Απριλίου 02, 2020

Θέατρο

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος για να γράψει το μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο. Κατά καιρούς μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης , Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς, Ντάριο Φο κ.ά.

Ο Ανατόλι Βασίλιεφ, επιλέγηκε φέτος από το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΔΙΘ) να γράψει το Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου.

Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου είθισται να διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου.

Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2016

Έχουμε ανάγκη το θέατρο;

Αυτό είναι το ερώτημα που τίθεται ενώπιον χιλιάδων επαγγελματιών του θεάτρου και εκατομμυρίων κουρασμένων από αυτό, ανθρώπων.

Γιατί το έχουμε ανάγκη;

Στις μέρες μας, συγκρινόμενη με τις πλατείες των πόλεων και τις γαίες των κρατών, όπου πραγματικές τραγωδίες συμβαίνουν καθημερινά στη ζωή, η σκηνή μοιάζει πια ασήμαντη.

Τι σημαίνει το θέατρο για μας;

Επίχρυσες γκαλερί και μπαλκόνια σε θεατρικές αίθουσες, βελουδένιες πολυθρόνες, βρώμικα παρασκήνια, δουλεμένες φωνές των ηθοποιών – ή αντιθέτως, κάτι διαφορετικό: Μαύρα κουτιά, βαμμένα με λάσπη και αίμα, γεμισμένα με ένα τσούρμο λυσσαλέων γυμνών σωμάτων.

Τι θα μπορούσε να μας πει;

Τα πάντα!

Το θέατρο μπορεί να μας μιλήσει για τα πάντα.

Για το πώς οι θεοί κατοικούν στον ουρανό, πώς οι φυλακισμένοι μαραζώνουν σε υπόγειες σπηλιές και πώς το πάθος μας εξυψώνει και πώς η αγάπη μπορεί να μας καταστρέψει, πως κανείς δεν έχει ανάγκη έναν καλόν άνθρωπο σ’ αυτόν τον κόσμο και πώς βασιλεύει ο δόλος, πώς μερικοί άνθρωποι ζουν σε διαμερίσματα, ενώ τα παιδιά εξασθενούν σε προσφυγικούς καταυλισμούς και πώς όλοι θα πρέπει να επιστρέψουν πίσω στην έρημο και πώς μέρα με τη μέρα αναγκαζόμαστε να αποχωριστούμε τους αγαπημένους μας – το θέατρο μπορεί να μας μιλήσει για όλα.

Το θέατρο υπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει παντοτινά.

Και τώρα, τα τελευταία πενήντα έως εβδομήντα χρόνια, μας είναι ιδιαίτερα αναγκαίο. Γιατί είναι εμφανές ότι από όλες τις δημόσιες τέχνες μόνο το θέατρο έχει τη δυνατότητα της μετάδοσης – του λόγου, από στόμα σε στόμα, από βλέμμα σε βλέμμα, από χέρι σε χέρι, από σώμα σε σώμα. Το θέατρο δεν χρειάζεται διαμεσολαβητή για να ταξιδέψει ανάμεσα στους ανθρώπους – αποτελεί την πιο διάφανη πλευρά του φωτός, δεν ανήκει ούτε στον νότο, ούτε στον βορρά, στην ανατολή ή τη δύση – ω όχι, είναι η ουσία του ιδίου του φωτός, που λαμπυρίζει από τις τέσσερεις γωνιές του κόσμου, ενός φωτός που ακαριαία αναγνωρίζει κάθε εχθρικό ή φιλικό πρόσωπο.

Και χρειαζόμαστε ένα ποικίλο θέατρο, παντός είδους. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι από όλες τις μορφές του θεάτρου οι πιο περιζήτητες θα αποδειχθούν οι αρχαϊκές μορφές του. Το τελετουργικό θέατρο δεν πρέπει να τοποθετείται με τεχνητό τρόπο σε αντιδιαστολή με τα «πολιτισμένα έθνη». Ο λαϊκός πολιτισμός αποδυναμώνεται όλο και περισσότερο, καθώς ο ούτω καλούμενος «πολιτισμός της πληροφορίας» σταδιακά αντικαθιστά και εκδιώχνει τις φυσικές οντότητες, καθώς και την ελπίδα μας για μια συνάντηση μαζί τους, κάποτε.

Μα τώρα το βλέπω ξεκάθαρα: το θέατρο άνοιξε. Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους.

Στο διάολο οι ηλεκτρονικές συσκευές και οι υπολογιστές – πηγαίνετε θέατρο! Γεμίστε ολόκληρες σειρές καθισμάτων κοντά και μακριά από τη σκηνή, ακούστε το λόγο και κοιτάξτε τις ζωντανές εικόνες! – είναι θέατρο αυτό μπροστά σας, μην το παραγνωρίζετε και μη χάνετε την ευκαιρία να συμμετέχετε σ’ αυτό – είναι ίσως η πολυτιμότερη ευκαιρία που έχουμε τη δυνατότητα να βιώσουμε από κοινού, μέσα στις μάταιες και βιαστικές ζωές μας.

Χρειαζόμαστε κάθε είδους θέατρο.

Μόνο ένα είδος θεάτρου σίγουρα κανένας δεν έχει ανάγκη – και μιλώ για το θέατρο των πολιτικών παιγνιδιών, ένα θέατρο πολιτικών «ποντικοπαγίδων», ένα θέατρο που παίζουν οι πολιτικοί, ένα μάταιο πολιτικό θέατρο. Αυτό που σίγουρα δεν χρειαζόμαστε είναι το θέατρο της καθημερινής τρομοκρατίας, είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, αυτό που δεν χρειαζόμαστε είναι το θέατρο πτωμάτων και αίματος στις πλατείες και στους δρόμους, στις πρωτεύουσες ή στις επαρχίες, ένα κάλπικο θέατρο συγκρούσεων μεταξύ θρησκειών και εθνικών ομάδων.

 

Ανατόλι Βασίλιεφ

Ανατόλι Βασίλιεφ: ο διεθνούς φήμης ρωσικής καταγωγής σκηνοθέτης, παιδαγωγός και ερευνητής κι ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους του σύγχρονου θεάτρου σπούδασε στην Ακαδημία Δραματικής Τέχνης της Μόσχας (GITIS). Από το 1973 και μετά, συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης με το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, το Θέατρο Στανισλάφσκι, το Θέατρο Ταγκάνκα του Γιούρι Λιουμπίμοφ, το Θέατρο Μπολσόι κά. Σταδιακά, άρχισε να αναγνωρίζεται διεθνώς, σκηνοθετώντας παραστάσεις στην Κομεντί Φρανσαίζ (1992), το Φεστιβάλ της Αβινιόν (1997), την Kαρτουσερί της Αριάν Μνουσκίν (1998), το Θέατρο Οντεόν (2006), αλλά και στην Ιταλία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία, τη Μεγάλη Βρετανία.

Παράλληλα, ασχολήθηκε με την διδασκαλία. Έχει διδάξει στην Ακαδημία Δραματικής Τέχνης της Μόσχας (GITIS), στο Ινστιτούτο Κινηματογράφου της Μόσχας (VGIK), στην Ανώτατη Σχολή Θεάτρου της Λυόν (ENSATT), το Ινστιτούτο Γκροτόφσκι στην Πολωνία. Το 1987 ίδρυσε στη Μόσχα τη δική του Σχολή Δραματικής Τέχνης, που αποτέλεσε εργαστήριο πειραματισμού επάνω στη φωνητική και σωματική εκπαίδευση του ηθοποιού.

Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και θεωρείται ο σπουδαιότερος Ρώσος σκηνοθέτης της γενιάς του.

Στην Ελλάδα, έχουν παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία του οι παραστάσεις: Μήδειας υλικό (συμπαραγωγή ΚΘΒΕ και Σχολής Δραματικής Τέχνης Α. Βασίλιεφ, Βασιλικό Θέατρο 2002), Ομήρου Ιλιάς Ραψωδία Ψ (Σχολή Δραματικής Τέχνης Α. Βασίλιεφ, Δελφοί 2006), Μήδεια (ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 2008).

 

Θέατρο

Η έννοια της ελληνικότητας, εκφρασμένη μέσα από το λόγο και τη μουσική, «βασανίζει» δημιουργικά τον Γιώργο Νινιό. Παράλληλα με τις παραστάσεις του «Ζεϊμπέκικο» της Λείας Βιτάλη στο οποίο πρωταγωνιστεί, γράφει μουσική και παρουσιάζει σε μορφή δραματοποιημένου αναλογίου «Το 10» του Μ. Καραγάτση στο Αγγέλων Βήμα.


«Οι λαϊκοί δρόμοι που ακούμε από την ώρα που γεννιόμαστε μας οδηγούν σε αναμνήσεις, μας φορτίζουν συγκινησιακά, μας ταξιδεύουν. Συνολικά η μουσική είναι θαυμάσιο πράγμα. Από επτά κουκκίδες –δώδεκα, αν βάλουμε και τις διέσεις– μπορούμε να φτιάξουμε χιλιόμετρα σκέψης...»

Έτσι αντιλαμβάνεται ο Γιώργος Νινιός τη μουσική, και από τα λεγόμενά του καταλαβαίνουμε πως είναι ένα κομμάτι στενά συνδεδεμένο με τη ζωή του. Χωρίς να δηλώνει μουσικός –άλλωστε ο ίδιος έχει πει στο «α», με αφορμή το «Ζεϊμπέκικο» της Λείας Βιτάλη: «Αν είμαι εγώ μουσικός, τότε ο Απόστολος Καλδάρας τι ήταν; Πώς να τον πω “συνάδελφο”, είναι ντροπή!»-, παίζει διάφορα μουσικά όργανα, συνθέτει και ερμηνεύει τα τραγούδια με τη χάρη λαϊκού τραγουδιστή. Στην παράσταση «Ζεϊμπέκικο», που παίζεται από το 2013 στο Studio Μαυρομιχάλη, δίνει ρεσιτάλ στο ρόλο ενός λαϊκού τραγουδοποιού που έχει μια δική του αίσθηση για τη μουσική και τις φόρμες τις οποίες θέλει να επικρατήσουν στο τραγούδι. Κάνει μια κατάθεση αυτού που ορίζουμε ως «ελληνική λαϊκή ψυχή».

Κρατώντας ένα μπουζούκι, μιλάει, αναπολεί και τραγουδάει…Την ελληνική λαϊκή ψυχή αναζητά και στο ολοκαίνουργιο καλλιτεχνικό πρότζεκτ που ετοίμασε για το Αγγέλων Βήμα, με τη μουσική να γίνεται και πάλι οδηγός του.

Ο Γιώργος Νινιός συνέθεσε τη μουσική, έγραψε τους στίχους και προσεγγίζει με έναν εντελώς προσωπικό τρόπο το μυθιστόρημα «10» του Μ. Καραγάτση, του ιδιοφυούς πεζογράφου της λεγόμενης Γενιάς του ’30. Η παράσταση στήθηκε πάνω στην επιλογή και σύνδεση των κειμένων από τη Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου. Διαβάζουμε στο σημείωμά της: «Η ανθολόγηση των κειμένων από το έργο του έγινε με άξονα τη θεματική ενότητα “Ιστορίες Φύλων”. Έτσι, σε αυτά ενυπάρχει έντονο το ερωτικό στοιχείο. Ωστόσο, στο “10” του, όπως μας παραδόθηκε, ο Καραγάτσης, φωτογραφίζει και ανατέμνει ένα μικρόκοσμο αμέσως μετά έναν παγκόσμιο πόλεμο και έναν εμφύλιο, άρα μιλάει το ίδιο έντονα τόσο για την κοινωνία όσο και για την πολιτική».


O M. Καραγάτσης μέσα από το έργο μεταφέρει το άρωμα του πεζοδρομίου, τον παλμό του έρωτα, την αγωνία της βιοπάλης, τοποθετώντας τη δράση στον Πειραιά. Στην πολυκατοικία αριθμός «10», στο φανταστικό πρώην εργοστάσιο της οδού Παρασάγγη, «χαρτογραφείται» το τοπίο της μεταπολεμικής Ελλάδας του ’50, οι αγωνίες και τα πάθη των ανθρώπων –απόμαχων, βολεμένων κομπιναδόρων, μεροκαματιάρηδων– που ζουν εκεί. Ο συγγραφέας ξεκίνησε να γράφει «Το 10» το 1958, όμως πεθαίνοντας το 1960, σε ηλικία μόλις 52 ετών, το άφησε ημιτελές.

Λογοτεχνικά κείμενα σαν το «10», που επανερμηνεύουν την Ιστορία και επαναπροσδιορίζουν τη νεοελληνική ταυτότητα, ζητούν την προσωπική εμπλοκή των δημιουργών οι οποίοι καταπιάνονται μαζί τους. Έτσι, ο Νινιός έρχεται να καταθέσει την ψυχή του και να ξεδιαλύνει ιστορίες ερώτων, σεξουαλικής δίψας, πλεονεξίας αλλά και αρετής. Η μουσική και τα τραγούδια που έγραψε έχουν γήινο λαϊκό χρώμα και σε συνδυασμό με το λόγο και τις προβολές βίντεο σκιαγραφούν μεν κάποια θραύσματα πλοκής αλλά τονίζουν, κυρίως, εκείνους τους ήρωες που ζουν και δρουν με έναν «ελληνικό» τρόπο: περισσότερο με το ένστικτο και την παρόρμηση και λιγότερο με τη λογική.

Τα βίντεο και το μοντάζ επιμελήθηκε ο Στέφανος Κοπανάκης. Στα προ-ηχογραφημένα κομμάτια ακούγονται οι μουσικοί: Διονύσης Διονυσόπουλος (τζουράς, μαντολίνο ), Παναγιώτης Μπάρλος (βιολί ), Βαγγέλης Τσουκλίδης (μπουζούκι ), Σωτήρης Λαμπρούσης (κιθάρα ) και ο Γιώργος Νινιός (τζουράς, κλαρίνο ). Ακούγονται επίσης οι ηθοποιοί: Φώτης Μακρής, Στέλλα Κρούσκα και Ρένα Κουμπαρούλη.

Αγγέλων Βήμα
Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια,Κέντρο
Τηλ : 2105242211
Παραστάσεις : Έως : 21/4
Πληροφορίες : Βραδ.: Τετ., Πέμ. 9 μ.μ. (εκτός 23/3)



Θέατρο

«Τα παιδιά είναι άγρια. Είμαστε βάρβαροι. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Αυτό είναι το επαναλαμβανόμενο μήνυμα της Γιασμίνα Ρεζά. Είναι η φρικαλέα ανισορροπία ανάμεσα στη μικρότητα του ανθρώπου και τις φιλοδοξίες του, ανάμεσα στην υποβόσκουσα βαρβαρότητά μας και τη δυνατότητα της ομορφιάς του έργου τέχνης...» (Geraldine Chabrier, Le Choc du Mois).

Κάτι ανάλογο πρεσβεύει και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (σκηνοθέτης και ένας εκ των πρωταγωνιστών της παράστασης), ο οποίος σε συνέντευξή του δήλωσε ότι «ο πολιτισμένος εαυτός μας, που ψάχνει να βρει έναν τρόπο συνεννόησης με τους άλλους, είναι εξίσου πραγματικός με τον πρωτόγονο και βίαιο εαυτό μας».
Στον «Θεό της Σφαγής» η Γιασμίνα Ρεζά, που το έργο της απέσπασε τα βραβεία Ολιβιέ και Τόνι, με αφορμή την άγρια συμπλοκή δύο εντεκάχρονων αγοριών, περιγράφει τη συνάντηση των γονιών τους, οι οποίοι προσπαθώντας να συζητήσουν και να λύσουν πολιτισμένα το πρόβλημα μετατρέπονται βαθμιαία σε βαρβάρους.
Η αρχική ευγένεια και κατανόηση, που περικλείεται από ανώδυνες κουβέντες περί τέχνης, ισότητας, γευσιγνωσίας και δημοκρατίας, καταλήγει σε μια άνευ ορίων αψιά ατμόσφαιρα, ενώ ο κώδικας καθωσπρεπισμού καταρρέει αποκαλύπτοντας τα ζωώδη τους ένστικτα.
Τέσσερις διαφορετικοί χαρακτήρες -ένας μεγαλοδικηγόρος εξαρτημένος από το κινητό του με την αξιοπρεπή, καταπιεσμένη γυναίκα του (Κ. Μαρκουλάκης, Στ. Γουλιώτη) και ένας αυτοδημιούργητος, συναινετικός έμπορος με τη φιλότεχνη, ακτιβίστρια συμβία του (Οδ. Παπασπηλιόπουλος, Λ. Μιχαλοπούλου)- συγκρούονται ξεδιάντροπα εκτοξεύοντας στο άπειρο τη μικρότητά τους και μολύνοντας με προσβολές τις άτεχνες προσπάθειές τους για συμφιλίωση και συμβιβασμό.
Είναι άραγε αυτοί παραδείγματα ενήλικων ανθρώπων ή σπαράγματα αιώνιας παιδικότητας που υποτάσσεται στον Θεό της Σφαγής;
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης χειρίστηκε την κοινωνική κωμωδία της Ρεζά με σχολαστική ακρίβεια, προσφέροντας ένα εκρηκτικό θέαμα συνόλου, καθοδηγώντας τους ηθοποιούς σε ένα δυναμικό πινγκ πονγκ συναισθημάτων, που δεν σε άφηνε να πάρεις ανάσα.
Ο ίδιος σκιαγράφησε με υπόγειο χιούμορ, λιτότητα και απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών του μέσων τον κυνικό δικηγόρο. Δίπλα του η Στεφανία Γουλιώτη, νευρωτική ως υστερική, ισορροπώντας στις δωδεκάποντες γόβες της, αν και «έξω από τα νερά της», πρόσφερε εντυπωσιακές αυτοσχεδιαστικές στιγμές.
Πραγματικά απολαυστικός ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος ξεχώρισε με την αυθεντική σκηνική του άνεση. Η Λουκία Μιχαλοπούλου, σαν τεντωμένη χορδή, ερμήνευσε με πάθος, αλλά και με κάποια υπερβολή την αριστερών αποχρώσεων διανοούμενη που χάνει τον έλεγχό της. Ολοι τους, ωστόσο, ήταν απόλυτα δεμένοι μεταξύ τους και εκμαίευσαν στο έπακρο το χιούμορ του ευφυούς, ανάλαφρου κειμένου. Μια παράσταση καλοδουλεμένη, σκληρή, αλλά ποιοτικά ψυχαγωγική, που προσφέρει άφθονο γέλιο και αποδίδει τη θερμοκρασία του έργου.
Ελένη Πετάση - Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Θέατρο

Σκηνοθεσία - Δραματουργία: Δημήτρης Τάρλοου

Ο Αντόν Τσέχωφ έγραψε τις Τρεις αδερφές -ένα έργο για την προσδοκία- το 1901, στο γύρισμα του 20ου αιώνα. Ο ίδιος ο συγγραφέας χαρακτηρίζει το έργο του «κωμωδία» και τους χαρακτήρες του «μπουφόνους», καθώς φέρνει κάθε έναν από αυτούς, κάθε τους ελπίδα, κάθε τους αγωνία, αντιμέτωπους με την πραγματικότητα, όπως αυτή σμιλεύεται αμείλικτα από τον χρόνο.

Τα τέσσερα παιδιά ενός μορφωμένου στρατιωτικού, οι τρεις κόρες του και ο μοναχογιός του, «ξεμένουν» μετά τον θάνατό του στον τόπο της τελευταίας του μετάθεσης, σε μια απομακρυσμένη και μονότονη πόλη της ρωσικής επαρχίας. Ο στενός πυρήνας της οικογένειας και των στρατιωτικών φίλων τους λειτουργεί ως μια «νησίδα πολιτισμού» για τα αδέλφια και διατηρεί ζωντανή την ελπίδα της επιστροφής στην ιδανική πόλη των παιδικών του χρόνων, τη Μόσχα. Ωστόσο, η μικρή, ιδιότυπη κοινότητά τους φυλλορροεί μέσα στον χρόνο και την πραγματικότητα συμπαρασύροντας κάθε προσδοκία.

Ο Δημήτρης Τάρλοου μας εξ-οικειώνει με το έργο με μια δραματουργία-έκπληξη, που αν και «μικραίνει» τις χιλιομετρικές αποστάσεις, τονίζει την απόσταση από τον εαυτό, από το μέλλον και το παρελθόν. Όπως σημειώνει και ο ίδιος: «Σ' αυτή τη σπουδή για το πέρασμα του χρόνου οι χαρακτήρες βρίσκονται να ζουν την δικιά τους δυστοπία αναζητώντας την ουτοπία μιας Ιθάκης.»

 

Συντελεστές:

Απόδοση - Δραματουργία: Δημήτρης Τάρλοου

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου

Συνεργάτις Δραματουργός: Έρι Κύργια

Σκηνικά - Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Κίνηση: Κορίνα Κόκκαλη

Βοηθοί σκηνοθέτη: Δήμητρα Κουτσοκώστα, Ελένη Μιχαηλίδου, Λίνα Σταυροπούλου

Βοηθοί σκηνογράφου: Τίνα Τζόκα, Νόρα Δεληδήμου

Φωτογραφίες: Βάσια Αναγνωστοπούλου

 

 

Διανομή:

Πρόζοροφ Ανδρέας: Λαέρτης Μαλκότσης

Ναταλία: Μαριάννα Δημητρίου

Όλγα: Αλεξάνδρα Αϊδίνη

Μαρία: Ιωάννα Παππά

Ειρήνη: Λένα Παπαληγούρα

Κουλίγκιν Θόδωρος: Κώστας Κορωναίος

Βερσίνιν Αλέξανδρος: Γιάννης Νταλιάνης

Τούζενμπαχ: Παντελής Δεντάκης

Σολιόνι: Δημήτρης Μπίτος

Τσεμπουτίκιν: Γιώργος Μπινιάρης

Φεντότικ: Πάρις Θωμόπουλος

Ροντέ: Βασίλης Παναγιωτόπουλος

Φεραπόντ: Χάρης Τσιτσάκης

Ανφίσα: Μαριέττα Σγουρδαίου

 

Τιμές Εισιτηρίων: Τετάρτη γενική είσοδος (λαϊκή) 15 ευρώ, Πέμπτη έως Κυριακή: κανονικό 20 ευρώ, senior (άνω των 65): 17 ευρώ, φοιτητικό, νεανικό (κάτω των 22), ανέργων: 14 ευρώ.

 

Διάρκεια: 180 λεπτά, με διάλειμμα.

Θέατρο

Πιστή στους προγραμματικούς της στόχους –εξαγγέλλονται, άλλωστε, από την ίδια επί σκηνής–, η Πατεράκη καταθέτει μια παράσταση-εργαστήριο. Η ταινία του Τρίερ γίνεται θέατρο εμμονικό, διχαστικό, εξαντλητικό, ριζοσπαστικό, απελευθερωτικό κι απροσμέτρητα διαφωτιστικό.


Στο «Δόγμα ’95» του Λαρς φον Τρίερ και των ομοτέχνων του, η Ρ. Πατεράκη προτάσσει το δικό της. Το διακηρύσσει, μάλιστα, ενώπιον του κοινού: «Να είσαι εσύ. Να μην υποδύεσαι τον άλλον. Να είσαι ο άλλος / Η Τέχνη να είναι ένα πείραμα. Ένα αγχωτικό πείραμα. Ένα θρασύ πείραμα. / Η παράσταση να είναι θεομίσητη και να τη λατρεύουμε. / Να προσπαθήσουμε να μείνουμε στη μνήμη του κοινού τουλάχιστον για τρεις ημέρες. / Να πολεμήσουμε για έναν απρόβλεπτο, συνταρακτικό ρεαλισμό που μας εξουθενώνει. Να προτάξουμε τη Magna Carta του Σύγχρονου Ρεαλισμού». Απεκδύεται έτσι η σκηνοθέτις την «τέλεια ομορφιά» και, στη θέση της, ορθώνει, μνημειοποιώντας το, το εργαστήριο, το έργο-εν-εξελίξει, το πείραμα. Ίσως γιατί τα έργα, οι ερμηνείες και οι κρίσεις μας πειράματα είναι, εφήμερες, αμφίβολες και ατελείς συνθήκες – όπως, εξάλλου, και η ύπαρξή μας.

Ασπαζόμενη το επιμελώς ατημέλητο, η Πατεράκη αφήνει σε κοινή θέα τις σιδεριές και τους ξεβαμμένους τοίχους του θεάτρου που μέχρι πρότινος λειτουργούσε σαν μπουζουξίδικο (σκην.-κοστ.: Άγγ. Μέντης ). Αισθητικοποιώντας τη σύμβαση της ανοιχτής πρόβας, καθίζει σε έδρανα τον 16μελή θίασο αλλά και τον εαυτό της – με το τσάι και τις σημειώσεις της εκεί. Εγκαλεί τη βάσανο του ηθοποιού και του θεατή υιοθετώντας εξαντλητικούς χρόνους, παθητικούς ρυθμούς, υποτονικές σιωπές. Διατηρεί το σάουντρακ της ταινίας, αλλά πειράζοντάς το (ηχητ. σύνθ.: Γ. Πούλιος ).

Στήνει ψεύτικες τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ της ιδίας και του Τρίερ. Αποδιώχνει –με λανθάνοντα μπρεχτικό τρόπο– τον υφέρποντα ρομαντισμό, το μελοδραματισμό και τη μεταφυσική της ταινίας αποζητώντας έναν αντι-ψευδαισθησιακό κώδικα ρεαλισμού που να καθιστά την αληθινή και τη σκηνική ζωή εξίσου ισχυρές πραγματικότητες. «Σερβίρει» έτσι στους θεατές γυμνή σάρκα, αληθοφανείς πεολειχίες και εμετούς και στήνει επιτηδευμένα tableaux vivants-αναφορά στη φιλμογραφία του Τρίερ και την Ιστορία της Τέχνης, αλλά ανοίγει κι ένα «παράθυρο» στον κόσμο – συγκεκριμένα, στην οδό Φειδίου.


«Μεταμορφώσου, Μπες, από ένα κοριτσάκι φρόνιμο σε παρωδία πόρνης», προστάζει, κάποια στιγμή η σκηνοθέτις την –ιδανική για τον ομώνυμο ρόλο– ηθοποιό Ιωάννα Τσιριγκούλη, προδίδοντας το πώς βλέπει η ίδια την ταινία «Δαμάζοντας τα κύματα» (1996 ): σαν μια προσομοίωση βιβλικής παραβολής σε συνθήκες παρωδίας δίκης και, ταυτόχρονα, οντολογικής τραγωδίας.

Θυμίζω την υπόθεση: η Μπες, το «διαφορετικό» αυτό μέλος μιας περίκλειστης κοινότητας Σκoτσέζων καλβινιστών, ακολουθεί την προτροπή του ανάπηρου συζύγου της και συνευρίσκεται ερωτικά με άλλους άνδρες.

Η Πατεράκη, διατηρώντας ανέπαφη την αφήγηση, μας πηγαίνει πέρα από το σινεμά και το θέατρο, νοηματοδοτώντας εκ νέου τα σύνθετα όσο και αμφίσημα ηθικά, φιλοσοφικά και θεολογικά ερωτήματα του Τρίερ περί πίστης, αγάπης, καλοσύνης, ελεύθερης βούλησης, νόμων, θυσίας και τέχνης. Ο 16μελής θίασος, με προεξάρχοντες τους Ι. Τσιριγκούλη (Μπες ), Άκη Σακελλαρίου (Γιαν ), Παρθ. Μπουζούρη (Ντόντο ) και Γ. Βογιατζή (Μίνιστερ ), ασπάζεται το διεστραμμένα γοητευτικό αυτό όραμα με την προσήλωση του εργάτη της σκηνής.

Το Εθνικό Θέατρο θέλοντας συστήνει στο κοινό τη νέα του εντυπωσιακή σκηνή, το Νέο Rex της οδού Πανεπιστημίου, διαθέτει όλα τα εισιτήρια για την παράσταση «Δαμάζοντας τα κύματα» του Λαρς φον Τρίερ την Παρασκευή 11 Μαρτίου στην τιμή των 5 €. Ας σημειωθεί πως το ισόγειο του ιστορικού κτιρίου Rex λειτουργεί τη φετινή θεατρική περίοδο για πρώτη φορά ως μία από τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου και - μαζί με την Σκηνή "Μαρίκα Κοτοπούλη" και την Πειραματική Σκηνή - ολοκληρώνει την ταυτότητα του επιβλητικού κτιρίου επί της οδού Πανεπιστημίου.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ - ΝΕΟ ΡΕΞ Πανεπιστημίου 48.

2103301881.

Διάρκεια: 150΄

Θέατρο

«Οι άνθρωποι είναι ίδιοι παντού. Οι συνθήκες μόνο αλλάζουν»

Επιστρέφοντας για λίγο από το Βερολίνο, όπου ζει πλέον, ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης μιλά στη Μαρία Κρύου με αφορμή το ανέβασμα του «Καζιμίρ και Καρολίνα» του Έντεν Φον Χόρβαρτ, ένα γερμανικό έργο, που μιλάει για όσα ζουν οι Έλληνες σήμερα.


Πριν από τέσσερα χρόνια, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος στην καλύτερη ίσως στιγμή της καριέρας του, έχοντας ανά χείρας βραβεία από τον τηλεοπτικό Καρυωτάκη και τη θεατρική «Λήθη», ένιωσε την ανάγκη της αλλαγής και εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο. Επέστρεψε όμως, για λίγο, στην Αθήνα και σκηνοθετεί μια ομάδα ηθοποιών στο «Καζιμίρ και Καρολίνα» του Έντεν Φον Χόρβαρτ, ένα γερμανικό έργο, που μιλάει καίρια για αυτό που ζουν οι Έλληνες σήμερα. Με αφορμή την επιστροφή του στην ελληνική θεατρική σκηνή του ζητήσαμε να μοιραστεί μαζί μας βαθύτερες σκέψεις του.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο, ανοίγω το παράθυρο και οδηγώ στην λεωφόρο Αλεξάνδρας πηγαίνοντας στην πρόβα του έργου «Καζιμίρ και Καρολίνα». Ανάβω τσιγάρο. Πίνω μια τζούρα από τον καφέ στο πλαστικό. Ο ήλιος λάμπει. Ευλογημένος τόπος, λέω. Τέλη Φεβρουαρίου με ήλιο και ανοιχτό παράθυρο. Στο Βερολίνο αυτόν τον καιρό κάνει τόσο κρύο, που το σκέφτεσαι, αν θα βγεις από το σπίτι. Πρώτος χειμώνας στην Αθήνα μετά από 5 χρόνια διαμονής στην Γερμανία.

Στην πρόβα παρακολουθώ το πρώτο πέρασμα του έργου. Είναι συγκινητικό. Έχω την αίσθηση ότι παρακολουθώ ένα ορφανοτροφείο. Μία ομάδα παιδιών σ’ έναν κλειστό παρακμιακό χώρο, το Cartel, σε μία απόμερη και σκοτεινή περιοχή του Βοτανικού, που μου διηγούνται μία σκληρή ιστορία.

Πώς κάποιοι μαχαίρωσαν την αθωότητά τους. Πώς ματαίωσαν τα όνειρα τους. Πήραν τις ελπίδες τους. Μία ομάδα ηθοποιών με πολύ πίστη σε αυτό που κάνουν. Εννιά παιδιά που παίζουν μαζί. Διηγούνται την άγρια αυτή ιστορία του Χόρβατ. Και ακριβώς αυτό το οξύμωρο είναι η δύναμη και η γοητεία αυτής της πρόβας. Το βράδυ για ποτό. Παντού παιδιά. Παιδιά που πίνουν.

 

Πίνουν για να αντέξουν την ανημπόρια τους. Πίνουν για να διασκεδάσουν την ματαιότητα του σύγχρονου κόσμου. Αυτός ο συνδυασμός αθωότητας, ματαίωσης και σκληρότητας επικρατεί ξαφνικά σε όλη την πόλη. Σαν ταινία με σάουντρακ τον Nick Cave ή τους Tindersticks.

«Μερικές φορές νομίζεις ότι κρατάς κάτι στα χέρια σου. Μετά κάτι γίνεται. Και ξαφνικά είσαι πάλι με άδεια χέρια. Σαν να μην είχες τίποτα. Ποτέ. Σαν να μην έζησες», λέει η Καρολίνα στο τέλος του έργου. Η Αθήνα σε μια παρακμιακή γοητεία. Βρώμικοι τοίχοι από μπετόν. Μια ανησυχητική ηρεμία. Μπορεί και απάθεια. Ή κατάθλιψη. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Στο Βερολίνο η πόλη χωρίζεται στα δύο. Η γερμανική τάξη και η τουριστική ατραξιόν. Ο κόσμος ξυπνά από νωρίς. Παίρνει το λεωφορείο που φτάνει στις 7.43 ακριβώς για να πάει στη δουλειά του. Αν φτάσει 3 λεπτά αργότερα, μπορεί να γίνει και κάποια παρατήρηση στον οδηγό. Ώρες πολλές μπροστά σ’ ένα computer. Διάλειμμα για φαγητό στις 12.

Αν ξεμυτίσει δειλά κάποια ηλιαχτίδα τρέχουμε να κάτσουμε από κάτω να φορτώσουμε φως. Το απόγευμα ραντεβού με τον ψυχίατρο και το βράδυ φαγητό με φίλους και ύπνο. Τα Σαββατοκύριακα του δίνουμε να καταλάβει. Κραιπάλη μέχρι τελικής πτώσεως. Να φύγει η ένταση της βδομάδας. Ένα ορφανοτροφείο καθαρό, οργανωμένο, που έχει προγραμματίσει την σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Κι ένας παράλληλος κόσμος τουριστών και ξένων που ζουν ένα Βερολίνο που δεν υπάρχει πια. Την πόλη του David Bowie, την ενέργεια της πόλης πριν πέσει το τείχος. Την εποχή που έσφυζε από μουσική, τέχνη και επαναστατικότητα.

Στο θέατρο η πρόβα τρέχει άκρως οργανωμένα και επαγγελματικά. Η πρεμιέρα έχει οριστεί. Έχουν κλειστεί ήδη οι προσκλήσεις. Όλα βαίνουν καλώς. Τίποτα προσωπικό. Τίποτα εκτός ορίων. Δεν υπάρχει άλλωστε χρόνος για αυτά. Στόχος η πρεμιέρα. Τα υπόλοιπα αναλύονται το απόγευμα με τον γιατρό. Δεν ενοχλούμε τους συναδέλφους. Εδώ είναι δουλειά. Πρόβα. Θέατρο. Πρεμιέρα σε 4 βδομάδες. Όλα καλά. Οδηγώ με ανοιχτό παράθυρο πηγαίνοντας στην πρεμιέρα του «Καζιμίρ και Καρολίνα».


Φοράω τα καλά μου κι ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια που αγόρασα στο Βερολίνο. Στην Savigny Platz. Πρώτη φορά που ντύνομαι καλά σε πρεμιέρα. Τα κόκκινα παπούτσια θα γίνουν χάλια στον χωματόδρομο του Βοτανικού, το ξέρω, αλλά θέλω να τιμήσω την μέρα αυτή. Βλέπω την παράσταση. Ένα έργο γερμανικό, που μιλάει τόσο καίρια για αυτό που ζουν οι Έλληνες σήμερα.

Οι άνθρωποι είναι ίδιοι παντού. Οι συνθήκες μόνο αλλάζουν. Όλα εξαρτώνται από τη διοίκηση του ορφανοτροφείου. Αν ζούσαμε καλά, θα ήμασταν κι εμείς καλύτεροι, λέει η Έρνα στο έργο. Οδηγώ και πάλι με ανοιχτό παράθυρο μετά την πρεμιέρα. Πάμε να πιούμε. Καπνίζω. Βλέπω την Αθήνα την νύχτα σε μια γοητευτική παρακμή. Ευλογημένος τόπος, λέω.

Οι παραστάσεις στη Γερμανία

Renaissance Theater (Βερολίνο )
«Geister in Princeton» του Daniel Kehlman , σκηνθ. Torsten Fischer
«Das Richtfest» των Lutz Hübner και Sarah Nemitz, σκηνθ. Torsten Fische

Ernst-Deutsch-Theater (Αμβούργο )
«Mein Kampf» του George Tabori , σκην. Torsten Fischer
«Was Ihr wollt» ( Δωδέκατη Νύχτα ) του Σαίξπηρ, όπου έπαιξα την Ολίβια, σκηνθ. Mona Kraushaar ( πρόκειται για μία από τις καλύτερες νέες σκηνοθέτριες, πριν δύο χρόνια σκηνοθέτησε Ρομέο και Ιουλιέτα στο Berliner Ensemble ). Η παράσταση της Δωδέκατης Νύχτας πήρε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας από τους κριτικούς στο Αμβούργο.
«Τρικυμία» του Shakespear, όπου έπαιξα τον Κάλιμπαν, πάλι σε σκηνοθεσία της Mona Kraushaar.


Cartel
Αγ. Άννης & Μικέλης 4 ,Βοτανικός
Τηλ : 6939898258
Παραστάσεις :
Πληροφορίες : Βραδ.: Παρ.-Κυρ. 9 μ.μ.
Τιμη : € 12, 8, 5.

 

 

 

Θέατρο

Η ιστορία του Εθνικού Θεάτρου μας είναι μεγάλη και άμεσα συνδεδεμένη με τις κοινωνικοιστορικές συνθήκες που καθόρισαν την πορεία της τέχνης στο ελληνικό κράτος.

Το Εθνικό Θέατρο ως πρώτο κρατικό θέατρο, εγκαινιάστηκε το 1901 και πρωτολειτούργησε ως Βασιλικό Θέατρο. Το 1908 έκλεισε «επ΄αόριστον» και από το 1930, χάρη στον τότε υπουργό Παιδείας Γεώργιο Παπανδρέου λειτουργεί με τη σημερινή μορφή, ως οργανισμός μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.

Περιλαμβάνει την Κεντρική Σκηνή –που ανεβάζει έργα κυρίως κλασικού ρεπερτορίου–, τη Νέα Σκηνή και την Πειραματική Σκηνή.

Από το 1991 λειτουργεί επίσης η σκηνή «Κοτοπούλη» στο Θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ και από το 1995 το παιδικό στέκι (σκηνή «Κατίνα Παξινού»).

Άρχισε να κτίζεται ως Βασιλικό θέατρο το 1891 χάρη σε δωρεά ύψους 10.000 αγγλικών λιρών που πρόσφερε ο ομογενής Ευστράτιος Ράλλης στον Βασιλέα Γεώργιο Α΄ προκειμένου να τα διαθέσει εκείνος όπου νόμιζε καλύτερα. Έτσι με απόφαση του βασιλιά Γεωργίου Α΄ τελικά επιλέχθηκε μετά από πολύμηνη αναζήτηση οικοπέδου, αρχικά πλησίον της σημερινής πλατείας Κλαυθμώνος, σε οικόπεδο του αυλικού Νικολάου Θων επί της οδού Αγίου Κωνσταντίνου, που για την ολοκλήρωσή του όμως συνεισέφεραν επίσης οι Κοριαλένης και Ευγενίδης καθώς φυσικά και το δημόσιο ταμείο.

Ο Γερμανός αρχιτέκτονας του κτιρίου Ερνέστος Τσίλλερ, εμπνεόμενος από τον αναγεννησιακό ρυθμό, σχεδίασε την πρόσοψη έχοντας ως πρότυπο τη βιβλιοθήκη του Αδριανού.

Το κεντρικό της τμήμα είναι εξαιρετικά πλούσιο σε διακοσμητικά στοιχεία, με κιονοστοιχία κορινθιακού ρυθμού ενώ τα δύο πλευρικά τμήματα αποτελούν μία τυπική νεοκλασική σύνθεση. Οι αρχικές εσωτερικές εγκαταστάσεις σκηνής, φωτισμού και θέρμανσης ήταν οι πιο προηγμένες εκείνης της εποχής, σχεδιασμένες από Βιεννέζους μηχανικούς και κατασκευασμένες σε εργοστάσια του Πειραιά.

 

Το κτίριο ανακαινίστηκε για πρώτη φορά το 1930-31, υπό την εποπτεία του σκηνογράφου Κλεόβουλου Κλώνη. Το 1960-63 κατεδαφίστηκε το ξενοδοχείο «Μεσσήνη» στη γωνία της οδού Μενάνδρου και κτίστηκε η νέα πτέρυγα (της Νέας Σκηνής). Το 1979-1982 κτίστηκε το τριώροφο υπόγειο στο πίσω οικόπεδο, το οποίο όμως παρέμεινε ημιτελές μέχρι τις μέρες μας.

Λεπτομέρεια του διάκοσμου.
Σήμερα το κτίριο είναι διατηρητέο και ανακαινισμένο. Οι εργασίες, που αρχικά προβλέπονταν να ολοκληρωθούν στα τέλη του 2007, τελικά ήρθαν σε πέρας τον Οκτώβριο του 2009 και περιλαμβάνουν ανάπλαση ολόκληρου του οικοδομικού τετραγώνου, του διάκοσμου, ένα νέο κτίριο, αναβάθμισμη του εξοπλισμού της σκηνής, βελτιωμένη αίθουσα (πλατεία και εξώστες), καινούργιο θέατρο 260-300 θέσεων για τη Νέα Σκηνή και διαρρύθμιση που ενοποιεί και τα τέσσερα κτίρια.


Το Θέατρο ιδρύθηκε για πρώτη φορά το 1900 ως επίσημο Βασιλικό Θέατρο για να κλείσει όμως σε σύντομο χρονικό διάστημα (1908) και να δοθεί σε κοινή χρήση μέχρι το 1932. Ως Εθνικό Θέατρο επανιδρύθηκε με νόμο του τότε Υπουργού Παιδείας, Γεωργίου Παπανδρέου στις 3 Μαΐου του 1930.

Τα εγκαίνια έγιναν με τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου και τη μονόπρακτη κωμωδία Ο Θείος Όνειρος του Ξενόπουλου στις 19 Μαρτίου 1932. Ανάμεσα στους ηθοποιούς που συγκαταλέγονταν στον πρώτο πυρήνα του Εθνικού Θεάτρου συναντώνται οι Αιμίλιος Βεάκης, Γιώργος Γληνός, Ελένη Παπαδάκη, Αλέξης Μινωτής, Κατίνα Παξινού, Θάνος Κωτσόπουλος, Δημήτρης Μυράτ

Το 1939, ιδρύθηκε η Εθνική Λυρική Σκηνή ως τμήμα του Εθνικού Θεάτρου. Το 1956 αναγνωρίστηκε η ανάγκη προώθησης του νεοελληνικού ρεπερτορίου με την ίδρυση της Δεύτερης Σκηνής που αργότερα το 1971 ονομάστηκε Νέα Σκηνή, επί Αιμίλιου Χουρμούζιου, και που σαν εναρκτήριο έργο της επιλέγεται Η έβδομη ημέρα της δημιουργίας του Ιάκωβου Καμπανέλλη. (23 Ιανουαρίου 1956) Το 1996 ιδρύθηκε η Πειραματική σκηνή, ο Άδειος Χώρος και το Εργαστήριο Ηθοποιών.


Το ελληνικό θέατρο αντιμετωπίστηκε από την πολιτεία σοβαρά και συστηματικά για πρώτη φορά το 1932 με την επίσημη ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου και τη στελέχωσή του με τις σημαντικότερες πνευματικές μορφές του τόπου. 

Η συνολική αυτή προσπάθεια καθώς και η λειτουργία της δραματικής σχολής αποτέλεσαν γερές βάσεις για την ανάπτυξη της θεατρικής τέχνης. Η δραματική σχολή του Εθνικού έχει τροφοδοτήσει αλλά και τροφοδοτεί ακόμα τα θέατρα με μερικούς από τους αξιώτερους Έλληνες ηθοποιούς.


11/9/1938: Ηλέκτρα, η πρώτη μετά την αρχαιότητα παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο
Το Εθνικό έχει συμβάλλει σημαντικά και στην αναβίωση του αρχαίου δράματος ζωντανεύοντας -υπό την καθοδήγηση του Ροντήρη - τα αρχαία θέατρα του Ηρωδείου και της Επιδαύρου και υπογραμμίζοντας την ανάγκη δημιουργίας ενός θεατρικού Φεστιβάλ αφιερωμένου στο αρχαίο δράμα.

Πράγματι το 1955 το Εθνικό καθιέρωσε το φεστιβάλ Επιδαύρου με τις παραστάσεις Εκάβη, Οιδίπους Τύραννος και Ιππόλυτος.

Τέλος αποτελεί ένα ζωντανό θεατρικό μουσείο με βιβλιοθήκη, εξαιρετικά πλούσιο φωτογραφικό αρχείο, ηχογραφήσεις, μακέτες, σκηνογραφικά σχέδια και τεράστιο βεστιάριο (20.000 κοστούμια).

 

Πηγή: el.wikipedia.org

Ευχαριστούμε τον Κύριο Μ. Σπετσιέρη που μας φιλοξένησε και βοήθησε στο αφιέρωμα!

forwoman.gr 

Θέατρο

Στην παράξενη χώρα που κατοικούν αυτός ο Ρωμαίος και αυτή η Ιουλιέτα, τίποτα δεν είναι οικείο: τα τοπία στερούνται ομορφιάς, ήλιος ποτέ δεν ξημερώνει, η μουσική ενοχλεί αντί να ευφραίνει, ο ρομαντισμός χλευάζεται, το machismo εξαίρεται, ο έρωτας απαγορεύεται, το μίσος επιβάλλεται απ’ την παράδοση και η εξουσία -αόρατη, μα πανταχού παρούσα- προάγει και τιμωρεί ταυτόχρονα το ξέσπασμα της βίας.

Στον δυσοίωνο αυτόν τόπο, όπου η δημόσια τάξη διασαλεύεται κάθε μία νύχτα, ένα ζευγάρι πάει κόντρα στην παράδοση και επαναστατεί με τον δικό του τρόπο. Τι φέρνει αυτή η επανάσταση; Και ποιος θα συνεχίσει την παράδοση;

Του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Μετάφραση: Δημήτριος Βικέλας. Σκηνοθεσία - Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος. Παίζουν: Αλέξανδρος Αχτάρ, Δανάη Επιθυμιάδη, Γιάννης Καραούλης, Αναστάσιος Καραχανίδης, Γιώργος Κατσής, Παναγιώτης Μπρατάκος, Κίττυ Παϊταζόγλου, Κωνσταντίνος Πλεμμένος, Αντώνης Σταμόπουλος, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Αρτεμις Μπόγρη, Λητώ Μεσσήνη. Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης. Ήχος: Studio 19. Φωτισμοί: Χρήστος Τσόγκας


Τετάρτη, Κυριακή 18.30, Πέμπτη, Παρασκευή 20.30, Σάββατο 17.00 και 21.0010 - 25 ευρώ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
Ηρώων Πολυτεχνείου 32, 210-4143310

Θέατρο

Στον κινηματογράφο έγινε διάσημο από την ερμηνεία της Τζούλι Άντριους κερδίζοντας μια υποψηφιότητα στα Βραβεία Τόνι και βασίστηκε στην ομώνυμη ταινία του 1982, ενώ στο ελληνικό κοινό μας συστήθηκε από την Αλίκη Βουγιουκλάκη το 1983 με την ίδια, τον Βλάση Μπονάτσο και τον Ηλία Λογοθέτη.

Η υπόθεση
Στο Παρίσι του μεσοπολέμου, η Βικτόρια Γκραντ, μια σοπράνο με οικονομικά προβλήματα προκειμένου να βρει δουλειά ως τραγουδίστρια, αναγκάζεται να μεταμορφωθεί σε άνδρα, ύστερα από υπόδειξη του ιμπρεσάριου Τόντι. Σύντομα θα γίνει διάσημη ως Βίκτορ, μέχρι τη στιγμή που ο έρωτας θα μπει στη ζωή της με το πρόσωπο ενός Αμερικανού γκάνγκστερ.

Πρωταγωνιστούν:
Εβελίνα Παπούλια, Γιάννης Ζουγανέλης, Γιάννης Στάνκογλου, Θεοδώρα Τζήμου, Γιώργος Κοψιδάς, Δημήτρης Φραγκιόγλου, Γιώργος Σουξές, Ιάσονας Μανδηλάς, Άρης Πλασκασοβίτης, Παναγιώτης Μαλικούρτης, Πέτρος Ιωάννου

Τετάρτη 20.00, Πέμπτη - Σάββατο 21.00, Κυριακή 19.00 15 - 45 ευρώ

ΠΑΝΘΕΟΝ
Πειραιώς 166, 210-3471111

 

Θέατρο

https://pantheontheater.gr/

 

Θέατρο

Ένα από τα πιο δημοφιλή έργα της σύγχρονης νεοελληνικής δραματουργίας, «Το πανηγύρι» του Δημήτρη Κεχαΐδη, επέλεξε να μεταφέρει στη σκηνή Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου ο Θανάσης Παπαγεωργίου από τις 23 Φεβρουαρίου.

Η υπόθεση του «Πανηγυριού» αφορά τον Στρατηλάτη (παπλωματά στο επάγγελμα, παλιό στρατιώτης της Μικρασιατικής Εκστρατείας) και την οικογένειά του, που ζουν και εργάζονται στο θεσσαλικό κάμπο, κάνοντας κυρίως δουλειές του ποδαριού. Η νομαδική ζωή, η αμορφωσιά, η φτώχεια, αλλά και η αδράνεια εμποδίζουν την προκοπή τους, αφήνοντάς τους στο έλεος της μοίρας. Ο αφύσικος γάμος της μικρής κόρης, προσωρινή λύση στο οικονομικό πρόβλημα της οικογένειας, επιδεινώνει την κατάσταση και η οικογένεια σταδιακά αποξενώνεται μέχρι που φτάνει στον οριστικό χωρισμό και την απομόνωση.

«Από τότε που γράφτηκε το Πανηγύρι μέχρι σήμερα, έχει κυλήσει πολύ νερό στo αυλάκι. Όταν ο Κεχαΐδης το έγραφε το 1964, σε μια εποχή που το ελληνικό έργο κατείχε μια δυσάρεστη θέση στο ρεπερτόριο των ελληνικών θιάσων και μιας συμπαθητικής ανοχής στις επιλογές των θεατρόφιλων, δεν θα φανταζότανε πως, πενήντα δύο χρόνια μετά, θα απευθυνότανε σε ένα κοινό, που τώρα πλέον αγκαλιάζει με πάθος ένα καλό ελληνικό έργο και το κατατάσσει μέσα στις μεγάλες επιτυχίες μιας θεατρικής χρονιάς» σημειώνει ο Θανάσης Παπαγεωργίου.

«Κανείς, ούτε ο πιο αισιόδοξος, δεν θα μπορούσε να διανοηθεί τότε, πως οι απόπειρες κάποιων ονειροπόλων νεαρών εκείνης της εποχής θα έστρωναν το χαλί για μια λαμπερή πορεία του νεοελληνικού έργου, τέτοια που σήμερα πλέον να μην υπάρχει θεατρική περίοδος χωρίς να περιλαμβάνει μια μεγάλη εμπορική επιτυχία ενός ελληνικού έργου, που τότε αποκαλούντο δύσκολα, αντιεμπορικά και βαριά, ονομασίες που αντικαταστάθηκαν από τον ειρωνικό τίτλο “κουλτουριάρικα”, δηλαδή έργα για λίγους. Δυσνόητα και βαρετά. Ο Έλληνας θεατρόφιλος κατανόησε πως δεν υπάρχει ελπίδα προόδου του ελληνικού θεάτρου δίχως την ύπαρξη του ελληνικού έργου. Και το αγκάλιασε και το τοποθέτησε στην πρώτη γραμμή των επιλογών του και το δόξασε, κατά πώς αξίζει να δοξάζονται τα πνευματικά προϊόντα της γης του» προσθέτει

Δουλειές του ποδαριού προσφέρει στον Στρατηλάτη, τον κεντρικό ήρωα, και την οικογένειά του ο θεσσαλικός κάμπος. Η νομαδική ζωή, η αμορφωσιά, η φτώχεια, αλλά και η αδράνεια εμποδίζουν την προκοπή τους, αφήνοντάς τους στο έλεος της μοίρας. Ο αφύσικος γάμος της μικρής κόρης, προσωρινή λύση στο οικονομικό πρόβλημα της οικογένειας, επιδεινώνει τελικά την κατάσταση και η οικογένεια αποξενώνεται σταδιακά, μέχρι τον οριστικό χωρισμό και την απομόνωση.

 

Πρώτη παράσταση: 23/02/2016
Τελευταία παράσταση: 24/04/2016
Τηλέφωνο ταμείου:: 210 5288170 - 210 5288171, ομαδικές κρατήσεις : 210 5288179

Σκηνοθεσία, Φωτισμοί Θανάσης Παπαγεωργίου
Σκηνικά Γιώργος Πάτσας
Κοστούμια Λέα Κούση
Μουσική Δημήτρης Μαραμής
Βοηθός σκηνοθέτη Αγγελική Ψωμαδέλη
Διανομή:
Φραγκοράφτης Κώστας Βελέντζας
Σύζυγος Εύα Καμινάρη
Νύφη Κόρα Καρβούνη
Χνούδι Αναστασία - Ραφαέλα Κονίδη
Γιος Λάμπρος Κτεναβός
Φαντάρος Α Βασίλης Μαγουλιώτης
Φαντάρος Β Νικόλας Μακρής
Γιαγιά Μαρία Μαυρομματάκη
Νάτσινας Δημήτρης Παπανικολάου

 

 

Ad Sidebar
© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή