Ιουνίου 25, 2019

Βιβλίο

Η Οδύσσεια Μέσα μας: Ο Johan Wolfgang Denzinger ερμηνεύει με επαναστατικό τρόπο την Ομήρου Οδύσσεια

Ο Γερμανός συγγραφέας Wolfgang Denzinger είναι λάτρης της Ελληνικής μυθολογίας και έχει αφιερώσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στον αποσυμβολισμό και στην ερμηνεία της.


Από τον τεράστιο πλούτο της ελληνικής μυθολογίας, ο συγγραφέας ξεχώρισε την Ομήρου Οδύσσεια στην οποία είδε πολλά παραπάνω από μια απλή εξιστόρηση της περιπλάνησης του Οδυσσέα.

Ο Wolfgang συνδέει τους σταθμούς του Οδυσσέα με τους 12 σταθμούς της ανθρώπινης πλάνης. Κάθε σταθμός, όχι μόνο περιγράφει μια ανθρώπινη πλάνη αλλά καταδεικνύει ξεκάθαρα και τον τρόπο που μπορούμε να την ξεπεράσουμε.

Έτσι, φέρνει στο φως μια πτυχή του έπους που το αναδεικνύει σε έναν απόλυτο αυτογνωσιακό οδηγό που επιτρέπει στον αναγνώστη να αντιπαραβάλει τη ζωή του και να αυτοπροσδιοριστεί στο ταξίδι αυτό που δεν είναι άλλο από το ταξίδι της ψυχής μας.

« Ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο χωρίς να γνωρίζουμε από πού ήρθαμε, ενώ ακόμη λιγότερο γνωρίζουμε πού πηγαίνουμε, ποιοι είμαστε και ποιος ο σκοπός της ζωής μας.

Χαρακτηρίζουμε δε την απόπειρά μας να προσεγγίσουμε στοιχειωδώς τα ερωτήματα αυτά ως «δρόμο της αυτογνωσίας». Aναπτύσσουμε νοητικές κατασκευές με τη μορφή θεωριών. Ωστόσο ενδιαφέρον έχει βασικά μόνο, πόσο διαρκούν και πότε λυτρωνόμαστε από αυτές μέσω νέων. Περνούν τότε ως «ξεπερασμένες θεωρίες» στην ιστορία και γελοιοποιούνται, ενώ οι άνθρωποι που τις δημιούργησαν και τις πίστεψαν χαρακτηρίζονται ανίδεοι ή αμαθείς.

Ως προκαταλήψεις περασμένων εποχών οι παλιές θεωρίες απορρίπτονται τώρα υποτιμητικά. Εξού και πιστεύουμε ακόμη περισσότερο στις θεωρίες του παρόντος, οι οποίες είναι –σε τελική ανάλυση– ως νεότερες πολύ πιο προχωρημένες. Ένα είναι σίγουρο: έτσι ακριβώς σκέφτονταν και οι πρόγονοί μας. Πάντα θεωρούσαν σωστές τις νεότερες θεωρίες, ξεπερασμένες και κατά βάση εσφαλμένες τις παλιές.

Μήπως η διαδικασία αυτή αποτελεί τελικά συστατικό μέρος του «quo vadis?»; Αξίζει τον κόπο να το σκεφτούμε. Δεδομένου ότι η απόρριψη θεωριών είναι μέρος της διαδρομής μας, τότε πλάνη και σφάλμα ανήκουν επίσης στον δρόμο αυτό –κι ως εκ τούτου και στο νόημα της ύπαρξής μας»

Το βιβλίο συναρπάζει τον αναγνώστη με έναν καταιγισμό αποσυμβολισμών και ερμηνειών που τον κάνει να σταματάει κάθε λίγο για να αναλογιστεί όσα διάβασε. Πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται ξανά και ξανά.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

Βρείτε το βιβλίο στη διεύθυνση www.chironas.gr

Διαβάστε τη συνέντευξη του Johan Wolfgang Denzinger εδώ

Ο Johan Wolfgang Denzinger έρχεται στην  Eλλάδα Διαβάστε περισσότερα εδώ

Βιβλίο

Ο Φάμπιαν έκοψε ένα κλαδάκι που εξείχε από κάποιον φράχτη. "Φοβάμαι πως ακολουθεί η ηλιθιότητα", απάντησε.

"Στην πόλη μου, η ηλιθιότητα έχει έρθει προ πολλού", είπε το κορίτσι. "Τι μπορούμε να κάνουμε, όμως;"

"Τούτη η τεράστια πόλη, που είναι χτισμένη από πέτρα, δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου, με το πέρασμα του χρόνου. Κι αν πεις για τους κατοίκους της, έχουν αποτρελαθεί καιρό τώρα. Ανατολικά βασιλεύει το έγκλημα, δυτικά η διαστροφή, βόρεια η φτώχεια, στο κέντρο η απάτη, και σε όλα τα σημεία του ορίζοντα απλώνεται η παρακμή".

"Και μετά την παρακμή τι ακολουθεί;"

Ο Φάμπιαν έκοψε ένα κλαδάκι που εξείχε από κάποιον φράχτη. "Φοβάμαι πως ακολουθεί η ηλιθιότητα", απάντησε.

"Στην πόλη μου, η ηλιθιότητα έχει έρθει προ πολλού", είπε το κορίτσι. "Τι μπορούμε να κάνουμε, όμως;"

"Όποιος είναι αισιόδοξος θα πέσει σε απελπισία. Εγώ, που είμαι μελαγχολικός τύπος, δεν θα πάθω τίποτα. [...] Παρακολουθώ και περιμένω. Περιμένω να νικήσει η αξιοπρέπεια. Όταν συμβεί αυτό, τότε θα μπορέσω κι εγώ να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στην ανθρωπότητα. Προς το παρόν όμως περιμένω, όπως ο άθεος το θαύμα. Αγαπητή μου δεσποινίς, δεν σας γνωρίζω καλά. Παρ' όλα αυτά, ή μάλλον ακριβώς γι' αυτό, θα ήθελα να σας εμπιστευθώ μια δοκιμασμένη υπόθεση εργασίας, που θα σας βοηθήσει στις συναναστροφές σας. Πρόκειται για μια θεωρία -δεν έχει σημασία αν είναι σωστή ή όχι- που έχει εξαιρετικά αποτελέσματα, όταν την εφαρμόζει κανείς".

"Και ποια είναι αυτή η υπόθεση εργασίας;"

"Θεωρήστε ότι όλοι οι άνθρωποι, εκτός από τα παιδιά και τους γέρους, είναι, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, τρελοί! Εφαρμόστε το και, πολύ σύντομα, θα διαπιστώσετε πόσο χρήσιμη είναι η αυμβουλή μου".

"Να ξεκινήσω από εσάς;" ρώτησε εκείνη.

"Οπωσδήποτε", είπε ο Φάμπιαν.

Όταν,το 1931,κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το μυθιστόρημα "Φάμπιαν"του Έριχ Κέστνερ,η εθνικο-σοσιαλιστική εφημερίδα Volkischer Beobachter έσπευσε να το χαρακτηρίσει "εκδοτικό σκουπίδι ".Ο κριτικός που υπέγραφε το κείμενο ήταν,φυσικά,ανώνυμος και ο χαρακτηρισμός αποτέλεσε, και αποτελεί μέχρι σήμερα,τίτλο τιμής.Άλλωστε, λίγους μόλις μήνες αργότερα,το βιβλίο είχε πουλήσει πάνω από 30.000 αντίτυπα,σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Κι όμως,το αριστούργημα του Κέστνερ δεν ευτύχησε να παρουσιαστεί στους αναγνώστες, όπως ακριβώς το έγραψε και το παρέδωσε ο ίδιος ο δημιουργός του.Ο επιμελητής και ο εκδότης προχώρησαν σε μια σειρά αλλαγών.Κι ένα ολόκληρο κεφάλαιο λογοκρίθηκε.Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες,για να κυκλοφορήσει το βιβλίο για πρώτη φορά πλήρες και χωρίς περικοπές. Η ανά χείρας έκδοση περιλαμβάνει την αρχική μορφή και τον αρχικό τίτλο του μυθιστορήματος,ενώ στο Παράρτημα οι αναγνώστες έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν λεπτομερώς την περιπέτεια του βιβλίου.
Ο συγγραφέας αφηγείται την ιστορία του Γιάκομπ Φάμπιαν,άνεργου διδάκτορα της φιλολογίας, ο οποίος, στις αρχές της δεκαετίας του ’30, εξερευνά τον βερολινέζικο κόσμο της νύχτας. Γύρω του ακμάζουν τα πορνεία, τα ατελιέ των καλλιτεχνών και τα παράνομα καμπαρέ, η ανεργία μαστίζει την κοινωνία,ο πληθωρισμός καλπάζει,οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις καταλήγουν σε βίαιες συγκρούσεις. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης καταρρέει,η πόλη βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οι κάτοικοί της ζουν, ερωτεύονται,πολιτικοποιούνται σαν να μην υπάρχει αύριο,βιώνουν την πνευματική τους παρακμή και βυθίζονται στο αλκοόλ και στις καταχρήσεις, γνωρίζοντας πολύ καλά πως το μέλλον δεν υπόσχεται τίποτα.Και,μέσα στη γενικευμένη ανηθικότητα, ο ήρωας του έργου παλεύει να επιβιώσει, παραμένοντας ένας ηθικός άνθρωπος.
Ο Κέστνερ,ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς συγγραφείς,με εντυπωσιακή γλωσσική μαεστρία, προσφέρει στους αναγνώστες ένα εξαιρετικά απολαυστικό μυθιστόρημα και ταυτόχρονα προφητική μαρτυρία για την Ευρώπη του Μεσοπολέμου και την εποχή πριν από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.

"Der Gang vor die Hunde",
η πρώτη γραφή του Φάμπιαν

Στην ελληνική έκδοση περιλαμβάνεται,όπως είπα ήδη πιο πάνω,και το επίμετρο του Sven Hanuschek επιμελητή της γερμανόγλωσσης (2013),στο οποίο γίνεται πλήρης παρουσίαση,κριτική προσέγγιση και ανάλυση του μυθιστορήματος που τοποθετείται και πολύ σωστά,πιστεύω,πρώτα στο ιστορικό/πολιτικό/κοινωνικό πλαίσιο της εποχής που γράφτηκε και μετά και στις θυελλώδεις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Ο Hanuschek φωτίζει το έργο εξαιρετικά και δίνει στον σημερινό αναγνώστη πολλά κλειδιά για να καταλάβει καλύτερα το φαινομενικά απλό κείμενο του Κέστνερ μα που γίνεται σε δεύτερη,πιο προσεκτική ανάγνωση ή αν θέλετε μετά τα γελάκια από τα ευτράπελα της αρχής -πριν σφίξουν οι καταστάσεις δηλαδή στο παραλυμένο και τραγικό από μια άποψη Βερολίνο του μεσοπολέμου-,ένα μελαγχολικό και σκοτεινό κείμενο,στιγματισμένο από την ασχήμια, την τρέλα και τη νοσηρότητα μιας κοινωνίας σε κατάρρευση,γραμμένο όμως με σαρκαστική διάθεση, πικρία,προβληματισμό και μια θλίψη σχεδόν ηρωική(μόνος εναντίον πολλών)για την κατάντια που σε ρίχνει και σένα,τον αναγνώστη, σε απόγνωση για το δικό σου εδώ και τώρα στην εκφασισμένη -ξανά,αν είναι δυνατόν-, Ευρώπη.

Και πώς αλλιώς να πω και κάτι άλλο που θέλω δίχως να φανεί κλισέ,κούφιος μελοδραματισμός.Πώς να πω πόσο μοιάζει με τη σημερινή παρακμή αυτό που διαβάζει κι ο πιο επιφανειακός αναγνώστης πίσω από τη γελοιότητα,την παθητικότητα,την ηττοπάθεια,την απελπισία των καταστάσεων του κόσμου του Φάμπιαν,ενός όμορφου στη ψυχή ανθρώπου που δεν επιθυμεί το πλήθος γύρω του να στραφεί στον ασκητισμό και να κλειστεί σε σκήτες και μοναστικά κελλιά για να σωθεί βολικά από τους δαίμονές του μα οραματίζεται ένα πιο φωτεινό αύριο στο οποίο η κοινωνία συλλογικά θα τινάξει από πάνω της την αισθητική και ηθική ρυπαρότητα και θα βαδίζει με περισσότερη συμπόνια και αρετή,στη Γερμανία και παντού.
Ο Κέστνερ βλέπει ότι έρχεται κι άλλη συμφορά,αναπνέει ήδη το δηλητήριο των ζοφερών ζυμώσεων, διακρίνει το μίσος που νιώθουν οι συμπατριώτες του από την ήττα στον πόλεμο μέσα στη φρενήρη τους καθημερινότητα, βλέπει πώς το εκτονώνουν πρόσκαιρα σαν να μην υπάρχει αύριο και διακρίνει το θηρίο στις πράξεις τους ακόμα κι αν αυτές μοιάζουν ή και καμώνονται πως είναι μια διεκδίκηση ελευθερίας,καλλιτεχνικής και μη.Δεν είναι·είναι κατήφορος,είναι μια άνευ ορίων αγοραπωλησία,μια ατέρμονη σπατάλη ξεζουμισμένων κορμιών και στραγγισμένων πνευμάτων, είναι πλιάτσικο· είναι οτιδήποτε μπορεί να φέρει ψήγματα ευχαρίστησης κι ας είναι φως φανάρι ότι αυτή η ευχαρίστηση είναι της στιγμής,πλαστή,χυδαία,εφήμερη,επικίνδυνη γιατί μαζικοποιείται εσκεμμένα.
Ο Κέστνερ μέσω του Φάμπιαν οσμίζεται πού θα εκτονώσει η μάζα την απελπισία της,πού θα στρέψει το αυξανόμενο μίσος της.Και θα επιβεβαιωθεί δραματικά λίγα χρόνια μετά.Το τέλος του ηθικού και ειρηνιστή και μαζί ελεύθερου πνευματικά Φάμπιαν δεν θα μπορούσε παρά να είναι αυτό ακριβώς που του δίνει.

Μου έκανε εντύπωση -και θα κλείσω όλες αυτές τις σκέψεις που μου προκάλεσε το θαυμάσιο βιβλίο γιατί δεν έχουν τελειωμό και αυτό είναι βέβαια η κύρια αξία του-, ότι το 1931 εξαντλήθηκε μέσα σε μια μόλις εβδομάδα,τυπώθηκαν κι άλλα κι ύστερα κι άλλα αντίτυπα και εν ολίγοις ως το 1932 είχε γίνει μπεστ σέλλερ της εποχής και είχε αρχίσει κιόλας να μεταφράζεται και σε άλλες γλώσσες.Το 1933 η επικράτηση των χιτλερικών-με εκλογές παρακαλώ-, ήταν απόλυτη και το 1939 η λεηλασία και η αρπαγή γινόταν το καθημερινό σκηνικό ζόφου και θανάτου σε όλη την Ευρώπη. Πού διάολο ήταν, τι απέγιναν όλοι αυτοί που διάβασαν και συζήτησαν φαντάζομαι στα περιβάλλοντά τους το βιβλίο του Κέστνερ μόλις λίγα χρόνια πριν;Γιατί βούλιαξε στην αναισθησία ο γερμανικός λαός, λούφαξε ή συμμετείχε και άφησε το τέρας να διαλύσει εκ νέου τα πάντα;Γιατί το υπηρέτησε;
Μα και πόσο λανθασμένη ήταν η συνθήκη των Βερσαλλιών;Ποιο το μερίδιο έμμεσης ευθύνης,αν υπήρξε,της Γαλλίας στην άνοδο του Χίτλερ,της αποικιοκρατικής Γαλλίας των ανώτερων τάξεων των εθισμένων στο ξεζούμισμα των αδύναμων του δικού τους μα και των άλλων λαών που πίεσε τους υπόλοιπους νικητές,κι έγινε μ΄αυτούς τους άκρως ταπεινωτικούς όρους η λήξη του Α΄Π.Π. ;

Από την άλλη σκέφτομαι και το πιο διαχρονικό,το πώς μπορεί ένα μυθιστόρημα,και στο χτες και στο σήμερα,όσο βαθιά,όπως ετούτο,πολιτικό κι αν είναι,να σμιλέψει ξεκάθαρες και σθεναρές αντιστάσεις απέναντι στο Κακό,αν η αστική Δημοκρατία ήδη μπάζει από παντού;Αν είναι παραδομένη αμαχητί στην τρέχουσα ανά εποχή ηθική παραλυσία που βαφτίζεται επιλογή και ελεύθερη βούληση και άλλα τέτοια ηχηρά;Και πώς να ορίσουμε -και ποιοι-μια τέτοια παγκόσμια Ηθική που να είναι ο φύλακας άγγελoς του είδους μας κι όχι ο δήμιός του;
Μπορεί ο Ντέμπλιν,που το αριστούργημά του "Βερολίνο Αλεξάντερπλατς" δεν έφευγε στιγμή από το μυαλό μου όσο διάβαζα τον Κέστνερ,ο Κάφκα,o Μούζιλ,ο Ντίκενς,φυσικά οι συγκλονιστικοί Ρώσοι συγγραφείς,μα και αρκετοί,ευτυχώς,σημερινοί λογοτέχνες,ουμανιστές και προοδευτικοί διανοητές, μπορούν αυτοί, μπορεί η Λογοτεχνία τους να προτείνει δρόμους αφύπνισης;
Μπορεί να βάζει ψηφίδες ομορφιάς και ανθρωπιάς στον κόσμο ,χνάρια για ένα δίχως στοιχειά και τελώνια μονοπάτι προς την κορυφή;
Ίσως ο Κέστνερ και πάλι να μου δίνει την απάντηση αν στη θέση των λέξεών του που διαβάζω, αφού σκεφτώ αλλιώς,και δω πίσω απ΄αυτές,γκρεμίσω το ταμπλό βιβάν σαν να είμαι ένας μοναχικός αλλά όχι μόνος Φάμπιαν στον 21ο αιώνα με κουρασμένα από την ασχήμια μάτια και αποκαμωμένη από την περιρρέουσα ανηθικότητα ψυχή και συνειδητοποιήσω τις φοβερές αλήθειες.
Και έτσι, ίσως, πάψει η θλίψη μου/μας να είναι αναίσθητη και ο πόνος μου/μας κρύος.(Τι φράση, Θεέ μου,ολόκληρο δοκίμιο συμπυκνωμένο σε εννέα λέξεις).

Ο Φάμπιαν κοίταξε για μια ακόμα φορά τον νεκρό του φίλο.Έπειτα βγήκε από το δωμάτιο για να τους αφήσει μόνους.
Παραήταν κουρασμένος για να κοιμηθεί και παραήταν κουρασμένος για να ανταποκριθεί στο πένθος που απαιτούσε η ημέρα.Ο πωλητής πλεκτών στη Μύλερστράσε κρατούσε το πονεμένο του μάγουλο. Χέτσερ δεν τον έλεγαν;Η γυναίκα του καθόταν ανικανοποίητη στο κρεβάτι.Η Κορνέλια ήταν για δεύτερη μέρα μαζί με τον Μάκαρτ.Ο Φάμπιαν έβλεπε τα γεγονότα να προβάλλονται σαν ταμπλό βιβάν,χωρίς τρίτη διάσταση,κάπου αλλού μακριά στον ορίζοντα της μνήμης του.Εκείνη τη στιγμή, ακόμα και το γεγονός ότι ο Λαμπούντε κειτόταν νεκρός σε μια βίλα στο Γκρούνεβαλντ τον απασχολούσε μονάχα ως σκέψη.
Ο πόνος του είχε καεί σαν σπίρτο και είχε σβήσει.Θυμήθηκε ότι πάθαινε το ίδιο όταν ήταν παιδί:αν έκλαιγε πολλή ώρα για κάποιο πρόβλημα που του φαινόταν τεράστιο κι αξεπέραστο το ρεζερβουάρ που τον εφοδίαζε με πόνο άδειαζε.Τα συναισθήματα ψυχορραγούσαν,όπως όταν παθαίνει κανείς καρδιακή προσβολή και νιώθει να γλυστράει η ζωή μέσα απ΄τα χέρια του.Η θλίψη του ήταν αναίσθητη,ο πόνος του κρύος.

(σελ.214)

Έριχ Κέστνερ - Στο χείλος της αβύσσου 

μτφρ.: Άντζυ Σαλταμπάση

εκδόσεις Πόλις

Βιβλίο

Το μυθιστόρημα των Γκονκούρ που είναι τολμηρό, αλλά όχι χυδαίο
Δ. Στεφανάκης

 

Η Ζερμινί Λασερτέ των αδελφών Γκονκούρ γράφτηκε σε μια εποχή κατά την οποία τα αριστουργήματα κάθε άλλο παρά σπάνιζαν.

Το 1865, χρονολογία της έκδοσης του μυθιστορήματος, ο γαλλικός ρεαλισμός είναι στο φόρτε του: Μπαλζάκ, Σταντάλ και Φλωμπέρ έχουν ορίσει ο καθένας με τον τρόπο του τους κανόνες του παιχνιδιού, και οι εκτενείς αφηγήσεις είναι πια το αγαπημένο ανάγνωσμα χιλιάδων ανθρώπων.

Ανάμεσα σε ό,τι προηγήθηκε και σε αυτό που μέλλει να ακολουθήσει με τον Μωπασάν, τον Ζολά, και τον Ανατόλ Φρανς, μέχρι το τέλος του δεκάτου ενάτου αιώνα, η παρουσία των Εντμόντ και Ζυλ Γκονκούρ, μοιάζει να στριμώχνεται μέσα στην μυθιστορηματική κοσμογονία. Στην πραγματικότητα βιβλία σαν την Ζερμινί Λασερτέ δεν γράφονται κάθε μέρα, ακόμα κι αν ολοκληρώνονται με τον ιδιαίτερο τρόπο των δύο αδελφών.

Οι Γκονκούρ συλλέγοντας μεθοδικά το υλικό τους από την εγγύς καθημερινότητά τους, βάζουν ίσως χωρίς κι οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται, τις βάσεις για το νατουραλιστικό μυθιστόρημα. Ωστόσο η περίφημη ηρωίδα τους δεν είναι μια απλή αντιγραφή της υπηρέτριάς τους, Ροζ Μαλένγκρ, αλλιώς δεν θα γινόταν ποτέ μια εμβληματική πρωταγωνίστρια των μεγάλων αφηγήσεων. Οι Γκονκούρ κοινωνοί των τάσεων της εποχής τους, γνωρίζουν καλά πώς να αφαιμάσσουν τους ήρωες των μυθιστορημάτων τους και πώς να αξιοποιούν τις ακραίες πιθανότητες της μοίρας τους.

Μια σύγχρονη Λασερτέ δεν θα επέτρεπε στον δημιουργό της, στο πλαίσιο της συγγραφικής δεοντολογίας, να την τσαλακώσει και να την δοκιμάσει με τέτοια βαναυσότητα. Οι Γκονκούρ όχι μόνο διασύρουν αφηγηματικά την ηρωίδα τους, αλλά παίζουν συνεχώς με τα αντιθετικά ζεύγη της ανθρώπινης ψυχολογίας, με την αναποφασιστικότητα, την ευμετάβολη φύση, τα πισωγυρίσματα της ψυχής. Όλα αυτά παραπέμπουν ευθέως στην ντοστογιεφσκική μεθοδολογία – για να καταλάβουμε ότι η διπροσωπία των χαρακτήρων δεν αποτελεί ευρεσιτεχνία του Ρώσου.

Το μυθιστόρημα των Γκονκούρ είναι συγκινητικό γιατί είναι τόσο τολμηρό χωρίς να γίνεται χυδαίο. Είναι όμως και συναρπαστικό γιατί πειραματίζεται με το πεπρωμένο χωρίς να φθάνει σε ακρότητες. Είναι επίσης και μια πολύτιμη τοιχογραφία του Παρισιού στον δέκατο ένατο αιώνα, μιας πόλης που θυμίζει σε πολλά την ανθρώπινη ψυχή και τα πάθη της. Το ακροτελεύτιο μέρος της ιστορίας αυτής καταλήγει σε ένα δοξαστικό για την πόλη του Φωτός, σε μια επίδειξη ποιητικού πνεύματος στο οποίο δεν μας είχε συνηθίσει η πεζογραφία τον καιρό εκείνο. Η φροντισμένη έκδοση φέρνει αναμφίβολα την σφραγίδα και το μεράκι της Έφης Κορομηλά.

Ζερμινί Λασερτέ.
E&J de Goncourt
Μετάφραση Έφη Κορφομηλά
Εκδόσεις Νεφέλη

fosonline.gr

Βιβλίο

Σε μια χώρα που ζει στη σκιά του φόβου και του θανάτου, δυο άνθρωποι αναζητούν την αλήθεια και την αγάπη με κάθε κόστος…

Η Ιρένε Μπελτράν κάνει ένα επάγγελμα ασυνήθιστο για γυναίκα, ιδίως της ανώτερης τάξης όπως στην οποία εκείνη ανήκει. Δημοσιογράφος, αμφισβητεί και στηλιτεύει συνεχώς το καταπιεστικό καθεστώς της πατρίδας της. Σύντροφός της στις έρευνες είναι ο φωτογράφος Φρανσίσκο Λεάλ, γιος φτωχών μεταναστών από την Ισπανία.

Οι δυο τους είναι αχώριστοι και –παρόλο που η Ιρένε είναι αρραβωνιασμένη με έναν αδίστακτο αξιωματικό του στρατού– ανάμεσά τους γεννιέται ένας παθιασμένος, ανίκητος δεσμός. Όταν η επόμενη έρευνά τους τους φέρνει αντιμέτωπους με ένα ανομολόγητο έγκλημα, αποφασίζουν να αποκαλύψουν την αλήθεια για τη βία και τον τρόμο που βασιλεύουν στη χώρα. Μαζί, θα ρισκάρουν τα πάντα για τη δικαιοσύνη – και για το δικαίωμά τους να ζήσουν το πάθος που τους ενώνει.

Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα για το φως της αγάπης και το σκοτάδι της βίας, από τη συγγραφέα που αγαπήθηκε από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο.

Ιζαμπέλ Αλιέντε
Η Ιζαμπέλ Αλιέντε γεννήθηκε το 1942 στο Περού και μεγάλωσε στη Χιλή. Είναι ανιψιά του Σαλβαδόρ Αλιέντε, προέδρου της Χιλής την περίοδο 1970-1973. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε 35 γλώσσες και έχουν πουλήσει πάνω από 65 εκατ. αντίτυπα παγκοσμίως. Μέσα από αυτά έχει στόχο να ψυχαγωγεί αλλά και να επιμορφώνει τους αναγνώστες της, συνδέοντας τις ιστορίες της με σημαντικά ιστορικά γεγονότα.Η ίδια χαρακτηρίζει το έργο της «ρεαλιστική λογοτεχνία», επηρεασμένη τόσο από την απίστευτη παιδική της ηλικία, όσο κι από τους μαγικούς ανθρώπους και τα γεγονότα που πυροδότησαν τη φαντασία της.

Εκτός από το συγγραφικό της έργο, ασχολείται ενεργά με την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Μετά τον θάνατο της κόρης της το 1992, ίδρυσε στη μνήμη της ένα ίδρυμα αφιερωμένο στην προστασία και χειραφέτηση των γυναικών και των παιδιών σε όλο τον κόσμο. Από το 1987 ζει μαζί με τον δεύτερο σύζυγό της και την οικογένειά τους στην Καλιφόρνια, αλλά, όπως δηλώνει, βρίσκεται πάντα με το ένα πόδι στην Καλιφόρνια και με το άλλο στη Χιλή.

Βιβλίο

Ταξείδιον Απαράμιλλον, της Έφης Βατανίδου

Πάσχα του 1896. Ο Τηλέμαχος Καραμάνος, νεαρός υπαξιωματικός στην Ευελπίδων, θα καταφέρει το ακατόρθωτο. Στους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες που θα γίνουν στην Αθήνα, θα στεφθεί αργυρός Ολυμπιονίκης στη σπαθασκία, με τον Κουμπερτέν και τον Γεώργιο Α΄ να τον χειροκροτούν. Μια παράφορη αγάπη όμως θα αναστατώσει την ευζωία του και θα προκαλέσει τις ηθικές νόρμες της εποχής του.

Η αλήθεια της, γερά γαντζωμένη στο οικογενειακό DNA, θα επιβιώσει τελικά μέσα από δυο γενιές νιάτα. Πρώτα η Ίριδα και στη συνέχεια η κόρη της θα τον φέρουν μέχρι την δεκαετία του ’70, στη Θεσσαλονίκη. Τίποτα δεν θα πάει χαμένο! Η Θωμαή, μέσα στην ορφάνια της, θα καταφέρει να κουρσέψει την ζωή και να δρέψει αληθινά διαμάντια, που θα στρώσουν τον δρόμο της μέχρι την μακρινή Αστόρια. Βαλκανικοί και Παγκόσμιοι Πόλεμοι αφήνουν το αποτύπωμά τους. Οι κραυγές απ’ το Άουσβιτς θα αναστατώνουν τον Τηλέμαχο. Η ελληνική ιστορία βάλθηκε να τρέχει και ’κείνος στοίχειωσε εκεί…, άλλοτε σαν πρωταγωνιστής κι άλλοτε σαν θλιβερός κομπάρσος.

Η Έφη Βατανίδου γεννήθηκε στην Αθήνα όπου και ζει. Σπούδασε Νομικά και Αγγλική Φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Είναι εκπαιδευτικός στη Δημόσια Εκπαίδευση. Μιλάει Αγγλικά και Γαλλικά. Είναι παντρεμένη και έχει δύο γιους. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα Χαλάλι σου Helal Olsun (Novel Books-Ι.Σιδέρης 2013) και Ζωή χωρίς Μπούσουλα (Novel Books-Ι.Σιδέρης 2015).

Βιβλίο

Η μάγισσα του Ομήρου επιστρέφει ως superwoman στο μυθιστόρημα που σαγήνευσε κριτικούς και αναγνώστες
Νατάσσα Καρυστινού

Στο πολυσυζητημένο νέο βιβλίο της Madeline Miller, η «Κίρκη» αποδεικνύει πόσο επίκαιρη παραμένει η ιστορία της
Η Κίρκη επιστρέφει ως superwoman... H μάγισσα του Ομήρου αλλάζει εμφάνιση και μας σαγηνεύει… Η Miller δημιουργεί το πορτρέτο μιας γυναίκας που αψηφά τους άντρες και τις Μοίρες που της εναντιώνονται, μαγεύοντας τον αναγνώστη… Εξαιρετικά επίκαιρο.

The Times
Κίρκη, κόρη του Ήλιου και της Πέρσης, βασίλισσα της Αίας, μυθολογική θεότητα, κατά άλλους μάγισσα ή νύμφη. Μια γυναίκα με περισσότερη δύναμη από όση υπαγόρευε η κοινωνία να διαθέτει. Στο πολυσυζητημένο νέο βιβλίο της Madeline Miller, η «Κίρκη» αποδεικνύει πόσο επίκαιρη παραμένει η ιστορία της και πόσο διαχρονικό το μήνυμά της.


Κίρκη, ένα σύμπαν από μόνη της, καθώς στο πρόσωπό της σμίγουν τόσες ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες. Ο κανόνας της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας θέλει τις γυναίκες να κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες, είτε δολοφονικές μέγαιρες με φριχτή κατάληξη είτε ενάρετα και τραγικά πιόνια με αμελητέα επίδραση. Η Κίρκη είναι ωστόσο διαφορετική. Είναι μία από τις ελάχιστες γυναίκες της αρχαιότητας που επιτρέπεται να έχει δύναμη και δεν τιμωρείται για αυτό στο τέλος της ιστορίας. Δεν είναι ούτε μοχθηρή ούτε αθώα, αλλά πολυσύνθετη. Η Κίρκη αντιπροσωπεύει τη γυναικεία δύναμη και αυτό προκαλεί και τρομάζει. Είναι η γυναίκα που έχει περισσότερη δύναμη από όση η κοινωνία λέει ότι πρέπει να έχει. Το νέο μυθιστόρημα «Κίρκη» της Madeline Miller αφηγείται την τόσο συναρπαστική πορεία της σε πρώτο πρόσωπο και την καταγράφει με γλώσσα γάργαρη, δροσερή και λυρική. Εύλογα το μυθιστόρημα έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές και εξακολουθεί να λαμβάνει, καθώς δίνει νέα πνοή στην ελληνική μυθολογία, από μία συγγραφέα που την έχει μελετήσει ενδελεχώς.

Madeline Miller
Η Madeline Miller είναι ίσως το καταλληλότερο πρόσωπο για να αφηγηθεί αυτή την ιστορία. Η αμερικανίδα συγγραφέας πήρε πτυχίο και μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών από το Πανεπιστήμιο Μπράουν στα Λατινικά και τα Αρχαία Ελληνικά, τα οποία και διδάσκει. Επίσης έχει σπουδάσει στη Σχολή Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Γέιλ, με ειδικότητα στην προσαρμογή και τη μεταφορά κλασικών μύθων στη σημερινή εποχή. Τη γνωρίσαμε μέσα από «Το τραγούδι του Αχιλλέα», το πρώτο της βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διόπτρα. Είναι η «Κίρκη» όμως το έργο που την καθιερώνει στον παγκόσμιο εκδοτικό χώρο, καθώς από την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του έφτασε στο νούμερο 6 των best sellers των Sunday Times και βρέθηκε υποψήφιο για το βραβείο The Women’s Prize for Fiction 2019.

Καμιά φορά η κριτική αποθεώνει ομόφωνα, γεγονός που υπόσχεται εγγυημένη απόλαυση στον αναγνώστη. Ας σταχυολογήσουμε ορισμένους από τους πιο δηλωτικούς διθυράμβους γύρω από την «Κίρκη»:


H Κίρκη μας προσφέρει μια φεμινιστική προσέγγιση της Οδύσσειας… Η Miller δίνει στα αρχαία κείμενα έναν σύγχρονο παλμό γεφυρώνοντάς τα με τη σημερινή πραγματικότητα… Μια αέρινη απόλαυση, ένα μυθιστόρημα που δεν θες να το αφήσεις στιγμή από τα χέρια σου.
Observer

Ακόμα καλύτερο από τον προκάτοχό του. Γραμμένο με έναν ευέλικτο και ευφάνταστο πεζό λόγο, δημιουργεί έναν υπέροχο, ολοζώντανο κόσμο όπου οι ζωές ανθρώπων και θεών είναι στενά συνυφασμένες.
BBC History Magazine

Υπέροχα γραμμένο από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα… Η Miller ελευθέρωσε την Κίρκη από τα δεσμά του ανδροκρατούμενου έπους.
Literary Review

Όλα αυτά, για ένα μυθιστόρημα που χαρακτηρίστηκε βιβλίο της χρονιάς από έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ της υψηλότερης κλάσης: The Guardian, Telegraph, Sunday Telegraph, I Paper, Sunday Express, Irish Times, Times Literary Supplement, Amazon, Audible, Buzzfeed, Refinery 29, Washington Post, Boston Globe, Seattle Times, Time Magazine, Newsweek, People, Entertainment Weekly, Kirkus, Publishers Weekly.

Madeline Miller, «Κίρκη», σελίδες 544, μετάφραση Κλαίρη Παπαμιχαήλ, εκδόσεις Διόπτρα

Βιβλίο

Το βιβλίο-φαινόμενο που άλλαξε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο
Φοβάστε να πάρετε αποφάσεις ή να ζητήσετε αύξηση από το αφεντικό σας; Αναλώνεστε σε μια ανούσια σχέση; Ανησυχείτε διαρκώς για το μέλλον; Όποιοι και αν είναι οι φόβοι σας, ήρθε η ώρα να τους ξεπεράσετε μια για πάντα.
Με αυτό το βιβλίο, η δρ Susan Jeffers μας εμπνέει με τις δυναμικές τεχνικές που βοήθησαν εκατομμύρια ανθρώπους να ξεπεράσουν τους φόβους τους και να προχωρήσουν στη ζωή τους.

Μέσα από τις σελίδες του, θα ανακαλύψουμε:
• Τι φοβόμαστε και γιατί
• Πώς θα γίνουμε από θύματα δημιουργοί
• Πώς θα απαλλαγούμε από το αίσθημα της ηττοπάθειας
• Ποια είναι τα 10 βήματα που θα μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τον αρνητικό τρόπο σκέψης
• Πώς θα αποκτήσουμε περισσότερο ενδιαφέρον για τη ζωή και τόσα άλλα…

Με βαθιά γνώση στο αντικείμενο αλλά και πολύ χιούμορ, η δρ Jeffers μας δείχνει πώς μπορούμε να ενδυναμωθούμε και να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας, ώστε να απολαύσουμε τις χαρές μιας ζωής γεμάτης δημιουργικότητα και αγάπη.

«Ζωή σημαίνει αρπάζω τις ευκαιρίες. Το βιβλίο Κάν’ το κι ας Φοβάσαι έχει βοηθήσει εκατομμύρια ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, να κατακτήσουν την επιτυχία».


Louise L. Hay,
συγγραφέας του βιβλίου Η Δύναμη είναι Μέσα σου

Βιβλίο

 Το Μαργαριτάρι του Τζον Στάινμπεκ Σταύρος Γεννίτσαρης

Ο Τζον Στάινμπεκ αφηγείται στην κλασσική νουβέλα Το Μαργαριτάρι έναν μύθο της μεξικάνικης παράδοσης για έναν φτωχό αντρόγυνο, τον Κίνο, τον ψαρά και τη Χουάνα, τη γυναίκα του. η Χουάνα και ο Κίνο ανήκουν σε μία φυλή με αρχέγονες παραδόσεις, όπου ότι έβλεπαν, ότι έκαναν, ότι άκουγαν, ότι σκέφτονταν ή ότι ένοιωθαν, εκφράζονταν με μελωδίες.

Το έναυσμα της αφήγησης δίνουν δύο γεγονότα.

Το τσίμπημα του μωρού τους, του Κογιοτίτο, από έναν σκορπιό και η εύρεση ενός μαργαριταριού από τον Κίνο, τόσο ξεχωριστού, που κάνει τους πάντες να του δώσουν το προσωνύμιο του μαργαριταριού του κόσμου. «Στην πόλη λένε την ιστορία του μεγάλου μαργαριταριού.

Πώς βρέθηκε και πώς χάθηκε ξανά. Κι επειδή η ιστορία έχει ειπωθεί τόσο συχνά, έχει ριζώσει στο μυαλό κάθε ανθρώπου. Και, όπως συμβαίνει με όλες τις ιστορίες που οι άνθρωποι τις ξαναλένε και τις έχουν μες στην καρδιά τους, υπάρχουν μονάχα καλά και κακά πράγματα, μαύρα κι άσπρα, καλά και καταχθόνια, και τίποτα ενδιάμεσο πουθενά». Μία αφήγηση που ξετυλίγεται με τις πλέον κλασσικές τεχνικές, που μαζί με την ιστορία και το περιβάλλον της, χτίζονται και οι δύο βασικοί χαρακτήρες του μύθου.

Στο επίμετρο του μεταφραστή Μιχάλη Μακρόπουλου διαβάζουμε πως όταν ο Στάινμπεκ αποφάσισε να δώσει λογοτεχνική υπόσταση σε αυτόν τον μύθο ήταν βαθιά επηρεασμένος από την ψυχαναλυτική θεωρία του Καρλ Γιουνγκ και την ψυχολογία του βάθους. Συγκεκριμένα, ο Στάινμπεκ γράφει πως «στους λαϊκούς θρύλους και στην ψυχολογία του ασυνείδητου, ο Γιουνγκ έχει την ίδια κατεύθυνση που ακολουθώ εγώ».

Πράγματι, η ιστορία του Κίνο και της Χουάνα έχει τα αρχετυπικά χαρακτηριστικά ενός λαϊκού παραμυθιού ή μιας παραβολής του Χριστού. Είναι μία ιστορία γεμάτη με αρχέγονα πρότυπα και συμβολισμούς, αλλά και δίπολα σαν αυτά που καθορίζουν την εξέλιξη των γεγονότων από την αρχή του κόσμου. Οι σκιές, ο σκορπιός, το μονόξυλο αλλά και το ίδιο το εντυπωσιακό μαργαριτάρι, που από πολύτιμο και εισιτήριο για την ευτυχία καταλήγει ένα αντικείμενο επικίνδυνο, που φέρνει δεινά και δυστυχία. Η παρουσίαση του εσωτερικού κόσμου των κεντρικών ηρώων γίνεται με αριστοτεχνικό τρόπο.

Ο Στάινμπεκ παρουσιάζει τις σκέψεις, τις αδυναμίες και την ιδιότυπη σχέση τους και το πως αυτή επηρεάζεται από τις αντιδικίες, τις συγκρούσεις, τις αποφάσεις, τα λάθη, την απληστία, την τύφλωση, την σύγκρουση και τελικά την αγωνία για την ίδια τους την επιβίωση.

«Μερικές φορές η ποιότητα της γυναίκας, η λογική, η σύνεση, η αίσθηση αυτοσυντήρησης, μπορούσαν να διαπερνούν τον ανδρισμό του Κίνο και να τους σώζουν όλους».

Η ιστορία κινείται γύρω από ακραία δίπολα, που ουσιαστικά λειτουργούν σαν αιώνια, άρρηκτα δίδυμα. Τέτοια είναι ο άντρας και η γυναίκα, με τον άντρα να επιβάλλεται της γυναίκας, αλλά ταυτόχρονα να την προστατεύει με τον τρόπο του, το καλό και το κακό, το φως και το σκοτάδι ή ο φθόνος και η συμπόνια. Η ιστορία του μαργαριταριού του κόσμου σαν λαϊκός μύθος επιδέχεται πολλές ερμηνείες και όπως γράφει ο ίδιος Στάινμπεκ:

«αν τούτη η ιστορία είναι παραβολή, ίσως ο καθένας να αποκομίζει απ’αυτήν το δικό του νόημα και να βλέπει σ’αυτήν τη δική του ζωή»

Το βιβλίο με τον τίτλο «Το Μαργαριτάρι» του John Steinbeck κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος σε μετάφραση του Μιχάλη Μακρόπουλου.

rapress.gr

Βιβλίο

Ο Τζον λε Καρέ, ένας από τους σπουδαιότερους μυθιστοριογράφους της εποχής μας, παρουσιάζει μια καθηλωτική ιστορία έρωτα και προδοσίας, ένα ρεαλιστικό, κυνικό και βαθιά ατμοσφαιρικό κατασκοπικό μυθιστόρημα που εξερευνά τα όρια της ηθικής και της δικαιοσύνης. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά το 1983 και ακολούθησε ακόμη μία έκδοση το 1988 –και τις δύο φορές σε έκδοση μικρού βιβλίου.

Τώρα, μετά από σχεδόν 30 χρόνια απουσίας του μυθιστορήματος από τα ελληνικά βιβλιοπωλεία και με αφορμή την τηλεοπτική μεταφορά της «Μικρής Τυμπανίστριας» από το BBC, οι εκδόσεις «Bell» παρουσιάζουν αυτό το έργο απίστευτης δύναμης και δεξιοτεχνίας σε νέα έκδοση.

Η Τσάρλι, μια επίδοξη ηθοποιός από την Αγγλία, περνάει ανέμελη τις διακοπές της στη Μύκονο όταν συναντά έναν γοητευτικό, μυστηριώδη άντρα. Ο Τζόσεφ όμως είναι πράκτορας των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών και θέλει να χρησιμοποιήσει την Τσάρλι για να παγιδέψουν τον ηγέτη της παλαιστινιακής τρομοκρατικής ομάδας που είναι υπεύθυνη για μια σειρά από θανατηφόρες βομβιστικές επιθέσεις.

Έτσι, ξαφνικά, η νεαρή Αγγλίδα θα βρεθεί μπλεγμένη στην αδυσώπητη δίνη της τρομοκρατίας, να ερμηνεύει το ρόλο της ζωής της ως διπλός πράκτορας στο επικίνδυνο «θέατρο της πραγματικότητας».

 
«H Mικρή Τυμπανίστρια»
Μετάφραση: Νέστορας Χούνος
Εκδόσεις: Bell
Σελίδες: 664

Βιβλίο

τη "χρυσή αιωνιότητα" του Τζακ Κέρουακ
της Νατάσας Ζαχαροπούλου

«Η σούτρα της χρυσής αιωνιότητας», Τζακ Κέρουακ, μετάφραση Γιάννης Λειβαδιάς, εκδ. Απόπειρα, Αθήνα, 2009
«Ο Jack Kerouac γράφει τη «Σούτρα της χρυσής αιωνιότητας» τον Μάιο του 1956, ενθαρρυμένος από τον Γκάρυ Σέντερ, η οποία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1960 από τις εκδόσεις Corinth», όπως διαβάζουμε στον πρόλογο της λιτής και δίγλωσσης έκδοσης (το αγγλικό πρωτότυπο και η ελληνική μετάφραση), των εκδόσεων Απόπειρα. Το συγκεκριμένο έργο του Κέρουακ μεταφράζεται για πρώτη φορά στα Ελληνικά, από τον ποιητή Γιάννη Λειβαδά.

Η λέξη «σούτρα» είναι σανσκριτική, σημαίνει «συρραφή, ακολουθία» και χρησιμοποιήθηκε σαν ονομασία της ακριβούς καταγραφής των διαλόγων του Βούδδα με τους μαθητές του. Υπάρχουν αρκετά τέτοια κείμενα-σούτρας, μερικά από τα οποία έχουν αποδοθεί στα ελληνικά και κυκλοφορούν ως εξής: «Η σούτρα της καρδιάς και της υπερβατικής σοφίας. Η διαμαντένια σούτρα» (μετ. Ευστάθιος Λιακόπουλος, εκ. Σωμανούς, Αθήνα, 1999), η σούτρα του έρωτα, το γνωστό Κάμα Σούτρα, αφιερωμένο στις αρχές της απόλαυσης, Η σούτρα του Λωτού (μετ. Πάνος Μπολανάκης, εκ. Κέδρος, Αθήνα 2006), που πρωτοεμφανίστηκε στην Κίνα τον 3ο αιώνα και θεωρείται ένα από τα λαμπρότερα κείμενα του Βουδδισμού Μαχαγιάνα, οι Yoga sutras του Patanjali, κ.λπ.

Φυσικά, η ίδια Αλήθεια που κηρύσσεται από τον Βούδα υπάρχει και στις παραδόσεις των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής, στα Αιγυπτιακά Μυστήρια, στην Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, στις ρήσεις του Κρίσνα όπως μας μεταφέρονται στη Μαχαμπαράτα, στον εσωτερικό Χριστιανισμό, αλλά σήμερα επιβεβαιώνεται πλέον και από τα αποτελέσματα των πειραμάτων πολλών κλάδων της σύγχρονης επιστήμης και ειδικότερα της Φυσικής, μετά την καθοριστική συμβολή του Αϊνστάϊν.

Από τον εμπεριστατωμένο και σύντομο πρόλογο του βιβλίου, γραμμένο από τον ασκημένο στον καίριο ποιητικό λόγο και ταλαντούχο ποιητή και μεταφραστή Γιάννη Λειβαδά, αντλούμε όσα στοιχεία μας χρειάζονται για να προσεγγίσουμε επαρκώς το κείμενο του Κέρουακ.
Η σούτρα του Κέρουακ αποτελείται από «εξήντα έξι αφορισμούς και διαλογισμούς και πεζά ποιήματα», όπως διαβάζουμε στην εισαγωγή, με τη διαφορά ότι κανένα από τα μέρη, αν και σχεδόν όλα μοιάζουν αυτόνομα, δεν μπορεί να αποκοπεί από τα υπόλοιπα εφ’ όσον το καθένα είναι απαραίτητος κρίκος μιας αλυσίδας που σαν σύνολο υπηρετεί τον εννοιολογικό προσδιορισμό της «χρυσής αιωνιότητας».

Όσο ο αναγνώστης εισέρχεται λέξη τη λέξη όλο και βαθύτερα στη σούτρα αντιλαμβάνεται και συμμετέχει σ’ έναν μαγικό χορό ανάμεσα στις έννοιες και την ουσία τους, ο οποίος έχει την ίδια ανοδική ή και καθοδική σπειροειδή κίνηση όπως ακριβώς συμβαίνει με την κίνηση της Ενέργειας στο Σύμπαν.

Η σούτρα ακροβατεί μεταξύ πεζού λόγου με ποιητικά στοιχεία ή ενός ποιήματος με πεζολογικά στοιχεία κι ενός κειμένου όπου οι μεταφυσικές αναζητήσεις του Τζακ Κέρουακ καθώς επίσης και η εντρύφησή του στον Μαχαγιάνικο Βουδδισμό τού έχουν, κατά κάποιο τρόπο, «υπαγορεύσει». Τελικά όμως πέρα από την κατάταξη της σούτρας σε οποιοδήποτε είδος του λόγου, στην ουσία πρόκειται για ένα κατ’ εξοχήν κείμενο εσωτερικής πνευματικής αναζήτησης.

Εδώ πλέον ο κορυφαιος εκπρόσωπος της γενιάς των Μπιτ, εισάγει τη λογοτεχνία στη μεταφυσική. Όχι μόνο λόγω της εξωτερικής μορφής που ακολουθεί το αφοριστικό ύφος του είδους, αλλά λόγω της ουσίας του περιεχομένου. Καθώς μάλιστα έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε κείμενα που αφορούν την πνευματική αναζήτηση, όπου όμως δεν θεωρούμε απαραίτητο το λογοτεχνικό τους υπόβαθρο ή αρκούμαστε σε έναν ελαφρώς λογοτεχνίζοντα τρόπο γραφής, ο Κέρουακ με τη «σούτρα της χρυσής αιωνιότητας» βάζει ψηλά τον πήχυ όσον αφορά στις απαιτήσεις της αναγνωστικής μας εμβάθυνσης, αντίληψης και απόλαυσης.

Ο μεγάλος λογοτέχνης δεν μιμείται, δεν αντιγράφει και δεν αναπαράγει τα διαβάσματά του, αλλά δημιουργεί ένα κείμενο όπου η βαθειά κατανόηση των βουδδικών παραινέσεων και η έσχατη και ύψιστη αναζήτησή του, η γνώση του Εαυτού, γίνεται προσβάσιμη στον καθέναν από εμάς.

Το κείμενο διατρέχει η αλήθεια του βουδδισμού πως ο κόσμος μας είναι δημιουργημένος από τον Νου, είναι δηλαδή μια Νοητική Απεικόνιση, κι έτσι αυτό που υπάρχει συγχρόνως δεν υπάρχει, όχι με την έννοια της ανυπαρξίας αλλά με την έννοια της Κενότητας. Αυτό που Είναι-Είναι Τίποτα, το Καλό και το Κακό δεν υφίστανται επειδή «Αυτό-που-πάντα-Είναι» είναι Αγάπη και η Αλήθεια είναι το Τίποτα-η Κενότητα. Και αυτό που είμαστε, αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε ενώ βιώνουμε την ταραχή και τον φόβο «μοιάζει/ με τη χρυσή αιωνιότητα όταν παριστάνει πειραματικά/ την αίσθηση της κατάστασης της ταραχής-και-/του φόβου. Ένας άνθρωπος ήρεμος και χαρούμενος/ μοιάζει με τη χρυσή αιωνιότητα όταν παριστάνει/ πειραματικά αυτήν την εμπειρία.

Ένας άνθρωπος που/ βιώνει την Αισθανόμενη Ύπαρξή του μοιάζει με τη/ χρυσή αιωνιότητα όταν το παριστάνει κι εκείνη. Ένας/ άνθρωπος που δεν κάνει σκέψεις είναι σαν τη χρυσή/ αιωνιότητα που παριστάνει πως είναι ο εαυτός της. Γιατί/ η κενότητα των πάντων δεν έχει αρχή ούτε τέλος/ και είναι αυτήν τη στιγμή άπειρη». (αφορ. Νο 33)

«Κοίταξε το μικρό σου δάχτυλο, η κενότητά του
δεν διαφέρει από την κενότητα του απείρου» (Νο 58)
«Ψηλά στον παράδεισο δεν θα τις θυμάσαι όλες αυτές
τις πλάνες σου. Ούτε καν θα αναστενάξεις «Γιατί;»
Είτε ως ατομική σκόνη είτε ως τεράστιες πόλεις, ποια η
διαφορά σ’ όλο αυτό το πράγμα. Το δέντρο παραμένει
ένας ουζοπότης…» (Νο 60)
Ο Γιάννης Λειβαδιάς ασκημένος, όχι μονάχα στη μετάφραση, αλλά ειδικότερα στο έργο του Κέρουακ (Τριστέσσα, εκ. Ηριδανός, Αθήνα 2009, Μέξικο Σίτυ Μπλουζ, Ηριδανός, Αθήνα 2009, Ποιήματα, εκδ. Ηριδανός, Αθήνα 2007, Πικ, εκ. Απόπειρα, Αθήνα 2008, Ο γυρισμός του ταξιδευτή, εκ. Απόπειρα, Αθήνα 2007, Γραφές της Αιωνιότητας, εκ. Απόπειρα, Αθήνα 2006), ποιητής και ο ίδιος, παράμετρος ιδιαιτέρως σημαντική για όποιον ερωτοτροπεί με την ιδέα και τη διάθεση να μεταφράσει ποίηση και όχι μόνο, μια που αφ’ ενός η καιριότητα και αφ’ ετέρου η διατήρηση του αυθεντικού και του αυτούσιου είναι ζητούμενα μιας καλής μετάφρασης, κάνει κι εδώ πολύ καλή δουλειά.

Η παράθεση του Αγγλικού κειμένου είναι στα συν της έκδοσης, αλλά και στα υπέρ της μεταφραστικής εργασίας του Γ.Λ. Η προσπάθειά του μάλιστα να μεταφέρει στον αναγνώστη τη συναισθηματική και νοητική «ουδετερότητα», που έτσι κι αλλιώς είναι το ζητούμενο για την αντίληψη της Αλήθειας στα Βουδιστικά κείμενα και όχι μόνο, επιλέγοντας τις κατάλληλες λέξεις, χωρίς καθόλου να μας στερήσει την εννοιολογική και αισθητηριακή απόλαυση και παραμένοντας σχεδόν απολύτως πιστός στο ύφος και την κυριολεξία του πρωτοτύπου, είναι αξιοσημείωτη και αξιέπαινη. Διότι η γλώσσα που χρησιμοποιεί δεν υποπίπτει στην ευκολία και την προχειρότητα, αλλά ούτε παρασύρεται στην εκζήτηση, προκειμένου να αποδοθούν στα Ελληνιά η λεπτότητα και η ιδιαιτερότητα των φιλοσοφικών εννοιών που λέγονται ή υποκρύπτονται.

Η "Σούτρα της χρυσής αιωνιότητας" είναι ένα βιβλίο απαραίτητο όχι μόνο για τον οδοιπόρο ενός πνευματικού μονοπατιού, αλλά για τον κάθε αναζητητή της Αλήθειας που είναι η Γνώση του Εαυτού. Είναι απαραίτητο για τον κάθε έναν που ενδιαφέρεται ν’ ανακαλύψει ότι το να γίνεσαι οπαδός ερμηνειών περί της Αλήθειας ή και των ερμηνευτών τους είναι στην πραγματικότητα δρόμος που σε απομακρύνει όλο και περισσότερο από το καθαυτό ζητούμενο που είναι η Αλήθεια. Και η Αλήθεια δεν μπορεί να είναι άλλο από Ελευθερία - η Αποδέσμευση μας δηλαδή από κάθε προσκόλληση - αλλά και Μοναχικότητα.

«Όταν κατανοήσεις τη γραφή πέτα την.

Αν δεν μπορείς να την κατανοήσεις αυτήν τη γραφή, πέτα την.
Εμμένω στην Ελευθερία σου.» (Νο 45)

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή