Γυναίκα, το βλέμμα τ ουρανού, του ήλιου το χάδι.
Γυναίκα των έρημων δρόμων, της γης πνοή.
Γυναίκα κομμάτι ονείρου και δρόμος σκοταδιου.
Άγγελου φτερά, της διπλανής πόρτας σκιά.
Γυναίκα ποίημα και τραγούδι, του ύψους και του βάθους.
Γυναίκα φως και έρωτας παντοτινός.
Στην κάθε γυναίκα που κατεθεσε τη φωτεινή της πλευρά σ έναν αγώνα.

Που ντύθηκε δύο ρόλους για να διδάξει αξίες, που στάθηκε με τη ρομφαια στα χέρια σαν ανεξίθρησκος άγγελος, για να προστατέψει.

Σ αυτήν που περνά δύσβατα μονοπάτια για να βρει το ξεφωτο, που ντύνει κάθε βράδυ με δάκρυα τα όνειρα της.

Σ αυτή που κι αν ακόμα τα φτερουγισματα της είναι αδέξια, μαθητευει στο όνειρο, που ανάβει στην έρημο φωτιές για να γνωρίσει την όαση.

Στη γυναίκα που φορά το άρωμα της άρνησης για ν αντιστέκεται στο χρόνο.
Στη γυναίκα που σημαίνει μόνο φως.

Γράφει η Νίκη Φωκά

https://www.forwoman.gr/index.php