Μαΐου 27, 2020

Σχέσεις - Σεξ

Σχέση «δεκανίκι», σχέση συγχώνευσης, σχέση «κουκούλι»… Όσο μοναδικοί κι αν νιώθουμε, τείνουμε να επαναλαμβάνουμε συμπεριφορές που αναπόφευκτα οδηγούν την ερωτική μας σχέση σε αδιέξοδο. Μπορεί να χάσατε τη μάχη, αλλά είναι στο χέρι σας να κερδίσετε τον πόλεμο…

Υπάρχει ο τέλειος γάμος, η απόλυτα αρμονική σχέση; Ακόμη κι αν το θέλουμε πολύ και δεν σταματάμε να το ονειρευόμαστε, μάλλον όχι. Οι σχέσεις έχουν ωραίες και άσχημες στιγμές, φέρνουν άλλοτε απέραντη ευτυχία και άλλοτε αβάσταχτη δυστυχία, και ζώντας τις κάνουμε λάθη, μαθαίνουμε, τρώμε τα μούτρα μας. Κάποια από αυτά τα λάθη αποβαίνουν μοιραία για τις σχέσεις, αν δεν καταφέρουμε να τα αναγνωρίσουμε, να τα παραδεχτούμε και να σταματήσουμε να τα επαναλαμβάνουμε εσαεί.

Συνταγές αποτυχίας
Ο Λέων Τολστόι, στην «Άννα Καρένινα», έγραφε ότι «Η εξωτερική μορφή με την οποία συνήθως εκτυλίσσεται η λεγόμενη ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή είναι παντού η ίδια, ενώ αντίθετα η δυστυχισμένη διαδραματίζεται σε κάθε περίπτωση με ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο». Πόσο μπορούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό; Κάθε ζευγάρι έχει, αναμφίβολα, τη δική του ιστορία που είναι με κάποιον τρόπο μοναδική κι ανεπανάληπτη. Παρ’ όλα αυτά, όμως, πολλοί από τους ειδικούς που ασχολούνται με ζευγάρια που βρίσκονται σε κρίση, ψυχολόγοι, οικογενειακοί θεραπευτές, σεξολόγοι, όταν μιλούν για τις πιο συχνές και τις πιο επιζήμιες αιτίες που οδηγούν τα ζευγάρια στα πρόθυρα του χωρισμού, μοιάζουν να συμφωνούν ότι υπάρχουν κάποιες αιτίες αποτυχίας οι οποίες είναι κοινές και επαναλαμβάνονται.
Το ενδιαφέρον είναι ότι αρκετές από αυτές τις αιτίες έχουν να κάνουν με πεποιθήσεις και αντιλήψεις σχετικά με την «ιδανική σχέση», οι οποίες, αν και σπάνια επιβεβαιώνονται, ωστόσο δύσκολα εγκαταλείπονται για να δώσουν τη θέση τους σε άλλες, περισσότερο ρεαλιστικές και βιώσιμες.

Μαρία και Τάκης
Όταν οι δύο γίνονται ένας
«Σ’ εμάς όλα άρχισαν με τον απόλυτο έρωτα. Νιώθαμε και οι δύο ότι είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, και βασικά αυτό άλλαξε μόνο 5 χρόνια μετά, όταν γεννήθηκε η κόρη μας. Έως τότε δεν νιώθαμε ιδιαίτερα την ανάγκη για παρέες, άλλα ερεθίσματα, καλύπταμε ο ένας τον άλλον, ήμασταν μέσα σε ένα πολύ ωραίο “κουκούλι”. Με το παιδί, τα πράγματα άλλαξαν δραματικά. Άρχισαν τα προβλήματα, και μάλιστα μεγάλα. Τώρα πια έχουμε αρχίσει να βλέπουμε ότι κανένα ζευγάρι δεν μπορεί να είναι ένας εντελώς κλειστός και αυτάρκης οργανισμός, ότι πρέπει να έχει μερικές πόρτες ανοιχτές. Ελπίζουμε να μην είναι πολύ αργά…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Τα ζευγάρια αυτά, που είναι σαν «μία ψυχή σε δύο σώματα», μοιάζουν κατ’ αρχάς ικανά να καλύψουν όλες τις ανάγκες τους:
Ο ένας είναι τα πάντα για τον άλλον, σύζυγος, εραστής, φίλος, γονιός, παιδί. Η συγχώνευση δημιουργεί την (ψευδ-)αίσθηση ασφάλειας και προστασίας από το «σκληρό» έξω κόσμο. Δυστυχώς, όμως, αυτό συνήθως δεν κρατά για πάντα. Ο ερχομός ενός παιδιού, οι αναπόφευκτες αλλαγές που φέρνει η ζωή, κλονίζουν την πολύ εύθραυστη ισορροπία αυτής της σφιχτής συνύπαρξης που δεν είναι καθόλου προετοιμασμένη για αλλαγές και παρεμβολές τρίτων. Άλλοτε πάλι, ο ένας από τους δύο αρχίζει κάποια στιγμή να αισθάνεται πλήξη, πίεση, ασφυξία. Τότε αρχίζει η κρίση, συχνά μάλιστα σε αυτά τα ζευγάρια με καταστροφικές συνέπειες.

Δήμητρα και Μανώλης
Η σχέση «δεκανίκι»
«Το ότι ο Δημήτρης είχε πρόβλημα με το αλκοόλ κάναμε στην αρχή και οι δύο ότι δεν το βλέπουμε. Όταν άρχισε να γίνεται πολύ έντονο, κάναμε μια -ας πούμε- συμφωνία, εγώ ότι θα του σταθώ σε όλα και εκείνος ότι θα καταπολεμήσει το πρόβλημά του για μένα. Τελικά, όμως -κι αυτό το βλέπω τώρα, 8 χρόνια μετά, που έχουμε φτάσει στα όριά μας ως ζευγάρι-, μπήκαμε σ’ ένα φαύλο κύκλο εξάρτησης, ενοχών, κατηγοριών και συνεχών απογοητεύσεων του ενός από τον άλλον. Τώρα καταλαβαίνω ότι τη βοήθεια έπρεπε να τη ζητήσουμε απ’ έξω…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Σίγουρα μια καλή συντροφική σχέση έχει και θεραπευτικές ιδιότητες, αλλά δεν είναι ούτε πανίσχυρη ούτε ικανή να στηρίξει μόνη της κάθε πρόβλημα. Όταν ο ένας αρχίζει να σηκώνει πολύ μεγαλύτερο βάρος ευθύνης για το πρόβλημα του άλλου από ό,τι του αναλογεί («Εγώ θα σε κάνω να το ξεπεράσεις») και ο άλλος αισθάνεται υποχρεωμένος να γίνει καλά («Του/της το χρωστάω»), η σχέση εξάρτησης που δημιουργείται οδηγεί σχεδόν πάντα σε αδιέξοδο.

Γιώργος και Νάνσυ
Σαν δυο ξένοι
«Αυτό που είχαμε εμείς ήταν μοναδικό. Επικοινωνούσαμε σωματικά, ξέραμε πάντα τι ήθελε ο άλλος σαν να διαβάζαμε το βλέμμα, τις κινήσεις, δεν χρειαζόμασταν λόγια. Εγώ ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς και πότε άλλαξε αυτό. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ήρθε η στιγμή που άρχισα να νιώθω ότι η γυναίκα που έχω δίπλα μου δεν είναι αυτή που νόμιζα ότι ήταν. Από την απόλυτη επικοινωνία φτάσαμε στην πλήρη αποξένωση…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Πολλά ζευγάρια καταφέρνουν πράγματι στην αρχή της σχέσης τους, όταν είναι πολύ ερωτευμένα, όταν υπάρχει ακόμη ταύτιση απόψεων και επιθυμιών, να επικοινωνούν χωρίς να μιλάνε πολύ. Αυτό είναι πολύ ωραίο κι εύκολα τείνει κανείς να πιστέψει ότι μπορεί με το ένστικτό του να καταλαβαίνει τα πάντα για τον άλλον. Πρόκειται όμως για πλάνη, γιατί αυτό που καταλαβαίνουμε αντιστοιχεί μόνο στην εικόνα που έχουμε για τον άλλον όταν, ερωτευμένοι, τον «βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής» (που σημαίνει, μεταξύ άλλων, όπως θα θέλαμε να είναι). Χωρίς λόγια και επικοινωνία δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον άλλον όπως πραγματικά είναι, κι έτσι κάποτε φτάνει η στιγμή που νιώθουμε σαν δυο ξένοι που ζουν παράλληλες ζωές χωρίς να έχουν μάθει πώς να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον.

Πέτρος και Ελένη
Εξιδανικεύοντας τη σχέση
«Όπως γίνεται συνήθως, στην αρχή ήταν όλα μια χαρά. Περνούσαμε καλά μαζί, κάναμε καλό σεξ, συμφωνούσαμε στα περισσότερα. Σιγά-σιγά, η καθημερινότητα, τα διάφορα άγχη, άρχισαν να φέρνουν τριβές, προβλήματα, καβγάδες. Τρομάξαμε, γιατί νομίζαμε ότι μεταξύ μας όλα θα λειτουργούν από μόνα τους και αφεθήκαμε σε μια μοιρολατρική στάση, πιστεύοντας ότι τα πράγματα ή θα φτιάξουν από μόνα τους ή αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κοντέψαμε να τελειώσουμε τη σχέση πριν την ώρα της…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Η παθητικότητα, η πεποίθηση ότι όλα πρέπει ή να πηγαίνουν καλά χωρίς προσπάθεια ή αλλιώς δεν έχει νόημα, χαρακτηρίζουν πολλές σχέσεις, νέων κυρίως ζευγαριών. Πρόκειται για ένα μοιραίο συνδυασμό εξιδανίκευσης των ερωτικών σχέσεων («Αφού αγαπιόμαστε, θα είμαστε για πάντα ευτυχισμένοι») και «τεμπελιάς» («Στο γάμο μου δεν θέλω προβλήματα»), που βέβαια δεν είναι η καλύτερη προϋπόθεση για να αντεπεξέλθει κανείς στις δυσκολίες που αναπόφευκτα παρουσιάζονται σε κάθε σχέση, ειδικά όταν είναι μακροχρόνια.

Παναγιώτης και Ιωάννα
Γιατί να μην είμαστε ίδιοι;
«Το πιο δύσκολο στη σχέση μας είναι που αντιδρούμε τόσο διαφορετικά, ενώ μάλιστα στην αρχή νομίζαμε ότι μοιάζουμε πάρα πολύ σε όλα. Εγώ μιλάω πολύ, εκείνος λίγο, εμένα μ’ αρέσει να συζητάμε τα προβλήματά μας, εκείνος το αποφεύγει, εγώ θέλω προκαταρκτικά στο σεξ, εκείνος είναι πιο ορμητικός. Έχουμε καταλήξει να μη συνεννοούμαστε σε τίποτα. Μερικές φορές νομίζω ότι μας χωρίζει μια άβυσσος…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Μπορεί ο σύντροφός μας να είναι ακριβές αντίτυπο του εαυτού μας; Όχι! Κι όμως, συχνά μας πειράζει που δεν είναι. Το γεγονός ότι αυτός με τον οποίο μοιραζόμαστε τη ζωή μας δεν έχει τις ίδιες συνήθειες, αντιδράσεις, και δεν του αρέσουν τα ίδια πράγματα δεν το αποδεχόμαστε εύκολα. Αντίθετα, θυμώνουμε πολύ και προσπαθούμε πεισματικά να τον «φέρουμε με τα νερά μας», αντί να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πού βρίσκονται οι διαφορές και να τις γεφυρώσουμε, ανακαλύπτοντας δρόμους που ικανοποιούν και τους δύο. Εντέλει, η σχέση μετατρέπεται σε πεδίο μάχης ή σε αίθουσα δικαστηρίου.

Ορέστης και Κατερίνα
Χωρίς όνειρα για το μέλλον
«Είμαστε μαζί από τα φοιτητικά μας χρόνια. Πάντα ζούσαμε χωρίς να πολυνοιαζόμαστε τι θα συμβεί σε
1 χρόνο, 2 ή 5. Δεν καθίσαμε ποτέ να σκεφτούμε πώς θα είμαστε οι δυο μας στο μέλλον. Όταν κάποια στιγμή έπρεπε να “σοβαρευτούμε’’, τότε ξαφνικά ήταν σαν το κοινό μας μέλλον να φαντάζει βαρετό, κενό, χωρίς νόημα. Και τότε ριχτήκαμε ο καθένας στα δικά του προσωπικά σχέδια – άλλο λάθος κι αυτό…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Το να σκέφτεσαι το κοινό μέλλον στη σχέση δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη να κάνεις σχέδια, για σπίτια, ταξίδια ή συγκλονιστικές δραστηριότητες. Ουσιαστικά πρόκειται για τη βαθιά επικοινωνία πάνω στην ίδια τη σχέση, που περιλαμβάνει ασφαλώς και την προβολή στο μέλλον: «Πώς μας φανταζόμαστε σε 2, 5 ή 10 χρόνια από τώρα; Τι περιμένουμε, τι φοβόμαστε;». Πολλά ζευγάρια, όταν έρθει η πρώτη κρίση «Και τώρα τι;», προχωρούν στο επόμενο βήμα: Παντρεύονται, κάνουν παιδιά, αγοράζουν σπίτι. Όταν όμως όλα αυτά θα έχουν πραγματοποιηθεί, αν δεν έχουν αναρωτηθεί ποτέ από κοινού για το μέλλον της σχέσης τους, παραμονεύει το κενό στη γωνία.

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο
Το διαρκές άγχος είναι, ως γνωστόν, ένας παράγοντας επιβαρυντικός για όλους τους τομείς της ζωής και υπεισέρχεται σε όλα αυτά τα λάθη των ζευγαριών που αναφέρουμε εδώ. Με ποιον τρόπο, όμως; Το κυριότερο λάθος που κάνουμε σε περιόδους άγχους είναι ότι θεωρούμε την οικογένεια και το σύντροφό μας σταθερά και αυτονόητα κομμάτια της ζωής μας που μπορούμε άνετα να παραμελήσουμε όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε αγχώδεις καταστάσεις (οικονομικά ή επαγγελματικά προβλήματα, πένθος, αρρώστιες). Υπό καθεστώς άγχους, μπορεί να αφήσουμε να ατονήσουν οι κοινές δραστηριότητες, η επικοινωνία με το σύντροφο, ή να προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας εντελώς μόνοι. Συνήθως, αυτά οδηγούν σε απομάκρυνση, ασυνεννοησία και συσσώρευση θυμού.

Λ.Βογιατζή -συμβουλευτική ψυχολόγος.

https://www.vita.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Στην τέταρτη περίπου φορά που βγαίνει με κάποιον, είσαι λίγο πολύ έτοιμη να καταλάβεις αν είστε στην ίδια σελίδα, χωρίς να προχωρήσεις σε μια σειρά από άβολες ερωτήσεις. Πολλές φορές τα όχι υπερβολικά ξεκάθαρα πράγματα κρύβουν τη μαγεία.

Αν προτιμάς να κάνεις το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο, παρά να τον ρωτήσεις αν του αρέσεις, αν προχωράτε καλά, πώς νιώθει και όλα αυτά των οποίων τις καθαρές απαντήσεις δεν είσαι καθόλου έτοιμη να διαχειριστείς, ψυχραιμία. Δώσε προσοχή στα παρακάτω σημάδια, και θα καταλάβεις αν όσα νιώθεις σε αυτή τη φάση είναι αμοιβαία.

Απολαμβάνετε ο ένας την παρέα του άλλου

Όταν κάποιος σου αρέσει πολύ, η επικοινωνία και η επαφή απλά δεν είναι αρκετή. Σε μια πρόταση, το "δεν σε χόρτασα" μπορεί να συνοψίσει το mood μετά το ραντεβού. Αν μετά τις συναντήσεις σας, συνεχίζετε και επικοινωνείτε με μηνύματα ή ψάχνετε (σχεδόν αστείες) αφορμές για να τηλεφωνήστε ο ένας στον άλλο, είστε σε πολύ καλό δρόμο. Βασικά, δε θέλω να σε πανικοβάλλω, αλλά νομίζω ότι ερωτεύεστε.

Κάνετε σχέδια για το μέλλον

ΟΚ, στο πρώτο ραντεβού δεν κάνεις πλάνα για καλοκαιρινές διακοπές. Προφανώς. Αλλά αν σε ενημερώνει για ένα Σαββατοκύριακο του επόμενου μήνα που θα ήθελε να πάτε ένα roadtrip με τη μηχανή, έστω για ένα μπάνιο, τα νέα είναι καλά. Είσαι στα πλάνα του και ψάχνει και τρόπους να φύγετε για λίγο μαζί από την πόλη.

Υπάρχει χημεία

Η χημεία φαίνεται από τις πρώτες στιγμές. Δεν υπάρχουν άβολες σιωπές, γοητεύετε ο ένας τον άλλο και εσύ πιάνεις τον εαυτό σου να θέλει απλά να τον φιλήσει. Ακόμα και όσο εκείνος μιλάει για τα hangover που έβγαλαν στην επιφάνεια τον πιο μη ερωτικό του εαυτό. Σίγουρα μπορείς να τη "μυριστείς" τη χημεία. Πρακτικά, αν δεν υπήρχε, ίσως και να μη διάβαζες αυτό το κείμενο αυτή τη στιγμή.

Θέλετε τα ίδια πράγματα

Αυτό μέχρι το τέταρτο ραντεβού έχει ξεκαθαριστεί. Οι πληροφορίες που χρειάζεσαι απορρέουν από συζητήσεις που έχουν γίνει πριν καλά καλά σπάσει ο πάγος. Εκεί γύρω στο δεύτερο ποτό ρωτήσατε ο ένας τον άλλο τι ακριβώς ψάχνετε, αν είστε σε φάση για σχέση, πόσο σημαντική είναι η ελευθερία και πόσο σημαντικά είναι τα ταξίδια για μια ολοκληρωμένη ζωή. Θέματα σχέσεων, καριέρας και στόχων έρχονται στο προσκήνιο και το ζητούμενο είναι να υπάρχει σύμπνοια. Ίσως και θαυμασμός.

https://www.govastileto.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Σε περίπτωση που δεν το έχεις παρατηρήσει τις περισσότερες φορές το κάρμα είναι ολοζώντανο μπροστά σου κι όμως δεν είσαι σε θέση να το δεις και να αρπάξεις την ευκαιρία σου στον έρωτα και την αγάπη.

Η ευτυχία είναι αναμφισβήτητο δικαίωμα όλων των ανθρώπων από την ώρα της γέννησης τους, είναι όμως και μία συνειδητή επιλογή. Με το να ελευθερώσεις τον εαυτό σου από παρελθοντικές απογοητεύσεις και ανικανοποίητες προσδοκίες, θα βάλεις τέλος σ’ένα κύκλο ερωτικών μπλοκαρισμάτων και θα είσαι και πάλι σε θέση να υποδεχτείς την αγάπη.

Προσκόλληση σε πρότυπα
Όταν ψάχνουμε έναν ήρωα ή ερωτευόμαστε με την ιδέα ενός ανθρώπου και όχι με το πραγματικό πρόσωπο, μένουμε προσκολλημένοι σε συγκεκριμένα πρότυπα. Υποφέρουμε και πονάμε όταν η πραγματικότητα δεν ταιρίαζει με όσα έχουμε φανταστεί. Όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως περιμένουμε η απογοήτευση είναι το αποτέλεσμα. Η προσδοκία είναι η μητέρα όλων των απογοητεύσεων. Η προσκόλληση σε πρότυπα μας κάνει να ασκούμε έλεγχο κι όταν προσπαθούμε να κατευθύνουμε μια σχέση απομακρυνόμαστε από τον σύντροφο. Χαλάρωσε και πάρε τα πράγματα όπως έρχονται, μη περιορίζεις τη ζωή σου μένοντας δέσμιος/α μιας προκαθορισμένης πορείας βασισμένη σε ιδεατά πρότυπα.

Μη ρεαλιστικές προσδοκίες
Όσο ρομαντικά και να το βλέπεις δεν θα καταφέρεις να τετραγωνίσεις τον κύκλο, και το μάθημα που θα πάρεις θα είναι αποτυχία. Αν ο σύντροφος σου πιστεύει πως ο γάμος θα είναι ποινή φυλάκισης και καταδίκης του και πως τα παιδιά θα είναι το μαρτύριο του, ενώ εσύ ελπίζεις σε ένα πετυχημένο γάμο και ονειρεύεσαι παιδιά και ένα ευτυχισμένο σπιτικό, δεν είσαι με τον σωστό άνθρωπο. Το να επιμένεις σε αυτή την σχέση, παλεύοντας να την κάνεις λειτουργική, δεν θα αλλάξει. Αντιθέτως χάνεις και τον χρόνο σου και την ενέργεια σου.

Χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτογνωσία
Συχνά προβάλλουμε τους δικούς μας προσωπικούς φόβους στην σχέση μας. Όταν αισθανόμαστε άσχημα με τον εαυτό μας, μια πιθανή απομάκρυνση μοιάζει με εγκατάλειψη και οι ανθρώπινες αδυναμίες μοιάζουν με προσωπική επίθεση. Οι σχέσεις καθρεφτίζουν τους διαφορετικούς εσωτερικούς κόσμους του καθενός, πολλές φορές αυτό που με ενοχλεί και κρίνω στον σύντροφό μου είναι αυτό που δεν μου αρέσει στον ίδιο μου τον εαυτό. Όταν ασχοληθούμε και γνωρίσουμε καλύτερα εμάς τους ίδιους, λύνοντας τα δικά μας εσωτερικά προβλήματα, η ποιότητα των σχέσεών μας βελτιώνεται θαεματικά.

Ένα ''ανικανοποίητο μυαλό''
Η ρίζα για τις περισσότερες δυστυχισμένες σχέσεις είναι το ''ανικανοποίητο μυαλό''. Βλέποντας το ποτήρι της ζωής και της αγάπης μισογεμάτο και όχι μισοάδειο ακούγεται απλό. Παρόλαυτα το να κρατάς θετική στάση έχοντας μονίμως έναν αισιόδοξο τρόπο σκέψης απέχει από το απλό και το εύκολο. Οι περισσότεροι ξεκινάμε μια σχέση εξιδανικεύοντας, γεμίζοντας ελπίδες για το μέλλον και σύντομα όλα καταρρέουν και αισθανόμαστε πως η ζωή μάς έδειξε για άλλη μια φορά το σκληρό της πρόσωπο. Όλοι επιλέγουμε κάθε στιγμή, κάθε μέρα να δούμε τον εαυτό μας είτε ως ''θύμα'' εξαιτίας των παρελθοντικών αποτυχιών είτε ως ''νικητή',' ενώ αρκεί να προσπαθούμε να αντλούμε ευτυχία εστιάζοντας στην θετική πλευρά ακόμα και των απογοητεύσεων αυξάνοντας έτσι τις ευκαιρίες να βρούμε την σχέση της ζωής μας.

Απογοήτευση κα συγχώρεση
Στην προσπάθεια μας να ανανεωθούμε και να βαδίσουμε εκ νέου στον δρόμο για την ευτυχία, είναι ζωτικής σημασίας να σταματήσουμε να μετανιώνουμε και να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τα κατάλοιπα του παρελθόντος. Το αγκάθι της απόρριψης καρφώνεται βαθιά στην ψυχή μας και μας δηλητηριάζει από μέσα προς τα έξω. Η συγχώρεση είναι το πρώτο βήμα για να ξεμπλοκάρεις την ερωτική σου ζωή. Βρες ένα ήσυχο μέρος, οραματίσου το πρόσωπο (ένα την φορά) που σου προκάλεσε πόνο και συνειδητά προσπάθησε σε εκείνο το μέρος εκείνη τη στιγμή να τον/την συγχωρέσεις. Συγκεντρώσου και κάνε το συγκεκριμένο πρόσωπο να αισθανθεί την συγχώρεση σου. Νιώσε την απελευθέρωση του θυμού και της στεναχώριας που σε κρατούσαν φυλακισμένο/η. Παρόλο που ίσως χρειαστούν μερικές προσπάθειες κάθε φορά θα απελευθερώνεις από μέσα σου αυτό το τοξικό δηλητήριο, θα σπας τον καρμικό κύκλο που εμπόδιζε την αγάπη στη ζωή σου.

http://astropedia.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Μια λέξη που να έχει μέσα της όλα τα «θέλω να σε δω»

Γωγώ Κυριακίδου

«Θα ήθελα να περάσω όλη μου τη ζωή ταξιδεύοντας, με την προϋπόθεση ότι θα μπορούσα από κάπου να δανειστώ μια άλλη ζωή για να την περάσω όλη σπίτι μου», του Ουίλιαμ Χάζλιτ.

Θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν μάθει να φεύγουν. Τραβούν το βλέμμα μου εκείνοι οι όμορφοι άνθρωποι που διάλεξαν να ταξιδεύουν μόνοι τους, γιατί μονάχα έτσι μπορούν και να υπάρχουν. Όταν αδειάζει το αεροπλάνο και τους βλέπω να παραμένουν στη θέση τους, όταν αδειάζει το πλοίο και τους βλέπω στο κατάστρωμα χαμογελάω. Σκέφτομαι αυτούς που τους περιμένουν, αυτούς που μένουν πίσω και τους αγαπούν.

Πάντοτε, ήθελα ν’ εξηγήσω κάπως εκείνο το «μου λείπεις» που έλεγα και δε μου έφτανε, σαν κάτι να του έλειπε. Όταν έλεγα «θα μιλήσουμε, αύριο» ένιωθα πως έδινα την πιο ανούσια υπόσχεση της ζωής μου και προσπαθούσα να βρω τρόπους να περάσω συναισθήματα μέσα απ’ το ακουστικό. Ήθελα να βρω μία λέξη για όλες τις πολύωρες αναμονές στα αεροδρόμια. Μία λέξη για ν’ αφιερώσω στους ανθρώπους που όταν εγώ κατέβαινα απ’ το αεροπλάνο εκείνοι συνέχιζαν και ακόμη αναρωτιέμαι πώς άντεχαν. Για το συναίσθημα που σε κατακλύζει όταν προσγειώνεσαι στο σπίτι σου, στο μέρος που έχεις πολλά κρατημένα -αν όχι τα πάντα.

Ήθελα να υπάρχει μία λέξη μοναδική για ‘κείνους τους ανθρώπους που ταξιδεύουν πολύ και μόνοι τους, κοιτάζοντας απ’ το κατάστρωμα τον ουρανό και κάνοντας ευχές. Να βρω τη λέξη που κουβαλούν μαζί τους αυτοί που δε φοβούνται το «μακριά», που θυσιάζουν πολλά από επιλογή, που είναι η ζωή τους ένα πήγαινε- έλα χωρίς τελειωμό.

Ήθελα να ξέρω αν υπάρχει λέξη για όλα αυτά τα γέλια στα μπαλκόνια, αφού γύρισε ο σημαντικός μας άνθρωπος και σαν να γέμισε το σπίτι και πάλι φως μετά από μήνες, μετά από «σ’ αγαπώ» μακρινά, μετά από υποκατάστατα φθηνά. Αν υπάρχει λέξη που ξεπερνά το «σε πεθύμησα» ήθελα να ξέρω, αν μπορεί κάποια άλλη φράση να το επισκιάσει και να το κοιτάξει κατάματα. Κι, έτσι, έψαξα σ’ άλλη θάλασσα. Σ’ εκείνη που δεν μπορείς με τίποτα να εξηγήσεις, γιατί της μοιάζεις.

“Vuslat” στα τούρκικα σημαίνει επανένωση. Σημαίνει ένωση με κάποιον αγαπημένο μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα στο οποίο βρεθήκατε μακριά ο ένας απ’ τον άλλο.

Είναι αυτή η αγκαλιά μετά από πολύ καιρό σε διαφορετικές καθημερινότητες, σε διαφορετικές ζωές, σε αποστάσεις κυριολεκτικές και μεταφορικές. Είναι σαν να λες «σε πεθύμησα» και να το εννοείς χίλιες φορές πιο πολύ. Είναι το συναίσθημα του αεροδρομίου, του λιμανιού, του σταθμού ή ακόμη και του λάθους που σ’ απομάκρυνε, που σε δίχασε, που σε ανάγκασε να γίνεις κάτι άλλο.

“Vuslat” ξεστομίζεις για να περιγράψεις τον καιρό που πέρασες μακριά απ’ τα αγαπημένα σου μάτια, ενώ πλέον τα κοιτάζεις. Διηγείσαι εκείνες τις περίεργες μέρες που όλα έφταιγαν, γιατί έλειπε κάτι. Περιγράφεις τις συννεφιές σου, τους λόγους που μερικές φορές απέφευγες να σηκώσεις το τηλέφωνο ή ν’ απαντήσεις στο μήνυμα.

Και κάπως έτσι οι άνθρωποι σμίγουν και δε χωρίζουν πια. Και οι αγκαλιές γίνονται σφιχτές, τόσο σφιχτές που σε επαναπροσδιορίζουν. Και να, που βρήκα τη σωστή λέξη μ’ ένα μονάχα βύθισμα του χεριού μου σε μια άλλη θάλασσα, εκ πρώτης όψεως άγνωστη. Ποιος είπε πως σε ξένα νερά δεν κολυμπάμε;

Γι’ αυτό σου λέω, έλα να vouslatωθούμε. Μεγαλώνουμε!

Συντάκτης: Γωγώ Κυριακίδου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Έρωτας κι αγάπη. Η αιώνια τιτανομαχία των αισθημάτων μας. Μια πάλη. Ποιος προπορεύεται και ποιος παίρνει στο τέλος τη δόξα; Μεγαλώσαμε με τα παραμύθια για τον έρωτα. Βασίλισσες και πριγκιπόπουλα που σκότωναν δράκους και μονομαχούσαν για ένα γοβάκι, ένα μήλο, ένα ολόκληρο βασίλειο. Κι όσο μεγαλώνουμε, η ζωή μας τον έφερνε στο δρόμο μας, σε ένα πραγματικό «τώρα» με ήρωες εμάς τους ίδιους.

O καθένας από εμάς έχει την ιδιότητα όσο ζει τον έρωτα να δημιουργεί λέξεις, σκέψεις και εικόνες, όπως ο ίδιος τον αντιλαμβάνεται. Γιατί ο έρωτας είναι προσδοκία. Είναι κτητικότητα, λατρεία και πάθος, ηδονή, ζήλια κι εγκατάλειψη, ματαίωση και ξεγύμνωμα. Είναι η προσφορά μυαλού και σώματος, χωρίς να έχεις βάλει ψιλά γράμματα στο συμβόλαιό σας. Χημεία ορμονών, παράδοση, παραδοχή και νύχτες σκοτεινές που δε νικιούνται από το φως, όταν ο ένας βρίσκεται μακριά από τον άλλον. Κι είναι αίσθηση και γεύση ανατολίτικη με μπαχάρια. Και σε οδηγεί να ζεις στα κόκκινα. Σου ρουφάει το είναι, όλο το εγώ σου. Κι αν ο έρωτας γεννά προσδοκίες αυτές ταυτίζονται με του άλλου και θρέφονται σε ένα «μαζί».

Ο έρωτας ζει στο παρόν, ζει το σήμερα. Ο έρωτας γεννήθηκε για να πεθαίνει. Και πεθαίνει πάντα, για να ξανά ανασταίνεται και να μετουσιώνεται σε αγάπη. Κι ο έρωτας δεν είναι συναίσθημα. Είναι η μυθοποίηση από το «εγώ» στο απόλυτο ιδεατό «εμείς».

Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που και ο έρωτας γαληνεύει και καταλαγιάζει. Η λογική σου συστήνει την σχέση. Απλώνετε το χέρι σας, ελπίζοντας πως έχετε κρατήσει την ένωση των μυαλών σας και πως η καταιγίδα μπορεί να σας παρέσυρε αλλά προστατευτήκατε, αντέξατε κι είστε πιο δυνατοί. Έτοιμοι να καλωσορίσετε την αγάπη. Ευλογία η μετάλλαξη του έρωτα σε αγάπη. Η Αγάπη είναι αποδοχή. Είναι σεβασμός κι ειλικρίνεια. Πίστη και αφοσίωση. Είναι η αίσθηση ότι φτιαχτήκατε ο ένας για τον άλλον. Είναι η πρώτη καλημέρα και η τελευταία καληνύχτα της μέρας. Είναι οι λέξεις που φωτίζουν χαμόγελα. Είναι δροσερό αεράκι μεσημεριού. Νοιάξιμο και «σε πεθύμησα». Είναι η αβεβαιότητα που περικλείεται στην ερώτηση «Μ’ αγαπάς λιγάκι;» μέχρι να σου απαντήσει «Σ΄ αγαπώ πολύ. Δεν είσαι για λίγο εσύ.». Κι έχει τόσο έρωτα μέσα της αυτή η αγάπη. Άλλωστε η αγάπη τον προσκαλεί για να τη φρεσκάρει, να την ομορφύνει και να θρέψει τις λαχτάρες της.

Όταν αγαπάς δε φοβάσαι να τσαλακωθείς, να αποκαλυφθείς. Δε θεωρείς τον άλλον δεδομένο. Δένεις τη ζωή σου μαζί του και προσφέρεσαι ουσιαστικά, στηρίζεις, μοιράζεσαι, δεν έχεις δεύτερες σκέψεις. Και φυσικά δεν πιέζετε ο ένας τον άλλον απαιτώντας. Όλα όσα έρχονται θα πρέπει να είναι η φυσιολογική εξέλιξη της σχέσης σας.

Και πάντα οι σκέψεις και οι αντιφάσεις θα τρέφουν ερωτήματα. Προσδοκία ή αποδοχή; Κι όταν ο έρωτας φέρνει την αγάπη, πού πάει; Την παρατάει ή συνυπάρχει; Κι είναι ο έρωτας το ορεκτικό κι η αγάπη το πρώτο πιάτο τελικά; Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να απαντήσετε. Ζήστε το. Ξαναγεννηθείτε μέσα από έναν έρωτα, αφεθείτε, παραδοθείτε στο απόλυτο, στο μεγαλειώδες. Και κάντε το με όλο το κόστος της ζωής σας. Κι είναι ευτυχία και κατάρα να το ζήσεις. Αλλά δε σε νοιάζει. Άλλωστε χίλιες φορές να πεθάνεις από έρωτα πάρα από ένα τίποτα.

Συντάκτης: Ταρασία Γεωργιάδου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Πιάσε μολύβι! Καμιά φορά νιώθεις τόσα που δεν μπορείς να δώσεις όνομα

Σύντροφος, φίλος, εραστής, κολλητός, ένας απλός γνωστός. Χαρακτηρισμοί που προσδίδουμε στους ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν, ανάλογα με τα συναισθήματα που μας προκαλούν και τις καταστάσεις που έχουμε βιώσει μαζί τους. Ταμπέλες που ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να χάσουν τη σημασία τους και να αντικατασταθούν, αφού ο φίλος γίνεται κολλητός, ο εραστής σύντροφος κι ένας απλός γνωστός μπορεί να διεκδικήσει οποιαδήποτε ταμπέλα. Κι ενώ είναι ξεκάθαρα τα συναισθήματα που βιώνουμε για τον κάθε άνθρωπο που συνειδητά ή ασυνείδητα πήρε μια ταμπέλα στη ζωή μας, υπάρχει κι ένας ρόλος ο οποίος δεν έχει ονομαστεί ακόμα κι ανάθεμα αν μπορέσει κάποιος κάποτε να βρει την κατάλληλη λέξη γι’ αυτόν!

Είναι ένα συναίσθημα περίεργο, φαίνεται σπάνιο και δε συνηθίζουμε να μιλάμε συχνά για αυτό. Ίσως γιατί δεν μπορούμε να το ονομάσουμε και του δώσαμε τον πλησιέστερο νοηματικά χαρακτηρισμό, ίσως πάλι γιατί φοβόμαστε, αφού θεωρούμε κάπως «μη φυσιολογική» την ύπαρξή του. Είναι το συναίσθημα εκείνο που βρίσκεται ανάμεσα στη φιλία, την αγάπη και τον έρωτα. Έχει αρκετά χαρακτηριστικά από την κάθε κατηγορία αλλά δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να πάρει εξ ολοκλήρου κάποιο χαρακτηρισμό. Είναι συναίσθημα θετικό και μπορεί να το νιώσουμε για άτομα οποιουδήποτε φύλου κι ανεξάρτητα με τις ερωτικές μας προτιμήσεις.

Είναι το συναίσθημα που περιέχει ως κύριο χαρακτηριστικό του τον ενθουσιασμό. Τον ενθουσιασμό απέναντι σ’ ένα άτομο, το οποίο ξεκινάμε να θαυμάζουμε για κάποιο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό του. Αφού μας κερδίσει με αυτό, μπαίνουμε στον πειρασμό να θέλουμε να το γνωρίσουμε όλο και καλύτερα. Αργά ή γρήγορα συνειδητοποιούμε πως διαθέτει πολλά περισσότερα χαρακτηριστικά που μας έλκουν. Ώσπου ξαφνικά γινόμαστε οπαδοί του, θαυμάζουμε την κάθε πράξη κι άποψή του, προσπαθούμε συχνά να το μιμηθούμε και υποσυνείδητα υιοθετούμε στοιχεία του τρόπου σκέψης του. Ευελπιστούμε πως είμαστε εξίσου αρεστοί από εκείνο και δε χάνουμε ευκαιρία να βρισκόμαστε δίπλα του.

Αφού αναπτυχθεί η οικειότητα και πάρουν και οι δύο πλευρές το μήνυμα της χημείας, διεκδικούμε όλο και περισσότερα από το συγκεκριμένο πρόσωπο. Επιζητούμε την παρέα του, τις συμβουλές και τις απόψεις του, θέλουμε να κάνουμε πράγματα μαζί του και πολλές φορές αφήνουμε στην άκρη τις παλιές συνήθειες της καθημερινότητας, αφού οτιδήποτε νέο μαζί του είναι πλέον πιο διασκεδαστικό. Αυθόρμητα, περνώντας χρόνο μαζί του ξεκινά ένα δέσιμο δυνατό, σαν να βρήκαμε τον άνθρωπο που μας συμπληρώνει ως προσωπικότητες. Ο χρόνος περνά μαγικά, δοκιμάζουμε τις συνήθειές του και του μαθαίνουμε τις δικές μας. Όταν κάπου δεν τα βρίσκουμε, οι συμβιβασμοί δε μας ζορίζουν καθόλου!

Κι αν όλα αυτά θυμίζουν τον έρωτα, ένα στοιχείο κάπου μας διαφεύγει· το ερωτικό. Διότι ο έρωτας είναι άμεσα συνυφασμένος με τη σωματική έλξη που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο άτομα. Κι αν δεν αναπτυχθεί; Ή αν αναπτυχθεί μονάχα από τη μία πλευρά; Κι αν η επαφή αποκλειστεί τελικά για πρακτικούς λόγους; Εφόσον το «ανεξερεύνητο συναίσθημα» αναπτύσσεται απέναντι σε οποιουδήποτε φύλου άτομο, μπορεί, γενετικά, να μας «πετάει έξω» από την έννοια του έρωτα. Εφόσον λοιπόν δεν υφίσταται, για οποιοδήποτε λόγο, αυτό σημαίνει πως μιλάμε για φιλία;

Η απάντηση είναι και πάλι αρνητική. Διότι, ναι μεν, η φιλία περιέχει συναισθήματα θαυμασμού, εξάρτησης κι αγάπης, ωστόσο οι φίλοι δεν είναι κτητικοί και η ζήλια δεν έχει χώρο σ’ αυτή. Αντιθέτως, το «ανεξερεύνητο συναίσθημα» έχει μπόλικες δόσεις ζήλιας και κτητικότητας αφού θέλουμε το συγκεκριμένο άτομο να είναι μόνο δικό μας. Χαιρόμαστε όταν νιώθει καλά με άλλους, αρκεί να μην είναι πιο χαρούμενο απ’ όσο όταν είμαστε μαζί. Εγωιστικό, μα έτσι είναι.

Κι αν είναι αγνή αγάπη; Μπορεί και να είναι, μα και πάλι στην αγάπη δέχεσαι τον αποχωρισμό όταν πρόκειται για την ευτυχία του άλλου. Εδώ μιλάμε για μια κατάσταση που δε σε αφήνει να φανταστείς τις ημέρες σου χωρίς το άτομο εκείνο. Επιδιώκεις να το βλέπεις όσο πιο συχνά μπορείς και θυμώνεις και μόνο στη σκέψη της απομάκρυνσής του από κοντά σου. Η ανιδιοτέλεια δεν είναι δεδομένη σε αυτή την κατάσταση γιατί πάντα ζητάς την επιβεβαίωση και συχνά γεννιούνται μέσα σου ανασφάλειες. Γιατί πολύ απλά δε δέχεσαι πως κάποια στιγμή αυτό που νιώθεις μπορεί να σταματήσει. Δε δέχεσαι πως θα πρέπει να μοιραστείς το συγκεκριμένο άτομο ακόμη και με κάποιον που θα έρθει φέροντας διαφορετική ιδιότητα από τη δική σου– ας πούμε μια πιο ξεκάθαρη ιδιότητα.

Ο έρωτας είναι παροδικός, η αγάπη και η φιλία όχι. Αν κάποια στιγμή αυτά που νιώθεις αποδυναμωθούν, ίσως να ήταν κι έρωτας. Αν συνεχίσουν να υπάρχουν και με το πέρασμα του χρόνου γίνονται όλο και πιο δυνατά, τότε εκτός από την αγάπη, ξέρεις πως βιώνεις κάτι ξεχωριστό, που δεν έχουν την τύχη να βιώσουν όλοι. Όταν αντιληφθείς πως βρίσκεσαι σε μια παρόμοια κατάσταση, απλά αφέσου. Τα συναισθήματα δεν έχουν λογική κι είναι άδικο να τους την επιβάλεις.

Συντάκτης: Ολίνα
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Ποτέ δεν είναι αργά – ή πολύ νωρίς – για να μάθουμε τις ικανότητες που μας επιτρέπουν να χτίσουμε υγιείς συντροφικές σχέσεις: αμοιβαιότητα, συναισθηματική ρύθμιση και διορατικότητα.

«Μπορεί να ξέρουμε πώς μοιάζει μια υγιής σχέση, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα πώς να κάνουν μία – και κανείς δεν μπορεί να μας διδάξει πώς να την κάνουμε», δηλώνει η Joanne Davila, καθηγήτρια ψυχολογίας και διευθύντρια κλινικής εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Stony Brook στη Νέα Υόρκη.

Οι οδηγίες για υγιείς σχέσεις υπάρχουν με τη μορφή θεραπείας ζεύγους ή συμβουλευτικής, κάτι που σημαίνει ότι τα περισσότερα ζευγάρια παρουσιάζουν ήδη προβλήματα όταν απευθύνονται σ’ αυτά.

Και τα δύο λοιπόν έρχονται πολύ αργά. Σε μια προσπάθεια να γεφυρώσουν το χάσμα, η Davila και οι συνάδελφοί της μελετούν αυτό που ονομάζουν «συντροφική ικανότητα». Είναι η ικανότητα να λειτουργούμε προσαρμοστικά σε όλες τις πλευρές μιας σχέσης. Σύμφωνα με την Davila και τους συναδέλφους της, υπάρχουν τρεις κύριες δεξιότητες πίσω από την συντροφική ικανότητα.

Η πρώτη είναι η διορατικότητα. Είναι η επίγνωση, η κατανόηση και η μάθηση. Μέσω αυτής, έχουμε καλύτερη ιδέα για το ποιοι είμαστε, τι χρειαζόμαστε, τι θέλουμε και γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε. Για παράδειγμα, ας πούμε ότι είμαστε πολύ ευέξαπτοι απέναντι στον σύντροφό μας.

Αν έχουμε διορατικότητα, μπορούμε να παρατηρήσουμε σε δεύτερο χρόνο ότι ο σύντροφός μας δεν κάνει στην πραγματικότητα τίποτα που να αξίζει αυτή τη συμπεριφορά. Εμείς είμαστε πολύ στρεσαρισμένοι και αυτό που χρειαζόμαστε είναι λίγο χρόνο μόνοι μας για να απομακρύνουμε την ένταση.

Με τη διορατικότητα μπορούμε να «προβλέψουμε» τις θετικές και αρνητικές συνέπειες της συμπεριφοράς μας. Η διορατικότητα μας βοηθά να γνωρίσουμε και τον σύντροφό μας καλύτερα. Ας πούμε ότι ο σύντροφός σας έχει αργήσει σε ένα ραντεβού. Χρησιμοποιώντας τη διορατικότητα, καταλαβαίνουμε τον λόγο και ότι δεν έχει σχέση αναγκαστικά με την ίδια τη σχέση σας.

Η δεύτερη δεξιότητα είναι η αμοιβαιότητα. Είναι το να αναγνωρίζουμε ότι και οι δύο έχουμε ανάγκες και ότι και οι δύο έχουν σημασία. Με την αμοιβαιότητα μπορούμε να αποκαλύψουμε τις δικές μας ανάγκες με ξεκάθαρο, άμεσο τρόπο. Αυτό αυξάνει την πιθανότητα αυτές οι ανάγκες να εκπληρωθούν.

Η Davila παρέχει ένα παράδειγμα για να καταδείξει πώς μπορούμε να επικοινωνούμε τις επιθυμίες μας. «Ας πούμε ότι πρέπει να πάμε σε ένα πραγματικά στρεσογόνο οικογενειακό event, και θα θέλατε ο/η σύντροφός σας να έρθει μαζί σας. Μπορείτε να πείτε άμεσα: «Ξέρεις, αυτό θα είναι στρεσογόνο για μένα. Θα ήθελα πολύ να είσαι εκεί, νιώθω καλά όταν είσαι κ εσύ. Θα μπορούσες να το προγραμματίσεις;»

Φυσικά, αμοιβαιότητα είναι όταν διασφαλίζουμε ότι και οι ανάγκες του άλλου ικανοποιούνται. Για παράδειγμα, ξέρουμε ότι ο/η σύντροφός μας προτιμά να πηγαίνει στο γυμναστήριο μόλις ξυπνά το πρωί – με αυτό τον τρόπο νιώθουμε καλύτερα. Αμοιβαιότητα σημαίνει εδώ ότι είμαστε πρόθυμοι να στηρίξουμε το σύντροφό μας σε αυτό αντί να γκρινιάζουμε ή να απαιτούμε να γίνει μια άλλη εργασία.

Η τρίτη – και τελευταία – δεξιότητα είναι η συναισθηματική ρύθμιση. Είναι το να μπορούμε να ρυθμίσουμε τα συναισθήματά μας σε απόκριση των όσων συμβαίνουν στη σχέση μας. Μέσω αυτής, έχουμε τη δυνατότητα να παραμένουμε ήρεμοι όταν χρειάζεται και να εξετάζουμε το τι συμβαίνει συναισθηματικά τη δεδομένη στιγμή.

Συναισθηματική ρύθμιση σημαίνει ανάπτυξη της ικανότητας να διαχειριζόμαστε τις στιγμές που η ανησυχία και ο θυμός απειλούν να μας κυριεύσουν. Ένα παράδειγμα είναι όταν περιμένουμε μια απάντηση του/της συντρόφου μας σε μήνυμα που έχουμε στείλει.

«Το μήνυμα δεν έρχεται. Εσείς αγχώνεστε όλο και περισσότερο. Κοιτάτε το τηλέφωνο ανά λίγα δευτερόλεπτα. Με την συναισθηματική ρύθμιση, έχετε την ικανότητα να πείτε στον εαυτό σας: Ξέρεις κάτι, πρέπει να ηρεμήσεις – το μήνυμα θα έρθει. Δεν καταφέρνω τίποτα με το να το ελέγχω συνεχώς. Θα το αφήσω μακριά μου και θα επικεντρωθώ για τώρα σε κάτι άλλο».

Η συναισθηματική ρύθμιση είναι μια σημαντική δεξιότητα σε όλα μας τα συναισθήματα – ερωτικά και πλατωνικά – επειδή μας επιτρέπει να αντέξουμε άβολα συναισθήματα ενώ επίσης διατηρούμε αυτοσεβασμό και αφοσιωνόμαστε στις δικές μας ανάγκες.

Joanne Davila, καθηγήτρια ψυχολογίας και διευθύντρια κλινικής εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Stony Brook στη Νέα Υόρκη

https://enallaktikidrasi.com/

Σχέσεις - Σεξ

 

Ξέρεις, είναι καταστάσεις που σε καταπίνουν. Που, χωρίς να το θέλεις, αναλώνεσαι μέσα τους, μικραίνεις, χάνεσαι, εγκαταλείπεσαι, ξεχωρίζεσαι από τον εαυτό που είχες πριν. Δεν είναι επιτηδευμένα. Είναι ένα υπερβολικά σκοτεινό μέρος για να επιλεχτεί από κάποιον σκόπιμα.

Ξέρεις, είναι άνθρωποι που σε μεταμορφώνουν. Σε μεταμορφώνουν σε μια εκδοχή του εαυτού σου αστεία και συνάμα κατάμαυρη. Σε μια εκδοχή του εαυτού σου που λείπεις κι έτσι αναπόφευκτα γίνεσαι μονάχα μία μικρή σκιά σου. Σε μια εκδοχή του εαυτού σου κρύα, απόμακρη, ένα είδωλο μισό, κενό, αερικό. Ξέρεις, είναι μέρες που σε καταπίνουν. Μέρες που τις βλέπεις από μακριά να σε χλευάζουν. Μέρες που μοιάζουν μήνες, μέρες που μοιάζουν νύχτες και μέρες που μοιάζουν τίποτα.

Μα εσύ ζεις την καινούργια σου πραγματικότητα κάπως νωχελικά. Αφημένος στο όμορφο παραμύθι σου, αφηρημένος από τα μάγια τους, ξεχασμένος σε μια ζωή που δε ζεις αληθινά, μα μόνο υπάρχεις σ’ αυτήν ως ένας άλλος εαυτός σου. Νιώθεις ευτυχισμένος σ’ αυτή τη φούσκα, νιώθεις πλήρης, γεμάτος. Είναι φορές που εύχεσαι αυτό να κρατήσει για πάντα. Είναι φορές που δεν πιστεύεις στην τύχη σου, στην τόσο καλή σου τύχη! Μα είναι και κάποιες φορές, κάποια μικρά φωτεινά διαλείμματα που κοιτιέσαι στην αντανάκλαση μιας τυχαίας βιτρίνας στον δρόμο κι αναρωτιέσαι αν σε βλέπεις. Σε κοιτάζεις σίγουρα. Μα σε βλέπεις αληθινά;

Κι ύστερα εμφανίζεται κάποιος από μηχανής θεός- δικός σου θεός. Ίσως δε σ’ αγγίζει καν, σου γνέφει από μακριά, σου φωνάζει από απόσταση, τσιρίζει, ωρύεται, ουρλιάζει. Και ξαφνικά ακούς. Τον ακούς. Γυρίζεις απότομα να καταλάβεις γιατί τόση φασαρία, γιατί τόσο σούσουρο. Και μες τα τόσα που συμβαίνουν, σπάζεις την ροζ φούσκα σου κι επιτέλους ανασαίνεις. Επιτέλους κοιτάζεις πραγματικά, ακούς πραγματικά, σκέφτεσαι πραγματικά. Αγγίζεις, τυχαία, την καρδιά σου, να δεις αν είσαι ζωντανός. Τα χρώματα είναι πιο όμορφα, οι άνθρωποι πιο άνθρωποι, οι φωνές στο κεφάλι σου επέστρεψαν. Δε ζεις στο άγνωστο, στο κενό.

Κι οι επόμενες μέρες μετά απ’ αυτήν, είναι σαν να σε χτύπησε κεραυνός. Ούτε ξέρεις από πού έρχονται οι σκέψεις σου, οι τόσο συγκεντρωμένες, οι τόσο καθορισμένες, οι τόσο σωστές. Μα πού ήσουν όλον αυτό τον καιρό; Πού είχες χαθεί; Το ημερολόγιο γράφει Αύγουστος κι εσύ η τελευταία φορά που του έδωσες σημασία, έλεγε Δεκέμβρης. Η διαύγεια που σε διακατέχει είναι ασύλληπτη, η όρεξη για ζωή, η ενέργεια για να γελάσεις και να κλάψεις, οι λέξεις που βγαίνουν αβίαστα.

Όλοι μας περνάμε τις μαύρες περιόδους μας, όλοι μας έχουμε τις μαύρες τρύπες στο διάστημά μας, όλοι. Ανεξαιρέτως. Κι ούτε με νοιάζει πώς ο καθένας καταφέρνει να βγαίνει απ’ αυτές. Μα πρέπει να βγαίνουμε όλοι. Οι μαύρες τρύπες δεν έχουν τίποτα να μας δώσουν, κι είναι μόνο μαθήματα αν κρατάνε για λίγο. Αν όμως κρατάνε για πολύ, καταντούν φυλακές, άχρωμες, άοσμες, αμετάκλητες φυλακές. Οι δικές μας φυλακές, με σίδερα που φτιάξαμε από τα ίδια μας τα συναισθήματα, με κρεβάτια που πλέξαμε από τα ίδια μας τα όνειρα, με τοίχους που ορθώσαμε μέσα μας.

Κι όταν βγεις, να με θυμηθείς. Γιατί είναι όμορφος ο κόσμος έξω από τη φυλακή σου. Σου υπόσχομαι πως είναι άξιος των ματιών σου.

Συντάκτης: Ναταλία Κωνσταντινίδου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Στα δύσκολα και στο ξεβόλεμα θα δεις αν αντέχει η σχέση..

Γράφει ο Τριστάνος

Στα δύσκολα φαίνονται οι αληθινοί χαρακτήρες των ανθρώπων!

Όταν θα αναγκαστείς να ξεβολευτείς και να στερηθείς, όλα αυτά που θεωρούσες ότι ήταν δεδομένα να σου παρέχονται.

Όταν όλα θα καταρρέουν γύρω σου και θα χάνεις το ένα στήριγμα μετά το άλλο, μέχρι να καταλάβεις ότι το μόνο σου στήριγμα είναι ο εαυτός σου.

Ένας εαυτός που τον πούλησες στον υλισμό και στην σφαίρα της καλοπέρασης.

Έναν εαυτό που τον κοίμησες στην λήθη μίας πλασματικής ουτοπίας και σε ξένες πλάτες, διότι αυτό σε βόλευε για να περνάς όμορφα.

Στα δύσκολα φαίνονται αυτοί που έχουν τσαγανό και αληθινή δύναμη ψυχής.

Όταν η σχέση θα περνάει τον Γολγοθά της, με περιστατικά ανεργίας ή περιστατικά που αφορούν την υγεία σας.

Όταν τα θεμέλια της θα τρίζουν, από τις φωνές απόγνωσης και τα αδιέξοδα θα πολλαπλασιάζονται, δημιουργώντας ασφυξία στο ζευγάρι.

Εκεί θα δείξεις εάν έχεις το σθένος να μείνεις και να παλέψεις ή θα φύγεις σαν την κότα, για να βρεις αλλού καταφύγιο.

Εκεί θα δείξεις εάν αγαπάς πραγματικά και εάν τα μεγάλα λόγια σου ήταν οι αλήθειες σου ή εάν τελικά ήσουν ένας ηθοποιός, που κοροϊδεύεις μέχρι και τον δικό σου εαυτό, διότι κατά βάθος τον λυπάσαι.

Στα δύσκολα λοιπόν πέφτουν οι μάσκες και ξεχωρίζουν οι αυτοδύναμοι από το κοπάδι.

Αυτοί που έμαθαν να έχουν πειθαρχία, να μην πουλάνε παραμύθια για να γίνουν αρεστοί και να μην κρέμονται από τα π@πάρια κανενός!

Αυτοί που είναι αυτάρκεις, σίγουροι και τα έχουν καλά με τη συνείδηση τους.

Εκείνοι πού ξέρουν ότι η λέξη “σ’ αγαπώ”, είναι βαριά και δεν την μοιράζουν εδώ και εκεί.

Εκείνοι που στα δύσκολα προτάσσουν τα στή8η και οδηγούν τα γεγονότα, αντί να κάθονται να γκρινιάζουν και να κατηγορούν το Θεό, τη μοίρα τους και όποιον άλλον βρουν σαν εξιλαστήριο θύμα.

Εκείνοι που τσαλακώνονται και ζητούν συγγνώμη όταν φταίνε, που κλαίνε όταν πονάνε και που μάχονται για τις αρχές τους και για τους ανθρώπους που αγαπούν!

Εκεί λοιπόν αποκαλύπτονται οι πραγματικοί χαρακτήρες, που επιμελώς καλύπτονται από μάσκες, όταν όλα είναι ρόδινα και έχουν τα πάντα.

Εκεί και μόνο εκεί, θα ξεχωρίσεις την αλήθεια. Στα εύκολα, είναι όλοι μάγκες και άνετοι!

ΦΩΤΟ - https://pixabay.com/

Πηγή: loveletters.gr

https://www.newside.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Μια ζέβρα έπνεε μένεα εναντίον της φοράδας, γιατί άρχισε να της λέει υποτιμητικά: «Κάθε φορά που σε βλέπω, ζέβρα, μου ‘ρχεται να σκάσω στα γέλια, αφού Εκείνος που σ’ έπλασε, μήτε που έκατσε να αποφασίσει ποιο χρώμα απ’ τα δύο να σου δώσει και μ’ αυτές τις παρδαλές ρίγες σ’ άφησε να σεργιανίζεις στη γη». Η ζέβρα, που είχε μπουχτίσει με την αλαζονεία της φοράδας, δεν κρατήθηκε. «Ή τόσο βαρετή έβρισκε την αφεντιά σου που ένα μονάχα χρώμα κουβαλάς, που ήθελε σε μένα να δώσει περισσότερο ενδιαφέρον και ομορφιά», της απάντησε, λοιπόν.

Η φοράδα, τότε, γέλασε, μιας και γνώριζε πως όλες οι ζέβρες εποφθαλμιούσαν τη δική της ομορφιά και έτσι είπε υπεροπτικά: «Θα ‘θελες, ζέβρα, την ομορφιά τη δική μου να κουβαλάς». Κι η ζέβρα, εκτός εαυτού πια, εξακόντισε όσα της φύλαγε από καιρό: «Ποια νομίζεις πως είσαι, φοράδα, που μπορείς τόσο να με υποτιμάς; Μια υπερφίαλη είσαι, μια υπερόπτης». Η φοράδα, ατάραχη, αποκρίθηκε: «Ουδέποτε σε υποτίμησα, ζέβρα. Μιαν αλήθεια απλώς είπα, πως οι φοράδες πιο πολύ διαθέτουν ομορφιά από σας. Μόνη σου μου επιτέθηκες, λοιπόν, κι αν θίχτηκες ευθύνη δεν έχω εγώ».

Κι έτσι, λοιπόν, από τότε οι δυο τους δε μιλιόντουσαν. Ως τη στιγμή που η ζέβρα είπε να αφήσει στην άκρη το θυμό της και να μιλήσει στη φοράδα. «Καλή σου μέρα, φοράδα», της είπε φιλικά. «Ω, ζέβρα, κατάλαβες επιτέλους το σφάλμα σου, βλέπω, και τώρα συμφιλίωση θαρρώ πως ζητάς», αποκρίθηκε, όμως, η φοράδα κι όλη η καλή διάθεση της ζέβρας να τη συγχωρέσει, τότε, έγινε καπνός.

Σαν αυτήν τη ζέβρα, λοιπόν, κάνουμε κι εμείς μερικές φορές, και παρόλο που έχουμε όλη την καλή διάθεση να συγχωρέσουμε κάποιον, πολύ εύκολα μπορεί να πάψουμε να επιθυμούμε τη συμφιλίωση.

Καταρχάς, μόλις η ζέβρα πήγε να της μιλήσει, η φοράδα θεώρησε πως το έκανε γιατί κατάλαβε το λάθος της. Κι η ζέβρα, βλέποντας τη φοράδα να πιστεύει λαθεμένα πως αποποιείται το δίκιο της μιλώντας της, ευθύς έπαψε να επιθυμεί να τη συγχωρέσει, μιας και θα σκεφτόταν: «Δεν μπορώ να αφήσω τη φοράδα να πιστεύει πως εκείνη είχε δίκιο και να της δώσω κι άλλο θάρρος, αφού απ’ την αλαζονεία της αυτή, ειν’ ικανή να πει σ’ όλους πως στα πόδια της έπεσα για να συμφιλιωθούμε». Έτσι κι εμείς, λοιπόν, ενώ θέλουμε να συγχωρήσουμε κάποιον, όταν τον δούμε να στέκεται υπεροπτικά απέναντί μας, δε θα θέλουμε να του δώσουμε την ικανοποίηση να νομίζει πως επιδιώκουμε αυτήν τη συμφιλίωση, γιατί αναγνωρίσαμε επιτέλους το δίκιο του και να τον αφήσουμε να πιστεύει, κιόλας, πως μας έκανε χάρη, που δέχτηκε να τα βρούμε.

Επιπλέον, η ζέβρα αν πραγματικά επιθυμούσε αυτή τη συμφιλίωση, δε θα έχανε τόσο εύκολα τη διάθεσή της για συγχώρεση. Παρακινήθηκε, λοιπόν, από κάτι άλλο και προσέγγισε τη φοράδα απ’ την ανάγκη της, ίσως, να κάνει αυτό που ήταν το σωστό. Μας είναι δύσκολο να συγχωρέσουμε πραγματικά κάποιον, επομένως, αφού το κάνουμε πιο πολύ προκειμένου να υπηρετήσουμε αυτό που είναι «σωστό», κι όχι γιατί μέσα μας παύουμε να πιστεύουμε πως είχε άδικο απέναντί μας. Έχουμε τη διάθεση να συμφιλιωθούμε, απλώς για να μη μας καταλογιστεί το κακό του να μη συγχωρούμε όσους μας πίκραναν.

Τέλος, μπορεί να χάνουμε εύκολα τη διάθεσή μας για συμφιλίωση και να μας είναι δύσκολο να συγχωρούμε κάποιον, επειδή απλώς δεν ταιριάζουν τα χνότα μας κι επειδή οι χαρακτήρες μας σε τίποτα δε συμφωνούν μεταξύ τους. Κι έτσι με την πρώτη ίδια αντίδραση του άλλου που κάποτε μας εξόργισε, δε θα μπορούμε παρά να εξοργιστούμε ξανά και να παραιτηθούμε απ’ τη διάθεσή μας για συγχώρεση εκατέρωθεν.

Κι έτσι, λοιπόν, η ζέβρα ενώ πήγαινε να συμφιλιωθεί με τη φοράδα, με το που άκουσε να της λέει πως την προσέγγισε γιατί κατάλαβε το άδικό της, ευθύς κόρωσε ξανά: «Ουδέποτε είπα πως μ’ αρέσει που είσαι υπερφίαλη και υπερόπτης. Ένα καλό πήγα να κάνω και φταις εσύ, φοράδα, που δε μ’ άφησες ως έπρεπε να πράξω».

Συντάκτης: Δημήτρια Κουρίδη
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα

https://www.pillowfights.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή