Απριλίου 06, 2020

Βιβλίο

Από την «Πανούκλα» του Καμί, ως τον «Βαρδιάνο στα σπόρκα» του Παπαδιαμάντη: οι επιδημίες στη λογοτεχνία

Στη λογοτεχνία, ο φόβος και ο πανικός της επιδημίας αποτελούν μόνο σύμβολα και αλληγορίες για το παρόν και το μέλλον.  «Οι δυστυχίες, στην πραγματικότητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι. Υπήρξαν στον κόσμο τόσες πανούκλες όσοι και οι πόλεμοι. Και παρόλα αυτά οι πανούκλες και οι πόλεμοι πάντα βρίσκουν τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους» λέει ο Αλμπέρ Καμύ στο μυθιστόρημα του «Η πανούκλα».

Οι επιδημίες, όπως κι αν ονομάζονται κάθε φορά, έρχονται από πολύ παλιά κι έχουν σε πολλές περιπτώσεις αλλάξει δραματικά τα δεδομένα του καιρού τους ενώ άλλοτε πάλι έσβησαν μέσα στον χρόνο για να μην περάσουν ούτε στα «ψιλά» της Ιστορίας. Όπως κι αν το δούμε, είναι άλλο οι πραγματικές επιδημίες κι άλλο οι επιδημίες όπως τις συλλαμβάνει και τις απεικονίζει η λογοτεχνία, όπου ο κίνδυνος, ο φόβος και ο πανικός, ο οποίος θα πρέπει να αποφεύγεται όταν πρόκειται για την πραγματικότητα, αποτελούν μόνο σύμβολα και αλληγορίες για το παρόν και το μέλλον.

Ένα από τα πιο διάσημα έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας για τις επιδημίες είναι το «Δεκαήμερο» (1349-1352) του Τζοβάνι Βοκάκιου, που έχει κυκλοφορήσει από πολλούς εκδότες στην Ελλάδα στην αξεπέραστη μετάφραση του Κοσμά Πολίτη. Μαθητής του Πετράρχη και ένας εκ των θεμελιωτών του ιταλικού ανθρωπισμού, ο Βοκάκιος μιλάει στα διηγήματα του βιβλίου του για την πανούκλα η οποία έχει πλήξει τη Φλωρεντία, χωρίς ούτε μια σκιά να επιβαρύνει τις γυναίκες που πρωταγωνιστούν στις σελίδες του.

Γυναίκες που θα εγκαταλείψουν την πόλη, για να πάνε στην εξοχή και να αφήσουν το κακό πίσω τους, λέγοντας ερωτικές ιστορίες. Και, φυσικά, τίποτε δεν μπορεί να νικήσει τον έρωτα, ακόμα και σε μιαν επιδημία.

Γιατί ο έρωτας και η ηδονή προσφέρουν στους νέους μιαν ανακουφιστική προοπτική, ένα όραμα για όσα μέλλεται να έρθουν και να μεταμορφώσουν τη ζωή τους πέρα από επιδημίες. Αλμπερ Καμύ Τίποτε δεν μπορεί να νικήσει τον έρωτα, ακόμα και σε μιαν επιδημία.

Γιατί ο έρωτας και η ηδονή προσφέρουν στους νέους μιαν ανακουφιστική προοπτική, ένα όραμα για όσα μέλλεται να έρθουν και να μεταμορφώσουν τη ζωή τους πέρα από επιδημίες.

Συνεχίζοντας την περιήγησή μας, και περνώντας από τον 14ο στον 20ο αιώνα και στον Αλμπέρ Καμύ, η πανούκλα θα επανακάμψει στο ομώνυμο μυθιστόρημά του, που γράφτηκε το 1947 στα γαλλικά (μετάφραση Νίκη Καρακίτσου-Ντουζέ και Μαρία Κασαμπαλόγλου-Ρομπλέν, Καστανιώτης, 2001).

Βρισκόμαστε στο Οράν της Αλγερίας κατά τη δεκαετία του 1950 και η πόλη έχει αποκοπεί από τους πάντες λόγω μιας επιδημίας πανούκλας. Ο Καμύ καταγράφει όλες τις στάσεις και τις αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει η επιδημία: την αγωνία και τον τρόμο, τις προσπάθειες των επιτήδειων να αποκομίσουν κέρδη από την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, αλλά και τη βαθιά επιθυμία για διασφάλιση της ατομικής και της συλλογικής ακεραιότητας ή το ακατάβλητο πάθος για ελευθερία.

Και μας παροτρύνει ο Καμύ να σκεφτούμε πως ακόμα κι αν υποχωρήσει η επιδημία, όπως εντέλει συμβαίνει στο μυθιστόρημά του, ο φόβος για μια πανούκλα πάντοτε θα μας απειλεί, αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να αντισταθούμε.

Προχωρώντας προς το τέλος του 20ου αιώνα, μια άλλη λογοτεχνική επιδημία θα ενσκήψει, αυτή τη φορά στο μυθιστόρημα του Ζοζέ Σαραμάγκου «Περί τυφλότητος» (κυκλοφόρησε το 1995 στα πορτογαλικά, μετάφραση Αθηνά Ψυλλιά, Καστανιώτης, 2006).

Μια ολιγάριθμη ομάδα αγωνίζεται να μη χάσει την ανθρωπιά και το ήθος της κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας τύφλωσης που δοκιμάζει το σύμπαν, εκλύοντας τριγύρω της όλα τα κακά: δολοφονικές επιθέσεις και αμέριστη βία, εγκλεισμούς και τρέλα, πτώση και παρακμή, εξαχρείωση και εξανδραποδισμό. Το τελικό μήνυμα, πάντως, δεν είναι απαισιόδοξο: οι άνθρωποι θα μπορέσουν με κάποιον τρόπο να ξαναδούν και να αποκτήσουν εκ νέου το φως τους, αρκεί να μην ξεχάσουν την πραγματική τους φύση και να μην παραμερίσουν τον αληθινό εαυτό τους.

Η έκδοση του Γαλαξία Οι λογοτεχνικές επιδημίες κατέχουν, βεβαίως, μια θέση και στην ιστορία της ελληνικής πεζογραφίας. Στο διήγημά του «Βαρδιάνος στα σπόρκα», δημοσιευμένο το 1893 (μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ), ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης μιλάει για την ιστορία της γρια-Σκεύως, που μεταμφιέζεται σε άντρα και γίνεται βαρδιάνος (φύλακας) στα σπόρκα (μολυσμένα καράβια) με σκοπό να σώσει τον γιο της από τη χολέρα η οποία έπληξε την Ευρώπη το 1865.

Το διήγημα, πάντως, δεν αναδίδει οσμή θανάτου. Γραμμένο με ευφρόσυνο τρόπο, επιδιώκει να εικονογραφήσει το πώς εκδηλώνονται οι ταξικές αντιθέσεις σε καθεστώς επιδημίας, αλλά και πώς το ελληνικό κράτος δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει ένα έκτακτο πρόβλημα: «Αλλά το πλείστον κακόν οφείλεται αναντιρρήτως εις την ανικανότητα της ελληνικής διοικήσεως. Θα έλεγέ τις, ότι η χώρα αύτη ηλευθερώθη επίτηδες, δια να αποδειχθή, ότι δεν ήτο ικανή προς αυτοδιοίκησιν».

Στο μυθιστόρημά του «Γη και νερό», που κυκλοφόρησε το 1939 (Πόλις, 2003, με προλεγόμενα του Κώστα Γεωργουσόπουλου και της Ελισάβετ Κοτζιά), ο Γουλιέλμος Άμποτ, που υπήρξε εκτός από συγγραφέας και αστρονόμος, κάνει λόγο για τους λεπρούς στη Σπιναλόγκα της Κρήτης, με τη διαφορά πως αντί να θρηνήσει για τις συνέπειες της ασθένειάς τους, εξυμνεί το σώμα και τον έρωτα. Φτασμένοι από εκατό δρόμους στα όριά τους, οι άνθρωποι που αλωνίζουν πάνω-κάτω τη Σπιναλόγκα δεν εννοούν να παραιτηθούν από το υπέρτατο δικαίωμα στο σεξ, το οποίο και θα ασκήσουν ποικιλοτρόπως: σε μισογκρεμισμένα σπίτια και λερά κρεβάτια, σε θαλασσινές σπηλιές και σκιερές γωνίες, σε φανερές περιπτύξεις και σε κρυφές συναντήσεις.

Πολλά χρόνια αργότερα, με το μυθιστόρημά του «Λοιμός», που κυκλοφόρησε το 1972 (Κέδρος, 1998), ο Αντρέας Φραγκιάς θα επινοήσει μια μεταδοτική ασθένεια για να δείξει τις καταπιεστικές συνθήκες στη μεταπολεμική Μακρόνησο και τα βάσανα των κρατουμένων, που υποχρεώνονται να κυνηγήσουν τις μύγες σαν να εκπροσωπούν εχθρούς του έθνους:

«Η διαταγή αναλύθηκε εξαντλητικά, για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία.

Όποιος δε φέρει το βράδυ τις είκοσι μύγες, μαύρη του μοίρα. ''Θα τις συλλάβετε χωρίς να χαλαρωθεί, βεβαίως, στο ελάχιστο ο ρυθμός των άλλων εργασιών''. Κι όταν εδώ λέμε πρέπει, σημαίνει "πρέπει"».

― ΑΠΕ, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου

Πηγή: www.lifo.gr

Βιβλίο

Ανεμοδαρμένα ύψη – Έμιλι Μπροντέ

Η πιο όμορφη ιστορία αγάπης όλων των εποχών της Έμιλι Μπροντέ σε νέα μετάφραση από τη Βασιλική Κοκκίνου στη σειρά Κλασική Ξένη Λογοτεχνία των εκδόσεων Μίνωας, με τίτλο Ανεμοδαρμένα ύψη

Η Κάθριν και ο Χίθκλιφ μεγαλώνουν μαζί. Το μελαχρινό άστεγο αγόρι που ο πατέρας της Κάθριν, o κύριος Έρνσο, έφερε στο σπίτι θα γίνει ο σύντροφός της στα παιχνίδια και ο εκλεκτός της καρδιάς της. Μετά τον θάνατο του κυρίου Έρνσο, ο αδελφός της Κάθριν ταπεινώνει και μειώνει τον Χίθκλιφ, στερώντας του τη μόρφωση και κάθε ευκαιρία για εξέλιξη. Η Κάθριν, πιστεύοντας ότι ο Χίθκλιφ δεν είναι αντάξιός της, αποφασίζει να παντρευτεί κάποιον άλλο και ο Χίθκλιφ πικραμένος φεύγει από το σπίτι. Όταν επιστρέφει λίγα χρόνια αργότερα, η μεταμόρφωση του Χίθκλιφ είναι εντυπωσιακή. Όμως πίσω από τους εκλεπτυσμένους τρόπους του κρύβεται το άσβεστο μίσος για εκείνους που τον ταπείνωσαν και τον έκαναν να υποφέρει. Το σατανικό του μυαλό μηχανεύεται ένα φοβερό σχέδιο εκδίκησης, που στο τέλος θα καταστρέψει και τον ίδιο.

Το μυθιστόρημα εκδόθηκε το 1847 και αποτελεί μια συναρπαστική, θυελλώδη ιστορία αγάπης. Στην άγρια φύση του αγγλικού βορρά, σε ένα τοπίο ομιχλώδες, μελαγχολικό αλλά ταυτόχρονα απειλητικό, γεννιέται ο καταραμένος έρωτας της Κάθριν και του Χίθκλιφ. Ένας έρωτας που θα φέρει τη δυστυχία στους δυο ήρωες και στα κοντινά τους πρόσωπα.

Η Έμιλι Μπροντέ γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου του 1818 στο Γιορκσάιρ της Μ. Βρετανίας και ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά της Μαρίας Μπράνγουελ και του κληρικού Πάτρικ Μπροντέ. Η Έμιλι έχασε τη μητέρα της το 1821 από καρκίνο, και δύο αδελφές της από φυματίωση. Ο μοναδικός αδελφός της Έμιλι, ο Μπράνγουελ Μπροντέ, ήταν το μαύρο πρόβατο της οικογένειας και κατέληξε αλκοολικός και οπιομανής, ενώ οι αδελφές της Αν και Σαρλότ ανέπτυξαν συγγραφικό έργο.

Κατά τα πρώτα χρόνια τους τα κορίτσια εκπαιδεύτηκαν στο σπίτι από τον πατέρα τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον άρχισαν να γράφουν ποιήματα, ημερολόγια και ιστορίες. Ένα πολύ μικρό μέρος από αυτό το έργο σώζεται σήμερα. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών η Έμιλι φοίτησε στο σχολείο θηλέων στο Ρόου Χεντ, όπου η αδελφή της Σαρλότ ήταν δασκάλα. Τον Σεπτέμβριο του 1838 η Έμιλι εργάστηκε ως δασκάλα στο σχολείο του Λόου Χιλ στο Χάλιφαξ. Όμως η υγεία της κλονίστηκε και λίγους μήνες αργότερα επέστρεψε στο σπίτι της. Το 1842 η Έμιλι συνόδευσε τη Σαρλότ στις Βρυξέλλες, με σκοπό να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, ώστε να ανοίξουν το δικό τους σχολείο. Ωστόσο ο θάνατος ενός συγγενικού προσώπου τις έκανε να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Η Σαρλότ, η Έμιλι και η Αν αποφάσισαν να εκδώσουν το 1846 τα ποιήματά τους σε έναν τόμο, υιοθετώντας τα ανδρικά ψευδώνυμα Κάρερ, Έλις και Άκτον Μπελ. Σε αυτήν τη συλλογή η Έμιλι συμμετείχε με 21 ποιήματα. Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη, το πρώτο και μοναδικό μυθιστόρημα της Έμιλι Μπροντέ, εκδόθηκε το 1847 από τον εκδοτικό οίκο T.C. Newby με το ψευδώνυμο Έλις Μπελ, ακριβώς τρεις μήνες μετά την έκδοση του μυθιστορήματος Τζέιν Έιρ της αδελφής της Σαρλότ.

Η υγεία της Έμιλι, όπως και των αδελφών της, ήταν εύθραυστη εξαιτίας των ανθυγιεινών συνθηκών στην περιοχή όπου κατοικούσαν. Τον Σεπτέμβριο του 1848, στην κηδεία του αδελφού της, η Έμιλι αρρώστησε. Αν και η κατάστασή της επιδεινώθηκε, αρνήθηκε κάθε ιατρική βοήθεια και θεραπεία. Πέθανε από φυματίωση στις 19 Δεκεμβρίου, σε ηλικία 30 ετών.

Μετά τον θάνατο της αδελφής της, η Σαρλότ Μπροντέ επιμελήθηκε μια δεύτερη έκδοση του μυθιστορήματος Ανεμοδαρμένα Ύψη, η οποία αποτελεί το κείμενο που γνωρίζουμε σήμερα. Η αρχική έκδοση είχε αρκετά λάθη, γιατί ο εκδοτικός οίκος δεν είχε λάβει υπόψη του τις τυπογραφικές διορθώσεις που είχε στείλει η συγγραφέας. Από το περιεχόμενο μιας επιστολής που στάλθηκε από τον εκδοτικό οίκο διαφαίνεται ότι η Έμιλι Μπροντέ είχε ξεκινήσει ένα δεύτερο μυθιστόρημα, το χειρόγραφο του οποίου όμως δεν βρέθηκε ποτέ.

"Τα ""Ανεμοδαρμένα Ύψη"", που πρωτοεκδόθηκαν το 1847, είναι η άγρια και γεμάτη πάθος ιστορία της σχεδόν δαιμονικής αγάπης μεταξύ της Κάθριν Έρνσω και του Χήθκλιφ. Η δράση του μυθιστορήματος είναι χαοτική και βίαια, αλλά η ολοκληρωμένη σύνθετη δομή του, οι γλαφυρές περιγραφές του θυελλώδους και μοναχικού αγγλικού τοπίου του Γιόρκσαϊρ και η ποιητική μεγαλοσύνη του οράματος της Έμιλυ Μπροντέ συνδυάζονται έτσι ώστε το βιβλίο να αποκτήσει το βάθος και την απλότητα μιας αρχαίας τραγωδίας.

https://www.culturenow.gr

Βιβλίο

Το να έχεις μια παλιά ψυχή προσφέρει πολλά οφέλη, αλλά σημαίνει επίσης πως πρέπει να αντιμετωπίσεις συγκεκριμένα πράγματα.

H ζωή των ενηλίκων. Φρενίτιδα στην Ιταλία για την κυκλοφορία του νέου βιβλίου της Έλενα Φεράντε
Το εκδοτικό γεγονός του 2019 μόλις συνέβη στην γειτονική μας χώρα, με τεράστιες ουρές έξω από τα βιβλιοπωλεία της Ρώμης και της Νάπολης.

Μαρίνα Παραρά 

Μία από τις πιο πετυχημένες και πολυσυζητημένες συγγραφείς των τελευταίων δέκα χρόνων βγάζει νέο μυθιστόρημα. Και φυσικά η κυκλοφορία είναι talk of the town. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε στη γειτονική Ιταλία κόσμος κάνει ουρές έξω από τα βιβλιοπωλεία για να αγοράσει το καινούργιο βιβλίο της μυστηριώδους Έλενα Φεράντε, που (σχεδόν) κάνεις δεν γνωρίζει ποια είναι στα αλήθεια, και η οποία προκάλεσε σεισμό στον παγκόσμιο εκδοτικό κόσμο όταν κυκλοφόρησε την «Υπέροχη Φίλη Μου» και στη συνέχεια την υπόλοιπη Τετραλογία της Νάπολης.

Ο εκδοτικός οίκος της Φεράντε, Edizioni E / O, είχε ανακοινώσει πως το βιβλίο με τίτλο «La Vita Bugiarda Degli Adulti» (μία πιθανή μετάφραση στα ελληνικά μάλλον θα ήταν «Η ψεύτικη ζωή των ενηλίκων» θα βγει επίσημα στα ράφια των βιβλιοπωλείων το πρωί της Πέμπτης, αλλά ήδη από εχθές το βράδυ πολλά βιβλιοπωλεία στη Ρώμη και, φυσικά, στη Νάπολη (όπου διαδραματίζεται και αυτή η ιστορία) έχουν κρατήσει ανοικτές τις πόρτες τους, διαθέτοντας το βιβλίο στο κοινό προκειμένου να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την τρομερή ζήτηση και τις τεράστιες ουρές που είχαν συγκεντρωθεί από νωρίς στα πεζοδρόμια.

Aυτή τη φορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία έχει η μικρή Tζιοβάνα, ένα κορίτσι που ως προς την εύθραστη ψυχολογία θυμίζει αρκετά την Λένα της Υπέροχης Φίλης και ως προς την προβληματική σχέση με τον πατέρα την Λίλα από το ίδιο μυθιστόρημα.

Η Τζιοβάνα χάνει τον μπαμπά της και στοιχειώνεται για πάντα από μία συγκεκριμένη φράση που εκείνος είπε στην μητέρα της «Δύο χρόνια πριν φύγει ο πατέρας μου, είπε στη μητέρα μου ότι ήμουν πολύ άσχημη. Η φράση βγήκε κάτω από την αναπνοή του...,» γράφει η Φεράντε σε ένα από τα αποσπάσματα του βιβλίου που κυκλοφόρησαν ως προδημοσιεύσεις στα ιταλικά Μέσα το τελευταίο διάστημα. Ωστόσο η Τζιοβάνα δεν προέρχεται από το κοινωνικό υπόβαθρο της Λίλας ή της Λένας, είναι κόρη ενός καθηγητή Γυμνασίου και μεγαλώνει σε μία μεσοαστική γειτονιά απέναντι από τις κακόφημες συνοικίες της Νάπολης που γαλούχισαν τις δύο πιο διάσημες ηρωίδες της Ιταλίδας συγγραφέως.

Η προσμονή για την κυκλοφορία του μυθιστορήματος πάντως έχει αγγίξει επίπεδα που φέρνουν στο νου τις νέες εκδόσεις πανάκριβων gadgets ή κινητών τηλεφωνών (αν πρέπει να τη συγκρίνουμε με άλλες μεγάλες κυκλοφορίες της αγοράς) ή με τις εποχές που το κοινό παραληρούσε έξω από τα βιβλιοπωλεία του Λονδίνου ανήμερα της κυκλοφορίας κάθε νέας ιστορίας του Χάρι Πότερ. Κάτι που από λογοτεχνικής απόψεως μόνο ως καθηλωτικό και συγκινητικό μπορεί να περιγραφεί-η ιδέα και μόνο πως ο κόσμος συνεχίζει να αισθάνεται τόσο μεγάλο ενθουσιασμό, τόσες μεγάλες προσδοκίες από ένα ολοκαίνουργιο βιβλίο φαντάζει φανταστική και υπεραισιόδοξη.

Τα κακά νέα είναι πως το βιβλίο δεν θα μεταφραστεί σε καμία άλλη γλώσσα πριν το επόμενο καλοκαίρι οπότε οι διεθνείς φανατικοί της συγγραφέως μυστήριο, η οποία μοιάζει να γράφει την ίδια ιστορία με άλλους διαλόγους και διαφορετικούς χαρακτήρες ξανά και ξανά, θα πρέπει να δείξουν υπομονή. Στο μεταξύ η ίδια η Φεράντε εξακολουθεί να κρατάει την πιο απόμακρη, ανοιγματική στάση, αρνούμενη να δώσει συνεντεύξεις, αρνούμενη να συμμετάσχει σε παρουσιάσεις ή άλλα events προώθησης του μυθιστορήματος της, δημιουργώντας εκ νέου έναν φρέσκο ντόρο γύρω από το όνομα-ψευδώνυμο της.

Το εξώφυλλο του νέου βιβλίου της Έλενα Φεράντε.

Η φωτογραφία είναι στιγμιότυπο από την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου «Η Υπέροχη Φίλη Μου» από το HBO

Βιβλίο

 Δύσκολα θα μπορούσαμε να φανταστούμε έναν κόσμο στον οποίο δεν θα υπήρχαν χρώματα! Χωρίς αυτά, τα πάντα θα ήταν μονότονα και αδιάφορα.

Τα χρώματα δίνουν νόημα και ενδιαφέρον στα πράγματα και μας κάνουν να εκστασιαζόμαστε όταν κοιτάζουμε ένα ηλιοβασίλεμα, έναν πίνακα ζωγραφικής ή ένα όμορφο φυσικό τοπίο. Τα χρώματα όμως δεν αναδεικνύουν μόνο την ομορφιά γύρω μας. Ανανεώνουν τη διάθεσή μας, μας βοηθούν να διατηρήσουμε την υγεία και την ευημερία μας.

Το Μικρό Βιβλίο των Χρωμάτων και η διακεκριμένη ψυχολόγος Karen Haller μας παρουσιάζουν πώς τα χρώματα επηρεάζουν τη ζωή μας πνευματικά, σωματικά και συναισθηματικά. Μελετώντας αυτή την επίδραση, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε πώς να τα αξιοποιήσουμε πλήρως, για να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας.

Μπορεί αυτό να γίνει; Κι όμως, μπορεί. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη των χρωμάτων για να γνωρίσουμε βαθύτερα τον εαυτό μας και να εκφράσουμε καλύτερα τα συναισθήματά μας, κι αυτό θα μας οδηγήσει σε περισσότερη αυθεντικότητα και αυτοαποδοχή.

Θα μάθουμε για τα τέσσερα ψυχολογικά βασικά χρώματα που πυροδοτούν συγκεκριμένες συμπεριφορές, τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά των έντεκα βασικών χρωμάτων και τις συναισθηματικές επιδράσεις κάθε απόχρωσης στο χρωματικό φάσμα.

Το ταξίδι μας στο Μικρό Βιβλίο των Χρωμάτων είναι εκτός των άλλων και ένα ταξίδι αυτο-ανακάλυψης. Θα κληθούμε να απαντήσουμε σε ερωτήσεις που είναι έτσι σχεδιασμένες ώστε να μας βοηθήσουν να ανακαλύψουμε ποια από τις τέσσερις τονικές παλέτες είναι η φυσική μας χρωματική παλέτα, εκείνη στην οποία ενστικτωδώς ανήκουμε και η οποία εκφράζει τον δικό μας ιδιαίτερο τύπο προσωπικότητας. Έτσι, θα κατανοήσουμε πολλές από τις συμπεριφορές, τις προτιμήσεις και τις επιλογές που κάνουμε στην καθημερινότητά μας.

Το στιλ και τα χρώματα των ρούχων μας, τα κοσμήματά μας, αλλά και τα διακοσμητικά και τα έπιπλα στο σπίτι μας είναι επιλογές που έχουμε κάνει επηρεασμένοι από τον χρωματικό μας τύπο!

Από την εξέταση του αγαπημένου μας χρώματος, των χρωμάτων που συμπαθούμε, αλλά και εκείνων που αντιπαθούμε θα μάθουμε πράγματα για τον εαυτό μας που δεν είχαμε ποτέ συνειδητοποιήσει. Παράλληλα, μια σειρά απλών ασκήσεων θα μας βοηθήσει να συνδέσουμε τα χρώματα αυτά με ευχάριστες ή δυσάρεστες αναμνήσεις και να βρούμε ποια μας εκφράζουν περισσότερο.

Αφού έχουμε μάθει για τη δύναμη των χρωμάτων, την ιδιαίτερη ενέργεια του καθενός και την επίδρασή τους στο συναίσθημά μας, είμαστε πλέον σε θέση να τα χρησιμοποιήσουμε προς όφελός μας. Αν θέλουμε, λοιπόν, να γίνουμε ακαταμάχητα γοητευτικοί, να εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη, να βοηθηθούμε στη δίαιτά μας, να χαλαρώσουμε ή να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθησή μας, δεν έχουμε παρά να χρησιμοποιήσουμε τα ανάλογα χρώματα.

Στόχος του βιβλίου είναι να κάνει τη ζωή μας πολύχρωμη! Να μας οδηγήσει πίσω στον αυθεντικό μας εαυτό! Και αυτό το πετυχαίνει, καθώς μας φέρνει και πάλι σε επαφή με τα χρώματα.

Όπως λέει και η ίδια η συγγραφέας: «Πιστεύω ότι το χρώμα μάς βοηθάει να συνδεθούμε με την αληθινή προσωπικότητά μας. Όταν μιλάω για πολύχρωμη ζωή, αυτό εννοώ. Μια πολύχρωμη ζωή είναι μια ψυχική κατάσταση, μια στάση ζωής. Είναι ο τρόπος που ζούμε σύμφωνα με τον αυθεντικό εαυτό μας, με την ουσία αυτού που είμαστε από τα μέσα προς τα έξω, με το δικό μας μοναδικό στιλ. Ζω μια πολύχρωμη ζωή δεν σημαίνει ότι πνίγομαι στα χρώματα.

Σημαίνει ότι δεν φοβάμαι να εκφράσω τον αληθινό μου εαυτό. Όταν ερχόμαστε σε επαφή με τον αληθινό μας εαυτό μέσα από το χρώμα, συνδεόμαστε με αυτό που είναι ενστικτώδες και αληθινό. Και όταν συνδεόμαστε με αυτό που είναι ενστικτώδες και αληθινό, είμαστε σε καλό σημείο για να ζήσουμε μια πιο αυθεντική, χαρούμενη, φυσική ζωή».

Το βιβλίο της Karen Haller με τίτλο «Το μικρό βιβλίο των χρωμάτων» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Βιβλίο

Στις σελίδες αυτού του ημερολογίου θα βρείτε
συμβουλές για διάφορα θέματα που σας απασχο-
λούν στην καθημερινότητα: η σχέση με τον σύ-
ντροφό σας, ο ύπνος των παιδιών, η διατροφή, το
σχολείο, οι φιλίες, ο εκφοβισμός, τρόποι για την
ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης, η σεξουαλικότητα.

Επειδή αναμφίβολα γονιός δεν γεννιέσαι αλλά
γίνεσαι, το ημερολόγιο
του 2020 έρχεται να σας
συντροφεύσει όλη τη χρονιά και να σας στηρίξει
στον γονικό αλλά και στον συντροφικό σας ρόλο.

ISBN: 978-618-02-1352-2
Σελίδες 352

https://www.akappatou.gr/index.php/2016-12-21-21-04-56/provlimata-symperiforas/20193-a-kappatou-imerologio-2020

 

Βιβλίο

Ένα ρομαντικό μυθιστόρημα για την αγάπη, που θα σας ταξιδέψει

Ο κύριος Περντί είναι «λογοτεχνικός φαρμακοποιός». Στο πλωτό βιβλιοπωλείο του, στις όχθες του Σηκουάνα, συνταγογραφεί μυθιστορήματα για κάθε δυσκολία της ζωής –προτείνει στους πελάτες του βιβλία που θα γιατρέψουν τις ψυχές τους. Τον μόνο που δεν μπορεί να γιατρέψει είναι τον εαυτό του αφού εξακολουθεί να τον στοιχειώνει το φάντασμα της μεγάλης του αγάπης που εξαφανίστηκε πριν από είκοσι ένα χρόνια, αφήνοντας πίσω της μόνο ένα γράμμα. Ένα γράμμα που εκείνος δεν άνοιξε ποτέ.
Αυτό το καλοκαίρι ο κύριος Περντί μπαίνει επιτέλους στον πειρασμό να διαβάσει το γράμμα –και τότε τα πάντα αλλάζουν.
Σηκώνει άγκυρα και φεύγει για τον νότο της Γαλλίας. Με συνταξιδιώτες έναν διάσημο συγγραφέα που έχει χάσει την έμπνευσή του κι έναν ερωτοχτυπημένο σεφ, θα κάνει ένα ταξίδι στην καρδιά της Προβηγκίας. Ένα ταξίδι πίσω στις αναμνήσεις, κι από εκεί ξανά στη ζωή…
Η Νίνα Γκεόργκε με σαγηνευτική γραφή μάς δίνει μια γλυκιά και συγχρόνως διασκεδαστική ιστορία γεμάτη ευαισθησία, που θα σας συναρπάσει.

 

Ο λογοτεχνικός φαρμακοποιός του πλωτού βιβλιοπωλείου, κ. Περντί, έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα: αναγνωρίζει την ψυχή του κάθε αναγνώστη, προτείνοντας βιβλία που θα επουλώσουν τις πληγές τους! Με τις δικές του πληγές όμως ακόμα ανοιχτές, από την εγκατάλειψη της αγαπημένης του, θα ξεκινήσει ένα ταξίδι που θα επανακαθορίσει τον ίδιο, παρέα με έναν διάσημο συγγραφέα και έναν ερωτοχτυπημένο σεφ.
‘Ένα ταξίδι αυτογνωσίας με παριζιάνικο αέρα και κίνητρο την μοναδική γενεσιουργό δύναμη: την αγάπη, που την χάνουμε, αλλά την ξαναβρίσκουμε όσο είμαστε ανοιχτοί στη ζωή! Απλώς ζήστε το ταξίδι!!

Βιβλίο

«Δώρο»: Το βιβλίο του Στέφανου Ξενάκη μπορεί και να σου αλλάξει τη ζωή
Το διαβάσαμε και καταλάβαμε ότι η ζωή είναι ένα μικρό θαύμα κι ας μην το ξέρουμε
Στέφανος Τσιτσόπουλος

Το «Δώρο» του Στέφανου Ξενάκη κυκλοφορεί από την Key Books. Και θέλει με πολύ απλό και εύληπτο τρόπο, μέσω της παράθεσης καθημερινών βιωματικών ιστοριών του συγγραφέα, να σου υπενθυμίσει πως κάθε μέρα είναι μια νέα μέρα. Και πως ποτέ δεν είναι αργά για να καταλάβεις πως εκεί έξω η ζωή είναι ένα μικρό θαύμα, που στο χέρι σου είναι να το ζήσεις και να το μοιραστείς.

Το «Δώρο» το έγραψα για να μοιραστώ. «Πονάω να βλέπω συνανθρώπους μου να μη ζουν τη ζωή που θέλουν. Για την ακρίβεια, να μην ξέρουν καν ποια ζωή θέλουν. Δεν είναι οι ικανότητες, αλλά οι δεξιότητες που θα σε βοηθήσουν να ζήσεις τι ζωή που θέλεις. Κι αυτές οι δεξιότητες απουσιάζουν από το εκπαιδευτικό σύστημα των περισσοτέρων χωρών του κόσμου. Γι’ αυτό και πολύ πρόσφατα ξεκινήσαμε σε αρκετά σχολεία της χώρας ένα μάθημα Αυτογνωσίας που δημιουργήσαμε. Το “Δώρο” είναι ένα από τα εργαλεία για να μοιραστούμε αυτά που επιθυμούμε με τους συνανθρώπους μας. Μικρούς και μεγάλους».

Ό,τι κάνει κανείς για να βρει τον εαυτό του είναι καλό. «Τρέξιμο, διάβασμα, σεμινάρια, ψυχοθεραπεία, συζητήσεις, θέατρο, YouTube. Αρκεί να θέλει να μετακινηθεί προς μια καλύτερη ζωή, ό,τι κι αν σημαίνει για τον καθένα μας “καλύτερη”. Συχνά θέλουμε να αλλάξουν οι άλλοι, αλλά όχι εμείς. Ο μόνος τρόπος για να αλλάξεις τους άλλους είναι να αλλάξεις εσύ. Η γνώση έχει δύναμη. Η άγνοια είναι φτώχια και συνάμα η πηγή των περισσοτέρων κακών. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Μόνο άνθρωποι που έχουν επιλέξει να δουλέψουν με τον εαυτό τους κι άνθρωποι που για την ώρα δεν το έχουν κάνει. Πες ότι ο δικός σου συνδυασμός έχει πέντε αριθμούς για να ανοίξεις το δικό σου “χρηματοκιβώτιο” κι έχεις βρει τους τρεις. Ποτέ δεν θα μάθεις αν θα τους βρεις στο συγκεκριμένο βιβλίο ή στο συγκεκριμένο σεμινάριο, αν δεν το παρακολουθήσεις. Γι’ αυτό η Δράση είναι η σημαντικότερη αξία. Το να ξέρεις να διαβάζεις και να μη διαβάζεις δεν σε διαφοροποιεί σε τίποτα από αυτόν που δεν ξέρει.

«Memory man»: Γιατί να το διαβάσεις;
»Για να πετύχεις αυτό που θες, ή για να φέρεις την αλλαγή που θέλεις, δεν έχει σημασία η ικανότητα, η ωριμότητα κι άλλες βλακείες. Σημασία έχει το πόσο πολύ το θες στη ζωή σου. Όταν αυτό που θες στη ζωή σου είναι πλέον θέμα ζωής ή θανάτου για σένα, τότε θα το έχεις. Δεν χρειάζεται να είσαι “ώριμος”. Χρειάζεται να είσαι “πεινασμένος”. Και φυσικά να μη σταματήσεις. Το 95% των ανθρώπων που δεν έχουν αυτό που θέλουν, δεν είναι γιατί δεν είχαν τις δυνατότητες. Είναι γιατί κάποια στιγμή τα παράτησαν».

Το να μάθεις να τιμάς τον εαυτό σου χρειάζεται απόφαση κι όχι κατ’ ανάγκην λεφτά. «Ο δρόμος στον οποίο τρέχω κάθε πρωί είναι δωρεάν κι η χώρα μου έχει και ζηλευτό κλίμα για να μπορώ να τρέχω σχεδόν κάθε μέρα. Το να μάθεις να τιμάς τον εαυτό σου χρειάζεται απόφαση κι όχι κατ’ ανάγκην λεφτά. Συμβουλές για διατροφή κι άσκηση μπορεί να βρεις δωρεάν στο διαδίκτυο. Η σημερινή εποχή παρέχει τις πιο ίσες ευκαιρίες στην ιστορία του ανθρωπότητας. Η νέα τεχνολογία σού δίνει τη δυνατότητα να φτιάξεις ένα φθηνό αλλά καλό βίντεο και να πάρεις εν ριπή οφθαλμού εκατομμύρια views. Να ξεκινήσεις μια startup και να αναζητήσεις κεφάλαια σε όλο τον κόσμο. Φτωχός δεν είναι αυτός που δεν έχει λεφτά. Φτωχός είναι αυτός που δεν έχει ιδέες. Το 90%+ των σημερινών πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου είναι αυτοδημιούργητοι. Οι βλακείες περί ταξικότητας είναι ακόμα μια αντίσταση στην αλλαγή, προκειμένου να μείνουμε κολλημένοι και να περιμένουμε τον Ρομπέν των Δασών να μας σώσει».


Η ζωή δεν είναι αυτό που σου συμβαίνει αλλά τι κάνεις με αυτό που σου συμβαίνει. «Στραπάτσα και στραβές θα έχουμε μέχρι την τελευταία μέρα μας. Η ζωή δεν είναι αυτό που σου συμβαίνει αλλά τι κάνεις με αυτό που σου συμβαίνει. Εγώ έχω επιλέξει να δουλεύω πάνω στα “παθήματα” και να τα χρησιμοποιώ σαν σκαλιά για να ανέβω. Εμένα, προσωπικά, πρέπει να μου έχουν συμβεί όλα. Χωρισμός, αρρώστιες, χρεοκοπία. Σε αυτά όμως οφείλω αυτό που είμαι. Τα παθήματα δεν γίνονται πάντα μαθήματα. Γίνονται αν το επιλέξεις κι αν φυσικά δουλέψεις. Ο αγρότης έσκαβε με την αξίνα και κάποια στιγμή έπεσε πάνω σ’ ένα εμπόδιο κι έσπασε η αξίνα. Στην αρχή σιχτίρισε, αλλά μετά έψαξε και βρήκε ένα κουτί. Μέσα είχε τον θησαυρό. Έτσι είναι κι η ζωή. Τα δώρα δεν σου τα στέλνει σε βελούδινα κουτάκια, αλλά μέσα σε αγκάθια. Γι’ αυτό τις περισσότερες φορές καταλήγουν στα σκουπίδια».

Κίνηση. «Ο άνθρωπος προέρχεται από το ζωικό βασίλειο. Έχει ανάγκη να κινείται. Δύο με τρεις ώρες άσκηση την εβδομάδα, ό,τι εσύ γουστάρεις. Περπάτημα, χορός, τρέξιμο, ποδήλατο, κολύμπι μειώνουν δραστικά το άγχος, εκτοξεύουν την ενέργειά σου, ευεργετούν τη συγκέντρωσή σου, διευκολύνουν τη μάθηση, εξαφανίζουν την κατάθλιψη. Έχει αποδειχτεί ότι 2 μήνες συστηματικής άσκησης έχουν σημαντικότερα αποτελέσματα από τα πιο δυνατά αντικαταθλιπτικά. Η νέα έρευνα τεκμηριώνει ότι η άσκηση μειώνει δραστικά και την πιθανότητα για καρκίνο ή αλτσχάιμερ. Όποιος ενδιαφέρεται ας διαβάσει το εξαιρετικό βιβλίο “Spark” για τα ευεργετήματα της άσκησης, αν και αυτό ειπώθηκε εδώ και χιλιάδες χρόνια από τους προγόνους μας».

Γνώση. «Δουλεύω με τον εαυτό μου. Συνεχίζω να εξελίσσομαι μέχρι την τελευταία μέρα μου. Το YouTube είναι το σημαντικότερο πανεπιστήμιο του κόσμου. Το μόνο που έχεις είναι να επιλέξεις είναι ποιους “σύγχρονους” Δασκάλους θα ακολουθήσεις. (δικοί μου αγαπημένοι είναι ο Jim Rohn, ο Les Brown, Robin Sharma, ο Simon Sinek, Tony Robbins) και να τους βάλεις στο autoplay. Το YouTube θα σου φέρει κι άλλους. Για κάποιες από αυτές τις ομιλίες θα πληρώναμε παλιά χιλιάδες ευρώ. Πλέον είναι δωρεάν. Υπάρχουν ομιλίες και βιβλία για τα πάντα κι ο κόσμος κάθεται κολλημένος στην τηλεόραση ή στο FB».

Δράση. «Σκάσε και κολύμπα. Ο κόσμος μουρμουράει, γκρινιάζει, και προφασίζεται δικαιολογίες για να μη δράσει. Τις προάλλες είχα την ευλογία να οδηγάω πίσω από τον Νίκο τον Παπαγγελή, ένα λαμπρό νέο ποδηλάτη με ένα πόδι. Το ποδήλατό του πήγαινε σφαίρα και ο Νίκος πλέον συναγωνίζεται με αρτιμελείς ποδηλάτες. Κάποια στιγμή άναψε κόκκινο φανάρι. Τον παρατήρησα. Αν πατούσε το καλό του πόδι, δεν θα είχε με ποιο να ξεκινήσει την πεταλιέρα. Αντ’ αυτού, ο Νίκος στηρίχτηκε σε ένα πράσινο μεγάλο κάδο. Με το που άναψε πράσινο, έδωσε μια πεταλιά κι εξαφανίστηκε. Ούτε μουρμούρισε, ούτε γκρίνιαξε, ούτε λιγοψύχησε. Αυτό σημαίνει Δράση. Είναι βολικό να φταίει η μάνα σου ή ο πατέρας σου ή ο Τσίπρας, αλλά όταν θα έχεις φτάσει 80 και δεν θα έχεις ζήσει τη ζωή που ήθελες, τράβα να τους βρεις και να τους γκρινιάξεις. Είχα διαβάσει ένα κορυφαίο “ο ορισμός της κόλασης: την τελευταία μέρα σου στη γη αυτός που είσαι να γνωρίσει αυτόν που θα μπορούσες να είχες γίνει…”»

Σωστός εστιασμός. «Συνήθως εστιάζουμε στο πρόβλημα κι όχι στη λύση, κι η υπερβολική κατανάλωση media δεν βοηθάει. Σε ένα από τα σχολεία που ξεκινήσαμε το “Ναι Μπορώ”, η μέρα ξεκινάει με τη δασκάλα να μοιράζει χαρτάκια στα παιδάκια για να γράψουν το “θαύμα της ημέρας. Στην αρχή τα παιδιά δεν έβρισκαν. Όταν λοιπόν η κ. Μαίρη τους ρώτησε αν το σπίτι τους είχε γκρεμιστεί από καμία βόμβα, ή αν είχε φαΐ μέσα στο ψυγείο, τότε κατάλαβαν. Το ίδια παιδιά που δεν έβρισκαν κάτι καλό να γράψουν, πλέον ζητάνε δεύτερο και τρίτο χαρτάκι. Επιτυχία δεν είναι να έχεις αυτό που θες, αλλά ευτυχία να θες αυτό που έχεις. Στην ευτυχία την πατάμε».

athensvoice.gr/

Βιβλίο

Να ξέρεις πως είσαι ευλογημένη, ανεξάρτητα από τις αμφιταλαντεύσεις σου, τις πτώσεις, τις χαμένες ευκαιρίες, τις βεβαιότητες, τις πικρίες και το σάστισμά σου, γιατί όλα αυτά είναι το καύσιμο για να προχωρήσεις μπροστά...

Έτσι, είθε ν' αντιστεκόμαστε πάντα σε οποιαδήποτε συλλογικά ψεύδη που γυρεύουν τρόπους να εμποδίσουν την ψυχή να βλέπει και ν' ακούει. Έτσι, η σοφή γυναίκα κρυφοκοιτάζει μέσα απ' τα βάθη του δάσους.

Γύρνα την πλάτη σ' αυτούς που χλευάζουν, που δεν ακούν αυτό το κάλεσμα στην πνευματική ζωή. Έτσι κάνει και η σοφή γυναίκα κι ανοίγει το δρόμο μπροστά της.

Αν είναι ανάγκη, γίνε ένα από κείνα τα χαρούμενα ανατρεπτικά στοιχεία που δε σταματούν ν' αναπτύσσονται αιώνια κι είναι η καρδιά τους γαλήνια και φωτεινή. Έτσι το πνεύμα αναδύεται στην επιφάνεια της λίμνης.

Ας μην αφήσουμε να μας παραπετάξουν και να καταλήξουμε οπουδήποτε. Αντίθετα, ας οργανωθούμε κι ας πάρουμε το δρόμο δραπετεύοντας από το νοσηρά βαρετό, κι απ' ό,τι είναι διαχρονικά αδιάφορο ή σκαιό. Έτσι το πνεύμα στέκεται ορθό και εκτυφλωτικά ακτινοβόλο.

Ας ριχτούμε σε καινούργιες περιπέτειες και σ' άλλες, παλιές, δοκιμασμένες από καιρό. Αν το κάνουμε αυτό, ό,τι πιο μεγαλειώδες υπάρχει στη σοφή γερόντισσα κι ό,τι πιο μεγαλειώδες στη νεότερη γυναίκα θα ενωθούν ξανά.

Τότε, παρά τις στιγμές ή τις εποχές που χτυπήθηκες ή που αναγκάστηκες να κάνεις πίσω, είτε είσαι γυναίκα μικρή σε ηλικία αλλά σημαντική, είτε γυναίκα "κάποιας ηλικίας" που έχει ακόμα να βάλει γαλόνια στους ώμους της, είτε γυναίκα πολύ μεγάλης ηλικίας που βρίσκει πάντα την ικανότητα να συντηρεί αναμμένη μια φωτιά, σιγανή ή θεριεμένη...

Είθε να θυμάσαι πάντα να στέκεις με την ψυχή, αν αυτό που ζητάς είναι το όραμα και η δύναμη,

...και να στέκεις με το πνεύμα, αν χρειάζεσαι ενέργεια κι αποφασιστικότηα για να πράττεις για σένα την ίδια και για τον κόσμο,

...κι αν είναι η σοφία που αποζητάς, είθε πάντα να παντρεύεις το πνεύμα με την ψυχή, με άλλα λόγια, να παντρεύεις την πράξη με το πάθος, να παντρεύεις την τόλμη με τη σοφία, να παντρεύεις την ενέργεια με το βάθος... και να προσκαλείς όλες τις όψεις της ψυχής σε τούτο τον ιερό γάμο.

Πάρε, λοιπόν, ψυχή και πνεύμα, αγαπημένη κόρη.

Και είθε να διαλέξεις αυτό που κάνει την ψυχή, τον νου και τη ζωή σου μεγαλύτερη κι όχι μικρότερη,

...γνώρισε αυτό που βαθαίνει την καρδιά, τον νου και την ψυχή
και δεν τ' απονεκρώνει

...διάλεξε αυτό που σε κάνει να χορεύεις

|Clarissa Pinkola Estes - Ο χορός των μεγάλων μητέρων 

μτφρ.: Άννα Παπασταύρου  εκδόσεις Κέλευθος 

Βιβλίο

Haemin Sunim: Η αποδοχή του εαυτού μας σε έναν κόσμο που πασχίζει για τελειότητα

Τον συγγραφέα και μοναχό του διαλογισμού Ζεν, Haemin Sunim, τον γνωρίσαμε όταν οι εκδόσεις Πεδίο εξέδωσαν το βιβλίο του “Όσα μπορείς να δεις μόνο όταν δεν βιάζεσαι”. Στο βιβλίο αυτό που πραγματεύεται τις διάφορες πτυχές της ζωής και ερευνά πώς η ενσυνειδητότητα μπορεί να βοηθήσει καθεμιά από αυτές τις πτυχές, ο Sunim μας αποκάλυψε το μεγαλείο του βουδιστικού πνεύματος, τις πρακτικές και τη σοφία εκείνη που χάνεται μεν στα βάθη του χρόνου, ωστόσο, είναι πάντα επίκαιρη και εφαρμόσιμη, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις προκλήσεις της σύγχρονης ζωής.

Ο βασικός στόχος ενός δασκάλου και μάλιστα, ενός δασκάλου του Ζεν είναι να οδηγήσει τους μαθητές του, στην ανάκτηση της ελευθερίας τους και επομένως και της ζωής τους.

Πώς μπορούμε όμως, να ανακτήσουμε την ελευθερία μας και τη ζωή μας; Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα βρίσκεται μέσα στο δεύτερο βιβλίο του Haemin Sunim με τίτλο «Αγάπη για το λιγότερο τέλειο» που πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πεδίο.

Μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου, ο συγγραφέας έχει συγκεντρώσει τις σκέψεις του για το πώς μπορεί να δει κανείς τον κόσμο και τον εαυτό του με περισσότερη συμπόνια. Και όταν δούμε τα πάντα με περισσότερη συμπόνια, τότε, ακόμη κι αν βλέπουμε γύρω μας ατελή, γεμάτα ελαττώματα πράγματα, πράγματα που όμως είναι αυτά που συνθέτουν τον κόσμο στον οποίο ζούμε, εμείς δεν μπορούμε παρά να τα αγαπάμε, επειδή, η ζωή μας είναι εξαιρετικά πολύτιμη για να την αναλώνουμε μισώντας και χλευάζοντας όσα δεν μας αρέσουν και όσα δεν κατανοούμε.

Σε έναν κόσμο που πασχίζει για την τελειότητα, το να αγαπήσουμε το μη τέλειο, σημαίνει να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και κατά συνέπεια και τους άλλους. Έτσι, θα οδηγηθούμε σταδιακά, στην ανάκτηση της ελευθερίας και της ζωής μας. Για να καταφέρουμε να αγαπήσουμε το μη τέλειο, θα χρειαστεί να βαδίσουμε με σταθερό και αποφασιστικό βήμα, τις οκτώ ατραπούς (κεφάλαια) αυτού του βιβλίου.

Στο 1ο Κεφάλαιο, θα μάθουμε πώς διδαχτήκαμε από παιδιά να είμαστε καλοί για να είμαστε αρεστοί και να έχουμε την αποδοχή των άλλων και πώς αυτή η τακτική, του να ζούμε σύμφωνα με τις απαιτήσεις των άλλων, μας κάνει να παραμελούμε τις δικές μας ανάγκες και με ποιο τρόπο θα το αλλάξουμε αυτό ώστε, να είμαστε ικανοί να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με τον κατάλληλο τρόπο και να μιλάμε ανοιχτά και με ειλικρίνεια.

Στο 2ο Κεφάλαιο, θα διδαχτούμε ότι αξίζουμε να αγαπηθούμε, χωρίς να χρειάζεται να πειστούμε για την προσωπική μας αξία υποχωρώντας στις απαιτήσεις της κοινωνίας και ζώντας σύμφωνα με τις προσδοκίες της ή ακόμη περισσότερο, σύμφωνα με τις προσδοκίες της οικογένειάς μας.

Θα δούμε την οικογένεια και τους γονείς μας με όλη την αγάπη που τους αξίζει αλλά θα αποφασίσουμε να ζούμε τη ζωή που θέλουμε εμείς για τον εαυτό μας και θα συνεχίσουμε το δικό μας μονοπάτι.

Στο 3ο Κεφάλαιο, θα μάθουμε για την αξία της ενσυναίσθησης και πώς μπορούμε να την αναπτύξουμε. Θα μάθουμε ακόμη για την «μαγική» δύναμη της αγκαλιάς και την παρηγορητική τέχνη της ακρόασης. Αυτά είναι εργαλεία που θα μάθει να χρησιμοποιεί ο αναγνώστης στην πορεία για την ανάκτηση της ελευθερίας του.

Στο 4ο Κεφάλαιο, θα διδαχτούμε το σπουδαίο μάθημα των προσωπικών σχέσεων: «Μη φαντάζεστε τον εαυτό σας σαν φεγγάρι στη χάση του, περιμένοντας να έρθει κάποιος για να γεμίσει το κενό σας» λέει ο Sunim και συνεχίζει:

«Όταν είστε ανεξάρτητοι και πατάτε γερά στα πόδια σας, απόλυτα ολοκληρωμένοι σαν την πανσέληνο, θα συναντήσετε σίγουρα έναν άλλο άνθρωπο ολοκληρωμένο και ανεξάρτητο όπως εσείς, και θα ανθίσει μεταξύ σας μια υγιής σχέση. Μην προσπαθείτε να «χωρέσετε» ο ένας μέσα στον άλλο, έτσι ώστε να δημιουργήσετε μια πανσέληνο. Είναι προτιμότερο να είστε δύο ολόγιομα φεγγάρια».

Στο 5ο Κεφάλαιο, θα κατανοήσουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε για να τολμήσουμε είναι το κουράγιο. Βρείτε το κουράγιο να κάνετε αυτό που θέλετε. Βρείτε το κουράγιο να προσπαθήσετε ξανά αν έχετε κάνει λάθος και βρείτε το κουράγιο να διδαχτείτε από τα λάθη σας. Από τη στιγμή που είστε διατεθειμένοι να αναλάβετε την ευθύνη των επιλογών σας, μπορείτε να ακολουθήσετε αυτό που προστάζει η καρδιά σας.

Στο 6ο Κεφάλαιο, θα μάθουμε για τη συγχώρεση και πως να συγχωρούμε. Θα μάθουμε επίσης να αποδεχόμαστε τα αρνητικά συναισθήματα που αναπτύσσονται μέσα μας όταν νιώθουμε ότι μας αδικούν και πώς να τα διαχειριζόμαστε.

Η συγχώρεση είναι η βασική προϋπόθεση για να συντελεστεί η ίαση μέσα μας και μέσα στον άλλον, ό,τι κι αν μας έχει χωρίσει. Κι όταν η συγχώρεση μας έχει θεραπεύσει, τότε, μπορούμε να εισέλθουμε στην 7η Ατραπό, το έβδομο Κεφάλαιο όπου, θα βρούμε τον αληθινό οίκο του νου μας και μέσα στη γαλήνια σιωπή, θα ανακαλύψουμε την πραγματική μας ύπαρξη.

Ύστερα από μια μακρινή πορεία, ο αναγνώστης θα φτάσει στην πύλη που θα τον οδηγήσει σε αυτό που από την αρχή λαχτάρησε: Την αποδοχή. Την αποδοχή του εαυτού και άρα την αποδοχή των άλλων και έτσι, θα είναι πια ικανός για να ανακτήσει εκείνο για το οποίο μόχθησε εδώ και καιρό: Την ελευθερία του και τη ζωή του.

Το βιβλίο του Haemin Sunim με τίτλο «Αγάπη για το λιγότερο τέλειο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

Βιβλίο

Για τον θάνατο, τον φόβο, το χρήμα...
Ο Ντον ΝτεΛίλλο είναι «ο πρώτος των πρώτων της σχολής του παραλόγου στο αμερικανικό μυθιστόρημα».

μτφρ. Λαμπρινή Κουζέλη
εκδ. Εστία

Ο Ντον ΝτεΛίλλο (1936-), γεννημένος στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, με καταγωγή από την Ιταλία, είναι ένας από τους σπουδαιότερους εν ζωή συγγραφείς ή, όπως αναφέρεται, «ο πρώτος των πρώτων της σχολής του παραλόγου στο αμερικανικό μυθιστόρημα».

Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1971, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα, με τον τίτλο «Americana», το οποίο έγραφε σε διάστημα τεσσάρων ετών. Τα επόμενα βιβλία του, τα οποία εκδόθηκαν από το 1972 έως το 1978, αν και έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό από την κριτική, δεν σημείωσαν αξιόλογη αποδοχή από το αναγνωστικό κοινό. Η στάση των αναγνωστών άλλαξε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 και μετά την ενθουσιώδη υποδοχή που είχε το μυθιστόρημα «Τα ονόματα», το 1982. Μάλιστα, πολλά από τα έργα που ακολουθούν βραβεύονται, και ο συγγραφέας καταξιώνεται.

Οι ιστορίες του, που διακρίνονται για την καφκική και μπεκετική ατμόσφαιρά τους, για την ελλειπτική τους γραφή, δεν έχουν την κλασική μορφή της αρχής - μέσης και τέλους, με υποθέσεις που περιορίζονται στις διαπροσωπικές σχέσεις. Στην περίπτωση του Ντον ΝτεΛίλλο, πρόκειται για τη μυθιστορηματική διαχείριση των ιδεών.

Ο ίδιος, που θαύμαζε το έργο του Τζέιμς Τζόις, σε συνέντευξή του είχε δηλώσει ότι έγινε συγγραφέας γιατί ήθελε να μάθει πώς να σκέφτεται, να αυτοσυγκεντρώνεται σε ορισμένα πράγματα, σε ορισμένες ιδέες, ενώ ομολόγησε ότι το έργο του Τζόις τον ώθησε να διακρίνει τη δύναμη της γλώσσας, να αποκτήσει την αίσθηση ότι η λέξη έχει ομορφιά και ιστορία.

Στο ερώτημα ποιο είναι το θέμα του μυθιστορήματος «Zero K» η απάντηση είναι ο θάνατος, αλλά και πολλά άλλα ζητήματα, πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά, φιλοσοφικά, επιστημονικά, γλωσσολογικά. Και αν στο έργο του «Λευκός θόρυβος» σημειώνει ότι «όλες οι ιστορίες τελειώνουν με θάνατο», στο «Zero K» όλα ξεκινούν με τον θάνατο και καταλήγουν σε αυτόν. Θα μπορούσε ο άνθρωπος, μέσω της επιστήμης, να τον αποτρέψει εφόσον «γεννιόμαστε χωρίς να το θέλουμε. Θα πρέπει να πεθάνουμε χωρίς να το θέλουμε; Δεν είναι απόδειξη του ανθρώπινου μεγαλείου η άρνηση να δεχτούμε τη μοίρα που μας ορίστηκε;».

Οπως και να ’χει, εξάλλου, η αναγνώριση αυτών των σημαντικών παραμέτρων της ανθρώπινης φύσης, καθώς και η προσπάθεια για τον έλεγχο των φυσικών νόμων, τίποτε δεν αλλάζει εκτός από τον τρόπο σκέψης μας. Οι παραδοχές παραμένουν ίδιες, όπως και η πραγματικότητα, εφόσον ό,τι γεννιέται πεθαίνει.

Ο εκατομμυριούχος Ρος Λόκχαρτ επενδύει στην επιστήμη αιχμής, η οποία υπόσχεται να δώσει παράταση στη ζωή και να νικήσει τον θάνατο, όταν η αρχαιολόγος σύζυγός του Αρτις Μαρτινό αρχίζει να φθίνει από τη στιγμή που προσβάλλεται από ανίατη ασθένεια. Ο Τζέφρι, ο γιος του Ρος από πρώτο γάμο, θα συναντήσει το ζευγάρι σε μυστικές εγκαταστάσεις κάπου στην Ασία, σε περιοχή της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, για να ζήσει από κοντά το πείραμα, μια επιστημονική ουτοπία στην οποία συναντώνται η τέχνη –άλλωστε το όνομα της γυναίκας είναι Αρτις, η γενική της λατινικής λέξης ars–, η επιστήμη, η θρησκεία, η απειλή της τρομοκρατίας, ορισμένα ιστορικά γεγονότα. Η γυναίκα «θα πέθαινε, με τη βοήθεια φαρμάκων, σε μια κρύα κρύπτη υπό το μηδέν, στη διάρκεια μιας ιατρικής διαδικασίας υψηλής ακριβείας…». Μα ακόμα και αν τα κύτταρα συνεχίσουν να υπάρχουν, τι γίνεται με την προσωπικότητα, την ιδιαίτερη συνείδηση; Τα θέματα που τίθενται είναι πολλά και δεν εξαντλούνται σε ένα σύντομο σημείωμα.

Η αφήγηση μεταφέρεται από τη Νέα Υόρκη στην Κεντρική Ασία και στην Ουκρανία, με εικόνες μερικές φορές ασύνδετες, οι οποίες ωστόσο αποδίδουν την πολύπτυχη πραγματικότητα, σε ένα πολυεπίπεδο και πολυσχιδές μυθιστόρημα.

Το αλληγορικό αυτό μυθιστόρημα, με τίτλο που παραπέμπει στην ομώνυμη κλίμακα θερμοκρασίας, όπου το απόλυτο μηδέν αντιστοιχεί στο 0Κ, τη χαμηλότερη δυνατή θερμοκρασία, σύμφωνα με τον Βρετανό Ουίλιαμ Τόμσον, 1ο βαρώνο Κέλβιν (1824-1907), είναι συνδυασμός επιστημονικής φαντασίας και φιλοσοφικού στοχασμού, ένα από τα πιο ώριμα και σπουδαία έργα της πρόσφατης παραγωγής.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή