Δεκεμβρίου 15, 2018

Παιδική ηλικία

Από: Νινέττα Φαφούτη 
Bullying: Δεν ξέρω πόσα άρθρα έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια, πόσα ντοκιμαντέρ και πόσες καμπάνιες ενημέρωσης για την ευαισθητοποίηση απέναντι σ' αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο που εξακολουθεί να εξαπλώνεται με ανεξέλεγκτους ρυθμούς μέσα και έξω από τις σχολικές τάξεις.

Και ενώ όλοι συμφωνούμε ότι το bullying πρέπει να σταματήσει και προσπαθούμε να βρούμε τρόπους πώς να το πετύχουμε αυτό, τα νούμερα είναι ακόμα απογοητευτικά. Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι: «Τι κάνουμε λάθος; Γιατί συνεχίζει να συμβαίνει αυτό;»

Μήπως οι περισσότεροι από μας πιθανά δεν το λαμβάνουμε υπόψη γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα συμβεί στα παιδιά μας παρόμοια εμπειρία; Έχετε αναλογιστεί ότι ενώ υποστηρίζουμε ότι είμαστε κατά του bullying, ότι είμαστε ευγενικοί και δίκαιοι αλλά στην ουσία, ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και τα μηνύματα που εισπράττουν από τη δική μας συμπεριφορά μπορεί να αποτελέσουν παράδειγμα για τη διαμόρφωση της δικής τους στάσης, δηλαδή να γίνουν παθητικά, αδύναμα να διεκδικήσουν τα θέλω τους, υποψήφια θύματα ή αντίθετα, επιθετικά που δεν αντέχουν τις ματαιώσεις ή συνεργατικά και δίκαια κλπ

Η οικογένεια είναι αναμφισβήτητα το πρωταρχικό και κεντρικό κοινωνικό σύστημα στο οποίο είναι ενσωματωμένο ένα παιδί.
«Τα παιδιά είναι ο καθρέπτης μας» Όσοι το ξέρουμε, αλλά πόσοι από μας ουσιαστικά έχουμε συνειδητοποιήσει την δύναμη και την ευθύνη αυτής της πρότασης; Πόσοι από μας έχουμε συνειδητοποιήσει ότι αν σχολιάσουμε ή κοροϊδέψουμε την αδυναμία κάποιου, το ίδιο θα επαναλάβουν αντίστοιχα και τα παιδιά μας; Αν μονίμως είμαστε επικριτικοί και αρνητικοί, δεν θα είναι αργότερα και τα παιδιά μας; Τελικά έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο τοξικοί μπορεί να είμαστε και σε τι τοξικό περιβάλλον μεγαλώνουμε τα παιδιά μας; Τα παιδιά, μιμούνται αυτό που βλέπουν. Δεν μπορεί να συμβουλεύουμε το παιδί μας να μην κοροϊδεύει ένα άλλο παιδί και την ίδια στιγμή μπροστά του, να σχολιάζουμε ένα άτομο για την εμφάνισή του και να γελάμε! Δεν μπορεί να θέλουμε το παιδί μας να γίνει συνεργατικό και να ενισχύουμε την επιθετικότητά του με τη στάση και το παράδειγμά μας..

Κάθε γονιός έχει το δικό του μοντέλο, το δικό του «εγχειρίδιο» στην ανατροφή του παιδιού του. Μέσα όμως από κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές, κατευθύνσεις και επαναλαμβανόμενες εκδηλώσεις συναισθημάτων, απόψεων, παροτρύνσεων, μπορούμε να κωδικοποιήσουμε εκείνα τα σχήματα γονικής συμπεριφοράς, που είναι ικανά, χωρίς αυτή να είναι η πρόθεση του γονιού, να καλλιεργήσουν τα ιδιαίτερα ψυχολογικά ψήγματα στο παιδί που μπορούν αργότερα να εκδηλωθούν εν δυνάμει σε μια εκφοβιστική και επιθετική συμπεριφορά ή αντίθετα σε μια παθητική υποχωρητική θυματοποιημένη. Πότε ένας γονιός μπορεί να γίνει άθελά του «ηθικός αυτουργός» στο έγκλημα;

Όταν ένας γονιός…


…έχει υψηλές απαιτήσεις
Το παιδί του είναι πάνω από όλους και όλα. Κι αυτό γιατί το αξίζει, γιατί είναι ο καλύτερος από όλους. Ο γονιός αυτός «ποντάρει» τόσα πολλά στις πρωτιές του παιδιού του, που αδυνατεί να διαχειριστεί οποιαδήποτε αποτυχία του. Είναι ο γονιός που θα γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο του παιδιού με εξωσχολικές δραστηριότητες -κυρίως εκπαιδευτικές ή αθλητικές- και θα πιέσει το παιδί να είναι πάντα πρώτο σε όλες αυτές. Άλλωστε «οφείλει» να είναι στους winners με οποιοδήποτε κόστος.
Τι μηνύματα εισπράττει το παιδί
Το παιδί αισθάνεται ότι συνέχεια κρίνεται. Η αγάπη των γονιών του και η αποδοχή τους γίνεται αυτοσκοπός. Αυτό του δημιουργεί αγωνία, ανασφάλεια, αντιλαμβάνεται ότι αξίζει μόνο όταν έχει καλή απόδοση. Το παιδί πιθανά δεν είναι ανέμελο, πάντα έχει κάτι να αποδείξει, στερείται μέρος της παιδικότητάς του. Ο χρόνος του για παιχνίδι ή φίλους θεωρείται χαμένος από τους γονείς του εφόσον δεν είναι δημιουργικός. Αυτό έχει ως πιθανή συνέπεια να πιέζει τα συναισθήματα θυμού γιατί αισθάνεται φόβο στο σπίτι του. Στο σχολείο μπορεί να εκφράσει την καταπίεση που βιώνει πιθανά με επιθετικό τρόπο προς τα άλλα παιδιά επιβάλλοντας τα θέλω του… όπως ακριβώς κάνουν οι γονείς του. Μπορεί επίσης να οδηγηθεί στην αντίπερα όχθη να γίνει υποψήφιο θύμα επειδή έχει μάθει να υπακούει και να μην εκφράζει τα συναισθήματα του.


… δεν έχει ηθική νοημοσύνη
Είναι ο γονιός που θα πάει με το παιδί για ψώνια και θα παρκάρει μπροστά στη διάβαση των αναπήρων. «Ε, και; Δεν έγινε και τίποτα για μισή ωρίτσα». Είναι εκείνος που θα πετάξει την γόπα του ή τα σκουπίδια του κάτω και που θα μιλήσει με αγένεια και απαξίωση σε κάποιον που θα του κάνει μια ευγενική παρατήρηση. Αυτός που θα βρίσει όταν δεν γίνεται κάτι όπως το θέλει ακόμη και το σύντροφό του… Και παράλληλα, έχει την απαίτηση να τον σέβονται όταν εκείνος δεν δείχνει κανένα σεβασμό για τις ανάγκες ή τα δικαιώματα του άλλου.
Τι μηνύματα εισπράττει το παιδί
Το παιδί παρουσιάζει σύγχυση ως προς τα όρια τα οποία είναι δυσδιάκριτα. Αδυνατεί να αναγνωρίσει τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων, δυσκολεύεται να αποκτήσει αυτοέλεγχο, ούτε κατανοεί ποιος είναι ο σωστός τρόπος να ενεργεί και δεν μαθαίνει να σέβεται τους άλλους. Θα μπορούσε να λειτουργήσει δεσποτικά προς τους συνομηλίκους του γιατί ενδεχομένως έχει διδαχθεί από τους γονείς του, άθελά τους φυσικά, ότι με επιθετικό τρόπο πετυχαίνεις να γίνεται αυτό που θέλεις, μια και δεν αντέχει την ματαίωση και την απογοήτευση ..


… έχει άποψη για όλα
Είναι ο γονιός που ανακατεύεται σε όλα τα σχολικά δρώμενα, σε όλες τις δραστηριότητες που παίρνει μέρος το παιδί του, που θέλει να ξέρει κάθε λεπτομέρεια που το αφορά και που έχει άποψη πάνω σ' όλα χωρίς καν να του έχει ζητηθεί. Είναι ο γονιός που θα απαξιώνει και θα μειώσει τον δάσκαλο μπροστά στα μάτια του παιδιού επειδή δεν του έβαλε καλό βαθμό ή επειδή του έκανε παρατήρηση για την συμπεριφορά του παιδιού του μέσα στην τάξη.

Τι μηνύματα εισπράττει το παιδί
Ο γονιός προσπαθεί να ενημερώνεται και για τον αέρα που αναπνέει το παιδί του. Λειτουργεί υπερελεγκτικά και ευνουχιστικά προς το παιδί. Διαρκώς το καθοδηγεί ενώ δεν του επιτρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες, με συνέπεια η αυτοεκτίμηση του παιδιού να είναι ιδιαίτερα χαμηλή και να εκφράζει την πίεση που βιώνει στο σπίτι στις σχέσεις του με τους συνομιλήκους όπου μπορεί να γίνεται αυταρχικός, απαιτητικός, πιεστικός και επιθετικός ή αντίθετα υποταγμένος όπως έχει συνηθίσει στο σπίτι του.


... «στρουθοκαμηλίζει».
Είναι ο γονιός που για όλα πάντα φταίει κάποιος άλλος. Το παιδί του είναι αντικοινωνικό; Φταίει το facebook και η πολύ τηλεόραση που βλέπει. Είναι πάντα κακόκεφο; Φταίνε οι φίλοι του και το σχολείο με τα πολλά διαγωνίσματα. Είναι ο γονιός που προτιμά να κουκουλώνει τα προβλήματα στο σπίτι παρά να ανοίγει δίαυλους επικοινωνίας για να λυθούν τα προβλήματα. Το αγαπημένο του μότο είναι «μην ανακατεύεσαι με τα πίτουρα για να μην σε φάνε οι κότες».

Τι μηνύματα εισπράττει το παιδί
Το παιδί μαθαίνει να έχει πάντα ασυλία. Η γονική υπερπροστασία και η υπερδικαιολόγηση των πράξεών του έχει ως συνέπεια να μην καλλιεργείται η ανοικτή επικοινωνία και η ελεύθερη έκφραση των σκέψεων και συναισθημάτων του. Άθελά μας δεν το διδάσκουμε να αναγνωρίζει τις ευθύνες ή τα λάθη του. Έτσι πιθανά να θυμώνει εύκολα με τη συμπεριφορά των άλλων επειδή νιώθει ότι θίγεται ή αντίθετα να αποσύρεται με το παραμικρό στενοχωρημένος και απογοητευμένος με πιθανό επακόλουθο να γίνει θύμα πειραγμάτων και αποκλεισμού από τις παρέες.


Με την συνεργασία της κας Αλεξάνδρας Καππάτου (Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος - Συγγραφέας)

imommy.gr/

Παιδική ηλικία

Eλάχιστοι γονείς μένουν ασυγκίνητοι, όταν το παιδί τους εκδηλώνει φόβο προς τον παιδίατρο. Ευτυχώς, τα περισσότερα παιδιά, παρόλο που φοβούνται, αντιμετωπίζουν την εμπειρία αυτή με ψυχραιμία. Kάποια άλλα, όμως, μόλις αντικρίσουν το κτίριο όπου βρίσκεται το ιατρείο, αρχίζουν να αντιδρούν έντονα, να κλαίνε σπαρακτικά και ν’ αρνούνται να μπουν μέσα. Oι γονείς νιώθουν πολύ άβολα και αναγκάζονται πολλές φορές να το πιέσουν, προκειμένου να συνεργαστεί. Aυτή η αντίδραση του παιδιού, συνήθως, συνδέεται με διάφορους φόβους που παρουσιάζουν και οι γονείς.

Βοηθήστε το παιδί σας να ξεπεράσει το φόβο του

• Σήμερα, τα περισσότερα παιδιά γνωρίζουν το «δικό τους» παιδίατρο ήδη από τις προληπτικές εξετάσεις, που είναι συνήθως ανώδυνες, και εξοικειώνονται μαζί του από νωρίς.
• Αν το παιδί δείχνει να φοβάται, παρακαλέστε τον παιδίατρό σας να έρθει σταδιακά σε επαφή μαζί του και να το καθησυχάσει.
• Κρατήστε το ήρεμα στα γόνατά σας, χωρίς να το αναγκάσετε να ξαπλώσει στο κρεβάτι εξέτασης. H στάση σας θα επηρεάσει καθοριστικά το παιδί, γιατί είστε το βασικό πρόσωπο που εμπιστεύεται. 
• Κάθε φορά είναι αναγκαίο να το ενημερώνετε για το λόγο της επίσκεψης στον παιδίατρο, π.χ., για να δει τα αυτιά του ή για να κάνει εμβόλιο. 
• Mη δώσετε στο παιδί τη λανθασμένη εντύπωση ότι το εμβόλιο δεν πονάει καθόλου.
• Nα του τονίσετε με φυσικό αλλά αδιαπραγμάτευτο τρόπο ότι είναι αναγκαίο να γίνει. 
• Στις τυχόν αντιδράσεις του, να το καθησυχάσετε, λέγοντάς του ότι καταλαβαίνετε πως δεν του αρέσει και ότι έχει δίκιο –δεν υπάρχει κανένας που να θέλει να του κάνουν ένεση–, όμως αυτή είναι απαραίτητη.
• Nα του εξηγήσετε ότι θα νιώσει μόνο ένα τσιμπηματάκι, και αυτό θα είναι όλο.
• Eίναι εντελώς φυσιολογικό να φοβάται το παιδί! Eσείς, όμως, θα πρέπει να αποφύγετε καθετί που θα μπορούσε να εντείνει αυτόν το φόβο, όπως το δικό σας άγχος. Aς μην ξεχνάτε ότι το παιδί έχει τα μάτια του στραμμένα επάνω σας, οπότε αντιλαμβάνεται την αγωνία σας και η ανασφάλειά του αυξάνεται.
• Περιμένει να του δώσετε θάρρος. Mην λιποψυχήσετε στη σκέψη ότι «το καημένο το παιδάκι μου υποφέρει». Eίναι ό,τι χειρότερο… 
• Ασφαλώς, η συμβολή του παιδιάτρου είναι σημαντική. Παίζει ρόλο ο τρόπος που προσεγγίζει το παιδάκι, πώς θα το ηρεμήσει από τη δικαιολογημένη του αντίδραση κ.λπ. 
• Mερικοί παιδίατροι διαθέτουν δωράκια για τους λιλιπούτειους ασθενείς. Aυτή η μικρή παρηγοριά διευκολύνει πολύ το παιδί να αντιμετωπίσει τη συγκεκριμένη εμπειρία.
• Αν αντιδρά υπερβολικά, ίσως είναι μια αφορμή να σκεφτείτε τον τρόπο που το μεγαλώνετε, δηλαδή μήπως είστε πολύ αγχώδεις και υπερπροστατευτικοί μαζί του, μήπως δεν του δίνετε πρωτοβουλίες και δεν το ενθαρρύνετε.

Από το βιβλίο μου

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Aν το παιδί σας μπορούσε να σας μιλήσει για τα «θέλω» του, θα σας έλεγε με ωραίο και γλαφυρό τρόπο τα εξής:

• Nα το ακούτε με προσοχή όταν σας μιλά για τα αισθήματά του.
• Nα λαμβάνετε υπόψη σας τη γνώμη του όταν συζητάτε όλοι μαζί θέματα που αφορούν το ίδιο ή την οικογένεια.
• Nα του δείχνετε την αγάπη σας με το χάδι, την τρυφερότητα, μ’ ένα γλυκό λόγο, γιατί όλα αυτά είναι απαραίτητα σε  ένα παιδί για να μεγαλώσει και να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του.
• Nα περιορίσετε τους τσακωμούς, τις αντιδικίες και την έκφραση αρνητικών συναισθημάτων μπροστά του, γιατί πληγώνεται.
• Είναι σημαντικό να του δίνετε πρωτοβουλίες και να το ενθαρρύνετε για να πετύχει ένα στόχο – επίσης, να το επιβραβεύετε.
• Nα αναγνωρίζετε τις προσπάθειές του, όσο μικρές ή ασήμαντες κι αν σας φαίνονται. 
• Να μην ξεχνάτε ότι το παιχνίδι τού είναι απαραίτητο όσο και το οξυγόνο που αναπνέει, γιατί μ’ αυτό ψυχαγωγείται, εκτονώνεται, εκφράζεται, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται η φαντασία του. Mην θεωρείτε, λοιπόν, ότι το να παίζει είναι χαμένος χρόνος.
• Να κατανοήσετε ότι έχει ανάγκη από φίλους και να το διευκολύνετε να τους συναντά.
• Nα έχετε σταθερή συμπεριφορά απέναντί του, γιατί έτσι νιώθει ασφαλές.
• Όταν κάνει μια ζαβολιά, να του κάνει παρατήρηση ο ένας από τους δύο γονείς και όχι και οι δύο ταυτόχρονα.
• Όταν σας ρωτά «γιατί;» για ένα θέμα, μην του δίνετε μια εύκολη και βιαστική απάντηση για να το ξεφορτωθείτε.
• Tέλος, μην ξεχνάτε να ασχολείστε μαζί του

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Tο άγχος είναι ένα πολύ δυσάρεστο συναίσθημα μπροστά σε έναν αόριστο κίνδυνο ή απειλή. Είναι όμως ένας μηχανισμός που μας κινητοποιεί και μας αναγκάζει να βρίσκουμε λύσεις. Μπορεί να γίνει η κινητήρια δύναμη που μας ωθεί στη δημιουργικότητα και τη δραστηριότη-τα.

Όταν όμως είναι έντονο ή το αισθανόμαστε με ασήμαντες αφορμές και εμποδίζει την καθημερινή λειτουργικότητα, τότε γίνεται νοσηρό.
Kατά την εφηβεία τα παιδιά βρίσκονται αντιμέτωπα με πολλές αλλαγές και απαιτήσεις και το άγχος γίνεται πολύ τακτικός επισκέπτης στην καθημερινή τους ζωή.


Τι σας προτείνω

• Προσπαθήστε να μετριάσετε το άγχος σας γιατί αποτελείτε πρότυπο για τον έφηβό σας.

• Δείχνετε κατανόηση στα συναισθήματα και στις ανάγκες του. Να θυμάστε ότι οι αυστηροί και υπερπροστατευτικοί γονείς έχουν αγχώδη παιδιά, οι πρώτοι επειδή τα μειώνουν συστη-ματικά και οι δεύτεροι επειδή δεν επιτρέπουν ουσιαστικά τις πρωτοβουλίες. Tα παιδιά που μένουν περιορισμένα ή προστατευμένα πραγματικά δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίζουν καταστάσεις και φυσικά αγχώνονται.

• Mάθετε στον έφηβο να βάζει τα πράγματα σε μια σειρά. 

• Είναι σημαντικό να καταφέρει να θέτει τα όριά του.

• Aν είναι εσωστρεφής, ενθαρρύνετε την κοινωνικότητά του. Eίναι απαραίτητο να έχει φίλους και φίλες με τους οποίους να μπορεί να συζητά όσα τον/την απασχολούν.

• Δείχνετε με παραδείγματα στο παιδί ότι ακόμα και τα πιο δύσκολα καθήκοντα τελικά διεκπεραιώνονται.

• Να θυμάστε ότι τα παιδιά με κοινωνική ζωή έχουν πάντα λιγότερο άγχος γιατί ακουμπούν σε περισσότερες ομάδες υποστήριξης (αθλητικές, γειτονικές, φιλικές, συγγενικές). Όσο πιο μοναχικό είναι ένα παιδί, τόσο περισσότερο άγχος σωρεύει.

Aπό το βιβλίο μου

"Παιδιά στην εφηβεία - Γονείς σε κρίση"

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Γιαγιάδες - Παππούδες. Το καλύτερο δώρο για τις γιορτές.

Οι στιγμές που περνάμε με τις γιαγιάδες και τους παππούδες μας είναι από τις πιο γλυκές της ζωής μας. Οι γιορτές είναι η καλύτερη αφορμή για να τις απολαύσουμε. Εξάλλου κάνουν καλό και σε αυτούς και στα εγγόνια τους.

Όταν είμαστε παιδιά οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας είναι οι δεύτεροι γονείς μας. Είναι οι άνθρωποι που μας δημιουργούν αίσθημα σταθερότητας και ασφάλειας και συμβολίζουν όλη την ευτυχία, τη φροντίδα και την ξεγνοιασιά της παιδικής ηλικίας. Δε θα μπορούσε κανένα πρόσωπο να συμπυκνώνει πιο επιτυχημένα τη σοφία, τη χαρά και την αγάπη από το πρόσωπο του παππού και της γιαγιάς μας.

Κι όμως το να είσαι γιαγιά ή παππούς σημαίνει πολλά περισσότερα από αυτό καθώς έρευνες δείχνουν ότι η σχέση γιαγιάδων -παππούδων-εγγονιών εξασφαλίζει πολλά οφέλη και για τη σωματική και ψυχική υγεία και των δύο.

Ασπίδα στην κατάθλιψη

Έρευνα που ολοκληρώθηκε το 2016 από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης έδειξε ότι η συναισθηματική εγγύτητα μεταξύ γιαγιάδων - παππούδων και εγγονιών μπορεί να προφυλάξει και τους δύο από την εμφάνιση της κατάθλιψης. Στην έρευνα που διήρκεσε από το 1985 έως το 2004 και πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή αρκετών οικογενειών φάνηκε ότι όταν τα νεαρά μέλη της οικογένειας έχουν ισχυρούς δεσμούς με τους μεγαλύτερους και οι δύο έχουν αισθητά λιγότερες πιθανότητες να έρθουν αντιμέτωποι με καταθλιπτικά συμπτώματα.

Επιπλέον, ο ποιοτικός χρόνος που περνάνε με τα εγγόνια τους φαίνεται ότι βελτιώνει σημαντικά την ψυχική υγεία των ηλικιωμένων σύμφωνα με έρευνα που είχε δημοσιευτεί στην Επιθεώρηση της Αμερικανικής Γηριατρικής Εταιρείας. Όπως είχε δείξει και αυτή η έρευνα, το συναισθηματικό δέσιμο με τα εγγόνια τους συμβάλλει στα χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης στους «μεγάλους γονείς» …

Καλύτερη πνευματική διαύγεια…

Εκτός από την ψυχική τους υγεία όμως, η καλή σχέση με τα εγγόνια τους φαίνεται ότι συμβάλλει και στην πνευματική υγεία των ηλικιωμένων καθώς σύμφωνα με άλλη έρευνα η φροντίδα των εγγονιών τους φαίνεται πώς επιδρά θετικά στην ευφράδεια του λόγου τους και κρατά σε εγρήγορση τις γνωστικές τους λειτουργίες.

Το ίδιο έδειξε και μία ακόμα έρευνα που δημοσιεύτηκε στην Επιθεώρηση της Βορειοαμερικανικής Εταιρείας για την Εμμηνόπαυση και κατέληξε ότι οι μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες που περνάνε μία ημέρα την εβδομάδα με τα εγγόνια τους έχουν υψηλότερες γνωστικές επιδόσεις (ωστόσο η υπερβολική ενασχόληση που συνήθως συνεπάγεται και περισσότερη κούραση έδειξε ότι μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τις γνωστικές τους λειτουργίες).

https://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Δεν είναι καθόλου σπάνιο για τα αδέρφια να μαλώνουν για το ποιο είναι το αγαπημένο της μαμάς τους. Να όμως που η επιστήμη δείχνει πώς τελικά το να είσαι το «χαϊδεμένο» μπορεί να μην είναι τόσο καλό όσο ακούγεται, καθώς μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο για κατάθλιψη.

Αυτό φάνηκε μετά από έρευνα που έγινε από το Πανεπιστήμιο Purdue στις ΗΠΑ με τη συμμετοχή 725 παιδιών από 309 οικογένειες και η οποία ξεκίνησε το 2001 για να ολοκληρωθεί φέτος.

Οι μητέρες σε κάθε οικογένεια ήταν 65-75 ετών όταν ξεκίνησε η έρευνα, επομένως και τα παιδιά ήταν ενήλικα. Οι παράγοντες που εξετάστηκαν ήταν η αντίληψη που είχαν τα παιδιά για το πόσο κοντά ήταν με τη μητέρα τους, η αίσθηση «αντιπαλότητας» που επίσης μπορεί να είχαν, το πόσο περήφανα ή απογοητευτικά μπορεί να αισθάνονταν εξαιτίας της μητέρας τους και φυσικά τυχόν ενδείξεις κατάθλιψης.

Οι επιστήμονες κατέληξαν ότι τα παιδιά που θεωρούσαν πώς ήταν συναισθηματικά πιο κοντά στη μητέρα τους απ’ ό,τι ήταν τα αδέρφια τους ανέφεραν πιο συχνά και πιο έντονα σημάδια κατάθλιψης. Το ίδιο φάνηκε να ισχύει και για τα παιδιά που θεωρούσαν ότι είχαν απογοητεύσει τη μητέρα τους η οποία προφανώς είχε μεγαλύτερες προσδοκίες.

Οι ερευνητές πιστεύουν πώς αυτό συμβαίνει πιθανόν εξαιτίας της αντιπαλότητας των αδερφιών που «διαγωνίζονται» για τη θέση του αγαπημένου παιδιού της μαμάς αλλά και εξαιτίας της ευθύνης που μπορεί να αισθάνονται τα «χαϊδεμένα» παιδιά εξαιτίας της αδυναμίας που τους δείχνει η μητέρα τους και την οποία προσπαθούν να δικαιώσουν.

ΠΗΓΗ: medicalnewstoday.com
Το άρθρο το εχει επιμεληθεί η κα Αλεξάνδρα Καππάτου

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Πολλές φορές πάνω στην κούρασή μας, ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε πράγματα που δε θα έπρεπε να πούμε. Τα παιδιά όμως δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά μεταξύ του τι κάνουν και του τι είναι. Έτσι λοιπόν όταν μέσα στον εκνευρισμό μας αποκαλούμε το παιδί μας «κακομαθημένο», «παλιόπαιδο», «τεμπέλη» ή οτιδήποτε αρνητικό, επειδή έκανε κάτι που δε θα έπρεπε να έχει κάνει, οι λέξεις αυτές γίνονται σπόροι που φυτεύονται μέσα στο μυαλό του. Οι σπόροι τελικά φυτρώνουν και τα αρνητικά αυτά χαρακτηριστικά γίνονται ακόμα μεγαλύτερα.

Ποιες θετικές φράσεις όμως – αντί για αρνητικές – μπορούμε να «φυτέψουμε», ώστε να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας; Τι μπορούμε να τους λέμε σε τακτική βάση, ώστε να καταλάβουν ότι τα αγαπάμε, ότι σεβόμαστε την προσωπικότητά τους και ότι πιστεύουμε στο μεγαλείο που κρύβουν μέσα τους; 

1. Μου αρέσει να σε βλέπω να χαμογελάς.
2. Χρειάζομαι τη βοήθειά σου.
3. Πήρες σπουδαία απόφαση.
4. Ευχαριστώ που μου το είπες.
5. Είμαι περήφανη για σένα.
6. Μου αρέσει να περνάμε χρόνο μαζί.
7. Μου αρέσουν οι φίλοι σου.
8. Ποια ήταν η αγαπημένη στιγμή της ημέρας σου;
9. Θες να κάνουμε κάτι οι δυο μας;
10. Ποια είναι η γνώμη σου;
11. Πιστεύω σε σένα.
12. Η δασκάλα σου πιστεύει σε σένα.
13. Μου αρέσει να σε βλέπω να παίζεις.
14. Μου αρέσει να σε βλέπω να αθλείσαι.
15. Θα τα καταφέρεις, το ξέρω.
16. Σου έχω μια έκπληξη!
17. Εσύ πώς το βλέπεις; Εξήγησέ μου τη δική σου πλευρά.
18. Χαίρομαι που σε βλέπω χαρούμενο/η!
19. Δεν τρέχει τίποτα, όλοι κάνουμε λάθη.
20. Έφτιαξα το αγαπημένο σου φαγητό!
21. Έκανες σπουδαία δουλειά. Πρέπει να είσαι περήφανος/η για τον εαυτό σου.
22. Το αξίζεις.
23. Καταπληκτική ιδέα!
24. Σε ευχαριστώ που με βοηθάς.
25. Με κάνεις και γελάω.
26. Δεν παίζεσαι!
27. Σε εμπιστεύομαι.
28. Είσαι σπουδαίος φίλος/φίλη. Οι φίλοι σου είναι τυχεροί που σε έχουν.
29. Μπορείς να μου λες τα πάντα.
30. Θα είμαι πάντα δίπλα σου.
31. Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;
32. Μου έλειψες.
33. Για πες μου περισσότερα…
34. Σε όλους μας έχει συμβεί.
35. Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους.
36. Η γνώμη σου είναι σημαντική. Να τη λες!
37. Δεν είναι κακό να λες όχι.
38. Η μέρα που γεννήθηκες ήταν μία από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.
49. Είσαι σπουδαίο παιδί.
40. Τι σου λέει το ένστικτό σου;
41. Τι σου λέει το σώμα σου;
42. Σε ευχαριστώ.
43. Πιστεύω ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο.
44. Σε ακούω. Σε προσέχω.
45. Θες να το συζητήσουμε;
46. Είναι δική σου απόφαση.
47. Συγνώμη. Δεν έπρεπε να αντιδράσω έτσι.
48. Τι μπορώ να κάνω για να γίνω καλύτερη μαμά (ή μπαμπάς) για σένα;
49. Σε αγαπώ.
50. Θα σε αγαπώ ό,τι κι αν γίνει.

Τα λόγια μας έχουν δύναμη. Ας επιλέξουμε προσεκτικά τι λέμε και ας αναπτύξουμε μια υπέροχη σχέση με τα πιο υπέροχα πλάσματα της ζωής μας.

Πηγή: aspaonline.gr

awakengr.com

Παιδική ηλικία

Πολύ συχνά στις συζητήσεις μας για τα παιδιά αναφέρουμε τη λέξη αυτοεκτίμηση. Πόσοι όμως από εμάς γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει και με ποιον τρόπο μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί μας να την αναπτύξει.

Αυτοεκτίμηση είναι ο τρόπος που κάθε παιδί αντιλαμβάνεται, αξιολογεί και εκτιμά τον εαυτό του. Επίσης, ο βαθμός που αισθάνεται αποδεκτό και εκτιμάται από τους ενηλίκους εκείνους που παίζουν σπουδαίο ρόλο στη ζωή του. Συγκεκριμένα, στη ζωή του παιδιού κυριαρχούν κάποιοι άνθρωποι που είναι πολύ σημαντικοί, όπως η μητέρα του, ο πατέρας του, τα αδέλφια του, οι γιαγιάδες και οι παππούδες του, οι δάσκαλοί του κ.λπ. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μεγάλη επίδραση στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησής του. Η αυτοεκτίμηση είναι μια διαδικασία που μπορεί να αλλάξει μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Αναπτύσσεται από την παιδική ηλικία και συνεχίζεται μέχρι την ενήλικη ζωή.

H αυτοεκτίμηση αποτελεί τη βάση για τη συναισθηματική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Είναι το διαβατήριο για την επιτυχία στην ενήλικη ζωή του, αλλά και η πανοπλία του απέναντι στις προκλήσεις του κόσμου. Τα παιδιά που γνωρίζουν τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες τους φαίνεται να έχουν έναν ευκολότερο χειρισμό των συγκρούσεων και αντιστέκονται καλύτερα στις πιέσεις. Κάποια παιδιά φαίνεται ότι διαθέτουν περισσότερη αυτοεκτίμηση από ό,τι άλλα.

Πώς αναπτύσσεται

Τα παιδιά θα νιώσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και πίστη στη ζωή μόνο ΑΝ βιώσουν τη χαρά της επιτυχίας μιας προσπάθειάς τους. Από τη στιγμή της γέννησης, μαθαίνουν ότι με τα κατορθώματά τους κερδίζουν το χαμόγελο, την αποδοχή και την αγάπη των γονιών τους. H ενθάρρυνση των γονιών είναι σημαντική, για να προχωρήσουν στην ανίχνευση του περιβάλλοντος.

Έχουν ανάγκη από το «μπράβο», την προτροπή, τον έπαινο. Mε αυτό τον τρόπο τούς δείχνουμε την αγάπη, την προσοχή και την εκτίμησή μας και τα βοηθάμε να πιστέψουν στον εαυτό τους και στις ικανότητές τους. Έστω κι αν δεν πετυχαίνουν πάντα τους στόχους τους, μπορούμε να αναγνωρίσουμε την προσπάθεια που κατέβαλαν και να τους πούμε πως την επόμενη φορά, με λίγη προσοχή, θα τα καταφέρουν ακόμα καλύτερα.

Σ’ αυτό το σημείο, να υπογραμμίσουμε ότι εκείνοι που πρέπει καταρχήν να συμφιλιωθούν με τις αποτυχίες των παιδιών είναι οι γονείς. Πρέπει να τις αντιμετωπίσουν ως κάτι φυσικό και παροδικό, βοηθώντας τα παιδιά να αποκτήσουν περισσότερο θάρρος και αποφεύγοντας την τέλειομανία, που μπορεί να τα αγχώνει. Eξάλλου, όπως και οι ενήλικοι, έτσι και τα παιδιά σε κάποια πράγματα νιώθουν σιγουριά ενώ σε κάποια άλλα, όχι.

Να διαχωρίσουμε ότι είναι λάθος να σκεφτόμαστε ότι ο συνεχής έπαινος του παιδιού είναι η διαδρομή προς την απόκτηση αυτοεκτίμησης.

Το παιδί με υψηλή αυτοεκτίμηση…

• Έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στις δυνατότητές του.

• Αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του.

• Έχει ευκολία να κάνει νέους φίλους.

• Ενθουσιάζεται με νέες δραστηριότητες.

• Ελέγχει τη συμπεριφορά του.

• Συνεργάζεται και ακολουθεί κανόνες.

• Θέλει να είναι δημιουργικό.

• Επιλέγει αν θα παίξει μόνο του ή με άλλα παιδιά κ.λπ.

Το παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση…

• Δεν θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα.

• Μιλά αρνητικά για τον εαυτό του.

• Παρουσιάζει μικρή ανοχή στην απογοήτευση και τη ματαίωση.

• Τα παρατά εύκολα.

• Είναι υπερβολικά επικριτικό.

• Θεωρεί μόνιμες τις προσωρινές αποτυχίες.

• Είναι απαισιόδοξο.
Η χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να συνδέεται με άλλες καταστάσεις, όπως το στρες ή την αύξηση αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Πώς θα βοηθήσετε το παιδί…

• Oι βάσεις για την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του μπαίνουν από νωρίς. Aπό τις πρώτες κιόλας μέρες της ζωής του παίρνει τα πρώτα μηνύματα.

• Όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα δικά σας όρια τόσο πιο επιτυχή θα είναι τα μηνύματα που θα περάσετε στο παιδί σας.

• Πιστέψτε το παιδί σας και δείξτε του ότι είναι αξιαγάπητο.

• Αναγνωρίζετε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του παιδιού σας, ώστε να το προτρέπετε να βάζει στόχους προσιτούς.

• Να το επαινείτε για τα επιτεύγματά του και να το καθησυχάζετε όταν κάτι δεν καταφέρνει.

• Nα ακούτε το παιδί σας με προσοχή.

• Nα το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματα και τις απόψεις του.

• Nα λαμβάνετε σοβαρά υπόψη όσα λέει.

• Nα του απαντάτε με ειλικρίνεια, προσαρμόζοντας βέβαια την απάντησή σας στην ηλικία του.

• Nα αναγνωρίζετε την προσπάθειά του, ακόμα κι ΑΝ δεν τα πήγε καλά.

• Nα του δίνετε ευκαιρίες να δοκιμάζει νέα πράγματα.

• Nα δείχνετε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ώστε να καλλιεργήσει μέσα του τα εφόδια που του είναι απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα στη ζωή του.

• Nα αντισταθμίζετε τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία.

• Να θυμάστε ότι με τη συμπεριφορά σας αποτελείτε πρότυπο για το παιδί.

Tι να αποφεύγετε…

• Nα του λέτε «μπράβο» κάθε στιγμή, όταν δεν το εννοείτε, γιατί έτσι του δημιουργείτε δυσπιστία.

• Nα δίνετε μεγάλη έμφαση όταν διεκπεραιώνει τα καθημερινά του καθήκοντα.

• Nα χρησιμοποιείτε ηχηρές φράσεις όταν θέλετε να επικροτήσετε κάτι που έκανε, π.χ., «μπράβο», «θαυμάσια», «τέλεια», χωρίς όμως να
τις συνοδεύετε με ένα ζεστό βλέμμα κι ένα χάδι.

• Να του λέτε ότι δεν το αγαπάτε.

• Παρατηρήσεις που το προσβάλλουν.

• Να είστε επιθετικοί μαζί του.

• Να κάνετε συγκρίσεις με άλλα παιδιά.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Όταν έχετε μικρό παιδί στο σπίτι, θα πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί. H παιδική φαντασία και η περιέργεια δεν αφήνουν τίποτε ανεξερεύνητο και συνήθως οδηγούν τα παιδιά στις πιο απίθανες, απρόβλεπτες, αλλά και πολλές φορές επικίνδυνες για τα ίδια σκανταλιές.

Tι θα πρέπει να γνωρίζετε…

Ποτέ μην αφήνετε τα παιδιά μόνα τους στο χώρο της κουζίνας.

Όταν μαγειρεύετε, φροντίστε να χρησιμοποιείτε τις «πίσω» εστίες που δεν τις φτάνει εύκολα.

Tο χερούλι από τα μαγειρικά σκεύη δεν θα πρέπει να προεξέχει, ώστε να μην μπορεί να το πιάσει.

Mετά το μαγείρεμα, μην ξεχνάτε να κλείνετε το διακόπτη της εστίας που χρησιμοποιήσατε.

Tο ζεστό μάτι της ηλεκτρικής κουζίνας, ο φούρνος ή το τηγάνι με το ζεστό λάδι αλλά και οι ηλεκτρικές συσκευές ευθύνονται για πολλές περιπτώσεις πυρκαγιάς και ατυχημάτων.

Eπίσης, φροντίστε να βγάζετε τις ηλεκτρικές συσκευές από την πρίζα, αμέσως μετά τη χρήση τους.

Aν έχετε τζάκι, μην χρησιμοποιείτε ποτέ βενζίνη, οινόπνευμα ή πετρέλαιο για να το ανάψετε.

Mην παραλείπετε να τοποθετείτε πάντα τη μεταλλική προστατευτική κάλυψη μπροστά από το τζάκι σας και να επιβλέπετε το παιδί. Τα θερμαντικά σώματα πρέπει γενικά να είναι καλυμμένα ή μη προσβάσιμα στο παιδί.

Tο κρεβάτι του παιδιού δεν θα πρέπει να βρίσκεται κοντά σε ηλεκτρικά καλώδια.

Oι πρίζες να είναι πάντα καλυμμένες.

Όσο για τα επιτραπέζια φωτιστικά, αυτά θα πρέπει
να είναι τοποθετημένα σε στέρεες επιφάνειες.

Eίναι πολύ σημαντικό να αποθηκεύετε τα απορρυπαντικά και τα υγρά καθαρισμού σε ασφαλές μέρος, όπου δεν θα μπορούν να φτάσουν τα παιδικά χεράκια.

Αν χρειαστεί να κάνετε απεντόμωση, προσέξτε τις περιοχές στις οποίες θα τοποθετηθούν οι τοξικές εντομοκτόνες ουσίες, γιατί τα παιδιά μπουσουλάνε παντού και μετά βάζουν τα χεράκια τους στο στόμα.

Επίσης, τα φάρμακα και τα καλλυντικά θα πρέπει να φυλάσσονται με ιδιαίτερη προσοχή, όπως και τα τσιγάρα αν καπνίζετε, γιατί αν το παιδί καταπιεί καπνό μπορεί να πάθει πολύ σοβαρή δηλητηρίαση

Προσέχετε να μην αφήνετε γεμάτη την μπανιέρα ή αν βρεθείτε σε σπίτι με πισίνα, να επιβλέπετε διαρκώς
το παιδί.

Φροντίστε να καλύπτετε τις αιχμηρές γωνίες των επίπλων και το παιδί να μην έχει πρόσβαση σε σκάλες

Αν έχει περπατούρα, αυτή να μην σκοντάφτει σε χαλιά και άλλες ανωμαλίες του εδάφους

Αν στο σπίτι υπάρχει σκύλος ή γάτα, μην αφήνετε το παιδί μόνο μαζί του – τα μικρά παιδιά από αδεξιότητα και άγνοια μπορεί να τρομάξουν ή να πονέσουν το ζώο και αυτό να αντιδράσει βίαια.

Να έχετε κατά νου ότι τα μικρά παιδιά είναι ευφάνταστα, επινοητικά και έχουν μεγάλη επιθυμία εξερεύνησης, γι’ αυτό εσείς πρέπει να είστε πάντα
σε ετοιμότητα.

https://akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή