείτε ότι οι δυσκολίες δεν κρατούν για πάντα. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα και κανείς δεν είπε ότι η μητρότητα δεν έχει και πολλές και δύσκολες φάσεις. Όμως σκεφτείτε ότι τα δύσκολα είναι και…περαστικά.

10. Απολαύστε την θετική ενέργεια που σας δίνει ο νέος σας «ήρεμος» εαυτός Μια ήρεμη μαμά μπορεί να δεχτεί τα λάθη, τόσο τα δικά της όσο και των γύρω του. Γνωρίζει τις αντιφάσεις τις ζωής και ξέρει ότι τα παιδιά είναι ταυτόχρονα γλυκά, τρυφερά και ανυπόφορα. Και βέβαια ήρεμη μαμά δεν είναι εκείνη που βρίσκεται στον κόσμο της. Είναι εκείνη που έχει επίγνωση ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου, ότι δεν μπορεί να είμαι τέλεια σε όλα και ούτε πρέπει να είναι.

Το διαβάσαμε:https://ipaideia.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή