Εκείνο το πρωί που το αυγό έσπασε
και σαν μειδίαμα γεννήθηκε το μίσος
τυφλωθήκαμε από την υπομονή του Ήλιου.
Κι ήχος πιο ξερός δεν θ’ ακουστεί
από εκείνον της ψυχής
που σπάει και πέφτει.

Εκείνο το πρωί που το αυγό έσπασε
και ξεγλίστρησε το μίσος
σαν λάθος πινελιά στον καμβά ενός ζωγράφου
κοιτάζαμε για ώρα πολλή τον ορίζοντα
τα δάση
όπως ερωτεύεσαι το πρόσωπο
που σε γέννησε.

Στην κόψη της σιωπής καθρεφτιζόταν ήδη
ένα τέλος που δεν αναγγέλλεται.

ΦΩΤΟ-https://gr.pinterest.com/pin/29906785004053457/

https://frear.gr/