Σεπτεμβρίου 20, 2019

Θέατρο

Τώρα οι αρχαίες ελληνικές τραγωδίες είναι δωρεάν προσβάσιμες για όλους στο διαδίκτυο

Αν θέλετε να παρακολουθήσετε στο θέατρο τις μεγαλύτερες αρχαίες τραγωδίες, αλλά δεν έχετε καταφέρει να τις δείτε από κοντά είτε γιατί δεν προλαβαίνετε, είτε γιατί μένετε στην επαρχία, τώρα υπάρχει μία εύκολα προσβάσιμη πλατφόρμα στην οποία μπορείτε να επιλέξετε από μια σημαντική ποικιλία αρχαίων ελληνικών τραγωδιών.

Αυτή η πρωτοβουλία ανήκει στο ηλεκτρονικό περιοδικό 24grammata. com και στο Φιλολογικό Φροντιστήριο «Γιώργος Δαμιανός», οι οποίοι συνεργάστηκαν για να μπορέσουμε όλοι να έχουμε πρόσβαση στις βάσεις του ελληνικού πολιτισμού.

Οι τρεις μεγαλύτεροι τραγικοί ποιητές, ο Ευριπίδης, ο Αισχύλος και ο Σοφοκλής και τα μεγαλύτερα έργα τους είναι διαθέσιμα τόσο στα ελληνικά, όσο και στα αγγλικά. Μπορείτε να επιλέξετε όποια παράσταση θέλετε να παρακολουθήσετε εδώ

24grammata.com

Θέατρο

Η Ελεάννα Σαντοριναίου μπήκε δυναμικά στο θέατρο ξεκινώντας με παραστάσεις για παιδιά ηλικίας από 2,5 ετών. Μάλιστα η παράσταση της «Μήλα ζάχαρη κανέλα» παίζεται στο θέατρο Φούρνος εδώ και μια δεκαετία σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Φέτος αποφάσισε να δοκιμάζει πιο οργανωμένα τις δυνάμεις της στο θέατρο ενηλίκων με ένα υπέροχο έργο, που σκιαγραφεί τους ενθουσιασμούς, τα πρώτα πάθη και τις βαθιές συγκινήσεις των νέων.

Στο έργο του Αλεξέι Αρμπούζοφ «Η Υπόσχεση – Καημένε μου Μάρικ» τρεις έφηβοι, η Λίκα, ο Λεονίντικ και ο Μάρικ γνωρίζονται κάτω από τις αντίξοες συνθήκες του πολέμου. Μαζί προσπαθούν να επιβιώσουν, να ερωτευτούν και να ονειρευτούν ένα καλύτερο μέλλον. Όταν τελειώσει ο πόλεμος και τα παιδιά ενηλικιώνονται, καλούνται να διαχειριστούν τα όνειρα που έκαναν, τις υποσχέσεις που έδωσαν ο ένας στον άλλον, καθώς και τις σχέσεις που δημιούργησαν.


Η φιλία και η καθάρια αγάπη βρίσκονται στον βαθύτερο πυρήνα όλης της δραματουργίας του Αρμπούζοφ και η Ελεάννα Σαντοριναίου διασκευάζοντας και σκηνοθετώντας το έργο σκύβει πάνω σ’ αυτήν με συναίσθημα και σκεπτικισμό.

Όπως είπε η ίδια στο «α»: «Η «Υπόσχεση – Καημένε μου Μάρικ» είναι ένα έργο πολυεπίπεδο και βαθιά αισιόδοξο. Το ενδιαφέρον είναι ότι μέσα από το πέρασμα του χρόνου και μέσα από αντίξοες συνθήκες όλα αλλάζουν. Οι χαρακτήρες, η πολιτική κατάσταση, οι εποχές… Τίποτα δε μένει σταθερό και οι ήρωές μας πρέπει να επαναπροσδιορίζουν τους εαυτούς τους και την ίδια τους τη ζωή συνεχώς. Όμως αυτό που μένει σταθερό – και εκεί έγκειται και το ενδιαφέρον – είναι η ελπίδα και η σκέψη ότι πάντα πρέπει να συνεχίζουν και να κοιτούν μπροστά.
Το έργο δείχνει ότι η ευτυχία και η αισιοδοξία κρύβονται ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες και σκοπός μας είναι να μπορούμε αυτό να το αναγνωρίζουμε και μέσα από αυτό να μην χάνουμε την ελπίδα μας. Με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, με εκατοντάδες νέους να φεύγουν από τη χώρα για να βρουν την τύχη τους κάτω από καλύτερες συνθήκες και με αυτούς που μένουν να αγωνίζονται να φτιάξουν μία ζωή, που κάπως να μοιάζει με αυτήν που είχαν σαν παιδιά και αυτήν που τους υποσχέθηκαν, ένα τέτοιο κείμενο πιστεύω ότι είναι ένα σημαντικό ερέθισμα και μία δόση αισιοδοξίας για ένα κοινό που τόσο χρειάζεται κάτι αισιόδοξο. Ο σκοπός μας είναι βλέποντας την παράσταση να μπορεί κάποιος να στοχαστεί και να ονειρευτεί».

Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Φούρνος τη Δευτέρα 28/1.

Παίζουν οι ηθοποιοί Παναγιώτης Γαβρελάς, Κόνυ Ζήκου και Ερρίκος Μηλιάρης. Η μουσική είναι του Φάνη Ζαχόπουλου και τα σκηνικά- κοστούμια της Γιωργίνας Γερμανού.

Δείτε το τρέιλερ της παράστασης

Θέατρο

Κατερίνα Βρανά: Πέθανα σχεδόν τρεις φορές αλλά τα κατάφερα -Με το αμαξίδιό της πλέον στη σκηνή

Στην καινούργια της παράσταση «Staying Alive» (Σχεδόν Πέθανα) που κάνει πρεμιέρα στις 4 Φεβρουαρίου στο Μικρό Παλλάς, η Κατερίνα Βρανά διακωμωδεί τη θυελλώδη περιπέτεια της υγείας της.

Ήταν Απρίλιος του 2017, όταν η ταλαντούχα stand-up κωμικός, το «Πιο Αστείο Κορίτσι Στον Κόσμο» όπως την έχουν χαρακτηρίσει ήταν περιοδεία στη Μαλαισία για παραστάσεις και αρρώστησε τόσο βαριά που έφτασε σε σημείο να κινδυνέψει η ζωή της.

Η Κατερίνα Βρανά σώθηκε, αλλά ακόμη αντιμετωπίζει προβλήματα με την κίνηση, την όραση και την ομιλία της. Αυτό, όμως, δεν τη σταματά απ’ το ν’ ανέβει στη σκηνή. Γιατί το χιούμορ της έμεινε αλώβητο.

Στο ολοκαίνουριο stand-up show της η Κατερίνα Βρανά, όπως μάς ενημερώνει, θα μιλήσει για όλα. Για Μαλαισιανούς, Άγγλους κι Έλληνες γιατρούς, τσαχπίνες νοσηλεύτριες και γοητευτικούς φυσικοθεραπευτές. Για το πώς η κορτιζόνη αντικαθιστά το μπότοξ, αλλά τίποτα δεν αντικαθιστά ένα σωστό ζευγάρι σκουλαρίκια.

Η Κατερίνα Βρανά σώθηκε, αλλά ακόμη αντιμετωπίζει προβλήματα με την κίνηση, την όραση και την ομιλία τηςΗ Κατερίνα Βρανά σώθηκε, αλλά ακόμη αντιμετωπίζει προβλήματα με την κίνηση, την όραση και την ομιλία της

Η παράσταση αυτή αποδεικνύει τη μεγάλη της δύναμη και δίνει παράλληλα ένα σπουδαίο μάθημα ζωής σε όλους, με το αμαξίδιό της επί σκηνής.

Πέθανα σχεδόν τρεις φορές αλλά τα κατάφερα!

Η ίδια είχε ανεβάσει και ένα βίντεο στα σόσιαλ μίντια μιλώντας για την περιπέτεια της υγείας της.

«Είμαι εδώ για να σας ενημερώσω για την υγεία μου και στο μεταξύ έχω κι ένα κρύωμα που με ταλαιπωρεί. Ήμουν στη Μαλαισία για παράσταση και κατέληξα στο νοσοκομείο. Πέθανα σχεδόν τρεις φορές αλλά τα κατάφερα! Είμαι πλέον αθάνατη!», λέει με χιούμορ.

«Έμεινα πολλούς μήνες στο νοσοκομείο. Πιθανώς να χρειάζεται να παίρνω φάρμακα για όλη μου τη ζωή. Έχω κάνει κάθε πιθανή φυσιοθεραπεία και πλέον μπορώ λίγο να στέκομαι μόνη μου. Χρειάζομαι 24ωρη βοήθεια για να εξυπηρετηθώ. Ελπίζω σύντομα να καταφέρω να ανέβω στη σκηνή. Διατηρώ το χιούμορ μου, αν και είναι δύσκολο μερικές φορές.
Οι γιατροί και οι νοσοκόμες ήταν εξαιρετικοί μαζί μου. Όλο αυτό ήταν πολύ δύσκολο και συνεχίζω να είμαι τρομαγμένη για την πορεία της υγείας μου. Αν κάτι πάει στραβά, φοβάμαι ότι θα πεθάνω.
Όσο για τα μαλλιά μου -επειδή με ρωτάτε πολλοί- στο νοσοκομείο είχαν γίνει μία άμορφη μάζα και χρειάστηκε να τα κόψω -αυτός είναι ο λόγος που μοιάζω με κανίς!

Σας ευχαριστώ για τη στήριξη και ελπίζω να σας δω σύντομα».

Κατερίνα Βρανά- Staying Alive (Σχεδόν Πέθανα)
Πρεμιέρα: 4 Φεβρουαρίου (για οκτώ μόνο παραστάσεις)

Μικρό Παλλάς, Αμερικής 2 (City Link), Αθήνα
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη έως και 26 Φεβρουαρίου
Ώρα έναρξης: 21:00
Διάρκεια: 80 λεπτά
Εισιτήρια: 12 ευρω γενική είσοδος, 10 ΑΜΕΑ

iefimerida.gr

Θέατρο

MET HD LIVE
Giuseppe Verdi: Τραβιάτα

18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2019/19:55

ΟΠΕΡΑ

Με την υποστήριξη του Antenna Group
σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης,
σε απευθείας ή μαγνητοσκοπημένη μετάδοση
από τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης
τα μεγαλύτερα έργα της παγκόσμιας όπερας

Παραγωγή του Antenna Group

Μαγνητοσκοπημένη μετάδοση από τη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης

- Giuseppe Verdi: La Traviata
Λιμπρέτο: Francesco Maria Piave

Στα ιταλικά με ελληνικούς υπότιτλους

Σκηνοθεσία: Michael Mayer
Σκηνικά: Christine Jones
Κοστούμια: Susan Hilferty
Φωτισμoί: Kevin Adams
Χορογραφία: Lorin Latarro

Βιολέττα Βαλερύ: Diana Damrau
Αλφρέντο Ζερμόν: Juan Diego Flórez
Τζόρτζο Ζερμόν: Quinn Kelsey

Μουσική διεύθυνση: Yannick Nézet-Séguin

Ο Γαλλοκαναδός Γιαννίκ Νεζέ Σεγκέν διευθύνει Τραβιάτα, στη νέα, πολυδιάστατη παραγωγή του βραβευμένου με Tony Μάικλ Μάγερ.
Η σοπράνο Ντιάνα Ντάμραου γίνεται η τραγική Βιολέτα, και δίπλα της, ο τενόρος Χουάν Ντιέγο Φλόρες, φλογερός πλην άτυχος εραστής. Την αγάπη τους υπονομεύει ο βαρύτονος Κουίν Κέλσυ ως Ζερμόν.
Εντυπωσιακά σκηνικά μάς μεταφέρουν στον 18ο αιώνα και αλλάζουν ακολουθώντας τον αφηγηματικό χρόνο της ιστορίας.

Ημερομηνία/ Ώρα έναρξης:
18 Ιανουαρίου 2019/19:55

Προπώληση από:
21 Δεκεμβρίου 2018
Τιμές:
Φοιτητές, νέοι, παιδιά, άνεργοι, ΑμεΑ: € 15
Ζώνη Β: € 20
Ζώνη Α: € 25

Θέατρο

Ισμήνη, του Γιάννη Ρίτσου στο Θέατρο Φούρνος
Στο Θέατρο Φούρνος ανεβαίνει ξανά η «Ισμήνη» του Γιάννη Ρίτσου, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαίδη.

Η Ισμήνη, ο ποιητικός μονόλογος του Γιάννη Ρίτσου είναι μέρος της συλλογής Τέταρτη Διάσταση»(1956-1972). Δικαίως τα κείμενα αυτά θεωρούνται από τα σημαντικότερα του Ποιητή. Η «Ισμήνη» είναι ένα συγκλονιστικό σχόλιο του συγγραφέα πάνω στην «Αντιγόνη», μέσα από τη ματιά της επιζώσης αδελφής της τραγικής ηρωίδας.

Ανατρεπτικό κι «αιρετικό» κείμενο, μας δείχνει την «άλλη όψη» των πραγμάτων, παρουσιάζοντας μιαν άλλη αλήθεια και μιαν άλλη διάσταση του γνωστού μύθου… Η φθορά, ο θάνατος, ο ανομολόγητος έρωτας, το καθήκον, η ματαιοδοξία της δόξας, οι χαμένες ζωές, η ματαιότητα της εξουσίας, είναι μερικά μ’ονο από τα θέματα που εκφράζονται ανάγλυφα και μέσα από εξαίσιες εικόνες, δίνοντας στο κείμενο μια ιδιαίτερη ζωντάνια και θεατρικότητα.

Τελικά μέσα από το έργο αυτό του Ρίτσου η Ισμήνη αναδεικνύεται σε τραγική ηρωίδα, μέσα από την αδυναμία της να ζήσει όπως θα επιθυμούσε, σε συμφωνία με την προσωπική της κοσμοθεωρία.

Συντελεστές
Στον ρόλο της Ισμήνης, η Μαριάνθη Σοντάκη.
Δίπλα της, στον ρόλο του νεαρού αξιωματικού, αποδέκτη του ποιητικού παραληρήματος της ηρωίδας, ο νέος ηθοποιός, Στράτος Χατζηηλίας.
Βιολοντσέλο παίζει «ζωντανά» στην παράσταση η Καίτη Πάντζαρη.
Σκηνοθεσία: Βασίλης Νικολαίδης
Σκηνικός χώρος, κοστούμια: Δημήτρης Ντάσιος
Μουσική σύνθεση: Πλάτων Ανδριτσάκης
Κινησιολογική επιμέλεια: Έφη Καρακώστα.
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος.
Βοηθός σκηνοθέτη: Σταυρούλα Πετρέλλη
Φωτογραφίες: Σωτηρία Ψαρρού,
Ειδικό μακιγιάζ: Κατερίνα Πεφτίτση.
Προβολή – Επικοινωνία: BrainCo (υπεύθυνη project Σταυρούλα Κεντιέ)
Διάρκεια: 1 ώρα και 15 λεπτά

Κάθε Σάββατο και Κυριακή, στις 9μμ

Από 12/01 Έως 10/03

Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168, Νεάπολη Εξαρχείων

Eισιτήρια:
Κανονικό 12 ευρώ, Μειωμένο 10 ευρώ, Ατέλειες 5 ευρώ

Πληροφορίες / Κρατήσεις:
Τηλ.: 210-6460748

Θέατρο

5 ξεχωριστές θεατρικές εμπειρίες

Από Μαρία Κρύου

Σε μια εποχή που η αναζήτηση ιδιαίτερων εμπειριών είναι κορυφαία τάση το θέατρο δεν θα μπορούσε να μένει αμέτοχο. Στις παραστάσεις που ακολουθούν οι θεατές συχνά καλούνται να παίξουν τον δικό τους ρόλο ή γίνονται μάρτυρες σε προτάσεις που ξεφεύγουν από τα κλασικά θεατρικά όρια.
#1 Θέατρο και δείπνο σε βαγόνι του «Οριάν Εξπρές»

Η Τατιάνα Λύγαρη είχε την ιδέα να μας επιβιβάσει σε βαγόνια-αντίκες για ένα ταξίδι γεύσης και πολιτισμού, που πλέον έχει εξελιχτεί σε καλλιτεχνικό θεσμό της πόλης. Φέτος στο βαγόνι-θεατρική σκηνή του Τρένου στο Ρουφ μπορείτε να δείτε το δραματοποιημένο μυθιστόρημα του Γκράχαμ Γκριν «Stamboul train», που διαδραματίζεται παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με χώρο δράσης ένα βαγόνι του «Οριάν Εξπρές». Μετά το τέλος της παράστασης μπορείτε να απολαύσετε ένα ρομαντικό δείπνο στο Wagon-Restaurant, σε μια δια­μορφωμένη προπολεμική ιταλική εστιάμαξα. Το μενού περιλαμβάνει ποικιλία ζεστών και κρύων πιάτων, όπως είναι η χορταστική ποικιλία του Συρμού, τα ζουμερά μπιφτεκάκια, οι κοτομπουκιές του Σταθμάρχη, η παραδοσιακή χειροποίητη πίτα της Χρυσούλας κ.ά.
#2 Διαδραστική παράσταση μυστηρίου

Ηθοποιοί και ντετέκτιβ ταυτόχρονα γίνονται οι θεατές στο «Νυφικό πεντοζάλι» της ομάδας Βρες τον Δολοφόνο που παίζεται στο «El Convento del Arte». Αφού καθίσετε στο τραπέζι, οι ηθοποιοί της παράστασης θα σας καλέσουν να αναλάβετε ρόλο ντετέκτιβ. Τι σημαίνει αυτό; Θα πρέπει να αξιολογήσετε τα στοιχεία που δίνονται, να ανακρίνετε τους ηθοποιούς, να αυτοσχεδιάσετε, να απαντήσετε αυθόρμητα σε όλα τα ερωτήματα και να λύσετε γρίφους που θα σας βοηθήσουν στην ανακάλυψη του δολοφόνου, όπως επιτάσσει η υπόθεση του έργου. Και όλα αυτά ενώ απολαμβάνετε με την παρέα σας το μενού που επιμελείται ο σεφ Μιχάλης Ντουνέτας. Πάνω από 15.000 θεατές έχουν προσπαθήσει μέχρι σήμερα να εξιχνιάσουν το μυστήριο, εξασκώντας το αστυνομικό τους δαιμόνιο και απολαμβάνοντας το δείπνο τους.
#3 Θέατρο με κάμερα σε γκρο πλαν

Δεν κατέθεσε απλώς μια ευφυή σκηνοθετική πρόταση ο Άρης Μπινιάρης πάνω στην κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά «Ξύπνα Βασίλη»· μας παρέδωσε μία από τις πιο άρτιες θεατρικές προτάσεις της τελευταίας δεκαετίας. Η δράση της παράστασης στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου κινηματογραφείται στο μεγαλύτερο μέρος σε πραγματικό χρόνο, με τους ηθοποιούς να παίζουν πίσω από το σκηνικό-οθόνη. Η χρήση της κάμερας βοηθάει στη δημιουργία γκρο πλαν κι επιτρέπει τη σύλληψη της στιγμιαίας κίνησης του ηθοποιού και τη μεταφορά της στην πλατεία. Παρά τη ζωντανή κινηματογράφηση, δεν χάνεται καθόλου η θεατρικότητα, αντίθετα ενισχύεται τόσο από το κείμενο όσο και από τις εκπληκτικές live μουσικές του Φώτη Σιώτα.
#4 Τόλης Βοσκόπουλος live στη σκηνή

Κάτι από την αύρα των μεγάλων κέντρων διασκέδασης έχει η παράσταση «Μαριχουάνα stop!», τα τραγούδια της οποίας ερμηνεύει ζωντανά ο Τόλης Βοσκόπουλος. Σαράντα επτά χρόνια μετά την πρεμιέρα της πολυσυζητημένης ταινίας ο Γιώργος Βάλαρης διασκευάζει, σκηνοθετεί και αναβιώνει στη σκηνή του Gazi Theatre το φιλμ του Γιάννη Δαλιανίδη σε μια λαμπερή υπερπαραγωγή, σηματοδοτώντας έτσι την επιστροφή του Βοσκόπουλου στη θεατρική σκηνή· και συνάμα στο μιούζικαλ που σφράγισε με την ερμηνεία του σε αξέχαστα τραγούδια όπως τα «Γλυκά πονούσε το μαχαίρι», «Το φεγγάρι πάνωθέ μου», «Δεν με νοιάζει».
#5 Check in σε ένα διαφορετικό ξενοδοχείο

Ο Αλέξανδρος Ραπτοτάσιος μας προσκαλεί στο «Hotel Apocalypse», σε ένα πάρτι για το τέλος του κόσμου, για να εξερευνήσουμε τα δωμάτια και να δοκιμάσουμε εμπειρίες με όλες μας τις αισθήσεις. Όσοι αποφασίσετε να παρακολουθήσετε τη βιωματική σκηνική σύνθεση που παρουσιάζεται στο Μπάγκειον, μπαίνοντας στον ρόλο του επισκέπτη, θα πρέπει να είστε εκεί 30 λεπτά πριν από την ώρα έναρξης. Η είσοδος γίνεται ατομικά, οι κρατήσεις αφορούν μόνο μονά δωμάτια και οι Φιλοξενούμενοι οφείλουν να ακολουθούν κάθε οδηγία των Οικοδεσποτών χωρίς εξαιρέσεις και δισταγμούς (για θεατές 15 ετών και άνω).

Θέατρο


Η κορυφαία Anna Netrebko εμφανίζεται για πρώτη φορά στη Met στον ρόλο της Αντριάνα Λεκουβρέρ, της μεγάλης ηθοποιού του 18ου αιώνα. Ο Piotr Beczała στον ρόλο του αγαπημένου της, του ήρωα πολέμου Μαουρίτσιο.

Ο Gianandrea Noseda διευθύνει την τραγωδία του Cilea σε σκηνοθεσία του Sir David McVicar, ο οποίος τοποθετεί ιδιοφυώς μέρος της δράσης να εκτυλίσσεται σε μια αναπαράσταση ενός θεάτρου Μπαρόκ.

Η διανομή ρόλων περιλαμβάνει την Anita Rachvelishvili ως πριγκίπισσα της Μπουγιόν, αντίζηλο της Αντριάνα για την καρδιά του Μαουρίτσιο, τον Ambrogio Maestri ως Μισονέ, πιστό φίλο της Αντριάνα, και τον Carlo Bosi στον ρόλο του διπρόσωπου Αββά.
Η Αντριάνα Λεκουβρέρ είναι συμπαραγωγή του Royal Opera House, Covent Garden του Λονδίνου, του Gran Teatre del Liceu της Βαρκελώνης, της Wiener Staatsoper, της San Francisco Opera και της L’Opéra National de Paris.

Διάρκεια: 3 ώρες & 33 λεπτά

Συντελεστές
Διευθυντής ορχήστρας: Gianandrea Noseda
Σκηνοθεσία: Sir David McVicar
Σκηνικά: Charles Edwards
Κοστούμια: Brigitte Reiffenstuel
Φωτισμοί: Adam Silverman
Διανομή: Αντριάνα Λεκουβρέρ (Anna Netrebko), πριγκήπισσα της Μπουγιόν (Anita Rachvelishvili), Maurizio (Piotr Beczała), Αββάς (Carlo Bosi), Μισονέ (Ambrogio Maestri), πρίγκηπας της Μπουγιόν (Maurizio Muraro)

Αίθουσες
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών - αίθουσα Α. Τριάντη
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Πάτρα: Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο Πανεπιστήμιου Πατρών
Βόλος: Κινηματοθέατρο Αχίλλειον
Αγρίνιο: Δημοτικό Θέατρο Αγρινίου
Χανιά: Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου (ΚΑΜ)
Άγιος Νικόλαος: Κινηματογράφος “REX”
Ζάκυνθος: Cine Φώσκολο
Σύρος: Θέατρο Απόλλων
Τρίκαλα: Δημοτικός Κινηματογράφος Τρικάλων «CINE ΜΥΛΟΣ»
Λεμεσός - Κύπρος: Θέατρο Ριάλτο
Λάρνακα - Κύπρος: Κ – CINEPLEX Cinemas
Λευκωσία – Κύπρος: Κ-CINEPLEX Cinemas
Πάφος – Κύπρος: Κ-CINEPLEX Cinemas

12 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2019 ΣΤΙΣ 19:55

Θέατρο

Κριτική: Είδαμε το «Masterclass» του Τέρενς ΜακΝάλι
Από την Ελένη Πετάση.
Αν και έχουν εκφραστεί πολλές αντιρρήσεις για το έργο του ΜακΝάλι που παρουσιάζει την Μαρία Κάλας στην πιο ευάλωτη περίοδο της ζωής της, ως μία μονομανή, εγωκεντρική και άκρως αντιπαθητική ντίβα, το κείμενό του εμπεριέχει τη σκοτεινιασμένη ψυχή της.

Είναι, εξάλλου, η εποχή που το ιερό τέρας της όπερας έχει χάσει τη φωνή του, έχει εγκαταλειφθεί από τον Ωνάση και, προσπαθώντας να συμφιλιωθεί με την ήττα του, διδάσκει στη περίφημη σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης (1971).

Η απρόσιτη τελειότητα της, η εμμονή στην κατανόηση του λιμπρέτου, έτσι ώστε να αποδοθεί η δραματική πλευρά του χαρακτήρα (η ίδια ήταν, ως γνωστόν, και σπουδαία ηθοποιός), οι συχνά έντονες απαιτήσεις της σίγουρα δημιουργούν ένα πεδίο παρανόησης.

Ο Τέρενς ΜακΝάλι υπερβάλλει, φλερτάρει με τον μελοδραματισμό, απευθύνεται στο ευρύτερο κοινό. Και πάνω απ' όλα στοιχειοθετεί μια δική του μυθοπλασία με μη εξακριβωμένα στοιχεία που, ωστόσο, «δικαιολογεί» την ωμότητά της καθώς κάθε τόσο η ηρωίδα ανατρέχει σε - αληθινές - τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος.

«Όταν τραγουδάω δεν είμαι χοντρή, δεν είμαι άσχημη, δεν είμαι η γυναίκα ενός γέρου», λέει για την αρχή της καριέρας της όταν ήταν σύζυγος του Μενεγκίνι ή «Όλα αυτά τα χρόνια που τραγουδούσα, κάνοντας τέλεια τη φωνή μου για να μπορεί να εκφράσει ό,τι αισθανόμουν, ήταν για σένα....έναν άνθρωπο που δεν του αρέσει καν η όπερα», καυτηριάζει με τον τρόπο της τον Άρη Ωνάση.

Αυτόν τον άνθρωπο που ερωτεύτηκε παράφορα και που την ώθησε να κάνει έκτρωση ενώ στη συνέχεια, πριν την εγκαταλείψει για την Τζάκι Κένεντι, την απομάκρυνε από το τραγούδι.

Η Μαρία Ναυπλιώτου, ντυμένη κομψά και πάνω σε ψηλοτάκουνες γόβες (ενδυματολογική επιμέλεια Βασίλη Ζούλια), όχι μόνο μοιάζει στην Μαρία Κάλας αλλά όταν αφηγείται τις υπαρξιακές αγωνίες της μεταμορφώνεται σε μια τσακισμένη γυναίκα που βαθαίνοντας τη φωνή της, φτάνει στις ρίζες της ύπαρξης της. Ωστόσο, όταν εκπαιδεύει τους νέους σπουδαστές, υψώνει συχνά τους τόνους πέραν του δέοντος.

Γενικά, όμως, η ερμηνεία της ακτινοβολεί δύναμη, υπόγειο χιούμορ, ακόμα και «συγκίνηση» τις εξομολογητικές της στιγμές, καθώς παράλληλα ακούγονται οι εξαίρετες άριες των Μπελίνι, Βέρντι, Πουτσίνι που τραγουδούν θαυμάσια οι τρεις ηθοποιοί/μαθητές της.

Με αυτήν την παρέκκλιση προς τις οδηγίες του συγγραφέα ( εκείνος ήθελε να ακούγεται η φωνή της Κάλας) ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, στην εύστοχη μετάφραση του Στρατή Πασχάλη δημιουργεί μια καλής ποιότητας ψυχαγωγική παράσταση. Άστοχη είναι μόνο η σκηνή της δεύτερης σοπράνο/σπουδάστριας που παρουσιάζεται ως σπαστική προσωπικότητα επιδιώκοντας να εκμαιεύσει το γέλιο του κοινού. Γεγονός που ευτυχώς εξομαλύνεται όταν επανέρχεται στη σκηνή για να ερμηνεύσει την άρια «Σκοτεινή αρμονία» από την «Τόσκα» εκμαιεύοντας στην ηρωίδα μνήμες από τον θρίαμβο της στη Σκάλα του Μιλάνου ή τη σχέση της με τον Βισκόντι που την είχε αποκαλέσει σπουδαία ηθοποιό. Δίπλα της, ο πάντα συνεπής Πέτρος Μπούρας στον ρόλο του πιανίστα Μάνι που επιμελήθηκε και τη μουσική της παράστασης)

Μόνο στο τέλος η αίθουσα πλημμυρίζει από την ηχογραφημένη μοναδική φωνή της αξεπέραστης ντίβας διαπερνώντας την ψυχή μας.

Ελένη Πετάση - Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Θέατρο

Με μια σπουδαία όπερα του Τζουζέππε Βέρντι, τον Σιμόν Μποκκανέγκρα, ανοίγει το 2019 για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Από τις 19 Ιανουαρίου και για έξι παραστάσεις, η εντυπωσιακή παραγωγή της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου έρχεται στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε μουσική διεύθυνση Ζωής Τσόκανου – Στάθη Σούλη και σκηνοθεσία Ελάιτζα Μοσίνσκυ.

Με τον Σιμόν Μποκκανέγκρα ο Τζουζέππε Βέρντι έπλασε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς ρόλους για φωνή βαρύτονου. Μέσα από το στόμα του ιστορικού δόγη της Γένοβας ο Βέρντι μπόρεσε να εκφράσει την πολιτική του σκέψη και τα ιδανικά του για μια Ιταλία ενωμένη, μακριά από αδελφοκτόνους πολέμους. Ο Σιμόν Μποκκανέγκρα ανέβηκε για πρώτη φορά στον Φοίνικα της Βενετίας στις 12 Μαρτίου 1857. Περίπου ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, στις 24 Μαρτίου 1881, ο Βέρντι παρουσίασε αναθεωρημένη εκδοχή της όπερας στη Σκάλα του Μιλάνου, προσθέτοντας ορισμένες αριστουργηματικές σκηνές, βασισμένες σε επιστολές του Πετράρχη, μία απευθυνόμενη στο ιστορικό πρόσωπο, τον δόγη της Γένοβας Σιμόνε Μποκκανέγκρα και μία στον τότε δόγη της Βενετίας. Στο ρεπερτόριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής το έργο συμπεριλήφθηκε στις 19 Απριλίου 1963. Σήμερα πλέον ο Σιμόν Μποκκανέγκρα συγκαταλέγεται στις δημοφιλέστερες όπερες του συνθέτη.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στη Γένοβα του 14ου αιώνα και αφορά την άνοδο στην εξουσία και τη δολοφονία ενός ιστορικού προσώπου, του κουρσάρου Σιμόν Μποκκανέγκρα. Παράλληλα προς την πολιτική ιστορία εκτυλίσσεται αυτή της χαμένης κόρης του Μποκκανέγκρα, η οποία δίνει αφορμή για πολιτικές συγκρούσεις.

Στην εντυπωσιακή παραγωγή της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου, η οποία παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο πλαίσιο της συνεργασίας της ΕΛΣ με το Κόβεντ Γκάρντεν, ο διακεκριμένος σκηνοθέτης της όπερας Ελάιτζα Μοσίνσκυ επιχειρεί μια ιστορική σκηνοθεσία που εμπνέεται από την τέχνη και την αρχιτεκτονική της Αναγέννησης. Το λάιτ μοτίφ της σκηνοθεσίας του είναι οι εικόνες της θάλασσας, οι οποίες επανέρχονται διαρκώς, ως μια αναφορά στη θνητότητα. Για το ανέβασμα της παραγωγής το 2013 στο Λονδίνο, οι Times έγραψαν ότι «αποτελεί τον καλύτερο φόρο τιμής για την επέτειο των 200 ετών από τη γέννηση του Βέρντι». Η παραγωγή παρουσιάστηκε ξανά στο Λονδίνο το φθινόπωρο του 2018, αποσπώντας θετικότατα σχόλια. «Εκπληκτική παραγωγή» την χαρακτήρισε ο Guardian, ενώ η Telegraph έγραψε ότι είναι μια παραγωγή «που θα σύστηνε θερμά στο παραδοσιακό κοινό της όπερας».

Ο Μοσίνσκυ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες παγκοσμίως, με μια σημαντική, τριακονταετή πορεία στο θέατρο και την όπερα. Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει έργα των Μότσαρτ, Τσαϊκόφσκι, Βάγκνερ, Στράους κ.ά. Έχει κερδίσει τρεις φορές το βραβείο Λώρενς Ολίβιε καλύτερης όπερας, για τις παραστάσεις του Λόενγκριν, Στιφέλιο και Η ζωή ενός ακόλαστου. Έχει συστηματικά συνεργαστεί με τις πλέον φημισμένες όπερες του κόσμου, όπως η Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, η Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, η Όπερα του Σύδνεϋ, το Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης κ.ά.

Η παραγωγή Σιμόν Μποκκανέγκρα πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου (Royal Opera House). Πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βασιλική Όπερα, Λονδίνο, στις 12 Νοεμβρίου 1991.

Διευθύνει η καταξιωμένη αρχιμουσικός και καλλιτεχνική διευθύντρια της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης Ζωή Τσόκανου και ο ανερχόμενος μαέστρος Στάθης Σούλης. Τον ομώνυμο ρόλο θα ερμηνεύσουν δύο διεθνώς καταξιωμένοι Έλληνες βαρύτονοι, οι Δημήτρης Πλατανιάς και Τάσης Χριστογιαννόπουλος, ενώ το καστ συμπληρώνουν διακεκριμένοι Έλληνες και ξένοι μονωδοί όπως οι Τσέλια Κοστέα, Χριστόφορος Σταμπόγλης, Ραμόν Βάργκας, Άννα Στυλιανάκη, Πέτρος Μαγουλάς, Δημήτρης Πακσόγλου κ.ά.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ Ελάιτζα Μοσίνσκυ: Μια ολόκληρη ζωή κρίσης

Αυτή η μορφή της όπερας Σιμόν Μποκκανέγκρα (1881) του Βέρντι είναι μια αναθεωρημένη εκδοχή του ομότιτλου έργου που γράφτηκε το 1857. Τα τριάντα χρόνια που χωρίζουν τις δύο εκδοχές είναι σημαντικά όχι μόνο για το προσωπικό ύφος του Βέρντι αλλά και για τις πολιτικές και καλλιτεχνικές εξελίξεις στον πολιτισμό της Ιταλίας.

Πιο σημαντικό είναι ότι το είδος της όπερας είχε περάσει από το μελόδραμα σε μια πιο περίπλοκη μορφή μουσικού δράματος. Η ίδια η Ιταλία είχε βιώσει μια εθνική επανάσταση και στο περιβάλλον των ποιητών του Μιλάνου της δεκαετίας του 1880 κυριαρχούσε μια νέα ευαισθησία που προτιμούσε τον συμβολισμό, τον υπαινιγμό, την επιτηδευμένη ασάφεια.

Είναι σχεδόν αδύνατο να αφηγηθεί κανείς πλήρως την υπόθεση της όπερας. Αυτό ήταν σκόπιμο από την πλευρά του Μπόιτο και του Βέρντι. Το 1881 ο Μποκκανέγκρα εκφράζει μια νέα σύνθεση στο δημιουργικό έργο του Βέρντι, παρότι οι τεχνικές της πλοκής βασίζονται ακόμα στους μηχανισμούς του μελοδράματος. Ακόμα συναντάμε στιλέτα, δηλητήρια, κατάρες και συμπτώσεις, αλλά όλα αυτά έχουν τελειοποιηθεί, ώστε να εκφράζουν την ώριμη οπτική του Βέρντι σχετικά με τη μοίρα των ανθρώπων. Είναι ουσιαστικά ένα στοχαστικό και φιλοσοφικό έργο. Ο Σιμόν Μποκκανέγκρα είναι μια λυρική τραγωδία. Ο Βέρντι δημιουργεί μια αίσθηση δραματικής αλήθειας και ρεαλισμού, αλλά είναι ένας ρεαλισμός από τον οποίο απουσιάζουν οι ασήμαντες λεπτομέρειες. Ο Βέρντι είχε ως στόχο μια ολοκληρωτική σύλληψη των ανθρώπινων όντων και των καταστάσεων. Οι χαρακτήρες του μοιάζουν περισσότερο με αρχέτυπα παρά με προσωπογραφίες. Κυριαρχούνται από την απόλυτη επιταγή του πάθους. Και καθώς αυτές οι παθιασμένες δυνάμεις έρχονται αντιμέτωπες η μία με την άλλη, παράγουν μια αλυσίδα δράσεων και αντιδράσεων που μεταμορφώνουν αυτά τα πάθη σε πεπρωμένα. Στην τραγική δράση αυτής της όπερας διαπλέκονται πολλά προσωπικά και πολιτικά θέματα. Το κυνήγι της εξουσίας από τον Πάολο, η επιδίωξη της εκδίκησης από τον Φιέσκο, η αναζήτηση του Μποκκανέγκρα για την από καιρό χαμένη κόρη του. Σε αυτή την παραγωγή προσπάθησα να αφαιρέσω κάθε λεπτομέρεια η οποία θα μπορούσε να εμποδίσει την έκθεση της τραγικής πλοκής. Η δράση πρέπει να εκφράζει μια αναπότρεπτη ώθηση προς τα εμπρός… μια δύναμη του πεπρωμένου. Έχει ανάγκη από στιγμές γαλήνης και ευγένειας. Η μουσική γλώσσα είναι ποιητική και σύνθετη και υπαινίσσεται τη διαρκή ροή της ζωής. Η παραγωγή εκτυλίσσεται σε ένα πολύ απλό σκηνικό. Δεν είναι ο γοτθικός κόσμος του ιστορικού Μποκκανέγκρα αλλά ο νεοπλατωνικός κόσμος της ύστερης Αναγέννησης. Ενοποιεί τη δράση με μια σχεδόν αριστοτελική αίσθηση τάξης. Όπως στον Αριστοτέλη, η πλοκή του Βέρντι εξαρτάται από δύο κρίσιμες ανακαλύψεις, την εύρεση της κόρης του Μποκκανέγκρα και την ανακάλυψη του Αντόρνο ότι η Αμέλια είναι κόρη του Μποκκανέγκρα. Η τραγωδία έγκειται στην αδυναμία να εναρμονιστούν επί σκηνής οι αντίρροπες δυνάμεις που δρουν στην προσωπική και την πολιτική ζωή. Πρέπει να έχει κανείς την αίσθηση ότι έχει υπάρξει μάρτυρας μιας ολόκληρης ζωής σε κρίση η οποία βιώθηκε μέσα από τη δράση. Υπάρχει απαισιοδοξία σχετικά με τη δυνατότητα να επιτευχθεί τάξη στην πολιτεία και εκτίθεται η ιδέα του αμιγούς κακού στην ανθρωπότητα, το οποίο εμποδίζει την αρμονία. Ωστόσο, παραδόξως, πιο συγκινητικό απ’ όλα είναι το ντουέτο ανάμεσα στον Φιέσκο και στον Μποκκανέγκρα, όταν η ιδέα της συμφιλίωσης φανερώνεται φευγαλέα ως πιθανότητα.

Ο Σιμόν Μποκκανέγκρα με μια ματιά

Clive Barda / Royal Opera House / Clive Barda
Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ: Ο Τζουζέππε Βέρντι, ο διασημότερος συνθέτης του ιταλικού Ρομαντισμού, γεννήθηκε στο Λε Ρόνκολε της βόρειας Ιταλίας το 1813 και πέθανε στο Μιλάνο το 1901. Σπούδασε μουσική στο επαρχιακό Μπουσσέτο και στη συνέχεια στο Μιλάνο. Τα πρώτα του έργα γράφτηκαν μέσα στο επαναστατικό κλίμα της εποχής, απηχώντας ιδεολογικά τον αγώνα για την απελευθέρωση των ιταλικών κρατιδίων από τους Αυστριακούς και την ενοποίησή τους σε κυρίαρχη χώρα. Η ενασχόληση του συνθέτη με την πολιτική τον ανέδειξε σε εθνικό σύμβολο –ως ακροστιχίδα το σύνθημα «Viva, Verdi» σήμαινε «Ζήτω ο Βίκτωρ Εμμανουήλ, βασιλιάς της Ιταλίας» («Viva, Vittorio Emanuele, Re D’Italia»)– και το 1861 σε μέλος του πρώτου ιταλικού κοινοβουλίου. Δημοφιλέστερες όπερές του είναι: Ναμπούκκο, Ερνάνης, Ριγολέττος, Ο τροβαδούρος, Τραβιάτα, Η δύναμη του πεπρωμένου, Ντον Κάρλος, Αΐντα, Οθέλλος και Φάλσταφ. Με τη μουσική του ο Βέρντι εξέφρασε σε αισθητικό επίπεδο το πνεύμα του ώριμου Ρομαντισμού και σε πολιτικό επίπεδο την επιθυμία των συμπατριωτών του να δουν την Ιταλία ελεύθερη και ενωμένη. Είχε την ευτυχία να αγαπηθεί από ένα ιδιαίτερα πλατύ κοινό και να κερδίσει εξαρχής δημοτικότητα, που παραμένει αμείωτη έως σήμερα. Στις ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες του 19ου αιώνα ο Βέρντι υπήρξε ο συνθέτης που συνέβαλε στη δημιουργία εκείνης της μοναδικής στιγμής στην ιστορία της μουσικής κατά την οποία η υψηλή τέχνη έγινε ταυτόχρονα λαϊκή.
Σύνοψη του πρωτοτύπου

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΣΗ: Στις αρχές του 14ου αιώνα η πόλη-κράτος της Γένοβας διοικείται από τους αντιπροσώπους δύο έντονα αντιμαχόμενων ομάδων, των πατρικίων και των πληβείων. Ο Φιέσκο ανήκει στους πατρικίους, ο Πάολο στους πληβείους. Ο Σιμόν Μποκκανέγκρα, διάσημος κουρσάρος που έχει ηγηθεί πολλών επιδρομών ενάντια σε εχθρούς της Γένοβας, έχει ερωτευτεί τη Μαρία, κόρη του Φιέσκο. Παρότι και αυτή τον αγαπά και έχει γεννήσει την κόρη του, ο πατέρας της απαγορεύει να παντρευτεί κάποιον κατώτερό της. Την έχει φυλακίσει στο ανάκτορό του, ενώ ο Μποκκανέγκρα έχει εμπιστευτεί το παιδί σε μια τροφό έξω από τα όρια της πόλης. Ο Πάολο σκοπεύει να εκμεταλλευτεί τον έρωτα του Μποκκανέγκρα για τη Μαρία προκειμένου να αποκτήσει ο ίδιος δύναμη, πείθοντας τον Σιμόν να θέσει υποψηφιότητα ως δόγης. Κανένας δεν θα αρνιόταν την εκλογή ενός ήρωα και πατριώτη, ενώ ούτε ο περήφανος Φιέσκο θα μπορούσε να του αρνηθεί την κόρη του. Ταυτόχρονα, ο Μποκκανέγκρα θα όφειλε την εξουσία του στον Πάολο.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Τη μοιραία νύχτα της εκλογής δόγη ο Πάολο και ο Πιέτρο, ένας ακόμη πληβείος σύμβουλος, συζητούν το σχέδιό τους να εκλέξουν τον Μποκκανέγκρα. Ο Πιέτρο συγκεντρώνει τον λαό, υποδαυλίζει το μίσος του για τους πατρικίους, περιγράφοντας τον απάνθρωπο τρόπο με τον οποίο ο Φιέσκο μεταχειρίζεται την κόρη του, και κερδίζει την υποστήριξή του υπέρ του Μποκκανέγκρα. Ο Σιμόν, που δεν γνωρίζει γιατί έχει προσκληθεί στη Γένοβα, δέχεται να γίνει υποψήφιος με σκοπό να κερδίσει την αγαπημένη του.

Ωστόσο, η Μαρία, στερημένη από τον αγαπημένο και από το παιδί της, έχει μόλις πεθάνει. Ο Φιέσκο ορκίζεται να εκδικηθεί τον άνθρωπο που ατίμασε την οικογένειά του και του στέρησε το παιδί του. Ο Μποκκανέγκρα τον συναντά έξω από το ανάκτορό του και ζητά συγχώρεση και συμφιλίωση. Ο Φιέσκο τον διώχνει και εξηγεί ότι αρνείται να τον ακούσει ώσπου να του παραδώσει την εγγονή του. Όμως, ο Μποκκανέγκρα δεν μπορεί να το κάνει αυτό, επειδή την τελευταία φορά που το επισκέφτηκε ανακάλυψε ότι η τροφός είχε πεθάνει και το κοριτσάκι δεν ήταν εκεί. Οι δύο άντρες χωρίζουν εχθρικά. Τη στιγμή που ο Μποκκανέγκρα ανακαλύπτει το άψυχο σώμα της Μαρίας, ακούει φωνές χαράς. Εξελέγη δόγης, ωστόσο η γυναίκα την οποία ήλπιζε να κερδίσει χάρη στο αξίωμά του δεν ήταν πλέον στη ζωή.

Μουσική διεύθυνση: Ζωή Τσόκανου (19, 20, 22, 26/1) – Στάθης Σούλης (23, 25/1)
Σκηνοθεσία: Ελάιτζα Μοσίνσκυ
Αναβίωση σκηνοθεσίας: Ρόρυ Φαζάν
Σκηνικά: Μάικλ Γήργκαν
Κοστούμια: Πήτερ Τζ. Χωλ
Φωτισμοί: Τζων Χάρρισον
Επιμέλεια φωτισμών: Μάθιου Μάλμπερρυ
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος
Κινησιολόγος ξιφομαχιών: Φίλιπ ντ’ Ορλεάν

Σιμόν Μποκκανέγκρα: Δημήτρης Πλατανιάς (19, 22, 25/1)

Τάσης Χριστογιαννόπουλος (20, 23, 26/1)

Μαρία Μποκκανέγκρα (Αμέλια): Τσέλια Κοστέα (19, 22, 25/1)

Άννα Στυλιανάκη (20, 23, 26/1)

Γιάκοπο Φιέσκο: Χριστόφορος Σταμπόγλης (19, 22, 25/1)

Πέτρος Μαγουλάς (20, 23, 26/1)

Γκαμπριέλε Αντόρνο: Ραμόν Βάργκας (19, 20, 26/1)

Δημήτρης Πακσόγλου (22, 23, 25/1)

Πάολο Αλμπιάνι: Γιάννης Σελητσανιώτης (19, 22, 25/1)

Κύρος Πατσαλίδης (20, 23, 26/1)

Πιέτρο: Διονύσης Τσαντίνης (19, 22, 25/1)

Αλέξανδρος Λούτας (20, 23, 26/1)

Λοχαγός των τοξοβόλων: Γιάννης Καλύβας (19, 22, 25/1)

Διονύσης Μελογιαννίδης (20, 23, 26/1)
Ακόλουθος της Αμέλιας: Βασιλική Πετρόγιαννη (19, 22, 25/1)

Αναστασία Κότσαλη (20, 23, 26/1)

Με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ

Info
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής - Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. 19, 20, 22, 23, 25, 26 Ιανουαρίου 2019. Ώρα έναρξης: 20.00 (Κυριακές 18.30). Τιμές εισιτηρίων: €15, €20, €35, €40, €50, €55, €60, €90 Φοιτητικό, παιδικό: €15 Περιορισμένης ορατότητας: €10. Προπώληση Ταμεία Εθνικής Λυρικής Σκηνής Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος Καθημερινά 09.00-21.00 Τηλ.: 2130885700. Ομαδικές πωλήσεις: 2130885742 www.nationalopera.gr. Καταστήματα PUBLIC http://tickets.public.gr www.ticketservices.gr. Εκδοτήρια Ticket Services, Πανεπιστημίου 39, εντός Στοάς Πεσμαζόγλου.

clickatlife.gr

Θέατρο

 

Η Μπέσυ Μάλφα ερμηνεύει τη «Σίρλεϋ Βάλενταϊν» μια γυναίκα, που λίγο μετά τα πενήντα αποφασίζει να κάνει την επανάσταση της! Αφήνει άνδρα και παιδιά, και σε μια προσπάθεια να ξανά βρει τον εαυτό της κάνει ένα ταξίδι κοντά στη θάλασσα.

Στον γλυκόπικρο μονόλογο του Ουίλι Ράσελ αναλογίζεται τη ζωή της και μοιράζεται μαζί μας τα βιώματα μιας νοικοκυράς, απογοητευμένης από τα 20 τόσα χρόνια στείρου συζυγικού βίου. Μια αναπάντεχη γνωριμία, θα συνθέσουν το σκηνικό της δικής της επανάστασης απέναντι σε όσα την καταπίεζαν.

Πόσο όμως θα κρατήσει αυτή η επανάσταση;

Θα καταφέρει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με το μέσα της και τους δικούς της ανθρώπους;

Ο Αλέξανδρος Ρήγας σκηνοθετεί το έργο, που ουσιαστικά στήνει γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στα δυο φύλα.

Οι αναγνώστες το «α» θα δουν την παράσταση σε avant premiere, στις 17/12 (Θέατρο Ριάλτο - Αλέκος Αλεξανδράκης).

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή