Νοεμβρίου 20, 2018

Ποίηση

Κλαίω...
Κλαίω, μου λείπεις... και NAI μου λείπεις..
Θρηνώ, σαν να έχεις φύγει...Η φωνή της απώλειας, Έχεις φύγει....
Κάθε φορά είΣαι απώλεια...και βαριά-αναστενάζω στα όσα προβΛήματα, και προσκυνώ στην ύπαρξη Αυτής της γεύσης που με κόπο στήνω μέσα στη καταιγίδα...Απώλεια..
Κοίτα, απόλαυσε μου είχες πει....Έχει πολύ κόπο όλο αυτο...Ξέρεις αυτό το φιλί, το πέταγμα, το μούδιασμα.. Αρκεί που ΝΑ είσαι εδώ να ακΟΥω, αυτή την υπέροχη ΑΝΑΣΑ...Η γεύση της ύπαρξης!

Και γίνεσαι ποίημα μέσα σε ένα στίχο...Τεράστιο

Και το ρολόι;;;
Ότι θέλει κάνει, αρκεί η λέξη σου, το ανακάτεμα της ύπαρξης και ο χτύπος να μη γίνεται χρόνος.. Λέγεται χρόνος στη διαδρομή...

Όλα, ένα συναίσθημα μπερδεμένο, μια διαμαρτυρία μέσα στην ημέρα...Ίσως τραγούδι καθώς βρέχει
ΠαρασκΕυή ΑΠΟΓΕΥΜΑ, η ώρα της πορείας μέσα στα σ΄αγαπώ και εδώ ο παλμός και η ένταση...
Αχ..,μίλα μου πάλι...πες μου σ΄αγαπώ..., το έχω ανάγκη..όΛα μπερδεύονται...ίσως εγωισμός...Ίσως Θεός..

φωτο-γράφισε το...ΕΔΩ πορεία και πανό
Με Πολύ σκοτάδι και πάλι εδώ καρδιά μου.....Με έλεγχο - γέλα - τρέλα μου, βάλε ένταση
Σάγαπώ στο δρόμο, μέσα στο...πλήθος..Βάλε  φως όνειρο, μη φοβάσαι, το φως ........

 

Γράφει:
Mίκα Καππάτου
forwoman.gr

Ποίηση

Ασκητική - Πρόλογος

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.

Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.

Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.

Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ: ΕΓΩ

Δεν είμαι καλός, δεν είμαι αγνός, δεν είμαι ήσυχος! Αβάσταχτη είναι η ευτυχία κι η δυστυχία μου, είμαι γιομάτος άναρθρες φωνές και σκοτάδι· κυλιούμαι όλο δάκρυα κι αίματα μέσα στη ζεστή τούτη φάτνη της σάρκας μου.

Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου.

Δεν είμαι το φως, είμαι η νύχτα· μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει. Είμαι η νύχτα που την τρώει το φως.

Με κίντυνο, βαρυγκομώντας, τρεκλίζοντας μέσα στο σκοτάδι, πασκίζω να τιναχτώ από τον ύπνο, να σταθώ λίγη ώρα, όσο μπορώ, ορθιος.

Μια μικρή ανυπόταχτη πνοή μάχεται μέσα μου απελπισμένα να νικήσει την ευτυχία, την κούραση και το θάνατο.

Γυμνάζω σαν άλογο πολεμικό το σώμα μου, το συντηρώ λιτό, γερό, πρόθυμο. Το σκληραγωγώ και το σπλαχνίζουμαι. Αλλο άλογο δεν έχω.

Συντηρώ το μυαλό μου ακοίμητο, λαγαρό, ανήλεο. Το αμολώ να παλεύει ακατάλυτα και να κατατρώει, φως αυτό, το σκοτάδι της σάρκας. Αλλο αργαστήρι να κάνω το σκοτάδι φως δεν έχω.

Συντηρώ την καρδιά μου φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη. Νιώθω στην καρδιά μου όλες τίς ταραχές και τις αντινομίες, τις χαρές και τις πίκρες της ζωής. Μα αγωνίζουμαι να τις υποτάξω σ΄ ένα ρυθμό ανώτερο από το νου, σκληρότερο από την καρδιά μου. Στο ρυθμό του Σύμπαντου που ανηφορίζει.

Η Κραυγή κηρύχνει μέσα μου επιστράτεψη. Φωνάζει: «Εγώ, η Κραυγή, είμαι ο Κύριος ο Θεός σου! Δεν είμαι καταφύγι. Δεν είμαι σπίτι κι ελπίδα. Δεν είμαι Πατέρας, δεν είμαι Γιος, δεν είμαι Πνέμα. Είμαι ο Στρατηγός σου!

«Δέν είσαι δούλος μου μήτε παιχνίδι στις απαλάμες μου. Δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι παιδί μου. Είσαι ο σύντροφος μου στη μάχη.

«Κράτα γενναία τα στενά που σου μπιστεύτηκα· μην τα προδώσεις! Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας.

«Αγάπα τον κίντυνο. Τι είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω! Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ· ακλούθα μου!

«Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος.

«Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη.

«Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

«Ν΄ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους· να ζητάς συντρόφους!

«Να ΄σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

«Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!»

Σκύβω κι αφουκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.

Ναι, ναι, δεν είμαι τίποτα. Ένας αχνός φωσφορισμός απάνω στην ογρή πεδιάδα, ένα άθλιο σκουλήκι που σούρνεται κι αγαπάει, φωνάζει και μιλάει για φτερούγες, μια ώρα, δυο ώρες, κι ύστερα το στόμα του φράζει με χώματα. Αλλη απόκριση οι σκοτεινές δυνάμες δε δίνουν.

Μα μέσα μου, μια Κραυγή ανώτερη μου φωνάζει αθάνατη. Τι, θέλοντας και μη, είμαι κι εγώ, σίγουρα, ένα κομμάτι από τ΄ ορατό κι αόρατο Σύμπαντο. Είμαστε ένα. Οι δυνάμες που δουλεύουν εντός μου, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και ζω, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και πεθαίνω είναι, σίγουρα, και δικές του δυνάμες.

Δεν είμαι ένα μετέωρο αρίζωτο στον κόσμο. Είμαι χώμα από το χώμα του και πνοή από την πνοή του.

Δε φοβούμαι μοναχός, δεν ελπίζω μοναχός, δε φωνάζω μοναχός μου. Μια παράταξη μεγάλη, μια φόρα του Σύμπαντου φοβάται, ελπίζει, φωνάζει μαζί μου.

Είμαι ένα πρόχειρο γιοφύρι, και Κάποιος αποπάνω μου περνάει και γκρεμίζουμαι ξοπίσω του.

Ένας Αγωνιστής με διαπερνάει, τρώει τη σάρκα μου και το μυαλό μου, ν΄ ανοίξει δρόμο, να γλιτώσει από μένα.

Όχι εγώ, Αυτός φωνάζει!

Ποίηση

Η καρδιά μου ποθεί να ενωθεί με το τραγούδι σου,

όμως μάταια αγωνίζεται να βρει φωνή.

Θα ήθελα ν’ ακουστώ,

μα τα λόγια μου δεν γίνονται τραγούδι κι’ αναφωνώ αποθαρρημένος,

ω Κύριε,

έχεις αιχμαλωτίσει την καρδιά μου στα απέραντα δίχτυα του τραγουδιού σου

Ω ζωή της ζωής μου!

Θα προσπαθώ πάντα να κρατώ καθαρό το κορμί μου,

αφού ξέρω πως το αγγίζει παντού η ζωντανή πνοή σου.

Θα προσπαθώ πάντα να κρατώ μακριά από τον λογισμό μου,

κάθε τι που δεν είναι αληθινό,

αφού ξέρω πως εσύ είσαι η αλήθεια που έχει ανάψει το φως του λογικού μέσα στο πνεύμα μου.

Θα προσπαθώ πάντα να διώχνω μακριά από την καρδιά μου ο τι είναι κακό και να κρατώ ολάνθιστη την αγάπη μου, αφού ξέρω ότι εσύ έχεις στήσει τον θρόνο σου στα άδυτα της καρδιάς μου.

Και η καθημερινή μου έγνοια θα είναι να φανερώνεσαι εσύ πάντα μέσα από τα έργα μου, αφού ξέρω πως είναι η παντοδυναμία σου που μου δίνει δύναμη σε ο τι κι’ αν κάνω.

Παρακαλώ μονάχα να μακροθυμήσεις,

για να καθίσω λίγο κοντά σου.

Το έργο που έχω αρχίσει θα το τελειώσω αργότερα.

Μακριά από τη θέα του προσώπου σου,

η καρδιά μου δεν βρίσκει ησυχία ούτε ανάπαυση

και το έργο μου με παιδεύει ασταμάτητα

στην απέραντη θάλασσα του μόχθου.

Σήμερα ήρθε το καλοκαίρι στο παράθυρο μου

με τα θροΐσματα και τα ψιθυρίσματα του,

οι μέλισσες τραγουδούν τον έρωτα στην αυλή του ανθισμένου κήπου.

Τώρα είναι η στιγμή να καθίσω κοντά σου,

πρόσωπο με πρόσωπο και να σου τραγουδήσω την προσφορά της ζωής

μου σ’ αυτή τη σιωπηλή,

πάμπλουτη ώρα του στοχασμού.

Δεν μπορώ να επαναλάβω το τραγούδι σου Κύριε,

το αφουγκράζομαι μόνο με βουβό θαυμασμό.

Η λάμψη της μουσικής σου φωτίζει τον κόσμο.

Η ζωοδόχος πνοή της μουσικής σου γεμίζει τους ουρανούς.

Το άγιο κύμα της μουσικής σου

διαπερνά θραύοντας τους πέτρινους φράχτες

και συνεχίζει ορμητικά τον δρόμο του.

Η καρδιά μου ποθεί να ενωθεί με το τραγούδι σου,

όμως μάταια αγωνίζεται να βρει φωνή.

Θα ήθελα ν’ ακουστώ,

μα τα λόγια μου δεν γίνονται τραγούδι

κι’ αναφωνώ αποθαρρημένος,

ω Κύριε,

έχεις αιχμαλωτίσει την καρδιά μου

στα απέραντα δίχτυα του τραγουδιού σου.

Απόσπασμα

Λυρικές Προσφορές 1-5 από 103

Rabindranath Tagore [1861 - 1941]
Ινδός ποιητής, συγγραφέας και φιλόσοφος
Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας, 1910

Ποίηση

Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου κοντά στη θάλασσα, στο νησί.

Ήσουν άγρια και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.
Ίσως πολύ αργά ενώθηκαν τα όνειρά μας, στα ψηλά ή στα βαθιά, στα ψηλά σαν κλαδιά που κουνάει ο ίδιος άνεμος, στα χαμηλά σαν κόκκινες ρίζες που αγγίζονται.

Ίσως το όνειρό σου χωρίστηκε από το δικό μου και στη σκοτεινή θάλασσα με έψαχνε όπως πρώτα υπήρχες όταν δεν ακόμα, όταν χωρίς να σε διακρίνω έπλεα στο πλάι σου, και τα μάτια σου έψαχναν αυτό που τώρα – ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό – σου δίνω με γεμάτα χέρια, γιατί εσύ είσαι το κύπελλο που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.

Κοιμήθηκα μαζί σου όλη τη νύχτα, ενώ η σκοτεινή γη γυρίζει με ζωντανούς και νεκρούς, και σαν ξύπνησα ξάφνου καταμεσής στη σκιά το μπράτσο μου τύλιγε τη μέση σου.

Ούτε η νύχτα, ούτε ο ύπνος μπόρεσαν να μας χωρίσουν.
Κοιμήθηκα μαζί σου και ξύπνησα με το στόμα σου βγαλμένο από τον ύπνο να μου δίνει τη γεύση από τη γη, από τη θάλασσα, από τα φύκια, από το βάθος της ζωής σου, και δέχτηκα το φιλί σου μουσκεμένο από την αυγή σαν να έφθανε από τη θάλασσα που μας περιβάλλει.

Από το βιβλίο, «Πάμπλο Νερούδα - ερωτικά ποιήματα»

Ποίηση

Ήμουν καλό παιδί, μα δεν χρειαζόταν και τόσο...τελικά. Αυτά παθαίνουν όσοι κουβαλούν αυτόν τον "σπουδαίο τίτλο" ......

Πρωί ακόμη λίγο πριν τις 10 ψάχνω να βρω στα κουτιά αποθήκευσης το πτυχίο μου. Πριν 25 χρόνια το είχα "κρύψει" σε κάποιο από αυτά. Που να θυμάμαι, όλα τα έχω κάνει μαντάρα.
Κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα "έπεσε" στα χέρια μου.
Έπεσε όμως.... έτσι ακριβώς όπως το λέω....
Τότε που το "απέκτησα" μόλις τέλειωσα την σχολή μου, ούτε που ασχολήθηκα με αυτό. Περισσότερο χαιρόμουν με το μωρο που είχα στην κοιλιά μου, παρά με το πτυχίο.
Πέρασαν τα χρόνια και έγινα μαμά. Αυτός και αν είναι τίτλος. Το πιο σπουδαίο που έκανα στο πέρασμα μου μέχρι τώρα.
Το μωρό έγινε άντρας, εργάζεται σήμερα και μένει με την κοπέλα του αλλού.
Εκεί που ήμασταν τρεις γίναμε δύο πάλι, έτσι ακριβώς όπως είχαμε ξεκινήσει...

Μετά από τόσα χρόνια θα έλεγα " Και τώρα οι δυο μας".....
Στη πορεία κατάλαβα ότι ήμασταν τρεις ξανά.....

Αυτά είναι απο τα "ωραία ξαφνικά-δώρα" που συμβαίνουν στον έγγαμο βίο....
Αποτέλεσμα;;;

ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Ένας χωρισμός σαν να αποκεφαλίζεσαι, σαν να κόβονται τα πόδια και να μην μπορείς να στηριχτείς και να πατήσεις. Ισορροπίες ΜΗΔΕΝ.

Ξαφνικά καλείσαι να αντιμετωπίσεις την ζωή που δεν έζησες τόσα χρόνια.
Μπαίνεις στην "βιοπάλη" ή στη "ζούγκλα" αν θες της ζωής.

Από που να αρχίσω όμως;;
Δύσκολο να αποφασίσω....

Το όπλο μου ένα πτυχίο πριν πολλά χρόνια πριν. 'Ενα επάγγελμα που μου άρεσε αλλά ποτέ δεν πρόλαβα να εξασκήσω..
Συναισθήματα πολλά και διάφορα...

ΜΟΝΗ...

Τελικά νομίζω πως μ΄αρέσει...
Έχει πλεονεκτήματα δεν μπορώ να πω...
Ξεκινάς απο την αρχή...Μηδενίζεις το "κοντέρ"

Οικογένεια, φίλους, έξοδοι, διασκέδαση, ενημέρωση, δουλειά και ότι άλλο κάνουμε όλες οι μεσήλικες- χωρισμένες-προδομένες-εργαζόμενες μάνες σ΄αυτή τη γη..

Σε ευχαριστώ λοιπόν αγαπημένε πρώην φίλε-σύζυγε μου που με χώρισες, που πήγες με άλλην, που πρόδωσες τον μεγάλο εφηβικό έρωτα μας, που δεν στάθηκες δίπλα μου τώρα στην εμηννόπαυση, που δεν ήσουν κοντά στον γιο σου να τον ακούς στα "γκομενικα" που ήθελε να σου λέει, και τόσα άλλα.

Σε ευχαριστώ που με έκανες να ξαναβγάλω το πτυχίο μου στην "πιάτσα".
Σε ευχαριστώ που έγινα γυναίκα-χρήσιμη κάπου.... ή σε κάποιον άλλον.
Σε ευχαριστώ που με χώρισες γιατί έτσι άρχισα να ζω.
Σε ευχαριστώ που βλέπω ότι η ζωή μετά τα 50 τελικά είναι απλά ΥΠΕΡΟΧΗ.
Σε ευχαριστώ που μετά τον χωρισμό μας εξασκώ το επάγγελμα μου.
Σε ευχαριστώ που με χώρισες για να συναντήσω εμένα....

Αγαπημένε πρώην φίλε-σύζυγε μου.....
Σε σενα ΟΜΙΛΩ...
Σε ευχαριστώ για ΟΛΑ.

Τώρα είμαι ελεύθερη!

Είμαι ΕΔΩ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΩ ΑΚΟΜΑ

Υ.Γ

Το αφιερώνω σε όλες τις γυναίκες-φίλες που "αντιμετωπίζουν" τα "ίδια" θέματα..
Η ζωή να ξέρετε, έχει πολλές διαδρομές....
Κάποια, μπορεί να σας "ταιριάζει"...
Αν την βρείτε, απλά ακολουθήστε την!

Μίκα Καππάτου
forwoman.gr

Ποίηση

Πόνος...απώλεια...
Λεξεις που τρομάζουν...
Διαβάζοντας τα μηνύματα σας, τρομάζω σε αυτή την ενέργεια...

Πόσο θα μπορούσαν να μοιάζουν αυτά τα δύο....

Έχουν σχέση και τα δύο συναισθήματα...

Και Πόνος και Απώλεια, και έλλειψη και αγκαλιά και φιλί και ματιά και πόνος....και να που φεύγεις...
Και όλα τελικά είναι αγάπη, έλλειψη, φυγή..
Καρδιά μέσα ΣΑΝ αστραπή...πονάει πολύ...
Μεθύσι πριν το μεθύσι..
Έλλειψη, λάθος ,εποικινωνία, έξοδος με ανημποριά παρέα στη βροχή..Έρωτας πριν τον νοιώσεις..
Αιφνιδιασμός στη καταιγίδα
Άν μάθεις να αγαπάς - μη φοβάσαι τίποτα..

Ναι σωστά, καλά τα λες....Υποκλίνομαι...ΣΣΣσσσ..

Μη φοβάσαι τίποτα....

Έτσι μου είπαν να λέω...Αυτή κι αν είναι εκπαίδευση..

 

Γράφει

Μίκα Καππάτου

forwoman.gr

Ποίηση

Η Λιτανεία της ψυχής μου
Είναι η βόλτα στο διάβα της ζωής...
Αναπολώ το παιδί που βρίσκεται μέσα μου και,
Το κρύβω σαν θησαυρό

Γρατζουνάω τη σάρκα μου κάθε λίγο και αναρωτιέμαι...
Πόσοι ακόμα συνοδοιπόροι υπάρχουν;
Η λιτανεία της ψυχής είναι το σίγμα το τελικό..
εκεί που τελειώνει η διαδρομή

Διανύουμε το ΣΤΟΠ των σκέψεων και εξελίξεων..
Διανύουμε το τίποτα

Και τώρα;

Να θυμηθώ να σε φωνάξω
Να θυμηθώ να σ΄αγκαλιάσω
Να θυμηθώ να σ΄αγαπήσω
Να θυμηθώ να σε ξεχάσω
Να θυμηθώ να ερημώσω την αυλή μου
Να θυμηθώ να πω αλήθεια...
Να θυμηθώ να τραγουδήσω
Να θυμηθώ να χαρώ, να φύγω πέρα απ΄το σκουριασμένο ήλιο
στην αιωνιότητα της ψυχής που δεν έδωσα...

Να περάσω από εκεί που περνά ο δρόμος των ματιών...
Να θυμηθώ να ΕΙΜΑΙ εκεί για μένα, για σένα για όλους!

 

Γράφει Μίκα Καππάτου

forwoman.gr

Ποίηση

Πρώτο τραπέζι στήνεσαι για να με δεις και να σε δω
μεθύσι ειναι το βλέμμα σου απόψε
φωτιά η ανάσα σου αναστατώνει το πλάι μου...
Μα πόσο πια...ΖΕΙΣ!

Δεν με χωράει αυτός ο κόσμος απόψε, όχι βλέπω ορίζοντα
Μακριά.. πολύ μακριά....
Εκεί που χάνεται ο ΝΟΥΣ......
οι αγάπες μας αγάπη μου..

Απόψε θέλω να χορέψουμε αγκαλιά
να είσαι μόνο για μένα
και εγώ να ακολουθώ τη φωτιά σου
τα βήματα σου...

Λένε πως το καλύτερο αύριο
χτίζεται από δυο καρδιές, δυο ψυχές..
Εκεί κατακτάς την κορυφή
Είναι η στιγμή που βλέπουμε ΜΑΖΙ
το φεγγάρι, το φως της νύχτας
τον ουρανό, τα αστέρια....

Σςςς μη μιλάς...θέλω τη σιωπή σου
να ταξιδέψω, να αγγίξω
να ονειρευτώ το φως της ΝΥΧΤΑΣ
να ξέρεις κάτι...όλα ζουν, όλα μόνο αν τα θυμάσαι
Αυτό κάνω απόψε!


______________________________________
Μίκα Καππάτου
forwoman.gr

Ποίηση

-To ξανασκέφτηκα χθες βράδυ...Ύστερα από όσα είπες μου άρεσε αυτή σου η απόφαση. Με γύρισες πίσω αρκετά χρόνια, όταν έκανα και εγώ τις μικρές μου επαναστάσεις.....Όταν προσπαθούσα να βρω ένα μονοπάτι , κάτι, για να μπω μέσα στη ψυχή μου να μπορώ να με δαμάσω...Αυτό που οι άλλοι θα το έλεγαν "τίποτα" εγώ θα το έλεγα είναι "τα πάντα". Ήθελα να με βγάλω έξω από το πλήθος..

-Ξέρεις Μαρία, δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο σε ότι συμβαίνει στις ζωές μας...Τίποτα..
Η ζωή έχει πολλές, μικρές νοητές γραμμούλες με αρχή και τέλος, δύο άκρα...Aν ενωθούν γίνεται ο κύκλος, και τότε μόνο θα μπούμε στο κέντρο του.....Έτσι μόνο θα ολοκληρωθεί αυτός ο θαυμάσιος κατα τ΄άλλα πίνακας της ψυχής μας.
-Ε Μαρία;
Να δαμάσω το Νου, τις σκέψεις μου, να ηρεμήσω...Να πετάξω τα περιττά μου και να νιώσω τη λύτρωση...
Να μπορώ να ακούω, να μπορώ να νιώθω, να μπορώ να βοηθάω....Όλους, όλο τον κόσμο, εμένα, εσένα την ίδια τη ψυχή.
Να είμαι "εκεί" κολλημένη στη γη συνειδητά και να αισθάνομαι δέος σε όλο αυτο το μεγαλειώδες που συμβαίνει...
-Ε Μαρία;
Να σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά και να νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη...
Είναι δύσκολο, δύσκολο ταξίδι..Σου είπα χθες ότι ματώνω, γδέρνω τις σάρκες μου κάθε μέρα για να φύγει το παλιό, για να έλθει το καινούργιο..Πονάω, αιμορραγώ μα νιώθω τυχερή που έχω την ευκαρία και την δύναμη να το κάνω, νιώθω Αγάπη..
-Σε ζηλεύω, θέλει πολύ κόπο αυτή η απόφαση.......χαίρομαι για σένα, ίσως παίρνω κ εγώ λίγο από αυτό που μου λείπει
Την γενναιότητα σου....
-Πάτα γερά κ προχώρα το μονοπάτι που άρχισες να χαράζεις...Δες εκεί που θέλουν τα μάτια σου να δουν.
Ίσως σε ακολουθήσουν και άλλοι, και άλλοι.....Ίσως γίνουμε όλοι συνοδοιπόροι σου....Eίμαστε εδώ, όλοι παρόντες σε τούτο το ταξίδι προς το "φως", να ανθίσουμε παρέα. 
-Ε Μαρία;

Γράφει:
Μίκα Καππάτου
forwoman.gr

Ποίηση

 Ο Γκιμπράν Χαλίλ Γκιμπράν γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου, 1883, στη μαρωνιτική οικογένεια των Γκιμπράν, στο Μπσαρί, της ορεινής περιοχής του Βόρειου Λιβάνου. Ο Λίβανος, οθωμανική επαρχία εκείνη την εποχή και τμήμα της μείζονος Συρίας (Συρία, Λίβανος και Παλαιστίνη) ήταν υποταγμένος στην οθωμανική κυριαρχία, η οποία είχε αποδώσει στο όρος Λίβανος σχετική διοικητική αυτονομία

. Ο μακρύς αγώνας των ανθρώπων του όρους Λίβανος για ανεξαρτησία επηρέασε ιδιαίτερα τον νεαρό Γκιμπράν, που έγινε αργότερα ενεργό μέλος του κινήματος για ανεξαρτησία. Το όρος Λίβανος κυριαρχείτο ιδιαίτερα από αναταραχές, εξαιτίας διάφορων εξωτερικών παρεμβάσεων που πυροδότησαν θρησκευτικό μίσος ανάμεσα στους χριστιανικούς -ιδιαίτερα τους Μαρωνίτες- και τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, διάσταση ενεργή ακόμη και σήμερα.

Ο Γκιμπράν αποδείχθηκε μοναχικό παιδί που απολάμβανε ιδιαίτερα το φυσικό περιβάλλον του ορεινού Μπεσχάρι, ειδικά τα βράχια, γεγονός που αποτυπώθηκε ως συμβολιστική επίδραση στα κείμενα και τα σκίτσα του.

Η επιπολαιότητα του πατέρα οδήγησε την οικογένεια σε φτώχεια και έτσι ο νεαρός Γκιμπράν δεν έλαβε επίσημη εκπαίδευση. Η μάθησή του περιορίστηκε στις συχνές του επισκέψεις στον ιερέα ενός χωριού, που τον δίδαξε τα ουσιώδη της θρησκείας και της Βίβλου, μαζί τη τη Συριακή και την Αραβική γλώσσα.

Αναγνωρίζοντας την ερευνητική φύση του νεαρού Γκιμπράν, ο ιερέας άρχισε επίσης να του διδάσκει τα προκαταρκτικά του αλφάβητου και της γλώσσας, ανοίγοντάς του ουσιαστικά τον κόσμο της ιστορίας, της επιστήμης και της λογοτεχνίας.

Ας διαβάσουμε τις πιο σημαντικές φράσεις του.

Όποιος δεν ξέρει και δεν ξέρει πως δεν ξέρει, είναι τρελός, απόφυγε τον.

Όποιος δεν ξέρει και ξέρει πως δεν ξέρει, είναι παιδί, μόρφωσέ το.

Όποιος ξέρει και δεν ξέρει πως ξέρει, κοιμάται, ξύπνα τον.

Όποιος ξέρει και ξέρει πως ξέρει, είναι σοφός, ακολούθησε τον.

Το έθνος να λυπάστε αν φοράει ρούχο που δεν το ύφανε.

Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.

Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το πιο βασανιστικό μαρτύριο δεν είναι η κόλαση.

Κόλαση είναι η άδεια καρδιά.

Την αυγή μπορείς να την φτάσεις μόνο περπατώντας το μονοπάτι της νύχτας.

Γενναιοδωρία δεν είναι να μου δίνεις αυτό που εγώ χρειάζομαι περισσότερο από σένα, αλλά αυτό που εσύ χρειάζεσαι περισσότερο από μένα.

Ο πραγματικά σοφός δάσκαλος δεν είναι αυτός που σε σπρώχνει μέσα στον οίκο της σοφίας, αλλά αυτός που σε οδηγεί στο κατώφλι του μυαλού σου.

Διαλέγουμε τις χαρές και τις λύπες μας πολύ πριν τις ζήσουμε.

Να πιστεύεις στα όνειρα, γιατί σ’ αυτά είναι κρυμμένη η πύλη της αιωνιότητας.

Και ο Θεός είπε «αγάπα τον εχθρό σου»!

Και τον υπάκουσα και αγάπησα τον εαυτό μου.

Η σοφία παύει να είναι σοφία, όταν γίνεται πολύ περήφανη για να κλάψει, πολύ σοβαρή για να γελάσει και πολύ εγωιστική για να αναζητήσει κάτι περισσότερο από την ίδια.

Γενναιοδωρία είναι να δίνεις περισσότερα από αυτά που μπορείς.

Υπερηφάνεια είναι να παίρνεις λιγότερα από αυτά που χρειάζεσαι.

Ζωή χωρίς αγάπη είναι σαν δέντρο χωρίς άνθη και καρπούς.

Υπερβολή είναι μια αλήθεια που έχασε την ψυχραιμία της.

Η ζωή χωρίς ελευθερία είναι σαν σώμα χωρίς ψυχή.

Η αγάπη και η αμφιβολία δεν μιλιούνται ποτέ μεταξύ τους.

Η λογική, όταν κυβερνά μόνη της, είναι μια περιοριστική δύναμη.

Κάθε δράκος γεννά και έναν Άγιο Γεώργιο που θα σκοτώσει τον δράκο.

Αν η καρδιά σου είναι ένα ηφαίστειο, πώς περιμένεις να ανθίσουν εκεί λουλούδια;

Η λίγη γνώση που ενεργεί αξίζει απείρως περισσότερο από την πολλή γνώση που αδρανεί.

Ο πιο αξιολύπητος από όλους τους ανθρώπους είναι αυτός που μετατρέπει τα όνειρά του σε ασήμι και χρυσάφι. Αν δεχτώ τη λιακάδα και τη ζέστη, πρέπει να δεχτώ επίσης τη βροντή και τον κεραυνό.

Η επιθυμία είναι το μισό της ζωής. Η αδιαφορία είναι το μισό του θανάτου.

Κάθε άνθρωπος στη γη είναι απόγονος όλων των αρχόντων και όλων των σκλάβων που έζησαν ως τώρα.

Τα λόγια μας δεν είναι παρά ψίχουλα που πέφτουν κάτω από το μεγάλο γλέντι του μυαλού.

Πιότερο αγαπητό το επιθυμητό από το αποχτημένο. 

Το χθες δεν είναι παρά η ανάμνηση του σήμερα, το αύριο είναι το όνειρο του σήμερα.

Ο θάνατος μοιάζει περισσότερο με ένα προφήτη που δεν τον τιμούν στον ίδιο του τον τόπο ή με έναν ποιητή που είναι ξένος για το λαό του.

Η πίστη είναι μια όαση στην καρδιά που το καραβάνι της σκέψης δεν θα τη φτάσει ποτέ.

Τα παιδιά σου δεν σου ανήκουν.

Είναι γιοι και κόρες της ίδιας της ζωής.

Για να καταλάβεις την καρδιά και το μυαλό ενός ανθρώπου, δες τι σε εμπνέει να κάνεις.

tilestwra.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή