Και άμα φοβάσαι...Ti; 

Την αλλαγή, το δρόμο, τη φωτιά, λέει...
Τόσοι φίλοι που χάνονται τον Αύγουστο, μέσα στο βάθος του πελάγου για σκέψου το, σκέφτομαι λέω.....
Νύχτα που οδηγώ δίχως τα φρένα σου, τα φώτα της πόλης, ψάξε να με βρεις μέσα στο χρώμα της άσπρης νύχτας....
Πέφτω, μάλλον πέφτω...Αγκαλιά ρόδου, βραδιά καλοκαιρινή μετά μουσικής, λιγμοί βροχής αστεριών με τυλίγουν μέσα τα πάθη μου,  και εσύ θα με βρεις μές στην ανάσα μου, θα με βρεις, έγινε η ζωή βαρετή και ας μην άρχισε ακόμα, άκουσέ με!
Φωνές στην απάτη σου, ή στην αγάπη σου; Γλυκό κουταλιού - κατακκόκινου πάθους!
Τίποτα, τίποτα....τρέχει στο τίποτα του Αυγούστου.
Κ' όμως σ΄αγάπησα, βλέποντας τα φώτα της πόλης, σε εκείνο το βουνό..
Θυμάσαι που φοβόμασταν όσο νύχτωνε, τον αέρα;;;
Ό αέρας ήταν τρομαχτικός, κράτα με μη φύγω, σε χάνω, όχι τώρα, πετάω, έτσι σου είπα..
Θυμάσαι στη θάλασσα μετά;; Αγρίευε καταμεσίς του καλοκαιριού....Αγρίευε το σημάδι  της βάρκας, τι μουσική και αυτή, φωνάζουν όλα, κάτι σαν μελωδία.

Θυμάσαι τα κύματα; μας σκέπαζαν στην αμμουδιά....
Αγρίευαν τα πάθη μας, μες στη νύχτα, αχ αυτές οι ζεστές ανάσες μας ακουγόταν παντού, κάτι σαν συναυλία..
Στο σκοτάδι...
Προσπαθώ να καταλάβω, εσένα, το καράβι σου, το ευχαριστώ σου, τη χαρά σου, την αγάπη σου, το πάθος σου, ήλθες σαν ψέματα, θυμάσαι;
Προσπαθώ να σε ερωτευτώ μέσα στο κύμα που ακούω...
Θυμάσαι που φοβόμασταν τον αέρα εκείνο το βράδυ, το πρώτο βράδυ;;
Πάνω στο βουνό μου λέγες ηρέμησε...είμαι εδώ....Εγώ!
Ύστερα φώναζες, ούρλιαζες φοβόμουν...

Που να το πω...Μας άκουγαν μόνο οι αέρηδες, Γιατί;

Και ύστερα όλα τέλειωσαν, τέλειωσαν όλα τα τραγούδια και κλαίγαν μαζί με εμένα!
Και εγώ ήμουν μόνη, πάλι μόνη με τ΄όνειρο..
Είπαμε γειά, δάκρυα χωρίς δάκρυα, στεγνά, βουβά...
Μα σε θέλω, δεν μπορώ χωρίς εσένα, μ΄ ακούς; 
Φωνάζω τόσο δυνατά, όλα τα γύρω βουνά να μας ακούσουν...
Να μας ακούσουν οι θεοί, μόνο μια καρδιά....
Χαράζει, κοίτα τι έφτιαξαν για μας όλοι αυτοί
Κοίτα, έστω με τα μάτια κλειστά, κοίτα έστω και στο σκοτάδι, τολμούν, Χωρίς ήλιο αρμενίζει!
Με τα μάτια κλειστά, τολμούν...
Κοίτα, Αυτή η αγάπη είναι δίπλα,κοντά σου, είμαι εγώ και εσύ, μη χάνεσαι μου λέγες το τελευταίο βράδυ
Και εγώ σε κοιτούσα, και έλιωνα στην αγκαλιά σου..
Και ύστερα φώναζες πάλι, κάποια ουρλιαχτά μες στον ορίζοντα 

Σε περίμενα, ήλθες γρήγορα και έφυγες απόψε
Πάνε χρόνια, πέρασαν!

Ακόμη με νανουρίζεις μές στη συνήθεια μου, πάμε να φύγουμε, έστω σήμερα, Τώρα!
Μες στους δρόμους, στο όνειρο μου
Αχ να γυρνούσα το χρόνο, να σε δω πάλι, να μου λέγες σε θέλω, σ΄αγαπώ ακόμη, με μια λέξη, μια καρδιά, μια ανάσα! μια αγκαλιά!
Αχ να ήσουν δω να μ αγκαλιάσεις πάλι ξανά ξανά και ξανά, στο δρόμο, ξυπόλητη στη βιβλιοθήκη, κομμάτι της ζωής, λέξεις που χάνονται, μπερδεύονται στα αναφιλητά....

 

6 ΑΥΓούΣΤΟΥ στη Βιβιοθήκη

"Καλοκαιρινές διαδρομές"

Γράφει η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr

σας ενδιαφέρουν