Γράφει Η Νίκη Φωκά

Όλοι κάποτε ακούσαμε τον ήχο των ονείρων μας την ώρα που έσπαγαν. Όνειρα διάφανα, φωτεινά, όνειρα κεντημένα στα μετάξια της ψυχής μας.

Γεμίσαμε χρόνια ολόκληρα προσπαθώντας να τα ζήσουμε, περπάτησαν μαζί μας σε δύσκολους η εύκολους δρόμους και πάντα σαν πολύχρωμοι χαρταετοί μας ακολουθούσαν.

Η νιότη μας τα στόλιζε, τους έβαζε τα διαμάντια της ελπίδας και τους αμέθυστους της αγάπης.Τα βράδια τα κρεμούσαμε στ αστέρια κι αυτά μετανάστευσαν σ άλλο φως. Τα χρόνια περνούσαν κι οι κραυγές της νοσταλγίας μεγάλωναν καθώς άρχιζαν να χάνονται ένα ένα τα όνειρα.

Ίσκιοι κλέφτες στοίχειωναν τα σκοτάδια κι η μυρωδιά των ονείρων χάνονταν. Οι μνήμες γυρνούσαν ξανά και μοσχοβολουσαν κανέλλα και γιασεμιά, μα έλειπε η φλόγα για ν ανάψουν πάλι.

Αγνοήσαμε χρισμούς που όριζαν τη ζωή και σαν αλχημιστές, προσπαθήσαμε να υφάνουμε πεπρωμένα. Μάταια όμως, γιατί τα όνειρα που έχουν το χρώμα της φωτιάς ακολουθούν τα νιάτα.

Τα δικά μας όνειρα πια, ξεθωριασμένα κεντήματα στα μετάξια της ψυχής, κι είναι αληθινά τύχη να μην ακούμε το θόρυβο τους όταν σπάνε.

Νίκη Φωκά

ForWoman.gr