Ιουλίου 06, 2020

Ποίηση

Aν μάθαιναν οι άνθρωποι
που΄ναι το παλάτι του βασιλιά μου,
θα χανόταν στον αέρα.

Οι τοίχοι του είναι αργυρόχρωμοι
και η στέγη του από αστραφτερό χρυσάφι.

Η βασίλισσα ζει σ΄ένα παλάτι με επτά αυλές,
και φοράει ένα πετράδι τόσο πολύτιμο
όσο επτά βασίλεια μαζί.

Αλλά άσε με να σου πω, μητέρα
που είναι το παλάτι του βασιλιά μου.

Είναι στη γωνία της ταράτσας μας,
πλάι στη γλάστρα τυ φυτού τούλσι....

Απόσπασμα - Η χώρα των παραμυθιών

https://www.forwoman.gr

Ποίηση

Tα φώτα της βροχής απόψε σε ψάχνουνε
τη καρδιά σου, την αγάπη σου
μη φεύγεις μακριά, μακριά μου
έλα να σε κρύψω στη ψυχή μου
και ακόμα ψάχνω
μες στην ανατολή.
Ζω χωρίς τα χρώματά σου
ζω χωρίς το γέλιο σου
ζω χωρίς τον χτύπο σου
ζω χωρίς τον πόνο σου.
Χαμένες λέξεις
χαμένες σκέψεις
χαμένες ανάσες
χαμένα γιατί
χαμένη λύπη...
βαθιά μου αγάπη
οι σκέψεις μου γίνονται κόμποι
μη σ΄αγγίξει κανείς..
Tα φώτα της βροχής απόψε σε ψάχνουνε.

 

Απόσπασμα 

Γράφει Η Μίκα Καππάτου 

https://www.forwoman.gr

Ποίηση

Eίσαι το νυχτερινό σύννεφο
στο στερέωμα των ονείρων μου.
Σε ζωγραφίζω με τη λαχτάρα του έρωτά μου.
Είσαι δική μου, δική μου,
Οπτασία των ατέλειωτων ονείρων μου!

Τα πόδια σου είναι τριανταφυλλιά
με τη λάμψη του πόθου μου
τα χείλη σου είναι πικρόγλυκα
με τη γεύση του οδυνηρού κρασιού μου.
Είσαι δική μου, δική μου,
Oπτασία των ατέλειωτων ονείρων μου!

Με τη σκιά του πόθου μου έβαψα τα μάτιά σου,
Στοιχειό απ΄τα βάθη του βλέμματός μου!
Σε έπιασα στο δίκτυ της μουσικής μου, αγάπη μου.
Είσαι δική μου, δική μου
Οπτασία των αθάνατων ονείρων μου!

 

Aπόσπασμα - Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ

Ο  Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, ήταν Ινδός συνθέτης, συγγραφέας και φιλόσοφος, του οποίου το έργο είχε σημαντική επίδραση στη λογοτεχνία και τη μουσική της Βεγγάλης στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα και στον οποίο απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1913

 

Επεξεργασία κειμένου, Μ. Καππάτου

 https://www.forwoman.gr/index.php

Ποίηση

-1-
Κρυστάλλινη πέτρα δω
έστρωσα δρόμο
να περάσεις νιότη μου.
-2-
Όνειρα, χρωματιστά
που τρέχουνε
ίσα με τον ουρανό.
-3-
Σκιές δραπετεύουν κρασί
γεύση λησμονιάς
στους βράχους να κρύβονται.
-4-
Λόγια φωτός ψυχή της
άστεγα φιλιά
προδομένε ήλιε της.
-5-
Ταξίδι, προορισμός
μη το αρνείσαι
μες τα λειβάδια.
-6-
Μεθύσι με βήματα
αόρατα σφυρά
ανάσες στη λεωφόρο.
-7-
Ελπίδες κοκκινομπλέ
σαν τον θυμό σου
θυμήσου την ανάσα.
-8-
Μαγνήτισε το φιλί
κάντο φυλαχτό 
γνώριμα στην αγκαλιά.
-9-
Ανθίζεις άνοιξη μου
πεπρωμένο ζεις
άλλη ζωή πιο καλή.
-10-
Άγκυρα που χάθηκες
στο μοιραίο σου
ρυτίδες χρωματιστές.

-11-
Περπατώ στη στέγη
πλάνη στη σκέψη
φωτογραφία νύχτας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το χαϊκού είναι η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο και προέρχεται από την Ιαπωνία του Μεσαίωνα. Στην πραγματικότητα είναι μια ποιητική φόρμα που αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους ή σε έναν χωρισμένο με κενά, και συνήθως περιγράφει μια στιγμιαία εμπειρία, μια αίσθηση, ένα συναίσθημα, μια εικόνα της φύσης κλπ, την οποία ο ποιητής επιθυμεί να διατηρήσει στις συνειδήσεις των αναγνωστών του.

Ως όρος το χαϊκού καθιερώνεται πιθανότατα στα τέλη του 19ου αι. από τον Μασαόκα Σίκι, ποιητή, εκδότη και εκμοντερνιστή του είδους, ενώ εισηγητής των χαϊκού στην Ελλάδα είναι ο Γιώργος Σεφέρης («Δεκαέξι χαϊκού», Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928-1937) ).

Χαϊκού είναι ουσιαστικά κάτι παραπάνω από ένα απλό ποίημα είναι περισσότερο μια πνευματική άσκηση: ομορφιά ίσον αφαίρεση, λιτότητα, γαλήνη, περισυλλογή. Γι’ αυτό κι η φόρμα του είναι τόσο κλειστή και παραδοσιακή.

Έχει το χαρακτηριστικό ενός ευχάριστου ξαφνιάσματος για κάτι οικείο και καθημερινό, που λέγεται ήρεμα και ευγενικά, αγγίζοντας τα πράγματα στην ουσία τους. Ποίηση εμπνευσμένη από τη σοφία Ζεν, μία πνευματική πορεία πρακτικής άσκησης στην καθημερινή ζωή.

Και επειδή στους ποιητές των χαϊκού υπάρχει η συνείδηση ότι η ζωή είναι πάνω από τις λέξεις, τα λόγια είναι ελάχιστα, αφήνοντας τον αναγνώστη να «συμπληρώσει» αυτή την γεύση του αιώνιου. Έτσι γίνεται προσπάθεια να συλληφθεί η στιγμή και να περάσει στο απυρόβλητο του χρόνου

Από τη Συλλογή "Χαϊκού - Επέμβαση"

 

Γράφει Η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr

Ποίηση

Φορές, δεν σ’ αγαπώ

χωρίζω το σώμα από τη ράχη

κι υψώνω χέρι κατά μπρος

να φτάσω τον κορμό μιας μάγισσας

κουφοξυλιάς λιγνής και ανέραστης

που ‘ναι κρυμμένη στον ακάλυπτο.

Φορές, που ανοίγω το κλουβί στα δυο

σηκώνω τα μαλλιά ψηλά να κάνουνε αέρα

τα μπλε, τα πράσινα, τα τυμπανοκρουστά

να ισιώσουνε οι μπούκλες μου και να στρωθούν

στους ώμους όπως τα χέρια σου που είχες το συνήθειο

να τα ακουμπάς σ’ ολόκληρο μου τον λαιμό

αγγίζοντας και λίγο από τα χείλη.

Φορές, με ψηλαφώ ανέπαφα

ορίζοντας τα σύνορα του χάρτη ανάμεσα στο

στήθος και το στήθος ως τους παχείς γλουτούς

της ομορφιάς.

Φορές, φωνάζω στον αόριστο να σ’ ακουμπήσει ευλαβικά

να θυμηθώ πως ήταν που κρυφά μοιρολογούσαμε

τον λυπημένο φίλο

την γυμνούλα μυγδαλιά

το άδειο μας πακέτο απ’ τα τσιγάρα

να βγω στο πεζοδρόμιο με το φουστάνι ανοιχτό

να κάνω πως γυρνάς από τον πόλεμο

ίδιος και απαράλλαχτος να μου ζητάς να υποκύψω

να βάλω νερό μες τη φωτιά

και έπειτα να σου δοθώ μουγκά

όταν το ηλιόσπερμα σπάσει την πόρτα μας στα δυο

και ξεχυθεί αυθάδικα στην σκοτεινή μου ήβη.

Αγγελίνα Ρωμανού 

http://www.poiein.gr/

Ποίηση

Χωρίζω, αφού είναι ένα ψέμα πια στη ζωή μου
η ύπαρξη του μέλλοντος.
Από το μέλλον χωρίζω.
Ξέρω τα πάντα κάτω απ’ την τεράστια σκιά του θα ζω,
μ’ αυτό το ΘΑ που αναβοσβήνει σταθερά
παίζοντας με την ελπίδα.
Όμως συγκεντρώνομαι πια στο ΤΩΡΑ.
Οι στιγμές, οι ώρες, οι μέρες,
κυλάνε στο παρόν.
Και ξαφνικά κάτι σαν γέλιο
ακούγεται μέσα μου:
Ούτε μιαν ανάσα δεν παίρνεις
–λέει μια φωνή–
χωρίς να στηρίζεσαι στην αοριστία του μέλλοντος.
Τότε, λέω, ο χωρισμός αναβάλλεται. Για πάντα.

Από τη συλλογή «Των αντιθέτων διάλογοι και με τον ανήλεο χρόνο

images/2017/POIHSH_17-18/EPILOGES.jpg

Ποίηση

Παντού την είδα.
Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει στο κενό.
Ν’ ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου.
Καπνίζει αμέτρητα τσιγάρα.
Είναι χλωμή κι ωραία.
Μα αν της μιλάς ούτε που ακούει καθόλου.
Σαν να γίνεται κάτι άλλου - που μόνο αυτή τ’ ακούει, και τρομάζει.
Κρατάει το χέρι σου σφιχτά,δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί.
Δεν την έπιασα ποτέ και δεν της πήρα τίποτα.

~Οδυσσέας Ελύτης

Ποίηση

Σάς εύχομαι να αγαπάτε ό,τι πρέπει ν' αγαπηθεί και να ξεχάσετε ό,τι πρέπει να ξεχαστεί.

Σάς εύχομαι πάθη, σας εύχομαι σιωπές.

Σάς εύχομαι να ξυπνάτε με τραγούδια πουλιών και γέλια παιδιών.

Σάς εύχομαι να σέβεστε τη διαφορετικότητα των άλλων, γιατί είναι σπουδαίο να ανακαλύπτουμε την αρετή και την αξία του καθενός.

Σάς εύχομαι να αντιστέκεστε στη στασιμότητα, στην αδιαφορία και στ' αρνητικά της εποχής μας.

Τέλος, σάς εύχομαι να μην εγκαταλείψετε ποτέ την αναζήτηση, την περιπέτεια, τη ζωή, την αγάπη, γιατί η ζωή είναι μια θαυμάσια περιπέτεια που κανένας δεν πρέπει να εγκαταλείπει χωρίς να δώσει σκληρή μάχη.

Σάς εύχομαι ιδιαίτερα, να είστε ο εαυτός σας, περήφανοι γι' αυτό που είστε, και να χαίρεστε, γιατί η ευτυχία είναι το πραγματικό μας πεπρωμένο.

Ζακ Μπρελ, Ευχές για ευτυχισμένο νέο έτος, 1η Ιανουαρίου 1968

https://3pointmagazine.gr/

Ποίηση

 Μα σκέψου, στα δώδεκα μου χρόνια να μ' αρπάξουν απ τον Πύργο, απο τα γύρω μου κι απ ότι πιο πολύτιμο είχα τότε και να με κάνουνε κυρία Λίντον, γυναίκα ανθρώπου ξένου, αποδιωγμένη απ τον παλιό μου κόσμο! Μα σκέψου, στα δώδεκα μου χρόνια να μ' αρπάξουν απ' τον Πύργο, απο τα γύρω μου κι απ' ότι πιο πολύτιμο είχα τότε και να με κάνουνε κυρία Λίντον, γυναίκα ανθρώπου ξένου, αποδιωγμένη απ' τον παλιό μου κόσμο!

Βλέπεις τι φοβερό που ήτανε…

Κι ας κουνάς το κεφάλι σου, Νέλλυ, φταις λίγο κι εσύ γι' αυτά όλα. Θα 'πρεπε να μιλήσεις στον Έντγκαρ, στ' αλήθεια, και να τον αναγκάσεις να μ' αφήσει ήσυχη…

Ω, κλαίω ολόκληρη! Θα 'θελα να 'μουν έξω τώρα! Να 'μουνα ξανά ένα κοριτσόπουλο, άγριο και θαραλλέο και λεύτερο, να γελάω με τα πειράγματα και τις προσβολές των άλλων, αντί να μου φέρνουνε την τρέλα!

Γιατί τάχα άλλαξα έτσι; Γιατί το αίμα μου ανάβει σαν μου πουν δυο λόγια; Ω, είμαι σίγουρη πως θα ξαναγινόμουν όπως πριν, αν ξαναβρισκόμουν ανάμεσα στα ρείκια του βουνού μου! Άνοιξε το παράθυρο, έτσι, ορθάνοιχτο!

Στύλωσε το ανοιχτό! Γρήγορα!

Γιατί δεν κουνιέσαι;” “Γιατί δεν έχω σκοπό να σας αφήσω να πουντιάσετε”, απάντησα. “Θέλεις να μου πεις πως μου αρνιέσαι τη ζωή; Μα δεν είμαι ακόμα τόσο αδύναμη! Το ανοίγω μόνη μου!”

Γλίστρησε απο το κρεβάτι πριν τη κρατήσω, πήγε ως το παράθυρο περπατώντας, το άνοιξε με ορμή κι έγειρε προς τα έξω, αψηφώντας τον παγωμένο άνεμο που τη χτύπαγε στους ώμους δυνατά.

Μ' όλα τα παρακάλια μου, δεν έλεγε να τραβηχτεί, ώσπου τελικά δοκίμασα να την τραβήξω με τη βία.

Πηγή: cityportal.gr

Ποίηση

του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου

Όλα,
είχαν πάρει το χρώμα
της σπάνιας υποδοχής.
Άνθρωποι, σπίτια, δρόμοι
κι ήρθαν τα Χριστούγεννα.
Η ψυχή μειλίχια
βγαίνει απ τα κάγκελά της
ν αγγίξει θέλει
την αγιότητα των στιγμών.
Να πλυθεί
στο περίσσιο φως τ αστεριού
π οδήγησε τους μάγους στη σπηλιά.
Επί γης Ειρήνη να ψάλλει…
Επί γης Ειρήνη και λίγο ψωμί.
Τι κρίμα!
Η παρουσία της αέναη, ευαίσθητη,
σκοντάφτει σε ψεύτικες φωταψίες,
σ αστέρια χωρίς λάμψη
που υποκριτικά
κουβαλούν πάνω τους
την τραυματισμένη ελπίδα
ενός καλλίτερου κόσμου,
ελπίδα που κάθε στιγμή
την σκοτώνουν οι πόλεμοι , τα ναυάγια,
το γκρίζο της ζωής ,
που πρεσβεύει πόνο και θάνατο.
Μέσα απ αόριστα χαμόγελα,
κυρύγματα ρουτίνας,
κι ευχές χωρίς νόημα,
η Ψυχή
Θα επιστρέψει στην φυλακή της
και τίποτε το σημαντικό
Δεν θα έχει να πει «στις αγωνίες
και τα βάσανα των ανθρώπων.
Χριστούγεννα και πάλι
οι Ουρανοί «αγάλονται»
μα η ψυχή πονάει, πονάει!

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή