Σεπτεμβρίου 19, 2019

Ποίηση

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Ποίηση

Θα ΄θελα να ταξιδέψω με την ανάσα σου
να συντροφεύει τη ψυχή, μα την αλήθεια..
εγώ και εσύ μου φτάνει
να γίνεται ο ήλιος ανακάτεμα μες στο μυαλό
Έλα να ταξιδέψουμε, σαν πυροτέχνημα
 Πυξίδα τον ορίζοντα
αντάρτισσα ψυχή, ανάσα μου
να φτάσω ως στη στέγη των αστεριών, εκεί
που σκάει το κύμα του ονείρου
σημεία, τα τέσσερα του ...ορίζοντα
και το κορμί σου
ατέλειωτος χάρτης με φως της νύχτας
και η χούφτα μου μπλε φιλιά
να ξεδιψάς μες στην ομίχλη!

 

Συλλογή 2018

Γράφει η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr

Ποίηση

Ποίημα ιστορικό. Ποίημα αιχμηρό. Χρόνια μετά τη δημιουργία του, συνεχίζει να αφυπνίζει, συνεχίζει να κρούει αυτές τις ιδιαίτερες καμπάνες που όλοι, οικουμενικά, κουβαλούμε μέσα μας.

“Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές
τ’αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χτες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές.

Τ’αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ έλεγαν Μαρία
και να ‘σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ’ αυτή τη συμμορία
και να μην ξέρεις τ’άστρο του φονιά.

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ’του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή.

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ’το παλιό μαρτύριο να ‘χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ’ασετιλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά.

Και στ’ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το ‘φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή.

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά.

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας Παρασκευή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί.

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς.”

Οι στίχοι ανήκουν στο Μάνο Ελευθερίου και η μελοποίηση στον Γιάννη Μαρκόπουλο.

Ποίηση

Ξεκίνησε, φεύγει...
Άδειαζαν όλα σιγά σιγά...
Τέλειωνε ο χρόνος
Κενό..
H ανάσα έκανε βόλτες στροβιλιζόταν στο δωμάτιο...
Προσπαθούσε
Έτοιμος για αλλού..
πέρασαν ώρες και χάραξε..
Τότε τέλειωσε αποφασιστικά, έκλεισε και το φως
Ο ήλιος μάλλον βγήκε...
Όχι, δεν βγήκε
Δεν Υπήρχε ήλιος..
Την ημέρα εκείνη, δεν βγήκε ήλιος, έπεφτε χιόνι όλη μέρα
Ο χρόνος είχε τελειώσει, ώρα μηδέν
Έκλεισε τα μάτια, κόπασε η ανάσα, σταμάτησε

 

Γράφει Μίκα Καππάτου

Πολλά ταξίδια συνεχίζονται για πολύ καιρό ακόμα αφότου έχει σταματήσει η κίνηση στο χρόνο και στο χώρο. 

(John Steinbeck)

 

https://www.forwoman.gr/index.php

Ποίηση

Φώτης Κόντογλου | 8 Νοεμβρίου 1895 - 13 Ιουλίου 1965 |

«Κάθουμαι κάτω από το τσαρδάκι, κοντά στην ακροθαλασσιά.Τ’ αεράκι φυσά, γλυκομουρμουρίζοντας στα δροσερά φύλλά των δέντρων που κρέμουνται από πάνω μου. Ανάμεσα στα δεντράκια και στα χαμόκλαρα, κοιτάζω το μαβύ πέλαγο. Δόξα σοι ο Θεός! Φύγανε από πάνω μου οι ανόητες έγνοιες, σαν τον άνθρωπο που λούστηκε και καθαρίστηκε και νοιώθει τον εαυτό του αναπαυμένον. Αληθινά, «ο αλλότριος της ειρήνης, αλλότριος εστί της χαράς»!

Κοιτάζω αντίκρυ μου και χαίρουμαι, ενώ ακούγω τη θάλασσα ν’ αλαφροκυματίζει και τα κυματάκια να μουρμουρίζουνε στα φύκια της ακρογιαλιάς. Αντίκρυ βλέπω δυο νησιά, το’ να πισ’ απ’ τ’ άλλο. Το πιο κοντινό φαίνεται καθαρώτατα, μ’ όλα τα καθέκαστα. Το άλλο που κρύβεται από πίσω του, γαλανιάζει, έχει ένα δροσερό χρώμα, το χρώμα του νερού. 

Δυο - τρία πανάκια, βολτατζάρουνε στο πέλαγο. Το ένα είναι μεγάλο, ένα τρεχαντήρι μ’ ένα λατίνι. Το καθένα τραβά το μάτι μου. Το κοιτάζω ως που κουράζομαι. Μικραίνει, μικραίνει, ως που σβήνει μέσα στην άχνα του πελάγου και χάνεται μέσα στη θολούρα. Μια ψυχή είναι αυτό το πανί που έσβησε, ένα άνθρωπος. Άραγε ποιο είναι; Έχε γεια, αδελφέ μου, που δεν ξέρω ποιος είσαι, κι ούτε κ’ εσύ θα μάθεις ποτές πως σε κοίταξε κάποιος από μακρυά, με τόση αγάπη, από μιαν έρημη ακρογιαλιά, δίχως να φαίνεται καθόλου.

Κάθουμαι και κοιτάζω έτσι ώρες πολλές. Ησυχία είναι μέσα μου, κι απ’ έξω η πλάση είναι ειρηνεμένη και βλογημένη. Η βουή του κόσμου σαν να’ ναι ψέμμα, ένας βραχνάς που έσβησε και χάθηκε. Δεν έχω έγνοιες, μηδέ φιλοδοξίες. Ο πελαγίσιος αγέρας σκόρπισε το σμάρι τις σφήκες που ζαλίσανε το κεφάλι μου. Εδώ σε μια ώρα μέσα, ζης όσο δε ζη αληθινά ούτε μέσα σ’ ένα χρόνο ο αεικίνητος άνθρωπος της μηχανής και του παρά. Τι λέγω; Κ’ εκατό, και διακόσια χρόνια να ζήσει ένας τέτοιος σε τούτον τον κόσμο, δεν θα καταλάβει ό,τι νοιώθει σε μια ώρα ο απομέσα άνθρωπος από το βαθύ μυστήριο του κόσμου!

Δυστυχισμένοι! Εσείς που έχετε την ιδέα πως είσαστε ζωντανοί, γιατί στριφογυρίζετε μέρα - νύχτα, σαν τις μηχανές που προσκυνάτε! Όσο ζωντανές είναι αυτές οι μηχανές άλλο τόσο ζωντανοί είσαστε και σεις.

 

 Ευλογημένο Καταφύγιο

Εκδόσεις Άγκυρα 

Ποίηση

So cool....
Όσα μου πήρες στο άγγιγμα
κουράγιο, λέω
ζωή τα περασμένα, μ άγγιξες όμως..
So cool...

Aναμνήσεις
ευχές, χρόνια πολλά
Γιορτάζεις
ωραίε μου
Καρδιά που χτυπάει
πέρα απ΄τα βουνά
So Cool...

Απόψε κεριά
σβήσ΄ τα
και ύστερα
κούρνιασε
στην αγκαλιά μου
So cool..
Eγώ σ΄αγαπώ
ό, τι και α γίνει..
Σκιά που ακολουθεί
Το πεπρωμένο
Το κόκκινο της δύσης
Το φως του ήλιου
Της αγάπης των κεριών
So cool......Φως..

Χρόνια πολλά στην ομορφιά της πλάσης..

 

Γράφει
Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr/

Ποίηση

Ήτο Iούλιος. Eις την οδόν διήρχοντο τα λεωφορεία, κατάμεστα από ιδρωμένον κόσμο ― από άνδρας λογής-λογής, κούρους λιγνούς και άρρενας βαρείς, μυστακοφόρους, από οικοκυράς χονδράς, ή σκελετώδεις, και από πολλάς νεάνιδας και μαθητρίας, εις των οποίων τους σφικτούς γλουτούς και τα σφύζοντα στήθη, πολλοί εκ των συνωθουμένων, ως ήτο φυσικόν, επάσχιζαν (όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι) να κάμουν με στόματα ανοικτά και μάτια ονειροπόλα, τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί - ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.

Nαι, ήτο Iούλιος· και όχι μόνον η οδός των Φιλελλήνων, μα και η Nτάπια του Mεσολογγιού και ο Mαραθών και οι Φαλλοί της Δήλου επάλλοντο σφύζοντες στο φως, όπως στου Mεξικού τας αυχμηράς εκτάσεις πάλλονται ευθυτενείς οι κάκτοι της ερήμου, στην μυστηριακή σιγή που περιβάλλει τας πυραμίδας των Aζτέκων.

Tο θερμόμετρον ανήρχετο συνεχώς. Δεν ήτο θάλπος, αλλά ζέστη - η ζέστη που την γεννά το κάθετο λιοπύρι. Kαι όμως, παρά τον καύσωνα και την γοργήν αναπνοήν των πνευστιώντων, παρά την διέλευσιν της νεκρικής πομπής προ ολίγου, κανείς διαβάτης δεν ησθάνετο βαρύς, ούτε εγώ, παρ' όλον ότι εφλέγετο ο δρόμος. Kάτι σαν τέττιξ ζωηρός μέσ' στην ψυχή μου, με ηνάγκαζε να προχωρώ, με βήμα ελαφρόν υψίσυχνον. Tα πάντα ήσαν τριγύρω μου εναργή, απτά και δια της οράσεως ακόμη, και όμως, συγχρόνως, σχεδόν εξαϋλούντο μέσα στον καύσωνα τα πάντα - οι άνθρωποι και τα κτίσματα - τόσον πολύ, που και η λύπη ακόμη ενίων τεθλιμμένων, λες και εξητμίζετο σχεδόν ολοσχερώς, υπό το ίσον φως.

Tότε εγώ, με ισχυρόν παλμόν καρδίας, σταμάτησα για μια στιγμή, ακίνητος μέσα στο πλήθος, ως άνθρωπος που δέχεται αποκάλυψιν ακαριαίαν, ή ως κάποιος που βλέπει να γίνεται μπροστά του ένα θαύμα και ανέκραξα κάθιδρως:

"Θεέ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου".

Ανδρέας Εμπειρίκος Εις την οδόν των Φιλελλήνων

Οκτάνα  εκδόσεις Ίκαρος 

https://www.facebook.com/MikroKaraviBookstore/

https://www.forwoman.gr/

Ποίηση

Κοιτώντας το ρολόι του τοίχου να δείχνει κοντά 2 μεσημέρι (14.00) με τρώνε τα φίδια...Πάλι τα ίδια σκέφτομαι...

Απ΄το παράθυρο της κουζίνας μπαίνει μαΐστρος....Πάλι θα χάσω το μεσημεριανό μου μπάνιο. Το έχει δει ο μπαμπάς γι αυτό καθυστερεί...

Μα γιατί κάθε μεσημέρι τα ίδια και τα ίδια;;

Μου στερεί αυτός ο αέρας δυο πράγματα που αγαπώ...

Το μπάνιο στο φανάρι (εκεί έμαθα να κολυμπώ και στη Κυανή Ακτή του Πατσούρα) και την παρέα που κάνω με τον μπάμπα.....Όλη η διαδικασία κάτι σαν παραμύθι....Να περιμένω φορώντας το μαγιό να περάσει με την βέσπα να φύγουμε....

 Να κορνάρει με τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνει και να κατεβαίνω τα σκαλιά πέντε πέντε για να φύγουμε...
Πιο μικρή θυμάμαι πολύ καλά, με έβαζε μπροστά όρθια, (είχα μάθει στις διαταυρώσεις που έκοβε ταχύτητα) να πατάω το κουμπάκι της κόρνας μόνη μου...

Πολλές φορές το έκανα για πλάκα, πόσο μου άρεσε δεν λέγεται..Μεγαλώνοντας καθόμουν πίσω "αντρικά" ποτέ "γυναικεία" όπως ο μπαμπάς...Ετσι και μόνο έτσι!!

Να φθάνουμε στο φανάρι και να κάνουμε μπάνιο...Μεγάλη στιγμή, η πιο γλυκιά της μέρας μου..
Μικρούλα τον θαυμαζα που μπορούσε να κάνει βουτιές και να πηγαίνει μακριά...Μεγαλώνοντας έπαψα να τον θαυμάζω γιατί τα είχε κόψει αυτά. Κολυμπάει σαν γέρος, κουρασμένα.... όταν το λέω ...δεν του αρέσει.

Να βάζει μαΐστρο και να μου λέει να βγω απ΄το νερό... 
Να παίζουμε με άλλα παιδιά μπάλα στα ρηχά. 

Όταν στο φανάρι έχει λαδιά, κάνουμε διαγωνισμό κολύμβησης ποιος θα φτάσει πρώτος στις καταβόθρες. Το βράδυ λοιπόν ο νικητής παίρνει κέρασμα στο ζαχαροπλαστείο του μπαμπά (βοσκοπούλα).
Ένα δροσερό αναψυκτικό ΔΙΑΝΑ ή υποβρύχιο βανίλια σε πολύ παγωμένο νερό ή δυό μπάλες παγωτό κρέμα-σοκολάτα

Μετά το κολύμπι καθόμαστε πάνω στις πέτρες για να στεγνώσουμε και μου μιλάει, μου μιλάει και εγώ ακούω, ακούω... 
Απίστευτες ιστορίες της εποχής, της κατοχής, του σεισμού, του μαγαζιού, της δουλειάς και της πλατείας (Κεντρική πλατεία Αργοστολίου την δεκαετία του ΄70)...

Άμα έχει κύμα είναι καλύτερα, εμπνέεται περισσότερο στις πέτρες και στα φύκια του Φαναριού που καθόμαστε.. άσε που έχουμε περισσότερο χρόνο...Και εγώ νιώθω πως ο μαΐστρος με το ζόρι βάζει μέσα μου τη μυρωδιά της θάλασσας ...Και εισπνέω, εισπνέω εισπνέω, βαθιά μέχρι να σκάσω από ευτυχία που ζω τη στιγμή!

Η ώρα της επιστροφής είναι πάντα η ίδια...Βλέπει το καράβι που έρχεται από Ληξούρι προς Αργοστόλι και καταλαβαίνει τι ώρα είναι.

Φεύγουμε από εκεί με μουρμούρα που  "χάλασε" ο μαΐστρος το μπάνιο μας. Εγώ πάλι σκέφτομαι ότι πέρασα πολύ ωραία και ευτυχώς που δεν το έχασα...Σήμερα έκανα το έβδομο....

Σπίτι για φαγητό ξεκούραση και λίγο διάβασμα... Το βράδυ ΣΤΟ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ έχουμε να συσκευάσουμε μάντολες (τοπικό παραδοσιακό προιόν με αμυγδαλάκι και ζαχαρίτσα) βαμμένες με κόκκινο φυτικό χρώμα από φύκια θάλασσας και μόλις κλείσουμε, πολύ αργά πλένουμε πεζοδρόμια τα παιδιά με αμοιβή φυσικά!!!

(Aπό το ημερολόγιο μου.To αφιερώνω στο μπαμπά μου, είναι ο μήνας του, του ανήκει!!)

Μίκα Καππάτου

forwoman.gr

Ποίηση

Εμείς...Ναι η γενιά ΤΩΝ...Πενήντα, εξήντα - μη με ρωτάτε, δεν μπορώ άλλο τόσο πόνο....Μία κλαίω, μία γελάω...

Ρυτίδες παντού στις ρεματιές και στα μάτια...
Φωτιά στα ΜΠΟΤΟΞ αφού μπορούμε ακόμα, ΘΑ ΡΘΕΙ μετά το νυστέρι..Τ ι Ζωντάνια και φρεσκαδούρα
Μα να εκεί είναι είναι και το μπέρδεμα....Είμαστε όλες ίδιες...
Χαιρόμαστε, ή κλαίμε τελικά;

Μας αρέσει που είμαστε όλες όμοιες, και δεν μπορούμε να γελάσουμε καν;
ΓΟΥΕΛΚΑΜ... ήταν η επιθυμία μου, χωρίς ρυτίδες, ο χρόνος να μη υπάρχει..Εγώ και το μυστικό μόνο...δΕν λέω την αλήθεια ....
Όλες όμοιες...

Η στιγμή που οι τρίχες πληθαίνουν στο μουστάκι, τα μαύρα μαλλιά γίνονται όλο και πιο άσπρα, το δέρμα γεμίζει γραμμές  ΚΑΙ κουνιέται ένα πράμα..Φρίκη, βουρκώνω----
Όλες όμοιες, όταν γελάμε, όταν πνιγόμαστε, όταν κλαίμε....
Ακούω την άλλη φωνή......Την άλλη...
Πόσο να χαίρομαι, δέκα χρόνια πιο κάτω, αφιερωμένο, για όσους δεν με ξέρουν, Πόσο νέα, Τι κάνει βρε Παιδιά και κρατιέται;;;

Δηλαδή πως θα πρέπε να είμαι;;Μη με αδικείς σε παρακαλώ!
Κενό, ΠΟΣΟ κρατιέται ΑΥΤΗ;;;
Δεν ξέρω, τι μ΄αρέσει....
Με ξέχασε ο χρόνος παιδιά, αυτό έχω να πω...και μάλλον μ΄αρεσει ΠΟΛΥ - Χειροκροτήστε την! Ή να κοιτάξω την αποδοχή; Μπότοξ, Μπούρδες και μακιγιάζ!!

 

Γράφει Η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr/index.php

 

Ποίηση

Αποσπάσματα από του βιβλίο Έρωτας ή τίποτα

Οι άνθρωποι που αποφασίζουν να είναι μαζί θέτουν ένα σημαντικό στοιχείο στην κοινή ζωή τους. Την σχέση τους. Κύριο στοιχείο σ’ αυτό που ονομάζεται σχέση, είναι η επιθυμία των συντρόφων να είναι μαζί και να μοιράζονται όλες τις πλευρές τους.

Τα ζευγάρια θέλουν να είναι μαζί. Αποζητά ο ένας την παρέα του άλλου. Θέλουν να έχουν κοινούς φίλους. Να έχουν κοινές δραστηριότητες. Να μοιράζονται τα μυστικά τους. Να εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Να εκτιμούν την άποψη του άλλου για τις προσωπικές τους δυσκολίες. Να απολαμβάνουν την τρυφερότητά τους. Να θέτουν σε προτεραιότητα τη σχέση τους.

Στο παρελθόν, αλλά και σήμερα ακόμη, η οικειότητα ταυτιζόταν με την άνεση να συμπεριφέρεσαι και να εκφράζεσαι, δίχως να ασχολείσαι με το πως αισθάνεται ο άλλος. Εν ονόματι της οικειότητας επικρατούσε η ασέβεια προς το πρόσωπο και τα συναισθήματα του άλλου. Μια ψευδεπίγραφη ειλικρίνεια που δεν γνώριζε να σέβεται. Μια προχειρότητα, εν ονόματι της απλότητας. Μια χαλάρωση που οδηγούσε στην αυτοεγκατάλειψη στον προσωπικό χώρο και στην παρορμητική, μη επεξεργασμένη συμπεριφορά προς τον σύντροφο.

Η αυθεντική οικειότητα μεταξύ των συντρόφων ξέρει να σέβεται, να γνωρίζει τα όρια που δεν εμποδίζουν τη σχέση, αλλά τη διασώζουν. Η οικειότητα δεν θεωρεί δοσμένο τον άλλον, αλλά διαρκώς δημιουργεί νέους όρους για να τον συναντά στις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες της ζωής.

Η ερωτική σχέση απαιτεί την προτεραιότητα. Η οικειότητα για να αναπτυχθεί απαιτεί τον προσωπικό χώρο και χρόνο. Απαιτεί την διαρκή τροφοδοσία.

Ο προσωπικός χώρος αφορά στον εσωτερικευμένο χώρο του ζευγαριού που διαμορφώνεται από την διαρκή επικοινωνία τους.

Ο προσωπικός χώρος στο ζευγάρι είναι ο κοινός χρόνος τους. Ο χρόνος που πάντα είναι πολύ λίγος για ένα ζευγάρι που αγαπιέται. Ο χρόνος που αφιερώνεται στις συζητήσεις τους, που αφορούν πληροφορίες για τον χρόνο που έζησαν ξεχωριστά και για τα όσα κατάφεραν. Για τα όσα συνειδητοποίησαν μόνοι τους και θα ήθελαν να τα μοιραστούν. Για τα όσα όμορφα και σημαντικά έχουν ζήσει τώρα ή στο παρελθόν και θα ήθελαν να τα επεξεργαστούν από κοινού, ώστε να διασωθούν στην κοινή μνήμη. Για τα όσα πικρά, επώδυνα ή αηδιαστικά έχουν ζήσει τώρα ή στο παρελθόν και για τα οποία θέλουν να ορκιστούν ότι θα απουσιάζουν από την κοινή ζωή τους.

Σημαντικός είναι ο χρόνος στο ζευγάρι όταν γελούν και αστειεύονται. Όταν εξαφανίζονται όλες οι υπαρκτές δυσκολίες από την θέρμη του έρωτά τους. Όταν το παιγνίδισμα γίνεται τρόπος ζωής για όσους σέβονται την σοβαρότητά τους. Όταν η τρυφερότητα δεν αφορά μόνο το προκαταρκτικό στάδιο της σεξουαλικής σχέσης, αλλά είναι η ίδια η σχέση. Όταν η καλή διάθεση δεν είναι κουκούλωμα των προβλημάτων, αλλά η βεβαιότητα για την δυνατότητα επίλυσής τους.

Σημαντικός είναι ο χρόνος στο ζευγάρι, όταν μπορούν να χαλαρώσουν δίχως να πρέπει να απολογούνται. Όταν μπορούν να αυτοσαρκαστούν, δίχως να φοβούνται ότι θα ξεπέσουν στα μάτια του συντρόφου. Όταν αντί για γκρίνιες και παράπονα για εκείνα που ήθελαν και δεν έγιναν, μοιράζονται τις επιθυμίες και τα όνειρά τους.

Ο σύντροφος τότε δεν ακούει απλώς αυτά που του λες, αλλά γνωρίζει να αφουγκράζεται και αυτά που σε δυσκολεύουν να τα ονομάσεις, αυτά που ζητούν τον χρόνο τους για να αναδυθούν, αυτά που δεν έχεις λόγια για να τα εκφράσεις.

Ο σύντροφος που είναι ο καλός σου φίλος. Που δεν κολλάς πάνω του γιατί δυσκολεύεσαι στις σχέσεις με τους άλλους, αλλά γιατί μ’ αυτόν έχεις απεριόριστες δυνατότητες επικονωνίας και κατανόησης.

Συντροφικότητα. Η δυνατότητα να έχεις τον δικό σου άνθρωπο. Τον άνθρωπο που σε γνωρίζει και γι’ αυτό σε εμπιστεύεται. Να έχεις δίπλα σου κάποιον που θέλει να σε ακούει, όχι για να σου κάνει χάρη, αλλά γιατί εμπλουτίζεται από την σχέση του με σένα. Να έχεις τον δικό σου άνθρωπο που δεν σε παρεξηγεί, γιατί γνωρίζει να εξηγεί τις προθέσεις σου. Να θέλεις να είσαι μαζί του όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί μαζί του είσαι ολόκληρος ο εαυτός σου.

Συντροφικότητα. Η αίσθηση ότι είναι ο δικός μου άνθρωπος. Ο αγαπημένος. Ο σημαντικός. Αυτός που με δυσκολεύει με το να είναι παρών, ακόμη και στη μοναξιά μου. Αυτός που με δυσκολεύει με το να μη δέχεται τους συμβιβασμούς μου. Αυτός που με δυσκολεύει με την ομορφιά της αγάπης του. Αυτός που με δυσκολεύει με το να μην του φτάνει ποτέ ο κοινός μας χρόνος. Αυτός που με δυσκολεύει με το να με εμπιστεύεται απρουπόθετα. Αυτός που με δυσκολεύει με το να μην μου επιτρέπει να εγκλωβίζομαι στα άσχημα. Αυτός που με δυσκολεύει με το να μην μου επιτρέπει να παραιτούμαι. Αυτός που με δυσκολεύει με το να με βλέπει ερωτικά, ακόμη και όταν εγώ δεν αντέχω τον εαυτό μου. Αυτός που με δυσκολεύει με το να μου ζητά να είμαι ο εαυτός μου και μόνο αυτό.

Αποσπάσματα από του βιβλίο του Δημήτρη Καραγιάννη, Έρωτας ή τίποτα

Εκδόσεις Αρμός

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή