Οκτωβρίου 02, 2022

Ποίηση

Ποιο πάθος λες;

Αυτό ν’αφήνεσαι ρευστός
σε κάθε ερεθισμό του χώρου σου;
Το πάθος ν’απαντάς σα στρείδι;
Το πάθος να παλεύεις με τα πάθη σου
δε λογαριάζεις;
Κι έπειτα
για ποια λευτεριά του αδέσμευτου μιλάς;
Μες στη σκλαβιά τη θέλω εγώ τη λευτεριά σου.
Μες στη σκλαβιά, που για να καταλύσεις,
αναγνωρίζεις πρώτα κι αποδέχεσαι.

Ποίηση

Άνθη μάζευα για σένα

στο βουνό που τριγυρνούσα.
Χίλια αγκάθια το καθένα
κι όπως τα ‘σφιγγα πονούσα.

Να περάσεις καρτερούσα
στο βοριά τον παγωμένο
και το δώρο μου κρατούσα
με λαχτάρα φυλαγμένο

στη θερμή την αγκαλιά μου.
Όλο κοίταζα στα μάκρη.
Η λαχτάρα στην καρδιά μου
και στα μάτια μου το δάκρυ.

Μεσ᾿ στον πόθο μου δεν είδα
μαύρη η Νύχτα να σιμώνει
κ᾿ έκλαψα χωρίς ελπίδα
που δε στα ‘χα φέρει μόνη.

Όνειρο – Μαρία Πολυδούρη

Ποίηση

Η πρώτη επίσημη ημέρα του καλοκαιριού και η μεγαλύτερη μέρα για το 2022 είναι σήμερα Τρίτη 21 Ιουνίου κατά το θερινό ηλιοστάσιο.

Η ημέρα του θερινού ηλιοστασίου είναι η μεγαλύτερη του χρόνου και η νύχτα η μικρότερη, ενώ η ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου αντίστοιχα είναι η μικρότερη του χρόνου και η νύχτα η μεγαλύτερη.

Ενδιάμεσα έχουμε τη φθινοπωρινή και την εαρινή ισημερία, κατά τις οποίες το φως της ημέρας και το σκοτάδι της νύχτας είναι ισομοιρασμένα.

Οι αρχαίοι Έλληνες, που τα πάντα έψαχναν, διεπίστωσαν πως η φύση έχει κανόνες, τους οποίους ακόμη και ο Ήλιος (θεότητα για εκείνους, μην το ξεχνάμε) «ουκ αν υπερβήσεται μέτρα», όπως έλεγε ο Ηράκλειτος, δηλαδή δεν μπορεί να υπερβεί τα μέτρα που του αναλογούν.

Οι Έλληνες, λοιπόν, μελέτησαν αυτές τις μεταβολές του φωτός και του σκότους και δημιούργησαν την Ιερή Γεωμετρία, καθώς τις γνώσεις τους τις πέρασαν στην αρχιτεκτονική των ναών τους σε συνδυασμό με την επιλογή του σημείου όπου τους έκτιζαν.

Τόσο οι ναοί όσο και οι πόλεις ευθυγραμμίζονταν σχηματίζοντας γεωμετρικά σχήματα. Οι Δελφοί δεν ονομάστηκαν τυχαία «ομφαλός της γης». Ο μαρμάρινος Ομφαλός των Δελφών υπάρχει μέχρι σήμερα και ήταν αφιερωμένος στον Απόλλωνα, θεό του φωτός, καθώς οι Δελφοί θεωρείτο ότι είχαν άμεση σχέση με τον κοσμικό άξονα που συνδέει τη γη με τον ήλιο, ενώ ο Απόλλωνας ήταν ο φύλακας των πυλών τους.

Στην «Πολιτεία» του Πλάτωνα, ο Σωκράτης υποστηρίζει πως η Γεωμετρία κάνει την ψυχή να αντικρίσει την ουσία των όντων, προσθέτοντας πως είμαστε φτιαγμένοι από γεωμετρικά σχήματα, όπως και το σύμπαν.

Στο ανθρώπινο σώμα, ο κάθετος άξονας αντιστοιχεί στα ηλιοστάσια, και ο οριζόντιος στις ισημερίες. Το χειμερινό ηλιοστάσιο ταυτίζεται με τον βορά, το θερινό με τον νότο, η εαρινή ισημερία με την ανατολή και η φθινοπωρινή με τη δύση. Το θερινό ηλιοστάσιο συμβολίζει την κάθοδο των ψυχών στο πεδίο της ύλης, καθώς το φως αρχίζει να λιγοστεύει και χάνεται η θεία γνώση. Αντίθετα, το χειμερινό ηλιοστάσιο συμβολίζει την αναζήτηση αυτής της θείας γνώσης, καθώς η ημέρα μεγαλώνει εις βάρος της νύχτας, του σκότους.

Υπήρχε, λοιπόν, μυστική διασύνδεση των ναών με τον ουρανό. Και σε αυτήν την διασύνδεση η πάλη μεταξύ φωτός και σκότους ήταν δυνατή, με τις νίκες και τις ήττες να μοιράζονται και να διαιωνίζονται. Σε αυτήν την διασύνδεση τα Ηλιοστάσια και οι Ισημερίες έπαιζαν πρωταγωνιστικό ρόλο, με βάση την αστρονομία.

Ας θυμηθούμε την σχετική ρήση του μεγάλου Πυθαγόρα: «Πάντα κατ’ αριθμόν γίγνονται», δηλαδή «Τα πάντα γίνονται σύμφωνα με τους αριθμούς». (Απόσπασμα https://www.greekschannel.com)

Μιλοῦσες γιὰ πράγματα ποὺ δὲν τά ῾βλεπαν
κι αὐτοὶ γελοῦσαν.
Ὅμως νὰ λάμνεις στὸ σκοτεινὸ ποταμὸ
πάνω νερά·
νὰ πηγαίνεις στὸν ἀγνοημένο δρόμο
στὰ τυφλά, πεισματάρης
καὶ νὰ γυρεύεις λόγια ριζωμένα
σὰν τὸ πολύροζο λιόδεντρο –
ἄφησε κι ἂς γελοῦν.
Καὶ νὰ ποθεῖς νὰ κατοικήσει κι ὁ ἄλλος κόσμος
στὴ σημερινὴ πνιγερὴ μοναξιὰ
στ᾿ ἀφανισμένο τοῦτο παρὸν –
ἄφησέ τους.
Ὁ θαλασσινὸς ἄνεμος κι ἡ δροσιὰ τῆς αὐγῆς
ὑπάρχουν χωρὶς νὰ τὸ ζητήσει κανένας.
Γιώργος Σεφέρης, Θερινό Ηλιοστάσι, Θ’

cityportal.gr

Ποίηση

Εξακολουθώ να μην πιστεύω

έρχεσαι δίπλα μου

και η νύχτα είναι μια χούφτα

αστεριών και ευθυμίας

δακτύλων γεύσεις ακούω και βλέπω

το πρόσωπό σου το μεγάλο σου διασκελισμό

τα χέρια σου, και ακόμα

ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω

ότι η επιστροφή σου έχει πολλά

να κάνει με σένα και με μένα

και για ξόρκι το λέω

και για τις αμφιβολίες το τραγουδώ

κανείς ποτέ δεν θα σε αντικαταστήσει

και τα πιο ασήμαντα πράγματα

αλλάζουν σε θεμελιώδεις

επειδή γυρνάς στο σπίτι

ωστόσο εξακολουθώ να

αμφιβάλλω σε αυτήν την τύχη

γιατί ο ουρανός σε έχει

μου φαίνεται φαντασία.

Αλλά έρχεσαι και είναι σίγουρο

και έρχεσαι με το βλέμμα σου

και γι’ αυτό η άφιξή σου

κάνει μαγικό το μέλλον

ακόμη και αν δεν είναι πάντα κατανοητές

οι ενοχές μου και οι καταστροφές μου

αλλά ξέρω ότι στα χέρια σου

ο κόσμος έχει νόημα

και αν φιλήσω με τόλμη

και το μυστήριο των χειλιών σου

δεν θα υπάρχουν αμφιβολίες ή άσχημες γεύσεις

θα σ 'αγαπώ περισσότερο ακόμη.

Mario Benedetti - Todavía (Ακόμη)

https://www.o-klooun.com/

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~Ο Mario Orlando Hardy Hamlet Brenno Benedetti Farrugia ( ισπανική προφορά: [ˈmaɾjo βeneˈðeti] 14 Σεπτεμβρίου 1920 – 17 Μαΐου 2009 ), ήταν Ουρουγουανός δημοσιογράφος , μυθιστοριογράφος και ποιητής και αναπόσπαστο μέλος του Gen. del 45 . Παρά το γεγονός ότι εξέδωσε περισσότερα από 80 βιβλία και είχε εκδοθεί σε είκοσι γλώσσες, δεν ήταν πολύ γνωστός στον αγγλόφωνο κόσμο. Στον ισπανόφωνο κόσμο θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Λατινικής Αμερικής στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Ποίηση

«Κορίτσι μου σαρακηνό και σβέλτο,

ο ήλιος που δένει τους καρπούς,
που σφίγγει το στάρι μες στα στάχια,
που ακονίζει τον αθέρα του σίδερου,
έπλασε και το έκπαγλο κορμί σου και τα πάμφωτα μάτια σου,
έπλασε και το στόμα σου με το νερένιο χαμόγελο.
Σκοτεινός, νυχτερινός ο ήλιος νανουρίζεται στους βοστρύχους
της αράπικης χαίτης σου, όταν ανοίγεις εσύ την αγκάλη σου.
Παίζεις με τον ήλιο σα να είναι ρυάκι που κυλάει
κι εκείνος σου αφήνει στα μάτια σου δυο σκούρους νερόλακκους.
Κορίτσι μου σαρακηνό και σβέλτο,
τίποτα εδώ δεν με οδηγεί κοντά σου.
Σα πάντα σου με διώχνουνε μακριά, σαν σε καταμεσήμερο.
Είσαι η αλλοπαρμένη νιότη της μέλισσας.
η μέθη των κυμάτων, η ρώμη του καρπισμένου σταχιού.
Η έρημη καρδιά μου σ’ αναζητάει, χωρίς βαρκούλα και πανί.
το αγαπάω εγώ το έκπαγλο σώμα σου,
τη γλυκιά, την απαλή φωνή σου.
Σαρακηνή μου πεταλούδα εσύ, θωπευτική και άτρεπτη
σαν τα γεννήματα και σαν τον ήλιο, σαν παπαρούνα και σα νερό.»

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής
Πηγή: Είκοσι ερωτικά γράμματα
& https://www.giortazei.gr

Ποίηση

Για σκέψου να μην πρόφταινα

κι αυτό το καλοκαίρι
να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό
να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου
να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές
να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις
ν’ ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας
να καταλαβαίνω τους δικούς μου που αγαπώ
να μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουν
να σκέφτομαι κι εκείνους που θέλησα να ξεχάσω
να βρίσκω φίλους που έρχονται από μακριά
ν’ αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου
να κολυμπάω σε θάλασσες ζεστές
ν’ αντικρίζω φρέσκα σώματα γυμνά
ν’ αναπολήσω έρωτες, να ονειρευτώ καινούργιους
ν’ αντιληφθώ τα πράγματα που αλλάζουν.
Έτσι καθώς το πρόφτασα αυτό το καλοκαίρι
λέω να ελπίζω για προσεχή Χριστούγεννα
για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά
άσε να δούμε και για παραπέρα.

 

Ποίηση

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου,
ότι μου λείπει με προστατεύει
απο ' κείνο που θα χάσω,
όλες οι ικανότητες μου ξεράθηκαν
στο αφροντιστο χωράφι της ζωής,
με προφυλασσουν από κινήσεις στο κενό,
άχρηστες, ανούσιες,
ότι μου λείπει, με διδάσκει,
ότι μου' χει απομείνει, μ' αποπροσανατολιζει,
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ' το παρελθόν,
σαν να' ταν υποσχέσεις για το μέλλον,
δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτε έναν άγγελο περαστικό να φανταστώ,
γιατί εγώ σ' άλλον πλανήτη 
χωρίς αγγέλους, κατεβαίνω,
η αγάπη από λαχτάρα που ήταν,
έγινε φίλη καλή,
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του χρόνου,
στέρησε με παρακαλώ το άγνωστο,
στέρησε με κι' άλλο για να επιζήσω!

Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ
"Η ευλογία της έλλειψης"

 

Ποίηση

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ ουρανού με τ’ άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

 

Ποίηση

Γιατί σε έχω και δεν σε έχω
γιατί σε σκέφτομαι
γιατί η νύχτα είναι με τα μάτια ανοιχτά
γιατί η νύχτα περνά κι εγώ λέω αγάπη
γιατί έχεις έλθει να συλλέξεις την εικόνα σου
και είσαι καλύτερη από όλες τις εικόνες σου
γιατί είσαι καλοσυνάτη από την ψυχή ως εμένα
γιατί κρύβεσαι γλυκιά στην περηφάνια
μικρή και γλυκιά
καρδιά πανοπλία
γιατί είσαι δική μου
γιατί δεν είσαι δική μου
γιατί σε κοιτώ και πεθαίνω
και είναι χειρότερα από θάνατος
αν δεν σε κοιτώ αγάπη
αν δεν σε κοιτώ
γιατί εσύ πάντα υπάρχεις οπουδήποτε
όμως υπάρχεις καλύτερα όπου σ’ αγαπώ
γιατί το στόμα σου είναι αίμα
και κρυώνεις
πρέπει να σε αγαπήσω αγάπη
πρέπει να σε αγαπήσω
κι ας πονά ετούτη η πληγή σαν δύο
κι ας σε ψάχνω χωρίς να σε βρίσκω
κι ας περνά νύχτα και ‘γω να σ’ έχω
και να μην σ’ έχω.
| Καρδιά πανοπλία | μτφρ.: Στέργιος Ντέρτσας |

Mario Benedetti | 14 Σεπτεμβρίου 1920 – 17 Μαΐου 2009 |
via: http://www.thraca.gr/2016/09/mario-benedetti.html?m=1

 

Ποίηση

-1-

Είσαι εσύ που ζεις
μυρίζουν τα μαλλιά σου
στο φως του ήλιου.

-2-
Φουντώνει η καρδιά
γεμίζει σιγά - σιγά
αγάπη πεινά.

-3-
Τα βλέμματά σου
αραγμένα στο κύμα
κοιτούν τους φάρους.

-4-
Μπλε το όνειρο
κουνάς το μαντήλι σου
αίθριο το φως.

-5-
Ατίθασα ζεις
σούρουπο σ΄ αντάμωσα
με μαϊστράλι

-6-
Λευκά γιασεμιά,
τις νύχτες κρατούν σφιχτά
ριζώνει φιλί.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το χαϊκού είναι η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο και προέρχεται από την Ιαπωνία του Μεσαίωνα. Στην πραγματικότητα είναι μια ποιητική φόρμα που αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους ή σε έναν χωρισμένο με κενά, και συνήθως περιγράφει μια στιγμιαία εμπειρία, μια αίσθηση, ένα συναίσθημα, μια εικόνα της φύσης κλπ, την οποία ο ποιητής επιθυμεί να διατηρήσει στις συνειδήσεις των αναγνωστών του.

Ως όρος το χαϊκού καθιερώνεται πιθανότατα στα τέλη του 19ου αι. από τον Μασαόκα Σίκι, ποιητή, εκδότη και εκμοντερνιστή του είδους, ενώ εισηγητής των χαϊκού στην Ελλάδα είναι ο Γιώργος Σεφέρης («Δεκαέξι χαϊκού», Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928-1937) ).

Χαϊκού είναι ουσιαστικά κάτι παραπάνω από ένα απλό ποίημα είναι περισσότερο μια πνευματική άσκηση: ομορφιά ίσον αφαίρεση, λιτότητα, γαλήνη, περισυλλογή. Γι’ αυτό κι η φόρμα του είναι τόσο κλειστή και παραδοσιακή.

Έχει το χαρακτηριστικό ενός ευχάριστου ξαφνιάσματος για κάτι οικείο και καθημερινό, που λέγεται ήρεμα και ευγενικά, αγγίζοντας τα πράγματα στην ουσία τους. Ποίηση εμπνευσμένη από τη σοφία Ζεν, μία πνευματική πορεία πρακτικής άσκησης στην καθημερινή ζωή.

Και επειδή στους ποιητές των χαϊκού υπάρχει η συνείδηση ότι η ζωή είναι πάνω από τις λέξεις, τα λόγια είναι ελάχιστα, αφήνοντας τον αναγνώστη να «συμπληρώσει» αυτή την γεύση του αιώνιου. Έτσι γίνεται προσπάθεια να συλληφθεί η στιγμή και να περάσει στο απυρόβλητο του χρόνου

Από  Συλλογή "Χαϊκού "

 Γράφει Η Μίκα Καππάτου 

https://www.forwoman.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.