Νοεμβρίου 14, 2018

Βιβλίο

Μια μηχανικός αυτοκινήτων, μια μεταφράστρια βιβλίων, και μια ακόμη, αιωνίως παραμένουσα στο Κουκούτσι, το νησί της καταγωγής τους, αόρατο, μικρό, κάπου στη στοίβα του Αιγαίου. Η Πηγή, η Πόπη και η Πέπη, ανεξαρτήτως προσωπικών πορειών, άτυχων γάμων, σπουδών, μη σπουδών, ταξιδιών ή ακινησίας, παιδιών ή σόλο ύπαρξης, ξαναβρίσκονται. Ανταμώνουν και πάλι όπως παλιά ως συμμαθήτριες, εξαιτίας του μυστηριώδους θανάτου του Στέλιου, άντρα της Πηγής, στον γενέθλιο τόπο.

Τα 3Π! Στο Κουκούτσι όπου η ιστορία και τα γεγονότα μεγάλου βεληνεκούς που ζουν η Ελλάδα και ο κόσμος φτάνουν μόνο σαν απόηχος. Πορείες, Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, προσφυγικές ροές, καρυδότσουφλα που ντανιάζουν μετανάστες στα κέντρα αφιλόξενης φιλοξενίας, περνούν ξυστά σαν ειδήσεις από το Κουκούτσι. Το πολύ να δώσουν προσοχή οι άνθρωποι, σ' αυτόν τον τόπο, στα νέα για τις περικοπές των συντάξεών τους. Κάτι δηλαδή που τους αφορά πρακτικά. Από κει και πέρα άλλη η Ελλάδα των αστικών κέντρων κι άλλοι οι ξεχασμένοι εδώ στο Κουκούτσι. Άλλα στραπάτσα κερνάει ο καπιταλισμός των μητροπόλεων κι άλλου είδους σεκλέτια έχουν στα μικρά μέρη, όπου τίποτα δεν μπορεί να διαταράξει την αταραξία του χρόνου. Εδώ άλλα τους αφορούν, αυτά που καθημερινά αναμοχλεύονται γκαρίζοντας κακόφωνα σαν χαλασμένα καρμπιρατέρ ή κιβώτια ταχυτήτων, από αυτά των αυτοκινήτων που φέρνουν οι ντόπιοι στο συνεργείο της Πηγής. Η Πέπη, πάντως, δείχνει σχεδόν να αδιαφορεί για όλα, το φάρμακο, η άμυνά της είναι οι ταινίες. Σε ντιβιντί, είπαμε το νησί είναι τόσο μικρό, που δεν έχει ούτε σινεμά, ο νοικιασμένος Ρόμπερτ Μίτσαμ όμως έχει τον τρόπο του να τη φλερτάρει από τη μικρή οθόνη του σπιτιού της. Και να την κάνει να ξεχνά και τον μακαρίτη τον άντρα της αλλά και να βάζει προδιαγραφή για τον επόμενο, που την φλερτάρει. Έναν Μακεδόνα αστυνομικό που ήρθε με μετάθεση και την καλοκοιτά. Και ψάχνει τα περί του θανάτου του Στέλιου.

Στο Κουκούτσι οι ηρωίδες της Καρυστιάνη ζουν το σήμερα και το χθες, χωρίς την ποσόστωση των μίντια, πως δηλαδή φλέγον είναι το συμβαίνον. Αυτό που βράζει. Και πως το χθες απλώς πέρασε, έφυγε, πήγε. Ο θάνατος του Στέλιου, άντρα της Πηγής, που μπορεί να είναι αλλά και να μην είναι αυτοκτονία ή δολοφονία, ατύχημα ή εκ προμελέτης, μοιάζει να καθορίζει την κοινή ζωή των τριών Π, με πρώτη φυσικά τη γυναίκα του. Αλλά και τις υπόλοιπες, που προστρέχουν προς παρηγοριά. Γιατί οι τρεις τους είναι δεμένες με μια μεγάλη φιλία. Παιδική, που έγινε ενήλικη, δεμένες και νοιαστικές η μια για την άλλη, άδολα και γενναιόφρονα. Σε αντίθεση με τους άντρες του νησιού και ειδικά της πρώην αυτοκόλλητης παρέας του Στέλιου, που κάθε άλλο παρέα πλέον τη λες. Συνηθισμένες γυναίκες. Γεμάτες φοβίες για τον χρόνο που περνά και τις κερνά κυτταρίτιδα στους γλουτούς και παχάκια γύρω από τη μέση. Ειδικά της Πόπης, που επέστρεψε από την Αθήνα για πάντα πλέον στο νησάκι. Εκεί που ζωντανοί και πεθαμένοι, κανονικοί και λαλημένοι, ζώα, πουλιά, αέρας, βράχια, χωράφια και καφενεία, παπάδες, Βρετανίδες ψυχολόγοι που αποσύρθηκαν από τον τόπο τους προτιμώντας εθελοντικά να μονάσουν, αδύνατον να διαχωρίσουν το χθες από το σήμερα.

Όλα στις «Χίλιες ανάσες» μοιάζουν σαν πίνακας - ο ζωγράφος έριξε ανάκατα χρώματα και χρόνο. Χθες, σήμερα, μνήμη, παρόν και η κορνίζα που καλιμπράρει τον πίνακα, η ανάγλυφη που τον περικυκλώνει, σαν να μην μπορεί να κρεμαστεί από κανέναν τοίχο. Γι' αυτό και η ιστορία της Καρυστιάνη πάει πίσω μπρος. Από τον φόβο στην ελπίδα, από τα ορατά στα αόρατα, από τα εφηβικά φιλιά στις ενήλικες στείρες από σώμα και έρωτα νύχτες. Τότε που και οι τρεις ηρωίδες, κατάμονες, κάνουν απολογισμούς ύπαρξης. Μελαγχολούν, ξεμελαγχολούν, η ζωή, λέει κάπου στο βιβλίο, άλλες φορές τρίβεται πάνω σου απαλά σαν γάτα. Άλλες, πάλι, σαν ακονισμένο λεπίδι γδέρνει αλύπητα, πλειστάκις σε απολεπίζει ως βούρτσα περιποίησης. (ελεύθερη μετάφραση και από μνήμης το quote).

ΣΧΕΤΙΚΑ
Το κορίτσι που μετέτρεψε τη βιβλιοθήκη της σε παραμυθένιες φωτογραφίες
Το κορίτσι που μετέτρεψε τη βιβλιοθήκη της σε παραμυθένιες φωτογραφίες
Είναι πεντακάθαρη η γραφή της Καρυστιάνη σ' αυτό το μυθιστόρημα. Λυρικός τόνος, που όμως, όταν περνάει στον κοφτερό ρεαλισμό, γίνεται αδυσώπητος, μια γραφή συμπυκνωμένη όπως και οι εποχές στο νησί Κουκούτσι. Που για πότε τον βράχο που χαρίζει μελομένη θέα στο ηλιοβασίλεμα τον κάνουν παγίδα θανάτου δεν το καταλαβαίνεις.

Οι 3Π είναι συνηθισμένες γυναίκες. Καθημερινές. Που σε μια εποχή που οι ανάσες της τελειώνουν, αυτές παλεύουν να βρουν κάτι που θα καθαρίσει τα πνευμόνια τους. Γυναίκες που κάνουν απολογισμούς περί του κόστους της προσαρμοστικότητας σε λογής προδιαγραφές που βάζει ο τόπος. Αλλά και ο χρόνος, ο χρόνος μόνιμα παρών στις μυθιστορίες της Καρυστιάνη. Οι ελλειμματικοί υπολογισμοί όχι μόνο της εθνικής οικονομίας αλλά και των χρεοκοπημένων από όνειρα και στόχους Πηγής, Πέπης και Πόπης.

Το «Χίλιες Ανάσες» μπορεί κάποιος να το διαβάσει και σαν ηθογραφία. Γιατί όχι και σαν ένα βαρύ νουάρ, φορές αστυνομικό, φορές υπαρξιστικό. Άλλος, σαν μυθιστόρημα για την Ελλάδα της κρίσης. Άνετα μπορείς να κοτσάρεις και το κλισέ «που μπορεί να γίνει αφορμή για μια επανεκκίνηση, προσφέροντας μια μοναδική ευκαιρία». Το σίγουρο πάντως είναι πως η Καρυστιάνη έγραψε ένα βιβλίο που πάλλεται και χτυπά και αιματώνει σαν ζωντανή φλέβα. Οι «Χίλιες Ανάσες», ακόμα κι όταν τα 3Π βυθίζονται στη θλίψη, την ακηδία του πένθους ή την κατάθλιψη, διατηρούν ως προς τη γραφή το νεύρο αλλά και τα νεύρα τους, το χιούμορ και τη λυπησάρα τους. Πάντως απαρατήρητα ή επί τροχάδην είναι αδύνατον να το διαβάσει κανείς.

Βιβλίο

“Και ο Ιησούς μίλησε στα πλήθη με ετούτη την παραβολή: Η Βασιλεία των Ουρανών μοιάζει με θησαυρό κρυμμένο σε χωράφι. Και ο άνθρωπος που τον βρήκε τον έκρυψε και, από τη χαρά του, πηγαίνει και πωλεί όσα έχει και αγοράζει το χωράφι εκείνο” – Από το κεφάλαιο 13 του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου

Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι αυτή η αναφορά του αβά Λουσιέν Σεβ, στον επικήδειο λόγο του για την Εμιλί Μορέν, θα άνοιγε το Κουτί της Πανδώρας και θα οδηγούσε τους κατοίκους ενός μικρού χωριού της νότιας Γαλλίας, στον παραλογισμό και το έγκλημα. Στο βιβλίο του “Το Μυστικό” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, ο κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Frederic Lenoir, θίγει με έναν αλληγορικό τρόπο, το ζήτημα των αξιών και των επιλογών μας και πώς αυτές, επηρεάζουν τις σκέψεις και τις πράξεις μας, οδηγώντας μας στον προσωπικό παράδεισο ή την προσωπική μας κόλαση.

Στο φιλοσοφικό αυτό παραμύθι, ο Frederic Lenoir “αναγκάζει” τον αναγνώστη να κοιτάξει βαθιά μέσα στην ψυχή του και να “τοποθετηθεί” ανάλογα με τις αξίες του και το εσωτερικό του περιεχόμενο. Στην προσωπικότητα του Πιέρ, του βασικού ήρωα του έργου, ο Lenoir έχει συγκεντρώσει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον πραγματικό Άνθρωπο: απλότητα, ειλικρίνεια, αθωότητα, καλοσύνη, αγάπη, εντιμότητα, αρμονία με τη φύση και όλα τα πλάσματά της, σεβασμό στη ζωή.

Ο Πιέρ, μέσα από τις δικές του επιλογές, θα μας δείξει το μονοπάτι που ακολουθούν όλοι όσοι θέλουν “να κατακτήσουν τη Βασιλεία των δικών τους Ουρανών”. Ο δρόμος του Πιέρ δεν είναι ο εύκολος δρόμος γιατί είναι ένας δρόμος με πολλές προκλήσεις και, ταυτόχρονα, είναι εύκολος, γιατί Πιέρ και δρόμος είναι ένα και το αυτό. Οι επιλογές εδώ ακολουθούν το δρόμο της ελάχιστης αντίστασης και ως εκ τούτου, γίνονται αυθόρμητα.

Το μυστικό: Μια συγκινητική αλληγορία του φιλόσοφου Frederic Lenoir

Ο αναγνώστης θα νιώσει την ανάγκη “να προστατέψει” τον Πιέρ. Είναι η ίδια ανάγκη που αισθανόμαστε όταν βρισκόμαστε μπροστά στην αθώα μάτια των μικρών παιδιών. Θέλουμε να τα προστατέψουμε από κάθε κακό που συμβαίνει σε αυτό το δύσκολο κόσμο και που σχεδόν πάντα προκαλούμε εμείς οι άνθρωποι.

Καθώς θα παρακολουθεί τον ήρωα μας να γίνεται ένα με τη Γη και τα πλάσματα που την κατοικούν, ίσως νιώσει νοσταλγία, γιατί κάπου, μέσα στα βάθη της μνήμης του, υπάρχουν ακόμη σκόρπιες αναμνήσεις από την εποχή που έκανε κι αυτός το ίδιο, περπατώντας ή ξαπλώνοντας πάνω στο τρυφερό σώμα της μητέρας του, της Γης, νιώθοντας ελεύθερος!

Ο Πιέρ είχε ένα μυστικό που το κράτησε πολύ καλά κρυμμένο και το προστάτεψε με τη ζωή του την ίδια. Ήταν ό,τι πολυτιμότερο είχε στη ζωή του, ο δικός του θησαυρός και έδωσε τα πάντα για να το κρατήσει μακριά από τα βέβηλα μάτια μιας κοινωνίας σε “αποσύνθεση”.

Όπως ο Ιησούς, έτσι κι εκείνος μίλησε για το θησαυρό του, αλλά οι άνθρωποι δεν τον πίστεψαν, αφού όταν μιλούσε, δεν τον άκουγαν. Απλά, μετέφραζαν τα λόγια του έτσι ώστε, να συμφωνούν με αυτά που πρέσβευαν οι ίδιοι. Μετέφρασαν, λοιπόν, το θησαυρό του Πιέρ σε χρυσά νομίσματα, κοσμήματα και άλλα πολύτιμα υλικά αντικείμενα, γιατί αυτός ήταν ένας πραγματικός θησαυρός για τη δική τους αντίληψη και τις δικές τους αξίες.

Αν και με βαρύ τίμημα, το πολύτιμο μυστικό του Πιέρ, ο θησαυρός του, προστατεύτηκε και διαφυλάχτηκε. Τα μάτια των συγχωριανών του ήταν στραμμένα προς την αντίθετη κατεύθυνση και κοίταζαν διαφορετικά πράγματα. Μόνο τα μάτια του δασκάλου του χωριού μπόρεσαν να δουν τελικά τον πραγματικό θησαυρό του Πιέρ και τότε, δυο χοντρά δάκρυα κύλησαν στα σκαμμένα μάγουλά του. “Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος είναι…” μονολόγησε χαμηλόφωνα.

Μελίνα Καρατζά

Βιβλίο

Δύο αιώνες γερμανικής ιστορίας καλύπτει η «Όλγα», το καινούργιο μυθιστόρημα του Μπέρνχαρντ Σλινκ (Bernhard Schlink). Χωρίς να φορτώνει το βιβλίο με ιστορικές λεπτομέρειες, ο συγγραφέας του «Διαβάζοντας στη Χάννα» κατορθώνει να παρακολουθήσει την πορεία της ηρωίδας του από τα πρώτα της βήματα μέχρι το τέλος της, επιχειρώντας μια αναδρομή από το γαλλογερμανικό πόλεμο του 1871, την ίδρυση του γερμανικού Ράιχ, το ίδιο έτος, και τους παγκόσμιους πολέμους ως τη μεταπολεμική ανοικοδόμηση, το γερμανικό Μάη του 1968 και τις ημέρες μας.

Τα τραύματα από το εθνικό παρελθόν, οι προκαταλήψεις, τα λάθη και ο ταξικός αποκλεισμός δυσκολεύουν τη ζωή των ηρώων και τους κάνουν ανίκανους να ερωτευτούν. Το ΑΠΕ-ΜΠΕ δημοσιεύει σήμερα απόσπασμα από το βιβλίο του Σλινκ, που πρόκειται να κυκλοφορήσει στο αμέσως προσεχές διάστημα από τις εκδόσεις Κριτική, σε μετάφραση Απόστολου Στραγαλινού.

Ακολουθεί απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Όλγα»

«Συνέχισε να διδάσκει στο χωριό της μέχρι την προβλεπόμενη από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών παράδοση της κυριαρχίας των εδαφών βόρεια του ποταμού Μέμελ στη γαλλική διοίκηση, προτού η Λιθουανία προσαρτήσει το 1923 ολόκληρη την περιοχή. Μετά δίδασκε σε ένα χωριό νότια του Μέμελ.

Η χαρά της εκείνο τον καιρό ήταν ο ‘Αικ, ένα ικανό, εφευρετικό και επιδέξιο παιδί. Τα χέρια του έπιαναν και μπορούσε να κατασκευάσει μια βάρκα ή ένα αυτοκινητάκι. Ταυτόχρονα όμως ήταν ένας ονειροπόλος που δεν χόρταινε να ακούει για μακρινές θάλασσες και χώρες στα πέρατα της Γης. Όταν ανακάλυψε τον Τζόναθαν Σουίφτ και τον Ντάνιελ Ντεφόε, η Όλγα άρχισε να του διηγείται ιστορίες από τα ταξίδια του Χέρμπερτ στη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική, στην Αργεντινή, στην Καρελία, στις χερσονήσους και στη Σιβηρία. Τη Σπιτσβέργη και το γεγονός ότι ο Χέρμπερτ ήταν ακόμη αγνοούμενος προτίμησε να τα αποσιωπήσει.

Στον ‘Αικ παρουσίαζε έναν ηρωικό Χέρμπερτ και όχι το αγόρι από την Πομερανία που υπερεκτίμησε τον εαυτό του καταλήγοντας χαμένος στους πάγους, έναν λάτρη της περιπέτειας με άσβεστη την επιθυμία της απεραντοσύνης και των μακρινών ταξιδιών που δεν το έβαζε ποτέ κάτω, άντεχε στις χειρότερες κακουχίες και αψηφούσε τους μεγαλύτερους κινδύνους. Ήταν σαν να επιδίωκε να τον φαντάζεται με τον τρόπο που εκείνος έβλεπε τον εαυτό του και ήθελε να τον βλέπουν οι άλλοι, παρότι στα μάτια του κόσμου δεν ήταν παρά ένας αποτυχημένος. Σαν να είχε ξεχάσει τις κατηγορίες που διατύπωνε εναντίον του εαυτού της. Μεταγενέστερα καταλήφθηκε από τον φόβο ότι ο ‘Αικ, όπως ο Χέρμπερτ, θα χάσει τον προσανατολισμό της ζωής του και στο τέλος θα καταστραφεί παίρνοντας στον λαιμό του κι άλλους. Όμως ο λόγος της δεν επιδρούσε πια πάνω του.

Χάρη στις ικανότητές του, ο ‘Αικ κατάφερε να φύγει από το χωριό και να πάει στην πόλη, μετά από το δημοτικό να φοιτήσει σε γυμνάσιο και από το Τιλσίτ να μετοικήσει στο Βερολίνο, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο. Η Όλγα τον θαύμαζε κάθε φορά που τον επισκεπτόταν: ψηλός, ξανθός, με ολοκάθαρο πρόσωπο και γαλανά μάτια, αθλητικός, καλλιεργημένος. Μετέπειτα κέρδισε βραβεία, έχτισε ένα πολυκατάστημα στη Χάλε, ένα ξενοδοχείο στο Μόναχο, την πρεσβεία στη Γένοβα και έζησε πολλά χρόνια στην Ιταλία. Η Όλγα τον επισκέφθηκε κι εκεί μια φορά. Ο ‘Αικ τη γύρισε σε όλα τα αξιοθέατα της Ρώμης και της γνώρισε μια νεαρή συνάδελφό του εβραϊκής καταγωγής, καλλιεργημένη και ευφυέστερη από αυτόν, κάτι που όπως φαινόταν δεν το είχε αντιληφθεί και ο ίδιος. Η Όλγα συμπάθησε τη γυναίκα. Μέσα της ευχήθηκε να αποδεχόταν ο ‘Αικ την ανωτερότητά της και να τους έβλεπε παντρεμένους. Μια μέρα όμως έπαψε να την αναφέρει στα γράμματά του.

Το καλοκαίρι του 1936 ο ‘Αικ επέστρεψε από την Ιταλία, προσχώρησε στο εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό εργατικό Κόμμα και από κει στα Ες Ες. ‘Αρχισε να φαντασιώνεται έναν γερμανικό ζωτικό χώρο που θα εκτεινόταν από την περιοχή του Μέμελ μέχρι τα Ουράλια, εδάφη με μελανόχωμα, στέπες, κυματιστούς αχανείς σιτοβολώνες, πλούσια κοπάδια βοδιών. Στη χώρα της φαντασίας του πρόβαλλαν μόνο γερμανικά προπύργια. Έξω από αυτά δεν υπήρχε τίποτα, κενό. Οι εργάτες και οι εργάτριες που είχε ανάγκη η χώρα του, όπως το αλέτρι χρειάζεται το βόδι και η άμαξα το άλογο, κατέφθαναν κάθε πρωί από παντού και κάθε βράδυ εξαφανίζονταν στο πουθενά. Η υπερήφανη διοίκηση του τόπου θα εξάλειφε τη σλαβική μιζέρια και θα αναδείκνυε τη γερμανική λαμπρότητα.

Η Όλγα αδυνατούσε να το πιστέψει. Είχε παρακολουθήσει στενά όλες του τις κλίσεις, τα αναγνώσματα, τους έρωτές του, είχε μιλήσει μαζί του για τα πάντα, είχε υποστηρίξει κάθε του βήμα. Και τώρα αυτό; Πώς μπορούσε ο ‘Αικ να απομακρυνθεί σε τέτοιον βαθμό από τα πιστεύω και τη στάση ζωής που πρέσβευε η ίδια; Ανέκαθεν ψήφιζε τους σοσιαλδημοκράτες, μολονότι ποτέ της δεν εντάχθηκε στο κόμμα. Ήταν υπέρ του δημοκρατικού πολιτεύματος γιατί οι δασκάλες είχαν αποκτήσει περισσότερη αξία από τα χρόνια του Κάιζερ, οι αρμοδιότητές τους είχαν διευρυνθεί και ο μισθός τους ήταν πλέον ικανοποιητικός. Συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο του Γενικού Συλλόγου Γερμανίδων Δασκάλων μέχρι την απόφαση διάλυσής του προκειμένου να προλάβει την ευθυγράμμισή του με τον εθνικοσοσιαλισμό, τον οποίο η Όλγα απέρριπτε από την αρχή.

Ξανά ο στόχος ήταν να μεγαλώσει ακόμα πιο πολύ η Γερμανία, περισσότερο απ’ όσο το ήθελε και το κατόρθωσε ο Μπίσμαρκ στα χρόνια του. Και για να επιτευχθεί τούτο, τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έπρεπε να τον ακολουθήσει ένας Δεύτερος.

Προσπάθησε να τον πείσει να σταματήσει τις φαντασιοκοπίες. Γεωργία και κτηνοτροφία; Μα όταν ήταν παιδί δεν προτιμούσε να μαστορεύει και να διαβάζει, από το να βοηθάει στην αγροικία; Δεν του μαραίνονταν τα γεράνια, δεν έχασε τη γάτα όταν σπούδαζε; Δεν σπούδασε αρχιτεκτονική και όχι αγροτική οικονομία; Τι σχέση είχε το όνειρο του απέραντου ορίζοντα με το κενό που δέσποζε από την ώρα που ανάτελλε ο ήλιος ως τη δύση του; Μα δεν υπήρχαν άνθρωποι παντού; Η Γερμανία δεν ήταν άλλωστε γεμάτη από σιτοβολώνες και κοπάδια βοδιών; Όμως δεν κατάφερε να τον μεταπείσει. Την αντιμετώπιζε με τη στοργική περιφρόνηση που επιδεικνύεται προς όσους το προχωρημένο της ηλικίας δεν τους επιτρέπει να καταλαβαίνουν τα σημεία των καιρών.

Κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών η Όλγα ανέβασε πυρετό. Νομίζοντας πως πρόκειται για γρίπη, έμεινε στο κρεβάτι. Ένα πρωί ξύπνησε και συνειδητοποίησε ότι είχε χάσει την ακοή της. Ο γιατρός δοκίμασε διάφορα γιατροσόφια. Ακόμα και μετά από καιρό η Όλγα αναρωτιόταν αν ο γιατρός είχε πιστέψει πραγματικά στη θεραπεία ή αν απλώς προσπάθησε με ήπιο τρόπο να την εξοικειώσει με την ιδέα ότι στα πενήντα τρία της ήταν πλέον κουφή.

Ακολούθησε η απόλυσή της. Η διεύθυνση εκπαίδευσης ήθελε έτσι κι αλλιώς να την ξεφορτωθεί, καθώς δεν ταίριαζε στη νέα εποχή. Δεν θα σταματούσε τη διδασκαλία αν δεν της το επέβαλλαν. Περιμένοντας όμως από καιρό ότι οι ναζί θα την έδιωχναν, το σχολείο της φαινόταν ολοένα και πιο ξένο. εξάλλου πρόσφερε τις υπηρεσίες της πάνω από τριάντα χρόνια και ίσως είχε έρθει ο καιρός να σταματήσει.

Η καλή φήμη της τοπικής Σχολής Κωφών του Μπρέσλαου την ώθησε να μετακομίσει εκεί. H επάρκεια της γλώσσας και του λεξιλογίου της τη βοήθησαν να αποκτήσει αξεπέραστη ικανότητα ανάγνωσης των χειλιών. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών σκόπευε να παραμείνει στην πόλη. Αρκετά είχε ζήσει στην ύπαιθρο. Τελικά όμως εγκαταστάθηκε σε ένα χωριό, γιατί εκεί το κόστος ζωής ήταν φθηνότερο. Μιας και ήταν ικανή και επιδέξια μοδίστρα που από τα χρόνια της Παιδαγωγικής Ακαδημίας έραβε όλα τα ρούχα μόνη της, γρήγορα βρήκε πελάτισσες στο Μπρέσλαου. Μερικές φορές δούλευε στα σπίτια τους, ενώ σε άλλες περιπτώσεις έπαιρνε τα ρούχα στο σπίτι της και τα παρέδιδε έτοιμα ύστερα από λίγες μέρες. Η απόσταση με το τρένο ήταν μία ώρα.

Ντυνόταν κομψά, μαγείρευε, φρόντιζε τον κήπο της, έκανε περιπάτους, ενώ πότε πότε την επισκέπτονταν παλιοί μαθητές και μαθήτριές της, οι φίλοι της από την περιοχή του Μέμελ μαζί με τα παιδιά τους, ο ‘Αικ. Η μουσική τής έλειπε κάθε μέρα. Στο σχολείο τραγουδούσε μαζί με τα παιδιά, στην εκκλησία διεύθυνε τη χορωδία και έπαιζε εκκλησιαστικό όργανο, ενώ λάτρευε να πηγαίνει στα κοντσέρτα που διοργανώνονταν περιστασιακά στο Τιλσίτ. Τώρα πια μόνο διάβαζε τις παρτιτούρες παίζοντας στον νου της τη μουσική, ωστόσο αυτό δεν ήταν παρά ένα θλιβερό υποκατάστατο. Αγαπούσε επίσης τους ήχους της φύσης, τα πουλιά, το θρόισμα του ανέμου, τον παφλασμό της θάλασσας. Της άρεσε τα καλοκαίρια να την ξυπνούν οι κότες και τους χειμώνες οι καμπάνες της εκκλησίας. Χαιρόταν που δεν μπορούσε να ακούσει τα μεγάφωνα. Ο κόσμος είχε γίνει πιο θορυβώδης με την άνοδο των ναζί. Είχαν εγκαταστήσει παντού μεγάφωνα για να μεταδίδουν ξανά και ξανά βροντερούς λόγους, εμβατήρια και δημόσιες ανακοινώσεις και να μην τους ξεφεύγει άνθρωπος. Τίποτα όμως δεν ηχεί τόσο άσχημα στο αυτί, που για να μην το ακούει κανείς να προτιμά να μην ακούει ούτε τα καλά».

Βιβλίο

Η ετήσια συνάντηση μαζί σας, πλησιάζει με ένα διαφορετικό ημερολόγιο για τους μικρούς ή μεγάλους πρωταγωνιστές της ζωής μας,τα παιδιά μας, τα οποία αξίζουν τον σεβασμό, την προσοχή και την αγάπη μας.

Στις σελίδες αυτού του ημερολογίου θα βρείτε συμβουλές για διάφορα θέματα που σας απασχολούν στην καθημερινότητα: η σχέση με τον σύντροφό σας, ο ύπνος των παιδιών, η διατροφή, το σχολείο, οι φιλίες, ο εκφοβισμός, τρόποι για την ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης, η σεξουαλικότητα.

Επειδή αναμφίβολα γονιός δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι, το ημερολόγιο του 2019 έρχεται να σας συντροφεύσει για άλλη μια χρονιά, όλη τη χρονιά και να σας στηρίξει στον γονικό αλλά και στον συντροφικό σας ρόλο.

Βιβλίο

Δυο καινούργια βιβλία κάνουν την εμφάνισή τους και έχουν ως αφετηρία το ίδιο θέμα, το σκάνδαλο της απαγωγής της Σάλι Χόρνερ, της 11χρονης που όπως υποστηρίζουν πολλοί ενέπνευσε την «Λολίτα», το εμβληματικό και μέχρι σήμερα πολυσυζητημένο και αμφιλεγόμενο έργο του Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ. Τίτλος του πρώτου The Real Lolita: The Kidnapping of Sally Horner and the Novel That Scandalized the World της Sarah Weinman και το Rust & Stardust της Τ. Greenwood.

Η Λολίτα του Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι και ξεσήκωσε θύελλα. Έγινε αμέσως «succès de scandale», ανάρπαστο μπεστ σέλερ και παρά τις ομοιότητες με την αληθινή ιστορία της Σάλι Χόρνερ ο ίδιος ο Ναμπόκοφ έλεγε:

«Είναι περίεργο, είναι νοσηρή η κλίση να πρέπει να αντλήσουμε ικανοποίηση από το γεγονός ότι ένα έργο τέχνης είναι ανιχνεύσιμο σε μια αληθινή ιστορία».

Σάλι Χόρνερ

Η ιστορία της Σάλι Χόρνερ ξεκινά το καλοκαίρι του 1948 με την εντεκάχρονη τότε Σάλι από το Κάμντεν του Νιου Τζέρσεϊ να μπαίνει σε ένα τοπικό κατάστημα για να κλέψει ένα σημειωματάριο των 5 σεντς. Η Σάλι έκλεβε για πρώτη φορά στη ζωή της «κατά παραγγελία» των κοριτσιών του σχολείου της που ζήτησαν να περάσει αυτή τη δοκιμασία προκειμένου να μπει στη λέσχη του σχολείου.

Η Σάλι αποδέχεται την ιεροτελεστία και βάζει το σημειωματάριο στην τσάντα της. Τη στιγμή ακριβώς που έβγαινε από το κατάστημα ένας άντρας, της αρπάζει το χέρι. Ισχυρίζεται στο έντρομο κορίτσι ότι είναι πράκτορας του FBI και της ανακοινώνει ότι βρίσκεται υπό κράτηση. Την απειλεί λέγοντας ότι θα την κατέδιδε και θα την έβαζαν σε αναμορφωτήριο, εκτός και αν συμφωνούσε από εδώ και στο εξής να εμφανίζεται και να αναφέρεται σε αυτόν. Το μικρό κορίτσι συμφωνεί. Ο 52χρονος Frank La Salle, ήδη καταδικασμένος για βιασμό, την επόμενη ημέρα την απειλεί ξανά, αυτή τη φορά έπρεπε να τον ακολουθήσει στο Ατλάντικ Σίτι.

Η Σάλι τον παρουσιάζει στην ανύποπτη οικογένειά της ως πατέρα δυο φίλων της από το σχολείο που την προσκαλούσε στις οικογενειακές τους διακοπές δίπλα στη θάλασσα. Ο La Salle πείθει την οικογένειά της και εμφανίζεται και στο σταθμό των λεωφορείων για να τη συνοδεύσει. Ο εφιάλτης της Σάλι είχε μόλις αρχίσει. Περιπλανήθηκαν επί 21 μήνες, ο LaSalle την κακοποιούσε σεξουαλικά και την εκβίαζε πως θα την κατέδιδε για κλοπή. Ήταν 13 ετών, όταν έντρομη τηλεφώνησε στην αδερφή της από το Σαν Χοσέ, της Καλιφόρνια το Μάρτιο του 1950, λέγοντας της «Στείλε το FBI!».

Ο La Salle συνελήφθη, του απαγγέλθηκαν κατηγορίες και οδηγήθηκε στη φυλακή. Η ιστορία της Σάλι Χόρνερ είναι τραγική μέχρι τέλους. Δύο χρόνια αργότερα, το 1952, σκοτώθηκε σε τροχαίο. Ήταν μόλις 15 ετών όταν πέθανε, κάτι που ίσως ενέπνευσε και τον Ναμπόκοφ καθώς η φανταστική Λολίτα πεθαίνει επίσης ως έφηβη.

Ο καταραμένος έρωτας του Χάμπερτ Χάμπερτ, του ποιητή και παιδόφιλου, όπως ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του για την ανήλικη Ντολόρες Χέιζ εξακολουθεί να θεωρείται μέχρι σήμερα μια από τις πιο συγκλονιστικές ερωτικές ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ.

Βιβλίο

«ΜΑΝΑ» : Το Θεατρικό Έργο του Σταμάτη Στ. Πακάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις iWRITE Publications
Από Αλεξία Κατσαβού 

Θεατρικό Έργο του Σταμάτη Στ. Πακάκη
Περιέχει CD και QR Code με την ηχογράφηση ολόκληρου του έργου
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ iWrite Publications

Το θεατρικό έργο του Σταμάτη Πακάκη «ΜΑΝΑ», που κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Faust την Παρασκευή 12 Οκτώβρη, κυκλοφορεί σε βιβλίο και η παρουσίαση του θα γίνει στο 47ο Φεστιβάλ βιβλίου στο Ζάππειο το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου στις 20:30 – 22:00 (περίπτερο 160-162), όπου ο συγγραφέας θα υπογράφει το βιβλίο

.

Ένα μουσικό σκοτεινό κοινωνικό παραμύθι για εφήβους και ενήλικες.

Ανθρώπινες σχέσεις, ανθρώπινα πάθη, ανθρώπινα τραύματα! Όλα μπερδεύονται κατά τη διάρκεια του Ύπνου. Ύπνος με ‘’Υ’’ διότι είναι ο μικρός γιος της Νύχτας, φίλος των μικρών παιδιών καθώς και σύμμαχος της Μάνας. Ποιας Μάνας; Της δικής σου Μάνας… της δικής μου Μάνας… της Μάνας όλων μας. Η ιδέα της Μάνας λοιπόν.

Παιδιά… Αγοράκι… Κοριτσάκι… Παιδικά παιχνίδια… Φανταστικοί φίλοι… Παιδικοί δαίμονες… Παιδική ασθένεια… Παιδική ηλικία… Παιδικά τραύματα! Σχέση Μάνας – Παιδιού και πως αυτή διαμορφώνει την πορεία μας ως ενήλικες. Παιδικοί φόβοι, παιδική αποπλάνηση, ενηλικίωση, βία κατά των γυναικών, «φορεμένοι» κοινωνικοί ρόλοι. Το πέρασμα του χρόνου, η απώλεια αγαπημένων προσώπων, το διαζύγιο, η τεκνοθεσία, ο κοινωνικός καθωσπρεπισμός…

Το βιβλίο περιέχει CD και QR Code με την ηχογράφηση ολόκληρου του έργου, έτσι ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να παρακολουθήσει το κείμενο και τα τραγούδια της παράστασης μέσω ακουστικού υλικού.

Σημείωση Συγγραφέα

Το «ΜΑΝΑ» είναι αποτέλεσμα προσπάθειας χρόνων. Από παιδί μου άρεσε να παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου και να δημιουργώ μία κρυφή ιστορία για τον καθέναν τους. Εννοείται είχα και φανταστικούς φίλους που με βοηθούσαν σε όλο αυτό. Μεγαλώνοντας σε νησί και συγκεκριμένα στη Ρόδο, άκουγα τις γιαγιάδες να λένε ιστορίες εν είδη κουτσομπολιού. Άκουσα ιστορίες ενδοοικογενειακής βίας, παιδικής αποπλάνησης, υιοθεσίας, παιδιών που μεγάλωναν μόνο μέσα στο σπίτι κ.ά. Όλα αυτά τα κρατούσα μέσα στα κουτάκια του μυαλού μου. Στην συνέχεια αυτές οι αναφορές είδα να συμβαίνουν γύρω μου. Δεν ήταν απλά ιστορίες των γιαγιάδων. Συνέχισα να γεμίζω τα κουτάκια του μυαλού μου. Κάποια στιγμή και με τη βοήθεια των μουσικών και θεατρικών μου επιρροών αποφάσισα να γράψω αυτό το έργο. Μελέτησα τόσο παραμύθια και συμβολισμούς αυτών όσο και εγχειρίδια ψυχολογίας, ψυχανάλυσης και ύπνωσης. Οι ήρωες του βιβλίου μου έχουν στοιχεία από αληθινούς ανθρώπους που ζουν ανάμεσά μας…

 

 

Ο Σταμάτης Πακάκης είναι ένας νέος και πολύπλευρος performer που συνδυάζει στις δουλειές του το θέατρο, τη μουσική και την κινησιολογία. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ενώ έχει καταγωγή από την Ρόδο. Είναι απόφοιτος του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ε.Κ.Π.Α. καθώς και διπλωματούχος Μονωδίας και Κλασσικής κιθάρας, πτυχιούχος Ανωτέρων Θεωρητικών της μουσικής (Αρμονία, Αντίστιξη, Φούγκα), Ενοργάνωσης Μπάντας και Μουσικοπαιδαγωγικών Συστημάτων καθώς και κάτοχος Diploma Performance in Music Theater, Popular Vocals, Classical Singing του L.C.M.. Έχει κατορθώσει να συνεργαστεί με σημαντικά ονόματα της Μουσικής και Θεατρικής σκηνής της χώρας μας (Κωνσταντίνο Ρήγο, Δημήτρη Μαραμή, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Ευριδίκη, Αποστολία Παπαδαμάκη, Κέλλυ Σταμουλάκη, Κάρμεν Ρουγγέρη, Γιώργο Κουμεντάκη, Θέμη Μουμουλίδη, Θέμελη Γλυνάτση, Αλέξανδρο Ευκλείδη, Θεόδωρο Εσπίριτου, Χρήστο Θεοδώρου, Ίλια Κόντου, Αλέξανδρου Μαυρόγιαννη, Χαράλαμπο Γωγιό κ.ά.) καθώς και να εργαστεί σε σημαντικούς πολιτιστικούς χώρους (Εθνική Λυρική Σκηνή, Εναλλακτική Σκηνή της Ε.Λ.Σ., Θέατρο Ηρώδου του Αττικού, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Badminton, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Skrow Theater, Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, Θέατρο Άνεσις, Θέατρο Ακροπόλ, Παλλάς κ.ά. ). Είναι έκτακτος συνεργάτης των Μουσικών Συνόλων του Δήμου Αθηναίων, της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της ΕΡΤ ως χορωδός (τενόρος). Επίσης έχει συνεχή παρουσία στο ελεύθερο θέατρο. Πρόσφατα ξεκίνησε να παρουσιάζει προσωπικές του δημιουργίες. Το πρώτο δείγμα είναι το video clip του τραγουδιού «ΜΑΝΑ».

Υπεύθυνος Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων: Αντώνης Κοκολάκης

Εmail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. και Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ologramma.art/

Βιβλίο

Ένα εσωτερικό ταξίδι, στην προσωπική μας ακτή των ονείρων.
«Η ακτή των ονείρων», είναι συμπυκνωμένη γνώση. Ένα βιβλιαράκι πολύ μικρότερο από τα συνηθισμένα, κι όμως, κρύβει μέσα του μια μεγάλη σοφία και πολλές μεγάλες αλήθειες.

Η ιστορία αναφέρεται σε έναν σαραντάρη επιχειρηματία, ο οποίος έχει τη ζωή που όλοι ονειρεύονται: υπέροχο σπίτι, κομψό αυτοκίνητο, υψηλή κοινωνική θέση, πολλά χρήματα. Κι ενώ έχει φτάσει στην κορυφή του κόσμου του, μέσα από σκληρή και εντατική δουλειά, το κενό που νιώθει μέσα στην καρδιά του, τον οδηγεί σε ένα και μόνο συμπέρασμα. Δεν είναι πια ευτυχισμένος. Η μοίρα όμως του φέρνει στο δρόμο του έναν γέρο ζητιάνο, ο οποίος μέσα από βαθιές συζητήσεις, του ανοίγει έναν καινούργιο ορίζοντα στη ζωή, μια διαφορετική θέα από την ακτή των ονείρων.

Κάθε κεφάλαιο, μικρό και σύντομο, είναι και μια διάλεξη, μια συνεδρία για να οδηγηθούμε στην αυτοπραγμάτωση, στη συνειδητοποίηση μιας αλήθειας που κάποιοι από εμάς αγνοούν και κάποιοι άλλοι επιμένουν να αρνούνται. Ο γέρος ζητιάνος, παραδίδει το μάθημά του και είναι στο χέρι του μαθητή του να αποκωδικοποιήσει το μήνυμα και να το κάνει βίωμα, πριν να είναι πολύ αργά. Το διαχρονικό και επίκαιρο του βιβλίου είναι σίγουρα αδιαμφισβήτητο.

Ο αυτοσκοπός, η αναζήτηση της προσωπικής ευτυχίας, η ανάλωση του σύγχρονου ανθρώπου σε κενά και ανούσια πράγματα, το κουράγιο να ακολουθήσει κάποιος τις προσταγές της καρδιάς του είναι θέματα που υπάρχουν συνεχώς στο πίσω μέρος του μυαλού μας και απασχολούν πολύ κόσμο κάποια στιγμή της ζωής του.

Ο συμβολισμός είναι διάχυτος στο έργο του Μπαμπάρεν. Τι συμβολίζει άραγε η ακτή των ονείρων, ο τόπος όπου γίνονται όλες αυτές οι βαθυστόχαστες συζητήσεις για το νόημα της ζωής; Τι ρόλο παίζει ο γέρος ζητιάνος, αυτός που φυτεύει το σπόρο της ελευθερίας και της ανάγκης για αυτογνωσία;

Tο τέλος του βιβλίου σε αφήνει με αυτήν την μυστηριακή αίσθηση, τονίζοντας ακόμα περισσότερο το συμβολικό του μήνυμα, υπονοώντας ότι σε όλους μας έρχεται μια στιγμή επιφοίτησης, όπου αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τα σίδερα πίσω από τα οποία κλείνουμε τα όνειρά μας και νιώθουμε δυστυχισμένοι. Τότε είναι που ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε τη δική μας ακτή των ονείρων, εκεί όπου χρειαζόμαστε καθοδήγηση και πολλή εσωτερική κουβέντα με τον εαυτό μας, ώστε να ανακαλύψουμε το δικό μας όνειρο αλλά και το δρόμο προς την ευτυχία.

«Το μέλλον έρχεται πολύ γρήγορα, ό, τι κι αν κάνουμε. Και τότε κατανοούμε πόσο σημαντικό είναι να βρίσκουμε το χρόνο για να ζούμε και να είμαστε ευτυχισμένοι».

«Η ευτυχία, όπως και η αρετή, είναι από μόνη της ανταμοιβή. Φωλιάζει στην καρδιά, πουθενά αλλού».

«Προσθέστε τις μικρές ευτυχισμένες στιγμές σας και θα δείτε ότι την ευτυχία δε χρειάζεται να την κυνηγάμε, είναι πλάι μας».

Μικρά αποφθέγματα της ζωής, ένα για κάθε κεφάλαιο αυτού του βιβλίου, που γεννά μυριάδες ερωτήματα και δίνει άφθονη τροφή για σκέψη. Πόσα χρειάζεται τελικά ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος; Μήπως έχουμε υποχρεώσει τους εαυτούς μας σε μια αναζήτηση πραγμάτων που κάθε άλλο παρά ευτυχισμένους μας κάνουν; Τι γίνεται όταν κοιτάξουμε πίσω και συνειδητοποιήσουμε πως όλη μας η ζωή, πέρασε γεμάτη άγχος, καταπίεση και κυνήγι ενός άπιαστου ονείρου;

Για εσάς που έλκεστε από τις φιλοσοφικές αναζητήσεις και την αυτοβελτίωση, είναι ένα mustread!

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα…

Ο Σέρτζιο Μπαρμπαρέν γεννήθηκε το 1960 στο Περού και τελείωσε το βρετανικό γυμνάσιο στη Λίμα. Σπούδασε χημικός μηχανικός στις Η.Π.Α. Λάτρης της θάλασσας και παθιασμένος σέρφερ, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο αναζητώντας το «τέλειο κύμα». Το πρώτο βιβλίο του Σέρτζιο Μπαμπάρεν, «Ένα δελφίνι ονειρεύεται», έγινε μπεστ σέλλερ σε ολόκληρο τον κόσμο. Μετά από αυτό, άφησε το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού και ζει σήμερα ως συγγραφέας στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας. Άλλα έργα του που κυκλοφορούν στα ελληνικά, εκτός από την «Ακτή των ονείρων», είναι: «Ένα δελφίνι ονειρεύεται», «Ο φύλακας του φωτός», «Μια θάλασσα όνειρα».

Επιμέλεια κειμένου,

Βάνα Κουτσού.

www.ologramma.art

Βιβλίο

Τα χέρια του Λάμπη μένουν ελεύθερα, και ο ιδρώτας που είχε στριμωχτεί στις χειροπέδες τρίβεται από τις παλάμες του, μα δεν σταματά να αναβλύζει. Πιάνει το πρόσωπό του. Λίγα βήματα πριν, ήταν έτοιμος να αποδεχτεί όλα τα αμαρτήματα του κόσμου καταδικάζοντας τον εαυτό του.

Μια ανάσα πριν -γιατί αποκλείεται να έκανε περισσότερες από μία-, πέρασε μπροστά απ΄ τα μάτια του η επερχόμενη κόλαση, αλλά κι ο χαμένος παράδεισος, όπου ποτέ δεν πάτησε το ξερό του.

Μόλις λίγο πριν, ήταν έτοιμος να συγχωρέσει όλη την πλάση· το μόνο που ήθελε ήταν να μην υποστεί τις συνέπειες, να μην αποκαλυφθούν τα ρεζιλίκια του.

Τι να πρωτοπείς, και τι να ομολογήσεις;
Ιστορίες με πολλούς ήρωες, ενοίκους ενός άλλου κόσμου, στον οποίο θα θέλαμε, ίσως, να ανήκουμε.

Ή, μήπως, όχι;

 

Από τις εκδόσεις Ζαχαράκη

forwoman.gr

Βιβλίο

Το Φεστιβάλ Βιβλίου, ο θεσμός που για πολλές δεκαετίες εμπλουτίζει και αναβαθμίζει την πολιτιστική ζωή της πόλης της Αθήνας, επιστρέφει και φέτος από την 31η Αυγούστου έως τις 16 Σεπτεμβρίου 2018 στο Ζάππειο.

Το 47ο Φεστιβάλ Βιβλίου διοργανώνει ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.) και ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) σε συνεργασία με την ΕΡΤ, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν και το Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό Δίκτυο. Είναι υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, του Δήμου Αθηναίων και του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού και την υποστήριξη του Ζαππείου Μεγάρου. Πραγματοποιείται στο πλαίσιο της διοργάνωσης «Αθήνα 2018 – Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου».

Το κεντρικό αφιέρωμα της φετινής διοργάνωσης είναι «Μελοποιημένη Ποίηση». Αφιερωματικές βραδιές στους μεγάλους δημιουργούς –ποιητές και συνθέτες–, με τη συμμετοχή κορυφαίων τραγουδιστών, μουσικών, ηθοποιών και με τις παρεμβάσεις σημαντικών ανθρώπων από τον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών, μας ξεναγούν στα μονοπάτια της περιπετειώδους διαδρομής του ποιήματος, από τη δημιουργία του στις σελίδες του βιβλίου, μετά στο πεντάγραμμο και από εκεί στα χείλη όλων μας.

Τη φετινή αφίσα του Φεστιβάλ Βιβλίου κοσμεί έργο του κορυφαίου Έλληνα εικαστικού, Γιάννη Μετζικώφ. Το 47ο Φεστιβάλ Βιβλίου, θα επιτύχει για ακόμη μία χρονιά να επιτελέσει τον πνευματικό, κοινωνικό και πολιτιστικό του στόχο, με την συμπαράσταση όλων όσοι μοχθούν για την παραγωγή και την προβολή του βιβλίου, αλλά κυρίως με την υποστήριξη των φίλων αναγνωστών. Μη χάσετε τη μεγάλη Γιορτή του Βιβλίου καθημερινά από τις 31 Αυγούστου έως και τις 16 Σεπτεμβρίου 2018.

Τα επίσημα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 03 Σεπτεμβρίου 2018 και ώρα 20:00.

Βιβλίο

Υπομονή: Ένα συγκινητικό graphic novel για μία ιστορία παντοτινής αγάπης Στο νέο του εικονογραφημένο βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οξύ, ο Daniel Clowes στήνει ένα σκηνικό απόγνωσης σε μία Αμερική όπου η φτώχεια κυριαρχεί

Η Υπομονή είναι το πιο μεγάλο σε έκταση έργο του Daniel Clowes.

Στις πρώτες σελίδες του πιο πρόσφατου και πολύ πετυχημένου εικονογραφημένου βιβλίου του «Υπομονή» ο Daniel Clowes φτιάχνει ένα σκηνικό απόγνωσης σε μια Αμερική όπου η φτώχεια κυριαρχεί, έναν κόσμο που τα χρήματα είναι σπάνια και οι δύο ήρωες, το ζευγάρι της Υπομονής και του Τζακ τρέμουν στην ιδέα ότι ετοιμάζονται να φέρουν ένα παιδί σε αυτές τις συνθήκες. Από τα πρώτα καρέ το setting γίνεται παγκόσμιο και πανανθρώπινο, ειδικά με την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί την τελευταία δεκαετία της οικονομικής κρίσης.

Η υπόθεση του βιβλίου διαδραματίζεται σε έναν υπαρκτό τόπο, αλλά θα μπορούσε να είναι παντού στον κόσμο και να είναι ακριβώς το ίδιο. Η Υπομονή είναι το πιο μεγάλο σε έκταση έργο του, το πιο πολυσέλιδο, και παρόλο που δεν είναι το πιο «σφιχτοδεμένο», το σασπένς κορυφώνεται και «ο συναισθηματικός επίλογος στις τελευταίες εικόνες του Clowes είναι συγκλονιστικός». Κι οι εικόνες είναι οι πιο πολύχρωμες και οι πιο ελκυστικές που έχει φτιάξει ποτέ.

Ο Τζακ και η Υπομονή αγαπιούνται πραγματικά, ο ένας είναι η ζωή του άλλου, κυριολεκτικά, και γνωρίζουμε εξ αρχής ότι έχουν μεγαλώσει στην φτώχια και σε δύσκολες συνθήκες, αυτή έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες πάνω του και αυτός δεν θέλει να την απογοητεύσει, έτσι της λέει ότι δουλεύει στο Dayton's (το πολυκατάστημα), ενώ στην πραγματικότητα μοιράζει φυλλάδια στους δρόμους. 

Ένα γουέστερν graphic novel με φόντο την Ελλάδα του Μεσοπολέμου Ο «πρόλογος» σε κάνει να συμπαθήσεις το ζευγάρι και αυτό κάνει τη συνέχεια ακόμα πιο τραγική. Ενώ ο Τζακ αισθάνεται τύψεις για το ψέμα που της έχει πει και γυρνάει στο σπίτι για να επανορθώσει, βρίσκει την Υπομονή νεκρή –κάποιος την έχει δολοφονήσει. Τον θεωρούν ύποπτο, τον συλλαμβάνουν, μένει έναν χρόνο στη φυλακή και μετά μεταφερόμαστε στο μέλλον, στο 2029, όταν είναι ένας κατεστραμμένος άνθρωπος, με την ιδέα της εκδίκησης και την αποκάλυψη του δολοφόνου να έχει γίνει ο μοναδικός του στόχος.

Γνωρίζει μια νεαρή πόρνη, η οποία του μιλάει για κάποιον τύπο, τον Μπέρνι, που έχει ανακαλύψει έναν τρόπο να ταξιδέψεις στο χρόνο, έτσι ψάχνει να τον βρει και τον εξαναγκάζει να του δώσει να πιεί το υγρό που έχει φτιάξει. Μεταφέρεται στο 2006 και παρακολουθεί στενά την έφηβη Υπομονή, προσπαθώντας να μάθει περισσότερα γι' αυτή και να εντοπίσει τον πιθανό δολοφόνο. Δεν πρέπει να επέμβει στα γεγονότα για να μην αλλάξει η ροή της ιστορίας, αλλά δεν συγκρατείται, και όλα πηγαίνουν στραβά. Μεταφέρεται στο 1985, όταν είναι ακόμα όλοι μωρά ή σε παιδική ηλικία, το ίδιο και ο κατασκευαστής της φόρμουλας για το ταξίδι στο χρόνο. Τ

Το μότο του βιβλίου που υπάρχει στο οπισθόφυλλο είναι «Ένα συμπαντικό χωροχρονικό ταξίδι θανάτου στο αρχέγονο άπειρο της παντοτινής αγάπης» και όσο και αν φαίνεται υπερβολικό και ακατανόητο, περιγράφει ιδανικά αυτό που είναι το βιβλίο. Ο Τζακ κάθε φορά που μεταφέρεται μέσα στο χρόνο αισθάνεται να διαλύεται, να αποσυντίθεται και βλέπει ψυχεδελικά οράματα, με τον εαυτό του να μετατρέπεται σε μόρια και άμορφες σάρκες, ενώ εγκλωβίζεται όλο και πιο πολύ σε μια κατάσταση που τον ξεπερνάει.

Ο στόχος του όμως είναι πιο δυνατός και κάνει τα πάντα για να βρει ποιος είναι ο δολοφόνος και να προλάβει το κακό. Και με κάθε λεπτομέρεια που μαθαίνει για την Υπομονή αισθάνεται ότι την αγαπάει όλο και πιο πολύ, το ίδιο και εσύ ως αναγνώστης, βυθίζεσαι σε έναν κόσμο τρυφερότητας και μελαγχολίας, παρόλο που οι καταστάσεις γίνονται όλο και πιο σκληρές.

Η υπόθεση του βιβλίου διαδραματίζεται σε έναν υπαρκτό τόπο, αλλά θα μπορούσε να είναι παντού στον κόσμο και να είναι ακριβώς το ίδιο. Η Υπομονή είναι το πιο μεγάλο σε έκταση έργο του, το πιο πολυσέλιδο, και παρόλο που δεν είναι το πιο «σφιχτοδεμένο», το σασπένς κορυφώνεται και «ο συναισθηματικός επίλογος στις τελευταίες εικόνες του Clowes είναι συγκλονιστικός».

Κι οι εικόνες είναι οι πιο πολύχρωμες και οι πιο ελκυστικές που έχει φτιάξει ποτέ. Δεν είναι ένα εύκολο έργο, είναι όμως ελπιδοφόρο και το μήνυμα είναι ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Μέσα από τα μισάνθρωπα περιστατικά και την βαρβαρότητα η αγάπη βρίσκει το δρόμο της και μπορείς να τη βρεις κρυμμένη μέσα στα πιο απίθανα πράγματα. Ακόμα και μέσα σε παραισθήσεις.

Info: Η Υπομονή κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Οξύ σε μετάφραση του Δημήτρη Πολιτάκη.

Πηγή: www.lifo.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή