Κοίτα τον ήλιο...Έτοιμος να φύγει.....Άκου η ανάσα του βαραίνει....Η πόλη θα χάσει λίγο από το φως του..
Αόρατη γίνομαι να δω, το πάλεμά του, το πάλεμά μου και αρμενίζω στις σκιές του..
Το φως, μας στόλισε σήμερα, μας φώτισε...Πόσο όμορφα, ανοιξιάτικα μπαλόνια πετάνε στις μπλε  θάλασσες...
Κοίτα το ήλιο...έτοιμος να φύγει έλεγες με παράπονο
Όμως μου δώσες υπόσχεση, τα δυο σώματα γίνονται ένα κάθε σούρουπο, και εγώ γέλαγα, παραγέλαγα μάλιστα
Ο ήλιος όμως μας φώτιζε, αρκεί να τον πιστεύεις έλεγες, μεροκάματα ξόδευες για να τα λες, έστω και αν κρύβεται μας καίει τις καρδιές...Και φώτιζε...
Οι ακτίνες του φτάνουν μέσα μας, φτάνουν ως εκεί...Αρκεί να το πιστέψεις..Το πετυχαίνεις, πιάνει...

Έλεγες...Άγρια τα πάθη με μουσικές..
Ήλιε μου, εσύ φωτίζεις και τη νύχτα, τα άσπρα σεντόνια που μας τυλίγουν κολασμένα....
Το πάρτυ του χθες τέλειωσε καθώς κλαίει ο ήλιος που χάνεται...Και η συμπόνια, μια ζωγραφιά πάνω στα κορμιά μας με σκοπό..
Μελωδικά οι σκέψεις μου χάνονται, γίνονται λέξεις....Άλλη μια μέρα κλείνει, άλλη μια μέρα τελειώνει έτσι....Και εγώ προκλητικά βάζω χρώματα εκεί που κοιτώ τη ζωή, έτσι πρέπει να ΄ναι τραγουδιστά...Χρώματα στο τέλειωμα....γύρω - γύρω εκεί που το μονοπάτι στο χάρτη σβήνει.. Κάτι μου κρύβεις στα σεντόνια, μα τα αρώματα της άνοιξης κρεμασμένα στα σχοινιά, όλη μέρα δεν μιλούν.....Και εγώ γέλαγα, παραγέλαγα μάλιστα...

Μα γιατί φεύγεις κάθε μέρα ήλιε; Γιατί;

Γράφει Μίκα Καππάτου
Υπό έκδοση συλλογή

https://www.forwoman.gr/index.php