Δεκεμβρίου 15, 2018

Κινηματογράφος

Ολοκληρώθηκε η 90ή τελετή απονομής των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, τα Όσκαρ 2018, στο Dolby Theatre του Λος Άντζελες, με παρουσιαστή -για δεύτερη συνεχή χρονιά- τον Τζίμι Κίμελ.

Με Όσκαρ καλύτερης ταινίας βραβεύτηκε η «Μορφή του Νερού» που ήταν και το φαβορί. Η ταινία πήρε και το Όσκαρ Σκηνοθεσίας.

Ο Γκάρι Όλντμαν κέρδισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του ως Γουίνστον Τσόρτσιλ στην Πιο Σκοτεινή Ώρα του Τζο Ράιτ (Εξιλέωση, Άννα Καρένινα).

«Ζω χρόνια στην Αμερική κι είμαι ευγνώμων για τα δώρα που μου έδωσε. Το σπίτι μου, την οικογένειά μου, και τώρα το Όσκαρ. Οι ταινίες έδωσαν ένα όνειρο σ' ένα αγόρι από του Σαουθάμπτον» είπε ο ηθοποιός κι ευχαρίστησε τον Τζο Ράιτ, όλους τους συνεργάτες, τον... Γουίνστον Τσόρτσιλ που όπως είπε χαρακτηριστικά ήταν καλή παρέα σ' αυτή τη περιπέτεια, αλλά και τη μητέρα του που γίνεται 99 χρόνων σε λίγο καιρό και παρακολουθεί την τελετή από τον καναπέ της.

Πρόκειται για το πρώτο Όσκαρ που κερδίζει ο Βρετανός ηθοποιός, αφού παρά την ερμηνευτική δεινότητα και την επιτυχημένη καριέρα του, ο Όλντμαν βρέθηκε για πρώτη φορά υποψήφιος στα βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου μόλις το 2011 για την ταινία Και ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι.

Gary Oldman

Στην Πιο Σκοτεινή Ώρα του Τζο Ράιτ ο Όλντμαν κλέβει την παράσταση χτίζοντας ένα ολοζώντανο πορτρέτο του ιστορικού πολιτικού που τοποθετείται χρονικά από τις ζυμώσεις για την ανάληψη της πρωθυπουργίας μέχρι τον αξέχαστο λόγο του από τα έδρανα της Βουλής, με τον οποίο παρέσυρε τη χώρα σε έναν πόλεμο που μέχρι πριν από μερικούς μήνες κανείς δεν επιθυμούσε.

Στην ίδια κατηγορία υποψήφιοι ήταν οι Ντάνιελ Ντέι Λιούις (Αόρατη Κλωστή), Ντάνιελ Καλούα (Τρέξε!) Ντένζελ Ουάσινγκτον (Roman J. Israel, Esq.) και ο 22χρονος Τιμοτέ Σαλαμέ που πρωταγωνιστεί στο λυρικό, ερωτικό δράμα του Λούκα Γκουαντανίνο Να με Φωνάζεις με το Όνομά σου.

Στην Φράνσις Μακντόρμαντ κατέληξε το Οσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Στην Φράνσις Μακντόρμαντ κατέληξε το Οσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία «Τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ στο Μιζούρι».

«Έχω κάποια πράγματα να πω. Ευχαριστώ τον Μάρτιν ΜακΝτόνα - δες τι έκανες. Είμαστε ένα μάτσο αναρχικοί, αλλά τα καταφέρνουμε καλά» είπε η ηθοποιός και κάλεσε όλες τις γυναίκες που ήταν υποψήφιες απόψε, σε κάθε κατηγορία, να σηκωθούν. «Μη μας μιλάτε μόνο απόψε στο πάρτι, καλέστε μας στα γραφεία σας να μιλήσουμε για τη δουλειά μας», συμπλήρωσε.

Πρόκειται για το δεύτερο Όσκαρ στην καριέρα της Αμερικανίδας ηθοποιού, 21 χρόνια μετά το βραβείο που είχε πάρει για το Fargo των αδελφών Κόεν. Η 61χρονη ΜακΝτόρμαντ έχει ήδη κερδίσει φέτος Χρυσή Σφαίρα και το βραβείο του Σωματείου των Ηθοποιών για το συγκεκριμένο ρόλο.

Frances McDormand

Το βραβείο απένειμε στην ηθοποιό η Τζόντι Φόστερ και η Τζένιφερ Λόρενς στη θέση του Κέισι Άφλεκ, που πέρσι κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Μια πόλη δίπλα στη θάλασσα. Ο Άφλεκ αποφάσισε να αποσυρθεί από την παρουσίαση του βραβείου καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, εξαιτίας των κατηγοριών για σεξουαλική παρενόχληση από γυναίκες που συμμετείχαν στα γυρίσματα παλαιότερων ταινιών του.

Όσκαρ σκηνοθεσίας για τη Μορφή του Νερού
Ο μεξικανός κινηματογραφιστής Γκιγιέρμο ντελ Τόρο κέρδισε το Όσκαρ σκηνοθεσίας για τη Μορφή του Νερού, ένα σκοτεινό, αλληγορικό παραμύθι με φόντο τον Ψυχρό Πόλεμο στην Αμερική του 1962.

«Είμαι μετανάστης, σαν τον Αλεχάντρο, τον Γκαέλ, τη Σάλμα και τα τελευταία 25 χρόνια ζω σ' ένα κόσμο που είναι παντού. Νομίζω το ωραιότερο πράγμα είναι να σβήνουμε τα όρια. Το 2014 είχα μια τρελή ιδέα για έναν αμφίβιο θεό και μία μουγκή γυναίκα και κάποιοι πίστεψαν ότι αυτή η ταινία ήταν σίγουρο στοίχημα. Ευχαριστώ τους φίλους και την οικογένειά μου», είπε ο Ντελ Τόρο παραλαμβάνοντας το βραβείο στα Όσκαρ 2018.

Σημειώνεται ότι για τη Μορφή του Νερού, ο 54χρονος δημιουργός κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στο φετινό φεστιβάλ Βενετίας, βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα και Bafta σκηνοθεσίας, ενώ τον τίμησε επίσης το Σωματείο Αμερικανών Σκηνοθετών. Με το βραβείο αυτό γίνεται ο τρίτος Μεξικανός από το 2014 που παίρνει στο σπίτι του το χρυσό αγαλματάκι, μετά τους Αλφόνσο Κουαρόν (Gravity) και Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου (Birdman, Η Επιστροφή).

Guillermo del Toro

Συνυποψήφιοι του ήταν ο Αμερικανός Πολ Τόμας Άντερσον με την Αόρατη Κλωστή, ο Τζόρνταν Πιλ με το Τρέξε! που βλέπει την καριέρα του ν' απογειώνεται καθώς αυτό το φιλμ φιγουράρει σε όλες τις λίστες των καλύτερων ταινιών της χρονιάς, η Γκρέτα Γκέργουιγκ με το σκηνοθετικό της ντεμπούτο Lady Bird, το οποίο έσπασε τα ταμεία, τουλάχιστον στο αμερικάνικο box office, ξεπερνώντας τα 40 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις, καθώς και ο Κρίστοφερ Νόλαν με τη Δουνκέρκη.

Το πρώτο σημαντικό βραβείο της βραδιάς, αυτό του Β' Ανδρικού Ρόλου, κέρδισε ένα εκ των φαβορί, ο Σαμ Ρόκγουελ, για την ταινία «Τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ στο Μιζούρι». Το βραβείο παρουσίασε η η περσινή νικήτρια του Β' Γυναικείου Ρόλου Βαιόλα Ντέιβις. Οι υπόλοιποι υποψήφιοι για το βραβείο ήταν οι Γουίλιαμ Νταφό, Γούντι Χάρελσον, Ρίτσαρντ Τζένκινς και Κρίστοφερ Πλάμερ.

Το αντίστοιχο γυναικείο βραβείο, αυτό του Β' Γυναικείου Ρόλου απονεμήθηκε στην Άλισον Τζένεϊ, για την ταινία «I, Tonya».

Η 59χρονη ηθοποιός χρειάστηκε να παίξει σε πάνω από 100 ταινίες προτού προταθεί για πρώτη φορά στην καριέρα της για το χρυσό αγαλματίδιο. «Τα έκανα όλα μόνη μου», αστειεύτηκε η Άλισον Τζένεϊ και ευχαρίστησε τις συνυποψήφιες της, την «οικογένεια της ταινίας», όλους τους συνεργάτες της και την Τζόαν Γούντγουορντ που της έδωσε κουράγιο παλιότερα για να κυνηγήσει μια καριέρα στην υποκριτική.

Στον Μαρκ Μπρίτζες για την «Αόρατη Κλωστή» κατέληξε το Όσκαρ Κοστουμιών.

Οι Μπράιαν Φόγκελ και Νταν Κόγκαν κέρδισαν το Όσκαρ 2018 Καλύτερου Ντοκιμαντέρ για το Icarus, ένα από τα δύο ντοκιμαντέρ του Netflix τα οποία βρίσκονταν στην λίστα με τις υποψηφιότητες φέτος.

Το Icarus αναφέρεται στο μεγάλο σκάνδαλο ντοπαρίσματος της Ρωσικής ολυμπιακής ομάδας. Συγκινημένοι οι δημιουργοί δήλωσαν πως ελπίζουν το ντοκιμαντέρ να «δώσει έναυσμα όχι μόνο για μια καλύτερη γνώση της πραγματικότητας στη Ρωσία, αλλά και της αλήθειας σ' όλο τον κόσμο».

Στην ίδια κατηγορία υποψήφια ήταν επίσης το Abacus: Small Enough to Jail του Στιβ Τζέιμς, το Last Men in Aleppo των Φεράς Φαγιάντ και Στιν Γιοχάνεσεν, το Strong Island του Γιανς Φορντ (παραγωγή του Netflix) καθώς και το Πρόσωπα & Ιστορίες της 89χρονης Γαλλίδας κινηματογραφίστριας Ανιές Βαρντά και του καλλιτέχνη δρόμου JR.

Η «Δουνκέρκη» κέρδισε το Όσκαρ για Μοντάζ Ήχου, όπως και του Μιξάζ Ήχου.

Το Όσκαρ Σκηνικών πηγαίνει στην «Μορφή του Νερού».

Στην «Φανταστική Γυναίκα» από τη Χιλή το βραβείο Ξενόγλωσσης Ταινίας με πρωταγωνίστρια την τρανσέξουαλ Ντανιέλα Βέγκα.

Όσκαρ και για τον Κόμπε Μπράιαντ. Για το «Dear Basketball» στην κατηγορία Animation Μικρού Μήκους.

Το Remember Me των Κρίστεν Άντερσον-Λόπεζ και Ρόμπερτ Λόπεζ από την ταινία κινουμένων σχεδίων Coco κέρδισε το Όσκαρ Τραγουδιού.

Το βραβείο Οπτικών Εφέ κατέληξε στο «Blade Runner 2049».

Η «Δουνκέρκη» κέρδισε και το Όσκαρ του Μοντάζ.

Το «Heaven is a Traffic Jam on the 405» πήρε το Όσκαρ Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους.

Tο Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου πήγε στο Call me by your name του Τζέιμς Έιβορι, που γίνεται έτσι ο γηραιότερος νικητής Όσκαρ, σε ηλικία 90 ετών.

Η πρώτη έκπληξη της βραδιάς
Η πρώτη έκπληξη της βραδιάς έγινε με το Όσκαρ 2018 Πρωτότυπου Σεναρίου, το οποίο κατέληξε στον Τζόρνταν Πιλ για το «Get Out». Στην συγκεκριμένη κατηγορία φαβορί ήταν το «Η Μορφή του Νερού» και το «Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι».

«Σταμάτησα 20 φορές να γράφω αυτή την ταινία, γιατί θεώρησα ότι δεν μπορούσε να γίνει, αλλά πίστεψα ότι αν γυριζόταν, ο κόσμος θα την έβλεπε» ανέφερε ο Τζόρνταν Πιλ ευχαριστώντας τη μητέρα του που τον έμαθε να δείχνει αγάπη ακόμα και μπροστά στο μίσος, αλλά και τους θεατές που αγόρασαν εισιτήριο για να δουν την ταινία.

Στην ίδια κατηγορία υποψήφιοι για το βραβείο ήταν ο Μάρτιν ΜακΝτόνα για τις Τρεις Πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι, η Γκρέτα Γκέργουιγκ για το Lady Bird, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο και η Βανέσα Τέιλορ για την ταινία H Μορφή του Νερού και η Έμιλι Β. Νόρτον και ο Κουμάιλ Ναντζιάνι για το Έρωτας Μετ' Εμποδίων.

Το Όσκαρ Διεύθυνσης Φωτογραφίας πήρε ο Ρότζερ Ντίκινς για το «Blade Runner 2049».

Ο Αλεξάντρ Ντεσπλά κέρδισε το Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής για το σάουντρακ της ταινίας Η Μορφή του Νερού του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο.

«Ευχαριστώ, είναι καταπληκτικό! Η μητέρα μου γίνεται 90 φέτος, και νομίζω θα είναι πολύ χαρούμενη. Είναι Ελληνίδα, παρεμπιπτόντως» ανέφερε ο Ντεσπλά και ευχαρίστησε τον Γκιγιέρμο ντελ Τόρο που άφησε τη μουσική του να γίνει η φωνή των ηρώων του, αλλά και για τη μελαγχολική αγάπη της ταινίας του. Τέλος αφιέρωσε το βραβείο στις κόρες του.

Κινηματογράφος

Από Βασιλική Γερονίκου 

Το υποψήφιο για 5 Όσκαρ «Lady Bird» και η Τζένιφερ Λόρενς ως σαγηνευτική κατάσκοπος στο «Κόκκινο Σπουργίτι» κάνουν πρεμιέρα στη μεγάλη οθόνη αυτήν την εβδομάδα.

Κόκκινο Σπουργίτι
Σέξι κατασκοπική περιπέτεια με την Τζένιφερ Λόρενς. Βάναυσες τεχνικές εκπαίδευσης και σαδιστικά γυμνάσια μετατρέπουν την πρώην πρίμα μπαλαρίνα Ντομίνικα σε ένα επίλεκτο και σαγηνευτικό «σπουργίτι», μέλος μιας μυστικής υπηρεσίας της ρωσικής ασφάλειας που εκπαιδεύει ξεχωριστούς νεαρούς ανθρώπους να χρησιμοποιούν το σώμα και το μυαλό τους ως όπλο.

Lady Bird
Ιστορία ενηλικίωσης υποψήφια για 5 Όσκαρ με τη Σέρσια Ρόναν. Η προσπάθεια της νεαρής Κριστίν να βρει την ισορροπία της ανάμεσα στην σχέση της με τη μητέρα της, την καθημερινότητά της στο σχολείο, τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες καθώς και τους έρωτες και τις ανασφάλειες της εφηβείας.

Σπόρος
Δυστοπική ταινία επιστημονικής φαντασίας του Σεμίχ Καπλάνογλου. Σε ένα δυσοίωνο μέλλον όπου η τροφή έχει εξαφανιστεί και ο κόσμος κυβερνάται από ιδιωτικές εταιρείες, ένας καθηγητής γενετικής και ένας επιστήμονας καταλήγουν σε μια απαγορευμένη περιοχή που ονομάζεται Νεκρή Γη προς αναζήτηση νέων σπόρων, σε μια ιστορία εμπνευσμένη από ένα κεφάλαιο του Κορανίου.

Το Σπίτι Δίπλα στη Θάλασσα
Οικογενειακό δράμα με τους Αριάν Ασκαρίντ και Ζαν-Πιέρ Νταρουσάν. Τρία αδέλφια συναντιούνται μετά από χρόνια στο πατρικό τους σπίτι σε μια μικρή ακτή της Μασσαλίας για να αποχαιρετίσουν τον ετοιμοθάνατο ηλικιωμένο πατέρα τους και να έρθουν αντιμέτωποι με τα υλικά αλλά και τα ιδανικά που έχουν κληρονομήσει από εκείνον.

StringLESS
Ντοκιμαντέρ για τη δημιουργική πορεία και τις ζωές των μελών του γυναικείου πολυφωνικού συγκροτήματος "Στρίγγλες / StringLess".

Κινηματογράφος

MET HD LIVE
Giacomo Puccini: Λα Μποέμ

24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018/19:30

ΟΠΕΡΑ - ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Με την υποστήριξη του Antenna Group
σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης,
σε απευθείας ή μαγνητοσκοπημένη μετάδοση
από τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης
τα μεγαλύτερα έργα της παγκόσμιας όπερας

Παραγωγή του Antenna Group

Απευθείας μετάδοση από τη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης

- Giacomo Puccini: Λα Μποέμ
Λιμπρέτο: Giuseppe Giacosa & Luigi Illica

Στα ιταλικά με ελληνικούς υπότιτλους

Σκηνοθεσία: Franco Zeffirelli
Σκηνικά: Franco Zeffirelli
Κοστούμια: Peter J. Hall
Φωτισμοί: Gil Wechsler
Αναβίωση σκηνοθεσίας: Gregory Keller

Mimì: Sonya Yoncheva
Musetta: Susanna Phillips
Rodolfo: Michael Fabiano
Marcello: Lucas Meachem
Schaunard: Alexey Lavrov
Colline: Matthew Rose
Benoit/ Alcindoro: Paul Plishka

Μουσική διεύθυνση: Marco Armiliato

Κινηματογράφος

Δράμα χαρακτήρων με υπόγεια ένταση και απρόβλεπτη εξέλιξη, το οποίο εξετάζει ψυχρά και θαρραλέα τις περίπλοκες, συχνά κάθε άλλο παρά αθώες οικογενειακές σχέσεις.


Με πέντε ταινίες στο ενεργητικό του, τέσσερις εκ των οποίων έχουν κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κανών και τρεις έχουν βραβευτεί εκεί («Μετά τη Λουτσία», «Το Χρονικό Μιας Αθωότητας», «Η Κόρη της Απρίλ»), ο 39χρονος­ Μισέλ Φράνκο αποτελεί μία από τις μεγάλες ελπίδες του νέου λατινοαμερικανικού σινεμά. Ρεαλιστής και μάλλον πεσιμιστής, ο Μεξικανός δημιουργός εξετάζει­ στις ταινίες του τις πολλές και συχνά αόρατες εκδοχές της βίας που κρύβει η επιφανειακά ήρεμη μεσοαστική καθημερινότητα. Μπορεί να είναι αυτή μιας μαθήτριας­, ενός μοναχικού νοσοκόμου ή, όπως στην «Κόρη της Απρίλ», μιας­ ερωτευμένης 17χρονης σαν τη Βαλέρια.

Η τελευταία μένει έγκυος από τον νεαρό φίλο της και αποφασίζει (προτού ξεκινήσει η ταινία) να κρατήσει το παιδί. Ανύπαντρη και χωρίς δουλειά, συγκατοικεί με την ετεροθαλή αδερφή της Κλάρα, η οποία, παρά τις εντονότατες αντιρρήσεις της Βαλέρια, αποφασίζει να επικοινωνήσει με την απούσα για καιρό μητέρα τους ώστε να ζητήσει βοήθεια. Και η δυναμική, σέξι Απρίλ καταφθάνει για να φροντίσει τη Βαλέρια και στη συνέχεια και τη νεογέννητη εγγονή της, δοκιμάζοντας όμως ξανά με το ταμπεραμέντο της τη σχέση με τις δύο κόρες της.


Με αποστασιοποιημένο τρόπο, συχνά ακίνητη κάμερα και περίτεχνο «εσωτερικό» μοντάζ μακρόχρονων πλάνων, ο Μισέλ Φράνκο παρατηρεί χωρίς δραματική εμπάθεια τις ηρωίδες του, ζωγραφίζοντας ένα πολύ ενδιαφέρον ομαδικό θηλυκό πορτρέτο. Τα ζωηρά χρώματα είναι για την Απρίλ, τα ουδέτερα αλλά υπογείως «θυμωμένα» για τη Βαλέρια και τα άτονα για τη σιωπηλή και υπομονετική Κλάρα. Η μείξη τους μοιάζει προβλέψιμη (ένα ψυχολογικό δράμα χαρακτήρων), αλλά η υπόγεια ένταση κάθε σκηνής και η απρόβλεπτη εξέλιξη της πλοκής οδηγούν το φιλμ σε ριψοκίνδυνα μονοπάτια. Ο Φράνκο δεν κοινωνιολογεί, ούτε σκηνοθετεί ένα ψυχογράφημα βασισμένο σε ερμηνευτικά κρεσέντο. Σκάβει διακριτικά κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, σκαλίζει ενοχλητικά τις παρορμήσεις των καθημερινών ανθρώπων και ψυχρά μα θαρραλέα τραβά τα σκεπάσματα από τις περίπλοκες, συχνά κάθε άλλο παρά αθώες οικογενειακές σχέσεις.

Μεξικό. 2017. Διάρκεια: 103

Κινηματογράφος

Η Μορφή του Νερού Σκηνοθεσία: Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο Πρωταγωνιστούν: Σάλι Χόκινς, Μάικλ Σάνον, Οκτάβια Σπένσερ  Στην Αμερική του Ψυχρού Πολέμου, η ζωή μιας εργαζόμενης σε κρυμμένο κυβερνητικό εργαστήριο υψηλής ασφάλειας αλλάζει οριστικά όταν η ίδια και η συνάδελφός της ανακαλύπτουν ένα αυστηρά απόρρητο πείραμα. Θ. Κουτσογιαννοπουλος

     Η σχεδόν εξπρεσιονιστική Σάλι Χόκινς, άλαλη εκ γενετής, αυνανίζεται καθημερινά στην μπανιέρα της πριν πάει στη δουλειά της –είναι καθαρίστρια στη ΝΑΣΑ τα '60s−, ώσπου ερωτεύεται παράφορα ένα αμφίβιο και κάνει τα πάντα για να το σώσει από τα μοχθηρά χέρια των ψυχροπολεμικών αφεντικών της.  

Η ιδέα να ξεκινά τη μέρα της με μια αγαπημένη συνήθεια, τελείως προσωπική, αλλά casual εκτελεσμένη, χωρίς την αρσενικά φορτισμένη ματιά με την οποία αποδίδεται συνήθως στο σινεμά, είναι μία από τις πολλές ενδιαφέρουσες προσθήκες του δημιουργού Γκιγιέρμο ντελ Τόρο αλλά και της συν-σεναριογράφου του Βανέσα Τέιλορ στο είδος του φανταστικού που υφαίνει υπέρκομψα και ζωηρά, με το κατασκοπικό, το σασπένς και τις κοινωνικές παραμέτρους των '60s, με καρδιά Λατίνου και μυαλό μεστού κινηματογραφιστή.  

Η Μορφή του Νερού μπορεί να μη φτάνει τα δυσθεώρητα επίπεδα του Λαβυρίνθου του Πάνα αλλά τριγυρίζει στην ίδια γειτονιά, στα άπιαστα όνειρα και στα παρεξηγημένα τέρατα, μαζί με τους καταφρονεμένους που καταδυναστεύονται και το αόρατο σύμπαν που απελευθερώνεται και τιμωρεί αυτούς που γνωρίζουν πως φταίνε.  

Η ταινία είναι υποψήφια για 13 Όσκαρ και μετά τα βραβεία των επαγγελματικών ενώσεων των παραγωγών και των σκηνοθετών φιγουράρει ως μεγάλο φαβορί, με κύριο ανταγωνιστή τις Τρεις Πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι και outsider το Lady Bird.

Η φαντασία του Μεξικανού Σπίλμπεργκ χρησιμοποιεί ένα ακόμη πλάσμα του νερού που μοιάζει πολύ στον Abe Sapien του Hellboy αλλά και το κλασικό αγαπημένο κιτς Creature from the Black Lagoon.   Ωστόσο, όσον αφορά το συναίσθημα που εκλύει, παραπέμπει στον Λου Γκόσετ και στο παραγνωρισμένο Enemy Mine και όλες αυτές οι κινηματογραφικές αναφορές ενεργοποιούνται αβίαστα γιατί ο Ντελ Τόρο δεν έκρυψε ποτέ (και σίγουρα δεν το κρύβει ούτε εδώ) την αναγωγή των ιστοριών του στον θαυμαστό μηχανισμό του ίδιου του σινεμά, με αγάπη και με το μυαλό του ανοιχτό στη μεταφυσική και τον έρωτα.

  Ένα love story κάνει, λοιπόν, εδώ, πιο συγκεντρωμένο, σβέλτο και συμπαγές από τον πρόσφατο γοτθικό Πορφυρό Λόφο, και δείχνει να το γλεντάει μέσα κι έξω από τη σύμβαση που έχει επιλέξει.   Εικαστικά είναι μαγευτικό και η παραλλαγή της μάλλον πεντάσχημης με το ευαίσθητο τέρας του Αμαζονίου που περνάει τα πάνδεινα ως διελκυστίνδα ανάμεσα σε θερμοκέφαλους Αμερικανούς στραταίους και Ρώσους κατασκόπους αποκτά μια χολιγουντιανή, αρκούντως λοξή (αλά Ζενέ και Καρό) ποιητική στόφα.  

Η ταινία είναι υποψήφια για 13 Όσκαρ και μετά τα βραβεία των επαγγελματικών ενώσεων των παραγωγών και των σκηνοθετών φιγουράρει ως μεγάλο φαβορί, με κύριο ανταγωνιστή τις Τρεις Πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι και outsider το Lady Bird.  

Ο λόγος που, ξαφνικά, ένα φιλμ του φανταστικού αποκτά τέτοιο προβάδισμα σε έναν θεσμό που δεν βλέπει και τόσο σοβαρά τέτοιου είδους ταινίες (μοναδική εξαίρεση ο τρίτος Άρχοντας των Δαχτυλιδιών) είναι γιατί κουμπώνει θαυμάσια σε όποια ερμηνεία θέλει να του δώσει ο θεατής.  

Εκτός από ιστορία αγάπης ανάμεσα σε δύο περιθωριακούς, τονίζει την σπουδαιότητα της φιλίας και της στήριξης από μια μαύρη γυναίκα (Οκτέιβια Σπένσερ, η μοναδική Αφροαμερικανίδα που έχει πάρει Όσκαρ και ξαναπροτείνεται, για δεύτερη φορά μετά τις Αφανείς Ηρωίδες)) και έναν gay γείτονα (όπως πάντα, καταπληκτικός ο εξέχων καρατερίστας Ρίτσαρντ Τζένκινς), στηλιτεύει την ξενοφοβία με τον εχθρικό τρόπο που αντιμετωπίζεται ο ξένος και, αν θέλετε, ξεδιαλέγει τον πραγματικό πατριωτισμό από μια στείρα εσωστρέφεια που πρεσβεύουν οι βίαιοι θεσμοί. Και συγκινεί.  

Συνεπώς, ξεφεύγει θεαματικά από τη στενή θεώρηση του genre movie και τα Όσκαρ αισθάνονται άνετα να δώσουν το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τέταρτη φορά τα τελευταία 5 χρόνια σε Μεξικανό!

Πηγή: www.lifo.gr

Κινηματογράφος

Οι Τρεις Πινακίδες Έξω Από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι
Από Χρήστο Μήτση 

Νοικιάζοντας τρεις διαφημιστικές πινακίδες στην είσοδο της πόλης, μια μητέρα καταγγέλλει την τοπική αστυνομία ως ανίκανη να βρει τον ένοχο για τη δολοφονία της κόρης της, μέσα από τις ανακοινώσεις που αναρτά. Ένα πολυεπίπεδο σενάριο οδηγεί ένα πικρό μα ταυτόχρονα αισιόδοξο δράμα πάνω σε μια επαρχιακή Αμερική γεμάτη από τη μία σκοτεινές και από την άλλη διασκεδαστικές αντιφάσεις. Μεγάλο οσκαρικό φαβορί, βραβευμένο με τέσσερις Χρυσές Σφαίρες.


«Βιάστηκε και δολοφονήθηκε». «Και ακόμη καμία σύλληψη». «Πώς κι έτσι, αστυνόμε Γουίλουμπι;» Με το ξεκίνημα της ταινίας η Μίλντρεντ νοικιάζει τις τρεις άδειες δια­φημιστικές πινακίδες στην είσοδο του Έμπινγκ, στο Μιζούρι, και αναρτά αυτές τις ανακοινώσεις. Έχουν περάσει μήνες από το βιασμό και τη δολοφονία της κόρης της χωρίς η τοπική αστυνομία να έχει διαλευκάνει την υπόθεση, οπότε η μεσήλικη, χωρισμένη ηρωίδα, η οποία ζει πλέον με τον έφηβο γιο της, πιστεύει πως δεν μπορεί να αφήσει τα πράγματα στην τύχη τους.

Με δυναμικό βλέμμα, πικρόχολο­ χιούμορ και αποφασιστικότητα­ στην κάθε κίνηση, η Μίλντρεντ της Φράνσις ΜακΝτόρμαντ (έτοιμη για το δεύτερο ερμηνευτικό της Όσκαρ) κερδίζει άμεσα τη συμπάθειά μας. Απέναντί της στέκεται η ένστολη εξουσία της πόλης, με αντιπροσώπους τον μειλίχιο σερίφη Γουίλουμπι και τον ρατσιστή, οξύθυμο βοηθό του Ντίξον (ένας απολαυστικός Σαμ Ρόκγουελ). Στη μέση όλων αυτών, οι κάτοικοι του Έμπινγκ δυσανασχετούν με τις εξελίξεις και την αρνητική δημοσιότητα που αυτές επιφέρουν, νιώθοντας μάλλον αμήχανα. Από τη μία συμπονούν τη Μίλντρεντ και από την άλλη συμπαθούν τον δίκαιο αστυνομικό διευθυντή.


Σε παρόμοια θέση, ο Βρετανός Μάρτιν ΜακΝτόνα της οσκαρικά­ υποψήφιας «Αποστολής στην Μπριζ» και της θεατρικής επιτυχίας­ «Ο πουπουλένιος» ξετυλίγει την πλοκή τού δεξιοτεχνικά γραμμένου δράματός του, αρχίζοντας μεθοδικά, αργά και περίτεχνα να μας αποκαλύπτει την «άλλη πλευρά του νομίσματος». Τη σχέση της Μίλντρεντ με την κόρη, τον γιο και τον πρώην­ σύζυγό της, αυτήν του Ντίξον με τη μητέρα του κι εκείνη του Γουίλουμπι με την οικογένειά του. Η βιτρίνα καθεμίας από αυτές κρύβει μυστικά για το εσωτερικό της και η αλληλεπίδρασή τους ξετυλίγει μια (ιλαρο)τραγωδία σαιξπηρικών διαστάσεων, γεμάτη ανατροπές κι εκπλήξεις. Εκπλήξεις που έχουν να κάνουν με τα περίπλοκα και βαθιά αντιφατικά, βγαλμένα από την αληθινή ζωή κίνητρα των χαρακτήρων, των οποίων οι πράξεις φέρνουν συχνά το αντίθετο αποτέλεσμα από τις –αγνές ή εκδικητικές– προθέσεις που τις προκάλεσαν.

Ανάμεσα στην αστεία και τη δραματική της διάσταση, λοιπόν, η αναστάτωση που φέρνουν οι τρεις πινακίδες στο Έμπινγκ γίνεται ο καταλύτης για να έρθουν στο προσκήνιο όλες οι ανεξέλεγκτες και απωθημένες δυνάμεις που συγκροτούν τη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία, όπου η μισαλλοδοξία, ο αλτρουισμός, η προκατάληψη και η ελπίδα βαδίζουν χέρι χέρι. Με βιτριολική ειρωνεία, διεισδυτική ματιά στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, συγκινητική μελαγχολία, αναφορές στο γουέστερν, στους αδερφούς Κοέν και στη Φλάνερι Ο’Κόνορ («Και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν»), ο ΜακΝτόνα τις περιπλέκει με πολιτικά μη ορθή διάθεση και μοναδική κινηματογραφική δεινότητα, αποσπώντας 4 Χρυσές Σφαίρες (ταινίας, σεναρίου, α΄ γυναικείου ρόλου και β΄ αντρικού) και βάζοντας πλώρη για άλλα τόσα Όσκαρ.

ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 115΄. Διανομή: ODEON.

Κινηματογράφος

Τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες για ένα ευαίσθητο και κομψό βισκοντικό δράμα πάνω στο τέλος της αθωότητας, την απελευθερωτική δύναμη της επιθυμίας και την αμφίσημη σχέση ζωής και τέχνης.


Ένα πανέμορφο σκηνικό όπως ένα πολυτελές αρχοντικό ή μια μοντέρνα βίλα. Μια χούφτα πλουσίων και διασήμων όπως μια οικογένεια βιομηχάνων ή η παρέα μιας­ ροκ σταρ. Μια ξαφνική «ρωγμή» στη γυαλιστερή επιφάνεια του τακτοποιημένου κόσμου τους, όπως συμβαίνει στο οπερατικό «Είμαι ο Έρωτας» και το σέξι θρίλερ «Κάτω Από τον Ήλιο», και όλα όσα κρύβει στα βάθη του αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια.

Μιλάμε για το κινηματογραφικό σύμπαν του Λούκα Γκουαντανίνο, λάτρη του Βισκόντι, του Μπερτολούτσι και της απατηλής λάμψης της μπουρζουαζίας, της οποίας η κομφορμιστική ηθική έχει ορθωθεί πάνω σε θεμέλια καταπιεσμένων ενστίκτων και ανέκφραστων πόθων. Είναι ενδεικτικό πως, όπως δηλώνει ο ίδιος, το «Να με Φωνάζεις με το Όνομά σου» ολοκληρώνει μια τριλογία ταινιών πάνω στην επιθυμία αλλά και τη ζήλια, τη μεταμέλεια, την κτητικότητα και το τίμημα της προσωπικής απελευθέρωσης. Κι εδώ το σκηνικό είναι ένα ειδυλλιακό τοπίο, η καλοκαιρινή εξοχή της Λομβαρδίας, σε μια έπαυλη της οποίας περνάει τις διακοπές του ο 17χρονος Έντζο μαζί με τη μεταφράστρια μητέρα του και τον καθηγητή ελληνορωμαϊκής Ιστορίας πατέρα του. Ως φιλοξενούμενος του τελευταίου, καταφθάνει εκεί ο Όλιβερ, ένας νεαρός Αμερικανός που κάνει την πρακτική του. Γρήγορα­ θα γοητεύσει τον αναποφάσιστο πάνω στη σεξουαλικότητά του Έντζο, ο οποίος, αν και φλερτάρει με τη συνομήλική Μάρτζια, αποφασίζει να αποκαλύψει τις αληθινές διαθέσεις του στον Όλιβερ.


Το πρώτο μυθιστόρημα του Αντρέ Άσιμαν συνάρπασε τον βετεράνο σκηνοθέτη Τζέιμς Άιβορι («Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ», «Τα Απομεινάρια Μιας Μέρας»), ο οποίος­ το διασκεύασε σεναριακά με τρυφερή επιδεξιότητα και παρέδωσε­ στον Γκουαντανίνο ένα κομψοτέχνημα «εσωτερικής» πλοκής, το οποίο μετατρέπει την ψυχολογική περιπέτεια του νεαρού ήρωα σε αληθινό συναισθηματικό θρίλερ. Τόσο το μυθιστόρημα, επηρεασμένο από τον Μαρσέλ Προυστ στον οποίο έχει ειδικευτεί ο Άσιμαν ως καθηγητής λογοτεχνίας, όσο και η υπνωτιστικού τέμπο αφήγηση του Γκουαντανίνο εξελίσσουν αργά τη σεξουαλική αφύπνιση του Έντζο, ενώ σχολιάζουν πολυεπίπεδα τη σχέση της επιθυμίας και του χρόνου.

Του χρόνου ο οποίος, ως μνήμη, Ιστορία ή καλλιτεχνική κατάθεση (όλα αυτά «περικυκλώνουν» τους καθοδηγούμενους από τον πόθο χαρακτήρες), διαμορφώνει καθοριστικά την έκφραση της ανθρώπινης ανάγκης. Τέσσερις φορές υποψήφιο για Όσκαρ (ταινία, σενάριο, α΄ αντρικός ρόλος, τραγούδι), το κομψό, αν και αρκετά αυτάρεσκο και αχρείαστα μελό στην κορύφωσή του (η σκηνή με τον πατέρα) «Να με Φωνάζεις με το Όνομά σου» περιγράφει συγκινητικά πώς η παράδοση στο πάθος σημαίνει και το τέλος της αθωότητας, πώς τα «ακατέργαστα» προσωπικά μας ένστικτα μετατρέπονται σε συντεταγμένη γραμματική του ωραίου (τα γεμάτα ερωτισμό αρχαία γλυπτά) και πώς ο έρωτας αποτελεί την πλέον­ επώδυνη όσο και απελευθερωτική εμπειρία. Χρήστος Μήτσης

Ιταλία, Γαλλία. 2017. Διάρκεια: 132΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Κινηματογράφος

 

Η τελευταία -κατά τον ίδιο- κινηματογραφική εμφάνιση του Ντάνιελ Ντέι Λιούις γίνεται αυτήν την εβδομάδα στην «Αόρατη Κλωστή», σε σκηνοθεσία Πολ Τόμας Άντερσον.

Αόρατη Κλώστη

Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Πολ Τόμας Άντερσον κι έξι οσκαρικές υποψηφιότητες. Στο μεταπολεμικό Λονδίνο της δεκαετίας του ’50, ο ιδιόρρυθμος σχεδιαστής ρούχων Ρέινολντς Γούντκοκ που κυριαρχεί στο χώρο της βρετανικής υψηλής ραπτικής, βλέπει την απόλυτα ελεγχόμενη κι οργανωμένη ζωή του να αλλάζει ριζικά όταν γνωρίζει τη νεαρή Άλμα.

Ο Άνθρωπος των Σπηλαίων


Προϊστορικό animation της Aardman («Οι Κότες το ’Σκασαν»). Στις απαρχές του κόσμου, ο πρωτόγονος Νταγκ μαζί με το πιστό κατοικίδιό του, τον Χόγκνομπ, αποφασίζει να σώσει την κοιλάδα όπου κατοικεί η φυλή του από τα κατακτητικά σχέδια του ισχυρού λόρδου Νουθ.

Dolphin Man


Ντοκιμαντέρ του Λευτέρη Χαρίτου για τον μυθικό καταδύτη Ζακ Μαγιόλ του «Απέραντου Γαλάζιου». Μέρη που καθόρισαν τη ζωή του θρυλικού καταδύτη και σπάνια φιλμ γυρισμένα από του πρωτοπόρους φωτογράφους του υποθαλάσσιου κόσμου συνθέτουν ένα βιωματικό ταξίδι στο νερό που μεταφέρει το επείγον μήνυμα για την προστασία της θάλασσας αλλά και την εμπειρία της επανασύνδεσης του ανθρώπου με το υγρό στοιχείο.

April’s Daughter


Μεξικάνικο οικογενειακό δράμα του Μισέλ Φράνκο («Μετά τη Λουτσία»). Όταν η 17χρονη Βαλέρια μένει έγκυος, τα οικονομικά της προβλήματα είναι μεγάλα και ο φόβος της απέναντι στη νέα της ευθύνη ακόμα μεγαλύτερος. H ετεροθαλής αδελφή της αποφασίζει να καλέσει την επί χρόνια απούσα μητέρα τους για να την βοηθήσει όταν γεννηθεί το μωρό, αλλά σύντομα αποκαλύπτονται οι λόγοι για τους οποίους οι δύο αδελφές κρατούσαν τη μητέρα τους σε απόσταση.

Ο Άντρας που Έριξε τον Λευκό Οίκο


Ο Λίαμ Νίσον υποδύεται τον Μαρκ Φελτ, το «Βαθύ Λαρύγγι» της υπόθεσης Γουότεργκεϊτ. Η αληθινή ιστορία του Μαρκ Φελτ, του δεύτερου σε ιεραρχία αξιωματικού του FBI, ο οποίος ρίσκαρε και τελικά θυσίασε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων της οικογένειας, της καριέρας και τελικά της ελευθερίας του, για να φέρει στο φως αυτά που γνώριζε γύρω από το σκάνδαλο της υπόθεσης Γουότεργκεϊτ το 1972.

Κινηματογράφος

Από Χρήστο Μήτση 

Παλιομοδίτικο και ταυτόχρονα απόλυτα μοντέρνο, απέσπασε έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ και δυο για Χρυσή Σφαίρα.

Λας Βέγκας. Ένας ξεπεσμένος τζογαδόρος μαθαίνει τα κόλπα στον νεαρό Τζον. Όλα αλλάζουν όμως όταν εκείνος ερωτεύεται την Κλέμεντιν. Ήδη από την πρώτη του ταινία, το «Hard Eight» του 1996, ο Πολ Τόμας Άντερσον περιγράφει έναν αντρικό κόσμο με τους δικούς του κώδικες, τους οποίους κατέχει ένας μέντορας, πρόθυμος ή διστακτικός να τους παραδώσει σε έναν φιλόδοξο μαθητή. Η γυναικεία παρουσία αποσυντονίζει το εγχείρημα, μοτίβο που επαναλαμβάνεται σε διάφορες παραλλαγές σχεδόν καθ’ όλη τη φιλμογραφία του κορυφαίου δημιουργού, ο οποίος από τις «Ξέφρενες Νύχτες» και το «Μανόλια» μέχρι τα «Θα Χυθεί Αίμα», «The Master» και «Έμφυτο Ελάττωμα» διαπραγματεύεται θέματα πίστης κι εξουσίας, εμμονής, φαντασιώσεων και παραπλάνησης.

Ο μετρ της «Αόρατης Κλωστής» είναι ο Ρέινολντς Γούντκοκ (άλλη μία προσεγμένη στη λεπτομέρειά της ερμηνεία του Ντάνιελ Ντέι Λιούις), κορυφαίος σχεδιαστής μόδας στο Λονδίνο του ’50. Περφεξιονίστας και απόμακρος, ζει μια μοναχική ζωή αυστηρής ρουτίνας, μέχρι που ερωτεύεται τη νεαρή Άλμα, μια λιγομίλητη σερβιτόρα την οποία επιχειρεί να μετατρέψει σε μοντέλο και μούσα του. Κι εκείνη υπακούει, παγιδευμένη ανάμεσα σε έναν γοητευτικό άντρα που αγαπάει και μια αυστηρή γυναίκα, με άκαμπτη συμπεριφορά, που τον εξουσιάζει. Την αδερφή του, τη Σίριλ (η αγαπημένη του Μάικ Λι Λέσλι Μάνβιλ, που κλέβει σχεδόν κάθε σκηνή), η οποία τον προσέχει, τον διευκολύνει στο καθετί και τον καθοδηγεί πρακτικά ως έτερον ήμισύ του.

Ο Άντερσον περιγράφει τις σχέσεις αυτού του ασύμμετρου τριγώνου με τη φινέτσα ενός εμμονοληπτικού με τη λεπτομέρεια σινε-μόδιστρου. Φέρνοντας στο νου τα απολύτως ζυγισμένα, εικαστικής τελειότητας καδραρίσματα του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ανασυνθέτει έναν κόσμο ψυχρής κομψότητας και ανομολόγητου πάθους, αυστηρής καλλιτεχνικής δημιουργίας και απεγνωσμένης προσπάθειας για ανθρώπινη επικοινωνία. Καθώς εσωτερικοί λαβύρινθοι (σκάλες, διάδρομοι, μισάνοιχτες πόρτες) αντιπαρατίθενται με ανοιχτά φυσικά τοπία και η Άλμα αρχίζει να διεκδικεί τον Ρέινολντς από τη Σίριλ (η ατσαλάκωτη «θεϊκή» εικόνα­ του), κάθε καλοϋπολογισμένη βελονιά γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρα επίδειξη ισχύος. Αλλά όποιος πάρει τελικά τον έλεγχο πρέπει να είναι προετοιμασμένος πως… θα χυθεί αίμα.


Ακριβά υφάσματα, ραφινάτοι τρόποι και μια λαμπερή επιφάνεια που πίσω της κρύβει μια διαρκή μάχη συναισθηματικών χαρακωμάτων. Όπως πίσω από τα έντονα χρώματα και τη μελωδική μουσική του Τζόνι Γκρίνγουντ, η οποία υποβάλλει μια υπνωτιστική ατμόσφαιρα πλαστής αρμονίας, κρύβονται η γοτθική ψυχή της χιτσκοκικής «Ρεβέκκας» και τα bigger than life πάθη ενός παλιομοδίτικου –μα πόσο κομψού!– χολιγουντιανού μελοδράματος. Καθώς ο Άντερσον εκμοντερνίζει τους κώδικες, ανανεώνει τις θεματικές κι ενορχηστρώνει αριστοτεχνικά τις λεπτομέρειές τους, η «Αόρατη Κλωστή» ολοκληρώνεται ως ένα κινηματογραφικό instant classic πάνω στην αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να απελευθερωθεί από την (κοινωνικά παντοδύναμη) εικόνα του, απόλυτα γοητευτική και βαθιά καταραμένη.

ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 130

Κινηματογράφος

Η θαυμάσια ερμηνεία του Γκάρι Ολντμαν ως Ουίνστον Τσόρτσιλ δεν χάνεται με τίποτε στην «Πιο σκοτεινή ώρα», ενώ δίπλα στην ταινία του Τζο Ράιτ βρίσκουμε και το αμερικανικό δράμα «Τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ στο Μιζούρι». Δύο ταινίες που θα ακουστούν στα προσεχή Οσκαρ

Αγνώριστος και θαυμάσιος ο Γκάρι Ολτμαν ως Ουίνστον Τσόρτσιλ στην Πιο σκοτεινή ώρα


Βαθµολογία
5: εξαιρετική, 4: πολύ καλή, 3: καλή, 2: ενδιαφέρουσα, 1: μέτρια, 0: απαράδεκτη

Η πιο σκοτεινή ώρα

«Είναι ένας άντρας, όπως όλοι» λέει στην αρχή της ταινίας του Τζο Ράιτ «Η πιο σκοτεινή ώρα» («Darkest hour», Αγγλία, 2017) η Κλημεντίνη Τσόρτσιλ (Κριστίν Σκοτ Τόμας) αναφερόμενη στον σύζυγό της Ουίνστον (Γκάρι Ολντμαν). Δεν είχε άδικο βέβαια, οι καθημερινές συνήθειες του Τσόρτσιλ, η ζωή του στο σπίτι, οι ατελείωτες ώρες στο... μπάνιο, δεν ήταν και το πιο αξιοζήλευτο πράγμα του κόσμου. Ομως τι άνδρας! Τι οξύ μυαλό, τι πνευματώδες χιούμορ, τι πολιτικοί ελιγμοί, τι σθένος, τι κουράγιο, τι αντοχές, τι πατριωτισμός, τι φιλοσοφία για τη ζωή! Πόσο χαρισματικός ομιλητής! Μα και τι ερμηνεία από τον ηθοποιό που εδώ τον υποδύεται!

Χάρη κυρίως στον Γκάρι Ολντμαν (που έχει το Οσκαρ ήδη στο τσεπάκι του), η ταινία αναδεικνύει όλα τα παραπάνω χαρίσματα του μοναδικού αυτού πολιτικού. Ο έμπειρος 60άρης ηθοποιός σε παίρνει κοντά του με το καλημέρα, σε κερδίζει ολοκληρωτικά, αδιαπραγμάτευτα, όπως θα σε κέρδιζε ο ίδιος ο Τσόρτσιλ. Ωστόσο, δεν ξέρω αν ο Ολντμαν θα αρκούσε αν δεν υπήρχε στη μέση το υποδειγματικό σενάριο του Αντονι Μακ Κάρτεν που εστίασε στην πραγματικά πιο σκοτεινή ώρα της καριέρας του Τσόρτσιλ, το 1939: μετά την παραίτηση του Νέβιλ Τσάμπερλεϊν (Ρόλαντ Πίκαπ) και ενώ ο Υποκόμης Χάλιφαξ (Στίβεν Ντιλέιν) είχε αρνηθεί την πρωθυπουργία, ο Τσόρτσιλ εξελέγη τελικά ενώ στην ουσία κανείς δεν τον ήθελε.

Και με τι βρέθηκε αντιμέτωπος ο Τσόρτσιλ; Με την ενδεχόμενη εισβολή των Γερμανών στην Αγγλία, με την πίεση όλων να παραδοθεί η χώρα, με τον στρατό του στριμωγμένο σε μια γωνιά της Ευρώπης ανίκανο να κάνει το οτιδήποτε (Δουνκέρκη), με τεράστια θέματα εσωτερικής πολιτικής και με τους ίδιους τους συναδέλφους του αντίπαλους _ για να μη μιλήσω για τον Βασιλιά Γεώργιο Στ' (Μπεν Μέντελσον) που δεν ήθελε ούτε ζωγραφιστό να τον βλέπει.
Αλλά ο Τσόρτσιλ τα κατάφερε. Σε όλα. Τους κέρδισε όλους. Πώς να μην υποκλιθείς μπροστά του;

«Εχει 100 ιδέες την ημέρα» έλεγαν για τον Τσόρτσιλ, «οι τέσσερις είναι καλές. Οι 96 είναι επικίνδυνες.» Η «Πιο σκοτεινή ώρα» είναι μια απολαυστική ανθολογία τέτοιων στιγμών με φάρο την καρδιά ενός γνήσιου πατριώτη, που σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή της Ιστορίας, δεν κορόιδεψε κανέναν. Υποσχέθηκε «αίμα, ιδρώτα και δάκρυα» και πράγματι αυτό έδωσε. Γιατί τελικά αυτό ήταν το τίμημα της νίκης.

Βαθμολογία: 3 1/2
ΑΘΗΝΑ: ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ - ODEON ΙΛΙΟΝ - ODEON STARCITY - ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE - ΑΕΛΛΩ - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ - ΑΘΗΝΑΙΟΝ - ΑΙΓΛΗ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ - ΚΑΛΛΙΘΕΑ - ΑΝΟΙΞΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ - ΚΗΦΙΣΙΑ - ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ - ΝΑΝΑ - ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ - ΕΛΛΗ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ- ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ - ODEON ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - VILLAGE COSMOS - CINEMA ONE

Τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ στο Μιζούρι

Προβλέψεις βραβείων Οσκαρ συνέχεια με την τελευταία ταινία του Ιρλανδού Μάρτιν Μακ Ντόναλ («Αποστολή στην Μπρυζ»), την οποία γύρισε στην καρδιά της αμερικανικής ενδοχώρας, το Μιζούρι. Οι «Τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ στο Μιζούρι» («Three billboards outside Ebing, Missouri», ΗΠΑ, 2017) είναι μια ασυνήθιστη περίπτωση ταινίας, ένα σκληρό δράμα στο οποίο όμως το κωμικό στοιχείο «εισβάλλει» με ευγένεια, βοηθώντας τον θεατή να νιώσει καλά ενώ παρακολουθεί μια κατά βάση πολύ τραγική ιστορία.

Εδώ, μια γυναίκα, η Μίλντρεντ (Φράνσες Μακ Ντόρμαντ), κάτοικος στης κωμόπολης Εμπινγκ στο Μιζούρι, αποφασίζει να δραστηριοποιηθεί όταν βλέπει την αστυνομία να αδρανεί στην υπόθεση δολοφονίας μετά βιασμού της κόρης της. Η δραστηριοποίησή της αφορά την ίδια την αστυνομία, την οποία εκθέτει μισθώνοντας την τοπική διαφημιστική εταιρεία να αξιοποιήσει τρεις τεράστιες, αχρησιμοποίητες πινακίδες της περιοχής στην οποία η Μίλντρεντ δίνει εντολή να γραφούν πράγματα εναντίον της και συγκεκριμένα εναντίον του αρχηγού της αστυνομίας (Γούντι Χάρελσον). Η Μίλντρεντ θεωρεί ότι αν υπάρχει μια πιθανότητα για να πάρει ο μηχανισμός επιτέλους μπροστά, αυτή είναι.

Αυτό που σίγουρα παίρνει μπροστά όμως είναι ο μηχανισμός της θαυμάσιας αυτής ταινίας που για τις επόμενες δύο ώρες σε κρατά σε αναμμένα κάρβουνα, τόσο σε ό,τι αφορά την ίδια την υπόθεση όσο (κυρίως) σε σχέση με τους χυμώδεις χαρακτήρες που την περιστοιχίζουν. Οπως στις ταινίες των αδελφών Κόεν, εδώ δεν θα βρούμε ούτε ένα αδιάφορο πρόσωπο, ακόμα και ο πιο μικρός, ασήμαντος ρόλος - του νάνου (Πίτερ Ντίνκεϊλ) για παράδειγμα, ή της γυναίκας του αρχηγού (η αυστραλέζα ηθοποιός Αμπι Κόρνις) - είναι ψηφίδες που αποκτούν σημασία στον κόσμο της ταινίας.

Στους β' ρόλους είναι ο Σαμ Ρόκγουελ που κερδίζει με το σπαθί του. Ο 49χρονος ηθοποιός καταφέρνει να μετατρέψει τον αντιπαθέστατο χαρακτήρα που υποδύεται, έναν ρατσιστή, αμαθή, αγροίκο αστυνομικό σε μια φιγούρα άξια ενδιαφέροντος. Αυτή είναι μια από τις αρκετές εκπλήξεις και ανατροπές μιας ταινίας που ενώ χαρακτηρίζεται από βαθιά μελαγχολία, ποτέ δεν γίνεται μίζερη και αντλεί πηγαία συγκίνηση.

Βαθμολογία: 3 1/2
ΑΘΗΝΑ: ODEON ΟΠΕΡΑ - ΑΒΑΝΑ

Maria by Callas - Η Μαρία Κάλλας εξομολογείται

Οχι ακριβώς ένα ντοκιμαντέρ με την κυριολεκτική έννοια του όρου αλλά ένα οπτικοακουστικό πορτρέτο της κορυφαίας λυρικής τραγουδίστριας - που στην πραγματικότητα ήταν μια πολύ βασανισμένη ψυχή - μέσα από τα ίδια της τα λόγια και με υλικό προερχόμενο αποκλειστικά από το παρελθόν. Ο νεαρός σκηνοθέτης Τομ Βολφ δεν έκανε καμία καινούργια συνέντευξη, δεν κατέθεσε καμία καινούργια άποψη. Εσκαψε βαθιά σε αρχεία και μόνταρε χιλιάδες εικόνες και αμέτρητα μέτρα φιλμ ατελείωτων ωρών από συνεντεύξεις και εμφανίσεις της Κάλλας για να κτίσει από την αρχή ένα πρόσωπο που όλοι ξέρουμε, ίσως όμως όχι και τόσο καλά όσο νομίζαμε. Αξονας της ταινίας η εκ βαθέων συνέντευξη της Κάλλας προς τον δημοσιογράφο Ντέιβιντ Φροστ στις αρχές της δεκαετίας του 1970, λίγο πριν πεθάνει και αποκάλυψή του ένα γράμμα παραπόνου της προς τον Αριστοτέλη Ωνάση που ακούγοντάς το με την φωνή της Φανί Αρντάν νιώθεις την ψυχή σου να ραγίζει. Εν ολίγοις, μετά από αυτήν την ταινία δεν νομίζω ότι χρειάζεται να ξαναγυριστεί τίποτε για την Κάλλας. Τα έχουμε όλα για αυτήν, κυρίως την ολοζώντανη ανάμνησή της.
Βαθμολογία: 3 ½

ΑΘΗΝΑ: ΔΙΑΝΑ - ΑΙΓΛΗ - ΔΑΝΑΟΣ - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CΙΝΕPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ - ΑΤΛΑΝΤΙΣ - ΙΝΤΕΑΛ ΘΕΣ/ΚΗ: ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ - ΦΑΡΓΚΑΝΗ

ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

Η ληστεία του αιώνα (Den of thieves, ΗΠΑ, 2018). Περιπέτεια σε σκηνοθεσία Κρίστιαν Γκούντεκαστ. Κάτι σαν trashy απάντηση προς την αριστουργηματική «Ενταση» του Μάικλ Μαν, στην οποία ο Τζέραρντ Μπάτλερ υποδύεται τον βίαιο αρχηγό μιας ομάδας αστυνομικών και ο Πάμπλο Σράιμπερ το αντίστοιχό του στους κακοποιούς. Η αιματηρή σύγκρουσή τους κλιμακώνεται αργά, σταθερά και σχετικά προβλέψιμα, ενώ στη μέση υπάρχει και ο ηθοποιός/ράπερ Ο' Σι Τζάκσον (γιος του ράπερ Ice Cube) μέσω του οποίου οι δημιουργοί κλείνουν το μάτι στην cult ταινία «Συνήθεις ύποπτοι». Εύπεπτο θέαμα. Βαθμολογία: 2 ½
ΑΘΗΝΑ: ΑΕΛΛΩ - ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ - WEST CITY - ΝΑΝΑ - ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ - ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ - ODEON STARCITY - ODEON ΙΛΙΟΝ - ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE ΘΕΣ/ΚΗ: ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ - ODEON ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - VILLAGE COSMOS - CINEMA ONE

Ζάμα (διεθνής συμπαραγωγή, 2017). Δράμα εποχής σε σκηνοθεσία Λουκρισία Μαρτέλ. Η φύση παίζει ηχηρό ρόλο σε αυτή τη σκοτεινή, συχνά ασφυκτική ταινία που με φόντο μια χώρα της Λατινικής Αμερικής τον 18ο αιώνα περιγράφει τον Γολγοθά του Ζάμα (Ντανιέλ Χιμένεζ Κάτσο), ενός δικαστικού εκπροσώπου του Ισπανικού Στέμματος που επί χρόνια παλεύει να πάρει μετάθεση. Η Λουκρισία Μαρτέλ σχολιάζει τη βαρβαρότητα των λευκών απέναντι στους ιθαγενείς που λένε τα λιγότερα και κυρίως παρατηρούν τη λευκή παράνοια. Η ταινία, που βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα του Αντόνιο Ντι Μπενεντέτο, βρίσκεται ενταγμένη σε ένα περιβάλλον όπου όλα σαπίζουν και καταρρέουν - και ο Ζάμα μαζί τους. Μια μαρτυρική περιπλάνηση που ναι μεν έχει κάτι το ονειρικό αλλά μπορεί να γίνει εξαντλητική για έναν θεατή μη εξοικειωμένο σε αυτού του είδους τον κινηματογράφο.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2
ΑΘΗΝΑ: ΑΣΤΟΡ

12 δυνατοί (12 strong, ΗΠΑ, 2018). Πολεμικό δράμα σε σκηνοθεσία του Νικολάι Φούγκλσιγκ, με τους Κρις Χέμσγουορθ, Μάικλ Σάνον κ.ά. Ειλικρινά δεν κατάλαβα τον λόγο ύπαρξης μιας πολεμικής ταινίας που περιγράφει σήμερα, κοντά 20 χρόνια αργότερα, την πρώτη αποστολή αντεπίθεσης των Αμερικανών στο Αφγανιστάν μετά το κτύπημα των Διδύμων Πύργων. Μιλιταριστική, πολεμοχαρής προπαγάνδα του αισχίστου είδους, χωρίς στάλα αυτοκριτικής (όπως π.χ. το «Zero Dark Thirty» ή ο «Τοίχος»). Νιώθεις ότι χρηματοδοτήθηκε από το Πεντάγωνο, στο οποίο και απευθύνεται.
Βαθμολογία: 1

ΑΘΗΝΑ: VILLAGE ΜΑΡΟΥΣΙ - VILLAGE PΕΝΤΗ - VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ - ODEON STARCITY - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ - ΑΕΛΛΩ - ΝΑΝΑ - WEST CITY κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE COSMOS - ODEON ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - CINEMA ONE

Το ντοκιμαντέρ «Mountain» (Αυστραλία, 2017) προβάλλεται στις αίθουσες ΔΑΝΑΟΣ, MIKΡOKOΣMOΣ, KΗΦΙΣΙΑ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ και τα κινούμενα σχέδια «Γατο...συμμορία η αρχή» («Top Cat begins», ΗΠΑ, 2015) στις αίθουσες της Αθήνας ODEON STARCITY, ΑΕΛΛΩ, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ, ΝΑΝΑ, WEST CITY, ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΙΝΕΑΚ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ, ΦΟΙΒΟΣ κ.ά. και της Θεσσαλονίκης VILLAGE COSMOS, ODEON ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - CINEMA ONE.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή