Σεπτεμβρίου 18, 2019

Κινηματογράφος

Τα Δάκρυα του Βουνού
Από Χρήστο Μήτση 


Κάνοντας μια στάση στο 1949, σε μια σκηνή η οποία λειτουργεί ως πρόλογος, τα «Δάκρυα του Βουνού» μάς μεταφέρουν σε τόπους και χρόνους τους οποίους σπάνια επισκέπτεται το ελληνικό σινεμά. Όπως την Ήπειρο του 1899, όπου μια ομάδα μαστόρων της πέτρας περιπλανιέται μια δεκαετία μακριά από τα χωριά τους αναζητώντας δουλειά. Έχοντας όμως κουραστεί πια να ζουν μόνοι τους και να χτίζουν σπίτια, εκκλησίες, γεφύρια και σχολειά, ο Μάρκος κι άλλοι έξι πετράδες αποφασίζουν να επιστρέψουν στις οικογένειές τους. Μόνο που ένας πολυετής πόλεμος μαίνεται στην περιοχή και το ταξίδι του γυρισμού τους εκτός από μακρύ αποδεικνύεται κι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Ντοκιμαντερίστας («Ημερολόγια Καταστρώματος – Γιώργος Σεφέρης», «Τη Νύχτα που ο Φερνάντο Πεσόα Συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη») που επιστρέφει στη μυθοπλασία («Άδης», «Η Υπογραφή»), ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος επιστρέφει ταυτόχρονα και σε μια άλλη, χαμένη Ελλάδα, η οποία στην αυγή ενός καινούργιου αιώνα βρίσκεται μπροστά σε μια σειρά νέων προκλήσεων (κυρίαρχη η υπόσχεση ενός εύκολου πλουτισμού). Κρατώντας την ιστορική διάστασή τους στο φόντο, αν και το εμφυλιακό 1949 με το οποίο αρχίζει και τελειώνει η ταινία κάνει σαφείς τις παραπομπές, τα «Δάκρυα…» φέρνουν σε πρώτο πλάνο αυτές που αφορούν τους ριζωμένους στη χέρσα γη ανθρώπους, «απελέκητους» και σκληρούς σαν την πέτρα που παίρνει σχήμα από τα χέρια τους.


Αντιμέτωποι με τη μοναξιά, την απληστία ή την περιέργεια, οι σύντροφοι του Μάρκου θα χαθούν ένας ένας καθώς θα ξεκόβονται από την ομάδα, σε μια περιπετειώδη επιστροφή οίκαδε – μεταγραφή της «Οδύσσειας» σαν ένα γκρίζο, ορεινό οδοιπορικό με Λαιστρηγόνες, Κύκλωπες, την Κίρκη, την κάθοδο στον Άδη, ακόμα και τη μνηστηροφονία, ανάμεσα στις αμαρτίες, τα πάθη, τα κατορθώματα και τα λάθη της νεώτερης Ελλάδας. Μιας Ελλάδας λουσμένης σε πέτρινα δάκρυα και μεγαλωμένης με λυπητερά δημοτικά τραγούδια (τα οποία ένας σύγχρονος τυφλός Όμηρος τραγουδάει στο καφενείο), κομμάτι της οποίας αποτυπώνεται συγκινητικά σ’ αυτό το «χειροποίητο», αν και σεναριακά υπερβολικά ελλειπτικό, κινηματογραφικό ταξίδι σε ένα –οριστικά;– ξεχασμένο παρελθόν.

Ελλάδα. 2018. Διάρκεια: 111΄.

Κινηματογράφος

Από Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο 


Ο υπερήρωας Shazam! και η νέα τολμηρή ταινία του Φρανσουά Οζόν έρχονται στους κινηματογράφους αυτήν την εβδομάδα.

Θέλημα Θεού
Ο Φρανσουά Οζόν θίγει ένα επίκαιρο εκκλησιαστικό σκάνδαλο και κερδίζει την Αργυρή Άρκτο στο Βερολίνο. Ο Αλεξάντρ ζει στη Λυών με τη γυναίκα και τα παιδιά του. Μια ημέρα μαθαίνει τυχαία ότι ο ιερέας που τον κακοποίησε, όταν ήταν πρόσκοπος, εξακολουθεί να δουλεύει με παιδιά. Αποφασίζει να αναλάβει δράση και τον ίδιο δρόμο ακολουθούν άλλα δύο θύματα του ιερέα, ο Φρανσουά και ο Εμμανουέλ. Οι τρεις τους ενώνονται για να «σηκώσουν το πέπλο της σιωπής» γύρω από τη δοκιμασία τους, αλλά οι επιπτώσεις της απόφασής τους δεν θα αφήσουν κανέναν ανεπηρέαστο.

Νεκρωταφίο Ζώων
Το διάσημο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ «ζωντανεύει» ξανά στην οθόνη. O Δρ. Λούις Κριντ aφού μετακομίσει με τη σύζυγο και τα δύο τους παιδιά από τη Βοστώνη στο Μέιν, ανακαλύπτει δίπλα στο νέο τους σπίτι έναν καλά κρυμμένο μυστηριώδη τόπο ταφής. Όταν η οικογένειά του βιώσει μια αβάσταχτη τραγωδία, ο Λούις θα κατηγορήσει τον παράξενο γείτονά του, προκαλώντας μια επικίνδυνη αλυσιδωτή αντίδραση που θα απελευθερώσει ένα άνευ προηγουμένου κακό με τρομακτικές συνέπειες.

Shazam!
Η DC μας συστήνει έναν… διαφορετικό υπερήρωα. Ο έφηβος Μπίλι Μπάτσον μεταφέρεται ξαφνικά σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου συναντά έναν πανίσχυρο αρχαίο μάγο. Εκείνος του μεταφέρει τις ασύλληπτες δυνάμεις του, και πλέον ο Μπίλι κάθε φορά που αναφωνεί «Shazam!» μεταμορφώνεται στον ενήλικο super εαυτό του. Προτού προλάβει να χαρεί τις πρωτοφανείς δυνάμεις του, εμφανίζεται ένας μοχθηρός εχθρός που εποφθαλμιά τις ικανότητές του.

Ο Δρόμος του Κεραυνού
Ανεξάρτητη αμερικανική δραμεντί, από τις φεστιβαλικές εκπλήξεις της σεζόν. Μετά το διαζύγιο και την απώλεια της μητέρας του, ένας αστυνομικός βιώνει μια συντριπτική ψυχολογική κατάρρευση.

The Waiter
Δραματικό θρίλερ με τους Άρη Σερβετάλη και Γιάννη Στάνκογλου. Ένα νεο-νουάρ με υπαρξιακές ανησυχίες επιλέγει για ντεμπούτο του ο Στιβ Κρικρής, με κεντρικό χαρακτήρα έναν μοναχικό ήρωα με μοναδική ικανότητα στην παρατήρηση των ανθρώπων. Στην εμπνευσμένη από μια πραγματική εμπειρία του σκηνοθέτη ταινία, ένας σερβιτόρος αντιμετωπίζει με τρομερό επαγγελματισμό τη δουλειά του ολοκληρώνοντάς την στην εντέλεια. Ένα απροσδόκητο συμβάν και μια σειρά ακραίων γεγονότων που το διαδέχονται θα ανατρέψουν τη διακριτική καθημερινότητά του, φέρνοντας τον πρωταγωνιστή απέναντι σε ένα πιεστικό δίλημμα.

Τα Δάκρυα του Βουνού
Οι Ηπειρώτες κτίστες, μια σύγχρονη οδύσσεια και ένα ιστορικό δράμα του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου. Μια ομάδα μαστόρων της πέτρας, τους οποίους ενσαρκώνουν ερασιτέχνες ηθοποιοί, περιπλανιέται στα βουνά εξαιτίας ενός δεκαετούς πολέμου και αναζητά δουλειά. Στόχος τους είναι η επιστροφή στα χωριά τους από τα οποία έχουν αποκοπεί. Καθώς όμως οι συνθήκες διαβίωσης διαρκώς χειροτερεύουν, πολλοί δελεάζονται από τις προτάσεις ανθρώπων που συναντούν στο διάβα τους κι εγκαταλείπουν την ομάδα. Έτσι μένει μόνος του ο αρχηγός, ο οποίος περιφρονεί αυτές τις προτάσεις, και είναι αποφασισμένος να ολοκληρώσει την αποστολή και να επιστρέψει επιτέλους στο σπίτι του.

Επαφή
Σπονδυλωτό κοινωνικό δράμα του Τώνη Λυκουρέση. Η ταινία αφορά την ταυτόχρονη διακοπή πέντε ασανσέρ λόγω μπλακ άουτ που προκάλεσε ένας καύσωνας. Εντός τους βρίσκονται παγιδευμένοι άνθρωποι που αναγκάζονται είτε να συμβιώσουν είτε να περιμένουν καρτερικά σε αυτά τα λιγοστά τετραγωνικά, και μάλιστα για άγνωστο χρονικό διάστημα. Όταν βγουν από το ασανσέρ, ποιοι θα έχουν αλλάξει και πόσοι στο εξής θα επιλέγουν τις σκάλες;

 

Κινηματογράφος

Στιγμιαία Οικογένεια
Από Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος οικογενειακών κωμωδιών που φλερτάρουν συχνά με τη φάρσα («Γύρισε ο Μπαμπάς», «Οικογένεια Μίλερ»), εδώ ο Σον Άντερς εκπλήσσει ευχάριστα με μια τρυφερή αυτοβιογραφική ταινία. Ο ίδιος και η γυναίκα του όντας σε προχωρημένη ηλικία για να αποκτήσουν απογόνους, σκέφτηκαν πως θα «κέρδιζαν χρόνο» εάν υιοθετούσαν ένα παιδί που θα ήταν ήδη πέντε ετών. Όταν το βρήκαν ανακάλυψαν πως είχε και δύο μεγαλύτερα αδέρφια, έτσι αποφάσισαν να τα υιοθετήσουν όλα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στους πρωταγωνιστές Μαρκ Γουόλμπεργκ και Ρόουζ Μπερν.

Οι αναμενόμενες στιγμές εύκολου συναισθηματισμού, τα χαλαρά σερβίς πολιτικής ορθότητας, τα γνώριμα αστεία και η προβλέψιμη εξέλιξη μιας ασφαλούς πλοκής, βρίσκουν διαδοχικά τη θέση τους στο σενάριο των Σόντερς και Τζον Μόρις. Στην καρδιά της ιστορίας, όμως, βρίσκεται η ειλικρινής αγωνία δύο ανθρώπων που καλούνται να γίνουν αστραπιαία γονείς, με την Μπερν να εκδηλώνει γλυκά στην ερμηνεία της τόσο τη θαλπωρή όσο και τον υπόρρητο εκνευρισμό που συχνά συνοδεύει την ανατροφή παιδιών. Κρίμα που η άτολμη σκηνοθεσία περιορίζει τις ενδιαφέρουσες ιδέες σε μια ευκολοχώνευτη ταινία που παραδίδεται γρήγορα στη λήθη.

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 118'. Διανομή: ODEON.

Κινηματογράφος

ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΒΟΜΒΑΗ
HOTEL MUMBAI Θρίλερ Έγχρωμη Διάρκεια: 123'
Παραγωγή: Αυστραλία - ΗΠΑ - Ινδία Σκηνοθεσία: Άντονι Μάρας
Πρωταγωνιστούν: Άρμι Χάμερ, Ντεβ Πατέλ, Ανουπάμ Κερ, Τζέισον Άιζακς, Ναζανίν Μπονιάντι, Άμαντιπ Σινγκ, Ντινές Κουμάρ

Κινηματογραφική μεταφορά των τρομοκρατικών επιθέσεων στην Βομβάη τον Νοέμβριο του 2008.

Τον Νοέμβριο του 2008 ένα κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων σε ολόκληρη την Βομβάη , έριξε την πόλη στο χάος. Μία ομάδα Τζιχαντιστών κρυμμένη ανάμεσα σε απεγνωσμένους επιζώντες που έψαχναν για καταφύγιο εισέβαλε στο ξενοδοχείο TAJ. Εκεί και χωρίς διακρίσεις επιδόθηκαν σε μια σειρά από ανείπωτες πράξεις απανθρωπιάς και βίας. Η αληθινή ιστορία των θυμάτων και των επιζώντων, της συμπόνοιας και του θάρρους τους απέναντι στο πιο σκοτεινό πρόσωπο της ανθρωπότητας.

Κινηματογράφος

Ο Διερμηνέας
Από Χρήστο Μήτση 

Υπηρέτης ενός χαμηλότονου σινεμά στο ύψος του ανθρώπου, ο 57χρονος Σλοβάκος Μάρτιν Σούλικ (ταινίες του έχουμε δει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) μιλάει ακόμη μία φορά κατευθείαν στην καρδιά του θεατή, τώρα με ένα σεναριακά απολαυστικό road movie. Όπως οι περισσότερες ταινίες του είδους, έτσι και αυτή στηρίζεται στην αντίθετη ψυχολογία και στάση ζωής δύο χαρακτήρων που συνταξιδεύουν εκόντες άκοντες: ένας υπέργηρος μεταφραστής, ο οποίος μεταβαίνει από τη Σλοβακία στη Βιέ­νη για να βρει και να σκοτώσει τον ναζί που εκτέλεσε τους Εβραίους γονείς του και ο γιος του τελευταίου, ο οποίος τον προσλαμβάνει ως οδηγό/διερμηνέα σε ένα ταξίδι αναζήτησης της αληθινής ιστορίας του πατέρα του.

Έτσι ο εβραϊκής καταγωγής, μεθοδικός και αυστηρών αρχών άντρας με επίγνωση του παρελθόντος γίνεται ένας πολυεπίπεδος «μεταφραστής» για κάποιον που επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του μέσα από την Ιστορία, παίρνοντας και ο ίδιος πολύτιμα μαθήματα ζωής από ένα γραμμένο με γλυκόπικρο χιούμορ και ανθρωπιά σινε-­οδοιπορικό στο ευρωπαϊκό παρελθόν και στην ψυχή δύο γοητευτικών χαρακτήρων.

Σλοβακία, Τσεχία, Γερμανία. 2018. Διάρκεια: 113΄. Διανομή: AMA FILMS.

Κινηματογράφος

AKINHTO ΠΟΤΑΜΙ | STILL RIVER
21 Μαρτίου στον Δαναό 

Σύνοψη: Η Άννα και ο Πέτρος, ένα ζευγάρι από την Ελλάδα που πρόσφατα μετακόμισε σε μία βιομηχανική πόλη της Σιβηρίας λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων του Πέτρου, ανακαλύπτει με έκπληξη ότι η Άννα είναι έγκυος, χωρίς να έχουν ολοκληρωμένες σχέσεις το τελευταίο διάστημα. Τον απάτησε; Μήπως έχουν πέσει θύματα συνομωσίας; Ή μήπως ευλογήθηκαν με ένα θαύμα; Αναζητώντας μια λογική εξήγηση, ο Πέτρος αμφισβητεί την Άννα, η οποία στρέφεται προς τη θρησκεία. Ο μέχρι πρότινος ακλόνητος δεσμός τους βρίσκεται σε κρίση, καθώς η σχέση τους μετατρέπεται σε πεδίο μάχης ανάμεσα στο ορθολογικό και το πνευματικό.

Για την ταινία: Τρία χρόνια μετά το «Σύμπτωμα», ο βραβευμένος σκηνοθέτης Άγγελος Φραντζής επιστρέφει με ένα ατμοσφαιρικό δράμα μυστηρίου και μια από τις πιο εντυπωσιακές παραγωγές που μας έχει χαρίσει το ελληνικά σινεμά τα τελευταία χρόνια, με την υπογραφή της Heretic.

To «Ακίνητο Ποτάμι», γυρισμένο εξολοκλήρου στη Ρωσία και τη Λετονία, υποστηρίζεται από ένα διεθνές καστ με πρωταγωνιστές την Κάτια Γκουλιώνη και τον Ανδρέα Κωνσταντίνου (βραβευμένοι και οι δυο με τα Βραβεία Α’ Γυναικείου και Α΄ Ανδρικού Ρόλου αντίστοιχα στα περσινά βραβεία ΙΡΙΣ της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου). Με φόντο τα εντυπωσιακά παγωμένα τοπία της Σιβηρίας, το «Ακίνητο Ποτάμι» είναι ένα συγκινητικό δράμα γεμάτο σασπένς, για την αγάπη, την εμπιστοσύνη και την πίστη που αγωνίζονται μπροστά στην αμφιβολία.

O σκηνοθέτης:

O Σκηνοθέτης: Ο Άγγελος Φραντζής γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα και σπούδασε Σκηνοθεσία Κινηματογράφου στην INSAS στις Βρυξέλλες. Έχει γυρίσει πέντε ταινίες μικρού μήκους και πέντε μεγάλου μήκους (Polaroid, Το όνειρο του σκύλου, Μέσα στο δάσος, Σύμπτωμα, Still River). Οι ταινίες του έχουν βραβευθεί και προβληθεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ. Ασχολήθηκε με την κινηματογραφική κριτική και θεωρητικά κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε αρκετά έντυπα και βιβλία.

Επίσης, διδάσκει Kινηματογράφο στο Τμήμα Kινηματογράφου της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια έχει ασχοληθεί και με έργα μικτών τεχνικών (εγκαταστάσεις, περφόρμανς).

Παραστάσεις και έργα του έχουν φιλοξενηθεί μεταξύ άλλων στο Φεστιβάλ Αθηνών, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών καθώς και στην Μπιενάλε αρχιτεκτονικής της Βενετίας.

Movie Details
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Άγγελος Φραντζής
ΣΕΝΑΡΙΟ
Σπύρος Κρίμπαλης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ
Κάτια Γκουλιώνη, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Indra Burkovska, Juris Bartkevičs, Ivars Puga, Guna Zariņa, Katrīne Pasternaka

Κινηματογράφος

Σκιά
Από Χρήστο Μήτση

Περνώντας με χαρακτηριστική ευκολία από τα ιστορικά έπη στα σύγχρονα δράματα, ο Ζανγκ Γιμού αφήνει τη μαοϊκή Κίνα («Η Μεγάλη Επιστροφή») και ξαναγυρίζει στο παρελθόν και στη θεαματική πλευρά της φιλμογραφίας του («Ο Ήρωας», «Ιπτάμενα Στιλέτα», «Το Σινικό Τείχος»). Η «Σκιά» εξελίσσεται την περίοδο των Τριών Βασιλείων (220-280 μ.Χ.), έναν αιώνα γεμάτο πολιτικές δολοπλοκίες, πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ των τοπικών αρχόντων και σημαντικές ανακατατάξεις εξουσίας. Γεγονότα και μύθοι που δύσκολα ξεχωρίζουν μεταξύ τους περιγράφουν μια φεουδαρχική Κίνα σε διαρκή αναταραχή, η οποία αποτελεί το αγαπημένο ντεκόρ πολλών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών, με τον Γιμού να εστιάζει στα όσα συμβαίνουν στο παλάτι του βασιλείου του Πέι.

Ο νεαρός βασιλιάς προσπαθεί να διατηρήσει πάση θυσία ειρήνη με το βασίλειο του Γιν, που είχε καταλάβει πριν από μία εικοσαετία την πόλη του Τζινγκ, η οποία ανήκε στο Πέι. Πολλοί υπήκοοι του τελευταίου θεωρούν υποχρέωσή τους να την ανακτήσουν, ανάμεσά τους και ο αρχιστράτηγος Γου. Όταν λοιπόν ο τελευταίος αποφασίζει να μονομαχήσει με τον άρχοντα της Τζινγκ για την κυριαρχία της πόλης, ο βασιλιάς τον καθαιρεί και τον απομακρύνει από το παλάτι, σκεπτόμενος ακόμη και να προσφέρει τη δική του αδερφή ως σύζυγο του διαδόχου του Γιν και να διασφαλίσει έτσι την πολυπόθητη ειρήνη.

Δεν ξέρει όμως πως η τελευταία έχει τα δικά της σχέδια, όπως και ο πραγματικός αρχιστράτηγος, ο οποίος, τραυματισμένος, έχει αντικατασταθεί εδώ και καιρό από τη «σκιά» του (ένας σωσίας του) και περιμένει έγκλειστος σε ένα υπόγειο να πάρει την εκδίκησή του από τον βασιλιά.


Ο «Καγκεμούσα» του Ακίρα Κουροσάβα ρίχνει τη… σκιά του σε αυτό το ιστορικό έπος, το οποίο στήνει την πλοκή του γύρω από την ίδια κεντρική ιδέα, αναπτύσσοντάς την όμως προς άλλη (περισσότερο πολιτική και λιγότερο υπαρξιακή) κατεύθυνση και με εντελώς διαφορετική αισθητική. Εδώ όλα περιστρέφονται γύρω από τις αντίθετες και συμπληρωματικές έννοιες του γιν και του γιανγκ (το πρώτο πλάνο του φιλμ είναι και το τελευταίο): άντρας - γυναίκα, αλήθεια - ψέμα, εξουσιαστής - εξουσιαζόμενος.

Η σχέση φωτός και σκοταδιού «βάφει» σε μια μελανή, αποχρωματισμένη σέπια τα εικαστικής ομορφιάς πλάνα, με τον Γιμού να αντιπαραθέτει έναν εσωτερικό κι έναν εξωτερικό κόσμο: ο πρώτος (του παλατιού) ζωντανεύει σε περιορισμένο χώρο, ο οποίος παραπέμπει σε μια δαιδαλώδη θεατρική σκηνή, έναν περίτεχνο ιστό συνωμοσιών υφασμένο από προσωπικές φιλοδοξίες, απόκρυφους πόθους και αντιπαραθέσεις κυριαρχίας. Ο δεύτερος είναι αυτός της σωματικής σύγκρουσης, της μονομαχίας και της μάχης, όπου οι περίπλοκες στρατηγικές μετατρέπονται σε φαντασμαγορικό –πάντα όμως σκοτεινό και δραματικό– θέαμα, με τον διασημότερο Κινέζο σκηνοθέτη να (ξανα)βρίσκει τον επικό εαυτό του σε φόρμα, εφευρετικό εικονοπλάστη και πικρό ανατόμο των διαχρονικών παιχνιδιών της εξουσίας.

Κίνα. 2018. Διάρκεια: 116΄. Διανομή: ODEON.

Κινηματογράφος

Στο πρώτο πλάνο της ταινίας ένας άντρας σκάβει στο χιόνι κάτι σαν χαντάκι, μόλις όμως η κάμερα πάρει ύψος βλέπουμε από ψηλά πως στην πραγματικότητα «γράφει» ένα γιγάντιο SOS στο κάτασπρο χαλί που έχει στρωθεί γύρω του.

Είναι, όπως διαπιστώνουμε από την καθημερινή ρουτίνα του, ο μόνος διασωθείς, στην καρδιά της Αρκτικής, από την πτώση ενός μικρού αεροπλάνου. Έχει κατορθώσει να κρατηθεί στη ζωή μετατρέποντας το κουφάρι του αεροπλάνου σε καταφύγιο, ανοίγοντας τρύπες στον πάγο απ’ όπου μπορεί και ψαρεύει, ενώ με έναν ειδικό πομπό στέλνει κατά τακτά διαστήματα σήματα προς όποιον μπορεί να τα λάβει, ώστε να τον βρει και να τον διασώσει.

Όπως το «Όλα Χάθηκαν» (2013) του Τζέι Σι Τσάντορ έτσι και το «Arctic», το οποίο επίσης προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Κανών, αφορά μια ιστορία μοναχικής επιβίωσης μεταφερμένη στην οθόνη με τα στοιχειώδη κινηματογραφικά υλικά. Αν κι έγινε γνωστός από μια σειρά βίντεο στο YouTube, περνώντας κατόπιν στα βιντεοκλίπ και στη διαφήμιση, ο Βραζιλιάνος Τζο Πένα επιλέγει να παραμείνει λιτός και ουσιώδης στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του.

Με ελάχιστα λόγια, απουσία φλας μπακ και χωρίς εύκολα τρικ που θα μας έδιναν πληροφορίες για το ποιος είναι ο ήρωας της κατεψυγμένης περιπέτειας που παρακολουθούμε, η ταινία στήνει το συναρπαστικό δράμα της με αφηγηματικό ρεαλισμό και μια έλλειψη που μας κάνει να συγκεντρωθούμε στα πλέον βασικά, τον άνθρωπο, τη φύση και την απρόβλεπτη μονομαχία τους.


Το γυμνό μα απόλυτης διηγηματικής ακρίβειας σενάριο διά χειρός του Πένα και του μοντέρ του Ράιαν Μόρισον είναι γραμμένο κινηματογραφικά και υπαγορεύει μια σκηνοθεσία ρυθμού, στακάτη και στερεή. Ακριβώς όπως είναι και η αφοπλιστικά λιτή ερμηνεία του Μαντς Μίκελσεν, ο οποίος επιστρατεύει εκφραστικά το βλέμμα, την ανάσα αλλά και κάθε μυ του σώματός του.

Έτσι το σασπένς, που χτίζεται αργά, αποκτά δραματικό βάθος, κάθε στροφή της πλοκής συνοδεύεται από συγκινησιακή φόρτιση και η παγωμένη οδύσσεια του Όβεργκαρντ παίρνει αρχετυπικές και αλληγορικές διαστάσεις.

Ισλανδία. 2018. Διάρκεια: 98΄. Διανομή: WEIRD WAVE.

Κινηματογράφος

Οι Αγώνες μας
Από Χρήστο Μήτση 


Η δεύτερη ταινία του Βέλγου Γκιγιόμ Σενέ, η οποία έκανε πρεμιέρα στην Εβδομάδα Κριτικής των Κανών, είναι ένα στερεό δράμα που τοποθετεί μια προσωπική ιστορία σε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, εξετάζοντας έτσι την πολύπλευρη σχέση του ιδιωτικού με το δημόσιο βίο. Αλληλένδετα μεταξύ τους, στις μέρες μας τα εν οίκω και τα εν δήμω από τη μία έρχονται όλο και πιο κοντά (το τίμημα των πιεστικών εργασιακών συνθηκών, η πολλαπλή κατάργηση της ιδιωτικότητας), από την άλλη όμως μοιάζουν σαν να απομακρύνονται διαρκώς (αυξανόμενη δυσκολία κοινωνικοποίησης κι επικοινωνίας).

Ο Σενέ σχολιάζει διακριτικά αυτήν την περίπλοκη κατάσταση μέσα από την περιπέτεια του Ολιβιέ, μαχόμενου συνδικαλιστή που προσπαθεί να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των συναδέλφων του στο εργοστάσιο. Όταν όμως η γυναίκα του εγκαταλείψει ξαφνικά την οικογένειά τους, εκείνος πρέπει να βρει έναν τρόπο να φροντίσει σωστά τα δύο μικρά παιδιά του και παράλληλα να αντιμετωπίσει τις έντονες εργασιακές απαιτήσεις.


Ζωντανός χαρακτήρας, με πάθη, αρετές κι ελαττώματα, ο Ολιβιέ αγωνίζεται –τις πιο πολλές φορές ανεπιτυχώς– να προστατεύσει αυτούς που αγαπά. Προσπαθεί να καταλάβει τους άλλους γύρω του (από τη σύζυγο μέχρι τα αφεντικά του) και ψάχνει ένα εγχειρίδιο οδηγιών επιβίωσης, έως ότου συνειδητοποιήσει πως πρέπει να το γράψει μόνος του, σε ένα σεναριακά εύστροφο και σκηνοθετικά ειλικρινές μάθημα πολιτικής αγωγής στην τρυφερά ρεαλιστική, ουμανιστική παράδοση του Κεν Λόουτς και των αδερφών Νταρντέν.

Βέλγιο, Γαλλία. 2018. Διάρκεια: 98΄. Διανομή: ONE FROM THE HEART.

Κινηματογράφος

Eχοντας ήδη κάνει ένα μακρύ φεστιβαλικό ταξίδι κι έχοντας κατακτήσει σειρά εγχώριων διακρίσεων (στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου), το δράμα της Τώνιας Μισιαλή προβάλλεται τώρα στις αθηναϊκές αίθουσες. Το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Κύπριας σκηνοθέτιδας ζουμάρει στη ζωή μιας μεσήλικης που έρχεται αντιμέτωπη με μια μεγάλη υπαρξιακή κρίση. Καθώς προσπαθεί να αναπνεύσει ανάμεσα σε έναν καταπιεστικό σύζυγο και μια μονότονη ζωή, η ηρωίδα ψάχνει αγωνιωδώς τρόπους διαφυγής. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο η Μισιαλή αποδεικνύεται κινηματογραφικά θαρραλέα.

Από τη μία, φέρνει αμέσως σε πρώτο πλάνο τις σεξουαλικές ορμές της μεσήλικης ηρωίδας που ψάχνουν τρόπο για να εκλυθούν, κάτι που φαντάζει αδύνατο μέσα στον ανυπόφορο γάμο που ζει. Από την άλλη, η νεαρή δημιουργός εντάσσει επιτυχώς μια προσωπική συνθήκη μέσα σε ένα ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό/ταξικό πλαίσιο που βρίσκεται μακριά από το «κυπριακό όνειρο». Μένοντας σε μια πολυκαιρισμένη πολυκατοικία και οδηγώντας ένα σαράβαλο, χωρίς λεφτά, οικονομικά εξαρτημένη από τον σατράπη άντρα της (χαρακτήρας που ενίοτε βέβαια ρέπει προς το σχήμα), η πρωταγωνίστρια βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα ζοφερό σκηνικό που μοιάζει μη αναστρέψιμο.

Και κάπου εκεί έρχεται στην επιφάνεια το φαντασιακό ως μοναδικό μέσο ψυχικής αποσυμπίεσης. Η πραγματικότητα και η φαντασία μπερδεύονται σε ένα ενδια­φέρον κινηματογραφικό παιχνίδι, που προσδίδει στο φιλμ στοιχεία θρίλερ. Μπορεί κάποια πράγματα να μη λειτουργούν απόλυτα σωστά (όπως η ύπαρξη του όποιου σασπένς στην ιστορία και κάποιες επαναλήψεις), όμως η ερμηνεία-έκπληξη της εξαιρετικής Στέλλας Φυρογένη, η σε κάποια σημεία ευφυής αφηγηματική αμφισημία και το τολμηρό φινάλε συνθέτουν ένα τουλάχιστον ελπιδοφόρο πρώτο δείγμα γραφής από την Κύπρια σκηνοθέτιδα.

Ελλάδα, Κύπρος. 2018. Διάρκεια: 96΄.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή