Από Μίκα Καππάτου

Εσύ με κάλεσες, να μιλήσουμε. Εγώ στο είπα προχθές για άλλη μια φορά, τελειώσαμε για πάντα και παντοτεινά.
Να μιλήσουμε, έτσι για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε, ίσως μια τελευταία προσπάθεια όπως είπες
Γιατί προσπάθεια;
Τι να πρσπαθήσουμε;
Ένα σχοινί στο λαιμό μου ήσουν όλα αυτά τα χρόνια που πότε το άφηνες χαλαρό για να ανασαίνω και να ζω, και πότε το έκλεινες σφιχτά γύρω μου  για να σβήνεις τη ζωή μου να μην σαλεύω καν...
Μιλάς για λάθη, σφάλματα για πεπρωμένο που δεν φοβάται 
Όλα ήταν ψέματα
Έγιναν όλα μια θάλασσα φουρτιουνιασμένη, μπερδεμένη, θολή σκοτεινή.
Ποτέ δεν θα σ΄αφήσω μου έλεγες, και γω σε πίστευα, σε άκουγα, σε έπινα, χανόμουνα στο βήμα σου
Σε λίγο ξημερώνει, μείνε λίγο στην αγκαλιά μου, στα μάτια μου, στη ζωή μου
Τι να προσπαθήσουμε; Ήθελα να φύγω μακρυά
Όλα ήταν ψέματα
Σε θέλω, η αγάπη μας θα είναι αιώνια, αγάπα με πέρα από τα όρια του θεού, σ΄αγαπώ πέρα από τους αέρηδες, μα πως;
Όλα ήταν ψέμματα
Ξεεψυχώ στη ψυχή σου, ψυχή, στη ψυχή μου. Έπαιξες, ήμουν ακίνητη στους δικούς σου ερωτικούς χάρτες, σκιές που τρυπώνουν στο μυαλό μου, δεν ωφελεί
Τι να προσπαθήσουμε;
Όλα ήταν ψέματα
Παγωνιά, ένιωθα παγωνιά, ζητιάνευα την αγάπη σου και μου ΄δινες το λίγο, και περίμενα σιωπηλά κολημένη σε μια ξέρα..το λίγο 
Ποτέ δεν θα σ΄αφήσω και εγω σε πίστευα, και πέρασαν τα χρόνια, πέντε...Ξέρεις τι σημαίνει πέντε χρόνια, μέρες, ώρες, στιγμές, στείρα γη, κόλαση γεμάτη ξερούς και άχρωμους ανθούς
Ζητούσα λίγο από τον ουρανό σου και μου ΄δινες ένα μικρό σύννεφο..το πιο μικρό το πιο αδύναμο. Πόση αγωνία, καρφιά που συνεχώς έμπηγες μέσα μου
Ύστερα μου ΄λεγες κοιμήσου κοντά μου, στην αγκαλιά μου και ήθελα να σε πιστεύω και έγερνα στη τεράστια φυλακής φωλιά σου
Τι να προσπαθήσουμε;
Όλα ήταν ψέματα, ένα τελευταίο σ, αγαπώ θα σου πω σήμερα λες
Το τελευταίο σ, αγαπώ
Πέταξα, με τα δικά μου φτερά αυτά που με έκανες και βοήθησες να φτιάξω
Φτερά δύναμης.
Δεν σε πιστεύω πια, ότι κι αν πεις
Δεν χρειάζομαι τα λόγια σου, τις πράξεις, τα όνειρα, τις υποσχέσεις, την αγκαλιά σου.
Φύλαγα καραούλι για να σε δω, μπερδευόμουν , κάθε τόσο, σε έψαχνα, δεν σ΄αγαπώ 
Τι να προσπαθήσουμε;
Όλα ήταν ψέματα
Φεύγω παρέα με μένα και χάνομαι στους δικούς μου δρόμους βολτάροντας βιαστικά γιατί ξέρεις, η ζωή δεν μπορεί να περιμένει
Κουράστηκα φίλε να ακουμπώ στις πλάτες σου, στην άστεγη ανηφόρα σου. 
Βαρέθηκα πια, η αγάπη πάει αλλού όσο και να σπαράζεις ψυχή, ψυχή μου.
Δραπέτευσε - δραπέτευσα και το σώψυχο μου πήρε μπρος, η πιο μεγάλη μου κατάκτηση ως τώρα, το πιο μεγάλο μου ταξίδι, τ΄ακούς;
Φύσηξε άνεμος και πήγα αλλού!
Συγχώρά με που δεν άντεξα να κολυμπώ στη άδεια θάλασσα
Συγχώρά με που δεν ακολούθησα τα γκρίζα όνειρα, τους σκοτεινούς σου φάρους, ακόμα περιμένω να φανερωθούν καμπύλες αδέσποτων δρόμων για να διαβούμε - Όχι δεν μου λείπεις, πόσο να προσπαθήσουμε;

 

(Απόσπασμα από Τη Συλλογή - Γιγάντια Γη  2004)

Γράφει η Μίκα Καππάτου
forwoman.gr