Σεπτεμβρίου 18, 2019

Βιβλίο

Όσα δεν σου είπα ποτέ, Celeste Ng, Μεταίχμιο
Οχάιο, δεκαετία του 1970. Όταν το πτώμα της έφηβης Λίντια ανακαλύπτεται σε μια λίμνη κοντά στο σπίτι της, οι λεπτές ισορροπίες που επέτρεπαν στην οικογένειά της να λειτουργεί ενωμένη ανατρέπονται και επικρατεί χάος.

Ο κινεζικής καταγωγής πατέρας της Τζέιμς κατατρύχεται από ενοχές και παίρνει ένα ριψοκίνδυν μονοπάτι που μπορεί να καταστρέψει τον γάμο του.

Η μητέρα της Μέριλιν είναι συντετριμμένη και την έχει καταλάβει εκδικητική μανία, πρέπει να βρει κάποιον να αναλάβει την ευθύνη γι’ αυτό το τραγικό γεγονός με οποιοδήποτε κόστος.

Ο μεγαλύτερος αδελφός της Λίντια, ο Νέιθαν, είναι σίγουρος πως ο αλήτης της γειτονιάς, ο Τζακ, έχει κάποια σχέση με την υπόθεση, αλλά η Χάνα, η μικρότερη αδελφή, είναι αυτή που διαθέτει τη διεισδυτικότερη ματιά και που, χωρίς κανείς να το συνειδητοποιεί, ίσως γνωρίζει την αλήθεια.

Ένα αποκαλυπτικό οικογενειακό πορτρέτο, που διερευνά τις διαφορές μεταξύ πολιτισμών και τα ρήγματα μέσα στην ίδια την οικογένεια και ξεσκεπάζει πώς μητέρες και κόρες, πατεράδες και γιοι, άντρες και γυναίκες παλεύουν σε όλη τους τη ζωή να καταλάβουν ο ένας τον άλλο.

 

Βιβλίο

Από τις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορεί το βιβλίο, Ο γέρος που φορούσε ένα καπέλο του Θόδωρου Φέστα.

ΠΑΛΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, αναμνήσεις , αστεία, πειράγματα, παραλίες του ’60, μηχανές, ταξίδια, οι γειτονιές, ο Εμφύλιος και τα θύματά του, οι εξόριστοι, άνθρωποι που ’φυγαν, ταβερνάκια της αιωνιότητας, ποτά, τσιγάρα, στριφτά, Σαντέ άφιλτρα, άρωμα σκέτο, ωραίοι καφέδες, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, χοροί, γλέντια, χαμένα όνειρα, σπαράγματα, οι αδύνατες επαγγελίες, ήττες, πόνος, απογοήτευση, διάψευση και πάλι χαρά, ελπίδα.
Πέφτεις, σηκώνεσαι, παίρνεις φόρα και συνεχίζεις.
Όλα μαζί ένα κουβάρι...
Τριαντατρία διηγήματα που αποτελούν μια δημιουργική αναπαράσταση της πραγματικότητας, μέσα απ’ το φίλτρο της μνήμης.

Από τον Πρόλογο του Θωμά Κοροβίνη:
« Η είσοδος του πεζογράφου Θοδωρή Φέστα στα γράμματά μας γίνεται με τριαντατρία σπαρταριστά διηγήματα, με ποικίλη –εντελώς ξεχωριστή το καθένα– θεματογραφία, ζωγραφισμένα με δυνατό πολιτικό χρωματισμό και με διακριτικά τον βαθύ αδιάπτωτο ανθρωποκεντρισμό τους, τη συγκινησιακή φόρτιση, την αναπόληση μιας ελληνικής κοινωνίας παρελθούσας και παρά τις οδύνες του καιρού με πιο «ανθρώπινο» πρόσωπο, με παραστατικότητα, τρυφερό, πειστικό –και συχνά ιδιόμορφα σαρκαστικό– ρεαλισμό, γλώσσα λιτή και στρωτή και εμπνευσμένη διάπλαση λαϊκών κυρίως χαρακτήρων.
» Ο Φέστας διαθέτει δυνατό πεζογραφικό ταλέντο και ένα αστείρευτο θεματολόγιο που συνιστά με τον τρόπο του μια μικρογραφία της πρόσφατης ιστορίας μας μέσα από γλαφυρές αφηγήσεις πολύ διδακτικών ανθρώπινων ιστοριών. Η σκωπτική του διάθεση καταλήγει συχνά σ’ ένα άγριο καγχαστικό χιούμορ· αρκεί ο τίτλος του αφηγήματος «Το τσιγάρο σώζει ζωές».

«Πέρα από τον αντιπαιδαγωγικό χαρακτήρα των μητρικών αυτών νουθεσιών ή το ασύμμετρο των αντιδράσεων που περιλάμβαναν και δημόσιο ξυλοφόρτωμα σύμφωνα με τα ήθη της εποχής, γεγονός ήταν ότι δεν υπήρξε αταξία που δεν την έκαναν τα πιτσιρίκια αυτά. Και στα βαθιά και ποτέ καπέλο και πλακώνονταν ασταμάτητα και εξαφανίζονταν από προσώπου γης πηλαλώντας και τα ᾽ψαχναν να μπουν στο πούλμαν που περίμενε με τη μηχανή αναμμένη ! Κορόιδευαν ακόμη τις συμπαθείς γκρίζες και αργές γιαγιάδες που είχαν επίσης έναν δικό τους κώδικα συμπεριφοράς, ένα άγραφο εγχειρίδιο του φέρεσθαι, στις ελληνικές παραλίες του ᾽60. Χρησιμοποιούσαν σαμπρέλες αυτοκίνητου για σωσίβιο, καθώς δεν γνώριζαν κολύμπι.
Φορούσαν κάτι τεράστια μαύρα κομπιναιζόν αντί για μαγιώ. Θάβονταν στην άμμο με το κεφάλι απ’ έξω για τα αρθριτικά. Κάθονταν ακίνητες για ώρες στην άμμο σαν αγάλματα, κρατώντας μια μαύρη ομπρέλα για τη βροχή. Αποτελούσαν ένα πολύ γραφικό και αστείο θέαμα , έτσι αθώες και λίγο σαστισμένες όπως κάθονταν, αδυνατώντας να καταλάβουν τη νέα εποχή με τα νεωτεριστικά ήθη, που γαργαλούσε τους πιτσιρικάδες να τις κοροϊδεύουν».
Από το διήγημα «Λούτσα-Περαία»

Ο Θόδωρος Φέστας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959. Ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται ως οδοντίατρος στο ΕΣΥ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: ΛΙΑ ΝΑΛΜΠΑΝΤΊΔΟΥ, από το βιβλίο Urban Secret Garden– A Trilogy Book of Photographs, αυτοέκδοση, Θεσσαλονίκη, 2016.

Βιβλίο

Ακόμα ένα έργο του βραβευμένου συγγραφέα και σεναριογράφου Νίκου Παναγιωτόπουλου πρόκειται να κυκλοφορήσει στο εξωτερικό.

Μετά τα μυθιστορήματα «Ο Ζίγκι απ' τον Μάρφαν» (1998, κυκλοφορεί και στα ιταλικά από τις εκδόσεις Crocetti), Τ«ο γονίδιο της αμφιβολίας» (1999, κυκλοφορεί στα γερμανικά από τις εκδ. Reclam, στα γαλλικά από τις εκδ. Gallimard, στα ιταλικά από τις εκδ. Ponte Alle Grazie, καθώς επίσης και στα σλοβενικά, τα σερβικά, τα πορτογαλικά και τα κινέζικα), «Αγιογραφία» (2003, κυκλοφορεί στα γερμανικά από τις εκδ. Reclam και στα γαλλικά από τις εκδ. Gallimard) και «Τα παιδιά του Κάιν» (2011, μεταφράστηκε στα πολωνικά), το πρόσφατο βιβλίο του «Γραφικός χαρακτήρας», μια συλλογή από 67 μικροσκοπικές αυτοβιογραφικές ιστορίες, θα κυκλοφορήσει στα ολλανδικά το καλοκαίρι του 2017 από τον γνωστό εκδοτικό οίκο DE GEUS.

Από το 1983, οι εκδόσεις De Geus είναι μεταξύ των επιφανέστερων και ταχύτερα αναπτυσσόμενων εκδοτικών οίκων της Ολλανδίας. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία, οι εκδόσεις De Geus επιλέγουν έργα με γνώμονα την πρωτοτυπία τους, το συναισθηματικό βάθος και τους εύστοχους κοινωνικούς προβληματισμούς - στοιχεία που χαρακτηρίζουν απόλυτα το έργο του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Όπως σημειώνει η εκδότρια Nele Hendrickx με αφορμή την εξασφάλιση των δικαιωμάτων του βιβλίου «Γραφικός χαρακτήρας»: «Είμαστε ενθουσιασμένοι που καλωσορίζουμε τον Νίκο Παναγιωτόπουλο στις εκδόσεις DE GEUS, όπου θα βρίσκεται δίπλα στην Alice Munro, την Annie Proulx, τη Jenny Offill και πολλούς ακόμα χαρισματικούς και βραβευμένους λογοτέχνες».

To βιβλίο
Μια συλλογή από 67 μικρές –έως μικροσκοπικές– ιστορίες, από εκείνες που ξεπηδούν απρόσκλητες καθώς ξεφυλλίζεις, ας πούμε, το άλμπουμ με τις οικογενειακές φωτογραφίες. Ιστορίες ασπρόμαυρες, αφού φαντάζουν κιόλας μακρινές, αν και ο απόηχός τους βρίσκει τρόπο να επιβιώνει, παρηγορητικός, μέσα στη βουή και την αντάρα. Ιστορίες αληθινές, αν και αυτό έχει ίσως τη μικρότερη σημασία˙ το προσωπικό βίωμα δεν είναι παρά η αφορμή αυτών των ακαριαίων αφηγήσεων που ψηλαφούν το αποτύπωμα μιας εποχής, με αφετηρία τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Ιστορίες που μαρτυρούν πως το παρελθόν βρίσκει πάντα τρόπο να τρυπώνει ανάμεσα στα λόγια μας…Ιστορίες της μιας ανάσας, οι περισσότερες από τις οποίες θα μπορούσαν να διαβαστούν άνετα ακόμα κι ανάμεσα σε δυο σταθμούς του αθηναϊκού μετρό.

Ο συγγραφέας
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Σπούδασε Τεχνολόγος Μηχανικός, εργάστηκε ως δημοσιογράφος, αλλά από το 1991 στράφηκε στο σενάριο και στην πεζογραφία. Έχει γράψει σενάρια για τηλεοπτικές σειρές και επίσης έχει γράψει ή έχει συνεργαστεί στη συγγραφή σεναρίων για περισσότερες από δέκα ταινίες μεγάλου μήκους (Απόντες, Βασιλιάς, Αγρύπνια, Ώρες κοινής ησυχίας κ.ά.) – σενάρια που απέσπασαν βραβεία τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνή φεστιβάλ. Ο «Γραφικός χαρακτήρας» είναι το έκτο βιβλίο του και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Βιβλίο

Η «Μικρή ερωτική ιστορία» τουΖιλ Λεγκαρντινιέ κυκλοφορεί από τις εκδόσεςι Πατάκη.
Για πείτε µου, ποια είναι η µεγαλύτερη ανοησία που έχετε κάνει στη ζωή σας; Η Ζυλί έχει κάνει ένα σωρό. Για παράδειγµα, εκείνη τη φορά που πάσχιζε να φορέσει το πουλόβερ της κουτρουβαλώντας τη σκάλα ή την άλλη που φτιάχνοντας την πρίζα κρατούσε τα καλώδια µε τα δόντια της... Και τελευταία, η εµµονή της µε τον νεοφερµένο γείτονα, χωρίς καν να τον έχει δει στ’ αλήθεια - εµµονή που της κόστισε το µάγκωµα του χεριού της στο γραµµατοκιβώτιό του...

Μα ακόµη κι αυτό δεν είναι τίποτα, απολύτως τίποτα, µπρος στα παράλογα πράγµατα που θα αποτολµήσει για να πλησιάσει αυτό τον άντρα, του οποίου το µυστικό θέλει να εξιχνιάσει.

Απίστευτα επινοητική και συνάµα γοητευµένη απ’ αυτό τον άγνωστο πλάι στον οποίο ζει αλλά για τον οποίον αγνοεί τα πάντα, η Ζυλί θα πάρει τα πιο παραληρηµατικά ρίσκα, µέχρις ότου βρει επιτέλους την απάντηση στο ερώτηµα που την κατατρύχει: για ποιον κάνουµε τη µεγαλύτερη ανοησία της ζωής µας;

Αστείο, εντυπωσιακό, απίστευτα συγκινητικό, το µυθιστόρηµα αυτό επιβεβαιώνει αυτό που ξέρουν ήδη οι εκατοµµύρια αναγνώστες του στη Γαλλία: ο Λεγκαρντινιέ έχει το χάρισµα να αφηγείται πρωτότυπες ιστορίες που µας µεταφέρουν αλλού, αφυπνίζοντας παράλληλα την πιο ενδόµυχη φύση µας.

Ένα βιβλίο που κάνει καλό!

 


Εκδότης : ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ
Συγγραφέας : Λεγκαρντινιέ Ζιλ
Μεταφραστής : Κολαΐτη Ρίτα

Περιγραφή
3.000.000 αντιτύπα στη Γαλλία.

Μεταφράζεται σε 18 γλώσσες.

 

Βιβλίο

Ο συγγραφέας φαινόμενο που έγραψε το παγκόσμιο best seller.
Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 70 γλώσσες
και έχει ξεπεράσει τα 4.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως.

Πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια, εκδόθηκε ένα βιβλίο που κατόρθωσε, από τότε μέχρι σήμερα, να μεταμορφώσει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο τίτλος του: «Ο Μοναχός Που Πούλησε Τη Ferrari Του». Ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να νιώσει συγκλονισμένος από την ιστορία του Τζούλιαν Μαντλ, του πάμπλουτου μεγαλοδικηγόρου που είδε σε μια στιγμή την πορεία της ζωής του να ανατρέπεται και να οδηγείται ένα βήμα πριν το θάνατο. Ένα σχεδόν μοιραίο έμφραγμα στην αίθουσα του δικαστηρίου… Η συνταρακτική αυτή εμπειρία θα αποτελέσει την αφορμή για να εγκαταλείψει για πάντα τον υλικό κόσμο και να ταξιδέψει προς την Ανατολή αναζητώντας τον ουσιαστικό σκοπό της ζωής του…

Το βιβλίο του Robin Sharma «Ο Μοναχός Που Πούλησε Τη Ferrari Του» τυπώθηκε αρχικά σε λίγα αντίτυπα, πολύ σύντομα όμως σημείωσε τεράστια επιτυχία και έγινε ανάρπαστο.

Μεταφράστηκε σε περισσότερες από εβδομήντα γλώσσες. Το μήνυμα του βιβλίου, αν και απλό, κρύβει μεγάλη δύναμη μέσα του γιατί είναι ένα μήνυμα ελπίδας και επιτυχίας.

Σε αυτό άλλωστε οφείλεται και η επιτυχία του σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι μια παραβολή που εμπνέει, προσφέροντας όχι μόνο απαντήσεις σε κάποια από τα μεγάλα ερωτήματα της καθημερινής ζωής αλλά και πρακτικούς τρόπους που θα σας βοηθήσουν να κατακτήσετε εσωτερικό πλούτο, ζωντάνια, ευτυχία και εσωτερική γαλήνη, και να ζήσετε μια ζωή για την οποία θα είστε περήφανοι.

Σχετικά με τον Συγγραφέα Robin Sharma

Robin Sharma
Το Blog του συγγραφέα
Ο ROBIN SHARMA είναι ένας από τους παγκοσμίως κορυφαίους συμβούλους σχετικά με θέματα προσωπικής επιτυχίας και καλλιέργειας των ηγετικών ικανοτήτων. Έχει συγγράψει οκτώ παγκόσμια best sellers, μεταξύ των οποίων το βιβλίο Ο Μοναχός που Πούλησε τη Ferrari του, που έχει μεταφραστεί σε εβδομήντα γλώσσες. Είναι διευθύνων σύμβουλος της Sharma Leadership International Inc., μιας εταιρείας συμβούλων που έχει μια απλή αποστολή: να βοηθήσει ανθρώπους και οργανισμούς να φτάσουν στην κορυφή της παγκόσμιας κλίμακας. Ανάμεσα στους πελάτες του περιλαμβάνονται η Microsoft, η Nike, η General Electric, η FedEx, η NASA και η BP.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα:
www.robinsharma.com

Βιβλίο

Ένα ρομαντικό μυθιστόρημα για την αγάπη, που θα σας ταξιδέψει

Ο κύριος Περντί είναι «λογοτεχνικός φαρμακοποιός». Στο πλωτό βιβλιοπωλείο του, στις όχθες του Σηκουάνα, συνταγογραφεί μυθιστορήματα για κάθε δυσκολία της ζωής –προτείνει στους πελάτες του βιβλία που θα γιατρέψουν τις ψυχές τους.

Τον μόνο που δεν μπορεί να γιατρέψει είναι τον εαυτό του αφού εξακολουθεί να τον στοιχειώνει το φάντασμα της μεγάλης του αγάπης που εξαφανίστηκε πριν από είκοσι ένα χρόνια, αφήνοντας πίσω της μόνο ένα γράμμα. Ένα γράμμα που εκείνος δεν άνοιξε ποτέ.

Αυτό το καλοκαίρι ο κύριος Περντί μπαίνει επιτέλους στον πειρασμό να διαβάσει το γράμμα –και τότε τα πάντα αλλάζουν.

Σηκώνει άγκυρα και φεύγει για τον νότο της Γαλλίας. Με συνταξιδιώτες έναν διάσημο συγγραφέα που έχει χάσει την έμπνευσή του κι έναν ερωτοχτυπημένο σεφ, θα κάνει ένα ταξίδι στην καρδιά της Προβηγκίας. Ένα ταξίδι πίσω στις αναμνήσεις, κι από εκεί ξανά στη ζωή…

Η Νίνα Γκεόργκε με σαγηνευτική γραφή μάς δίνει μια γλυκιά και συγχρόνως διασκεδαστική ιστορία γεμάτη ευαισθησία, που θα σας συναρπάσει.

 

Η Νίνα Γκεόργκε είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και καθηγήτρια δημιουργικής γραφής. Έχει γράψει 26 βιβλία και πάρα πολλά διηγήματα, καθώς και άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά. Το μικρό παριζιάνικο βιβλιοπωλείο μεταφράστηκε σε 33 γλώσσες, έμεινε δύο χρόνια στις λίστες των best seller στη Γερμανία, μπήκε στη λίστα των New York Times, ήταν το δημοφιλέστερο βιβλίο στην Αγγλία για το καλοκαίρι 2015 σύμφωνα με τον Independent, ενώ έγινε επίσης best seller στην Ιταλία, την Πολωνία, την Ολλανδία και άλλες χώρες.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τη συγγραφέα στο www.nina-george.com και στο www.ninageorge.de.

Βιβλίο

Στη δύσκολη και σκοτεινή περίοδο της χούντας, σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, μεγαλώνει η Δάφνη, μοναχοκόρη ενός συντηρητικού δάσκαλου. Όταν στο υπόγειο διαμέρισμα του σπιτιού της έρχεται μια άλλη οικογένεια, όλα αλλάζουν, όλα όσα θεωρούσε σταθερά στη ζωή της μεταβάλλονται: οι οικογενειακές σχέσεις, οι ιδέες, τα συναισθήματα, τα πρότυπα, το παρόν και το μέλλον.

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα καχυποψίας και φόβου, οι πρωταγωνιστές της ιστορίας αγωνίζονται, ερωτεύονται, ενηλικιώνονται, ωριμάζουν, ενώ απ’ το απέναντι σπίτι η γειτόνισσα η Ζωή παρακολουθεί τα πρόσωπα, υφαίνει έναν υπόγειο ιστό και επεμβαίνει ως καταλύτης στην εξέλιξη της ιστορίας.

Έτσι κι αλλιώς η ζωή έχει πάντα την τελευταία λέξη.
Αθήνα, 2014.

Ένα τρακάρισμα θα γίνει η αφορμή να ξαναβρεθούν δυο γυναίκες, η Δάφνη και η Άννα. Κάποτε, σε μια θύελλα γεγονότων, οι ζωές τους είχαν διασταυρωθεί. Η συνάντησή τους θα ξεδιαλύνει γεγονότα που έμειναν για χρόνια ασαφή: οικογενειακά μυστικά έρχονται λίγο λίγο στην επιφάνεια, πολιτικά απόρρητα αποκαλύπτονται, οι αθώοι και οι ένοχοι του παρελθόντος αλλάζουν ρόλους.


H Σοφία Δημοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, η καταγωγή της όμως είναι από τα Λουσικά, ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα.

Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στον περιβαλλοντικό σχεδιασμό.

Εργάστηκε ως μηχανικός στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει (2012) και Άλμα θα πει ψυχή (2013).



Βιβλίο

Οι Εκδόσεις ΩΚΕΑΝΟΣ και το Public Συντάγματος, σας προσκαλούν σήμερα Τετάρτη 29 Ιουνίου 2016, στις 19:00μ.μ, στην παρουσίαση του βιβλίου της Τζένης Καλλέργη «Ανεκπλήρωτες Επιθυμίες».

Στην παρουσίαση θα απευθύνουν χαιρετισμό:

Ο Κώστας Πυλαρινός, πρόεδρος της ένωσης τ. βουλευτών και ευρωβουλευτών και η
Κική Σεγδίτσα, δημοσιογράφος, συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου.

Θα μιλήσουν επίσης:

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, πανεπιστημιακός, λογοτέχνης, δημοσιογράφος και κριτικός θεάτρου.

Ο Τάσος Κουράκης, Α αντιπρόεδρος της Βουλής

Η Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος

Τη συζήτηση θα συντονίσει η δημοσιογράφος Ζίνα Κουτσελίνη

Ενώ αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν οι ηθοποιοί:
Όλγα Πολίτου, Μαρία Αλιφέρη, Τέλης Ζώτος και Γιώργος Σίσκος.

«Ανεκπλήρωτες Επιθυμίες».


Η ζωή της Τζοβάνας ήταν ολόκληρη μια ανεκπλήρωτη επιθυμία. Πάντα φρόντιζε για τους άλλους, βάζοντας τα δικά της θέλω σε δεύτερη μοίρα.
Μέχρι που γνώρισε εκείνον... Ο διάσημος ηθοποιός ενέπνευσε έναν παθιασμένο έρωτα στη νεανική της καρδιά, έναν έρωτα όμως απαγορευμένο και γι’ αυτό τόσο δυνατό.

Η Τζοβάνα θα ανατρέψει τα πάντα και θα κυνηγήσει την ευτυχία, παλεύοντας με όλους και, κυρίως, με τον εαυτό της. Θα αφήσει την κραυγή των δικών της επιθυμιών να σκεπάσει τις φωνές που την καλούν να απομακρυνθεί από τον αγαπημένο της και μαζί του θα χτίσει έναν κόσμο φτιαγμένο μόνο για τους δυο τους. Έναν κόσμο γεμάτο αγάπη, θέατρο, επιτυχίες, μαγεία και ταξίδια, αλλά και με μια σκοτεινή σκιά να πλανιέται διαρκώς στον άλλοτε καταγάλανο κι άλλοτε συννεφιασμένο ουρανό του...

Μέσα από μία πραγματική, συναρπαστική
ιστορία αγάπης περνά η ιστορία της Ελλάδας
και του ελληνικού θεάτρου, σε μια αφήγηση
που θα ταξιδέψει τον αναγνώστη
στον κόσμο του πολιτισμού και του ονείρου.

 

Κολλάρου-Καλλέργη Τζένη


Η Τζένη Κολλάρου-Καλλέργη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Θεάτρου. Έπαιξε στο Θέατρο, στο Ραδιόφωνο και στην Τηλεόραση. Στο Θέατρο, πρωτοεμφανίστηκε στο έργο Οι Απροσάρμοστοι του Χάμπτον. Συνεργάστηκε με το Πειραματικό Θέατρο της Μαριέττας Ριάλδη, με την `Αλλη Σκηνή του Νίκου Περέλη ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους. Πήρε μέρος στα έργα Ταβάριτς, Πριν το ηλιοβασίλεμα, σε μονόπρακτα των Μουρσελά, Κεχαίδη, Περέλη, στον Γλάρο του Τσέχωφ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόρτζου, ερμήνευσε την Νόρμα Ντέσμοντ στη μεταφορά στο θέατρο της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας Η λεωφόρος της Δύσης, την Ξανθίππη στον μονόλογο του Γιώργου Α. ΧριστοδούλουΞανθίππη, η γυναίκα του Σωκράτη, την Πηνελόπη Δέλτα στο έργο του Γιώργου Α. Χριστοδούλου Πηνελόπη Δέλτα κ.ά. Στην τηλεόραση, έλαβε μέρος σε πολλά θεατρικά έργα, ερμηνεύοντας σημαντικούς ρόλους, στο Θέατρο τηςΔευτέρας, παραγωγή της Κρατικής Τηλεόρασης, σε πολλά μονόπρακτα της σειράς Από την Κωμωδία στο Δράμα, στο σήριαλ Ονειροπαρμένος του Γιάννη Πρετεντέρη, και σε άλλες τηλεοπτικές παραγωγές. Επί μια δεκαετία, υπήρξε εκφωνήτρια-παρουσιάστρια καλλιτεχνικών και διαφημιστικών εκπομπών, παρουσιάζοντας πληθώρα προγραμμάτων καλλιτεχνικού, ψυχαγωγικού και διαφημιστικού περιεχομένου σε όλους τους Σταθμούς της Κρατικής Ραδιοφωνίας και έγινε γνωστή με το πατρικό της Τζένη Κολλάρου. Επί σειρά ετών μέλος του Δ.Σ. και Γενική Γραμματέας του Ιδρύματος Κοινωνικών-Ιστορικών Ερευνών «Σταύρος Καλλέργης», και μέλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης.

Έχει αρθρογραφήσει σε εφημερίδες και περιοδικά. Για πολλά χρόνια συμπορεύτηκε ενεργά στο πλευρό του μεγάλου καλλιτέχνη και πνευματικού ανθρώπου Λυκούργου Καλλέργη, και συνεργάστηκε μαζί του στον αγώνα για τον Πολιτισμό, την Πολιτική και το Θέατρο. Από τον γάμο της με τον Λυκούργο Καλλέργη απέκτησε έναν γιό, τον Σταύρο, κι έναν εγγόνο, τον Λυκούργο.

Βιβλίο


Από τις εκδόσεις Οδός Πανός κυκλοφορεί το βιβλίο, Η τρυφερότητα των άκρων του Γιώργου Ν. Ευσταθίου .

Ήθελε τόσο να του πει: Μη φύγεις
στα πόδια του να πέσει, να συρθεί
με χέρια ανοιχτά ν' αρχίσει παρακάλια.

Ήθελε τόσο να φωνάξει: Μείνε λίγο
τα ίδια λόγια πες μου, τα ίδια πάλι
ακόμα μια φορά κι ας είναι ψέματα.

Δεν έβγαλε μιλιά, δεν είπε ούτε λέξη
όχι πως μέτρησε να μην τσαλακωθεί
ήτανε θέμα αισθητικής και τίποτα άλλο.

 

Έσκυψε και ξαφνικά του φίλησε τα πόδια

σημάδι ολοφάνερο της άγριας τρυφερότητας

έμοιαζε κύμα ορμητικό που σκάει στην άμμο

 η μέσα θάλασσα βρήκε διέξοδο∙ τον τρόπο.

 

 Τα πήρε μες τα χέρια του μ’ όλο τον σεβασμό

ωραία πέλματα, τόσο γερά, καλοσχηματισμένα

 με δάκτυλα συμμετρικά, δέρμα σχεδόν εφηβικό

 μακάρι να βρισκόταν πρόχειρο κανένα μύρο.

 

 

 Τα πήρε μες τα χέρια του με δέος∙ σιωπηλός

 τα σκέπασε με χάδια∙ για ώρα τα κράτησε απαλά

 όπως κρατάς καμιά φορά προτού να κοιμηθείς

 ένα βιβλίο ανοιχτό στην τελευταία του σελίδα.

 

 

 

Βιβλίο

Η Ξένια Καλογεροπούλου γράφει ένα σπαρακτικό γράμμα στον Κωστή Σκαλιόρα
Η Ξένια και ο Κωστής έζησαν μαζί 37 χρόνια. Τους χώρισε ο θάνατος το 2013. Από τότε και για ένα χρόνο του έγραφε ένα γράμμα. Έγινε βιβλίο: 'Ένα γράμμα στον Κωστή".

«Όταν πεθαίνει κάποιος, σκέφτεσαι «αχ, ήθελα να του είχα πει αυτό». Με τον Κωστή αυτό δεν το έχω. Νομίζω, τα καλύψαμε όλα. Αυτό που μου λείπει είναι ότι δεν μπορώ να του κάνω ένα τηλεφώνημα. Ό,τι κάνω έχει σχέση με αυτόν. Πάω και παρκάρω το αυτοκίνητο το βράδυ και λέω «δεν θα του άρεσε έτσι όπως το έχω παρκάρει, δεν είμαι ευγενική, θα έπρεπε να έχω αφήσει περισσότερο χώρο στους άλλους». Ξαναμπαίνω στο αυτοκίνητο και παρκάρω όπως θα ήθελε εκείνος».

Ξένια και Κωστής με το πρώτο τους εγγόνι
Η Ξένια και ο Κωστής, η Ξένια Καλογεροπούλου και ο Κωστής Σκαλιόρας έζησαν μαζί 37 χρόνια. Λέει ότι τα χρόνια με τον Κωστή την επηρέασαν πολύ, την άλλαξαν, περισσότερο από όσο τον επηρέασε εκείνη. Είμαι σίγουρη ότι αν την άκουγε θα χαμογελούσε με αυτό το μικρό ευγενικό του χαμόγελο και θα διαφωνούσε σταθερά. Πιθανώς θα είχε δίκιο. Όπως είχε δίκιο όταν έλεγε ότι «μια μέρα με την Ξένια είναι σαν ένα ταξίδι».


Νομίζω ότι όλοι όταν μιλάμε για την Ξένια σκεφτόμαστε έναν άνθρωπο τρυφερό, συνδεδεμένο με την παιδική ηλικία, έναν άνθρωπο παιχνιδιάρη και αγέραστο. Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει έναν άνθρωπο απίστευτα δυνατό, τολμηρό, καινοτόμο, πιο ανοιχτόμυαλο από ανθρώπους με τα μισά της χρόνια. Τα τελευταία χρόνια η Ξένια Καλογεροπούλου έκανε την έκπληξη στο θέατρο διαλέγοντας ένα ρεπερτόριο που όπως θάλεγαν τα πιτσιρίκια που λατρεύει «δεν της τόχα». Έπαιξε τους ρόλους που της άξιζαν, τα πιο πρωτοποριακά, τα πιο σύγχρονα και με τον πιο μοντέρνο τρόπο.

Η Ξένια με τους γονείς της
Τα τελευταία χρόνια η Ξένια τακτοποίησε με θαυμαστή σοφία και γενναιοδωρία τα του οίκου της, αφήνοντας το θέατρο Πόρτα στα χέρια του Θωμά Μοσχόπουλου και κρατώντας μόνο ένα κομμάτι αφήγησης σε παιδιά, αυτό που την ευχαριστεί. Δε θα μιλήσω για τη γενναιοδωρία αυτής της παραδειγματικής κίνησης. Η Ξένια είναι ένας πανέξυπνος άνθρωπος. Πανέξυπνος και ως εκ τούτου εξαιρετικά ευαίσθητος. Προσφέρει μια κιβωτό στους επόμενους αν και νομίζω και η ίδια είναι πολύ νέα ακόμα, για την ακρίβεια θα είναι πάντα νέα, θα είναι πάντα η Ξένια, με πολλά όνειρα, πολλά σχέδια. Και όπως λέει "αν δε το κάνω τώρα που είναι 79 πότε θα το κάνω; Στα 90";

Ο Κωστής πριν τον γνωρίσει η Ξένια
Σκέφτομαι πως αν έχεις ζήσει μια ολόκληρη ζωή με κάποιον ο αποχωρισμός είναι μαρτύριο. Η Ξένια δε το άφησε να σέρνεται. Το έκανε κάτι και αυτό. Το έκανε ένα μακρύ γράμμα που κρατά ένα χρόνο παρατείνοντας την ύπαρξη του Κωστή δίπλα της. Το έκανε βιβλίο. Όταν αρχίζει να διαβάζει κανείς το βιβλίο, από την πρώτη κιόλας γραμμή «αγάπη μου», που του γράφει, δε θες να σταματήσεις. Να την σκέφτεσαι. Να κλαις. Να την ακούς να το αφηγείται.


Η Ξένια είναι ένας πολύ δυνατός, ένας αξιοθαύμαστος άνθρωπος, ένας δικός μας άνθρωπος και αυτό το λέω εννοώντας τις χιλιάδες των ανθρώπων που είδαν έστω μια φορά το θέατρό της και σφραγίστηκε με ένα τρόπο η ζωή τους για πάντα.

 

Και από αυτό το μαγικό βιβλίο το «Γράμμα στον Κωστή» ξεχώρισα μερικά κομμάτια:

Πέρασαν κάπου πέντε μήνες και από τότε σου μιλάω κάθε τόσο σου στέλνω με το νου μηνύματα που δε θα λάβεις, αλλά που με κρατάνε δεμένη μαζί σου. Και θυμήθηκα μέρες και στιγμές που δε θα ήθελα ποτέ να τις ξεχάσω. Και που είχα την ανάγκη να τις μοιράζομαι με σένα που δεν υπάρχεις πια. Να τις ξαναθυμάμαι όπως θα τις κουβέντιαζα μαζί σου.

Θα ήθελα να μπορώ να σου λέω:

«Θυμάσαι;»

Αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω πια είναι να λέω μονάχη μου:

«Θυμάμαι».

Αναρωτιόμουν ακόμα αν θα είχα γίνει πραγματικά μια καλή μητέρα. Και αναρωτιέμαι ακόμη. Πίστευα τότε ότι ήμουν φτιαγμένη για κάτι τέτοιο, μπορεί όμως και να έκανα λάθος. Να μην ήταν αλήθεια. Το σίγουρο είναι ότι μια εγκυμοσύνη ακόμα και στην αρχή της σε κάνει να νιώθεις κάτι πολύ δυνατό. Γι αυτό είναι τόσο τρομερό όταν αυτό δεν καταλήγει πουθενά. Εκείνο όμως που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι ακόμα και αν αυτές οι περιπέτειες μαύρισαν ένα σημαντικό μέρος της ζωής μου, τα καλύτερά μου χρόνια, δε θα ήθελα να μη τις έχω ζήσει. Μαζί με τον πόνο μου χάρισαν στιγμές που ποτέ δε θα ξεχάσω. Κι ούτε είναι αλήθεια –όπως νομίζουν μερικοί- ότι άρχισα να κάνω θέατρο για παιδιά επειδή δεν κατάφερα να γίνω μητέρα. Τότε έλπιζα ακόμα πως θα ερχόταν μια στιγμή που το παιδί μου θα ήταν δίπλα μου στις πρόβες και τις παραστάσεις μου.


Καθόμασταν με το Θωμά (Μοσχόπουλο) και φτιάχναμε κάτι τραγουδάκια για μια παιδική παράσταση. Ξαφνικά ήρθες εσύ και μας είπες: «έχω καρκίνο». Και μετά από λίγο πρόσθεσες: «Κοίτα σύμπτωση. Στο αυτοκίνητο άκουγα ένα τραγούδι που έλεγε: «ένα ποτήρι θάνατο θα πιω».


Τώρα σου γράφω πια από την Αθήνα. Γυρίζοντας από το χωριό έπεσα σε σκοτούρες και δουλειά. Για αρκετές μέρες δεν προλάβαινα να σου γράψω. Δεν έπαψα όμως να σου μιλάω. Έκλεισε ένας χρόνος που μ΄άφησες μόνη. Στον τάφο σου όμως δεν ξαναπήγα. Το πιθανότερο να μην ξαναπάω ποτέ. Μόνο άμα σου μιλάω σε νιώθω ακόμη κοντά μου. Είναι και κάτι άλλο. Το γραφείο σου είναι ακόμη άνω κάτω.


Σίγουρα έμαθα πολλά παίζοντας ένα σωρό ρόλους όντας θιασάρχης και αφεντικό του εαυτού μου. Αλλά νομίζω τα χρόνια που είχα την ευθύνη ενός θιάσου είχα τόσο πολλά στο μυαλό μου που δυσκολευόμουν να νιώσω ότι είμαι απλώς μια ηθοποιός που φροντίζει το ρόλο της. Δεν αρνιέμαι ότι η πείρα αυτών των ετών ήταν πολύτιμη, αλλά μπόρεσα να προχωρήσω πιο ελεύθερα δουλεύοντας πάλι free lance, όπως λένε και οι αγγλομαθείς.


Τελειομανής, ενθουσιώδης, αφοπλιστικά αθώος και βαθύτατα πονηρός, ο Λευτέρης μπορούσε να είναι πιεστικός και ανυπόμονος ενίοτε και ανυπόφορος, αλλά συγχρόνως απολαυστικός και αξιολάτρευτος. Σε οδηγούσε σε σκοτεινά μονοπάτια, αν όμως κατάφερνες να πορευτείς μαζί του, ο δρόμος μπορεί να ήταν κουραστικός και επικίνδυνος, αλλά ήταν μια συναρπαστική περιπέτεια. Τα δυο χρόνια που δούλεψα κοντά του ήταν επίπονα, αλλά ούτε στιγμή δε μετάνιωσα γι αυτά.


Στη συνέχεια σκηνοθετούσα τις παιδικές μας παραστάσεις μαζί με τον Φασουλή. Στην αρχή σκηνοθετούσαμε επί ίσοις όροις, αλλά σιγά-σιγά διαπιστώνοντας ότι ο Σταμάτης τα έκανε όλα πολύ καλύτερα από εμένα, αποσύρθηκα και τα έκανε όλα μόνος του. Τώρα πια ένα είναι το πρόβλημά μου σχετικά με τη σκηνοθεσία. Ότι παρακολουθώντας τις πρόβες που σκηνοθετεί κάποιος άλλος, αν μου έρθει ξαφνικά μια ιδέα έχω την τάση να πετάγομαι σε ακατάλληλες στιγμές για να τη διατυπώσω. Έχω φάει όμως τόσες πολλές κατσάδες, που τα τελευταία χρόνια έχω μάθει πια να κρατιέμαι, κι αν έχω κάτι να πω το σημειώνω σε ένα χαρτί και το λέω στο διάλειμμα.

Αναρωτιέμαι συχνά ποιους και πόσους μπορούμε να θεωρούμε πραγματικούς μας φίλους. Κι αν είναι απαραίτητο να τους ξέρουμε από παλιά. Η κόρη σου μου είπε κάποτε ότι τέτοιοι φίλοι είναι μόνο αυτοί που γνωρίζουμε από τα χρόνια του σχολείου. Αν και αμφιβάλλω αν θα έχει ακόμη την ίδια γνώμη. Εγώ, πάλι, έτυχε να γνωρίσω φίλους που μετράνε πραγματικά για μένα σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου, ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία. Κι αν προλάβω, δεν αποκλείεται να γνωρίσω και άλλους.


Το Σάββατο στις 5 Οκτωβρίου 2013, είχα περάσει το πρωινό μαζί σου. Καθόμουν δίπλα σου και σε κοίταζα. Ξαφνικά, δεν ξέρω κι εγώ πως, κατάλαβα πως δεν ήσουν πια εκεί. Φώναξα μια νοσοκόμα. Σε κοίταξε για μια στιγμή, κι ύστερα έπιασε το χέρι μου και το ακούμπησε στο στήθος σου. Ίσα - ίσα για να νιώσω την τελευταία σου ανάσα. Κι ύστερα έπιασα να σου γράφω. Δεν ήξερα γιατί ακριβώς το έκανα, μου φαινόταν και λίγο τρελό. Ήταν όμως ένας τρόπος να αντέξω την ιδέα ότι ποτέ δε θα σε ξαναδώ. Αλλά και να σε κρατήσω μέσα μου όσο γίνεται πιο ζωντανό στα χρόνια που μου μένουν πια να ζήσω.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή