Απριλίου 03, 2020

Θέατρο

Στο Παρίσι του Τουλούζ- Λωτρέκ, με τις παγωμένες σοφίτες και τα καπνισμένα μπιστρό, τοποθέτησε η σπουδαία Λίνα Βερτμύλλερ την Μποέμ του Τζάκομο Πουτσίνι , επιλέγοντας μια σκηνοθετική γραμμή απολύτως συνεπή στο πνεύμα του έργου. Μια διαχρονική παραγωγή που πρωτοπαρουσιάστηκε από την ΕΛΣ την δεκαετία του '90, καταφέρνει να παραμένει φρέσκια έως και σήμερα και να συγκινεί το κοινό.

H δημοφιλέστατη Μποέμ θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Ολύμπια για επτά παραστάσεις λίγο πριν τα Χριστούγεννα, την εποχή όπου όλα τα λυρικά θέατρα του κόσμου επαναλαμβάνουν σταθερά το δράμα της τρυφερής Μιμής και του ποιητή Ροντόλφο. Διευθύνει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Μύρων Μιχαηλίδης.

Δίκαια η Μποέμ θεωρείται η απόλυτη όπερα , μιας και συνδυάζει υπέροχο θέαμα , συγκινητική ιστορία, ακραία συναισθήματα και μοναδική μουσική . Ο Πουτσίνι με την μουσική του περιγράφει, μεταφέροντας με τρόπο συγκλονιστικό στον θεατή, όλη την παλέτα των συναισθημάτων: από τον μεγάλο έρωτα έως την απόγνωση.

Η υπόθεση αφορά τον έρωτα ανάμεσα στον ποιητή Ροντόλφο και στη ράφτρα Μιμή με φόντο το παγωμένο Χριστουγεννιάτικο Παρίσι, από τη στιγμή που συναντιούνται έως το θάνατο της κοπέλας από φυματίωση.

Η σπουδαία Ιταλίδα σκηνοθέτρια Λίνα Βερτμύλλερ με τον σκηνογράφο ενδυματολόγο Ενρίκο Γιομπ θέλησαν να παρουσιάσουν μια Μποέμ με διαφορετική οπτική στην κλασσική αυτή παραγωγή της Λυρικής που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1997 και αναβιώνει για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν στο Θέατρο Ολύμπια. Οι δύο διακεκριμένοι Ιταλοί καλλιτέχνες δεν ήθελαν μια Μιμή εξαρχής μελαγχολική, λυπημένη που κεντά λουλούδια και είναι ερωτευμένη με τον ποιητή Ροντόλφο, ενώ ασθενεί και οδεύει προς το θάνατο. Αντιθέτως επέλεξαν να παρουσιάσουν δύο νέους ανθρώπους που είναι αρραβωνιασμένοι με την ζωή - έφτιαξαν μια ατμόσφαιρα που μεταφέρει τη χαρά της ζωής και της νιότης. "Μποέμ είναι εκείνος που βρίσκεται εκτός της αστικής νοοτροπίας και των κοινωνικών συμβάσεων. Νέος και καλλιτέχνης μαζί" σημείωνε η Βερμύλλερ σε παλιότερη συνέντευξη της. Στα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιόμπ επιχειρείται μια υπέροχη αναβίωση της παριζιάνικης μποέμικης ατμόσφαιρας του Καρτιέ Λατέν στα τέλη του 19ου, αρχές του 20ου, με επιρροές από την εικονογραφία του Τουλούζ - Λωτρέκ.

Η Λίνα Βερτμύλλερ υπήρξε πάντοτε ιδεολόγος, πρωτοπόρος και επαναστάτρια, ενώ αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο στον ευρωπαϊκό και διεθνή κινηματογράφο. Είναι η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτης που προτάθηκε για βραβείο Όσκαρ στην ιστορία του θεσμού με την ταινία της Ο Πασκουαλίνο και οι 7 καλλονές. Θεωρείται ότι με το έργο της ανανέωσε τις αφηγηματικές φόρμες και τους χαρακτήρες της ιταλικής κωμωδίας συνθέτοντας μια φιλμογραφία πολιτικά αιχμηρή, με όπλο πάντα τη σάτιρα . Η διάσημη ιταλίδα σκηνοθέτρια με τον χαρακτηριστικό λευκό σκελετό γυαλιών χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη ματιά με την οποία προσεγγίζει τους χαρακτήρες των έργων της, ανατρέποντας τα στερεότυπα και τις κοινωνικές προκαταλήψεις. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Θεάτρου της Ρώμης το 1951, ενώ στη συνέχεια απασχολήθηκε ως μαριονετίστρια σε παραστάσεις κουκλοθεάτρου, ηθοποιός , διευθυντής σκηνής, αλλά και συγγραφέας. Κομβικό σημείο στην καριέρα της υπήρξε η συνεργασία της με τον Φεντερίκο Φελίνι στο θρυλικό 8½, όπως και με τον ηθοποιό Τζιανκάρλο Τζιανίνι, ο οποίος έχει πρωταγωνιστήσει στις περισσότερες ταινίες της.

Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Μύρων Μιχαηλίδης θα διευθύνει την Ορχήστρα και την Χορωδία της ΕΛΣ, ενώ στην διανομή συναντούμε πολλούς και διακεκριμένους Έλληνες και ξένους Μονωδούς. Στον ρόλο της Μιμής η Τσέλια Κοστέα, η Έλενα Κελεσίδη (η οποία έχει ερμηνεύσει τον ρόλο στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου) και η Άννα Στυλιανάκη, ενώ στον ρόλο του Ροντόλφο ο Ματτέο Λίππι και ο Γιάννης Χριστόπουλος. Τον Μαρτσέλλο θα ερμηνεύσουν εναλλάξ οι Ματτία Ολιβιέρι και Κύρος Πατσαλίδης, ενώ την Μουζέττα ερμηνεύουν η Μαρία Κόκκα και η Μαρία Παλάσκα.

Η Μποέμ με μια ματιά
Ο συνθέτης / Ο Τζάκομο Πουτσίνι γεννήθηκε στη Λούκκα της Τοσκάνης στις 22 Δεκεμβρίου 1858. Δεν ήταν μόνον το πέμπτο από επτά αδέλφια, αλλά και ο πέμπτος κατά σειρά μουσικός μιας οικογένειας απ’ όπου κατάγονταν οργανιστές του καθεδρικού ναού της πόλης, αρχιμουσικοί και συνθέτες κυρίως εκκλησιαστικής μουσικής. Μέχρι σήμερα ο Πουτσίνι παραμένει ένας από τους επιτυχέστερους Ιταλούς συνθέτες όπερας, καθώς τα περισσότερα έργα του βρίσκονται σταθερά στο ρεπερτόριο των λυρικών θεάτρων του κόσμου. Η προσωπική του γλώσσα διαμορφώθηκε με μεγάλη σαφήνεια ήδη από την τρίτη του όπερα, Μανόν Λεσκώ (1893), ενώ με τα επόμενα τρία έργα του, Μποέμ (1896), Τόσκα (1900) και Μαντάμα Μπαττερφλάι (1904), αναγνωρίστηκε ως ο σημαντικότερος διάδοχος του Τζουζέππε Βέρντι. Η πρόδηλα μελωδική μουσική και η έντονη θεατρικότητα που χαρακτηρίζουν τις όπερές του απάντησαν με επιτυχία στα αιτήματα της εποχής. Πέθανε το 1924, αφήνοντας ανολοκλήρωτη την τελευταία του όπερα, Τουραντότ (1926).

Το έργο / Η Μποέμ, λυρικές σκηνές σε τέσσερις εικόνες, βασίζεται στη νουβέλα Σκηνές απ’ την μποέμικη ζωή (1845/8, 1851) του Ανρύ Μυρζέρ και στο θεατρικό H μποέμικη ζωή (1849), το οποίο εμπνεύστηκε από αυτήν ο Τεοντόρ Μπαρριέρ. Το ποιητικό κείμενο είναι των Τζουζέππε Τζακόζα και Λουίτζι Ίλλικα. Η υπόθεση αφορά τον έρωτα ανάμεσα στον ποιητή Ροντόλφο και στη ράφτρα Μιμή, από τη στιγμή που συναντιούνται έως τον άτυχο θάνατο της κοπέλας από φυματίωση.

Πρεμιέρες / Η Μποέμ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο ιταλικό κοινό την 1η Φεβρουαρίου 1896 στο Βασιλικό Θέατρο του Τορίνου υπό τη διεύθυνση του Αρτούρο Τοσκανίνι.
Στην Αθήνα αναφέρεται παράσταση του έργου στα ιταλικά ήδη από το Μάιο του 1898. Παρακολουθώντας στενά τις εξελίξεις στη διεθνή μουσική σκηνή , ο συνθέτης Διονύσιος Λαυράγκας επέλεξε την ίδια όπερα ως εναρκτήριο έργο του Γ΄ Ελληνικού Μελοδράματος. Η παράσταση δόθηκε στις 26 Απριλίου 1900 στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών.
Από την Εθνική Λυρική Σκηνή η Μποέμ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 17 Απριλίου 1948, σε μουσική διεύθυνση του Αντίοχου Ευαγγελάτου .

Σύνοψη του πρωτοτύπου
Εικόνα 1η / Παρίσι, παραμονή Χριστουγέννων. Ο ποιητής Ροντόλφο και ο ζωγράφος Μαρτσέλλο, φτωχοί καλλιτέχνες, εργάζονται στην κρύα σοφίτα τους. Τους επισκέπτονται δυο φίλοι, ο φιλόσοφος Κολλίνε και ο μουσικός Σωνάρ. Η παρέα αποφασίζει να περάσει το βράδυ στο καφέ Μομύς. και οι τέσσερις αποφεύγουν το σπιτονοικοκύρη, που εμφανίζεται αναπάντεχα, και ξεκινούν. Μόνον ο Ροντόλφο μένει για λίγο πίσω, προκειμένου να ολοκληρώσει το γραπτό του. κάποιος χτυπά την πόρτα. Εμφανίζεται η Μιμή, μια ράφτρα, που ζητά φωτιά για να ανάψει το κερί της, που έχει σβήσει. Η φλόγα που της προσφέρει ο Ροντόλφο πυροδοτεί κι έναν κεραυνοβόλο έρωτα, που διακόπτεται από τις φωνές των συντρόφων του, που τον καλούν να τους ακολουθήσει.

Εικόνα 2η / Ο Ροντόλφο και η Μιμή συναντούν την παρέα στο καφέ Μομύς, στη γεμάτη ζωή παρισινή γειτονιά Καρτιέ Λατέν. Μικρή ταραχή προκαλεί η είσοδος της Μουζέττας, πρώην ερωμένης του Μαρτσέλλο, που συνοδεύεται από καινούριο, εύπορο θαυμαστή. Δεν αργεί να ξεφορτωθεί τον πλούσιο άντρα, για να πέσει ξανά στην αγκαλιά του Μαρτσέλλο. Όταν φτάνει ο λογαριασμός για όσα έχουν καταναλώσει, η ανέμελη συντροφιά το σκάει και αφήνει τον εύπορο θαυμαστή της Μουζέττας να πληρώσει.

Εικόνα 3η / Ξημερώματα, ένα κρύο πρωινό του Φεβρουαρίου έξω από μια ταβέρνα στα όρια της πόλης. Η Μιμή εισέρχεται αναζητώντας τον Μαρτσέλλο. Βήχει αφόρητα και του αφηγείται ότι ο Ροντόλφο ζηλεύει παθολογικά. Βλέποντάς τον να πλησιάζει, η Μιμή αποτραβιέται θέλοντας να αποφύγει μια σύγκρουση μαζί του. Τον ακούει να εξηγεί στον Μαρτσέλλο πως οι σκηνές ζηλοτυπίας δεν κρύβουν παρά την ανησυχία του για την κατάσταση της υγείας της. Ο έντονος βήχας προδίδει την κρυμμένη Μιμή, ενώ το γέλιο της Μουζέττας παρασύρει τον Μαρτσέλλο πάλι μέσα στην ταβέρνα. εξομολογούμενοι μία ακόμη φορά τον έρωτά τους, η Μιμή και ο Ροντόλφο αποφασίζουν να μείνουν μαζί έως την άνοιξη, ενώ η Μουζέττα και ο Μαρτσέλλο βγαίνουν από την ταβέρνα καβγαδίζοντας έντονα.

Εικόνα 4η / Στη σοφίτα της μποέμικης συντροφιάς, ο Ροντόλφο και ο Μαρτσέλλο συζητούν για τη Μιμή και τη Μουζέττα. Καταφτάνουν ο Κολλίνε και ο Σωνάρ. Οι τέσσερις φίλοι αρχίζουν τα παιχνίδια και τους αστεϊσμούς, ώσπου εισέρχεται έντρομη η Μουζέττα. Τους αναγγέλλει ότι η Μιμή είναι βαριά άρρωστη. Τη βοηθούν να περάσει μέσα και αποφασίζουν να πουλήσουν τα υπάρχοντά τους ώστε να εξοικονομήσουν χρήματα και να καλέσουν ένα γιατρό. Μόνοι, ο Ροντόλφο και η Μιμή θυμούνται την πρώτη τους συνάντηση. Όταν επιστρέφουν οι υπόλοιποι, η Μιμή λιποθυμά. Ο Σωνάρ διαπιστώνει ότι δεν πρόκειται να ξυπνήσει από το γαλήνιο ύπνο της και ο Ροντόλφο ξεσπά.


Πληροφορίες
Τοποθεσία: Θέατρο Ολύμπια, Ακαδημίας 59 - 61, Αθήνα

Ημερομηνία: 10, 11, 12, 13, 15, 16, 17 Δεκεμβρίου 2015
Ώρα έναρξης: 20.00

Τιμές εισιτηρίων: €15, €25, €30, €40, €50, €55
Φοιτητικό, παιδικό €10
Περιορισμένης ορατότητας €10, €15, €17, €25

* Στην δεύτερη παράσταση της Μποέμ, την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2015, θα διατεθούν 150 εισιτήρια για ανέργους στην τιμή των €5.

Προπώληση: Ταμεία Θεάτρου Ολύμπια - Ακαδημίας 59-61, Αθήνα
Ώρες λειτουργίας Τρίτη - Κυριακή: 09.00-21.00 & Δευτέρα: 09.00-16.00 [Τηλ.: 210 3662 100]
Ομαδικές πωλήσεις 210 3711 342

Πληροφορίες: www.nationalopera.gr

Θέατρο

Ένα από τα πιο διάσημα έργα του σύγχρονου ισπανικού ρεπερτορίου, το βραβευμένο Δέρμα στις Φλόγες του Γκιλιέμ Κλούα ανεβαίνει στις 30 Νοεμβρίου στο ΟLVIO με τη Μυρτώ Αλικάκη , τον Αντώνη Φραγκάκη, τη Ρηνιώ Κυριαζή και το Νίκο Νίκα σε σκηνοθεσία Άσπας Τομπούλη.

Δύο γυναίκες και δύο άνδρες. Σε μια χώρα που δεν κατονομάζεται. Στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Μία δημοσιογράφος (Μυρτώ Αλικάκη), ένας διάσημος φωτογράφος (Αντώνης Φραγκάκης), ένας γιατρός, ανώτερο στέλεχος του Ο.Η.Ε (Νίκος Νίκας) και μια νεαρή και ευάλωτη κοπέλα (Ρηνιώ Κυριαζή) ξετυλίγουν το νήμα μίας ιστορίας που ξεκινά από το παρελθόν, από τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου στη χώρα.

Ο φωτογράφος, άσημος τότε ρεπόρτερ, είναι πλέον μια θρυλική μορφή του επαγγέλματός του, χάρη σε μια φωτογραφία που τράβηξε κι έκανε το γύρο του κόσμου κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Έχει έρθει στη χώρα που τον έκανε διάσημο για να βραβευτεί από το κράτος για τη φωτογραφία. Μες στο δωμάτιο του ξενοδοχείου θα έρθει αντιμέτωπος με το παρελθόν αλλά και το παρόν του. Ποιο είναι το κοριτσάκι της φωτογραφίας; Τι σχέση έχει με τ' άλλα πρόσωπα και πώς επηρεάζει τη ζωή τους;

Το Δέρμα στις Φλόγες είναι ένα ακραία γοητευτικό έργο . Με αφορμή το μυστικό που κρύβεται πίσω από τις ζωές των τεσσάρων ανθρώπων, ο Γκιλιέμ Κλούα παίζει με το τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, εστιάζει στις πληγές του πολέμου που δε θεραπεύονται, μιλά για το παρελθόν που σφραγίζει ανεξίτηλα το παρόν, για τις πολιτικές ίντριγκες και τα συμφέροντα που επηρεάζουν τις ζωές των απλών ανθρώπων.

Προκλητικό και στοχαστικό, το Δέρμα στις Φλόγες, βραβεύτηκε επανειλημμένα στην Ισπανία όπου αγαπήθηκε ιδιαίτερα, ενώ σημείωσε τεράστια επιτυχία σε όλες τις χώρες όπου ανέβηκε.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

- XXXII Βραβείο Θεάτρου Ciutat d'Alcoi (2004)
- Βραβείο Serra d' Or των Κριτικών της Βαρκελώνης για το καλύτερο Θεατρικό Έργο (2005)
- Υποψήφιο για το Βραβείο ΜΑΧ για το καλύτερο Θεατρικό Έργο (2013)

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Άσπα Τομπούλη
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ, Δημήτρης Ψαρράς
Σκηνικά - κοστούμια: Βάλια Συριοπούλου, Παναγιώτης Αδάμ
Επιμέλεια κίνησης: Νατάσα Παπαμιχαήλ
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική επιμέλεια: Δημήτρης Ιατρόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ευθύμης Χρήστου
Φωτογραφία: Νίκος Βούλγαρης

Ερμηνεύουν: Μυρτώ Αλικάκη, Αντώνης Φραγκάκης, Ρηνιώ Κυριαζή, Νίκος Νίκας

Διάρκεια: 90 λεπτά

Πληροφορίες

Τοποθεσία: OLVIO theater, Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός

Ημερομηνία: Από 30 Νοεμβρίου
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.30

Τιμές εισιτηρίων: Στο ταμείο: 12€, 9€ μειωμένο (Για φοιτητές, ανέργους, ΑΜΕΑ)
Στην προπώληση: 10€, 7€ μειωμένο (Για φοιτητές, ανέργους, ΑΜΕΑ)


Πληροφορίες - κρατήσεις: Τηλ.: 210 3414118 - Ωρες κράτησης εισιτηρίων: 17:00 - 21:00

www.olviotheater.gr 

Θέατρο

Ύστερα από την επιτυχημένη παράσταση “Ελάτε σ' εμάς για έναν Καφέ”, η Ομάδα '92 παρουσιάζει τη νέα της δουλειά “Μια υπέροχη Κυριακή για εκδρομή” του Τέννεση Ουίλλιαμς στο Θέατρο Φούρνος.

Ένα παράδοξο – για το ύφος του Τ.Ουίλλιαμς – έργο, ουσιαστικά μια γλυκόπικρη κωμωδία. Ένα κουαρτέτο απελπισμένων γυναικών που προσπαθεί να επιβιώσει σε μια σκληρή πραγματικότητα, στην κοινωνία της Αμερικής την εποχή της Μεγάλης Κατάθλιψης (Great Depression) μετά το μεγάλο οικονομικό κράχ.

Οι ηρωϊδες του Ουίλιαμς με τους ανεπίδοτους πόθους, μέσα σε ένα πλαίσιο που θυμίζει τις κωμικοτραγικές καταστάσεις του Αλμαδόβαρ, γραμμένο σε μια εποχή που ο Ισπανός σκηνοθέτης δεν υπήρχε καν.

Ανομολόγητα πάθη, ανεκπλήρωτα όνειρα, σχέδια ζωής, ανεπίδοτοι έρωτες, βασικά στοιχεία της γραφής του Ουίλιαμς, συναντιούνται και στο έργο αυτό μ΄έναν τρόπο όμως που ρέπει προς το γκροτέσκ, κάνοντας την «Κυριακή…» ένα πρωτότυπο κείμενο, μια γλυκόπικρη «κωμωδία», μοναδική ίσως περίπτωση στο έργο του συγγραφέα.

Το καταλυτικό χιούμορ, η συγκίνηση, οι ανατροπές και μια απρόσμενη λύση είναι οι βασικοί άξονες του έργου που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ώς “Η Μπλάνς Ντυμπουά με την ματιά του Αλμαδόβαρ”.

 Σημείωμα σκηνοθέτη, Βασίλη Νικολαϊδη

Ο Ουίλιαμς έγραψε το δίπρακτο αυτό έργο το 1979. Ο τίτλος στα αγγλικά είναι «A lovely Sunday for “Creve Coeur”». “Creve Coeur” (Ραγισμένη Καρδιά) ονομάζεται μια παραλίμνια περιοχή, κοντά στο Σαιντ Λιούις, όπου δύο από τις ηρωίδες του έργου θα καταλήξουν, μεσημέρι Κυριακής, για πικ-νικ. Η δράση τοποθετείται στην Αμερική, στο Σαιντ Λιούις, στο τέλος της δεκαετίας του ΄30, λίγο πριν την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, εποχή ζυμώσεων έντονων αδιεξόδων και μεγάλης κατάθλιψης.

Τέσσερις γυναικείους ρόλους έχει το έργο, τέσσερις μοναχικές γυναίκες, γύρω στα 40, που προσπαθούν, η καθεμιά με τον τρόπο της, να υπάρξουν.

 Η Ντόττυ, θυμίζει σε πολλά σημεία την Μπλανς Ντυμπουά, μια Μπλανς όμως, που, παρόλο που αρέσκεται να ζει με φαντασιώσεις, τελικά επιλέγει το ρεαλισμό για να επιβιώσει.

Η Μπόντυ, η συγκάτοικός της, ζει κι αυτή με όνειρα, αλλά είναι πολύ πιο δυνατή και τελικά παρασύρει και τη Ντόττυ στον τρόπο της δικής της ζωής.

 Η Έλενα είναι η «ξένη», που εισδύει αποφασιστικά στο χώρο των δύο γυναικών και προσπαθεί, μάταια, να πάρει στον δικό της κόσμο τη Ντόττυ.

Ο τέταρτος ρόλος, η Σόφι, η μανιοκαταθλιπτική γειτόνισσα, λειτουργεί ως καταλύτης. Στο πρόσωπό της προβάλλεται ο εφιάλτης, η πιθανή κατάληξη των άλλων γυναικών, που ούτως ή άλλως φλερτάρουν, σαν αυθεντικές ηρωίδες του Ουίλιαμς, με την κατάθλιψη και την παράνοια…

Αφεθήκαμε στη ροή του έργου, χωρίς προκαταλήψεις, και προσπαθήσαμε να κρατήσουμε ακέραια, το καταλυτικό χιούμορ, τη συγκίνηση, τις συνεχείς ανατροπές καθώς και την απρόσμενη λύση. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο, πάντως οι καταστάσεις και η ατμόσφαιρα του έργου μας θύμισαν το κλίμα ενός άλλου λάτρη των γυναικών, του Αλμοδόβαρ.Ο «θιάσος ΄92», στο φιλόξενο περιβάλλον του «Φούρνου», σας προσκαλεί και φέτος, αυτή τη φορά για ένα «κωμικογλυκόπικρο» πικ-νικ, στο ειδυλλιακό και εξιδανικευμένο “Creve Coeur”.

 

Παίζουν: Μαρία Καρακίτσου, Ευγενία Μαραγκού, Θεοδώρα Σιάρκου, Στέλλα Χατζημιχελάκη

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία: Βασίλης Νικολαϊδης
Σκηνικός χώρος-Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Επιμέλεια κίνησης: Κική Σελιώνη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νίκος Φιλιμέγκας
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
Μακέτα: Βασίλης Παπαδάτος
Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου, Στέλλιος Δανιήλ

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη
Ώρα έναρξης: 21.15
Τιμή εισιτηρίων: 12€ , φοιτητικό 8€, ανέργων 5€

Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168
Πληροφορίες - κρατήσεις θέσεων: 210-6460748

 

Θέατρο

Τέσσερις έφηβοι κρατούν σε ομηρία την καθηγήτριά τους σε ένα έργο-δυναμίτης από τη Σοβιετική Ένωση του 1980. Η γενιά του σοσιαλισμού συγκρούεται με εκείνη της επερχόμενης περεστρόικα και η ιδεολογική αντιπαράθεση αποκτά την ένταση ψυχολογικού θρίλερ, σε μια παράσταση που αξίζει να δουν, εκτός των άλλων, έφηβοι μαθητές κι εκπαιδευτικοί.

Τέσσερις μαθητές επισκέπτονται την καθηγήτριά τους με άλλοθι τα γενέθλιά της προκειμένου να της αποσπάσουν το κλειδί­ για το ντουλάπι όπου φυλάσσονται τα γραπτά τους. Θεωρούν πως από αυτά­ κρίνονται η μελλοντική ευτυχία και η ευημερία τους. Η καθηγήτρια όμως είναι ανένδοτη. Η σύγκρουση είναι σφοδρή, αντικατοπτρίζοντας το χάσμα γενεών και το τέλμα των αντιπαρατιθέμενων ιδεολογιών.

Μολονότι οι ήρωες του έργου φαντάζουν σχηματικοί και η έκβαση­ τραβηγμένη, η συγγραφέας αποδεικνύει­ με ακρίβεια το θεώρημά της: το πειραματόζωο του σοβιετικού σοσιαλισμού (η καθηγήτρια Ελένα ) κι εκείνα της επερχόμενης περεστρόικα και της γκλασνόστ (οι μαθητές ), κλεισμένα στο κλουβί-διαμέρισμα της πρώτης, παραδίνονται σε έναν εμφύλιο γεμάτο ηττημένους.



Έργο κατά παραγγελία ήταν το «Αγαπητή Ελένα». Το υπουργείο Πολιτισμού της Σοβιετικής Ένωσης ανέθεσε το 1980 στην 32χρονη τότε Λουνμτίλα Ραζουμόβσκαγια να γράψει θέατρο «για την ανήσυχη εφηβεία». Χωρίς να αντίκειται στα βασικά ιδεώδη του σοσιαλισμού, το έργο απαγορεύτηκε από τη σοβιετική λογοκρισία κι επανήλθε στο ρεπερτόριο το 1987. Κι όμως, κανένας από τους ήρωες της Ραζουμόβσκαγια δεν μπορεί να θεωρηθεί θετικός εκπρόσωπος της νέας κατάστασης.

Με τη γνώση του παρόντος, το «Αγαπητή Ελένα», εκτός από εύφλεκτο θεατρικό υλικό, ικανό να πυροδοτήσει μια παράσταση­ υψηλής έντασης και ιδεολογικής εγρήγορσης, όπως αυτή της Ελένης Σκότη, έχει την ισχύ της παραβολής. Ζήσαμε πολύ σκοτεινούς καιρούς τα τελευταία σαράντα χρόνια. Τραχείς και σφοδρές μεταβάσεις –ηθικές, πολιτικές, ιδεολογικές και, βεβαίως, οικονομικές– σημειώθηκαν από το 1980 μέχρι σήμερα παντού. Το δύσθυμο τέλος του έργου μάς φέρνει αντιμέτωπους με μια αυτογνωσία διόλου παρήγορη: ο διχασμός και η διάσπαση των ηρώων της Ραζουμόβσκαγια είναι και δικά μας.

Η σκηνοθεσία, υποστηριγμένη από την ακριβόλογη μετάφραση (Β. και Ειρ. Χαραλαμπίδου ), το κινηματογραφικό σκηνικό-αναφορά στα σοβιετικά ’80s (Γ. Χατζηνικολάου ) και τους «οικιακούς» φωτισμούς (Αντ. Παναγιωτόπουλος ), προσδίδει στο έργο μια ανησυχαστική ατμόσφαιρα ψυχολογικού θρίλερ. Τιθασεύει­ έτσι υφολογικά τη φλύαρη, στην «παράδοση» του Μαξίμ Γκόργκι αντιπαραβολή επιχειρημάτων και ιδεο­λογημάτων. Ο ρεαλισμός είναι­ δουλεμένος στο έπακρο, με τον θίασο να καταθέτει νευρώδεις ερμηνείες και να οδηγείται σε σωστά ζυγιασμένες κλιμακώσεις και αποκλιμακώσεις της έντασης.

Η Αριέττα Μουτούση, λιτή και μετρημένη στο ρόλο της μαραμένης γεροντοκόρης καθηγήτριας, έχει εξορίσει κάθε ίχνος της κωμικής της μανιέρας κι έχει επεξεργαστεί τις παύσεις, τις εξάρσεις, τους μορφασμούς και τις χειρονομίες της, τον ίδιο το ρυθμό της αναπνοής της. Ο Γιάννης Λεάκος ως στρεψόδικος Βαλόντια αποδεικνύει το υποκριτικό του ένστικτο: αλλάζει έντεχνα προσωπεία και ακόμη κι όταν κάποτε αγγίζει την υπερβολή, γνωρίζει πώς να παραμείνει εντός κλίματος. Ο Δημήτρης Σαμόλης –ήρεμη δύναμη– ­πείθει ως απεγνωσμένος ιδεολόγος, ενώ ο Χρήστος Κοντογεώργης και η Ηρώ Πεκτέση είναι επικοινωνιακά άμεσοι.

Επί Κολωνώ

Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94,Κολωνός
Τηλ : 2105138067

Παραστάσεις : Mέχρι : 17/1/2016
Πληροφορίες : Απόγ.: Κυρ. 6.30 μ.μ. Βραδ.: Πέμ.- Σάβ. 9.15 μ.μ.
Τιμη : € 16, 12, 10. Ισχύουν ειδικές τιμές.
Aπό: 10/10

Θέατρο

Έργο σχεδόν άγνωστο στο αθηναϊκό κοινό η Κραυγή περιγράφεται από τον συγγραφέα ως «το καλύτερο έργο μου μετά το Λεωφορείο ο Πόθος». Χρειάστηκαν πάνω από δέκα χρόνια για ολοκληρωθεί η συγγραφή της και αποτελεί μια καινοτομία στο συγγραφικό του ύφος.

Την Κραυγή έρχεται να μας συστήσει η σκηνοθέτις Έλλη Παπακωνσταντίνου που αναμετριέται για δεύτερη φορά με τον κόσμο του έργου μετά το ανέβασμά του στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας το 2014.

Ο Φελίς κι η Κλαιρ, ηθοποιοί και αδέλφια στη ζωή, βρίσκονται σε ένα παραμελημένο θέατρο όταν πληροφορούνται ότι ο θίασος τούς παράτησε. Εγκαταλελειμένοι από τους συνεργάτες τους, χωρίς σκηνικό, σχεδόν χωρίς έργο, αντικρίζουν το κοινό τους να παίρνει τις θέσεις του στο θέατρο και να περιμένει να αρχίσει η παράσταση . Αναγκαστικά, δεν παίζουν το προγραμματισμένο έργο, αλλά το «Έργο των Δύο Χαρακτήρων», έργο για δύο εγκαταλελειμμένα αδέλφια. Καθώς οι ηθοποιοί αυτοσχεδιάζουν μέρη του έργου που δεν θυμούνται ή δεν έχουν ακόμα γραφτεί, χάνονται τα όρια ανάμεσα στον ρόλο και τον ηθοποιό, στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση.

Ο Αλέκος Συσσοβίτης και η Μάνια Παπαδημητρίου , που υποδύονται αντίστοιχα τον Φελίες και την Κλαίρ, αναμετριούνται με την εθιστική ευφορία και τις δυσκολίες της θεατρικής πράξης σε μια παράσταση - κλειδαρότρυπα στο making off του θεάτρου, όπου ο συγγραφέας εκθέτει τις στιγμές που το προσωπικό τραύμα του καλλιτέχνη μετουσιώνεται σε τέχνη.

Το έργο Out Cryτου Τένεσσι Ουίλλιαμς, παίχτηκε για πρώτη φορά στο Hampstead Theater Club του Λονδίνου το 1967 με τον τίτλο «The Two Character Play». Το 1971 ανέβηκε στο Σικάγο μια άλλη εκδοχή του έργου με τον τίτλο «Out Cry» και με αυτόν τον τίτλο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ν. Υόρκη το 1975.

Οι συντελεστές

Μετάφραση: Έλλη Παπακωνσταντίνου – Αθηνά Μαξίμου
Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου
Σκηνογραφία – Κοστούμια: Τέλης Καρανάνος, Αλεξάνδρα Σιάφκου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίκος Αναστασόπουλος

Παίζουν:
Φελίς: Αλέκος Συσσοβίτης
Κλαιρ: Μάνια Παπαδημητρίου

Πληροφορίες
Τοποθεσία: FAUST, Καλαμιώτου 11, Μοναστηράκι


Ημερομηνία: Από 14 Νοεμβρίου 2015


faust.gr

Θέατρο

Dogville του Λαρς Φον Τρίερ στο Θέατρο Ακροπόλ
Το Θέατρο Ακροπόλ παρουσιάζει από τις 20 Νοεμβρίου 2015 το έργο του Λαρς Φον Τρίερ, Dogville, σε σκηνοθεσία της Έφης Γούση.

Έστω ότι το Dogville είναι μια μικρή πόλη. Σ’ αυτό το μέρος τα ουράνια δεν συνηθίζουν να βρέχουν δώρα, μέχρι την νύχτα που θα φανερωθεί μπροστά τους η νεαρή Γκρέης, η όμορφη φυγάς. Κυνηγημένη από μία ομάδα γκάγκστερ, θα αναζητήσει καταφύγιο και σε αντάλλαγμα οι κάτοικοι της πόλης, θα επωφεληθούν απ’ την εργασία της. Οι μέρες θα περάσουν. Το Dogville θα δείξει τα δόντια του και η Γκρέης τη Χάρη της.

Σύντομα το Dogville θα ανήκει στο παρελθόν.

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Ευθύμης Ζησάκης
Ορέστης Καρύδας
Μιχάλης Λεβεντογιάννης
Ρομάνα Λόμπατς
Δημήτρης Πασσάς
Γιούλικα Σκαφιδά
Πηνελόπη Τσιλίκα

Πληροφορίες
Τοποθεσία: Θέατρο Ακροπόλ, Ιπποκράτους 9-11, Αθήνα

Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2015, 00.00 (μεταμεσονύκτια)

Παραστάσεις: Παρασκευή & Σάββατο 00.00 (μεταμεσονύκτιες)
Δευτέρα & Τρίτη 21.30


Πληροφορίες: Τηλ.: 210 3648303

Θέατρο

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου παρουσιάζει από τις 15 Απριλίου 2015 το έργο του Έντουαρντ Μποντ, με τίτλο Δεν έχω τίποτα.

Χώρος λιτός. Δράση οριακή, ακραία. Λόγος κοφτός, σκληρός, εξομολογητικός. Χιούμορ. Πολύ χιούμορ. Πώς αλλιώς;

Τρία πρόσωπα. Δύο άντρες. Μία γυναίκα. Δύο καρέκλες. Ένα δωμάτιο. Κάπου, κάποτε. Πριν, τώρα ή μετά;

Χρόνος άχρονος. Ένας κόσμος σε καταστολή. Η συνείδηση διαμελισμένη, η μνήμη σβησμένη, η επαφή απούσα. Άνθρωποι πέφτουν από τις γέφυρες, άνθρωποι κρατούν μαχαίρια σαν κεριά. Μοναξιά. Σιωπή. Γέλιο τρελό.

Μέσα σε τέσσερις τοίχους ένα αντρόγυνο. Και ο τρίτος που εισβάλλει. Ο επισκέπτης. Έρχεται. Και διαταράσσει τους κανόνες. Ένα πρόσωπο περισσότερο. Μια καρέκλα λιγότερη.

Η καρέκλα μου, η καρέκλα σου, η καρέκλα του, η καρέκλα της.
Kαρέκλα δική μου, δική σου, δική του, δική μας, δική μου, δική μου, δική μου.
Δεν έχω τίποτα.

Έχω κάτι. Μία καρέκλα.


Ο συγγραφέας, το έργο

Το μονόπρακτο Have I none (2000) του διεθνούς φήμης Βρετανού συγγραφέα Έντουαρντ Μποντ (Edward Bond) αναφέρεται, με πολύ χιούμορ, σε μια κοινωνία του μέλλοντος σαν κλεφτή ματιά στη νοητή συνέχεια της σημερινής κοινωνίας.
Ο Έντουαρντ Μποντ είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς, διάσημος, μεταξύ άλλων, για την κατάργηση της θεατρικής λογοκρισίας στην Αγγλία με το έργο του "Early Morning" (1968) αλλά και το κινηματογραφικό σενάριο του αριστουργήματος "Blow up" του Μ. Αντονιόνι.

Σκηνικό αποκάλυψης. Βρισκόμαστε στο δυστοπικό 2077: το παρελθόν έχει καταργηθεί και μαζί κάθετί που απειλεί να ξυπνήσει μνήμες. Η μαζική κατανάλωση έχει αντικατασταθεί από ένα βίο λιτό, απόλυτα υποταγμένο στους κρατικούς κανονισμούς. Μαζικές αυτοκτονίες, κύματα προσφύγων από τα ερείπια των παλιών πόλεων και στρατιώτες περιπολούν τους δρόμους, ελέγχοντας από τη σωματική επαφή μέχρι τη διάταξη των επίπλων στα σπίτια.

Η Σάρα είναι παντρεμένη με τον Τζαμς ο οποίος εργάζεται στην υπηρεσία περιπολίας. Ένας άντρας εμφανίζεται στο σπίτι τους για να ισχυριστεί ότι είναι ο αδερφός της Σάρας. Aπρόσκλητος, θα διεκδικήσει το χώρο του, θα καθήσει σε μία από τις 2 καρέκλες του σπιτιού και θα αποκαλύψει μια φωτογραφία και μαζί όλες τις μνήμες που αποτυπώνονται πάνω της. Η τάξη πραγμάτων διαταράσσεται.

Οι έννοιες της βίας, της εξουσίας και της ανθρωπιάς αναδύονται προκλητικά μέσα από τον αιχμηρό και λιτό λόγο του συγγραφέα σε ένα σκηνικό έντασης και αμηχανίας, μία σκοτεινή αλλά και καυστικά χιουμοριστική ματιά στο πιθανό μέλλον της ανθρωπότητας.


«Οι ζωές μας είναι παράξενες και εύθραυστες και μόνο μία ικανότητα μπορεί να μας κρατήσει λογικούς: η συμπόνια. Ο άνθρωπος που δεν συμπονά, τρελαίνεται».

Έντουαρντ Μποντ

Πληροφορίες
Τοποθεσία: Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Ν. Κόσμος


Ημερομηνία: Πρεμιέρα: 15 Απριλίου 2015
Τετάρτη έως Σάββατο 21.15, Κυριακή 19.00


Τιμές εισιτηρίων: 12, 10, 8 ευρώ

Πληροφορίες - κρατήσεις: Τηλ.: 210 9212900

Θέατρο

Η εταιρεία θεάτρου «ΘΕΡΟΣ» παρουσιάζει από τις 19 Μαρτίου 2015 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, την παράσταση Η όγδοη ημέρα της δημιουργίας, εμπνευσμένο από τα διηγήματα «Το Αίμα του Αμνού» και «Ροδογύνη» του André Pieyre de Mandiargues και «Ο Νεκρός» του George Bataille.

Την όγδοη ημέρα της δημιουργίας ο άνθρωπος είχε, πια, το προνόμιο της επιλογής.
Και έφτιαξε τον θύτη και το θύμα.

Την πρώτη ημέρα της δημιουργίας, ο Θεός έφτιαξε το φως εκ του μη όντος, εκεί που προϋπήρχε μόνο σκοτάδι και χάος. Τη δεύτερη ημέρα, ο Θεός έφτιαξε το στερέωμα, τον ουρανό. Την τρίτη ημέρα, δημιούργησε τη στεριά και τη θάλασσα και βλάστησε η γη. Την τέταρτη ημέρα, δημιούργησε τον ήλιο, τη σελήνη, τα αστέρια, όλα εν γένει τα φωτεινά σώματα. Την πέμπτη ημέρα, δημιούργησε τα ψάρια και τα πτηνά. Την έκτη ημέρα, δημιούργησε τα ερπετά, τα θηρία, τα ζώα και τον άνθρωπο. Την έβδομη ημέρα, κατά τας Γραφάς, ο Θεός αναπαύτηκε.

Εκεί που τελειώνουν οι θεολογικές παρακαταθήκες για τη δημιουργία του κόσμου, ξεκινά να υφαίνεται η ιστορία του Ανθρώπου. Μια ιστορία που η παλαιότητά της την κάνει να διαβάζεται σαν ένα παραμύθι, τρυφερό και φρικιαστικό ταυτόχρονα, που συνέβη παλιά και που ο απόηχός του φτάνει ως τις μέρες μας. Μια ιστορία που αδυνατείς να πιστέψεις ότι συνέβη πραγματικά και που περισσότερο σαν αλληγορία μπορείς να την ακούσεις.

Τι συνέβη, λοιπόν, κατά την όγδοη ημέρα της δημιουργίας;
Την όγδοη ημέρα της δημιουργίας ο άνθρωπος είχε, πια, το προνόμιο της επιλογής. Και τότε, την όγδοη ημέρα της δημιουργίας, ο άνθρωπος (αυτός ο νέος Θεός, κατ' εικόνα και ομοίωση του δημιουργού του) έφτιαξε το θύτη και το θύμα.

Η Ιστορία του Ανθρώπου είναι ταυτόχρονα και το Χρονικό της Βίας. Η επιβίωση των κοινωνιών και του ανθρώπινου είδους, οφείλεται στην ύπαρξη και στη συντήρηση της βίας ανάμεσα στους ανθρώπους.

Σ' έναν κόσμο που ορίζεται από τη βία, πόσο βαθιά χρειάζεται να ψάξει κανείς για να βρει τις ρίζες αυτής της βίας και, ανατρέποντάς την, να ορίσει ένα νέο μοντέλο ζωής; Χρειάζεται όντως να κοιτάξει τόσο πίσω στο χρόνο, εώς την όγδοη ημέρα της δημιουργίας;

Παίρνοντας ως δραματουργική βάση τα διηγήματα του André Pieyre de Mandiargues, «Το Αίμα του Αμνού» και «Ροδογύνη» και το διήγημα του George Bataille, «Ο Νεκρός», η Εταιρεία Θεάτρου «Θέρος» στην καινούρια της δουλειά μελετά αυτούς τους μηχανισμούς συνύπαρξης και αλληλοσπαραγμού στις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι τρεις κεντρικές ηρωίδες αυτών των διηγημάτων προσεγγίζονται σαν «στιγμές» της ίδιας προσωπικότητας και της πορείας της μέσα σε κοινωνικά σύνολα που τη διαπομπεύουν ή τη βασανίζουν, ελπίζοντας στην αναμόρφωσή της. Άξονα αυτής της μελέτης πάνω στη βία, αποτελεί ο φιλόσοφος René Girard και η θεωρία του για τη μιμητική φύση της επιθυμίας στον άνθρωπο. Τρεις εμβληματικές φυσιογνωμίες της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας και το σημαντικό έργο τους, οριοθετούν το πλαίσιο εντός του οποίου η σκηνοθέτις Ηλέκτρα Ελληνικιώτη και η ομάδα της, επιχειρούν μια χαρτογράφηση του Ανθρώπου και των βίαιων τελετουργικών επιβίωσης του.

Ερμηνεύουν: Χρήστος Καπενής, Μαρία Μαμούρη, Ελένη Ορνεράκη, Φάνης Παυλόπουλος, Μαίρη Χάγια

«Μέσα από την κατακυρίευση της πραγματικότητας από το υπερφυσικό ξεπηδά μια απέραντη χώρα». André Pieyre de Mandiargues

Επιθυμία, μίμηση, σύγκρουση: το τρίπτυχο του παλαιότερου μηχανισμού μεταξύ των ανθρώπων. Το παλαιότερο ανθρώπινο τελετουργικό και μήτρα των ανθρώπινων κοινωνιών.

Κατά τον René Girard, η επιθυμία δε γεννιέται στον άνθρωπο φυσικά, αλλά μέσω της μίμησης. Ο άνθρωπος επιθυμεί πάντα αυτό που κατέχει κάποιος άλλος, τον οποίο έχει πάρει ως «πρότυπο».

Αυτό, βέβαια, τοποθετεί αυτομάτως το μιμητή και το πρότυπο σε σύγκρουση, αφού και οι δύο επιθυμούν πλέον το ίδιο «αντικείμενο» κι επομένως, ο ένας αποτελεί εμπόδιο για τον άλλο στην κατάκτηση του επιθυμητού αντικειμένου. Πώς κατάφεραν επομένως να συνάψουν κοινωνίες οι άνθρωποι, δεδομένου ότι αυτός ο ο μηχανισμός μίμησης θα έπρεπε να τους έχει σε μόνιμη σύγκρουση;

Ακριβώς δια μέσου αυτού του μηχανισμού μίμησης είναι η απάντηση. Μόνο που πλέον η επιθυμία που μιμούνταν ήταν αυτή της σύγκρουσης. «Κύματα συλλογικής βίας» όπως τα χαρακτηρίζει ο Girard, άρχισαν να παρατηρούνται ανάμεσα στους ανθρώπους, ομάδες των οποίων έστρεψαν την ανάγκη τους για σύγκρουση απέναντι σε εναν και μόνο άνθρωπο αυτή τη φορά (τον πιο αδύναμο;), γεννώντας πλέον το λεγόμενο «λυντσάρισμα» και τον αποδιοπομπαίο τράγο.

Το θύμα, επομένως, σ' αυτόν τον ιδιότυπο ανθρώπινο μηχανισμό επιβίωσης, είναι αθώο. Είναι η απαραίτητη θυσία που πρέπει να γίνει για να επιβίωσει το είδος. Μια απαραίτητη θυσία που αργότερα οι επιζήσαντες, για να καταπραϋνουν το αίσθημα ενοχής τους, θα την αγιοποιήσουν, αναγνωρίζοντας εκ των υστέρων στο θυσιασμένο την αυταπάρνηση με την οποία θυσιάστηκε για το κοινό καλό. Θα τον ονομάσουν θεό ή ήρωα κι έτσι θα αποκαταστήσουν μέσα τους και στην Ιστορία τη φρικώδη πράξη με την οποία διεσώθησαν.

Αλλά ας πάμε λίγο προς τα πίσω: απογυμνώνουμε τον άνθρωπο από τα ενδύματα του κοινωνικού όντος, του πολιτικού όντος, του ηθικού όντος και τέλος ακόμα κι από το ένδυμα του φύλου και καταλήγουμε στον πηρύνα του ιδιότυπου αυτού βολβού, στο πλάσμα. Το πλάσμα γυμνό, ανεπιτήδευτο, καθαρμένο, έρχεται. Και τότε, παιδί ακόμα, οδηγείται σαν πρόβατο στο σφαγείο του ενήλικου κόσμου. Εκεί θυσιάζεται και καταβροχθίζεται. Ο,τι απομείνει από αυτό, το ανασυνθέτει: υπολείμματα γύμνιας και αυθεντικότητας, μαζί με πληγές και ουλές συνθέτουν το ενήλικο ον, που ντύνεται πλέον τις κρούστες - ταυτότητες: κοινωνική, πολιτική, σεξουαλική, θεολογική, βιολογική. Κι έτσι, συνεχίζει το μισοτελειωμένο έργο των προπατόρων. Γίνεται ο τελετάρχης σ' αυτό το ανθρωποφαγικό τελετουργικό, γδέρνει και στέλνει στη σφαγή τους επόμενους.

Το τελετουργικό, σαφέστατα, χρειάζεται να αλλάξει, να παρεκλίνει. Πώς όμως; Μόνο αν ο θυσιαζόμενος αφεθεί στον πανικό και η σφοδρότητα αυτής της κατάστασης-συναισθήματος κατεδαφίσει τα πάντα στο πέρασμα της: θα φάει όσους τον δάγκωσαν, θα ξεσκίσει όσους τον έγδαραν, θα παρασύρει τους πάντες στο αχαρτογράφητο έρεβος της ανθρώπινης φύσης, στον τόπο, δηλαδή, που εκείνο σιωπηλά και ασυνείδητα κατέχει και, άρα, δε φοβάται.

Η όγδοη ημέρα της δημιουργίας προέκυψε ακριβώς ως μια ανάγκη παρέκκλισης του τελετουργικού αυτού, ως μια επιθυμία να εφαρμοστεί η παρότρυνση του André Pieyre de Mandiargues για κατακυρίευση της πραγματικότητας από το υπερφυσικό. Η απέραντη χώρα, που ισχυρίζεται ο de Mandiargues ότι ξεπηδά από αυτήν την κατακυρίευση, έμοιασε ένας τόπος πρόσφορος για τη γέννηση μιας νέας εκδοχής σκέψης, μιας νέας δυνατότητας ζωής .

Η ενδεχόμενη συνάντηση με την «αγριωπή αθωότητα ενός σύμπαντος που τελικά αποχαλινώθηκε» (de Mandiargues) και που στροβιλίζεται εκτός τροχιάς, αυτόφωτο πλέον, απελευθερωμένο από φορεμένα κοινωνικά πρόσημα, συμφιλιωμένο με τις πληγές του και την αδυναμία του να ξαναείναι κάποτε κάτι ορισμένο, αποτέλεσε το κίνητρο για την Όγδοη ημέρα της δημιουργίας• μιας παράστασης που θα κοιτάξει την πραγματικότητα ώσπου να «της καούν ή να της βγουν τα μάτια», χωρίς να δικάζει τους θύτες και χωρίς να υπερασπίζει τα θύματα.

Μιας παράστασης που θα πλησιάσει το ανθρώπινο χωρίς εμπάθεια αλλά και χωρίς φόβο, που θα αντιστρέψει τους ορισμούς της Ομορφιάς και της Ασχήμιας, γνωρίζοντας ότι μόνο μέσα από τη βίαιη διάψευσή τους μπορούν και οι δυο να επανεγκαθιδρυθούν.

(«Η αλήθεια, νομίζω δεν έχει παρά μόνο ένα πρόσωπο, της βίαιης διάψευσης», George Bataille).

Οι λέξεις μετακινούνται, ξαναφτιάχνονται, ξανανακαλύπτονται, μέσα σ΄ένα τέτοιο σκηνικό σύμπαν που επιθυμεί όλα να τα επαναπροσδιορίσει: ιδέες, έννοιες, σκοπούς, συναισθήματα, γλώσσα. Πρόκειται, ουσιαστικά για ένα σκηνικό σύμπαν στο οποίο η ιδέα εγκαλείται σαν ανάγκη, οι έννοιες υπάρχουν μόνο όταν διαψεύδονται, οι σκοποί προσεγγίζονται σαν αντιδράσεις, τα συναισθήματα δε λογοκρίνονται ποτέ και παραμένουν μέχρι τέλους αχαρτογράφητα και η γλώσσα ψάχνει τις ρίζες της μέσα από την έκσταση -πρόκειται για αυτή τη γλώσσα στο πεδίο της οποίας η λέξη «πανικός» είναι και πάλι επίθετο και όχι ουσιαστικό.

Η όγδοη ημέρα της δημιουργίας δεν είναι ούτε μια αιτία ούτε ένας στόχος -είναι ένα πρόσχημα για μια καταβύθιση σε -ενδεχομένως- επικίνδυνα ανθρώπινα τοπία, για μια σύγκρουση με παγιωμένες σταθερές και δεδομένα χωρίς την προστατευτική επίφαση του ανθρωπισμού. Άλλωστε, με κεντρικό πυρήνα τα κείμενα δυο αιρετικών, όπως ο George Bataille και ο André Pieyre de Mandiargues, δεν περισσεύει χώρος για ανθρωπιστικές τοποθετήσεις, παρά μόνο για ανθρώπινες. Με όλες τις αντιστάσεις, τις διαψεύσεις, τις ανατροπές και τις απώλειες που το ανθρώπινο από φύσει φέρει.

Πληροφορίες

Τοποθεσία: Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206 (Ειδικά Διαμορφωμένος Υπόγειος Χώρος)

Ημερομηνία: Πρεμιέρα: 19 Μαρτίου 2015

Διάρκεια: 19 Μαρτίου - 5 Απριλίου 2015

Μέρες & ώρες: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21.15 & Κυριακή στις 19.30

Τιμή εισόδου: 15 ευρώ κανονικό, 10 ευρώ μειωμένο

Προπώληση: ticketservices.gr

Πληροφορίες: τηλ. 210 34.18.550

Θέατρο

Η πορνική ζωή της μητέρας της είναι η μεγάλη της ντροπή. ο ελληνικός πολιτισμός το ευγενές καταφύγιό της. Αυτή είναι η Μαρίνα Μπαρέ, μια νεαρή Γαλλίδα ελληνολάτρης με διδακτορικό στη Μήδεια. Κάποτε παραδίνεται και η ίδια στην ηδονή της πορνείας και ο σαρκικός πόθος γίνεται η νεύρωσή της. Ένας Έλληνας καπετάνιος θα τη φέρει στη χώρα των ονείρων της και θα διαλύσει –για λίγο– τα συμπλέγματα που την κατατρύχουν. Όταν όμως εκείνη ποθήσει τον αδερφό του, η τραγωδία θα είναι ολοσχερής και η ίδια μια σύγχρονη Μήδεια. Είναι δύσκολο να περιγράψεις την υπόθεση της «Μεγάλης Χίμαιρας». πόσο μάλλον να τη διασκευάσεις.

Η αφήγηση του Καραγάτση, με πρόσχημα ένα ευτελές ερωτικό μελόδραμα, ανοίγεται σε μια θάλασσα στοχασμών: από τους μύθους και τα αρχέτυπα μέχρι το ρομαντικό amor mortis και από την ψυχανάλυση μέχρι τα ιδεώδη της γενιάς του ’30 περί «ελληνικότητας», τη διαλεκτική Δύσης - Ανατολής και διονυσιακού - απολλώνιου στοιχείου. Ίσως δηλαδή ο Καραγάτσης επιδίωξε με τη «Χίμαιρα» να γράψει ένα «μεγάλο ελληνικό μυθιστόρημα» κατ’ αναλογία με εκείνα των Αμερικανών ομότεχνων του, αλλά αυτό είναι αντικείμενο μιας άλλης κριτικής. Πάντως, η «Χίμαιρα» συνομιλεί μεν ευθέως με τη «Μαντάμ Μποβαρύ» του Γκ. Φλομπέρ, αλλά υπογείως με τον «Μεγάλο Γκάτσμπι» του Φ.Σ. Φιτζέραλντ: περί χαμένων ψευδαισθήσεων ο λόγος και στις τρεις περιπτώσεις.

Ο Στρατής Πασχάλης επιδίωξε στη διασκευή του να συμπεριλάβει τους βασικούς κόμβους της πλοκής αλλά και «κάτι» από την πολυσχιδή δημιουργική φαντασία του Καραγάτση. Ως ένα βαθμό τα κατάφερε. Νοικοκύρεψε όμως με περισσή ευταξία το τρικυμιώδες αρχικό υλικό. Η διασκευή του είναι στρωτή κι εύληπτη, αλλά αντι-θεατρικά παρατακτική και περιγραφική, ενώ προτάσσει το μελόδραμα δίχως να αποφεύγει τους ακαδημαϊσμούς.

Ωστόσο η «Χίμαιρα» απαιτούσε μια επική σύνθεση που να εμφορείται από θεατρικότητα και –κυρίως– από εκείνο το καραγατσικό παίγνιο, αυτό το κάποτε μελαγχολικά φιλοσοφικό και άλλοτε δαιμονικά θυμοσοφικό ύφος στα όρια του λυρισμού και του σαρκασμού. Συμβατική, σαν τηλεοπτικό ντεκόρ, είναι και η σκηνογραφία-ενδυματολογία της Ελένης Μανωλοπούλου.

Η σκηνοθεσία συντάχθηκε με τις προδιαγραφές της διασκευής, αλλά ο Δημήτρης Τάρλοου κατάφερε να της προσδώσει το κύρος ενός μεγάλου αστικού θεάματος με καίριες μοντερνιστικές πινελιές: τα κινηματογραφημένα σε στιλ φιλμ νουάρ μέρη (διά χειρός Χρήστου Δήμα ), η εμφάνιση του ίδιου του Καραγάτση, η ζωώδης κλινοπάλη της Μαρίνας και του εραστή της (χορογραφημένη από τη Ζωή Χατζηαντωνίου ) κ.ά. Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη με το αλαφροΐσκιωτο βλέμμα, τη λιγνή κορμοστασιά και το λαγαρό λόγο έχει χτίσει με θαυμαστή βιρτουοζιτέ το σύνθετο –μια απιθανότητα είναι– ρόλο της Μαρίνας: ακόμη κι όταν στέκει χαμογελαστή και ήρεμη, κάτι ανησυχαστικό τη διαφεντεύει, θαρρείς κι έχει σωματοποιήσει το αναπότρεπτο της συντριβής της.

Καλό αντίβαρο δίπλα της ο Νίκος Ψαρράς (Γιάννης ), κάπως αναποφάσιστος για διανοούμενος γόης ο Όμηρος Πουλάκης (Μηνάς ), σαφής, αλλά στεγνή η Σοφία Σεϊρλή (Ρείζαινα ), ξεχωριστή νότα η Αλίκη Αλεξανδράκη (Αννεζιώ ), όμορφη παρουσία η Ηλιάνα Μαυρομάτη. Οι ατμοσφαιρικές μελωδίες της Κατερίνας Πολέμη προσδίδουν στην παράσταση άρωμα εποχής.



Ερμηνεύουν: Αλ. Αϊδίνη, Ν. Ψαρράς, Όμ. Πουλάκης, Σ. Σεϊρλή, Δ.Τάρλοου, Αλ. Αλεξανδράκη, Ηλ. Μαυρομάτη. Σκην.-κοστ.: Ελ. Μανωλοπούλου. Μουσ.: Κ. Πολέμη.

Παίζεται στο θέατρο Πορεία

Τρικόρφων 3-5 & 3ης Σεπτεμβρίου 69,Πλ. Βικτωρίας
Τηλ : 2108210991
Πληροφορίες : Απόγ.: Τετ., Κυρ. 7.30 μ.μ. Βραδ.: Πέμ.-Σάβ. 9 μ.μ.
Τιμη : € 20-14 (Πέμ.-Κυρ.). Κάθε Τετ. € 14.

Θέατρο

Δύο καρδιακοί φίλοι, μία γυναίκα και ένας απροσδόκητα γενναιόδωρος εργοδότης αποτελούν τον καμβά του λογοτεχνικού αριστουργήματος του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι “Αδύναμη Καρδιά” που μεταφέρεται για πρώτη φορά στη σκηνή , σε σκηνοθεσία και θεατρική απόδοση της Κερασίας Σαμαρά.


Τριάντα έξι ώρες αποδεικνύονται αρκετές για να αλλάξουν τα πάντα και για πάντα στη ζωή των ηρώων. Η ιστορία της παράστασης, μας ταξιδεύει στην Αγία Πετρούπολη της τσαρικής Ρωσίας, στο τέλος του 19ου αιώνα. Δυο νεαροί συνάδελφοι, δημόσιοι υπάλληλοι, ο Αρκάντι και ο Βάσια, μοιράζονται για χρόνια το ίδιο φτωχικό δωμάτιο.

Η ζωή του Βάσια αλλάζει ξαφνικά καθώς από τη μια ο προϊστάμενός του, Ζούλιαν Μαστάκοβιτς, τον ευνοεί, ενώ από την άλλη η σύντροφός του, Λίζα, δέχεται με χαρά να γίνει γυναίκα του.

Ο Βάσια αδυνατεί να διαχειριστεί την ξαφνική εύνοια της τύχης και κλονίζεται ψυχικά. Νιώθει αγνώμων απέναντι στον προϊστάμενό του και ο νους του ξεστρατίζει.

Ο αδερφικός του φίλος ο Αρκάντι, ανήμπορος να τον βοηθήσει, παρακολουθεί έντρομος τον Βάσια να οδηγείται στην παράνοια μέσα σε μόλις τριάντα έξι βασανιστικές ώρες.


Η πορεία αυτής της απώλειας της λογικής αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της παράστασης και περνάει από επτά στάδια. Σε καθένα από αυτά αποτυπώνεται ο πανικός του Αρκάντι και η εξέλιξη της ψυχικής διαταραχής του Βάσια, η οποία κορυφώνεται με απρόβλεπτες συνέπειες.


Οι ήρωες του Ντοστογιέφσκι, θύματα μιας ταραγμένης περιόδου και του επερχόμενου τέλους εποχής, μοιάζουν με ανθρώπους της δικής μας πραγματικότητας.

Τους βλέπουμε να λυγίζουν ανήμποροι κάτω από το βάρος της οικονομικής ανέχειας. Ελπίζουν σ’ έναν καλύτερο κόσμο και δουλεύουν σκληρά γι' αυτόν. Αλλά νιώθουν ανίσχυροι και εξαρτημένοι από τον «ευεργέτη» εργοδότη που εξουσιάζει τη ζωή τους.

Τα δυνατά συναισθήματα της φιλίας και του έρωτα αντί να στηρίζουν, κλονίζουν ακόμη περισσότερο τον ήδη ταραγμένο ψυχισμό των ηρώων.


Στην παράσταση ερμηνεύονται ζωντανά μελοποιημένα ποιήματα του Πούσκιν, τον οποίο ο Ντοστογιέφσκι λάτρευε.


Η ψυχική κατάσταση των ηρώων φωτίζεται σε κάθε σκηνή από τη μουσική του συνθέτη και κιθαρίστα Τάκη Μπαρμπέρη, ο οποίος παίζει ζωντανά στην παράσταση.


Συντελεστές:

Μετάφραση – Στιχουργική απόδοση: Ηρακλής Δ. Λογοθέτης
Σκηνοθεσία - Θεατρική απόδοση: Κερασία Σαμαρά
Σκηνικά – Κοστούμια: Κώστας Βελινόπουλος
Μουσική σύνθεση: Τάκης Μπαρμπέρης
Επιμέλεια κίνησης: Χριστίνα Βασιλοπούλου
Φωτισμοί: Γιώργος Μπούχρας
Βοηθός σκηνοθέτη: Κέλλυ Ανυφαντή
Κινηματογράφηση: Νίκος Βουτενιώτης

Παίζουν:

Αλέξανδρος Νταβρής
Bασίλης Γιακουμάρος
Κέλλυ Ανυφαντή
Ζωή Αρβανιτάκη
Αφήγηση – Τραγούδι: Κερασία Σαμαρά
Ζωντανή μουσική: Τάκης Μπαρμπέρης
Μαγνητοσκοπημένα, ο Γρηγόρης Βαλτινός σε φιλική συμμετοχή.

Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Τοποθεσία: Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος, Σπύρου Πάτση & Μαραθωνομάχων 8 (Έναντι Εθνικής Βιβλιοθήκης, Λεωφ.Αθηνών), Βοτανικός


Ημερομηνία: Από Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2015
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9.00 μ.μ.


Τιμές εισιτηρίων: 13 € γενική είσοδος
7 € για φοιτητές, κατόχους ΟΓΑ, Α.Μ.Ε.Α., 65 +
5 € για  ανέργους
Ατέλειες ηθοποιών δωρεάν.


Προπώληση: viva.gr και στο ταμείο του θεάτρου, τηλ.: 2114097332, 2104830330


Πληροφορίες: Τηλ.: 2114097332, 2104830330

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή