Μαρτίου 26, 2019

Παιδική ηλικία

Πως αντιδρούν οι γονείς απέναντι στον παιδικό αυνανισμό ?

Πραγματικότητες και τρόποι συμπεριφοράς

«…έχω μια κόρη τριών ετών… εδώ και μερικούς μήνες την βλέπω να τρίβεται στα έπιπλα, στις γωνίες του καναπέ… νομίζω ότι αυνανίζεται… αναψοκοκκινίζει και φαίνεται να της αρέσει… δεν ξέρω πώς να αντιδράσω… ο σύζυγός μου θυμώνει και της φωνάζει…

καμιά φορά γίνεται μπροστά σε καλεσμένους και μου προκαλεί φοβερή αμηχανία… ανησυχώ… αν ξεκίνησε από τώρα να κάνει τέτοια πράγματα τί θα κάνει όταν μεγαλώσει;».

Θα πρέπει να αντιληφθούμε πως τα περισσότερα παιδιά (αγόρια και κορίτσια) αυνανίζονται, μια συνήθεια που αναπτύσσεται μόλις το παιδί ανακαλύψει την ηδονή που τον συνοδεύει. Ήδη από τον πρώτο χρόνο της ζωής του, το νήπιο, προσπαθεί να προσδιορίσει την εικόνα του εαυτού του ακουμπώντας τη κοιλιά του, πιάνοντας τις πατούσες του… Μέσα από το παιχνίδι της ανακάλυψης μοιραία θα ακουμπήσει και τα γεννητικά του όργανα, πράξη που του προσφέρει απόλαυση, με αποτέλεσμα να την επαναλαμβάνει.

Το ίδιο συμβαίνει και όταν πιπιλά το δάκτυλό του ή όταν τρώει σοκολάτα. Μάλιστα για το παιδί είναι ακριβώς σαν να ακουμπά το χέρι του ή το αυτί του, χωρίς κάποια «πονηρή» σκέψη πίσω από αυτό. Είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε πως δεν έχει την έννοια του αυνανισμού στους εφήβους ή στους ενήλικες. Κατ? ακρίβεια δεν έχει καμία σεξουαλική έννοια για ένα παιδί δύο ή τριών ετών, δεν πρόκειται για μια οργανωμένη και συνειδητή σεξουαλική πρακτική. Ο παιδικός αυνανισμός είναι απόλυτα φυσιολογικός και δεν προκαλεί καμία σωματική ή πνευματική δυσλειτουργία στο παιδί. Αντίθετα, το βοηθά να εξερευνήσει και να μάθει το σώμα του, προετοιμάζοντάς το για τα επόμενα εξελικτικά στάδια.

Οι περισσότεροι γονείς αντιδρούν με φωνές, μάλωμα, ή ακόμα και ξύλο, ως αποτέλεσμα της δικής τους αμηχανίας μπροστά στην εικόνα του νηπίου που αυνανίζεται. Συνήθως ο λόγος που οι γονείς αντιδρούν έχει να κάνει με τις προσωπικές τους ηθικές ή θρησκευτικές αρχές, του μύθους και την παραπληροφόρηση. Η πεποίθηση πως αυνανισμός είναι ντροπή, ανηθικότητα και αμαρτία, σίγουρα δημιουργούν στο γονέα αρνητικά συναισθήματα και την ανάγκη να κάνει ότι μπορεί για να εξαλείψει τη «προβληματική» συμπεριφορά.

Οι γονείς συχνά αντιδρούν με τρόπο υπερβολικό και από φόβο μήπως ο αυνανισμός προκαλέσει στα παιδιά κάποιο σεξουαλικό ή νοητικό πρόβλημα. Η ίδια η ενοχοποίηση της παιδικής σεξουαλικότητας είναι εκείνη που πιθανόν να προκαλέσει κάποια σεξουαλική δυσλειτουργία ή κάποια ψυχική διαταραχή. Θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε ότι οι θεωρίες που υποστηρίζουν πως εξαιτίας του αυνανισμού το παιδί θα τυφλωθεί ή θα αποχαυνωθεί δεν έχουν καμία επιστημονική βάση. Ούτε βέβαια και ο φόβος πως το παιδί μεγαλώνοντας θα είναι υπερσεξουαλικό ή έκφυλο.

Είναι σημαντικό να μην ενοχοποιηθεί το παιδί και κυρίως να μην πάρει το μήνυμα πως κάνει κάτι κακό ή πως δεν πρέπει να ακουμπάει τα γεννητικά του όργανα. Εάν γίνεται σε κοινόχρηστο χώρο μπορείτε να του αποσπάσετε τη προσοχή προτείνοντας μια άλλη δραστηριότητα που το ευχαριστεί, για παράδειγμα «έλα να ζωγραφίσουμε», «έλα να βοηθήσεις τη μαμά». Εάν ο αυνανισμός λαμβάνει χώρα στο δωμάτιο του παιδιού, τότε καλό είναι να μην το ενοχλήσετε. Ο αυνανισμός μπορεί να είναι μια αβλαβής διαδικασία αλλά πρέπει να γίνεται σε προσωπικό χώρο και χωρίς τη παρουσία άλλων.

Πέρα από την ενοχοποίηση, εάν υπεραντιδράτε, το παιδί μπορεί να το εκλάβει ως τρόπο για να σας κάνει να ασχολείστε περισσότερο μαζί του και να αρχίσει να το χρησιμοποιεί προκειμένου να τραβήξει τη προσοχή σας. Γενικά η έντονη και αρνητική αντίδραση από την πλευρά των γονέων δεν αποδίδει.

Θα είχε αξία λοιπόν, να μην δοθεί μεγάλη έμφαση στον αυνανισμό αφού μπορεί να στείλετε στο παιδί τα λάθος μηνύματα. Τις περισσότερες φορές, η συνήθεια αυτή υποχωρεί όταν το παιδί μπει στη προσχολική ηλικία, περίπου 5-6 ετών. Στις περιπτώσεις που συνεχίζει μετά το πέρας της ηλικίας αυτής, ενδεχομένως να υποδηλώνει την ύπαρξη ψυχοπιεστικών γεγονότων στη ζωή του παιδιού που το υποχρεώνουν να βρίσκει ανακούφιση μέσα από την καταναγκαστική πια συνήθεια. Καυγάδες και φωνές στο σπίτι, προβλήματα στο σχολείο, μοναξιά, έντονα αυστηρό και καταπιεστικό περιβάλλον είναι τα ζητήματα που θα πρέπει να διερευνήσουν οι γονείς.


*Δρ Θάνος Ε. Ασκητής Νευρολόγος – Ψυχίατρος Διδάκτωρ Ψυχιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών Πρόεδρος Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

Παιδική ηλικία

Οι ειδικοί συμβουλεύουν πώς να κρατήσετε το παιδί μακριά από…τα σκεπάσματά σας

Ο ύπνος είναι εξίσου απαραίτητος με το φαγητό στα μικρά παιδιά αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε «πονοκέφαλο» για τους γονείς τους, αν τα νήπια δυσκολεύονται να κοιμηθούν στο δωμάτιο τους τα βράδια.

Πολλοί γονείς δέχονται απρόσμενες επισκέψεις στο υπνοδωμάτιο τους μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα από μπόμπιρες που αφήνουν το κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς για να κοιμηθούν μαζί τους. Συχνά έχουν μάλιστα συμβάλει άθελά τους σε αυτό το φαινόμενο παίρνοντας στο υπνοδωμάτιο τους την κούνια του παιδιού όσο αυτό είναι βρέφος.
Το τελευταίο, όπως εξηγεί ο επίκουρος καθηγητής Παιδιατρικής κ. Αντώνης Καττάμης, είναι μεγάλο σφάλμα – που πολλές νέες μητέρες κάνουν επειδή θηλάζουν το βράδυ, για τη δική τους ευκολία. Αλλά και για τα μεγαλύτερα νήπια το να φεύγουν τη νύχτα από το κρεβάτι τους αποτελεί «κακή» συνήθεια και οι γονείς οφείλουν να την κόψουν αμέσως, καθώς εγκυμονεί κινδύνους. Κι αυτό γιατί - αν και το παιδί δεν είναι πια βρέφος για να το πλακώσετε με το σώμα σας και να του προκαλέσετε άθελά σας ασφυξία – το δωμάτιο σας δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για να κοιμηθεί. «Καταρχήν, μια και στο δωμάτιο ήδη κοιμούνται δυο άνθρωποι (το ζευγάρι) θα υπάρχουν περισσότερα μικρόβια, οπότε αυξάνεται ο κίνδυνος να κολλήσει κάτι το παιδί», λέει ο κ. Καττάμης. «Επίσης το βλαστάρι σας δεν πρέπει να θεωρήσει ότι εξαιτίας του άλλαξε η σχέση που είχατε σαν ζευγάρι μεταξύ σας», προσθέτει η βρεφοκόμος κ. Ορσαλία Δέσκου. Αν το παιδί σας κοιμάται συστηματικά μαζί σας, η συνήθεια αυτή καθίσταται εμπόδιο στη συνέχιση της φυσιολογικής σεξουαλικής ζωής του ζευγαριού και τέτοιου είδους μηνύματα – τα οποία περνούν στα παιδιά από πολύ τρυφερή ηλικία – είναι επιβλαβή για τον ψυχισμό τους. «Όσο το παιδί θέλει να κοιμάται με τη μαμά και τον μπαμπά παρεμποδίζεται και η αυτονομία του και καθυστερεί η συναισθηματική του ωρίμανση», προσθέτει η κ. Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος και συγγραφέας.

Συμβουλές για τους γονείς

Οι γονείς που δέχονται συχνά τις επισκέψεις του βλασταριού τους μέσα στη νύχτα οφείλουν να αντιδράσουν με ψυχραιμία και να μη στείλουν πίσω το παιδί στο δικό του δωμάτιο σαν τιμωρία. Ούτε όμως να το αφήσουν να κοιμηθεί μαζί τους ( για μια και μοναδική φορά), καθώς η παραχώρηση κατοχυρώνεται στην παιδική συνείδηση σαν κεκτημένο δικαίωμα.
«Για να βοηθήσετε το παιδί να συνηθίσει την ιδέα πως πρέπει να κοιμάται στο δωμάτιο του, δημιουργήστε καταρχήν ένα ήρεμο και ασφαλές περιβάλλον και φροντίστε να υπάρχει φωτάκι νυκτός γιατί πολλά νήπια φοβούνται το σκοτάδι.
Κρατήστε μια ρουτίνα στον ύπνο, φροντίστε δηλαδή να βάζετε την ίδια ώρα το παιδί στο κρεβάτι και να του λέτε ένα παραμύθι (με χαμηλή φωνή, ρίχνοντας τους τόνους ώστε να δημιουργήσετε ένα κλίμα ηρεμίας). Μετά φεύγετε λέγοντας του ¨καληνύχτα¨ και ¨όνειρα γλυκά¨.
Όσο το παιδί είναι πολύ μικρό, μπορείτε να μείνετε για λίγο μαζί του και να αποχωρήσετε σταδιακά. Αν το παιδί κλάψει μέσα στη νύχτα, πρέπει να το καθησυχάσετε αμέσως είτε από το δωμάτιο σας είτε πηγαίνοντας στο δικό του. Δεν χρειάζεται πάντως κάθε φορά να πηγαίνετε στο δικό του δωμάτιο, ώστε να μη σας σηκώνει από το κρεβάτι κάθε τρεις και λίγο. Εφόσον μείνετε σταθεροί και κρατήσετε την ψυχραιμία σας (χωρίς φωνές, θυμό, απειλές), σύντομα ο μπόμπιρας θα κοιμάται σαν πουλάκι στο δωμάτιο του», καταλήγει η παιδοψυχολόγος.

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Τι εννοούμε με την έννοια «ταλέντο»; Στις μέρες μας, θεωρείται ότι το «ταλέντο» είναι μια πολυδιάστατη έννοια και πλέον χρησιμοποιούνται διάφορα κριτήρια καθορισμού και επισήμανσης της έννοιας του....

«ταλέντου». Στην Αμερική, το 1972, ο επικεφαλής του γραφείου εκπαίδευσης, Marland, S., πρότεινε έναν κοινώς αποδεκτό ορισμό της έννοιας του ταλέντου ο οποίος εμπλουτίστηκε το 1993 και περιγράφει ότι «τα ιδιαίτερα ταλέντα μπορεί να υπάρχουν σε παιδιά που ανήκουν σε όλες τις κουλτούρες, σε διάφορα κοινωνικά και οικονομικά επίπεδα και μπορεί να εκφράζονται σε διάφορες συμπεριφορές ή εκδηλώσεις». Οι τομείς που καλύπτει ο συγκεκριμένος ορισμός αφορούν:

- Τη γενική νοητική ικανότητα η οποία σχετίζεται με την ικανότητα επεξεργασίας πληροφοριών με σύνθετους τρόπους, χρήσης πλούσιου λεξιλογίου, δημιουργία αφηρημένων εννοιών και υποθέσεων, καθώς και την ικανότητα για γρήγορη μάθηση.

- Την ειδική ακαδημαϊκή ικανότητα η οποία αφορά στην ικανότητα καλής μνήμης, ιδιαίτερα καλής κατανόησης, το ιδιαίτερο εύρος γνώσεων και απόδοσης σε συγκεκριμένους ακαδημαϊκούς τομείς.

- Τη δημιουργική σκέψη που σχετίζεται με την ανεξαρτησία στη σκέψη, την έκφραση πρωτότυπης σκέψης σε προφορικό και γραπτό λόγο, την καλή αίσθηση του χιούμορ, τον αυτοσχεδιασμό και την εφευρετικότητα.

- Την αρχηγική ικανότητα δηλαδή την ικανότητα για ανάληψη ευθυνών, την αντίληψη συνεπειών και επιπτώσεων των αποφάσεων και συμπεριφορών, την καλή κριτική σκέψη, το οργανωτικό πνεύμα, την αυτοπεποίθηση, και το να είναι κάποιος/α ευχάριστος/η στους συνομήλικους.

- Την καλλιτεχνική ικανότητα η οποία έχει σχέση με την πολύ καλή αντίληψη του χώρου, την ιδιαίτερα ασυνήθιστη έκφραση εαυτού και συναισθημάτων μέσα από χορό, θέατρο, μουσική, ζωγραφική, τον καλό κινητικό συγχρονισμό, την κατασκευή πρωτότυπων προϊόντων και την ιδιαίτερη παρατηρητικότητα.

Ο παραπάνω ορισμός αναγνωρίζει ως βασικό χαρακτηριστικό των ταλαντούχων παιδιών όχι μόνο την υψηλή γενική νοημοσύνη αλλά και την εξέχουσα απόδοση αυτών των παιδιών και σε άλλους τομείς. Αναφέρεται στο «δυναμικό» του παιδιού και συμπεριλαμβάνει ακόμα και ταλαντούχα παιδιά που μπορεί να μην εκφράζουν τις ιδιαίτερες ικανότητές τους στο σχολείο π.χ. παιδιά σε μειονοτικές ομάδες, παιδιά σε ομάδες χαμηλού κοινωνικού και οικονομικού επιπέδου, παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες.

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να παρουσιάσουν ιδιαίτερες δεξιότητες ή ταλέντα σε έναν ή παραπάνω τομείς, αρκεί να παραβρεθούν στο κατάλληλο περιβάλλον και να τους δοθεί η ευκαιρία να εκτεθούν στα κατάλληλα ερεθίσματα και να εμπλακούν στις ανάλογες δραστηριότητες. Ο κάθε άνθρωπος έχει αυτό που ονομάζουμε το «δυνατό σημείο» του σε έναν ή περισσότερους από τους παραπάνω τομείς. Το ότι κάποιος έχει ταλέντο σε έναν τομέα δε σημαίνει ότι έχει ταλέντο και στους υπόλοιπους τομείς. Όλοι μας, υπερτερούμε σε κάποιους τομείς αλλά αντίστοιχα υστερούμε σε κάποιους άλλους.

Ποια είναι η ηλικία στην οποία ένα άτομο εκδηλώνει κλίση σε κάτι;

Σύμφωνα με αποτελέσματα αρκετών ερευνών, η περίοδος της προσχολικής ηλικίας, θεωρείται εκείνη η περίοδος όπου μπορούν να επισημανθούν με μεγαλύτερη ακρίβεια και συστηματικότητα οι τομείς της ανάπτυξης που το παιδί παρουσιάζει εξέχουσα απόδοση και κλίση συγκριτικά με τη μέση επίδοση των συνομηλίκων του. Σχετικά με αυτή την ηλικία, οι ενδείξεις ιδιαίτερα υψηλών ικανοτήτων είναι: α) η περιέργεια με κάποια εξερευνητική τάση, όπως συναρμολογώντας αντικείμενα, β) η οργάνωση και η ενσωμάτωση πληροφοριών (εστίαση σε πληροφορίες που έχουν σχέση μεταξύ τους και προσπάθεια σύνδεσης των πληροφοριών αυτών), γ) η ανάπτυξη της γλώσσας σε σχέση με τους συνομηλίκους του( πρόωρη ομιλία, πλούσιο λεξιλόγιο, σωστή δομή πρότασης, διαφοροποίηση έκφρασης, ανάπτυξη θέματος, ευφράδεια λόγου) και δ) η ανάγνωση και το γράψιμο (κυρίως πρόωρη ανάγνωση).

Ωστόσο, μια αρχική ανάπτυξη νοητικού δυναμικού και η ύπαρξη ιδιαίτερων κι εξεχουσών ικανοτήτων (γνωστικών, κοινωνικοσυναισθηματικών και κινητικών) δύσκολα θα οδηγήσουν από μόνα τους στην ανάπτυξη κι εξέλιξη του οποιουδήποτε ταλέντου του παιδιού. Τα κατάλληλα περιβαλλοντικά ερεθίσματα όπως τηλεόραση, διάβασμα ποικίλων βιβλίων, επίσκεψη μουσείων, καθώς και το κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο της οικογένειας και οι αντιλήψεις και η στάση της οικογένειας για την έννοια του ταλέντου και της μάθησης είναι κάποιοι από τους βασικούς παράγοντες που θα επηρεάσουν καθοριστικά την καλλιέργεια και την έκφραση των παραπάνω χαρακτηριστικών και κλίσεων του παιδιού.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς ώστε να βοηθήσουν το παιδί τους να ανακαλύψει σε τι έχει ταλέντο και να το καλλιεργήσει;

Οι αξίες και τα πιστεύω της οικογένειας, διαμορφώνονται ουσιαστικά από τους ίδιους τους γονείς μέσα στο οικογενειακό σύστημα και επηρεάζουν σημαντικά την στάση και την αντίληψή τους για το τι είναι ταλέντο και κατ’ επέκταση τον τρόπο που αντιμετωπίζει το ταλαντούχο παιδί. Οι οικογενειακές αξίες συνήθως συμπεριλαμβάνουν τη σπουδαιότητα που αποδίδουν οι γονείς στο να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για το παιδί τους, στην ενθάρρυνση των γονέων προς το παιδί για συμμετοχή σε εξωσχολικές δραστηριότητες με σκοπό την καλλιέργεια των ενδιαφερόντων του και στην ανάμειξη των γονέων στην εκπαίδευση του παιδιού (π.χ. παροχή πηγών πληροφόρησης και υλικών καθώς και η παροχή μαθησιακών ευκαιριών).

Σε γενικές γραμμές, για να μπορέσουν οι γονείς να βοηθήσουν το παιδί τους να ανακαλύψει τα ταλέντα του και να τα καλλιεργήσει, θα πρέπει να παρέχουν στα παιδιά τους ευκαιρίες και δυνατότητες να έρθουν σε επαφή με διάφορους τομείς και δραστηριότητες όπως για παράδειγμα μουσική, χορό, μπαλέτο, αθλήματα. Πριν, όμως πάρουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία, θα πρέπει να ακούν τα «θέλω» των παιδιών τους και να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους τις επιθυμίες τους. Είναι σημαντικό να δίνεται αρχικά χώρος και χρόνος στο παιδί να εκφράσει αυτό που του αρέσει και με το οποίο θα ήθελε να ασχοληθεί. Μια συζήτηση μαζί του, θα το βοηθούσε να δει και το ίδιο με ποια δραστηριότητα θα ήθελε να ασχοληθεί. Αδιαμφισβήτητα, όμως, υπάρχουν και περιπτώσεις που το παιδί δεν έχει εκδηλώσει κάποια ιδιαίτερη επιθυμία ή κάποιο συγκεκριμένο ενδιαφέρον για κανέναν τομέα. Πολλοί είναι οι γονείς που λένε: «Δεν του αρέσει τίποτα». Σε αυτές τις περιπτώσεις, θα ήταν ωφέλιμο να πάρουν οι ίδιοι οι γονείς την πρωτοβουλία και να επιλέξουν 1-2 εξωσχολικές δραστηριότητες κατάλληλες για την ηλικία του παιδιού τους (π.χ. αθλήματα ή καλλιτεχνικές δραστηριότητες που προσφέρει ο εκάστοτε δήμος) τις οποίες θα πρότειναν στο παιδί να δοκιμάσει και θα το ενθάρρυναν να τις κάνει. Παράλληλα θα μπορούσαν να μοιράζονται κοινό χρόνο μαζί του (τουλάχιστον τα Σ/Κ όπου υπάρχει ελεύθερος χρόνος τόσο για τα παιδιά όσο και για τους γονείς-επιπλέον καθημερινές απογεύματα για 1 ώρα όποτε είναι εφικτό) και να ασχολούνται με δημιουργικές δραστηριότητες όπως για παράδειγμα ζωγραφική, μαγειρική, σκάλισμα του κήπου, κατασκευές.

Ανάλογα με τα ενδιαφέροντα και τις ιδιαίτερες κλίσεις του παιδιού που θα ανακάλυπταν, οι γονείς μπορούν να ενισχύσουν τις αντίστοιχες δραστηριότητες. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, θα πρέπει να υπάρχει μέτρο στην προσφορά αγαθών και επιλογών προς το παιδί ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος υπερφόρτωσης του παιδιού με πλήθος δραστηριοτήτων. Πολλές φορές η υπερβολική απασχόληση του παιδιού με εξωσχολικές δραστηριότητες δεν δίνει στο ίδιο το παιδί τη χρονική δυνατότητα να ανακαλύψει τις κλίσεις του και να τις εξελίξει. Η μεταπήδηση από τη μια δραστηριότητα στην άλλη, πολλές φορές βάζουν το ίδιο το παιδί σε έναν συνεχή αγώνα όπου καταλήγει να τρέχει να προλάβει να κάνει τόσο τις σχολικές όσο και τις εξωσχολικές δραστηριότητες και να αγχώνεται να είναι σε όλα «τέλειο». Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πρωταρχικός στόχος της εξωσχολικής δραστηριότητας, πέρα από την πιθανή ανακάλυψη και την εξέλιξη του ταλέντου ενός παιδιού, είναι και η ευχαρίστηση, η διασκέδαση και η επαφή του παιδιού με συνομήλικους του. Όταν αυτά τα 3 στοιχεία πάψουν να υπάρχουν, τότε παύει να υπάρχει και το κίνητρο για ενασχόληση με οποιαδήποτε δραστηριότητα.

 

Παιδική ηλικία

Το παιδί σας καθημερινά διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι δεν έχει τόσες ελευθερίες όσες οι φίλοι του και σας ζητά να του αφήσετε περισσότερο χώρο.

Αναρωτιέστε πώς πρέπει να χειριστείτε την κατάσταση; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Η καλύτερη προσέγγιση στο ζήτημα των ελευθεριών και των πρωτοβουλιών είναι η σταδιακή εκχώρησή τους, ανάλογα με την ωριμότητα του παιδιού, αλλά με την επισήμανση ότι δεν αποτελούν κεκτημένο. Σε περίπτωση που το παιδί κάνει κακή διαχείριση των νέων "προνομίων", θα πρέπει να ανακαλέσετε.

Στις διαμάχες με το παιδί δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνετε διαρκώς ότι έχετε εμπιστοσύνη στο ίδιο αλλά όχι στους άλλους. Αυτή η φράση δε μπορεί να αμβλύνει την ανάγκη του παιδιού για μεγαλύτερη ελευθερία. Θα σας αντιγυρίσει ότι έχει την ωριμότητα να αντιμετωπίζει καταστάσεις και ότι ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν οι άλλοι, το ζήτημα εντοπίζεται στο κατά πόσο εμπιστεύεστε τις δικές του δυνατότητες να αντιδράσει σωστά. Αυτή εξάλλου είναι και η αλήθεια.

Εξηγήστε στο παιδί ότι του δείχνετε εμπιστοσύνη που αναλογεί στην ηλικία του, αλλά δε μπορείτε να το αντιμετωπίσετε σαν 20χρονο, αφού απλούστατα ακόμα δεν είναι.

Βεβαιωθείτε πάντως ότι δεν του στερείτε βασικές για την ηλικία του ελευθερίες. Οι μεγάλοι περιορισμοί δεν αφήνουν στο παιδί το περιθώριο να αναπτύξει την προσωπικότητά του και να κάνει τα λάθη του. Όσο κι αν ανησυχείτε για αυτά τα λάθη, είναι αδύνατον να το προστατεύσετε από αυτά.

Κατά συνέπεια, πρέπει να αποδεχτείτε το δικαίωμά του να διαπράττει σφάλματα και να μαθαίνει από αυτά

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Στην περίπτωση που η διατροφική διαταραχή έχει εδραιωθεί, η θεραπευτική παρέμβαση θα μπορούσε να επικεντρωθεί στη διαφοροποίηση του «βίαιου κύκλου», βοηθώντας τη μητέρα από τη μια να αντέξει την άρνηση του παιδιού κι από την άλλη, να του δώσει το κατάλληλο κίνητρο, ώστε να αναζητήσει μόνο του την τροφή. Είναι αναγκαίο να αντιλαμβάνεται η μητέρα ότι η όρεξη του μικρού παιδιού δεν είναι πάντα σταθερή, γεγονός που εξηγεί τις παροδικές αρνήσεις του. Είναι, λοιπόν, φρόνιμο, να μην εξάγει βιαστικά συμπεράσματα ότι το παιδί «πάσχει από ανορεξία».

Η ανορεξία συχνά υποχωρεί αν:

• Γίνουν οι ελαστικοί οι κανόνες που αφορούν στη διατροφή του παιδιού.

• Καθησυχάσει η μητέρα και αλλάξει η νοοτροπία και η στάση της.

• Αποφεύγονται οι τροφές που δεν αρέσουν στο παιδί.

• Του δίνουν μικρότερες ποσότητες, ώστε να μην πυροδοτούνται αρνήσεις.

• Τρώνε όλοι μαζί - γιατί το φαγητό, εκτός από την ικανοποίηση της πείνας, προϋποθέτει και συναισθηματική συναλλαγή.

• Αποφεύγονται κατά τη διάρκεια του φαγητού οι εντάσεις ή οι κριτικές του τύπου «μην τρως με τα χέρια», «πιάσε καλά το πιρούνι» κ.λπ.

• Δεv το πιέζουν να τρώει και ούτε το κυνηγούν με το κουτάλι.

• Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως φανεί χρήσιμη μια συμπληρωματική θεραπεία που χρησιμοποιείται ως κίνητρο για την όρεξή ή ως κατευναστικό, προκειμένου να απαλύνει την άρνηση του παιδιού.

Μερικές μορφές ανορεξίας χρειάζονται μια πιο βαθιά διερεύνηση των προσωπικών προβλημάτων της μητέρας, που την έχουν οδηγήσει να υπερτιμήσει την λήψη τροφής. Μπορεί να πρόκειται για ενοχή, επειδή δε διατρέφει όπως θα έπρεπε το παιδί της ή για ενοχή εξαιτίας της ικανοποίησης που βιώνει από την σχέση αυτής καθαυτής της αντίθεσης.

Συμπερασματικά, οι διαταραχές στη διατροφή εμφανίζονται σταδιακά κάτω από την πίεση του οικογενειακού περιβάλλοντος, που επικεντρώνει το ενδιαφέρον του σε αυτό το ζήτημα. Στην οικογένεια οι σχέσεις παιδιού –γονιών οργανώνονται γύρω από τα γεύματα με τρόπο εξαιρετικά συγκρουσιακό, επιτρέποντας την ψυχοπαθολογία να εκδηλωθεί ελεύθερα μέσα από την άρνηση του παιδιού.

Να μη λησμονούμε ότι η προσωρινή απώλεια της όρεξης μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας οργανικής ασθένειας, η διαταραχή της, όμως, είναι ψυχολογικής φύσεως.

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Πόσες φορές δεν ταξιδέψαμε σε τόπους μαγικούς, παρέα με νεράιδες, ξωτικά και ζώα με μαγική λαλιά, ακούγοντας γνώριμες φωνές να αφηγούνται παραμύθια; Μια πλασμένη ιστορία, μια τεχνητά καμωμένη διήγηση ξεκινά πάντοτε με την πρόταση, “Μία φορά και έναν καιρό”. Ακόμη, και αν αυτή η εισαγωγή προϋποθέτει ταξίδι σε έναν κόσμο εξωπραγματικό, τα παραμύθια στην πραγματικότητα, αφηγούνται την παιδική ηλικία ενός παιδιού ή και την ζωή ενός ενηλίκου.

Ρωτώντας ένα παιδί σήμερα, εάν θα προτιμούσε να διαβάσει ένα παραμύθι ή να παίξει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη, το δεύτερο. Τι απέγιναν ο Αλαντίν, το τζίνι και τα μαγικά χαλιά, η Κοκκινοσκουφίτσα με την αφέλειά της, και όλα εκείνα τα πλάσματα που ζωντανεύουν τις σελίδες; Ο συνδυασμός ήχου και εικόνας κερδίζει με διαφορά, τον κόσμο του παραμυθιού, χωρίς να αφήνει πολλά περιθώρια για ανάπτυξη της φαντασίας.

Τα “παραμύθια της θείας Λένας”, τα αριστουργήματα του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, είναι μόνο δύο δείγματα από συλλογές παραμυθιών που γέμιζαν τις νύχτες με χρώματα και εικόνες παλιά. Ταξίδευαν σε τόπους μαγικούς και μυστικούς, με χαρακτήρες που έδιναν την ευκαιρία σε ένα παιδί να διαχειριστεί ασυνείδητα κομμάτια του ψυχισμού του. Συμβολικές μορφές, αρχέτυπες εικόνες είναι ικανές να συμβολίσουν την περίοδο που περνά κάθε παιδί μέχρι να φτάσει στην ενηλικίωση. Πολλά παιδιά δεν γνωρίζουν ότι η αφήγηση ενός παραμυθιού είναι ευεργετική.

Καληνύχτα με ένα παραμύθι σημαίνει...
Ομάδα ερευνητών του Πανεπιστημίου Στάνφορντ στην Καλιφόρνια, διαπίστωσε ότι τα παιδιά που “καληνυχτίζουν” την μέρα τους με ένα παραμύθι, έχουν καλύτερη αντίληψη της γλώσσας. Η δεκάλεπτη ανάγνωση μίας ιστορίας πριν από τον ύπνο αποδεικνύεται πως ενισχύει τις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών, ενώ παράλληλα ενεργοποιεί την μνήμη και την φαντασία τους. Τα προφορικά ερεθίσματα επίσης, δημιουργούν αστραπιαία αντίληψη που στηρίζεται σε έννοιες, εικόνες και σκέψεις, που προκύπτουν από το άκουσμα μίας αφήγησης.
Η φαντασία δεν αποτελεί χάρισμα, γεννιέται από τα πρώτα παραμύθια που ακούμε όταν είμαστε μικροί, και καλλιεργείται από απλά ερεθίσματα της καθημερινότητας. Αυτή η “νοητική αναπαράσταση” είναι μια φυσική ιδιότητα που μας βοηθά να κάνουμε σταδιακά, παρομοιώσεις και μεταφορές. Εγκεφαλικές απεικονίσεις ερευνητών δείχνουν ότι η φαντασία είναι μία “συλλογική” δουλειά σε ό,τι αφορά τους νευρώνες του ανθρώπινου εγκεφάλου. Αυτή η ικανότητα του εγκεφάλου να πλάθει ιστορίες μέσα από εικόνες και να ταξιδεύει νοητά σε μέρη φανταστικά είναι μοναδική αλλά και “άπιαστη”, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Ο ψυχισμός του παιδιού μέσα σε λίγες σελίδες

Οι αλλαγές που θέλει να κάνει ένα παιδί σε κάποιο παραμύθι ή η έντονη προσκόλλησή του σε μία ιστορία μαρτυρούν στοιχεία για τον ψυχικό του κόσμο. Στο παραμύθι με τα τρία γουρουνάκια, υποστηρίζεται πως εάν ένα παιδί σχολιάζει ότι αυτά δεν καταφέρνουν να προστατευτούν από τον κακό λύκο ή ότι εκείνος είναι ισχυρότερος από κάθε άλλη μορφή, τότε μάλλον προδίδονται εσωτερικές ανασφάλειες ως προς την συνύπαρξή του με άλλα παιδάκια ή αδέλφια, αλλά και μία εύθραυστη προσωπικότητα.

Καληνύχτα με ένα παραμύθι σημαίνει...
Η κακιά μάγισσα παραπέμπει πιθανότατα, σε μία απειλητική μητέρα, ο δράκος σε έναν αυταρχικό πατέρα, ο γέρος σοφός μπορεί να δηλώνει το πρότυπο ενός καλού παππού. Το “τέρας” που πρωταγωνιστεί σε ένα παραμύθι μπορεί να συμβολίζει έναν χαρακτήρα από την πραγματική ζωή που είναι απειλητικός προς το παιδί. Μέσα από το παραμύθι και την φαντασία το παιδί αποκτά την δυνατότητα να παλέψει με το “τέρας” και να το νικήσει, κάτι που δεν θα μπορούσε ίσως να κάνει στην καθημερινότητά του. Το παιδί ενδέχεται να ταυτίσει την ζωή του με το τέλος μιας ιστορίας και να θελήσει να αλλάξει την πλοκή.

Τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να ταυτιστούν με τον πιο αδικημένο ήρωα, τον ομορφότερο, τον πλουσιότερο ή τον φτωχότερο και να φανταστούν ό, τι θέλουν, χωρίς να απειλούνται από το εξωτερικό περιβάλλον. Ένα παιδί μπορεί να παρηγορηθεί σύμφωνα με παιδαγωγούς, από τα τεχνάσματα του “Κοντορεβιθούλη”, την μεταμόρφωση του “Ασχημόπαπου”, την περιπέτεια των “Χάνσελ και Γκρέτελ”, την επιμονή της “Σταχτοπούτας”.

Τα παραμύθια που έχουν κεντρικό θέμα μια μεγάλη περίοδο παθητικότητας, όπως ο παρατεταμένος ύπνος στον οποίο βυθίζεται η Ωραία Κοιμωμένη, βοηθούν το παιδί να καταλάβει ότι ως έφηβος ίσως περάσει μια ανενεργό φάση. Μαθαίνει όμως, ότι τα πράγματα εξακολουθούν να εξελίσσονται. Κάθε σελίδα μπορεί να κρύβει και ένα νόημα ζωής, μία αλήθεια κρυμμένη στο υποσυνείδητο.

Ο ψυχαναλυτής Ντόναλντ Γουίνικοτ θα υποστήριζε ότι μέσω του παραμυθιού δημιουργείται ένα μεταβατικό τοπίο που δεν είναι ολοκληρωτικό προϊόν της φαντασίας του παιδιού αλλά ούτε και αποκλειστικά, προϊόν της πραγματικότητας. Είναι ένα τοπίο στο οποίο μπορεί να λάβει χώρα ένας συναισθηματικός πειραματισμός χωρίς την απειλή πραγματικών συγκυριών.

Το παιδί μπορεί να είναι και να κάνει ό,τι θέλει μέσα σε ένα παραμύθι, αλλά το κυριότερο είναι πως έχει την δυνατότητα να συνδεθεί και να "παίξει" ή να πειραματιστεί με τον αφηγητή του. Τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς παραμύθια, δεν αναπτύσσουν το ίδιο την φαντασία τους, με εκείνα που ζωντανεύουν στο μυαλό τους ήρωες και ιστορίες. Βιώνουν ψυχρά την παιδική τους ηλικία, περνώντας απότομα στο στάδιο της ενηλικίωσης. Και αυτές οι σκέψεις βασίζονται σε παραμύθια που παράγουν ιστορίες. "Ιστορίες για να σκεφτείς"...
Έλενα Κρητικού

 

https://www.pathfinder.gr

Παιδική ηλικία

Από τις πρώτες ώρες της γέννησης, ένα ζήτημα που απασχολεί ιδιαίτερα τους γονείς είναι το πόσο τρώει το νεογέννητο.

Για αρκετούς αυτή η ανησυχία συνεχίζεται ακόμη και όταν το παιδί αρχίζει να μεγαλώνει, ιδιαίτερα αν αυτό, χωρίς να υπάρχει οργανική αιτία, αρνείται να φάει. Η ανορεξία μπορεί να εμφανιστεί σταδιακά ή απότομα, συνήθως όμως παρουσιάζεται έπειτα από κάποιο γεγονός, όπως οι ασθένειες, οι εμβολιασμοί, η αλλαγή μπέιμπι σίτερ και άλλες αιτίες.

Αργά ή γρήγορα, η άρνηση του παιδιού να φάει, γεγονός που συνδέεται με την έντονη επιθυμία του να κυριαρχήσει στο περιβάλλον, προκαλεί την αντίδραση της μητέρας που το πιέζει. Παρατηρούμε, λοιπόν, άρνηση του βρέφους να φάει, πίεση της μητέρας και νέα άρνηση και ούτω καθεξής. Κατά συνέπεια, εγκαθίσταται σταδιακά η αρνητική στάση του παιδιού προς την τροφή και φυσικά μια αντίθεση ανάμεσα σ΄ αυτό και τη μητέρα.

Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά, διαπιστώνουμε ότι η μητέρα εμφανίζει εμμονή στο τάισμα του παιδιού. Χρησιμοποιεί διάφορες μεθόδους και τεχνάσματα κάθε φορά. Άλλοτε προσπαθεί να το ευχαριστήσει, να παίξει οτιδήποτε για να του προσελκύσει το ενδιαφέρον και άλλοτε περιμένει να είναι νυσταγμένο ή ακόμα του κρατά τα χέρια προσπαθώντας να του ανοίξει το στόμα. Συχνά, αυτή η προσπάθεια καταλήγει σε εμετό. Αναμφίβολα, το παιδί βγαίνει «νικητής» απ’ αυτή την «μάχη» και η μητέρα εξαντλημένη και απαισιόδοξη.

Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η ανορεξία είναι ανεξάρτητη από την ανάπτυξη του βρέφους, που αρχίζει να μεγαλώνει και συχνά να παχαίνει. Σπάνια είναι τόσο σοβαρή, ώστε να διαταράξει την καμπύλη της ανάπτυξης του βάρους ή του ύψους του βρέφους. Παράλληλα, η ανορεξία μπορεί να συνοδεύεται από δυσκοιλιότητα κάτι που απαιτεί άλλη αντιμετώπιση. Ενδεχομένως, το παιδί να δέχεται την τροφή μόνον από συγκεκριμένα άτομα, όπως ο πατέρας, η γιαγιά ή η μπέιμπι σίτερ. Συχνά αρνείται όλες τις στερεές τροφές και προτιμά να πίνει υγρά, όπως γάλα, και μάλιστα σε μεγάλες ποσότητες, με αποτέλεσμα τον αποπροσανατολισμό των γονιών, που δεν θεωρούν ότι αυτό αποτελεί ανορεξία.

Η μητέρα βιώνει αυτήν τη συμπεριφορά ως άμεση άρνηση επικεντρωμένη στην ίδια, αγωνιά και δεν έχει πια την απαραίτητη υπομονή. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, το γεύμα παύει να αποτελεί κάλυψη της ανάγκης του παιδιού για τροφή και ικανοποίηση, και γίνεται πηγή άγχους, που ξεκινά από την ίδια. Η ψυχολογική προέκταση της άρνησης και η συγκρουσιακή κατάσταση που αυτή υποδηλώνει, γίνονται πιο φανερές όσο το παιδί μεγαλώνει. Η εξέλιξη ποικίλλει. Στις περισσότερες περιπτώσεις και εφόσον οι γονείς έχουν ζητήσει την βοήθεια ειδικού, οι δυσκολίες γρήγορα ελαττώνονται. Ωστόσο, αν η διαταραχή παραμένει για μακρό χρονικό διάστημα, χωρίς να έχει ζητηθεί κάποια ειδική βοήθεια, μπορεί να μετατραπεί σε χρόνια.

Αντιθέτως, δεν υπάρχει καμιά εξελικτική σχέση με την νευρική ανορεξία των εφήβων, που παραμένει μια άλλη ειδική κατηγορία. Το παιδί μεγαλώνει, αλλά παραμένει αδύνατο. Παρά την εμφάνισή του, είναι αρκετά ζωηρό, συχνά με μεγάλη φυσική αντοχή.

Με την πάροδο των χρόνων, η άρνηση αυτή μπορεί να μετατοπιστεί από την οικογένεια στο σχολείο με την μορφή της σχολικής αδιαφορίας ή αλλού. Όταν η διαταραχή είναι χρόνια, τα δευτερεύοντα οφέλη που έχει αποκτήσει το παιδί μπαίνουν εμπόδιο σε κάθε εξέλιξη. Συχνά τα κίνητρα των γονιών για την επίσκεψη σε ειδικό είναι οι εμετοί, οι πόνοι στην κοιλιά κ.λπ. δηλαδή τελείως διαφορετικά από τα πραγματικά αίτια της ανορεξίας.

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Συχνά τα παιδιά ξυπνούν τη νύχτα επειδή βλέπουν ένα άσχημο όνειρο που τους προκαλεί φόβο και αγωνία. Αυτό παρατηρείται μετά την ηλικία των 2 ετών.

Η συχνότητα των "κακών ονείρων¨αυξάνεται ως απακόλουθο του άγχους που βιώνει το παιδί για διάφορους λόγους. Κάποιες φορές λόγω της κούρασης που νιώθει έπειτα από έντονη δραστηριότητα κι άλλες, λόγω αλλαγής περιβάλλοντος.

Άλλοτε ξυπνά τρομαγμένο κι άλλοτε διηγείται το άσχημο όνειρο την επόμενη μέρα. Σε αρκετές περιπτώσεις, όμως, τα παιδιά δεν θέλουν να συζητήσουν για τον εφιάλτη τους μαζί σας , επειδή φοβούνται ακόμα και να το σκεφτούν. Προτιμούν λοιπόν, να έρχονται στο κρεβάτι τσας ή να κοιμούνται με τον ένα γονιό στο δωμάτιό τους. Αυτό φυσικά, δεν βοηθά καθόλου στη ριζική επίλυση του προβλήματος.

Οι γονείς έχετε τον κατάλληλο τρόπο να βοηθήσετε το παιδί ν' αντιμετωπίσει τα όνειρα που του προξενούν φόβο. Όταν τελικά το παιδί καταφέρνει ν' αντιμετωπίζει τις άσχημες στιγμές στα όνειρά του, σταδιακά γίνεται ικανό να χειρίζεται δυσκολίες στην καθημερινότητά του.

Τι μπορείτε να κάνετε

•Διατηρήστε τη ψυχραιμία σας, μην ανάψετε φώτα και μη φωνάξετε στο παιδί.

•Χαϊδέψτε το ήρεμα και στοργικά μέχρι να ηρεμήσει.

•Την άλλη μέρα συζητήστε μαζί του για το όνειρο αυτό, αν το επιθυμεί.

•Προτρέψτε το να σας περιγράψει τα πρόσωπα που εμφανίστηκαν στον ύπνο του, τονίζοντάς σας ποια του φαίνονται εχθρικά και ποια φιλικά.

•Προσπαθήστε να καταλάβετε που βρίσκεται η ρίζα του φόβου του. Μια ταινία που είδε στην τηλεόραση ή κάποιο αρνητικό περιστατικό που του συνέβη ή κάποια διένεξη μεταξύ σας κλπ.

•Απομυθοποιήστε μαζί το φόβο του ζητώντας του, για παράδειγμα, να ζωγραφίσει τοπρόσωπο που το τρόμαξε.

•Προτείνετε στο παιδί να τροποποιήσει το σχέδιό του, να αλλάξει δηλαδή το όνειρο, σύμφωνα με τις επιθυμίες του, παρεμβαίνοντας στο σχέδιό του ή φτιάχνοντας ένα καινούριο. Εξηγήστε του οτι το ίδιο μπορεί να κάνει και με όλα τα άσχημα όνειρά του.

•Μπορεί επίσης, να γίνει φίλος με τους "κακούς".

•Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να αντιμετωπίσει το φόβο του, όπως να καλέσει σε βοήθεια το σκύλο του ή τους γονείς ή κάποιο άλλο πρόσωπο που νιώθει κοντά του.

•Ξεκινώντας από αυτά τα παραδείγματα, το παιδί καταλαβαίνει οτι μπορεί ν' αγωνιστεί ενάντια στα πρόσωπα που το τρομάζουν. Να του θυμίζετε, οτι όταν κοιμάται, εκείνο είναι που διαθέτει όλη τη δύναμη, γιατί όλες οι περιπέτειες συμβαίνουν τελικά μόνο...στα όνειρά του!

 

•Αν δείτε οτι οι φόβοι του παιδιού επιμένουν, ζητήστε βοήθεια από ψυχολόγο.

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

 Η τηλεόραση μειώνει τον ύπνο των παιδιών σύμφωνα με νέα έρευνα που πραγματοποίησε το Γενικό Νοσοκομείο Παίδων της Μασαχουσέτης σε συνεργασία με την Σχολή Δημόσιας Υγείας του Harvard, τα παιδιά που παρακολουθούν πολλές ωρες τηλεόραση, κοιμούνται λιγότερο σε σχέση με άλλα παιδιά της ηλικίας τους, που βλέπουν τηλεόραση με μέτρο.

Πιο συγκεκριμένα κάθε επιπλέον ώρα που περνά ένα παιδί μπροστά στην οθόνη φαίνεται πώς του «στερεί» 7 λεπτά ύπνου την ημέρα. Και αν μάλιστα το παιδί έχει δική του τηλεόραση μέσα στο παιδικό δωμάτιο, τότε σύμφωνα με την έρευνα ο ύπνος του μειώνεται κατά 31 λεπτά την ημέρα! Επίσης, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα αγόρια παρακολουθούν περισσότερη τηλεόραση και συνεπώς κοιμούνται λιγότερο από τα κορίτσια.

Η ερευνά πραγματοποιήθηκε σε 1864 παιδιά, που γεννήθηκαν από το 1999 έως το 2003. Τα παιδιά παρακολουθούνταν από την ηλικία των 6 μηνών μέχρι να γίνουν 7 ετών και καταγράφονταν ο ετήσιος μέσος όρος των ωρών που κοιμούνταν και των ωρών που έβλεπαν τηλεόραση.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η υπερβολική παρακολούθηση τηλεόρασης σχετίζεται με προβλήματα ύπνου στα μικρά παιδιά. Ωστόσο, αυτή η νέα έρευνα έρχεται να συμπληρώσει με καινούργια στοιχεία τα έως τώρα δεδομένα και να χτυπήσει ένα ακόμα καμπανάκι στους γονείς, καθώς ο επαρκής και ήρεμος ύπνος είναι απαραίτητος για την ομαλή ανάπτυξη κάθε παιδιού.

https://www.ipareamas.gr

Παιδική ηλικία

Ο τραυλισμός είναι γνωστός από τα πολύ παλιά χρόνια. Είναι μια διαταραχή της φυσιολογικής ροής και του ρυθμού της ομιλίας, που δεν ανταποκρίνεται στην ηλικία του παιδιού.

Εμφανίζεται συνήθως μεταξύ 2-7 ετών, ηλικία ευαίσθητη, αφού σ’ αυτό το διάστημα το παιδί αναπτύσσει το λόγο του και ξεκινάει τα πρώτα του βήματα σε κέντρο προσχολικής εκπαίδευσης αλλά και τη φοίτησή του στο Δημοτικό.

Η δυσκολία εγκαθίσταται τη στιγμή που η σκέψη μετατρέπεται σε γλώσσα και εμφανίζεται περίπου στο 1% των παιδιών, κυρίως όμως στα αγόρια. Η αντιστοιχία είναι 3-4 αγόρια προς 1 κορίτσια.


Το παιδί που τραυλίζει εκφράζει τη δυσκολία του με μορφασμούς στο πρόσωπο, τικ ή άλλες κινήσεις, στα χέρια, στα κάτω άκρα, καθώς και με συναισθηματικές εκδηλώσεις, όπως κοκκίνισμα, δυσαρέσκεια κλπ. Όλα τα παιδιά δεν τραυλίζουν με τον ίδιο τρόπο και επηρεάζονται από τις συνθήκες του περιβάλλοντος. Ανάμεσα στα 5 με 10 χρόνια ξεκαθαρίζει η εξέλιξη του τραυλισμού, δηλαδή ή παραμένει και είναι μικρού βαθμού στα δύο τρίτα των περιπτώσεων ή στις υπόλοιπες περιπτώσεις εξελίσσεται και αυξάνει σε συχνότητα και ένταση και σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις φθάνει μέχρι την ουσιαστική αλαλία. Γενικά ελαττώνεται όταν το παιδί διαβάζει με δυνατή φωνή, όμως ακόμη κι όταν δεν τραυλίζει, παρατηρούνται σχεδόν πάντα τα ίδια χαρακτηριστικά του τραυλισμού, όπως διαταραχή στο ρυθμό και στη μελωδία, μονότονη φωνή κ.α.

Συχνά, οι γονείς μας αναφέρουν ότι παρατήρησαν τα πρώτα συμπτώματα τραυλισμού έπειτα από ένα φόβο ή ένα τραυματικό βίωμα. Αργότερα, στην παιδική ηλικία ή την εφηβεία, μπορεί να παρουσιαστεί τραυλισμός κάποιες φορές αιφνίδια, ύστερα από ένα συναισθηματικό σοκ.

Τα παιδιά με τραυλισμό περιγράφονται ως εσωστρεφή και αγχώδη, παθητικά και υποταγμένα ή αντίθετα, επιθετικά και παρορμητικά. Οι αντιδράσεις τους εξαρτώνται από την ιδιοσυγκρασία τους και το περιβάλλον τους. Μερικά ευαίσθητα, παιδιά μικρής κυρίως ηλικίας, που ζουν σε περιβάλλον αγχώδες ή ταραγμένο, συνειδητοποιούν πολύ νωρίς το πρόβλημά τους, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν βίαιες αντιδράσεις. Συχνά παρουσιάζουν συναισθηματική ανωριμότητα, που εκφράζεται με υπερβολική προσκόλληση στη μητέρα ή με παράλογες απαιτήσεις. Αντίθετα, σ’ άλλες περιπτώσεις είναι πού συνετά και συγκεντρωμένα. Οι μητέρες βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Χαρακτηρίζονται ως αγχώδεις, υπερπροστατευτικές ή απόμακρες, ανασφαλείς και ανικανοποίητες, γεμάτες αντιφάσεις στη συμπεριφορά τους προς το παιδί.

Το παιδί τραυλίζει στις ακόλουθες περιπτώσεις: Όταν απευθύνεται σε πολλά άτομα, σε αγνώστους ή σε επισήμους, όταν είναι εκνευρισμένο, ανήσυχο, πολύ κουρασμένο ή όταν ετοιμάζει εκ των προτέρων αυτό που πρόκειται να πει κ.α.

Αν αναζητήσουμε τους αιτιολογικούς παράγοντες, θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολλοί, όπως η κληρονομικότητα (περίπου το ένα τρίτο των περιπτώσεων), οι διάφορες νευρολογικές διαταραχές ή οι διαταραχές της πλευρίωσης, της χωροχρονικής αντίληψης ή της ομιλίας κλπ. Σημαντικό επίσης ρόλο φαίνεται να παίζει και η στάση των γονιών στις φυσιολογικές δυσκολίες στη ροή του λόγου του μικρού παιδιού (2-4 ετών περίπου) όπου υπερβολικό άγχος και ανησυχία από την πλευρά τους μπορεί να ενισχύσει τα αισθήματα φόβου και να εγκαταστήσει μόνιμα ένα φυσιολογικό παροδικό «τραυλισμό».

Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο τραυλισμός είναι το αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Η θεραπευτική αγωγή πρέπει να στοχεύσει σ’ αυτούς τους παράγοντες, γιατί διαφορετικά ο τραυλισμός θα επανέλθει. Οι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι, όσο πιο νωρίς γίνεται αντιληπτός ο τραυλισμός και ξεκινά η αντιμετώπισή του, τόσο πιο γρήγορα είναι τα αποτελέσματα. Η θεραπεία πρέπει να ξεκινά μεταξύ 5- 7 ετών. Μετά τα 10 χρόνια και κατά τη διάρκεια της εφηβείας η θεραπεία γίνεται πιο δύσκολη. Απαιτείται λογοθεραπεία, η οποία θα στοχεύει στο συγχρονισμό και στη βελτίωση της ροής του λόγου και της αναπνοής. Η λογοθεραπεία θα είναι πιο αποτελεσματική όταν συνδυάζεται με ψυχολογική στήριξη, η οποία θα έχει στόχο την εξωτερίκευση της επιθετικότητας του παιδιού που παραμένει σε λανθάνουσα μορφή. Επίσης, δίνεται έμφαση στην τροποποίηση της συμπεριφοράς του παιδιού και στη βελτίωση της αυτοεκτίμησής του. Η συνεργασία με την οικογένεια και το σχολείο είναι αναγκαία. Στους εφήβους ή τους ενηλίκους, οι ψυχολογικοί παράγοντες θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στον τραυλισμό, ιδίως μεταξύ 14-20 ετών.

Προτείνουμε στους γονείς …

-Να ακούνε το παιδί τους προσεκτικά όταν μιλά.

-Να του μιλούν οι ίδιοι με αργό ρυθμό και με συχνές παύσεις.

-Να του δίνουν το χρόνο που χρειάζεται για να εκφραστεί, χωρίς να το διακόπτουν και χωρίς να το διορθώνουν.

-Να εντοπίσουν τις περιπτώσεις στις οποίες μιλά καλύτερα και να γίνεται προσπάθεια να επαναλαμβάνεται αυτό, ώστε να το ενθαρρύνουν.

-Να απευθύνονται άμεσα σε ειδικό για βοήθεια μόλις διαπιστώσουν ότι το παιδί παρουσιάζει στοιχεία τραυλισμού. Ο χρόνος είναι πολύτιμος.

-Να συνειδητοποιήσουν ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες επιδρούν σημαντικά στην ομιλία του παιδιού.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή