Σεπτεμβρίου 19, 2019

Ποίηση

Πατρίδα
Warsan Shire – Ουαρσάν Σάϊρ
H Warsan Shire Γεννήθηκε στην Κένυα και μεγάλωσε στην Αγγλία

τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους

το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του

αφήνεις την πατρίδα
μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά
φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου
ζεστό αίμα στην κοιλιά σου

δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες
μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου
και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο
ανάμεσα στα δόντια σου
και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού
δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά

κανένας δεν καίει τις παλάμες του
κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια
κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες
εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει
σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.

κανένας δε σέρνεται
κάτω από φράχτες
κανένας δε θέλει να τον δέρνουν
να τον λυπούνται
κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων
ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία
όπου το σώμα σου πονούσε
ή τη φυλακή,
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη
από μια πόλη που φλέγεται
και ένας δεσμοφύλακας το βράδι
είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό
γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου

κανένας δε θα το μπορούσε
κανένας δε θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για να ακούσει τα:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες
βρωμομετανάστες
ζητιάνοι ασύλου
που ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας

πώς δε δίνουμε σημασία
στα λόγια
στα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να καταπιείς
από τα χαλίκια
από τα κόκαλα
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου

και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα
να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου
να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς
να πνιγείς
να σωθείς
να πεινάσεις
να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια
η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι
μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου
που λέει
φύγε,
τρέξε μακριά μου τώρα
δεν ξέρω τι έχω γίνει
αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού
θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ.

Η Σομαλή -γεννημένη στην Κένυα και μεγαλωμένη στη Μεγάλη Βρετανία- ποιήτρια, Warsan Shire, για τους πρόσφυγες 

Ποίηση

Όσοι αγαπούν να τους προσέχεις, ακούς;
Πλάι στην ανάσα τους, μεγαλώνει ένα αστέρι, αυτό του έρωτα..
Δεν υπάρχει λύπη, μόνο χαρά και Αγάπη...Νύχτες που ψάχνουν εσέ..
Να τους προσέχεις
Θα ρθουν όταν αυτοί μπορούν, μέσα στο θόρυβο της πόλης, σαν μάγισσες στα όνειρα σου
Θα ρθουν αφού ερωτευτούν πλάι σου να ακουμπήσουν για πολύ, ονειρέψου ζωή μενεξεδένια
Θα΄ ρθουν, να το θυμάσαι!
Ερωτευμένοι στο φως του δειλινού - φτερούγισμα στο στομάχι, σαν πιάσιμο στην αλήθεια
με όρκους, Πάντα θα σ΄αγαπώ, σ΄αναζητώ, θα ζω μόνο για σένα και τέτοια..
όλο αλήθειες, χωρίς να κρύβονται, Ποτέ!
Να τους προσέχεις, θα΄ρθουν..συντροφιά με τη βροχή του θέρους!
Με χρώματα, χωρις απάτες,
παρέα με την ελπίδα, την ηλιαχτίδα
να μη μετράς τη λύπη μάγισσα ζωή..
Παρά μόνο το βλέμμα του ονείρου
της αγάπης του θέρους!

 

Γράφει Η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr/index.php

Ποίηση

Με λόγια απλά..καθημερνά..
ξεσκέπαστα..επικίνδυνα αληθινά
που δε στοχεύουνε στο θυμικό
μα στις χορδές στοχεύουν της καρδιάς
έτσι μ' αρέσει να μιλώ..
σταράτα και με μπέσα..
Πάει καιρός που εμεγάλωσα
εγύρισα την πλάτη μου στο ολίγον
έπαψε το κυνήγι μαγισσών..
δεν ψάχνω μπούκλες στις τριανταφυλλιές..
με θέα τις οθόνες να γεμίσω..
άνοιξα το παράθυρο της γνώσης το σοφόν
οι χαραμάδες να γεμίσουν φως..
οσμίστηκα τον πλούτο τον κρυμμένο.
τις λέξεις εσεβάστηκα ..τις κατανοητές..
με την ανάσα μου τις πότισα..
εκείνες που ριζώνουνε ίσαμε τις καρδιές..
Θέλει φαντασία η ζωή ..απλότητα..αλήθεια
θέλει μουσικές για να την τραγουδάς..
με στίχους που να συγκινούν
τα φύλλα της ψυχής...
την ομορφιά θηλάζω τα πρωινά
σκίζω τους γκρίζους πάπυρους
της νύχτας τους βρεγμένους
ίσως να νιώθω κι ευτυχής..
στη μυρουδιά ενός μωρού
γυναίκα εγώ...
τα φίλτρα μου..μου γνέφουν...
στη μυρουδιά ενός καφέ..
σε μιας γαρδένιας τη μοσχοβολιά
στη μυρουδιά του σαπουνιού
πα στα φερσκοπλυμένα μου μαλλιά..
θαρρώ πως είμαι ζωντανή..
θαρρώ πατώ στη γη γερά...
Έτσι είμαι εγώ..και κλαίω και γελώ..
σωπαίνω και φωνάζω..
μιλώ με τον καθρέφτη μου..
συχνά παρακαλώ τον..
συνομωτώ..ξορκίζω τον..
τα λάθη μου..τα σκιερά..τα πάθη μου
σε μένα να επιστρέφει..
στο δαχτυλάκι μου δεν κρύβομαι
δροσοσταλιές ρουφώ απ' τη ζωή..
μήπως και την προκάνω..

''Αγαπώ την Απλότητα'' - Σοφία Θεοδοσιάδη

http://aromasofias.blogspot.com/2019/06/blog-post_86.html

https://www.forwoman.gr/index.php

Ποίηση

Αδράχτι ο χρόνος που κλωθογυρνάει..
κλωστές κι ονείρατα να γνέθει..
κλωστές πα σε ανέμες πότε γκρίζες..
άλλοτες λευκές ..
χρωματιστές να βάφονται..
υφάδια αργαλειού ζωής..
να υφαίνουν δρόμους άλλοτε
σαν δίχτυα μπερδεμένους..
κι άλλοτε πάλι καθαρούς
με δίχως..ούτε κόμπους..
δε σου γυρίζει πίσω ο χρόνος ό,τι έγνεσε..
μορτάκι αλήτικο..
τρέχει και τρέχει να προλάβει....

Κι εμείς σε μια πορεία αέναη..
το νήμα ακολουθούμε..
γι αυτό σου λέω τραγουδιστά
έλα στη βάρκα μας κι εσύ
στου δειλινού το απόκαμα....
εκεί όπου της νιότης μας οι ''εκδρομές''..
δεν πάψανε στιγμή..για να μας τυραγνούνε..
με της ψυχής μας τα πανιά..
στα πέλαγα τα καταγάλανα
παρέα με τους γλάρους ν' ανοιχτούμε..
να μας ''χτυπήσουν'' οι αέρηδες..
ν' ανάψουμε ξανά φωτιές..
να αυθαιρετήσουμε ξανά απ' την αρχή..
της μοίρας τα κιτάπια μας
μήπως κι αλλάξουν ρότα.............

'' Στου δειλινού το απόκαμα'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

http://aromasofias.blogspot.com

Ποίηση

Kαι μου το λέγες....Μη μεγαλώσεις, μεγάλος ο καημός, μη την πατήσεις σαν και με..

Και αν μεγαλώσεις κάντο κομψά, να μη σε πάρει χαμπάρι κανείς..
Δικό σου το θέμα, εσύ θα ταξιδέψεις το όνειρο της ζωής σου, να ονειρεύεσαι όμως το φιλί της ζωής........
Κοίτα μη ξεμείνεις από τύχη, αγάπη συμπόνια, ελπίδα, ζωή....

Να ταξιδεύεις τη καθημερινότητα σου, μεθυσμένα, παρέα με τις αχτίνες του ήλιου καθώς κρύβεται στο ηλιοβασίλεμα, αλλά δυνατά....
Να ταξιδεύεις τη σκέψη σου, να γελάς όταν κοιμάσαι, να ταξιδεύεις τα όνειρα σου για να μη πλήττεις...
Να κοιτάς ευθεία στη ανατολή του χορού..

Να γυρεύεις το σκοπό της ζωής, και άσε τον κόσμο, αγάπα τον μα άστον...
Να είσαι ο αετός της δικής σου ψυχής με νύχια γατζωμένα στις σάρκες σου να μη φεύγεις...με ένταση να ζεις.....να ζεις..
Πες το και σ΄αλλους, να το μοιράζεσαι, έτσι για μαθαίνουν να ζουν, όλοι οι άνθρωποι, οι δικοί μας, να αγαπούν ευτχισμένα να ξέρουν ότι αναπνέουν σήμερα, χωρίς πόνο...
Αγάπα τα λίγα, και άσε ανοιχτά παράθυρα για να ακούγεσαι...

Να ακούς τη σιωπή σου, η σιωπή....

Το Τίποτα...Αυτό θες, μη ξεσπάς, οργανώσου, προστατέψου, άκου τη φωνή σου....
Σκίζει τη τεράστια σιωπή του κόσμου, εκεί θα βρεις γοητεία, και ας μη σε θυμούνται, και θα ξέρεις πως η αγκαλιά δεν είναι συμβόλαιο....βρες την στην άκρη της όχθης, Στη σιωπή, κομψά με μουσική...Να μαζεύει η ψυχή τύχη!!

Γράφει Η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr/index.php

Ποίηση

"Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά

ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα, γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις …με κάθε αντίο μαθαίνεις

katherineposts1.blogspot.com

Ποίηση

Παρα λίγο....Σ' αγάπησα ...
Φως Φεγγαριού
Απόψε αγκαλιαζόμαστε
Σφιχτά!
Κορμιά στην άμμο
Τα δικά μας!
Παραλίγο Σ' αγάπησα.
Ξύπνησα, καθώς με χάιδευες
δική σου η αγκαλιά..
Είμαι Δική σου!
Αναπνέω για σένα,
Μια δοκιμή κάνω
Κράτα τη καρδιά μου
Βιαστικά, Μα Φεύγεις,
Τρέχεις, στον ορίζοντα
Σαν τα σύννεφα, γρήγορα!
Και ύστερα με κοίταξες
για μια στιγμή
Μόνο!
Εκεί σκέφτηκα
Ξανά
Σαν να με πέρασες!
Φωτιά να καίει
νύχτες αθάνατες
στο φως του φεγγαριού!
Ξαφνικά φιλιά,
καράβια που πέρασαν
πέφτουν όλα τα δάκρυα!
Τουλίπες στη φλόγα
της αγάπης σου,
μου΄ρχονται στο Νου
μέσα στη νύχτα!
Άγρυπνα τα μάτια μου,
Άγρυπνη φλόγα, 
όνερο μου!
Άκου,
Ακούς; Παραλίγο
Σ΄αγάπησα!

 

Γράφει Η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr/index.php


Ποίηση

Και τώρα να μ' επιτρέψης φίλε μου να γενικεύσω.
Έχεις ευαισθησία, μια ψυχικήν ευγένεια και τάλαντο πιο δυνατό
απ' ό,τι ο ίδιος φαντάζεσαι -
Και όχι μόνο στη φιλολογία.
Μονάχα ο τρόπος που συμπεριφέρεσαι με τον εαυτόν σου για
ανάξια ανταλλάγματα
Φοβούμαι μη σε βλάψη σε όλα.
Άλλαξε λοιπόν αυτόν τον τρόπο -
Θα 'ναι και αυτή η πράξη σου βαθμός επαναστατικός.
Να μην ξεχνάς πως είμαστε επαναστάτες.
Και επαναστάτες σαν και μας πρέπει ν' αρχίζουνε την επανάσταση
από τον εαυτό τους.
Εμπρός λοιπόν και να μην φοβηθής τις πρώτες δυσκολίες
Ούτε την στάση εκείνων που δεν καταλαβαίνουν
Αλλοιώς φοβούμαι (και λυπούμαι γιατί σε συμπαθώ)
Πως πολλές σου πιθανότητες -τί λέγω- δυνατότητες
Θα παν χαμένες
Και θα 'ναι αλήθεια κρίμα ενώ είσαι χορευτής
Αντί να λάβης μέρος στο χορό
Να σε πατάν τα πόδια των ανθρώπων που χορεύουν.

 Ανδρέας Εμπειρίκος  1934 - Προϊστορία ή Καταγωγή  εκδόσεις Άγρ|

Ποίηση

-Μίλα!

-Μίλα! Γιατί δε μιλάς;

-Μίλα! Δε με νοιάζει τι θα πεις, μίλα!

-Μίλα! Μίλα!

Πες της... πες της... γιατί δεν της λες ότι κάθε στιγμή μαζί ήταν γιορτή.

Επιφάνεια, οι δυο σας μόνοι μέσα στον κόσμο.

Ότι ήταν πιο θαρραλέα, πιο αναλάφρη κι από πουλί, ότι κατέβηκε ορμητική δυο δυο τα σκαλιά σαν ίλιγγος και μέσα από την υγρή πασχαλιά σε οδήγησε στο βασίλειό της, στην άλλη πλευρά, πίσω από τον καθρέφτη.

Πες της, γιατί δεν της λες, ότι όταν ήρθε η νύχτα, άνοιξαν διάπλατα οι πύλες της αγίας τράπεζας, ότι στο σκοτάδι έλαμψε η γύμνια σας, καθώς γείρατε.

Ότι άνοιξες τα μάτια σου και την είδες στο πλάι σου και είπες...

Πες της το.

Αυτό πρέπει να της το πεις: ευλογήμενη να' σαι.

Κι ότι ήξερες πως η ευλογία σου ήταν θράσος.

Ότι κοιμόταν και το χέρι της ήταν ακόμα ζεστό κάτω από τα σκεπάσματα.

Πες της για τα ηλεκτροφόρα σύρματα της κοιλιάς της, ότι βουνά πρόβαλλαν στην ομίχλη, θάλασσες λυσσομανούσαν, ενώ κοιμόταν ακόμα καθισμένη σε θρόνο κι ήταν, θέε μου, δική σου.

Πες της, γιατί δεν της λες ότι όταν ξαπλώνατε μαζί, έσβησαν πόλεις χτισμένες ως εκ θαύματος.

Πουλιά ταξίδευαν στον ίδιο δρόμο.

Ότι ο ουρανός ξετυλιγόταν μπρος στα μάτια σας, ότι τα ψάρια στα ποτάμια κολυμπούσαν αντίδρομα.

Arseny Tarkovsky (Αρσένι Ταρκόφσκι), «Πουλιά ταξίδευαν στο δρόμο μας»

Ο Arseny Tarkovsky (Αρσένι Ταρκόφσκι), γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1907 στο Ελισάβετγκραντ της Ουκρανίας από γονείς που ανήκαν σε παλιά ρουσική οικογένεια διανοουμένων. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Λογοτεχνίας (1925-1929) και λόγω της κριτικής που δέχτηκε για το μυστικισμό του, αποσύρθηκε στην ποίηση και στη μετάφραση ξένης λογοτεχνίας. Ο ποιητής πέθανε από καρκίνο στις 27 Μαΐου 1989 σε ηλικία 82 ετών. Το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς του απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.

o-klooun.com

Ποίηση

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο 
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά 
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική 
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα 
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο 
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα 
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου 
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι 
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο 
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς 
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα. 
Ελυτης !!!

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή