Μαΐου 27, 2020

Ποίηση

Ήτο Iούλιος. Eις την οδόν διήρχοντο τα λεωφορεία, κατάμεστα από ιδρωμένον κόσμο ― από άνδρας λογής-λογής, κούρους λιγνούς και άρρενας βαρείς, μυστακοφόρους, από οικοκυράς χονδράς, ή σκελετώδεις, και από πολλάς νεάνιδας και μαθητρίας, εις των οποίων τους σφικτούς γλουτούς και τα σφύζοντα στήθη, πολλοί εκ των συνωθουμένων, ως ήτο φυσικόν, επάσχιζαν (όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι) να κάμουν με στόματα ανοικτά και μάτια ονειροπόλα, τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί - ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.

Nαι, ήτο Iούλιος· και όχι μόνον η οδός των Φιλελλήνων, μα και η Nτάπια του Mεσολογγιού και ο Mαραθών και οι Φαλλοί της Δήλου επάλλοντο σφύζοντες στο φως, όπως στου Mεξικού τας αυχμηράς εκτάσεις πάλλονται ευθυτενείς οι κάκτοι της ερήμου, στην μυστηριακή σιγή που περιβάλλει τας πυραμίδας των Aζτέκων.

Tο θερμόμετρον ανήρχετο συνεχώς. Δεν ήτο θάλπος, αλλά ζέστη - η ζέστη που την γεννά το κάθετο λιοπύρι. Kαι όμως, παρά τον καύσωνα και την γοργήν αναπνοήν των πνευστιώντων, παρά την διέλευσιν της νεκρικής πομπής προ ολίγου, κανείς διαβάτης δεν ησθάνετο βαρύς, ούτε εγώ, παρ' όλον ότι εφλέγετο ο δρόμος. Kάτι σαν τέττιξ ζωηρός μέσ' στην ψυχή μου, με ηνάγκαζε να προχωρώ, με βήμα ελαφρόν υψίσυχνον. Tα πάντα ήσαν τριγύρω μου εναργή, απτά και δια της οράσεως ακόμη, και όμως, συγχρόνως, σχεδόν εξαϋλούντο μέσα στον καύσωνα τα πάντα - οι άνθρωποι και τα κτίσματα - τόσον πολύ, που και η λύπη ακόμη ενίων τεθλιμμένων, λες και εξητμίζετο σχεδόν ολοσχερώς, υπό το ίσον φως.

Tότε εγώ, με ισχυρόν παλμόν καρδίας, σταμάτησα για μια στιγμή, ακίνητος μέσα στο πλήθος, ως άνθρωπος που δέχεται αποκάλυψιν ακαριαίαν, ή ως κάποιος που βλέπει να γίνεται μπροστά του ένα θαύμα και ανέκραξα κάθιδρως:

"Θεέ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου".

Ανδρέας Εμπειρίκος Εις την οδόν των Φιλελλήνων

Οκτάνα  εκδόσεις Ίκαρος 

https://www.facebook.com/MikroKaraviBookstore/

https://www.forwoman.gr/

Ποίηση

Κοιτώντας το ρολόι του τοίχου να δείχνει κοντά 2 μεσημέρι (14.00) με τρώνε τα φίδια...Πάλι τα ίδια σκέφτομαι...

Απ΄το παράθυρο της κουζίνας μπαίνει μαΐστρος....Πάλι θα χάσω το μεσημεριανό μου μπάνιο. Το έχει δει ο μπαμπάς γι αυτό καθυστερεί...

Μα γιατί κάθε μεσημέρι τα ίδια και τα ίδια;;

Μου στερεί αυτός ο αέρας δυο πράγματα που αγαπώ...

Το μπάνιο στο φανάρι (εκεί έμαθα να κολυμπώ και στη Κυανή Ακτή του Πατσούρα) και την παρέα που κάνω με τον μπάμπα.....Όλη η διαδικασία κάτι σαν παραμύθι....Να περιμένω φορώντας το μαγιό να περάσει με την βέσπα να φύγουμε....

 Να κορνάρει με τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνει και να κατεβαίνω τα σκαλιά πέντε πέντε για να φύγουμε...
Πιο μικρή θυμάμαι πολύ καλά, με έβαζε μπροστά όρθια, (είχα μάθει στις διαταυρώσεις που έκοβε ταχύτητα) να πατάω το κουμπάκι της κόρνας μόνη μου...

Πολλές φορές το έκανα για πλάκα, πόσο μου άρεσε δεν λέγεται..Μεγαλώνοντας καθόμουν πίσω "αντρικά" ποτέ "γυναικεία" όπως ο μπαμπάς...Ετσι και μόνο έτσι!!

Να φθάνουμε στο φανάρι και να κάνουμε μπάνιο...Μεγάλη στιγμή, η πιο γλυκιά της μέρας μου..
Μικρούλα τον θαυμαζα που μπορούσε να κάνει βουτιές και να πηγαίνει μακριά...Μεγαλώνοντας έπαψα να τον θαυμάζω γιατί τα είχε κόψει αυτά. Κολυμπάει σαν γέρος, κουρασμένα.... όταν το λέω ...δεν του αρέσει.

Να βάζει μαΐστρο και να μου λέει να βγω απ΄το νερό... 
Να παίζουμε με άλλα παιδιά μπάλα στα ρηχά. 

Όταν στο φανάρι έχει λαδιά, κάνουμε διαγωνισμό κολύμβησης ποιος θα φτάσει πρώτος στις καταβόθρες. Το βράδυ λοιπόν ο νικητής παίρνει κέρασμα στο ζαχαροπλαστείο του μπαμπά (βοσκοπούλα).
Ένα δροσερό αναψυκτικό ΔΙΑΝΑ ή υποβρύχιο βανίλια σε πολύ παγωμένο νερό ή δυό μπάλες παγωτό κρέμα-σοκολάτα

Μετά το κολύμπι καθόμαστε πάνω στις πέτρες για να στεγνώσουμε και μου μιλάει, μου μιλάει και εγώ ακούω, ακούω... 
Απίστευτες ιστορίες της εποχής, της κατοχής, του σεισμού, του μαγαζιού, της δουλειάς και της πλατείας (Κεντρική πλατεία Αργοστολίου την δεκαετία του ΄70)...

Άμα έχει κύμα είναι καλύτερα, εμπνέεται περισσότερο στις πέτρες και στα φύκια του Φαναριού που καθόμαστε.. άσε που έχουμε περισσότερο χρόνο...Και εγώ νιώθω πως ο μαΐστρος με το ζόρι βάζει μέσα μου τη μυρωδιά της θάλασσας ...Και εισπνέω, εισπνέω εισπνέω, βαθιά μέχρι να σκάσω από ευτυχία που ζω τη στιγμή!

Η ώρα της επιστροφής είναι πάντα η ίδια...Βλέπει το καράβι που έρχεται από Ληξούρι προς Αργοστόλι και καταλαβαίνει τι ώρα είναι.

Φεύγουμε από εκεί με μουρμούρα που  "χάλασε" ο μαΐστρος το μπάνιο μας. Εγώ πάλι σκέφτομαι ότι πέρασα πολύ ωραία και ευτυχώς που δεν το έχασα...Σήμερα έκανα το έβδομο....

Σπίτι για φαγητό ξεκούραση και λίγο διάβασμα... Το βράδυ ΣΤΟ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ έχουμε να συσκευάσουμε μάντολες (τοπικό παραδοσιακό προιόν με αμυγδαλάκι και ζαχαρίτσα) βαμμένες με κόκκινο φυτικό χρώμα από φύκια θάλασσας και μόλις κλείσουμε, πολύ αργά πλένουμε πεζοδρόμια τα παιδιά με αμοιβή φυσικά!!!

(Aπό το ημερολόγιο μου.To αφιερώνω στο μπαμπά μου, είναι ο μήνας του, του ανήκει!!)

Μίκα Καππάτου

forwoman.gr

Ποίηση

Εμείς...Ναι η γενιά ΤΩΝ...Πενήντα, εξήντα - μη με ρωτάτε, δεν μπορώ άλλο τόσο πόνο....Μία κλαίω, μία γελάω...

Ρυτίδες παντού στις ρεματιές και στα μάτια...
Φωτιά στα ΜΠΟΤΟΞ αφού μπορούμε ακόμα, ΘΑ ΡΘΕΙ μετά το νυστέρι..Τ ι Ζωντάνια και φρεσκαδούρα
Μα να εκεί είναι είναι και το μπέρδεμα....Είμαστε όλες ίδιες...
Χαιρόμαστε, ή κλαίμε τελικά;

Μας αρέσει που είμαστε όλες όμοιες, και δεν μπορούμε να γελάσουμε καν;
ΓΟΥΕΛΚΑΜ... ήταν η επιθυμία μου, χωρίς ρυτίδες, ο χρόνος να μη υπάρχει..Εγώ και το μυστικό μόνο...δΕν λέω την αλήθεια ....
Όλες όμοιες...

Η στιγμή που οι τρίχες πληθαίνουν στο μουστάκι, τα μαύρα μαλλιά γίνονται όλο και πιο άσπρα, το δέρμα γεμίζει γραμμές  ΚΑΙ κουνιέται ένα πράμα..Φρίκη, βουρκώνω----
Όλες όμοιες, όταν γελάμε, όταν πνιγόμαστε, όταν κλαίμε....
Ακούω την άλλη φωνή......Την άλλη...
Πόσο να χαίρομαι, δέκα χρόνια πιο κάτω, αφιερωμένο, για όσους δεν με ξέρουν, Πόσο νέα, Τι κάνει βρε Παιδιά και κρατιέται;;;

Δηλαδή πως θα πρέπε να είμαι;;Μη με αδικείς σε παρακαλώ!
Κενό, ΠΟΣΟ κρατιέται ΑΥΤΗ;;;
Δεν ξέρω, τι μ΄αρέσει....
Με ξέχασε ο χρόνος παιδιά, αυτό έχω να πω...και μάλλον μ΄αρεσει ΠΟΛΥ - Χειροκροτήστε την! Ή να κοιτάξω την αποδοχή; Μπότοξ, Μπούρδες και μακιγιάζ!!

 

Γράφει Η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr/index.php

 

Ποίηση

Αποσπάσματα από του βιβλίο Έρωτας ή τίποτα

Οι άνθρωποι που αποφασίζουν να είναι μαζί θέτουν ένα σημαντικό στοιχείο στην κοινή ζωή τους. Την σχέση τους. Κύριο στοιχείο σ’ αυτό που ονομάζεται σχέση, είναι η επιθυμία των συντρόφων να είναι μαζί και να μοιράζονται όλες τις πλευρές τους.

Τα ζευγάρια θέλουν να είναι μαζί. Αποζητά ο ένας την παρέα του άλλου. Θέλουν να έχουν κοινούς φίλους. Να έχουν κοινές δραστηριότητες. Να μοιράζονται τα μυστικά τους. Να εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Να εκτιμούν την άποψη του άλλου για τις προσωπικές τους δυσκολίες. Να απολαμβάνουν την τρυφερότητά τους. Να θέτουν σε προτεραιότητα τη σχέση τους.

Στο παρελθόν, αλλά και σήμερα ακόμη, η οικειότητα ταυτιζόταν με την άνεση να συμπεριφέρεσαι και να εκφράζεσαι, δίχως να ασχολείσαι με το πως αισθάνεται ο άλλος. Εν ονόματι της οικειότητας επικρατούσε η ασέβεια προς το πρόσωπο και τα συναισθήματα του άλλου. Μια ψευδεπίγραφη ειλικρίνεια που δεν γνώριζε να σέβεται. Μια προχειρότητα, εν ονόματι της απλότητας. Μια χαλάρωση που οδηγούσε στην αυτοεγκατάλειψη στον προσωπικό χώρο και στην παρορμητική, μη επεξεργασμένη συμπεριφορά προς τον σύντροφο.

Η αυθεντική οικειότητα μεταξύ των συντρόφων ξέρει να σέβεται, να γνωρίζει τα όρια που δεν εμποδίζουν τη σχέση, αλλά τη διασώζουν. Η οικειότητα δεν θεωρεί δοσμένο τον άλλον, αλλά διαρκώς δημιουργεί νέους όρους για να τον συναντά στις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες της ζωής.

Η ερωτική σχέση απαιτεί την προτεραιότητα. Η οικειότητα για να αναπτυχθεί απαιτεί τον προσωπικό χώρο και χρόνο. Απαιτεί την διαρκή τροφοδοσία.

Ο προσωπικός χώρος αφορά στον εσωτερικευμένο χώρο του ζευγαριού που διαμορφώνεται από την διαρκή επικοινωνία τους.

Ο προσωπικός χώρος στο ζευγάρι είναι ο κοινός χρόνος τους. Ο χρόνος που πάντα είναι πολύ λίγος για ένα ζευγάρι που αγαπιέται. Ο χρόνος που αφιερώνεται στις συζητήσεις τους, που αφορούν πληροφορίες για τον χρόνο που έζησαν ξεχωριστά και για τα όσα κατάφεραν. Για τα όσα συνειδητοποίησαν μόνοι τους και θα ήθελαν να τα μοιραστούν. Για τα όσα όμορφα και σημαντικά έχουν ζήσει τώρα ή στο παρελθόν και θα ήθελαν να τα επεξεργαστούν από κοινού, ώστε να διασωθούν στην κοινή μνήμη. Για τα όσα πικρά, επώδυνα ή αηδιαστικά έχουν ζήσει τώρα ή στο παρελθόν και για τα οποία θέλουν να ορκιστούν ότι θα απουσιάζουν από την κοινή ζωή τους.

Σημαντικός είναι ο χρόνος στο ζευγάρι όταν γελούν και αστειεύονται. Όταν εξαφανίζονται όλες οι υπαρκτές δυσκολίες από την θέρμη του έρωτά τους. Όταν το παιγνίδισμα γίνεται τρόπος ζωής για όσους σέβονται την σοβαρότητά τους. Όταν η τρυφερότητα δεν αφορά μόνο το προκαταρκτικό στάδιο της σεξουαλικής σχέσης, αλλά είναι η ίδια η σχέση. Όταν η καλή διάθεση δεν είναι κουκούλωμα των προβλημάτων, αλλά η βεβαιότητα για την δυνατότητα επίλυσής τους.

Σημαντικός είναι ο χρόνος στο ζευγάρι, όταν μπορούν να χαλαρώσουν δίχως να πρέπει να απολογούνται. Όταν μπορούν να αυτοσαρκαστούν, δίχως να φοβούνται ότι θα ξεπέσουν στα μάτια του συντρόφου. Όταν αντί για γκρίνιες και παράπονα για εκείνα που ήθελαν και δεν έγιναν, μοιράζονται τις επιθυμίες και τα όνειρά τους.

Ο σύντροφος τότε δεν ακούει απλώς αυτά που του λες, αλλά γνωρίζει να αφουγκράζεται και αυτά που σε δυσκολεύουν να τα ονομάσεις, αυτά που ζητούν τον χρόνο τους για να αναδυθούν, αυτά που δεν έχεις λόγια για να τα εκφράσεις.

Ο σύντροφος που είναι ο καλός σου φίλος. Που δεν κολλάς πάνω του γιατί δυσκολεύεσαι στις σχέσεις με τους άλλους, αλλά γιατί μ’ αυτόν έχεις απεριόριστες δυνατότητες επικονωνίας και κατανόησης.

Συντροφικότητα. Η δυνατότητα να έχεις τον δικό σου άνθρωπο. Τον άνθρωπο που σε γνωρίζει και γι’ αυτό σε εμπιστεύεται. Να έχεις δίπλα σου κάποιον που θέλει να σε ακούει, όχι για να σου κάνει χάρη, αλλά γιατί εμπλουτίζεται από την σχέση του με σένα. Να έχεις τον δικό σου άνθρωπο που δεν σε παρεξηγεί, γιατί γνωρίζει να εξηγεί τις προθέσεις σου. Να θέλεις να είσαι μαζί του όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί μαζί του είσαι ολόκληρος ο εαυτός σου.

Συντροφικότητα. Η αίσθηση ότι είναι ο δικός μου άνθρωπος. Ο αγαπημένος. Ο σημαντικός. Αυτός που με δυσκολεύει με το να είναι παρών, ακόμη και στη μοναξιά μου. Αυτός που με δυσκολεύει με το να μη δέχεται τους συμβιβασμούς μου. Αυτός που με δυσκολεύει με την ομορφιά της αγάπης του. Αυτός που με δυσκολεύει με το να μην του φτάνει ποτέ ο κοινός μας χρόνος. Αυτός που με δυσκολεύει με το να με εμπιστεύεται απρουπόθετα. Αυτός που με δυσκολεύει με το να μην μου επιτρέπει να εγκλωβίζομαι στα άσχημα. Αυτός που με δυσκολεύει με το να μην μου επιτρέπει να παραιτούμαι. Αυτός που με δυσκολεύει με το να με βλέπει ερωτικά, ακόμη και όταν εγώ δεν αντέχω τον εαυτό μου. Αυτός που με δυσκολεύει με το να μου ζητά να είμαι ο εαυτός μου και μόνο αυτό.

Αποσπάσματα από του βιβλίο του Δημήτρη Καραγιάννη, Έρωτας ή τίποτα

Εκδόσεις Αρμός

Ποίηση

Πατρίδα
Warsan Shire – Ουαρσάν Σάϊρ
H Warsan Shire Γεννήθηκε στην Κένυα και μεγάλωσε στην Αγγλία

τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους

το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του

αφήνεις την πατρίδα
μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά
φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου
ζεστό αίμα στην κοιλιά σου

δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες
μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου
και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο
ανάμεσα στα δόντια σου
και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού
δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά

κανένας δεν καίει τις παλάμες του
κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια
κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες
εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει
σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.

κανένας δε σέρνεται
κάτω από φράχτες
κανένας δε θέλει να τον δέρνουν
να τον λυπούνται
κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων
ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία
όπου το σώμα σου πονούσε
ή τη φυλακή,
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη
από μια πόλη που φλέγεται
και ένας δεσμοφύλακας το βράδι
είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό
γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου

κανένας δε θα το μπορούσε
κανένας δε θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για να ακούσει τα:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες
βρωμομετανάστες
ζητιάνοι ασύλου
που ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας

πώς δε δίνουμε σημασία
στα λόγια
στα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να καταπιείς
από τα χαλίκια
από τα κόκαλα
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου

και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα
να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου
να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς
να πνιγείς
να σωθείς
να πεινάσεις
να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια
η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι
μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου
που λέει
φύγε,
τρέξε μακριά μου τώρα
δεν ξέρω τι έχω γίνει
αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού
θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ.

Η Σομαλή -γεννημένη στην Κένυα και μεγαλωμένη στη Μεγάλη Βρετανία- ποιήτρια, Warsan Shire, για τους πρόσφυγες 

Ποίηση

Όσοι αγαπούν να τους προσέχεις, ακούς;
Πλάι στην ανάσα τους, μεγαλώνει ένα αστέρι, αυτό του έρωτα..
Δεν υπάρχει λύπη, μόνο χαρά και Αγάπη...Νύχτες που ψάχνουν εσέ..
Να τους προσέχεις
Θα ρθουν όταν αυτοί μπορούν, μέσα στο θόρυβο της πόλης, σαν μάγισσες στα όνειρα σου
Θα ρθουν αφού ερωτευτούν πλάι σου να ακουμπήσουν για πολύ, ονειρέψου ζωή μενεξεδένια
Θα΄ ρθουν, να το θυμάσαι!
Ερωτευμένοι στο φως του δειλινού - φτερούγισμα στο στομάχι, σαν πιάσιμο στην αλήθεια
με όρκους, Πάντα θα σ΄αγαπώ, σ΄αναζητώ, θα ζω μόνο για σένα και τέτοια..
όλο αλήθειες, χωρίς να κρύβονται, Ποτέ!
Να τους προσέχεις, θα΄ρθουν..συντροφιά με τη βροχή του θέρους!
Με χρώματα, χωρις απάτες,
παρέα με την ελπίδα, την ηλιαχτίδα
να μη μετράς τη λύπη μάγισσα ζωή..
Παρά μόνο το βλέμμα του ονείρου
της αγάπης του θέρους!

 

Γράφει Η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr/index.php

Ποίηση

Με λόγια απλά..καθημερνά..
ξεσκέπαστα..επικίνδυνα αληθινά
που δε στοχεύουνε στο θυμικό
μα στις χορδές στοχεύουν της καρδιάς
έτσι μ' αρέσει να μιλώ..
σταράτα και με μπέσα..
Πάει καιρός που εμεγάλωσα
εγύρισα την πλάτη μου στο ολίγον
έπαψε το κυνήγι μαγισσών..
δεν ψάχνω μπούκλες στις τριανταφυλλιές..
με θέα τις οθόνες να γεμίσω..
άνοιξα το παράθυρο της γνώσης το σοφόν
οι χαραμάδες να γεμίσουν φως..
οσμίστηκα τον πλούτο τον κρυμμένο.
τις λέξεις εσεβάστηκα ..τις κατανοητές..
με την ανάσα μου τις πότισα..
εκείνες που ριζώνουνε ίσαμε τις καρδιές..
Θέλει φαντασία η ζωή ..απλότητα..αλήθεια
θέλει μουσικές για να την τραγουδάς..
με στίχους που να συγκινούν
τα φύλλα της ψυχής...
την ομορφιά θηλάζω τα πρωινά
σκίζω τους γκρίζους πάπυρους
της νύχτας τους βρεγμένους
ίσως να νιώθω κι ευτυχής..
στη μυρουδιά ενός μωρού
γυναίκα εγώ...
τα φίλτρα μου..μου γνέφουν...
στη μυρουδιά ενός καφέ..
σε μιας γαρδένιας τη μοσχοβολιά
στη μυρουδιά του σαπουνιού
πα στα φερσκοπλυμένα μου μαλλιά..
θαρρώ πως είμαι ζωντανή..
θαρρώ πατώ στη γη γερά...
Έτσι είμαι εγώ..και κλαίω και γελώ..
σωπαίνω και φωνάζω..
μιλώ με τον καθρέφτη μου..
συχνά παρακαλώ τον..
συνομωτώ..ξορκίζω τον..
τα λάθη μου..τα σκιερά..τα πάθη μου
σε μένα να επιστρέφει..
στο δαχτυλάκι μου δεν κρύβομαι
δροσοσταλιές ρουφώ απ' τη ζωή..
μήπως και την προκάνω..

''Αγαπώ την Απλότητα'' - Σοφία Θεοδοσιάδη

http://aromasofias.blogspot.com/2019/06/blog-post_86.html

https://www.forwoman.gr/index.php

Ποίηση

Αδράχτι ο χρόνος που κλωθογυρνάει..
κλωστές κι ονείρατα να γνέθει..
κλωστές πα σε ανέμες πότε γκρίζες..
άλλοτες λευκές ..
χρωματιστές να βάφονται..
υφάδια αργαλειού ζωής..
να υφαίνουν δρόμους άλλοτε
σαν δίχτυα μπερδεμένους..
κι άλλοτε πάλι καθαρούς
με δίχως..ούτε κόμπους..
δε σου γυρίζει πίσω ο χρόνος ό,τι έγνεσε..
μορτάκι αλήτικο..
τρέχει και τρέχει να προλάβει....

Κι εμείς σε μια πορεία αέναη..
το νήμα ακολουθούμε..
γι αυτό σου λέω τραγουδιστά
έλα στη βάρκα μας κι εσύ
στου δειλινού το απόκαμα....
εκεί όπου της νιότης μας οι ''εκδρομές''..
δεν πάψανε στιγμή..για να μας τυραγνούνε..
με της ψυχής μας τα πανιά..
στα πέλαγα τα καταγάλανα
παρέα με τους γλάρους ν' ανοιχτούμε..
να μας ''χτυπήσουν'' οι αέρηδες..
ν' ανάψουμε ξανά φωτιές..
να αυθαιρετήσουμε ξανά απ' την αρχή..
της μοίρας τα κιτάπια μας
μήπως κι αλλάξουν ρότα.............

'' Στου δειλινού το απόκαμα'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

http://aromasofias.blogspot.com

Ποίηση

Kαι μου το λέγες....Μη μεγαλώσεις, μεγάλος ο καημός, μη την πατήσεις σαν και με..

Και αν μεγαλώσεις κάντο κομψά, να μη σε πάρει χαμπάρι κανείς..
Δικό σου το θέμα, εσύ θα ταξιδέψεις το όνειρο της ζωής σου, να ονειρεύεσαι όμως το φιλί της ζωής........
Κοίτα μη ξεμείνεις από τύχη, αγάπη συμπόνια, ελπίδα, ζωή....

Να ταξιδεύεις τη καθημερινότητα σου, μεθυσμένα, παρέα με τις αχτίνες του ήλιου καθώς κρύβεται στο ηλιοβασίλεμα, αλλά δυνατά....
Να ταξιδεύεις τη σκέψη σου, να γελάς όταν κοιμάσαι, να ταξιδεύεις τα όνειρα σου για να μη πλήττεις...
Να κοιτάς ευθεία στη ανατολή του χορού..

Να γυρεύεις το σκοπό της ζωής, και άσε τον κόσμο, αγάπα τον μα άστον...
Να είσαι ο αετός της δικής σου ψυχής με νύχια γατζωμένα στις σάρκες σου να μη φεύγεις...με ένταση να ζεις.....να ζεις..
Πες το και σ΄αλλους, να το μοιράζεσαι, έτσι για μαθαίνουν να ζουν, όλοι οι άνθρωποι, οι δικοί μας, να αγαπούν ευτχισμένα να ξέρουν ότι αναπνέουν σήμερα, χωρίς πόνο...
Αγάπα τα λίγα, και άσε ανοιχτά παράθυρα για να ακούγεσαι...

Να ακούς τη σιωπή σου, η σιωπή....

Το Τίποτα...Αυτό θες, μη ξεσπάς, οργανώσου, προστατέψου, άκου τη φωνή σου....
Σκίζει τη τεράστια σιωπή του κόσμου, εκεί θα βρεις γοητεία, και ας μη σε θυμούνται, και θα ξέρεις πως η αγκαλιά δεν είναι συμβόλαιο....βρες την στην άκρη της όχθης, Στη σιωπή, κομψά με μουσική...Να μαζεύει η ψυχή τύχη!!

Γράφει Η Μίκα Καππάτου

https://www.forwoman.gr/index.php

Ποίηση

"Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά

ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα, γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις …με κάθε αντίο μαθαίνεις

katherineposts1.blogspot.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή