Ποτάμι η αγάπη σου
σμαραγδένιο άπειρο
ορμή στη νύχτα
δύναμη, ελπίδα,
μια ευκαιρία ακόμη....
Ένα παγκάκι στα αστέρια να ξαποστάσω..

Νύχτες χωρίς ιδέα καν
του ανόητου,
πάμε στο ξέφωτο, τρέχα
τι λόγια, μυρωδιά του τίποτα
τι 'εμπνευση.
Γέφυρες που μας ένωσαν κάποτε
έρωτες των παιδικών.. σώπα, τέλειωσε,

μπέρδεμα στα χέρια
χωρίς ιδέα.
Οδηγώ και πάλι
τη σκέψη σου
μονόπλευρα
μόλις τώρα.
Λόγια, μέλι του δρόμου
κοντοφτάνει η άνοιξη
ιδού το χειροκρότημα, το χρώμα, το άρωμα
Έρωτες των παιδικών
φεύγω τώρα
από τα όνειρα
που φτιάξες.
Έντονο πρασινομπλέ
τα μάτια σου
μη το κρύψεις
γέλα πιο δυνατά, εγώ σ΄ακούω..
Ποτάμι η ζωή
με έμπνευση, δυνατή
χρωματιστή, σαν τα άνθη του αγρού 
Τη Κυριακή, να γελάς
θα ξαναβρούμε τη χαρά,
ολούθε..
Σκιές στη σκέψη της νιότης 
σταγόνα
στα μάτια
κοντοφτάνει
στη κορυφή
της ανατολής του νου
Μονόπλευρα
ζεστή αγκαλιά, δεν αλλάζουν τα όνειρα
σαν άρωμα μωρού
στη φωλιά
που σκεπάζει
σιγανά και  νοερά.
Υγρασία στα μάτια, το λένε δάκρυ 
δεν βλέπω
εκείνη την ανατολή,
ξαφνικά θα χαθώ
ψέλισσα σ΄αγαπώ..
Τη Κυριακή, να γελάς δίπλα στις γέφυρες, έτσι μου είπαν, έτσι μου πες..

 

Γράφει Η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr