Εμείς...Ναι η γενιά ΤΩΝ...Πενήντα, εξήντα - μη με ρωτάτε, δεν μπορώ άλλο τόσο πόνο....Μία κλαίω, μία γελάω...

Ρυτίδες παντού στις ρεματιές και στα μάτια...
Φωτιά στα ΜΠΟΤΟΞ αφού μπορούμε ακόμα, ΘΑ ΡΘΕΙ μετά το νυστέρι..Τ ι Ζωντάνια και φρεσκαδούρα
Μα να εκεί είναι είναι και το μπέρδεμα....Είμαστε όλες ίδιες...
Χαιρόμαστε, ή κλαίμε τελικά;

Μας αρέσει που είμαστε όλες όμοιες, και δεν μπορούμε να γελάσουμε καν;
ΓΟΥΕΛΚΑΜ... ήταν η επιθυμία μου, χωρίς ρυτίδες, ο χρόνος να μη υπάρχει..Εγώ και το μυστικό μόνο...δΕν λέω την αλήθεια ....
Όλες όμοιες...

Η στιγμή που οι τρίχες πληθαίνουν στο μουστάκι, τα μαύρα μαλλιά γίνονται όλο και πιο άσπρα, το δέρμα γεμίζει γραμμές  ΚΑΙ κουνιέται ένα πράμα..Φρίκη, βουρκώνω----
Όλες όμοιες, όταν γελάμε, όταν πνιγόμαστε, όταν κλαίμε....
Ακούω την άλλη φωνή......Την άλλη...
Πόσο να χαίρομαι, δέκα χρόνια πιο κάτω, αφιερωμένο, για όσους δεν με ξέρουν, Πόσο νέα, Τι κάνει βρε Παιδιά και κρατιέται;;;

Δηλαδή πως θα πρέπε να είμαι;;Μη με αδικείς σε παρακαλώ!
Κενό, ΠΟΣΟ κρατιέται ΑΥΤΗ;;;
Δεν ξέρω, τι μ΄αρέσει....
Με ξέχασε ο χρόνος παιδιά, αυτό έχω να πω...και μάλλον μ΄αρεσει ΠΟΛΥ - Χειροκροτήστε την! Ή να κοιτάξω την αποδοχή; Μπότοξ, Μπούρδες και μακιγιάζ!!

 

Γράφει Η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr/index.php