Νοεμβρίου 29, 2020

Βιβλίο

Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ Α. ΚΑΠΠΑΤΟΥ, με τις γνώσεις, την εγκυρότητα και την πολυετή της εμπειρία από χιλιάδες οικογένειες που την εμπιστεύτηκαν από το 1986 έως σήμερα, πιστή στην ετήσια συνάντηση μαζί σας, ετοίμασε για το 2021 ένα διαφορετικό ημερολόγιο, το οποίο αφιερώνει σε όλη την οικογένεια αλλά κυρίως στους μικρούς ή μεγάλους πρωταγωνιστές της ζωής μας, στα παιδιά μας, τα οποία αξίζουν τον σεβασμό, την προσοχή και την αγάπη μας.

Στις σελίδες αυτού του ημερολογίου θα βρείτε συμβουλές για διάφορα θέματα που σας απασχολούν στην καθημερινότητα: η σχέση με τον σύντροφό σας, ο ύπνος των παιδιών, η διατροφή, το σχολείο, οι φιλίες, ο εκφοβισμός, τρόποι για την ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης, η σεξουαλικότητα. Επειδή αναμφίβολα γονιός δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι, το ημερολόγιο του 2021 έρχεται να σας συντροφεύσει όλη τη χρονιά και να σας στηρίξει στον γονικό αλλά και στον συντροφικό σας ρόλο.

 

https://akappatou.gr/

Βιβλίο

Rebecca: Η λεπτομέρεια που διαχωρίζει την ταινία από το βιβλίο
*Σε περίπτωση που ακόμη δεν έχεις δει την ταινία, αυτό το άρθρο περιέχει spoilers*
Dimitra Stergiou

''Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα ότι πήγα ξανά στο Manderley''.

Έτσι ξεκινά η ταινία Rebecca του Netflix, με πρωταγωνιστές τους Armie Hammer και Lily James. Και έτσι ξεκινά και η εμμονή της νέας γενιάς με το γοτθικό θρίλερ της Daphne du Maurier. Όλα αυτά βέβαια παρά τις χλιαρές αντιδράσεις των κριτικών.

Πολύ πιο glossy από την αγαπημένη μας έκδοση του Alfred Hitchcock το 1940, η Rebecca του Ben Wheatley χτυπά όλα τα γνωστά σημεία αυτών των ιστοριών. Υπάρχει αρχικά το ρομαντικό ειδύλλιο της ηρωίδας μας με τον όμορφο χήρο της Κορνουάλης, Maxim de Winter στο Μόντε Κάρλο. Υπάρχει, επίσης, η άκομψη πρόταση γάμου "Σας ζητώ να με παντρευτείτε, ανόητη!". Και η απροσδόκητη άνοδο της σε κυρία De Winter. Η άφιξή της στο Manderley, η επιβλητική οικογενειακή περιουσία του νέου συζύγου της σε μια ανεμοδαρμένη αγγλική ακτή αμαυρώνεται από την άμεση αντιπάθεια του προσωπικού. Το οποίο, μεταξύ μας, θυμίζει το προσωπικό του Downton Abbey.

Στη συνέχεια, φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει η απαίσια κυρία Danvers. Η οποία δεν χάνει χρόνο και αμέσως συγκρίνει τη νέα κυρία De Winter με την πρώην σύζυγο του Maxim, Rebecca.

Το πιο σημαντικό από όλα, ωστόσο, είναι η παρατεταμένη παρουσία της Rebecca. Η παρουσία της αιωρείται έντονα στον αέρα μεταξύ της νέας κυρίας De Winter και του συζύγου της. Και, ενώ η πρώτη δηλώνει με τόλμη ότι δεν πιστεύει στα φαντάσματα, γίνεται γρήγορα εμφανές σε όλους όσους παρακολουθούν ότι τα φαντάσματα πιστεύουν σε αυτήν.

Ενώ στο πρωτότυπο κείμενο συχνά παρουσιάζεται ως ένα ρομαντικό ειδύλλιο, πολλοί φεμινιστές κριτικοί το έχουν ερμηνεύσει διαφορετικά. Για αυτούς, αυτή είναι μια ιστορία τρόμου, που περιστρέφεται παράλληλα σε μεγάλο βαθμό γύρω από τον φόβο της κοινωνίας για τις ισχυρές γυναίκες. Ή, για να το θέσουμε πιο κατανοητά, για τις σεξουαλικά απελευθερωμένες γυναίκες.

Όπως σημειώνει η Olivia Laing στο The Guardian, η Rebecca περιγράφεται ως ''ένα ζώο, ένας διάβολος, ένα φίδι''. Καταστράφηκε λόγω της δηλητηριώδους σεξουαλικότητάς της, αυτό που η Daily Mail μπορεί να αποκαλεί ευφημικά ως ''lifestyle''. «Με κάποιο τρόπο, ο αναγνώστης χειραγωγείται ή φέρεται να πιστεύει ότι η δολοφονία της είναι κάπως απαραίτητη, ακόμη και ρομαντική. Είναι η στιγμή που ο δολοφόνος μοιάζει ως θύμα.

Αυτή η διαφορετική ανάγνωση της Rebecca αγνοείται σε μεγάλο βαθμό από τη μεταφορά του στο Netflix
Για άλλη μια φορά, η νέα κυρία de Winter συγχωρεί τον Maxim για τη δολοφονία της πρώην συζύγου του. Για άλλη μια φορά, είναι τόσο ανακουφισμένη που μαθαίνει ότι δεν αγαπούσε την Rebecca που καταλήγει να μην αμφισβητεί καν τα κίνητρά του. Είναι ουσιαστικά μια μικρή λεπτομέρεια που μπορεί αστραπιαία να την χάσεις, αλλά υπάρχει μια υπενθύμιση ότι η κύρια ώθηση αυτής της ταινίας - και η ιστορία της Rebecca - αφορά σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία βλέπει τις γυναίκες. Σύμφωνα με τα πρότυπα που διατηρούμε, τις προσδοκίες που τους προσφέρουμε, ιδίως όσον αφορά τη σεξουαλική τους συμπεριφορά.

Επειδή, ναι, ενώ ο Maxim μπορεί να ήταν ευχαριστημένος με την ξέγνοιαστη ερωτική αγάπη που βίωνε, δολοφόνησε την Rebecca για τη «χαλαρή» συμπεριφορά της. Και, στην εκ νέου αφήγηση της ιστορίας του Netflix, αντικαθίσταται από ένα «καλό κορίτσι» που ακολουθεί τους κανόνες που ορίζει ο σύζυγός της.

Ένα «καλό κορίτσι» που φιλά τον άντρα της αληθινά, αλλά του οποίου η αρχική αντίδραση στη σεξουαλική απελευθέρωση είναι ''φρίκη''. Της οποίας η ταυτότητα εντάσσεται εξ ολοκλήρου στο όνομα και την οικογενειακή ιστορία του συζύγου της. Και η ιστορία της οποίας ορίζεται για πάντα από την ιστορία του προκάτοχού της, δηλαδή της «κακής γυναίκας» που παραβίασε τους κανόνες.https://www.savoirville.gr/

Βιβλίο

O Γκράχαμ Γκριν (Henry Graham Greene, 2 Οκτωβρίου 1904 – 3 Απριλίου 1991) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός.

Η συμπόνια ξεχωρίζει σαν το υπέρτατο αγαθό στο σύμπαν του Γκράχαμ Γκρην, είναι το υπερβατικό στοιχείο που μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους και να διασπάσει ιδεολογίες και νοητές διαχωριστικές γραμμές

Κείμενο: Κωστής Καλογρούλης

Ο Γκράχαμ Γκρην υπήρξε αναντίρρητα ένας από τους μεγαλύτερους πεζογράφους του εικοστού αιώνα. Μακριά από φορμαλιστικές επιτηδεύσεις, ο Γκρην νοιαζόταν πρώτα από όλα για την ουσία. Και η ουσία, όπως εκείνος την αντιλαμβανόταν, ήταν η σύγκρουση των συχνά αντιφατικών στοιχείων της μεταφυσικής ανησυχίας, της ιδεολογίας, της αγάπης και του έρωτα μέσα στην ανθρώπινη ψυχή και τα διλήμματα που αυτή η σύγκρουση προκαλούσε. Γι’ αυτό και ο Γουίλιαμ Γκόλντινγκ τον είχε χαρακτηρίσει ως τον απόλυτο χρονικογράφο της υπαρξιακής αγωνίας. Ο ίδιος ο Γκρην αφιέρωσε τη μακρά και λαμπρή του καριέρα προσπαθώντας να συμφιλιώσει τις αντιθέσεις μέσα στην ίδια του την ψυχή: τον καθολικισμό και τον μαρξισμό. Αυτός ήταν ένας δυσεπίλυτος γρίφος που τον βασάνιζε δεκαετίες. Περιέργως όμως, παρά το ότι οι δύο παραπάνω αντιφατικές κοσμοθεωρίες ουσιαστικά αποτελούσαν δόγματα, ο ίδιος ως άνθρωπος και συγγραφέας ήταν ριζικά αντιδογματικός, πίστευε ουσιαστικά και με πάθος στον άνθρωπο, στην ελευθερία έκφρασης και στη δύναμη της συγχώρεσης γι’ αυτό και υπήρξε ο ορισμός του βαθιά ουμανιστή συγγραφέα.

Ο Ανθρώπινος Παράγοντας (1978) είναι πιθανόν το σημαντικότερο μυθιστόρημα της ύστερης περιόδου του, και ένα ιδιαίτερα προσωπικό έργο, στο οποίο διακρίνει κανείς τον τρόπο που τα γρανάζια του κινητήρα που λέγεται κοινωνία απειλούν να συνθλίψουν το άτομο, να πνίξουν όλα εκείνα τα οποία τον ορίζουν ως ανθρώπινο ον. Επίσης, είναι το μυθιστόρημα στο οποίο ο Γκρην φέρνει περισσότερο στη θεματολογία και το ύφος του πνευματικού του παιδιού, του Τζον Λε Καρέ, και όχι απλά επειδή η πλοκή έχει να κάνει με την αντικατασκοπεία, αλλά επειδή οι αντιήρωες του Γκρην, όπως και εκείνοι του Λε Καρέ, είναι ευάλωτοι άνθρωποι γεμάτοι ανασφάλειες και αμφιβολίες αν αυτό που πράττουν είναι το σωστό, παλεύοντας διαρκώς με μια εξαντλητική εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στο καθήκον – ό,τι κι αν αυτό σημαίνει – και τη συνείδησή τους.

Στο μυθιστόρημα είναι επίσης εμφανής η σκιά του Κιμ Φίλμπι. Όχι ότι ο πρωταγωνιστής Μόρις Κάστλ είναι βασισμένος πάνω στον περίφημο Βρετανό διπλό κατάσκοπο, (αν μη τι άλλο περισσότερο φέρνει στην ιδιοσυγκρασία του ίδιου του Γκράχαμ Γκρην), αλλά η προβληματική που αναπτύσσει ο Γκρην είναι σαφές ότι εδράζεται στην υπόθεση Φίλμπι. Ο Φίλμπι, μέλος των περίφημων «πέντε» του Καίμπριτζ, για χρόνια εξέχον μέλος της βρετανικής αντικατασκοπείας, αποδείχθηκε ότι για μεγάλο διάστημα λειτουργούσε ως διπλός πράκτορας για τη Μόσχα, στην οποία άλλωστε και αυτομόλησε το 1963 για να περάσει εκεί το υπόλοιπο της ζωής του. Ο Φίλμπι μάλιστα είχε υπάρξει αφεντικό του Γκρην στο σύντομο πέρασμα του τελευταίου από την ΜΙ6, ενώ ο Γκρην είχε τολμήσει να γράψει την εισαγωγή στα απομνημονεύματα του Φίλμπι, τα οποία εκδόθηκαν μετά την αυτομόλησή του. Είναι συνεπώς προφανές ότι η σχέση του με τον Φίλμπι και η εξέλιξη της υπόθεσής του τον είχε επηρεάσει ουσιαστικά.

Ο Μόρις Καστλ είναι ένας υπάλληλος της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών που πλησιάζει τη συνταξιοδότηση και επιθυμεί μονάχα τη γαλήνη του και να μοιραστεί τη ζωή του με τη μαύρη σύζυγό του από τη Νότια Αφρική, την οποία και είχε βοηθήσει να δραπετεύσει από το καθεστώς του απάρτχαιντ όταν είχε υπηρετήσει εκεί πριν από μερικά χρόνια. Όμως μια διαρροή πληροφοριών στην υπηρεσία ανατρέπει την ήρεμη ζωή του και οδηγεί όλους τους συναδέλφους του σε ένα σπιράλ καχυποψίας και παράνοιας. Ο Καστλ δεν αργεί να συνειδητοποιήσει ότι τόσο ο ίδιος όσο και όλοι, είναι απλά πιόνια σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων ανάμεσα στο Λονδίνο και τη Μόσχα. Οι ιδεολογίες στην προκειμένη περίπτωση μικρή σημασία έχουν. Ο Γκρην δεν είναι αφελής ώστε να εξιδανικεύσει τους Σοβιετικούς λόγω του φλερτ του με τον μαρξισμό. Οι τεχνικές τους, της αφαίμαξης κάθε είδους ανθρωπιάς από όποιον έχει την ατυχία να μπλέξει στα νύχια τους, της εργαλειοποίησης κάθε ανθρώπου, είναι οι ίδιες παντού.

Δεν είναι εύκολο να αναφερθεί κανείς σε όλες τις προεκτάσεις του μυθιστορήματος χωρίς να αποκαλύψει την εξέλιξη της πλοκής. Αρκεί όμως να αναφερθεί στη συμπόνια. Η συμπόνια ξεχωρίζει σαν το υπέρτατο αγαθό στο σύμπαν του Γκράχαμ Γκρην, είναι το υπερβατικό στοιχείο που μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους και να διασπάσει ιδεολογίες και νοητές διαχωριστικές γραμμές. Είναι τελικά εκείνο το χαρακτηριστικό που οδηγεί στην αυτοθυσία και σε ηρωικές υπερβάσεις σε έναν αντιηρωικό κόσμο. Και ο Γκρην είναι ο υπέρτατος αοιδός της. Όσο έντονη κι αν είναι η μελαγχολία του για την τάξη πραγμάτων, όσο κι αν οι στοχαστικοί πρωταγωνιστές του όπως ο Μόρις Καστλ αγωνίζονται με σημαδεμένη τράπουλα προκειμένου να χαράξουν την πορεία τους, ο Γκρην ποτέ δεν αφήνει την απόγνωση να επικρατήσει. Η συμπόνια νοηματοδοτεί από μόνη της τη ζωή.


Ο Ανθρώπινος Παράγοντας του Γκράχαμ Γκρην κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις

ελcblog

Βιβλίο

Εφέτος για δεύτερη χρονιά τα μικρά βιβλιοπωλεία της Ελλάδας ενώνονται και γιορτάζουν το τελευταίο Σάββατο του Σεπτέμβρη (26/9), την Ημέρα Μικρών Βιβλιοπωλείων με ένα μεγάλο αφιέρωμα στις Λέσχες Ανάγνωσης. Στις μικρές ή μεγάλες παρέες ανθρώπων που συναντιούνται μια φορά το μήνα και μιλούν για βιβλία.

Τα μικρά βιβλιοπωλεία είναι τα στέκια των Λεσχών Ανάγνωσης. Είναι οι χώροι που φέρνουν κοντά τους βιβλιόφιλους της κάθε γειτονιάς, οι χώροι που προωθούν το διάλογο γύρω από το βιβλίο. Είναι το ζεστό σκηνικό των αναζητήσεων όσων ψάχνονται και όσων θέλουν να συνεχίσουν να μαθαίνουν.

Την Ημέρα Μικρών Βιβλιοπωλείων θα έχουμε όλοι τη δυνατότητα να γίνουμε έστω και για λίγο, μέλη μιας Λέσχης Ανάγνωσης σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο. Να ζήσουμε την εμπειρία που για μερικούς κρατά χρόνια ολόκληρα, ενώ για άλλους τώρα πρόκειται να ξεκινήσει.

Τα βιβλιοπωλεία που συμμετέχουν στην Ημέρα Μικρών Βιβλιοπωλείων ετοιμάζουν νέες Λέσχες Ανάγνωσης, για μικρούς και μεγάλους, καθώς και εορταστικές θεματικές συναντήσεις. Οι αναγνώστες/τριες που θα επισκεφτούν τα μικρά βιβλιοπωλεία θα έχουν τη δυνατότητα να συναντηθούν με άλλους/ες βιβλιόφιλους/ες και να συζητήσουν για βιβλία. Οι μικροί/ες βιβλιόφιλοι/ες θα συμμετέχουν σε πρωτότυπες Λέσχες για παιδιά και θα παίξουν με αφορμή αγαπημένα βιβλία.

Η ασφάλεια είναι προτεραιότητα όλων και στην Ημέρα Μικρών Βιβλιοπωλείων και τα μικρά βιβλιοπωλεία πρόκειται να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να την παρέχουν. Άλλωστε οι Λέσχες Ανάγνωσης δεν είναι οι γνωστές εκδηλώσεις για βιβλία. Είναι συναντήσεις που πραγματοποιούνται σε μικρές ομάδες ατόμων.

Γι’ αυτό εφέτος η Ημέρα θα πραγματοποιηθεί με απαραίτητη δήλωση συμμετοχής, κατόπιν επικοινωνίας για κράτηση θέσης με το εκάστοτε βιβλιοπωλείο.

Η Ημέρα Μικρών Βιβλιοπωλείων πραγματοποιήθηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 28 Απριλίου του 2018 ως μια πρωτοβουλία της κοινότητας μικρών βιβλιοπωλείων Little Bookstores και της βιβλιοφιλικής σελίδας So much reading. Βασίζεται σε μια ιδέα που έρχεται από το εξωτερικό, όπου αρκετές χώρες αφιερώνουν μια ημέρα ή ακόμη και μία εβδομάδα στα μικρά τους βιβλιοπωλεία.

Σκοπός της είναι να αναδείξει πως τα μικρά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού και των κοινοτήτων μας. Είναι το μέρος όπου οι συγγραφείς μπορούν να συνδεθούν με τους αναγνώστες, όπου ανακαλύπτουμε νέους, άγνωστους κόσμους, όπου τα παιδιά γοητεύονται από τη συγκίνηση της ανάγνωσης που μπορεί να διαρκέσει μια ζωή.

https://www.huffingtonpost.gr/

Βιβλίο

MATSUO BASHO
Ο στενός δρόμος προς τα βάθη του Βορρά
εισαγωγή: Μαρία Αρώνη
μτφρ. - σχόλια: Μαρία Αρώνη - Κyoko Shibayama, εκδ. Αγρα, σελ. 194

Υπάρχουν δύο οδοί πρόσβασης στο αξιανάγνωστο αυτό βιβλίο, που αντιστοιχούν στα δύο του μέρη αλλά και σε δύο διαφορετικές κατηγορίες αναγνωστών. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το καθαυτό κείμενο είναι ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο που ο μεγάλος Ιάπωνας ποιητής Ματσούο Μπασό (1644-1694) έγραψε ταξιδεύοντας στον μακρινό, επικίνδυνο και ανεξερεύνητο Βορρά της χώρας του το 1689. Συνοδεύεται από εκτενή εισαγωγή, η οποία καταλαμβάνει την έκταση του μισού βιβλίου, καθώς και από αναλυτικά σχόλια. Αν η αναγνώστρια ή ο αναγνώστης είναι εξοικειωμένοι με τη μινιμαλιστική τέχνη του χαϊκού και υποψιάζονται, έστω διαισθητικά, τον πολιτισμικό κώδικα που κρύβεται πίσω από αυτήν, ας πιάσουν κατευθείαν το ημερολόγιο, που ο Μπασό, ώριμος ήδη και με κλονισμένη υγεία, συνέταξε οδοιπορώντας αλλά επεξεργάστηκε σχεδόν έως τον θάνατό του. Ας κρατήσουν την εισαγωγή και τα σχόλια για επιδόρπιο.

Θα μπορέσουν, άραγε, να συγκρατήσουν τη συγκίνησή τους εκεί όπου ο Μπασό αφήνει τη δική του να ξεσπάσει; Η ποιητική του πρόζα βαδίζει μαζί του, αναζητώντας και αποζητώντας ό,τι μπορεί να προσφέρει ένα οδοιπορικό: ιστορία, φύση, ανθρώπους.

Διαβάζουμε: «Ο Γιοσίτσουνε και οι επίλεκτοι, οι πλέον αφοσιωμένοι στρατιώτες του, οχυρώθηκαν στο Τακαντατσί, όμως η δόξα τους μέσα σε μια στιγμή έγινε άγριο χορτάρι». Μαζί με την ιστορία, που κάνει την πρόζα του Μπασό να δονείται με τρόπο αξεχώριστο από την ποίηση, έρχεται η φύση: «Θαμμένη κάτω απ’ το πυκνό χιόνι, η όψιμα ανθισμένη κερασιά δεν είχε ξεχάσει τον ερχομό της άνοιξης – αξιοθαύμαστη. Ηταν όπως το άρωμα που σκορπούν τα άνθη της δαμασκηνιάς στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού». Κι ύστερα, η πρόζα πυκνώνει σε στίχο: «Καυτή μέρα / την πήρε προς τη θάλασσα– / ο ποταμός Μόγκαμι».

Για τους αναγνώστες, ωστόσο, που εντρυφούν στην πεζογραφία και στο δοκίμιο, η σωστή πύλη ανάγνωσης είναι η εξαιρετική εισαγωγή της Μαρίας Αρώνη: «Το να ταξιδεύεις σημαίνει να είσαι σε αρμονία με τη φύση και τη δημιουργία, να αναζητάς την ποιητική αλήθεια και βαδίζοντας στα ίχνη των παλιών ν’ ανοίγεις παράλληλα νέο δρόμο». Η αναγνώστρια και ο αναγνώστης θα διαβάσουν, χωρίς περιττή σχολαστικότητα, για το πνεύμα και τη φιλοσοφία του «χαϊκάι», όπως επιχείρησε να το μεταρρυθμίσει ο Μπασό.

Θα μάθουν για το «φούεκι», που είναι η σταθερότητα, η διάρκεια, και για το «ριούκο», τη διαρκή αλλαγή: «Η σταθερή διάσταση του χαϊκάι δεν είναι μια παγιωμένη κατάσταση· παραδόξως, βρίσκεται στη διαρκή αλλαγή του, έτσι που το “διαρκώς μεταβαλλόμενο” γίνεται η ιδιαίτερη, “αμετάβλητη” ουσία του». Αλλά ποιος οδοιπόρος δεν το γνωρίζει; Και, υπό μια έννοια ευρύτερη: ποιος άνθρωπος που επιχειρεί να δημιουργήσει μακρόπνοα και όχι περιστασιακά, διασχίζοντας τον χρόνο με σταθερότητα αλλά και σε κίνηση, με υπομονή και συγκίνηση, δεν συγκροτεί την προσωπικότητά του όπως ακριβώς ο Μπασό την ταξιδιωτική ποιητική του πρόζα;

Η ιδιαίτερη, ωστόσο, γοητεία της κρύβεται και σε μία τρίτη γιαπωνέζικη λέξη, εκφράζοντας ένα νέο στοιχείο, στο οποίο έδωσε έμφαση ο Μπασό – πολύ χρήσιμο για τους καλλιτέχνες όλων των εποχών, που συχνά ρέπουν υπερβολικά προς το δράμα. Πρόκειται για το «καρουμί», που σημαίνει «ελαφρότητα», αντλώντας «κατεξοχήν από τη σύγχρονη λαϊκή καθημερινότητα».

Με αυτούς τους οδοδείκτες, τη σταθερότητα μέσα στην κίνηση και την ελαφρότητα, το άνοιγμα στην απλή καθημερινή ζωή, την παράδοση και την ανανέωση, μπορεί κατόπιν ο καθένας να διαβάσει το οδοιπορικό, να το ξαναδιαβάσει και να το απολαύσει.

Έντυπη Καθημερινή

Βιβλίο

«Νίκησε την (αυτο)κριτική!» του συγγραφέα και εκπαιδευτή ομάδων Olivier Clerc

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο το βιβλίο «Νίκησε την (αυτο)κριτική!» του συγγραφέα και εκπαιδευτή ομάδων Olivier Clerc. Ένα βιβλίο για το πώς να αποβάλλουμε από μέσα μας εκείνη την τυραννική φωνούλα που κρίνει ανελέητα τους πάντες και τα πάντα, μαζί και τον εαυτό μας. Εντάσσεται στη δημοφιλή σειρά «Νίκησε…».

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Το βιβλίο αυτό εντάσσεται στη δημοφιλή σειρά «Νίκησε…» που έχει κατακτήσει και τους Έλληνες αναγνώστες. Αυτή τη φορά το πρόβλημα που πρέπει να νικήσουμε είναι να αποβάλουμε από μέσα μας εκείνη τη φωνούλα η οποία δεν κάνει άλλη δουλειά από το να κρίνει τους πάντες και τα πάντα, χωρίς φυσικά να ξεχνά και εμάς τους ίδιους. Και ειδικά με τον εαυτό μας η φωνούλα είναι ανελέητη: δεν αφήνει να περάσει τίποτα. Οτιδήποτε και αν πούμε, οτιδήποτε και αν κάνουμε, η φωνούλα ανακοινώνει αμέσως την ετυμηγορία της. Το αποτέλεσμα είναι να δηλητηριάζεται η ζωή μας και οι σχέσεις μας με τους άλλους.

Είναι εντυπωσιακό το πόσο χρόνο αφιερώνουμε μέσα στη μέρα για να κρίνουμε τους άλλους αλλά και τον εαυτό μας. «Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε έναν δικαστή μέσα στο κεφάλι μας, τον οποίο ακούμε σχεδόν είκοσι ώρες το εικοσιτετράωρο. Και όχι μόνο δικαστή, αλλά και δήμιο», λέει ο συγγραφέας Olivier Clerc. Συγχρόνως, καθώς κρίνουμε συνεχώς τους άλλους και –εξ αντανακλάσεως– τον εαυτό μας, περνάμε μεγάλο μέρος του χρόνου μας τρέμοντας τις κρίσεις των άλλων: Τι θα σκεφθεί για μένα; Τι λένε για μένα; Αν κάνω αυτό ή εκείνο, τι θα σκεφθούν οι άλλοι; Η ανάγκη μας να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των δικών μας κρίσεων και των κρίσεων των άλλων ασκεί πάνω μας μια διαρκή πίεση η οποία κουράζει και έχει ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής μας.

Υπάρχει τρόπος για να αντιμετωπιστεί αυτή η εσωτερική τυραννία; Ναι, απαντά ο Olivier Clerc. Με αυτό το βιβλίο του προτείνει ένα ειδικό πρόγραμμα διάρκειας 21 ημερών για να εξαλείψουμε μια για πάντα τις σκέψεις και τους ασυνείδητους αυτοματισμούς που κληρονομήσαμε από τους γονείς και το περιβάλλον μας, και που μας ωθούν να κρίνουμε και να κατακρίνουμε συνεχώς τους πάντες και τα πάντα, μαζί και τον εαυτό μας. Είναι ένα πρόγραμμα που μας βοηθά να αναπτύξουμε την ευθυκρισία μας, να αντικαταστήσουμε τις απαιτήσεις μας με προτιμήσεις, να ξεπεράσουμε τους φόβους μας, να απελευθερώσουμε τις θετικές δυνατότητές μας και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας.
Το βιβλίο περιλαμβάνει 21 κεφάλαια για προσωπική δουλειά σε όλα τα επίπεδα (σκέψεις, συναισθήματα, συμπεριφορές), τεστ για την παρακολούθηση της πορείας του προγράμματος, ασκήσεις για την κατανόηση της ουσίας του προβλήματος και εβδομαδιαίους απολογισμούς για την αξιολόγηση της προόδου. Στη σειρά «Νίκησε…» κυκλοφορούν επίσης βιβλία για το στρες, τον φόβο, τις τοξικές σχέσεις, τη ζήλια, το «e-κόλλημα», την γκρίνια.

Ο Olivier Clerc είναι συγγραφέας και εκπαιδευτής ομάδων. Εδώ και τριάντα χρόνια ακολουθεί μια πορεία που συνδυάζει την πνευματικότητα με την προσωπική ανάπτυξη. Έχει συγγράψει μεγάλο αριθμό βιβλίων, τα σημαντικότερα από τα οποία είναι: La grenouille qui ne savait pas qu’elle était cuite (που μεταφράστηκε σε δέκα γλώσσες), Le Don du pardon και Mettre de l’ordre en soi. Μαζί με τη σύζυγό του, Annabelle, ήταν από τους πρώτους που οργάνωσαν ημερίδες και σεμιναριακούς κύκλους «Συγγνώμης», που σήμερα είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς σε όλο τον κόσμο.
Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του: www.olivierclerc.com

Βιβλίο

Όπως διαβάζουμε, τo site φιλοξενεί αυτή τη στιγμή, 300 χιλιάδες τίτλους, από 105 χιλιάδες συγγραφείς, οι οποίοι ανήκουν σε 75 διαφορετικές κατηγορίες

Όταν έρθει η ώρα να αναζητήσεις κριτικές για ένα βιβλίο, εσύ που κοιτάς πρώτα; Όταν θες να συζητήσεις για τα αγαπημένα σου αναγνώσματα και να ανταλλάξεις τις δικές σου απόψεις γύρω από αυτά, ποια εφαρμογή ανοίγεις; Μέχρι… χθες, έπρεπε να βασίζεσαι σε πολλά και διαφορετικά site, όπως ξένες πλατφόρμες, όπου συνήθως το περιεχόμενο είναι στα αγγλικά, ή στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Από σήμερα, όμως, ξεχνάς το πήγαινε-έλα σε διαφορετικές ιστοσελίδες, μιας και ήρθε το Bookfriends.gr!

Το Bookfriends.gr φιλοδοξεί να ενώσει όλους τους βιβλιοφάγους της χώρας σε μία σελίδα, η οποία έρχεται να προσφέρει κάτι που έλειπε από την κοινότητα των Ελλήνων αναγνωστών. Μέσα από την πλατφόρμα θα μπορείς να αναζητήσεις χιλιάδες βιβλία, σύγχρονα, αλλά και παλιότερα. Όπως διαβάζουμε στην σελίδα, το Bookfriends φιλοξενεί αυτή τη στιγμή, 300 χιλιάδες τίτλους, από 105 χιλιάδες συγγραφείς, οι οποίοι ανήκουν σε 75 διαφορετικές κατηγορίες. Και αυτός ο κατάλογος θα γίνεται όλο και πιο μεγάλος με τον καιρό.

Η αναζήτηση ενός βιβλίου είναι μόνο η αρχή. Σκοπός του Bookfriends.gr είναι να δώσει αξία σε όλες τις κριτικές και να αποτελέσει έναν χώρο για όλες τις απόψεις. Μόλις βρεις το βιβλίο που σε ενδιαφέρει, θα μπορείς να το βαθμολογήσεις με αστέρια, από το 1 μέχρι το 10. Επιπλέον, μπορείς να εμπλουτίσεις την περιγραφή ενός βιβλίου που θα τοποθετήσεις στη εικονική βιβλιοθήκη σου με σχετικές λέξεις-κλειδιά.

Στο προσωπικό σου προφίλ θα μπορείς επίσης να φτιάξεις μία λίστα επιθυμιών, για να κρατάς σε μία σειρά τα βιβλία που σχεδιάζεις να διαβάσεις. Για τα πιο “hot” βιβλία που σε ενδιαφέρουν, μπορείς ακόμα και να λαμβάνεις ειδοποιήσεις, ακολουθώντας τα. Το follow δεν περιορίζεται σε βιβλία, καθώς μπορείς επίσης να ακολουθήσεις συγγραφείς, εκδότες, αλλά, και άλλους χρήστες, έτσι ώστε να μαθαίνεις άμεσα πότε προστίθεται μία νέα κριτική.

Η αλληλεπίδραση μεταξύ χρηστών είναι ένα ακόμα βασικό χαρακτηριστικό του Bookfriends. Πέρα από το follow, θα μπορείς να επικοινωνήσεις απευθείας με έναν χρήστη και να αναγνωρίσεις, μέσω “like”, τα σχόλια τα οποία βρήκες χρήσιμα.

Φτιάχνοντας κι εσύ το προφίλ σου, μπορείς να ξεκινήσεις άμεσα να μοιράζεσαι τις απόψεις σου για τα βιβλία που διαβάζεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα e-mail ή, διαφορετικά, μπορείς να κάνει εγγραφή και με τον Facebook λογαριασμό σου. Μάλιστα, όσο πιο πολύ συμμετέχεις, γράφοντας κριτικές για βιβλία, θα ανεβαίνεις επίπεδο και θα αποκτάς καινούργια “badges” στο προφίλ σου. Αυτό θα σου δώσει πρόσβαση σε αποκλειστικά προνόμια και προσφορές, στο μέλλον. Αν σου αρέσουν αυτά που διαβάζεις, τότε τσέκαρε το Bookfriends.gr και φτιάξε το λογαριασμό σου.

Και όλα τα παραπάνω είναι μόνο η αρχή, καθώς το Bookfriends.gr μόλις ξεκίνησε τη λειτουργία του. Ανυπομονούμε να δούμε την εξέλιξη που θα έχει η πλατφόρμα, αλλά, ήδη από τα πρώτα δείγματα, οι εντυπώσεις μας είναι πολύ θετικές.

Βιβλίο

Ο χρόνος που περνάμε στη φύση είναι σημαντικός για την ψυχική μας υγεία, σύμφωνα με το βιβλίο «Χάνοντας την Εδέμ: Γιατί τα μυαλά μας χρειάζονται το άγριο»

H σύνδεση με τον φυσικό κόσμο είναι απαραίτητη τόσο για την ψυχική μας υγεία όσο και για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, σύμφωνα με τη Λούσι Τζόουνς, συγγραφέα του βιβλίου «Losing Eden: Why Our Minds Need the Wild» (Χάνοντας την Εδέμ: Γιατί τα μυαλά μας χρειάζονται το άγριο).

Η πανδημία ήταν μια εποχή θλίψης, μοναξιάς και άγχους για ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Οι ευκαιρίες συναντήσεων με αγαπημένα πρόσωπα ήταν ελάχιστες και ο τρόπος ζωής ανατράπηκε. Σε μια προσπάθεια να αναζητήσουν παρηγοριά και αποφόρτιση, πολλοί άνθρωποι εκτίμησαν εκ νέου τον φυσικό κόσμο.

Πολλοί από εμάς δεν συνειδητοποιούσαμε πως η ανθρώπινη δραστηριότητα -κυκλοφορία, θόρυβος, ρύπανση- επηρεάζει το περιβάλλον μας.

Κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού, ιστορίες για επιστροφή της άγριας ζωής σε αστικές περιοχές ήταν συχνές, από αγριοκάτσικα να περιπλανώνται στην ουαλική πόλη Λαντούντνο, έως βουβάλια σε αυτοκινητόδρομους στο Δελχί πολλαπλασιάστηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

«Άρχισα να ερευνώ τη σχέση φύσης και ανθρώπινης ψυχικής υγείας για το βιβλίο μου, αφού διαπίστωσα ότι το περπάτημα στο Walthamstow Marshes του Λονδίνου ήταν δυναμικά θεραπευτικό σε μια περίοδο εθισμού και κατάθλιψης» ανέφερε η συγγραφέας σε συνέντευξή της στο Vogue.

«Όταν έγινα νηφάλια, χρειάστηκα υγιείς τρόπους για να καταπραΰνω τις μεταβολές των συναισθημάτων, βρέθηκα στη φύση για πρώτη φορά στην ενηλικίωση, για θεραπεία και ανάκαμψη.

Η σύνδεση με τον φυσικό κόσμο έγινε μια τακτική δραστηριότητα που έπρεπε να κάνω κάθε μέρα, παράλληλα με την ψυχιατρική, την ψυχοθεραπεία και την υποστήριξη φίλων, οικογένειας και άλλων εθισμένων», τόνισε.

«Το αποτέλεσμα ήταν τόσο ισχυρό που σύντομα άρχισα να ερευνώ ακριβώς πώς και γιατί η επαφή και η σχέση με τη φύση επηρεάζει την ψυχολογική και συναισθηματική υγεία μας και, αντίθετα, αν η απομάκρυνσή μας από τη φύση είναι κακή για την ψυχική μας ευημερία», εξήγησε η Λούσι Τζόουνς.

Η συγγραφέας διαπίστωσε πολλά και διάφορα επιστημονικά στοιχεία ότι φύση μας επηρεάζει από το κεφάλι έως τα δάχτυλα των ποδιών μας μέσω διαφορετικών οδών, ανακάμπτουμε από το άγχος πιο γρήγορα και πληρέστερα μετά την έκθεση στη φύση σε σύγκριση με τα δομημένα περιβάλλοντα και το ανοσοποιητικό μας σύστημα επωφελείται όταν είμαστε σε αυτήν τη χαλαρή κατάσταση.
Εν τω μεταξύ, οι ήχοι της φύσης -πουλιών ή νερό που ρέει- συνδέονται με ένα πιο ισορροπημένο νευρικό σύστημα.

Το περπάτημα σε έναν δεντρόφυτο δρόμο μειώνει τη δραστηριότητα στον εγκέφαλο που σχετίζεται με τη θλίψη, το μυαλό ή τη μελαγχολία.

«Η πανδημία προκαλεί πολλούς από εμάς να εξετάσουμε τη σχέση μας με την υπόλοιπη φύση και με άλλους τρόπους – κυρίως επειδή βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι με την κρίση για το κλίμα και τη βιοποικιλότητα.

Για αρκετό καιρό χρειαζόμασταν μια σημαντική επανεκτίμηση της σχέσης μας με τον ζωντανό κόσμο, από τον αντίκτυπο που έχουμε στα άλλα είδη μέχρι τον τρόπο που χρησιμοποιούμε και κυριαρχούμε στη γη» τόνισε η συγγραφέας.

Η Λούσι Τζόουνς, δημοσιογράφος θέτει στο βιβλίο το ερώτημα αν όταν χάνουμε τον δεσμό μας με τον φυσικό κόσμο, μήπως επίσης χάνουμε μέρος του εαυτού μας.

Το βιβλίο είναι ένα ταξίδι από τα δασικά σχολεία στο Ανατολικό Λονδίνο, στην Παγκόσμια τράπεζα σπόρων Σβάλμπαρντ στα αρχέγονα δάση της Πολωνίας και στους καναπέδες των οικοθεραπευτών.

Επείγουσα και αναζωογονητική, η απώλεια της Εδέμ είναι μια κραυγή για έναν πιο άγριο τρόπο ζωής -για την εξεύρεση ασύλου στο έδαφος και τη χαρά στα δέντρα- που μπορεί να μας βοηθήσουν να σώσουμε τον ζωντανό πλανήτη, αλλά και τους εαυτούς μας από ένα μέλλον οικολογικού πένθους.

πηγή : ΑΠΕ – ΜΠΕ

Βιβλίο

Το βιβλίο που αναλύει για πρώτη φορά τους τρόπους των αιωνόβιων Ιαπώνων για αισιόδοξη και δραστήρια ζωή

Σύμφωνα με τους Ιάπωνες, όλοι έχουμε ένα ικιγκάι, έναν λόγο ύπαρξης. Κάποιοι έχουν ήδη βρει το ικιγκάι τους κι έχουν επίγνωση αυτού, άλλοι το κουβαλάνε μέσα τους, άλλοι το ψάχνουν ακόμα. Το ικιγκάι είναι ένα από τα μυστικά για μακρά, νεανική και ευτυχισμένη ζωή, σαν τη ζωή των κατοίκων της Οκινάουα, του νησιού με τον μακροβιότερο πληθυσμό στον κόσμο.

Το βιβλίο αυτό αναλύει για πρώτη φορά τους τρόπους των αιωνόβιων Ιαπώνων για αισιόδοξη και δραστήρια ζωή, αποκαλύπτοντάς μας το πώς τρέφονται, πώς κινούνται, πώς δουλεύουν, πώς τα πάνε μεταξύ τους και -το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό– πώς βρίσκουν το ικιγκάι που δίνει νόημα στη ζωή τους και τους κάνει να ζουν εκατό χρόνια σε απόλυτα καλή φόρμα.

«Το Ικιγκάι αποκωδικοποιεί τα απλά μυστικά που θα μας βοηθήσουν να ζήσουμε μια μακρά, ενδιαφέρουσα και εντέλει ευτυχισμένη ζωή. Η επιστημονική μελέτη συνδυάζεται εξαιρετικά με τις μαρτυρίες, σ’ ένα βιβλίο που δε θα μπορείτε να αφήσετε από τα χέρια σας. Τρυφερό, υπομονετικό, αγαθό, το Ικιγκάι είναι ένα απαλό νεύμα για να βρεις το δικό σου ταξίδι», γράφουν οι New York Times.

Το βιβλίο Ικιγκάι των Γκαρθία (Κιράι) Έκτορ και Μιράλλιες Φρανσέσκ σε μετάφραση Αγαθής Δημητρούκα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

 

Βιβλίο

Όταν διάβασα το πρώτο βιβλίο της Δήμητρας Ιωάννου, «Κασσάνδρα: Το μυστικό της μάγισσας», κατάλαβα από τις πρώτες κιόλας σελίδες πως είχα να κάνω με ένα μεγάλο συγγραφικό ταλέντο το οποίο όχι μόνο είχε τρομερές δυνατότητες εξέλιξης με το πέρασμα του χρόνου, αλλά και θα μας προσέφερε μελλοντικά ιστορίες που θα μας συγκινούσαν και θα τραγουδούσαν στην καρδιά μας.

«Το τραγούδι της Αννέτας«, λοιπόν, είναι μια τέτοια ιστορία. Είναι η ιστορία δύο γυναικών -αν κι επί της ουσίας είναι τριών- που αν κι έζησαν σε εντελώς διαφορετικές εποχές, σε εντελώς παράταιρους τόπους και καιρούς, η μοίρα έμελλε να τις ενώσει με τον πιο παράξενο τρόπο, οδηγώντας τες σε ένα κοινό μονοπάτι που θα μπορούσε να έχει είτε το ίδιο, είτε διαφορετικό τέλος για την κάθε μία. Και η κάθε ιστορία από αυτές έχει τη δικιά της μαγεία.

Στην Αθήνα του σήμερα, η Άννα πλησιάζει επικίνδυνα το κατώφλι των σαράντα χρόνων και οι οικείοι της έχουν αρχίσει της προκαλούν άγχος, αφού θα έπρεπε ήδη να έχει παντρευτεί και να έχει κάνει παιδιά, κάτι που φαντάζει να απομακρύνεται ως πιθανότητα να συμβεί μέρα με την ημέρα. Και τότε, στη ζωή της Άννας μπαίνει ο Ανάργυρος Σοφιανός, πλούσιος, επιτυχημένος, δημοφιλής, ένας άντρας που κάθε γυναίκα θα επιθυμούσε να σταθεί στο πλευρό του. Έρχεται η πρόταση γάμου και παρά που η Άννα δεν είναι ερωτευμένη μαζί του, αλλά τον εκτιμά ως άνθρωπο, αποφασίζει να πει το μεγάλο ναι, προσπαθώντας πραγματικά να κάνει τον γάμο αυτό να λειτουργήσει, αν και σύντομα ανακαλύπτει πως το να περιμένει εκδήλωση συναισθημάτων από μεριάς του άντρα της είναι μάταιο. Μοναδική φωτεινή αχτίδα στη ζωή της, ο Μενέλαος, από τον οποίο προσπαθεί να κρατηθεί μακριά παρά την παράξενη έλξη που νιώθει για εκείνον. Και μέσα σ’ όλα αυτά, η Άννα αρρωσταίνει βαριά και μια σειρά τυχαίων γεγονότων οδηγούν τους φίλους της στο συμπέρασμα πως η κλινική του Ανάργυρου δεν είναι αυτό που δείχνει και πως μεγάλα μυστικά κρύβονται πίσω από τη δράση της.

Στην Ζάκυνθο της ενετοκρατίας -αν και στο βιβλίο δεν αναφέρεται ξεκάθαρα το όνομα του νησιού, αλλά είναι κάτι που το καταλαβαίνεις από μόνος σου κατά την ανάγνωση-, η νεαρή και όμορφη κοντεσίνα Αννέτα έχει επιστρέψει στα πατρογονικά της χώματα, μαζί με τον πατέρα της και την αδερφή της. Εκείνη λατρεύει τη ζωή στο νησί και οι κάτοικοί του λατρεύουν την ίδια, που είναι ολόφρεσκη σαν την άνοιξη και χαμογελαστή σαν την ευτυχία. Εκεί θα γνωρίσει η Αννέτα τον Μέλιο και οι δύο νέοι θα ερωτευτούν παράφορα, ανταλλάσσοντας όρκους αιώνιας αγάπης. Όμως τα γεγονότα θα τος προλάβουν και ένα μεγάλο μυστικό θα φέρει τα πάνω κάτω στις ζωές τους αλλάζοντας τα πάντα. Κι εκεί που είναι αποφασισμένοι να ξεφύγουν από τη μοίρα τους και να ζήσουν μια νέα ζωή, ένας φονιάς κάνει την εμφάνισή του στο νησί και ανατρέπει τα πάντα για ακόμα μία φορά, σκορπώντας τον φόβο και τον θάνατο, αλλά φέρνοντας παράλληλα, αλήθειες στην επιφάνεια που είχαν προσπαθήσει να μείνουν καλά κρυμμένες και που σ’ έναν βαθμό, τα κατάφεραν, χωρίς να ξέρουν όμως πως τίποτα δεν μένει κρυφό για πάντα.

Όσοι έχετε διαβάσει την άποψή μου για την «Κασσάνδρα», θα γνωρίζετε ήδη πως είναι ένα από τα ελληνικά εκείνα μυθιστορήματα που λάτρεψα την χρονιά που μας πέρασε. Σ’ ένα είδος που μοιάζει να βαλτώνει, η Δήμητρα Ιωάννου ήρθε να κάνει την διαφορά και να προσφέρει κάτι που συνδυάζει το παλιό με το σύγχρονο και το κράμα αυτό αποδείχτηκε όχι μόνο μια έξυπνη συνταγή, αλλά μια επιτυχημένη συνταγή. Φέτος, λοιπόν, ακολουθώντας το μοτίβο της «Κασσάνδρας», μας προσφέρει την Αννέτα, η τριτοπρόσωπη αφήγησης της οποίας μας ταξιδεύει στο χρόνο, ανάμεσα σε δύο αιώνες, τον 21ο του σήμερα που ζούμε κι εμείς οι ίδιοι, και τον 17ο, ταξιδεύοντάς μας στα ενετοκρατούμενα Επτάνησα. Κι ενώ από την «Κασσάνδρα» κιόλας, είχε καταφέρει να χειριστεί ιδιαίτερα καλά τους χρόνους της αφήγησης, στην «Αννέτα» δεν μπορούμε να βρούμε το παραμικρό ψεγάδι. Ισορροπημένα, μετρημένα και άρτια δομημένα κεφάλαια, μοιράζουν ισάξια και δίκαια τον χρόνο ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, παρατείνοντας έτσι την αγωνία μας και δίνοντάς μας κάθε φορά τόσες πληροφορίες, όσες χρειάζονται προκειμένου να καταλήξουμε σε υποθέσεις, αλλά όχι σε συμπεράσματα. Όχι πριν να είναι η κατάλληλη ώρα να το κάνουμε.

Με την πρώτη ιστορία, αλλά και με την πρωταγωνίστριά της, την Άννα, είναι εύκολο να ταυτιστούμε γιατί θα μπορούσε να είναι η ιστορία κάθε γυναίκας εκεί έξω, κάθε γυναίκας που στην σύγχρονη κοινωνία καταδιώκεται από την επιθυμία των άλλων να ελέγξουν τη ζωή της επειδή πρέπει να ακολουθήσει ορισμένα πρότυπα. Να γίνει σύζυγος, μάνα… Κανείς δεν ρωτάει μια γυναίκα που πλησιάζει στη μέση ηλικία τη θέλει πραγματικά να κάνει και ο έρωτας, φαντάζει να μην έχει σημασία. Κι όμως, ποτέ δεν παύει να έχει, σε όποια ηλικία κι αν φτάσεις και το να πράξεις βεβιασμένα σύμφωνα με τα θέλω των άλλων και όχι τα δικά σου, είναι το μεγαλύτερο και πιο καταστροφικό λάθος που μπορείς να κάνεις, χάνοντας τη ζωή σου μέσα στην καθημερινότητά σου αλλά κυρίως, τον ίδιο σου τον εαυτού. Όσον αφορά την δεύτερη ιστορία, αυτό που μας αγγίζει και μας συγκινεί είναι η αλήθεια της, τα πηγαία συναισθήματα των πρωταγωνιστών της, η τραγικότητά της που αποδεικνύει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πως η αγάπη δεν φθείρεται, δεν χάνεται, μένει αναλλοίωτη στο πέρασμα των χρόνων και ταξιδεύει σαν μουσική , σαν νότες , που κατευθύνονται από τον άνεμο μέχρι να βρουν τον προορισμό τους.

Ένα βιβλίο γεμάτο χρώματα, αρώματα, γεύσεις. Μια ιστορία μοιρασμένη ανάμεσα στην Αθήνα του σήμερα και την Ζάκυνθο του 17ου αιώνα. Η Δήμητρα Ιωάννου χειρίζεται με μεγάλη μαεστρία το κείμενό της, που σε προσωπικό επίπεδο, μου δημιούργησε συναισθήματα αγάπης όμοια με εκείνα που μόνο ο Ξενόπουλος έχει καταφέρει να γεννήσει μέσα μου. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι ιστορικό, αποδεικνύει μέσα από τις μικρές του λεπτομέρειες την έρευνα που έχει γίνει, αλλά και που σκιαγραφεί μια άλλη εποχή ζωντανεύοντάς την εμπρός στα μάτια μας, κάτι που ενισχύει η χρήση της επτανησιακής ντοπιολαλιάς που σε γοητεύει και μοιάζει με τραγούδι από μόνη της. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι αστυνομικό, κρύβει μέσα του μεγάλο μυστήριο, αγωνία, πάθη, ανατρεπτικό και αποκαλυπτικό. Ένα βιβλίο που χωρίς να είναι μεταφυσικό, δεν ακυρώνει την έννοια, αλλά την διαποτίζει με μαγεία. Ξέρω πως ήδη έχω πει πάρα πολλά για την «Αννέτα» αλλά πιστέψτε με, θα μπορούσα να πω περισσότερα, τώρα που η καρδιά ηρέμησε στο στήθος μου και τα δάκρυά στέγνωσαν στα μάτια μου. Γιατί γυρίζοντας την τελευταία σελίδα του βιβλίου, το μοναδικό που μπορούσα να νιώσω ήταν αγάπη… απέραντη αγάπη που κόντρα σε όλα, κόντρα στη λογική, στη μοίρα, στο πεπρωμένο, τους κακούς οιωνούς, δεν μπορούσε να πεθάνει γιατί είχε τη θέληση να ζήσει. Όπως και οι μοναδικές πρωταγωνίστριες της Δήμητρας που θα ζουν για πάντα στην καρδιά των αναγνωστών./https://blog.psichogios.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.