Το όπλο που δεν βγήκε ποτέ απ’το συρτάρι

Η Αλίκη σφάλισε τα βλέφαρά της για πολλοστή φορά προσπαθώντας έτσι να αποτρέψει την έτσι κι αλλιώς αναπόφευκτη κατηφορική πορεία των δακρύων της.Η στριφογυριστή καρέκλα του πρόσφατα ανακαινισμένου γραφείου βρισκόταν σε διαρκή κίνηση,η Αλίκη παραήταν συναισθηματικά φορτισμένη απόψε.Η λογική και η παράνοια τρελό χορό είχαν στήσει στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του μυαλού της,με την δεύτερη προς το παρόν να υπερτερεί.

Εκείνη που κάποτε καμάρωνε για την ψυχραιμία της την είχε τώρα σίγουρα χάσει.
“Κουράγιο μου έλεγες πάντα βρε μάνα,κουράγιο για ποιό πράγμα όμως;”μονολόγησε με πικρία ανάβοντας ταυτόχρονα ένα άφιλτρο τσιγάρο.
Η μνήμη της ανέτρεξε σε εικόνες παλιές μα και πρόσφατες,σε εικόνες ξεχασμένες και νωπές,σε εικόνες με έναν κοινό παρανομαστή:τον απόλυτο τρόμο!Δέκα ολόκληρα χρόνια βίωνε την απαξίωση,τον εξευτελισμό,την βία ,την ανάσα του θανάτου στον σβέρκο της,το απόλυτο κενό.Και είχαν όλα ξεκινήσει τόσο ρομαντικά,τόσο ελπιδοφόρα για αυτά που θα ακολουθούσαν!Κάποια περίεργα ξεσπάσματά του για το τίποτα αρχικά τα προσπερνούσε,δεν τους έδινε την πρέπουσα σημασία,την τύφλωνε ο έρωτας.Φοβούμενη μην τον κακοκαρδίσει είχε μάθει να μην του χαλάει το παραμικρό χατίρι,ακόμη κι αν αυτό την κούραζε,την πίεζε.

Φύλαξε βαθιά μες την ψυχή της την επιθυμία για ένα παιδάκι,δεν τόλμησε να συζητήσει μαζί του το ενδεχόμενο μιας υϊοθεσίας.

”Αφού δεν μπορώ να σου κάνω εγώ παιδί,δεν είναι ανάγκη να σκεφτούμε καν την περίπτωση να μας μπαστακωθεί εδώ μέσα κάποιο ξένο μωρό που πέταξε μια τυχαία,έτσι δεν είναι;”της είχε αναφέρει γελώντας ειρωνικά ένα βράδυ μετά το τέλος μιας ταινίας που σχετιζόταν με το θέμα.
Το πρώτο χαστούκι το είχε δεχτεί ύστερα από πέντε μήνες γνωριμίας μετά από μια διαφωνία που είχαν για την επιλογή του εστιατορίου στο οποίο θα δειπνούσαν.Τον είχε συγχωρέσει,ήταν λέει πιεσμένος από την επιχείρηση που διηύθυνε,δεν θα συνέβαινε ξανά.

Ακολούθησαν κι άλλα χαστούκια που κάποια στιγμή έγιναν μπουνιές,σβήσιμο αναμένου τσιγάρου σε διάφορα σημεία του κορμιού της μέχρι και ξυλοδαρμοί μέχρι λιποθυμίας.Ποτέ δεν πέρασε από τον νου της να του δώσει τα παπούτσια στο χέρι αφού ήξερε να την τουμπάρει είτε με πολύτιμα δώρα μιας και η τσέπη του άντεχε είτε με παθιασμένο έρωτα.

Έπαιζε μαζί της,κι εκείνη ήταν το άβουλο πιόνι στην αυτοσχέδια σκακιέρα του.
“Νιώθω πως μου το ζητάς,ακούω να μου το ψιθυρίζεις” έκανε η Αλίκη πάνω από το εδώ και μια ώρα ανοιχτό συρτάρι του επίπλου.
Οι αυστηρές γραμμές του όπλου προκαλούσαν δέος κι ένα είδος σεβασμού,τουλάχιστον στην Αλίκη.Ποτέ δεν το συμπάθησε,ήταν δικό του και το είχε χρησιμοποιήσει μια φορά για να την απειλήσει,τότε που τόλμησε να τον φτύσει κατάμουτρα.Κάποια στιγμή όμως έπαιζε πολύ έντονα στην σκέψη της να το αρπάξει ,το συρτάρι δεν ήταν ποτέ κλειδωμένο,και να πατήσει απλά την σκανδάλη.

Η ιδέα να γίνει ο φονιάς του πλανιόταν συχνά πάνω απ’το κεφάλι της,συνέχεια όμως έκανε πίσω.Δίχως ενδοιασμό το τοποθέτησε ανάμεσα στα δάχτυλά της,σήμερα θα τον σκότωνε....

Ένας μήνας μετά
Η Αλίκη διάλεξε το πιο “σοβαρό”της ρούχο από την ντουλάπα,το ραντεβού ήταν πολύ σημαντικό,ήθελε να κάνει άριστη εντύπωση.Δεν έπαυε βέβαια να πιστεύει ότι οι πιθανότητες ήταν απειροελάχιστες μα θα δοκίμαζε την τύχη της.Ίσως η υπεύθυνη του ορφανοτροφείου ενέκρινε μια υϊοθεσία κι ας μην είχε κάποιον σύντροφο στο πλάι της.

Η Αλίκη δεν παραδόθηκε τελικά στην παράνοια,πήρε το μονοπάτι της λογικής.Μήνυσε τον σύζυγό της ,που κινδυνεύει πλέον με φυλάκιση...

Γράφει η Χριστίνα Καρρά

Το όνομά μου είναι Χριστίνα και είμαι συγγραφέας και καθηγήτρια Γερμανικών.Είμαι έγγαμη με έναν γιο που σπουδάζει.Κάθε εβδομάδα θα τα λέμε μέσα από δω,θα ανακαλύπουμε ξανά πράγματα που τα θεωρούσαμε πολύ μακρινά μας πια,θα γελάσουμε,θα κάνουμε έναν εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας και κυρίως....θα περάσουμε καλά!

https://www.forwoman.gr