Σεπτεμβρίου 19, 2019

Ποίηση

Κοίτα τον ήλιο...Έτοιμος να φύγει.....Άκου η ανάσα του βαραίνει....Η πόλη θα χάσει λίγο από το φως του..
Αόρατη γίνομαι να δω, το πάλεμά του, το πάλεμά μου και αρμενίζω στις σκιές του..
Το φως, μας στόλισε σήμερα, μας φώτισε...Πόσο όμορφα, ανοιξιάτικα μπαλόνια πετάνε στις μπλε  θάλασσες...
Κοίτα το ήλιο...έτοιμος να φύγει έλεγες με παράπονο
Όμως μου δώσες υπόσχεση, τα δυο σώματα γίνονται ένα κάθε σούρουπο, και εγώ γέλαγα, παραγέλαγα μάλιστα
Ο ήλιος όμως μας φώτιζε, αρκεί να τον πιστεύεις έλεγες, μεροκάματα ξόδευες για να τα λες, έστω και αν κρύβεται μας καίει τις καρδιές...Και φώτιζε...
Οι ακτίνες του φτάνουν μέσα μας, φτάνουν ως εκεί...Αρκεί να το πιστέψεις..Το πετυχαίνεις, πιάνει...

Έλεγες...Άγρια τα πάθη με μουσικές..
Ήλιε μου, εσύ φωτίζεις και τη νύχτα, τα άσπρα σεντόνια που μας τυλίγουν κολασμένα....
Το πάρτυ του χθες τέλειωσε καθώς κλαίει ο ήλιος που χάνεται...Και η συμπόνια, μια ζωγραφιά πάνω στα κορμιά μας με σκοπό..
Μελωδικά οι σκέψεις μου χάνονται, γίνονται λέξεις....Άλλη μια μέρα κλείνει, άλλη μια μέρα τελειώνει έτσι....Και εγώ προκλητικά βάζω χρώματα εκεί που κοιτώ τη ζωή, έτσι πρέπει να ΄ναι τραγουδιστά...Χρώματα στο τέλειωμα....γύρω - γύρω εκεί που το μονοπάτι στο χάρτη σβήνει.. Κάτι μου κρύβεις στα σεντόνια, μα τα αρώματα της άνοιξης κρεμασμένα στα σχοινιά, όλη μέρα δεν μιλούν.....Και εγώ γέλαγα, παραγέλαγα μάλιστα...

Μα γιατί φεύγεις κάθε μέρα ήλιε; Γιατί;

Γράφει Μίκα Καππάτου
Υπό έκδοση συλλογή

https://www.forwoman.gr/index.php

Ποίηση

Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ: πώς σ’ αγαπώ; Άσε με να μετρήσω τρόπους

Πώς σ’ αγαπώ; Άσε με να μετρήσω τρόπους.
Σε αγαπώ στο βάθος και στο πλάτος και στο ύψος
Που η ψυχή μου μπορεί να κατακτήσει, όταν νιώθει αμήχανη
Για τους σκοπούς της ύπαρξης και της γοητείας της ιδεατής.

Σε αγαπώ στο επίπεδο της καθημερινής
Της πλέον ήρεμης ανάγκης, στο φως του ήλιου και του κεριού.

Σε αγαπώ ελεύθερα, όπως όταν οι άνθρωποι αγωνίζονται για τη νίκη του καλού
Σε αγαπώ αγνά, όπως όταν γυρίζουν από προσευχή.
Σε αγαπώ με ένα πάθος που έβαλα σε χρήση

Μες στις παλιές μου λύπες και με μια πίστη
από την ηλικία μου την παιδική.

Σε αγαπώ με μιαν αγάπη που φαινόταν πως θα χάσω
Με τους χαμένους μου άγιους – Σε αγαπώ με την αναπνοή,
Με τα χαμόγελα και τα δάκρυα όλης της ζωής μου! Κι αν ο Θεός θελήσει,

Μετά τον θάνατο θα σ’ αγαπώ ακόμα πιο πολύ

Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ

μετάφραση Χρήστος Γούδης

thessalonikiartsandculture.gr

Ποίηση

Τη μέρα που έχω πεθάνει, η αύρα μου προχωράει
Αλλά δεν νομίζω ότι η καρδιά μου είναι ακόμα στη γη!
Μην κλαις και μη λυπάσαι: "
Αχ αλίμονο, πόσο τρομερό!"
Θα πέσεις στου διαβόλου την παγίδα –
Αλίμονο, αυτό είναι φοβερό! Μην κραυγάζεις:
"Αλίμονο, χωρίσαμε!" κατά την ταφή μου -
Για μένα είναι η ώρα χαρούμενης συνάντησης!
Μην πεις «αντίο!" όταν θα είμαι στον τάφο -
Η αυλαία είναι για αιώνια ευδαιμονία.
Είδες το κατάβαση, τώρα κοίτα την ανύψωση,
Είναι η δύση επικίνδυνη για τον ήλιο και την σελήνη;
Για σένα φαίνεται για δύση, μα μήπως είναι ανατολή;
Το φέρετρο μοιάζει με φυλακή, όμως σημαίνει ελευθερία.
Ποια σπόρος έπεσε στη γη και δεν μεγάλωσε εκεί;
Γιατί αμφιβάλεις για την μοίρα των ανθρώπινης σπόρων;
Ποιες κάδος δεν ήρθε γεμάτος από την στέρνα έξω;
Γιατί θα πρέπει η ψυχή , να φοβάται το πηγάδι;
Κλείσε εδώ το στόμα σου
και άνοιξε το σε εκείνη την πλευρά.
Έτσι ώστε οι ύμνοι σου να ακουστούν
εκεί που δεν είναι χώρος!

Τζελαλεντίν Ρουμί

Ποίηση

«Κάθε αληθινή φιλία είναι ένα απόκτημα διαρκές. Η φιλία, όπως και ο έρωτας, απαιτεί τόση τέχνη όσο μια πετυχημένη φιγούρα χορού. Χρειάζεται πολλή άνεση και μεγάλος συγκρατημός. Ανταλλαγές λόγων. Μεγάλη σιωπή. Και προπαντός σεβασμός. Το συναίσθημα της ελευθερίας του άλλου. Της αξιοπρέπειάς του. Την παραδοχή.

 

 Η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ εξομολογείται στην Εύα Νικολαίδου. Και στις 124 σελίδες του να παραδίδει μαθήματα Ζωής κι Ελευθερίας. Ακόμα κι όταν αναφέρεται στον έρωτα:

« Όταν αγαπάς, όταν είσαι ερωτευμένος, όλα γίνονται από μόνα τους. Δε χρειάζονται θυμοί, φόβοι, αντάρες. Έρωτας σημαίνει να τα δίνεις όλα στον άλλον, αλλά να σέβεσαι την ατομικότητά του. Σημαίνει να μη χάνεται ο κόσμος γύρω σου όταν απομακρύνεσαι, γιατί τότε γίνεται εξάρτηση. Η ερωτική πράξη είναι μυσταγωγία, είναι ιερή και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε.

Ο έρωτας είναι έρωτας όταν δεν προσθέτει, ούτε αφαιρεί. Είναι η βάση για όλα».
Όσο για την αγάπη: «Η Αγάπη είναι δράση, είναι προσπάθεια να βοηθήσεις τον άλλον να αναπτυχθεί. Ακούμε τακτικά να λένε ότι μας αγαπούν. Τα κριτήρια όμως είναι υποκειμενικά, όπως και το κίνητρο. Οτιδήποτε κάνουμε για τον άλλο γίνεται γιατί το θέλουμε εμείς, γιατί καλύπτει μια δική μας εσωτερική ανάγκη, είναι επιλογή μας. Η αγάπη αλλάζει τον εαυτό μας, τον μεγαλώνει».
Δεν είναι, λοιπόν, να απορεί κανείς για το μεγαλείο της: «Δεν θέλω να μου δίνουν διαστάσεις ή να μου προσδίδουν ιδιότητες που δεν έχω. Είμαι ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος, που ζυμώνει το ψωμί του για να φάει, που λατρεύει τα ζώα, τα φυτά, τους φίλους και νιώθει ευτυχισμένος όταν τ’ αγαπάει όλα αυτά, χωρίς να περιμένει να τον αγαπήσουν».

Κι έτσι έζησε μια ζωή. Έτσι έγραψε. Αριστουργήματα.

 

Ποίηση

-1-
Ξεμαλλιάστηκες
για μια στιγμή πέταξες
στις γειτονιές.

-2-

Ορφανή καρδιά
άνοιξη παραπέντε
και σύ χάθηκες.

-3-

Δρόμους περπατάς
χαραγμένο ποτάμι
στάζουν οι ώρες.

-4-

Πάρε το φεγγάρι 
από τα χέρια
να μην το δούνε όλοι.

-5-

Απόψε χτύπα
δυνατά τη πόρτα μου
κλείσε τα φώτα.

-6-

Το Λιβάδι πια
ματώνει μέσα στη νύχτα
στάσου κοντά μου..

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το χαϊκού είναι η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο και προέρχεται από την Ιαπωνία του Μεσαίωνα. Στην πραγματικότητα είναι μια ποιητική φόρμα που αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους ή σε έναν χωρισμένο με κενά, και συνήθως περιγράφει μια στιγμιαία εμπειρία, μια αίσθηση, ένα συναίσθημα, μια εικόνα της φύσης κλπ, την οποία ο ποιητής επιθυμεί να διατηρήσει στις συνειδήσεις των αναγνωστών του.

Ως όρος το χαϊκού καθιερώνεται πιθανότατα στα τέλη του 19ου αι. από τον Μασαόκα Σίκι, ποιητή, εκδότη και εκμοντερνιστή του είδους, ενώ εισηγητής των χαϊκού στην Ελλάδα είναι ο Γιώργος Σεφέρης («Δεκαέξι χαϊκού», Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928-1937) ).

Χαϊκού είναι ουσιαστικά κάτι παραπάνω από ένα απλό ποίημα είναι περισσότερο μια πνευματική άσκηση: ομορφιά ίσον αφαίρεση, λιτότητα, γαλήνη, περισυλλογή. Γι’ αυτό κι η φόρμα του είναι τόσο κλειστή και παραδοσιακή.

Έχει το χαρακτηριστικό ενός ευχάριστου ξαφνιάσματος για κάτι οικείο και καθημερινό, που λέγεται ήρεμα και ευγενικά, αγγίζοντας τα πράγματα στην ουσία τους. Ποίηση εμπνευσμένη από τη σοφία Ζεν, μία πνευματική πορεία πρακτικής άσκησης στην καθημερινή ζωή.

Και επειδή στους ποιητές των χαϊκού υπάρχει η συνείδηση ότι η ζωή είναι πάνω από τις λέξεις, τα λόγια είναι ελάχιστα, αφήνοντας τον αναγνώστη να «συμπληρώσει» αυτή την γεύση του αιώνιου. Έτσι γίνεται προσπάθεια να συλληφθεί η στιγμή και να περάσει στο απυρόβλητο του χρόνου

 

Από τη Συλλογή "Χαϊκού - Επέμβαση"

 Γράφει Η Μίκα Καππάτου 

https://www.forwoman.gr

 

Ποίηση

Απόψε ξενυχτώ για να 'μαι πιο κοντά σου, για να σε φέρω πιο κοντά μου. Μια και είναι αυτές οι ώρες που ζεις.

Είναι περασμένες μία -αργά για μένα- κι αναρωτιέμαι πού μπορείς να 'σαι, και με ποιους, πώς θα 'ναι τα κέφια σου, οι ακεφιές σου.

Αν κάθομαι να σου γράψω είναι γιατί μου συμβαίνουν πράγματα που δεν περίμενα. Απ' τη Δευτέρα η ζωή μου αναστατώθηκε, κι αυτό είναι μαζί ωραίο και -δε βρίσκω τη λέξη, αν υπάρχει, συλλογίσου κάτι που είναι πολύ κοντά στην πιο βαθιά ανησυχία, κάτι σαν ίλιγγος.

Ήμουνα "ήσυχος", σα ναρκωμένος, και ξαφνικά έπαψα να 'μαι. Αυτό το χτυποκάρδι δε φανταζόμουνα πως θα μπορούσε να με πιάσει τόσο γρήγορα, τα 'χω χαμένα. Ίσως σου φάνηκα λιγάκι αμήχανος από μια στιγμή κι έπειτα, λιγάκι αφύσικος.

Είναι γιατί από μια στιγμή κι έπειτα το πιο φυσικό θα 'ταν να σε πάρω στην αγκαλιά μου. Τι με σταμάτησε;

Ίσως ο φόβος να παραδεχτώ ότι ξανάρχισα να νιώθω ένα συναίσθημα απαιτητικό, από κείνα που μπορεί να 'ναι πηγή και ευτυχίας και δυστυχίας. Ίσως κι η σκέψη ότι δε σε ξέρω αρκετά, μόλο που ώρες ώρες σε νομίζω διάφανη. Άλλες φορές όμως μου φαίνεται σα να μακραίνεις, σα να σκεπάζεσαι με κάτι που σε κρύβει, που σ' αλλάζει.

Τότε μου μοιάζεις δυνατή κι αποφασιστική, σχεδόν απρόσιτη, άσπλαχνα ψύχραιμη. Και τότε ο ίλιγγος ταυτίζεται με τη σκέψη ότι μπορεί να μη σε ξέρω, να μην ξέρω πώς και τι αισθάνεσαι, πώς θα μπορούσα να σε φτάσω, να σου φανερωθώ χωρίς μεσάζοντα, είτε για λόγια πρόκειται είτε για γράμματα.

Ξένια, θα 'θελα να μπω στη ζωή σου όπως μπήκες εσύ στη δική μου.

Αν η βιασύνη σε τρομάζει, τότε δε βιάζομαι. Δεν περιμένω άλλωστε να 'ναι όλα πολύ εύκολα. Είμαστε κι οι δυο λιγάκι καραβοτσακισμένοι. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να 'μαστε ανεξάντλητα τρυφεροί κι υπομονετικοί. Εγώ νομίζω πως το μπορώ.

Είμαι ανάστατος, αλλά μαζί με τη βαθιά ανησυχία αισθάνομαι πως η ευτυχία είναι δυνατή.

Απόσπασμα | Ξένια Καλογεροπούλου | Γράμμα στον Κωστή | εκδόσεις Πατάκη |

Το πρώτο γράμμα που ο Κωστής Σκαλιόρας έγραψε στην Ξένια Καλογεροπούλου. Ακολούθησαν 37 χρόνια κοινής ζωής.

Ποίηση

Μαρία Πολυδούρη | 1/4/ 1902 - 29/4/ 1930 

Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάη
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάη,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

| Ποιήματα | εκδόσεις της Εστίας |

Ποίηση

ΑΠΡΙΛΙΟΣ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ

Η άνοιξη γέρνει έρημη.
Η τάφρος σκούρο βελούδο
σύρεται δίπλα μου
δίχως κατοπτρισμούς.

Το μόνο που φέγγει
είναι κίτρινα άνθη.

Με φέρει η σκιά μου
σαν βιολί
στη μαύρη θήκη του.

Το μόνο που θέλω να πω
αστράφτει απρόσιτο
όπως το ασήμι
στον ενεχυροδανειστή.

Τούμας Τρανστρέμερ, Η ΠΕΝΘΙΜΗ ΓΟΝΔΟΛΑ, ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1954-1996,
Μπόνιερ τσέπης, 2011

Aπόδοση: Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

APRIL OCH TYSTNAD

Våren ligger öde
Det sammetsmörka diket
krälar vid min sida
utan spegelbilder.

Det enda som lyser
är gula blommor.

Jag bärs i min skugga
som en fiol
i sin svarta låda.

Det enda jag vill säga
glimmar utom räckhåll
som silvret
hos pantlånaren.

Tomas Tranströmer, SORGEGONDOLEN, SAMLADE DIKTER1954-1996, Bonnier pocket, 2011.

Τούμας Τράνστρεμερ (15 Απριλίου 1931 - 26 Μαρτίου 2015) Σουηδός ποιητής

Ο Τούμας Τράνστρεμερ (Tomas Gösta Tranströmer, 15 Απριλίου 1931 - 26 Μαρτίου 2015) ήταν Σουηδός ποιητής, ψυχολόγος και μεταφραστής. Τα ποιήματά του παρουσιάζουν τους μεγάλης διάρκειας χειμώνες της Σουηδίας, τον ρυθμό των εποχών αλλά και την χειροπιαστή και ατμοσφαιρική ομορφιά της φύσης. Το έργο του Τράνστρεμερ χαρακτηρίζεται επίσης από ένα μυστήριο και έναν θαυμασμό απέναντι στην ρουτίνα της καθημερινής ζωής ; κάτι που προσδίδει συχνά στα ποιήματά του μια θρησκευτική διάσταση. Έχει περιγραφεί ως ποιητής του Χριστιανισμού.

Ο Τράνστρεμερ παρουσιάζεται ως ένας από τους σημαντικότερους σκανδιναβούς ποιητές από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι κριτικοί λογοτεχνίας έχουν επαινέσει την ποίησή του για την προσβασιμότητα που διαθέτει, ακόμα και μεταφρασμένη. Η ποίησή του έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 60 γλώσσες και έχει μεγάλη επιρροή τόσο στη Σουηδία όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Το 1990 έλαβε το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Neustadt και το 2011 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, «γιατί μέσα από τις συμπυκνωμένες, διαυγείς εικόνες του, μας δίνει μια φρέσκια πρόσβαση στην πραγματικότητα»

 

Ποίηση

Τρία Χαϊκού για την άνοιξη, τον Απρίλη

1.

Πρωταπριλιά όλες
οι ψυχές που γιορτάζουν
χαμογελούν παντού.

2.

Πρωταπριλιά πια
γλεντήστε και γιορτάστε
άνοιξη παντού.

3.

Λουλούδια στο κάμπο
θάλασσες μπλέ
εικόνες, στάζουν αγέρα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το χαϊκού είναι η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο και προέρχεται από την Ιαπωνία του Μεσαίωνα. Στην πραγματικότητα είναι μια ποιητική φόρμα που αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους ή σε έναν χωρισμένο με κενά, και συνήθως περιγράφει μια στιγμιαία εμπειρία, μια αίσθηση, ένα συναίσθημα, μια εικόνα της φύσης κλπ, την οποία ο ποιητής επιθυμεί να διατηρήσει στις συνειδήσεις των αναγνωστών του.

Ως όρος το χαϊκού καθιερώνεται πιθανότατα στα τέλη του 19ου αι. από τον Μασαόκα Σίκι, ποιητή, εκδότη και εκμοντερνιστή του είδους, ενώ εισηγητής των χαϊκού στην Ελλάδα είναι ο Γιώργος Σεφέρης («Δεκαέξι χαϊκού», Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928-1937) ).

Χαϊκού είναι ουσιαστικά κάτι παραπάνω από ένα απλό ποίημα είναι περισσότερο μια πνευματική άσκηση: ομορφιά ίσον αφαίρεση, λιτότητα, γαλήνη, περισυλλογή. Γι’ αυτό κι η φόρμα του είναι τόσο κλειστή και παραδοσιακή. Έχει το χαρακτηριστικό ενός ευχάριστου ξαφνιάσματος για κάτι οικείο και καθημερινό, που λέγεται ήρεμα και ευγενικά, αγγίζοντας τα πράγματα στην ουσία τους. Ποίηση εμπνευσμένη από τη σοφία Ζεν, μία πνευματική πορεία πρακτικής άσκησης στην καθημερινή ζωή. Και επειδή στους ποιητές των χαϊκού υπάρχει η συνείδηση ότι η ζωή είναι πάνω από τις λέξεις, τα λόγια είναι ελάχιστα, αφήνοντας τον αναγνώστη να «συμπληρώσει» αυτή την γεύση του αιώνιου. Έτσι γίνεται προσπάθεια να συλληφθεί η στιγμή και να περάσει στο απυρόβλητο του χρόνου

Από τη Συλλογή "Χαϊκού - Επέμβαση"

 Γράφει Η Μίκα Καππάτου 

https://www.forwoman.gr

 

Ποίηση

Και θα φύγεις για πάντα;
Ναι....

Θα μου γράφεις;
- Δεν ξέρω...
- Μην φεύγεις μοίρα μου....
- Δεν μπορώ, δεν γίνεται....

- Αγάπε με, μόνο αυτό, αγάπα με, έκλεισαν όλοι οι δρόμοι
- Μη νοιάζεσαι αγάπη μου.....

- Θα περάσει, θα΄ρθει ο καιρός, που ίσως να ανταμώσουμε πάλι ζωή μου
- Δεν μπορώ μακριά σου, δεν μπορώ...να γείρω λίγο στον ώμο σου θέλω...

Μνήμες μου' ρχονται στο μυαλό, δε με αφήνουν, με αναστατώνουν
Για μια στιγμή τα΄χασα
Όλοι δρόμοι με οδηγούν εκεί, όταν σε πρωτοείδα, θυμάσαι;
- Δεν μπορώ, μη φεύγεις βλέμμα μου, μη...
- Μη φεύγεις τόσο για 'ΠΑΝΤΑ', ΖΩΗ  Αγέννητη

Κι΄ύστερα...ήλθε η σιωπή....
Πάγωσα, έφυγε....
Έφυγες....

Και κλαίω βουβά, θρηνώ τη φυγή...
Έφυγες Κυριακή, μια Κυριακή, νύχτωσε πάλι...

Εσύ, η αγάπη
Ότι δεν γυρίζει πίσω
Στιγμές που δεν γυρίζουν ποτέ πίσω...

Ναι, στιγμές σιωπής
Πόσο κουράγιο και δύναμη να βρω

...Και ο ήλιος, έπαψε να λάμπει μέσα στο χρόνο, χάθηκε...

Γράφει Μίκα Καππάτου
Υπό έκδοση συλλογή

https://www.forwoman.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή