Θυμάμαι τα δικά μου "πολλά" Χριστούγεννα του τότε και συνήθως οι πιο γλυκές και όμορφες αναμνήσεις της παιδικής μας ηλικίας μένουν για πάντα. Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό είναι ζεστασιά, χαρά, θαλπωρή, αγάπη δώρα
Τι αναμνήσεις και αυτές...Υπέροχα, μαγικά χρόνια, αξέχαστα και μοναδικά που δεν επιστρέφουν ποτέ. Μακάρι να έχουν όλοι τέτοια να θυμούνται. Γιατί;;;

Γιατί εγώ μεγάλωσα μέσα σε ένα περιβάλλον γλυκό και ζαχαρένιο.

Γιατί όταν έκλειναν τα σχολεία για τις διακοπές των Χριστουγέννων, πήγαινα στο ζαχαροπλαστείο και βοηθούσα στη παραγωγή για τα χριστουγεννιάτικα γλυκίσματα που θα αγόραζαν οι ντόπιοι.

Κουραμπιέδες...χμ μεγάλη ιστορία ...

Ο μπαμπάς και οι θείοι ετοίμαζαν την ζύμη και εμεις τους πλάθαμε...Μυρωδιές όνειρο...Γεύσεις που δεν υπάρχουν πια..

Τσουρέκια...Εκει σας ήθελα, όταν σκύβαμε πάνω από την ξύλινη σκάφη, τεράστια για τα δικά μας  μεγέθη, να χώνουμε τα τρυφερά μικρά μας χεράκια, και να ενώνουμε τα υλικά: αλεύρι, αυγά, ζάχαρη, μαστίχα, μπαχαρικά, αρώματα...

Βασιλόπιτες απίστευτες με μαρέγκες, με σοκολάτες...Τι γεύση...

Μύριζε όλη η πλατεία του Αργοστολίου...

Είχαν τη δική μας παιδική τέχνη....

Το μαγαζί άδειαζε στις γιορτές απ τα τραπέζια και τις καρέκλες.

Στη θέση τους έμπαιναν μεγάλοι πάγκοι στολισμένοι με τα προιόντα με χρώματα, πράσινο και κόκκινο..

Ξεκινώντας απ΄το χριστουγεννιάτικο δένδρο (παιδικό στόλισμα) με τα λαμπιόνια εποχής '70 στο κέντρο, και γύρω-γύρω η πραμάτεια μας..(αναφέρομαι στο ζαχαροπλαστείο Βοσκοπούλα της δεκαετίας ΄70,΄80).

Θυμάμαι τα κουτιά στολισμένα με κόκκινες κορδέλες που μέσα υπήρχαν τα γλυκά (οι-κόποι-μας), δίσκοι με όλα τα είδη του ζαχαροπλαστείου, και ντάνες κουραμπιέδες, μελομακάρονα βασιλόπιτες με γλάσο μαρέγκας και τσουρέκια.

Πιο κει δίπλες, μικροδώρα.....αγάπη, χαρά, ευχές, οικογένεια, γαλήνη.. η μπάντα της πόλης έξω (θεέ μου τι θυμήθηκα) να διασχίζει το δρόμο με τους φοίνικες παίζοντας χριστουγεννιάτικα κάλαντα...

Θυμάμαι τη πλατεία μας, τότε ........

Στο λιθόστρωτο για ψώνια, όλα τα μαγαζιά φορούσαν τα γιορτινά τους...

Θυμάμαι βράδυ παραμονή πρωτοχρονιάς που βρεχόμαστε με τις κολωνιες που αγοράζαμε από τον Λιναρδάτο (μαγαζι που πουλούσε κορσέδες, εσώρουχα και χύμα κολώνιες)....

Θυμάμαι το δέντρο στη μέση της πλατείας με τις χρωματιστές πλαστικές μπάλες να κρέμονται και να κουνιούνται επικίνδυνα στους καιρούς. Πείτε μου πόσοι έχουμε βγάλει φωτογραφία εκεί με φόντο το έλατο που το έκοβαν απο τον Αίνο...Σε εμάς που ήμασταν παιδιά φαινόταν τεράστιο.

Οι αναμνήσεις μου..

Αυτά που ζήσαμε τότε...Αυτά που έζησα εγώ. Τα δικά μου "πολλά" Χριστούγεννα του κάποτε...

Ευχαριστώ για πάντα την οικογένεια μου για όσα μου έδωσε, για όσα ευτυχισμένα Χριστούγεννα μου χάρισαν!

Χρόνια Πολλά σε όλους!

Μικα Καππάτου

forwoman.gr