Σχεδόν Να Μη Βλέπω..

Μια καθημερινή από όλες τις απόψεις μέρα ξαναρχίζει...Δευτέρα πάλι, Δευτέρα...
Σκέφτομαι θεέ μου..
Πόσο μισώ αυτή την αρχή της βδομάδας...Τα ίδια και πάλι τα ίδια.
Δουλειά, ταγιέρ, πρέπει και αηδία. Μήπως να τα παρατήσω, να παραιτηθώ και να γυρίσω πίσω στο χωριό;
Φουλ ο καπνός ως το βορρά και να οι φιλόδοξες σκέψεις μου ξεπρόβαλαν ξανά.
Όχι, όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω, εδώ είναι η ζωή μου, η οικογένεια, οι φίλοι η δουλειά μου. Τι λες;;; Το χωριό είναι μόνο για διακοπές. (η άλλη φωνή, λέει).
Πίσω ξανά, ο δάσκαλος στον διαλογισμό, μας ομιλά και μας μαθαίνει πως να εστιάζουμε στο παρόν και στη στιγμή.
Μα πόσο δύσκολο είναι Δευτεριάτικα να το κάνω..τώρα, στη στιγμή.
Έτσι μου ΄ρχεται να μη πάω πουθενά σήμερα, σκέφτομαι, δουλειά χωρίς κέφι γίνεται;; Δεν γίνεται. Μα είμαι μια δουλευταρού εγώ για να είμαι ειλικρινής.
Θα μου περάσει, θα το ξεχάσω μόλις ξεκινήσω στο γραφείο, τι;; αύριο Τρίτη κιόλας...Μεθαύριο Τετάρτη και τσουπ....κοντοφθάνει το ΣΚ...Το ΣΚ της παρηγοριάς, της νοσταλγίας, της μοναξιάς, της καραντίνας, του φόβου..
Μα τι νόμιζες, περνάει ο καιρός, θα δεις, μεγάλωσε και η ημέρα, κοντοφθάνει η άνοιξη, θα βγάλουμε τις μάσκες και έφθασε το καλοκαίρι. Καλοκαίρι στο χωριό.
Θε μου, πόσο αργεί ακόμα....
Μα πάλι φλυαρώ..
Έτσι μου ΄ρχεται τώρα, σχεδόν να μη βλέπω, μέχρι να φθάσει το όνειρο.

Γράφει η Μίκα Καππάτου

Φωτο -https://gr.pinterest.com/
https://www.forwoman.gr/