Για σένα που φεύγεις
για σένα που πονάς
για σένα που μεγάλωσες
στους δρόμους και στις διαδρομές της νύχτας μου
για σένα που σκαρφαλώνεις στον ουρανό δειλά
για σένα που δεν φαίνεσαι, αλλά σε ψάχνω
για σένα που δεν έρχεσαι πια στη προσευχή μου
για σένα που χάνεσαι στη καταιγίδα σαν άγρια κύμα με θόρυβο τρομαχτικό
για σένα που γίνεσαι μόνο σκιά τολμηρή στο καθρέφτη μου με κάτασπρα φτερά
για σένα που ζεις μόνο, που ζεις μα δεν είσαι τα φεγγάρια μου τα φωτεινά
για σένα που δεν περίμενες άλλο
για σένα που ερωτεύεσαι τον θάνατο σιγά σιγά
για σένα που ψάχνεις τα σκοτάδια να φωτίσεις τους δρόμους σου, θε μου μη ξημερώνεις..
για το άδικο που κουβαλάς
για σένα που τρέχεις στον αφρό του ονείρου
για σένα που ξεκουράζεσαι στη γραμμή του μπλε του Παραδείσου και της κόλασης
για σένα που δεν χωράς στη φορεμένη μου σκέψη πια...
για σένα που δεν είσαι ίδια με κείνους τους δήθεν αθώους, ή κακούς,,
για σένα που δε ξεχνώ, μα την αλήθεια δε γίνεται
για σένα που μπερδεύεσαι, ανάσα με φόβο του τίποτα
το χάραμα πριν το φως..μες στα λευκά
για σένα που είσαι ζωή μου θα κάνω την αγάπη μας παντοτινή, θα δεις!
για σένα που είσαι ΕΓΩ μα φεύγεις με Διπλές Εισπνοές, Απώλειες Ακριβές,  είσαι ολόκληρη η ομορφιά του κόσμου...και σε πεθύμησα κιόλας μίλα μου, Ανάγκη μου!

Γράφει Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr/index.php